HAEVN.... het zei me niks toen mijn partner erover begon. Ja, dezelfde partner die geen naam kan onthouden als het om muziek gaat ('ja dat vind jij leuk'), dezelfde partner die een andere smaak heeft dan ik, maar mijn muziekvoorkeuren allemaal wel best vindt zolang het maar niet van die 'depressieve shit' is (Nick Cave of zo). Dat ik er vervolgens gewoon diezelfde muziek doorheen jas wordt vaak niet eens opgemerkt.

HAEVN..... 'dat ken jij vast wel.' Nou niet dus. 'Laat eens horen dan'. En zo maakte ik kennis met de singles van HAEVN. Niet geheel onaardig moest ik toegeven. Glunderend van trots natuurlijk dat ik, de muziekliefhebber, dit helemaal niet kende. Wist ik veel dat ze al aardig naam hebben gemaakt in Nederland. Wist ik veel dat die singles al via iTunes gekocht waren ('ja ik koop alleen maar losse nummers die ik mooi vind en cd's of lp's laat ik aan jou over').

Bright Lights en nog wat nummers klinken wel een beetje als Dotan (mag die naam eigenlijk nog wel genoemd worden?!), maar ik hou wel van het sfeertje. Het filmische, de strijkers af en toe en de lichte toon. Typisch van die nummers die je hoort in Scandinavische crime series en waar je dan je smartphone erbij pakt om uit te vinden van wie dat nummer nu is. Telkens mooi, maar ook telkens wel meer van hetzelfde.

Dat is Eyes Closed dus ook voor mij. Prachtig dat dramatische randje waar veel nummers mee worden verrijkt. Dromerig is ook wel aan mij besteed. De galm die ook vaak gebruikt wordt ken ik onderhand wel, dat trucje werkt niet erg meer bij mij. Echt spannend wil het dan ook nergens worden, het is me vaak net even te makkelijk allemaal, maar dat stoort me niet echt. De uptempo nummers doen me duidelijk minder. Maar ach, de zang van Marijn van der Meer is tip top in orde. Misschien iets té mooi (ik hou wel van aparte stemmen, maar als afwisseling is dit wel zo fijn). De nummers zijn sterk en pakkend.

Lichtvoetig? Zeker wel, maar dit kan ik met een gerust hart opzetten thuis en ik heb gelijk een medestander. Ook wel eens fijn dat ik niet hoef te gaan zitten wachten op de woorden 'mag er wat anders op'. Beetje Songfestival nieuwe stijl ook wel (ik denk aan de bijdrages de laatste jaren van landen als Bulgarije of België bijvoorbeeld). London Grammar meets Dotan.

Braaf en tussen de lijntjes.... doen we dat allemaal niet regelmatig?! Ben alleen benieuwd hoe lang ik dit blijf waarderen.

En zo kunnen we nog, terecht, een hele rij namen opnoemen. In de akoestische gedeeltes moest ik even aan Kings of Convenience denken maar Dry the River gaat in z'n geheel beter op als vergelijking en daarmee hebben we gelijk het grote bezwaar van deze cd te pakken: het is allesbehalve origineel en het is de muziek in deze folk-rock-pop-hoek die momenteel erg populair is.
Rustige, akoestisch getinte momenten afgewisseld met wat electronica of electrische gitaar en dan vooral die harmonieuze samenzang waar bands als Fleet Foxes of Mumford & Sons mee scoren en recentelijk Dry the River.

Dus zoek je wat nieuws of nieuwe richtingen in bestaande hoek dan moet je snel wegzappen maar is dat niet zo'n probleem dan is dit zeer zeker een aanrader. Ik denk zelfs wel een album dat je op je moet laten inwerken en dat vooral na meerdere draaibeurten beter en beter zal gaan worden, iets waar ik op moment van schrijven nog geen oordeel over kan vellen overigens, dat moet de tijd uitwijzen.

Half Moon Run biedt op Dark Eyes goed verzorgde nummers met emotionele zang waar je een beetje tegen moet kunnen. In sommige oren kan het wat dreinerig overkomen en ook deze manier van zingen komen we veel vaker tegen (maar ik blijf een zwak hebben voor dit soort zang en hoe heerlijk als hij de hoogte in gaat.....).
Daarom is het toch knap dat dit album blijft hangen en lonkt om vaker gedraaid te gaan worden. Of is het dan toch de positieve flow waar dit soort bandjes in zitten en waar ik blijkbaar op dit moment ook een beetje in hang? Het kan zijn maar dan nog beleef ik veel plezier aan deze getormenteerde zang in combinatie met een heerlijk bandgeluid. Zal ik dan nog een naam noemen? Give Up doet me een beetje aan Radiohead denken.

Goed album! Dank voor de tip nelis.

Met Halfway Station was ik niet zo goed bekend en dat terwijl mijn geliefde Rotterdam toch hun thuisbasis is en ik Winterdagen van toetsenist Mink Steekelenburg (alsmede in het geweldige Crying Boys Cafe) erg goed vind.

Debuut 'Moonshine' werd een opwarmertje voor het PopUp 010 optreden op een Rotterdams dak afgelopen zomer en dat vind ik een uitstekend album, maar de toen net uitgebrachte single The Great Beyond vond ik zo mogelijk nog een heel stuk sterker. Het bandgeluid was spannender en vooral zeer intrigerend.

Dat dak-optreden was er ook eentje om nooit te vergeten (laat staan in combinatie met het geweldige The Slow Show).

En nu is Dodo dan eindelijk verschenen. Het opent gelijk al lekker met Sister Don't You Cry dat al eerder als single verscheen. Een nog behoorlijk toegankelijk klinkend nummer. Dat dit niet breed is opgepikt snap ik nog steeds niet.

Echt spannend gaat het worden met het bezwerende en broeierige Press Play. Al snel wordt duidelijk dat we niet om zangeres Elma Plaisier heen kunnen. Ga haar zeker ook live meemaken want ze komt dan misschien nog wel sterker over als op de albums (waar het haar overigens ook al zonder moeite lukt mij helemaal in te pakken).

Find Love klinkt ergens best afstandelijk en kil maar weet tegelijkertijd warmte te bieden. Verwarrend kun je wel stellen. Zou het komen door de manier van opnemen? Er valt geen vat op te krijgen, wat het luisterplezier alleen maar verhoogt. Van die nummers die nooit helemaal hun geheim zullen prijsgeven. Lekkere drumpartij ook!

Op de meest recente single Take Us neemt de band wat gas terug met een nummer waar de onderhuidse spanning schitterend is. Langzaam kronkelend zuigen ze je de diepte in. Alsof Sirenen je volledig in hun macht hebben en je niets anders kunt doen je over te geven. Bekijk zeker de bijbehorende clip ook eens. Hier mag Mink Steekelenburg zeker genoemd worden, die het nummer voorziet van een behoorlijke psychedelische laag, en drummer Bart Hoogvliet doet hier wederom een uitstekende duit in het zakje.

De twee instrumentale Junctions (#4 en #5) vormen een mooie opmaat en afsluiting van Vendetta (The Sweet Taste Of) dat zelf opent met een fijn onderonsje tussen bas (Danny Lelieveld) en gitaar (Rikke Korswagen) die het hele verdere nummer de hoofdrol blijven opeisen.
Voor mij het sleutelnummer op Dodo. Het heeft een wat lichtere klankkleur en is misschien het meest pop, voor zover er überhaupt sprake is van pop op dit album. Elma Plaisier weet ook hier haar stempel weer goed te drukken met haar vlijmscherpe zang, maar oh wat zijn dit wereldmuzikanten en wat weten ze met elkaar te communiceren!

Home klinkt ook wat luchtiger door het banjospel en net als op Vendetta hoor je hier een wat filmisch countrygeluid. Bestaat dat dan? Ja blijkbaar wel. Het zou zo een soundtrack kunnen vormen voor een Wild-west film zonder dat je hier echte country voorgeschoteld krijgt.

Dan volgt de schitterende single The Great Beyond waarmee het broeierige geluid weer terugkeert. Ik kan dit nummer onderhand wel dromen en het blijft na al die draaibeurten nog steeds boeien. Het teken dat we hier met een ijzersterk nummer te maken hebben. Het fijne dromerige sfeertje bezorgt mij elke keer weer een rustig gevoel.

Afsluiter Float kent de meeste psychedelica van alle nummers op Dodo. Je denkt bij het intro haast even iets van Pink Floyd te horen. Ze doen er ruim twee minuten over en dan mag Plaisier weer het beste uit zichzelf halen. Zo knap hoe zij haar stem hier weet te beheersen en hoe prachtig vloeit het samen met de pianopartij. Een mooiere afsluiter voor dit album kun je je niet bedenken. Dit klopt. Dit moet het einde zijn van een kortstondig maar uitermate fijn muzikaal avontuur.

Als ik dan toch kritiek moet leveren op Dodo dan is dat dat het gewoon veel te kort duurt. Kom op zeg: 36 minuten! Dat is veel te weinig voor zo'n prachtplaat als deze. Maar misschien hebben ze dat niet eens zo slecht bekeken. Op deze manier is het een album dat van begin tot einde bol staat van de afwisseling en nergens gaat vervelen. De kracht zit hem juist in die lengte, want juist met dit soort muzikale avonturen zou de aandacht af kunnen gaan leiden en de neiging om langdradig te worden ligt al snel op de loer en dat weet Half Way Station perfect te vermijden.

Mijn hemel wat zijn ze goed! Dit moet echt veel meer aandacht krijgen!

Hammock (Marc Byrd en Andrew Thompson). Nooit van gehoord en album nummer negen al weer. Dan blijkt GrafGantz enorm uit te kijken naar deze nieuwe release. Gek genoeg associeer ik zijn smaak eigenlijk nooit met de mijne, maar goed kijken en dan blijkt dat ik wel degelijk heel veel overeenkomsten met hem heb op dat gebied.

Maar ja, termen als ambient en post-rock... ik weet het niet zo. Als groot Sigur Rós fan zou dit toch wat voor me moeten zijn, dus nu eens niet eigenwijs zijn!

Het eerste nummer waar ik echt eens goed voor ga zitten en probeer op me te laten inwerken is de opener van dit album: Now and Not Yet; mijn eerste echte kennismaking met Hammock.

................................................................................................................................................................................
...............................................................................................................................................................................

Wow! Dat komt toch wel even binnen zeg. Kippenvel! Strijkers, hemels gezang. Is het niet gewoon ordinaire kitsch? Bombast? Effectbejag? Kan mij het boeien, ik ben geen groot kenner van het genre. Sigur Rós raakt me en meer heb ik niet nodig. Maar dit raakt me dus ook en ook hier heb ik niet meer nodig dan dat.

En vervolgens is het afwachten hoe dit verder zal gaan. Want het kan een eenmalige klapper zijn, gevolgd door net iets te veel zweverigheid, maar het kan ook enorm gaan raken, ervoor zorgen dat ik betoverd ga worden (iets wat met orkestrale klanken en strijkers bij mij vrij makkelijk moet lukken).

Als ik zeg dat de derde symfonie van Górecki mijn favoriete klassieke muziekwerk is (en dan vooral met Dawn Upshaw) dan is het misschien wel duidelijk dat ik dit ook kan waarderen. Een gevaarlijk vergelijk. Het is niet hetzelfde, maar het voelt wel hetzelfde. Muziek waar je de emoties in je lijf letterlijk omhoog voelt komen. Tranen die zomaar kunnen opborrelen en je weet niet waardoor.

Kippenvel van de melodie die telkens omhoogstuwt, kippenvel van het koor (the Budapest Art Choir), de stiltes die af en toe vallen.... het klopt allemaal.

Een album waar woorden tekort komen, maar die helemaal niet nodig zijn. De muziek vormt de stem, de muziek is de tekst. Het gevoel is genoeg.

Een ode aan Marc Byrd’s neef die vorig jaar aan een agressieve tumor overleed. Adembenemend mooi!

Fotomodellen en een cd opnemen. Het is vaker gedaan maar alleen Carla Bruni kwam goed weg met haar rustig kabbelende folkachtige liedjes. Hannah Cohen (geen familie van) doet eigenlijk hetzelfde: lieve liedjes met af en toe een kleine pop-twist en soms een folky randje maar altijd veilig in het midden.
Misschien is dat ook wel de terechte kritiek op dit album. Ze mag dan wel een beetje de richting van bijvoorbeeld Julia Stone op gaan maar dat doen er zovelen (en ook Julia als genoemd voorbeeld is nu niet bepaald uniek te noemen). Maar toch zijn het stuk voor stuk heerlijke nummers en is het aangenaam toeven met dit vrij korte album. Prima die lengte want daardoor gaat het nergens vervelen en weet Cohen je er een half uur goed zoet mee te houden.

Het is knap om een album als dit af te leveren, want zonder dat het nieuwe richtingen opgaat weet ze toch wel op te vallen en dat is knap gezien de enorme vijver waar veel andere dames ook in vissen.
Waarom dit album dan net wat beter blijft hangen is mij een raadsel. Maar moet het dan ook een raadsel zijn? Nee. Soms kan een cd ook gewoon leuk zijn en Child Bride is net even wat meer dan 'gewoon leuk'. Het is smaakvol gebracht en dan mag het best een beetje mainstream zijn.
Er is altijd nog een enorm verschil met wat er in de hedendaagse top 40 verschijnt. Dat Hannah Cohen ook nog eens mysterieuze videoclips aflevert maakt het geheel alleen maar meer af.

Na een aantal EP's is het tijd voor het debuut van de Australische Harrison Storm.

Ja, alweer een indie folk singer-songwriter. Het is bijna niet meer te doen om nog een originele te vinden. Heeft ook weinig zin natuurlijk en is helemaal niet het uitgangspunt, maar ergens is de vijver inmiddels zo'n grote oceaan geworden dat voornamelijk in deze categorie de artiesten aanslaan, maar na verloop van tijd ook weer vergeten worden om dan na een paar jaar herontdekt te worden in de muziekbibliotheek met de vraag 'wie is dit ook alweer?'. Dan biedt Musicmeter vaak uitkomst om te kijken wat ik er toen van vond.

Of dit ook zo'n stukje gaat zijn zal de tijd leren. In elk geval vind ik het al wel een pré dat het om een debuut gaat. Ben ik er nog een beetje op tijd bij of zo.

Alle cliches kunnen hier wel weer op losgelaten worden: melancholiek, introspectief, bla bla.
Het helpt gewoon dat ik al snel val voor dit soort klanken. Zo'n album wat eenvoudig is maar gedragen wordt door een warme, zachte stem en authentieke muziek

Liefdevolle muziek, ongetwijfeld met liefde gemaakt, waar Storm zijn ziel en zaligheid blootgeeft. Het is al ontelbare malen eerder gedaan en het zal nog ontelbare malen gaan gebeuren. Maar voor nu, in de grauwe januarimaand, is het een fijne vluchtheuvel. Een heuvel waar je even tot jezelf kunt komen en je wentelen in de koude wintermaand of je kan verlangen naar de zomer.
Eenvoudig, maar doeltreffend. Misschien voor de eindlijstjes, waarschijnlijker om over een paar jaar weer op te zoeken wie het ook al weer was. Voor nu genieten van een fraai debuut en zorgend voor een prima start van 2024.

Een bijzondere luistertrip is deze instrumentale cd genaam Ferndorf zeker wel te noemen. Het stuitert heel charmant een aantal kanten op, is fris, is hip en toch niet van dat geforceerde.
Van Heimat werd ik even warm als van de soundtrack 'Amélie': een zelfde soort huiselijkheid was mijn deel, alleen is Hauschka net wat stekeliger.
De laatste tijd ben ik niet vies van pop met (barokke) klassieke tinten en het kleurenpalet dat Hauschka ons voorschotelt is breed genoeg om het gemis aan vocalen goed te maken.
Ferndorf is een album geworden waar de melancholie van af spat en die bij mij een mijmerend verlangen oproept naar de tijd waar ik kind was en alles nog zo ongecompliceerd: net als vergeelde kleurenfoto's en oubollige dia's die een beeld vertonen van een tijd die zo mooi was en nooit meer terug zal keren maar waarvan je dondersgoed weet dat het geheugen ook net even te veel alleen maar de mooie dingen weet op te roepen. Een beetje vals sentiment is het dus wel, maar wat is er mooier dan zo af en toe een beeld op te roepen die misschien wat gekleurd is? Niks toch: lekker even van genieten dus en daar helpt dit album prima bij.

(Laat ik er wel bij melden dat deze cd verder helemaal los staat van het verleden en vooral heel erg nu klinkt: ik heb het hier niet over een retro-geval; het is puur de emotie die het weet op te roepen ). Aanrader!

Boy King was het laatste album van Wild Beasts in 2016 en nu is er dan een solo-album van Hayden Thorpe.

Nu is zijn zang altijd wel sfeerbepalend geweest voor Wild Beasts, dus de vraag is of hij in z'n eentje ook nog hetzelfde enthousiasme kan veroorzaken bij mij als toen.

Het antwoord is heel simpel: ja.

Zijn manier van zingen doet me nog steeds wel eens denken aan die van ANOHNI. De muziek is wat onderkoeld hier en daar, maar toch, mede door zijn stemgeluid, blijft het warm aanvoelen. Ik moet een beetje denken aan de stijl van een Prefab Sprout. Geen idee waarom die bij me opkomt. Het ademt ook een beetje Kate Bush jaren '80 (Hounds of Love). Sensueel en toch 'to the point'.

Het lijkt of Thorpe op dit album ook wat bedachtzamer overkomt. Het klinkt ook wat ruimtelijker. Misschien toch een te veel aan karakters binnen Wild Beasts waardoor het hier en daar wat dringen was qua ideeën?

Diviner ademt en is er eentje die na meerdere draaibeurten ongetwijfeld ook meer en meer zal gaan prijsgeven. Wild Beasts mogen dan niet meer bestaan, Thorpe solo is een zeer aangename voortzetting van de rit.

En wat is Anywhen toch een wonderschoon nummer!

Een pittig album. Het boek Ness van Robert Macfarlane staat centraal: Thorpe brengt deze gedichtenbundel tot leven op dit gelijknamige album. Orford Ness is een landtong voor de oostkust van Engeland die het Britse leger ooit gebruikte als kernwapentestcentrum, en dat is prijsgegeven aan de natuur.

En als je deze informatie vooraf tot je neemt is het album ineens wat beter te doorgronden. Je voelt dit landschap als het ware door te luisteren naar de nummers op dit album.

En dat is knap, heel knap. Neemt niet weg dat het dan best een pittige luistertrip is af en toe. Maar gek genoeg gaat het me makkelijk af. Het lukt Thorpe om me op te slokken in de muzikale landschappen die we voorgeschoteld krijgen. Het doet me soms wat denken aan enkele Tori Amos albums, maar dan met de kenmerkende zang van Thorpe.

Intrigerend album waar ik denk ik nog wel even zoet mee zal zijn.

Heidi Happy. Een naam waar ik wel een beetje om moest grinniken. En dan nog uit Zwitserland ook! Jodelahiti!!!

Nou jodelathiti was het wel even toen ik de opener My Love Won't Wait for You hoorde; zoetgevooisd, folkgitaar maar dan wel met een orkestrale omlijsting. Soms ietwat neigend naar pompeus en hey... dan ben ik van de partij. Toch is het niet de bombast waar bijvoorbeeld Rufus Wainwright zich wel eens in verdrinkt. Het blijft subtiel, de klassieke rand zorgt slechts voor een broeierige sfeer.
Niks geen gegrinnik meer en als dan blijkt dat mevrouw Happy gewoon Priska Zemp heet rijzen er alleen maar meer vraagtekens bij mij omtrent de naam. Want er is helemaal niks mis met de muziek.

Blijkt ze ook nog eens twee eerdere albums gemaakt te hebben en is ze razend populair in eigen land en is ze gaan studeren in Amsterdam (audiovisuele communicatie) wat ze als haar tweede 'heimat' beschouwt. Ze nam er het album Back Together uit 2007 ook in op.

Oef. Dat ik deze dame nu pas leer kennen.

Hiding with the Wolves mag dan misschien wat te zoet voor velen zijn, voor mij is het een welkome aanvulling op de lange rij folkzangeresjes. Heidi Happy weet er een mooie touch aan toe te voegen door haar lang gekoesterde wens van het componeren voor een orkest aan dit album toe te voegen. Folk met een klassiek barokke rand.
Natuurlijk hebben we dat al wel vaker gehoord, dus zo origineel is dit nu ook weer niet. Maar als het goed in elkaar zit, mevrouw een mooie stem heeft, dan mag dit album best geprezen worden.
Nergens vervalt ze in de valkuilen die dit soort combinaties toch met zich mee kunnen brengen. Het orkest staat in dienst van het liedje (op Horse Ride at Winter's End heeft het zelfs een snufje Morricone). De fragiele folksong krijgt een warme dikke winterjas waardoor het behaaglijk wordt.

Dat is hoe ik Hiding with the Wolves ervaar. Heel mooi. Meer niet. Hoeft ook niet.

Met zo'n naam vraag je toch wel om ten minste 1 gefronste wenkbrauw maar desondanks vond ik Hiding with the Wolfs uit 2011 een alleraardigst album.
Maar zoals wel vaker met albums binnen dit genre was ik het na een jaar ook wel een beetje vergeten. De cd komt niet echt meer uit z'n hoesje.
Dat er zo snel een nieuw album volgt is slim want een jaar is ook wel weer erg kort om helemaal vergeten te worden en als je dan ook Scott Matthew inschakelt om een potje mee te zingen is het die verdraaide mevrouw Happy toch gelukt: ze mag nog een ronde mee.

En wat horen we deze nieuwe ronde? Gewoon fijne pop-folk nummers waar het aandeel folk nog meer te verwaarlozen is t.o.v. zijn voorganger. Leuke liedjes waarvan het duet met Scott mij het meest opvalt maar dat is omdat ik een fan ben.
Het nummer zelf, Not Long Ago is niet eens zo heel bijzonder maar zodra ik die warme stem hoor smelt ik al weer en kan er nog weinig fout gaan.
On the Hills is best een aardige cd alleen zal ze volgend jaar toch opnieuw met een opvolger moeten komen daar ik een herhaling van het huidige scenario verwacht.
In 2013 zal het vast wel weer gaan van 'Heidi Happy?! O ja, die!'.

Voorlopig zal ik ongetwijfeld wel genieten van Heidi Happy. Voor hoe lang zien we dan wel.

Er zijn wat muziekliefhebbers die mijn smaak feilloos aanvoelen en die me in het verleden tips hebben gegeven. Meestal wel raak, logisch ook, soms echt enorm raak (Asaf Avidan toen hij nog niet bekend was en Nakhane idem).

-SprayIt- dacht dat Heiðrik wat voor me zou kunnen zijn en kwam met het nummer Black for the Occasion om me te triggeren. Goed gedaan Marcel! Het was gelijk een schot in de roos.

Maar waarom dan toch? Mensen die mij een beetje kennen snappen het gelijk: strijkers, melancholisch, beetje drama, barokpop.... en na Eivør toch extra leuk om weer iets van de Faeröer te horen. Ja, dit past helemaal in mijn straatje.

En wederom betreft het een homoseksuele artiest. Nee, dat is geen pré, ook al is de verwantschap en herkenning soms misschien wat groter. In muziek zijn de onderwerpen vaak erg universeel dus maakt het mij niet zoveel uit (daarbij ben ik geen echte tekstenman), maar qua overbrengen van muzikale emoties zal het net even sterker zijn. Niet voor niets dat veel van mijn grote favorieten gay zijn en Heiðrik vult die rij gewoon aan met tien sterke juweeltjes.

Hij had het niet makkelijk, opgroeiend in een conservatieve omgeving waar homo zijn slecht was en waardoor hij lang in de kast bleef zitten. Ongetwijfeld zal het later geholpen hebben in zijn creatieve manier van uiten door middel van muziek.

En wat kunnen we verwachten van Funeral? Zoals gezegd barokpop met strijkers en af en toe een wat kitscherig toefje er bovenop. Akoestisch getinte liedjes. Oude glorie in ere hersteld, zwart-wit films die weer tot leven komen (zie ook de videoclip bij Black for the Occasion). Lieflijk en klein wisselt af met wat grootsere gebaren. Maar puurheid staat toch wel bovenaan. Tijdloos wil ik het ook wel noemen.

Boy is een hoogtepunt van het album en misschien ook wel de schakel. Een nummer dat gaat over een jongen die Heiðrik kende van de middelbare school en het daar heel zwaar had omdat hij homo was en daarvoor uitkwam. Hij overleed (zelfmoord?) en de pestkoppen zaten vooraan in de kerk zich enorm schuldig te voelen. De gemeenschap schaamde zich enorm en voor Heiðrik was dit moment het enorme besef hoe gemeen mensen kunnen zijn. Een moment dat ie nooit vergeten is en waarover hij dit nummer schreef. Vanuit dit nummer ontstond de titel Funeral, een woord dat hij mooi vindt omdat een begrafenis een bijeenkomst is waar mensen samen komen om te rouwen, en dan vooral de ceremonie van een begrafenis, niet eens de dood zelf.

Monster doet me erg denken aan Ivo Dimchev, ook een opvallende verschijning in de huidige popwereld.

Opmerkelijk ook dat Heiðrik in Polen enige bekendheid geniet omdat hij daar een platencontract kon krijgen (indirect door zijn ex-vriend die Pools is). Polen staat niet bekend om haar fijne houding richting homo's. Zelf hoopt Heiðrik dat hij daar kan bijdragen aan een beter klimaat, ondanks het feit dat hij zichzelf niet als activist beschouwt.

Van mij mag hij ook in Nederland doorbreken. Funeral is al weer twee jaar oud en heeft onlangs nog een re-release gekregen. Misschien mag ik, mede door de tip van Marcel, een beetje bijdragen aan meer bekendheid. Jullie weten zelf wel of je je geroepen voelt dit op te pikken

En hij schrijft in de begeleidende tekst bij het album: I want to dedicate this album to LGBT youth of the Faroe Islands - Strength, courage and love. Een mooi gebaar, hopend op een betere toekomst.

Heiðrik is één van mijn favoriete artiesten geworden die nu twee fantastische albums heeft gemaakt. Zijn laatste, Illusions, stamt uit 2020 en werd mijn nummer één dat jaar.

Hij heeft niet stil gezeten, want tijdens de corona pandemie ontstond het duo Einangran, waar later dit jaar een album van verschijnt na inmiddels wat singles te hebben gereleased en ook met zijn andere duo Kóboykex is hij actief bezig naast het maken van andere kunst.

Heiðrik is een groot Björk fan en hij besloot met de beste jazz-muzikanten van de Faröer eilanden een jazzy album vol covers op te nemen. Hij ziet dit album als een liefdesbrief aan zijn grote idool.

Cover-albums blijven altijd gevaarlijke ondernemingen: meestal valt het tegen of voegt het niet veel toe. En hier hebben we het dan ook nog eens over één van de meest eigenzinnige artiesten die er momenteel rondlopen!

Toch was ik wel heel erg benieuwd naar wat dit album zou gaan brengen. De eerste luisterbeurt wist ik niet zo goed wat ik er nu van moest vinden. Ik was sowieso al even vergeten dat hij met jazzmuzikanten zou werken dus het was even 'verwerken' wat ik hoorde: jazzy bossanova getinte nummers waar ik soms met moeite de Björk nummers in herkende.

Bij de tweede draaibeurt dacht ik: 'dit is juist goed; beter zo verbouwd dan die op zichzelf staande bijzondere nummers na te willen bootsen'. En de derde draaibeurt nu zo op de zaterdagmorgen met een bak koffie erbij valt weer wat beter. Ik hoor Björk niet, ik hoor een relaxed jazzy album van Heiðrik.

Als Heiðrik-fan is het goed om hem weer met eigen werk te horen, pardon, covers onder eigen naam te horen. Wat Björk fans gaan vinden? Ik denk dat de meeste ervan zullen gruwen.

Maar misschien heb ik het mis en laat ik me verrassen door ze. Misschien denken ook zij: wat zijn dit toch sterke nummers die ook op deze manier uitgevoerd kunnen worden.
En verder? Ik denk dat Heiðrik gewoon heel veel plezier gehad moet hebben met deze fraaie ode aan zijn grote idool. Kleine fan Heiðrik is groot geworden en nu zelf een artiest. Dit is zijn bedankje.

Zelf zegt hij er het volgende over: "Björk was my hero growing up because Faroe Island was quite a difficult place to grow up for a gay kid in the 90s. It was really behind and conservative, so that’s where Björk music became a great comfort for me, knowing that she came from a similar country with similar culture and language as I had and she was so well and was celebrated for eccentricity. It gave me hope and that it was okay to be weird and not fit in. So this album is sort of a love letter to little Heiðrik and a thank you to Björk and her music for being there for a little queer boy in the Faroe Islands.
For many years I’ve dreamt of interpreting songs from Björk's catalog because as a singer, I have noticed jazz inspiration in her melodies and song structure from a young age. I saw potential in interpreting her alternative universe to jazz and digging into the heart of those melodies. I have one of the best faroese jazz musicians alongside me to interpret these songs and together, we have made arrangements I’m very proud of."

Het is en blijft tof als je wat contact met favoriete artiesten kunt onderhouden of als deze makkelijk bereikbaar zijn. Zo ook het geval met Heiðrik, met wie ik af en toe korte gesprekjes heb.

Heiðrik doet het allemaal zelf en kan elke vorm van promotie gebruiken, al helemaal als het buiten zijn eigen land kan. Nederland bijvoorbeeld. Optredens kunnen we hierdoor op onze buik schrijven, daar hij geen booking-agent heeft en alles in eigen beheer doet. Hoe mooi zou het dus zijn als de mensen die er toe doen dit nieuwe album Illusions gaan ontdekken en hem over laten komen voor optredens in ons land. Er is vast en zeker publiek voor. Ik ben dan zeker van de partij, want ik behoor tot dat publiek.

Funeral was betoverend mooi. Is dat te evenaren? Single Hope You're Crying gaf me al aardig wat hoop. Het past een beetje in de stijl van Roy Orbison of Marc Almond. Tijdloos dus. Zou de rest ook zo zijn?

Opener Bitter laat nu niet bepaald een geluid horen dat je associeert met de Faeröer eilanden. Dit klinkt zomers en jazzy. Bossa Nova en koortjes.

Love Sick klinkt gelijk een stuk triester. Het is een kort en lieflijk nummer met een sterk melancholieke ondertoon. De ijle zang in combinatie met strijkers en koortje geeft het een feeëriek sfeertje.

Hope You're Crying komt op mij over als een typisch Roy Orbison of Marc Almond nummer. Maar ik kan er zo meer in dit rijtje opnoemen uiteraard. Een beetje de kitscherige pop uit lang vervlogen tijden zoals je ze tegenwoordig niet meer hoort. Niet hip genoeg wellicht. Maar het klinkt zo ongelooflijk fijn. Hier ga je toch van zweven?! Dit is één en al frisse lentebries.

Break Up Song gaat van start op piano met aanzwellende strijkers op de achtergrond die als een stille zeebranding rolt. Vervolgens ontvouwt zich een prachtig stukje muziek, haast klassiek. Verstild, romantisch, terwijl het toch om een Break Up Song gaat.

Voor je het weet zit je al weer in Miss Your Body Not Your Head, waar strijkers wederom een grote rol krijgen. Ook hier klinkt het allemaal tijdloos en is het heerlijk wegzweven. Voer voor romantische zielen is het absoluut.

You'll See klinkt wat meer uptempo en doet een beetje denken aan de uptempo nummers van zijn vorige album.

Ook Silent Tear klinkt alsof de Faeröer elfjes aan het werk zijn. Het klinkt allemaal weelderig en tegelijkertijd spaarzaam en puur. Dat is ook absoluut de kracht van Illusions.

Ik val in herhalingen als ik zeg dat This Ship Has Sailed ook zo tijdloos overkomt. Deze keer verpakt als walsje op de piano met, jazeker alweer, de strijkers die voor een aangenaam bedje zorgen. Iets meer pathos deze keer en daar houdt deze jongen wel van. En wat is de break aan het einde toch mooi.

Nothing in Return... tja. Gewoon weer zo'n mooi en klein nummer met schitterende muzikale omlijsting.

One Demon a Day is een prachtige afsluiter zoals je het ook verwacht na 30 minuten in het album te zitten. Heerlijk!

Daarmee komt het album tot een eind en wil ik gewoon weer opnieuw. Ten opzichte van voorganger Funeral is het nu iets meer een geheel. Er is meer sprake van een lange flow en omdat het album niet te lang duurt gaat dat niet vervelen of tegenstaan.
Uiteraard besef ik dat ik een fanboy ben en enorm uitkeek naar deze release. Bij Funeral ging ik al vrij snel over naar 5*. Hier verwacht ik het ook wel. Dit is het soort muziek waar ik gewoon dol op ben en fanboys mogen er best een klein schepje bovenop doen.

Korte en bondige nummers verpakt in dik een half uur nostalgie. In deze heftige tijden een verademing. Ouderwets vakmanschap. Ik ben weer verliefd.

Mijn oude (allereerste) muziekheld die jaren op zich liet wachten en nu na één jaar gewoon al weer met een opvolger komt.
Het kan verkeren met Henny.

Op Alles Is Anders gaat hij rustig door waar hij gebleven was: een aaneenrijging van prachtige liedjes met een zeer fijne flow. Heel herkenbaar Vrienten ook.

Ook herkenbaar is het probeersel dat hij ons voorschotelde bij zijn concert in Utrecht: Spelen Met Vuur, misschien toch minder een probeersel dan hij ons wilde doen laten geloven.

Maar wat is het allemaal weer prachtig. Zo Was Het, Zo Is Het weet me gelijk al te ontroeren en zo volgen er wel meer nummers.

Eigenlijk heb ik maar één puntje van kritiek en dat is er ook eentje die nergens op slaat: de opvolger is te snel verschenen. Ik was nog helemaal niet klaar met En Toch...

Toen was de verrassing enorm, de kwaliteit van die plaat wist me echt te pakken en ik wist weer waarom ik ooit zo'n groot fan werd, hoe jong ik toen ook was.
Nu is dat overrompelende er wat minder doordat ik nog in de flow zit van de vorige. Hierdoor ontstaat een wat geruisloze overgang van de twee albums en zet ik een heel klein beetje lager in, wetende dat dat op lange termijn vast wel weer omhoog gaat.

Een raar puntje van 'kritiek' dus, want eigenlijk noemen we dit gewoon een luxeprobleem. Ik begreep zelfs dat ie alweer aan de volgende denkt. Van mij mag ie als dat dit soort albums oplevert.

Schitterend!

1981.... een elfjarig jochie die nog geen aERodynamIC heette en net begon een muziekcollectie op te bouwen werd voor het eerst fan van een groep. Doe Maar was de naam. Tja, wie niet in die tijd kun je je afvragen en zeker op die leeftijd. En laat nu net die leeftijd uiteindelijk een grote rol hebben gespeeld in het beëindigen van Doe Maar. Te veel jonge kinderen die fan waren.... het brak de mannen op.
Dat was in 1984. Ik was nog steeds fan en vond het vreselijk, en dat terwijl ik zo blij was met het net verschenen solo-uitstapje van Henny dat Geen Ballade heette. En dan was er nog de Doe Maar single Macho.
Boze tongen beweerden dan ook dat het Henny's schuld was. Ik zag dat niet zo en ik koesterde Geen Ballade en doe dat nog steeds.

De opvolger mijn Hart Slaapt Nooit was een soort moetje en het verscheen op een moment dat ik nog een enorme Prince fan was en me tegelijkertijd volledig in het alternatieve circuit had gestort. Ik heb het toen nauwelijks beluisterd. Later haalde ik de schade alsnog in maar een echte band heb ik nooit gekregen met dat album. Dat kreeg ik wel meer met Nacht, een mooi volwassen en donker album vol gastartiesten.

En nu is daar En Toch..., of we het nu als de opvolger van Mijn hart Slaapt Nooit of Nacht moeten zien zal voor iedereen verschillend zijn.

Nu ik het zo hoor vind ik het behoorlijk op zichzelf staan. De eerste twee vormden, ondanks de tijd die daar tussen zat, gevoelsmatig een soort tweeluik. Nacht was een voor mij een apart project en En Toch... klinkt mij té anders. En toch (hier helpt de titel een handje) is en blijft het herkenbaar Henny Vrienten, de zanger waar ik fan van was als 11-jarig ventje (ja ik was niet voor Ernst, zoals dat heette).

De zachte g, de bedaarde manier van zingen (een sterke zanger is ie niet en ook nooit geweest), de teksten.... typisch Vrienten. Alsof hij geen spatje ouder is geworden. Dat is ie natuurlijk wel en dat hoor je enigszins in zijn teksten, en muzikaal lijkt het wat minder vinnig en is er een sprake van een rustiger flow. Niet al te veel probeersels en uitstapjes wat het album wellicht wat minder spannend maakt maar wel een mooi geheel, met dank aan de productie van Daniel Lohues, die het album tot een fijn geheel heeft weten te smeden. De oude Henny klonk stadser als ik het zo zeggen mag. Dit klinkt landelijker.
Ik moet ook heel erg denken aan Frédérique Spigt, en wat verlang ik er dan toch stiekem naar dat ze weer in het Nederlands gaat zingen (haar laatste twee albums zijn in het Engels gezongen). Ik ben blij dat Henny dat trouw is gebleven.

Veertien schitterende nummers, gepresenteerd door mijn oude idool, in een jaargetijde waarvoor dit album haast gemaakt lijkt: dwarrelende bladeren, felle kleuren, mistig, aards en melancholiek.

Heerlijk dat Henny En Toch... heeft gemaakt. Hij heeft nooit stilgezeten, heeft mooie dingen gedaan (Aardige jongens met Frank Boeijen en Henk Hofstede vind ik ook een goed album) maar dit is zeker een prachtige aanvulling op zijn glansrijke carrière. Een carrière die nog niet voorbij is als het aan hem ligt.
Zo zijn er plannen om in 2016 met Boudewijn de Groot en George Kooymans op tournee te gaan. Voor mij is het in elk geval minder lang wachten want ik heb kaartjes voor zijn optreden in Utrecht, januari 2015.
Daar kijk ik naar uit nu ik weet wat een heerlijk album En Toch... is geworden.

Ik heb de cd binnen en beluisterd: en dit is inderdaad een prachtige cd. Het concept dat hier achter zit is natuurlijk leuk bedacht, maar ik vind het meer voer voor interviews en het onder de aandacht brengen van deze cd/dvd.
Die ondertitel 'De Soundtrack' is me nu ook duidelijk: de cd is Nacht, de Soundtrack en de bijbehorende dvd Nacht, de Film.
Tijdens het optreden met gastmuzikanten wordt de film (onder regie van Henk Hofstede van The Nits) geprojecteerd op verschillende schermen. De film toont in splitscreen beelden van musicerende mensen en webcam-shots van de nachtelijke straat, de gracht, slapende mensen, etc. ...
De nummers werken hypnotiserend en zitten sterk in elkaar. De artiesten drukken sterk hun stempel, maar de Vrienten-kenners zullen zeker ook zijn invloed ontdekken (het is en blijft immers zijn project ).
Overigens verdient Fay Lovsky ook wel wat credits met haar rol op de achtergrond in diverse nummers. Evenals trompetist Eric Vloeimans.
Het heeft mijn eindejaarslijst net niet meer kunnen halen (deze cd/dvd is dan ook net in mijn bezit), maar ondanks dat kan ik zeker zeggen dat er een hoogstaand produkt van eigen bodem is afgeleverd door Henny Vrienten.

'Tussen de Regels' zou deel drie van een drieluik moeten zijn. Ik wist niet dat er sprake zou zijn van een aangekondigd drieluik, maar het schijnt zo te zijn.

Als 12-jarig ventje werd ik fan van Doe Maar. Skunk en Doris Day en Andere Stukken deden enorm goede zaken in het kamertje van de nog jonge aERo. Veel platen had ik nog niet, sterker; deze twee waren mijn eerste lp's die volgde na wat aangeschafte singletjes.
Grijsgedraaid heb ik ze.

'Geen Ballade', het eerste solo-avontuur van Henny vond ik te gek, want ik was 'kamp Henny'. Maar al snel verweet ik hem de breuk van de band. Tuurlijk, dat was niet de reden, maar ik voelde toch wel een beetje dat het er mee te maken had (nu denk ik dat absoluut niet meer).

Van 'Geen Ballad'e naar 'Mijn Hart Slaapt Nooit' en daarna raakte ik hem kwijt. Al die filmscores.... het zal allemaal best.
Het duurde tot 2006: Nacht, de soundtrack was een ijzersterk album waarop hij met allerlei andere artiesten samenwerkte, en toen in 2014 'En Toch' verscheen, snel gevolgd door 'Alles Is Anders' in 2015 was ik weer helemaal 'in love'.

Niet te geloven dat Henny 71 is inmiddels. Het is niet aan hem af te zien. In zijn nummers horen we qua teksten wel terug dat hij de jongste niet meer is. Dit album staat in het teken van terugkijken en een flinke dosis weemoed.
De man weet hoe hij sterke nummers moet schrijven, Hij laat het wederom horen. De zachte tongval, de verzorgde arrangementen, de koortjes... het is er allemaal weer.

Volgens Henny zijn laatste album. Hij wil hierna alleen nog maar zijn werk brengen zoals de oude troubadours: live, rechtstreeks naar de mensen toe. Het hoeft niet meer vastgelegd te worden.
We zullen zien... hoeveel echt laatste afscheidsoptredens van Doe Maar hebben we al mee kunnen maken?! Dat dus.

'Tussen de Regels' is een fraai nieuw album van een artiest die nog lang niet uitgeblust is en deze jongen zal nog wel even fan blijven. Of ie nu 12 jaar is, of bijna 50........ Henny hoort gewoon bij mij

Mist, dampen en langzaam trekt het op. Moss Giant opent zoals een mysterieus album moet openen. Hier is wat gaande en de nieuwsgierige luisteraar wil ontdekken wat en gaat beginnen aan het avontuur dat The Quiet Lamb heet. Even is er nog vertwijfeling of je mee de diepte in wilt en dan is het ogen dicht en laat maar komen...

Fluisterend, haast onhoorbaar, ver uit de diepte, de duistere krochten van de menselijke ziel komt A Blood Promise in het intro voorbij zweven om zich vervolgens met hart en ziel over ons uit te storten. Beheerst maar toch overrompelend.
Op Pour More Oil krijgen we eenzelfde soort aanpak: het nummer lijkt uit het niets te ontstaan. Pas halverwege wint het aan kracht door de door merg en been gaande klaagzang van Tom Morris en de begeleidende trompet, trom en strijkers. Het doet me een beetje aan de band Revere denken, alleen opereren die een heel stuk luchtiger dan dat Her Name Is Calla doet. Het zal hem in de vocalen zitten (beetje eenzelfde geluid) in combinatie met instrumenten als strijkers en trompet.
Interval 1 is wat intervallen pretenderen te zijn en zie ik dan ook als een overgang naar Condor and River. Een nummer waar je even voor moet gaan zitten want ruim 17 minuten is natuurlijk niet niks. Het neemt dan ook zijn tijd met een lang uitgesponnen intro dat bestaat uit zijdezachte gitaarklanken met begeleiding van tromgeroffel dat na verloop van tijd afhaakt waardoor het nummer haast stilvalt maar waar de gitaren duidelijk aankondigen dat er wat staat te gebeuren. Een truukje dat ik vaker heb gehoord bij andere bandjes, maar wel eentje die nog steeds werkt. Gejaagd stuwen ze het ritme op en de drums die terugkeren doen hun werk daarbij ook naar behoren. Een beetje de stijl die de amerikaanse band Come (met Thalia Zedek) in de jaren '90 hanteerde. Donker en medogenloos.
Long Grass is wat soberder en lijkt haast wat Japanse invloeden te verwerken. Op kabbelende wijze lijkt de rust teruggekeerd wat misschien ook wel terugkomt in het volgende nummer Homecoming. Het is hier voornamelijk de zang van Morris die het werk doet op een manier zoals ook een Thom Yorke dat doet. Met zulke vergelijkingen zullen de liefhebbers van Her Name Is Calla wel niet blij zijn maar het is toch echt wat in mij opkomt. Ik vrees alleen dat dit een heel stuk donkerder is en zwaarder op de muzikale maag ligt.
Traagheid lijkt haast het sleutelwoord op dit album want ook Thief neemt de tijd en komt langzaam op gang wat uiteraard wel voor de sfeer van dit album zorgt. Schitterend vioolspel maakt het nummer tot iets wonderschoons en verheffends ondanks dat het best even doorkomen is. Gelukkig volgt daarna Interval 2 die, u weet het al, doet waar intervallen voor zijn. Het overgangsgebied naar het drieluik dat The Union heet (maar wel nog even vermelden dat ik dit interval erg mooi vind).
The Union: I Worship A Golden Sun is het eerste deel dat bij eerste beluistering overkomt op mij als een kluwen wol dat duidelijk op orde moet worden gebracht. Het is er even doorheen bijten en vraagt de nodige concentratie. Het geluid heeft iets industrieels.
The Union: Recidivist is kil en duister terwijl het ook zo z'n momenten van schoonheid heeft. Tom Morris had blijkbaar veel van zich af te schrijven wat uiteindelijk zijn uitweg lijkt te vinden op The Union: Into The West dat me wederom aan Revere doet denken. Laten we Her Name Is Calla het donkere, sinistere zusje noemen van die band.

Ik moet er dan ook bij vermelden dat het juist Revere is geweest die me indirect op dit gezelschap wees. Op de Last.fm pagina werd verwezen naar een recensie van een Revere optreden maar die link klopte niet meer omdat er juist een stuk te lezen viel over Her Name Is Calla. Revere zelf corrigeerde dit met een opmerking en zei er gelijk bij dat Her Name Is Calla absoluut de moeite waard was om te checken.
Zo'n advies laat ik niet aan me voorbijgaan en zo geschiedde. The Quiet Lamb is behoorlijk zware kost voor mij maar heeft wonderschone elementen in zich die tijd vragen en die ik ze hopelijk kan geven (hopelijk omdat het niet geschikt is om zomaar even op te zetten). Hoe mooi ik het ook vind; iets weerhoudt me ervan om nu heel hoog uit te pakken. Maar feit is dat dit absoluut een prachtig werkje is dat gehoord dient te worden en waarvan ik zeker weet dat fijnproevers het zullen waarderen.

Ik geef toe dat ik de vorige cd alleen maar ben gaan beluisteren doordat Antony er zo'n grote rol op speelde. Antony is er nu niet meer bij dus de noodzaak om deze nieuwe Hercules and Love Affair te beluisteren was niet zo groot meer. Zo bijzonder waren die nummers nu ook weer niet, het is dat Antony er op meedeed. Enfin. Blijkbaar toch leuk genoeg om toch ook Blue Songs te beluisteren. Het vooruitgesnelde My House werkte uitnodigend genoeg daarvoor (het gekke is wel dat ik het nu ik dit album in z'n geheel hoor toch weer niet zo heel geweldig vind, maar dat terzijde).
Verder is het allemaal toch wel een beetje zoals op hun vorige: gezellige dansdeuntjes, beetje ene oor in en andere weer uit. Maar nu mis ik toch wel Antony die het toen flink optrok.
Nu blijven best leuke deunen over die vaak een flinke retrosaus meekrijgen en daar blijft het dan wel bij. De jaren '90 herleven flink en dat is voor af en toe best geinig, maar of dit album daar een blijvertje mee gaat worden.... ik vrees het niet.
Een alleraardigst plaatje dus. Lekker luchtig over doen, doen ze zelf denk ik ook wel (mag het hopen).
De Blue Songs stijl was in de jaren '90 nooit echt mijn ding en dat gaat het nu ook niet worden. Het is me soms gewoon ook wat te saai allemaal.

Op de artiesten pagina van Antony postte ik al de mededeling dat liefhebbers van deze zanger maar eens moesten luisteren naar de nummers Blind en Roar die te vinden waren op Ep's van het uit New York afkomstige Hercules and Love Affair (Andrew Butler).
Kijkend naar de tracklist van zijn / hun nog te verschijnen volwaardige debuut-album valt op dat Roar hier niet te vinden is. Ook het nummer Classique #2 wat eerder samen met Roar op 12" verscheen duikt hier niet op.
Maar niet getreurd, al op Time Will horen we Antony zingen. Het is een ouderwets jaren '80 klinkend nummer waar ik heel eerlijk gezegd nog niet echt warm of koud van kan worden. Toch moet ik daarbij wel toegeven dat het per draaibeurt boeiender wordt dus wie weet wat dat gaat opleveren voor de toekomst. In elk geval een rustige binnenkomer, maar het feest moet nog op gang komen natuurlijk.
Hercules' Theme is een funky disco-achtige track, alsof eind jaren '70 naar 2008 verplaatst worden met al de soulvolle blazers en synths. Het is een sterk nummer waar de blazers verantwoordelijk voor zijn. Duizelingwekkend nemen ze je mee naar de dansvloer om je daar niet meer los te laten.
Bij You Belong denk ik gelijk terug aan Ferry Maat's Soulshow en dat niet alleen want ook het nummer Good Life van Inner City herken ik er in. Ook hier dus weer een disco-sound zoals we het tijden niet meer gehoord hebben. Geen poppy disco, maar een beetje underground zoals dat in de beginperiode van de disco ook ontstond in allerlei hippe tenten (Studio 54). Salsoul is een term die ik hier tegenkwam. Antony horen we op de achtergrond meedoen maar verzorgt hier niet de hoofdvocalen.
Athene zet de drive vrolijk voort om vervolgens bij die inmiddels wel bekende waanzinnige disco-track Blind terecht te komen. Ja dat nummer waarop Antony wederom te horen is: hier niet meer dat ingetogene van de openingstrack maar voeten van de vloer. Dit is een Antony zoals we hem wel vaker horen (denk aan My Robot Friend) maar die waarschijnlijk voor velen nog onbekend is.
Hoogtepunt van dit album: absoluut!
Iris neemt gas terug en klinkt daardoor nogal cool. Cool in beide betekenissen.
Easy is zonodig nog 'cooler' dan zijn voorganger. Ook hier horen we Antony terug, alleen neemt hij niet alleen de vocalen voor zijn rekening. Herkenbaar blijft hij natuurlijk wel.
This Is My Love is wat meer up-tempo en ook hier komen de blazers tevoorschijn maar nu in de vorm van trompet-solo's.
Op Raise Me Up is Antony weer van de partij. Het is een dansbaar nummer met disco-invloeden. Heerlijk om de blazers ook terug te horen.
Afsluiter True False / Fake Real heeft een ongelooflijk lekker dwingende bas en soulzang.
Keep da soul alive zou ik haast willen zeggen.
Een verrassende plaat dus waar Antony een grote rol op speelt. Het kan alle kanten op gaan met dit album en ik durf nu nog niet te zeggen welke dat zal worden. Zelf zet ik ook nog even 'cool' in met 3,5*.


Voer voor de frieks en sq's van musicmeter denk ik (maar zeker weten doe ik dat niet ).

Drie kwartier vitale, bruisende, bubbelende, energieke en vaak ook kalmerende pop/rock liedjes met wat lichte krautrock invloeden. Here We Go Magic biedt het.

Het lukt dit gezelschap om mij in een soort trance te laten verkeren door het vaak repetitieve karakter van de nummers die dan weer funky overkomen en dan weer een psychedelisch karakter hebben. Het gebruik van de synths zorgt ervoor dat de term krautrock ook wel van stal gehaald mag worden. Simpel en direct en daardoor uiterst doeltreffend als je het mij vraagt.
Zanger Luke Temple heeft een aangenaam stemgeluid met soms een hees randje maar altijd helder. Misschien komt dit wel door Nigel Godrich die achter de knoppen zat want bij Radiohead krijgt hij dat ook altijd goed voor elkaar (evenals op Beck's Sea Change).

Het schijnt dat Chris Martin liefhebber is van de band en dat een nummer gespeeld werd voordat de optredens van Coldplay begonnen. Niet verwonderlijk dat het Coldplay-fans trekt maar laat ik er dan gelijk bij zeggen dat dit muzikaal gezien verder geen link heeft (dan zou ik Radiohead liever eerder attenderen op deze cd).
Laat die namen je niet afschrikken. Here We Go Again is geen Coldplay- of Radioheadkloon.
Here We Go Magic heeft een eigen geluid met een betoverend mooie productie op dit derde album.
Een plaat die zeker meer aandacht verdient want het is allemaal schitterend!

Toen Joel Gibb van The Hidden Cameras Hidrogenesse had ontmoet was de samenwerking al snel een feit.
Hidrogenesse ging aan de slag met 5 nummers (In the Nah kreeg 2 bewerkingen) van het Hidden Cameras album 'Origin:Orphan' en voorzag de stem van Gibb met electronische klanken.
Nu zijn The Hidden Cameras een van mijn lievelingetjes dus ik keek hier zeer argwanend naar. Dit kon nooit leuk gaan worden. Maar oeh wat zat ik er naast. Op de een of andere manier krijg ik hier een zeer sterk Depeche Mode gevoel bij en laat dat nu net ook een favo-band zijn.
Of het nu om het broeierige Kingdom Come gaat of het opzwepende He Falls to Me: het is gewoon erg lekker en ik sta perplex dat deze nummers zich voor deze aanpak lenen en dat het dan ook nog eens goed uitpakt.
Gibb wist waar hij aan begon want toen hij de vocalen schonk van He Falls to Me beviel dat zo goed dat Hidrogenesse meer nummers van het album kreeg om mee aan de slag te gaan.
Het gevolg is dus een trip terug de tijd in. Depeche Mode, O.M.D, Kraftwerk of The Human League.... we horen het allemaal terug!
Zeer knap gedaan en het toont aan dat de muziek van The Hidden Cameras blijkbaar verdomde sterk in elkaar steekt. Geen hoogdravend werk, wel pure fun.

Leuk voor liefhebbers van: The Hidden Cameras, Depeche Mode, O.M.D., Kraftwerk, D.A.F. en The Human League.

Kristalheldere, sprankelende droompop uit het hoge Noorden, zo kunnen we All That Floats Will Rain wel omschrijven.

Ingrid Helene Håvik heeft hier een belangrijk aandeel in met haar mooie stemgeluid, samen met de twee andere bandleden Trond Bersu en Øystein Skar weet ze prachtige nummers te toveren waarmee het lang genieten is.
Hier en daar gaat het een beetje richting de pop zoals we die horen bij bijvoorbeeld een Lykke Li maar ik kan hier net even meer mee.
Een vleugje electro, een snufje folk maar vooral Highasakite en dat is popmuziek van pure kwaliteit waarvan ik hoop dat ik niet als enige met een stem achterblijf hier. Dit mag geen stoffig, vergeten Musicmeter-hoekje gaan worden.
Hier helpt een omschrijving niet; hier moet eenieder zelf van gaan proeven om te ontdekken.

Every Mover is het tweede album van Ed Riman. Het is de opvolger van debuurr Years uit 2018, een album waar ik niks van gehoord heb dus dit is mijn kennismaking.

De hoes oogt wat mysterieus en ik verwachtte een vrij donker en duister album, maar het blijkt eigenlijk best fris allemaal (zelfs de meer sfeervolle klanken die niet bepaald pop genoemd kunnen worden doen dat). Een beetje oosterse mystiek hier en daar en dat is het dan wel. Misschien komt dit omdat Riman's roots half Indonesisch, half Welsh is.

Het is een tijd geleden dat ik naar dit soort frisse alternatieve pop met een sfeervol randje heb geluisterd en het deed me goed, er gaat een zekere rust van dit album uit en het voelt als een open gevoel naar de toekomst. Een gevoel dat het allemaal wel goed komt, en dat is iets dat velen met mij ongetwijfeld nodig hebben in deze toch behoorlijk donkere dagen waar onzekerheid de boventoon voert. Een album met een haast sereen Sigur Rós-achtig einde in de vorm van Steppe is sowieso al goed.

Every Mover is het lichtje in de duisternis die ons door een vervelende lockdown zou kunnen leiden. En in een periode waar nog niet veel spannende nieuwe releases uitkomen zou dit album best wel eens z'n plekje kunnen opeisen. Nu afwachten of het ook daarna een blijvertje gaat zijn. In elk geval een frisse start van het nieuwe jaar.

Voor nu zeg ik dus: aanradertje!!!

Het is dat de naam Sigur Rós op het hoesje staat, anders zou dit volledig aan me voorbij gegaan zijn.
Ondanks dat het er totaal niet op lijkt moest ik een beetje denken aan de soundtrack die bij de film The Piano hoort.

Voor Sigur Rós-fans is dit denk ik alleen leuk om de discografie compleet te hebben. Het is toch meer voer voor neo en consorten

Zelf vind ik het best een mooi album, alleen gaat op een gegeven moment de verveling toeslaan. Dan mis ik de spanning die de reguliere Sigur Rós-albums wel hebben.
Pas aan het einde begint het weer op te leven en daar staan dan ook mijn favoriete nummers.

Het IJslandse Hjaltalín neemt wel een aparte plaats in binnen de popmuziek.
De twee vorige albums zijn absoluut aan te bevelen maar ergens zijn het ook weer niet van die klappers die ik vaak en graag opzet.

Toen ik single Lucifer / He Felt Like a Woman hoorde vond ik de combinatie tussen het electronische en typische ijzige postrockachtige van Hjaltalín goed samengaan met de lichte soul/r&b invloeden. Dat de band nieuwe grenzen opzoekt moge duidelijk zijn.
Voorheen flitsten namen als Belle and Sebastian, Jens Lekman, Arcade Fire, Emanuel and the Fear en Patrick Watson door me heen en nu gaat dat totaal niet op.

Enter 4 klinkt atmosferischer en het experiment lijkt groter maar juist door het gebruik van strijkers weet het warmte te behouden en de lichte r&b saus zo heel af en toe maakt het toch allemaal licht verteerbaar. De soulvolle vocalen van Sigríður Thorlacius klinken als een klok en dat is prettig omdat zanger Högni Egilsson niet als mijn favoriete zanger te boek staat.

One the Peninsula is een schitterend hoogtepunt door de zang plus strijkers en Letter To (...) borduurt daar fijn op voort. Het krijgt een warm badje door de beat die er in verwerkt zit en dan stoort zelfs de zang van Högni Egilsson daar niet eens, sterker, het blijkt zelfs goed aan te slaan.
De tweede helft van dit album is sowieso ijzersterk. Misschien omdat je de flow dan te pakken hebt.

Hoe dan ook is dit album zo op de valreep van 2012 absoluut een aanrader alleen zal het de eindlijsten niet meer gaan bestormen als het dat überhaupt zou gaan doen.
De hype rondom de lo-fi electro/r&b van b.v. een How to Dress Well begint mij onderhand wat te vervelen maar Hjaltalín lijkt er een geheel eigen draai aan te geven en ik moet zeggen dat het goed binnenkomt bij mij.
Liefhebbers van de laatste Efterklang moeten dit album zeker ook eens gaan beluisteren: past in het straatje.

Misschien toch nog eens goed over mijn eindlijst na gaan denken

In mei 2006 ontdekte ik de tweede cd van Hot Chip en plaatste het op de site. Het was een heerlijke ontdekking en ik draaide het album zeer regelmatig. Daarna was dat helemaal gedaan en is het niet echt vaak meer boven water gekomen. Leuk, maar blijkbaar toch niet beklijvend.
Ik moet dan ook bekennen dat deze nieuwe release me aanvankelijk koud liet. Hot Chip was een eenmalige belevenis voor mij en meer was niet nodig. Toch is het deze week gaan kriebelen: is het niet mogelijk dat er toch weer een fantastisch plaatje uitrolt en misschien wel eentje die een langere houdbaarheidsdatum heeft?
Een nieuwe kans voor Hot Chip dus en bij Out At The Pictures kreeg ik nu niet bepaald het gevoel dat ik mee zou gaan doen aan de lage score die er op dit moment van schrijven staat. Maar goed, dat is nog maar het eerste nummer; er moeten er nog 12 volgen.
Van het Justin Timberlake-achtige Shake a Fist naar de zomerse pop van Ready for the Floor, van het r&b-achtige Bendable Positions richting de zeikerige We're Looking for a Lot of Love.
Touch Too Much pakt de draad weer uitstekend op om tijdens Made in the Dark de vaart er flink uit te halen maar dat vind ik deze keer niet erg want het is een mooi liedje. Veelzijdigheid laten we horen door rockgitaren toe te voegen op One Pure Thought en de disco-tour op te gaan tijdens Hold On. Slepen doen we dan weer op Wrestlers en dansen mogen we niet op Don't Dance maar doen we uiteraard wel omdat het zo'n leuk nummer is.
Waarom dan toch weer de ballade-kant op gaan (Whistle for Will en In The Privacy of Our Love) als we toch een hoop swingende nummers hebben gehoord? Zo gaat dit stuiterende album een beetje als een nachtkaars uit....

Ik heb gemengde gevoelens bij dit Made in the Dark. Vlagen van genialiteit (ze tonen echt aan een eigen sound neer te zetten) worden afgewisseld met momenten waar ik een gaap moet onderdrukken. Toch is het uiterst stoer om dit zo te doen. Ze hebben overduidelijk lak aan ongeschreven wetten en regels en dat maakt deze jongens toch wel tot een bijzonder te noemen gezelschap.
Ik snap overigens wel de redelijk lage gemiddelde score tot nu toe: het stuitert te veel alle kanten op waardoor er voor iedereen prima dingen tussen zitten maar ook te veel nummers die de vaart er uit halen of die niet 'horen in het genre' of die simpelweg niet gepruimd worden. Zelf ervaar ik dit ook zo. Tegelijkertijd heb ik ook het gevoel dat Hot Chip een loopje met me neemt als luisteraar en dat fascineert me wel.
Goed of niet, hoge score of lage: ze krijgen wel iets voor elkaar. Wat dat iets is daar moet ik nog uit zien te komen en misschien gebeurt dat wel nooit; eigenlijk is dat een compliment.
Mijn score hou ik voorlopig veilig op 3,5*. Klaar ben ik er zeker nog lang niet mee.

Ik weet nog goed hoe enthousiast ik was over The Warning van het tot dan toe voor mij onbekende Hot Chip. Later kwam dat weer wat in proporties en werd de 4,5* een degelijke 4*.
De opvolger daarvan was een merkwaardige mengelmoes waar ik niet zo heel erg goed raad mee wist.
Op zich was mijn enthousiasme over dit te verschijnen album dus niet zo heel erg groot meer. 'Ha, aardig, een nieuwe Hot Chip', en dat was het dan wel weer.
Thieves in the Night wakkerde als openingsnummer het enthousiasme weer aan, want dat is een uiterst pakkende track en over Hand Me Down Your Love heb ik ook geen kwaad woord over: catchy als dat ze zijn met toch genoeg stekeligheden die het niet al te flauw maken.
Vervolgens gaat het weer alle kanten op en varieert het van degelijke nummers tot songs net op het randje. Het doet me denken aan Pet Shop Boys of de poppy O.M.D. (Brothers hier en daar (en dat is best een compliment). Met de vocoder ben ik onderhand een beetje klaar eerlijk gezegd, maar gelukkig blijken de nummers goed aan te slaan dus ik vergeef het ze.
Het is dat Pet Shop Boys nog relevant zijn en nog steeds in de schijnwerpers staan. Was dat niet het geval dan had ik gezegd dat Hot Chip dat gat op eigentijdse wijze mooi dicht. Nu staan ze er gewoon naast en is er wat mij betreft genoeg ruimte voor ze. Waar ik me bij de voorganger wat zorgen ging maken daar vind ik dit gewoon weer een uiterst fijne, verfrissende popplaat (met een sterke eerste helft en een iets zwakkere tweede). Toch een krappe 4* voor nu.

Ik was benieuwd of How to Dress Well nu met een mooier geluid zou komen dan op z'n vorige en dat is zeker het geval. Geen distortion dus op Total Loss wat de nummers al ten goede komt.
Hierdoor klinkt het allemaal wel ietsje gelikter en gladder, zeker ook door de r&b invloed.
Jamie Woon is al eerder door mij genoemd (die moet ongetwijfeld naar How to Dress Well geluisterd hebben) maar ook de naam James Blake hoor ik nog al eens vallen en dat vind ik dan weer minder opgaan. Die klinkt toch wat minder 'glad r&b' dan How to Dress Well en Jamie Woon.

Zo'n betiteling van mijn kant heeft wat negatiefs in zich. Nu moet ik toegeven dat het mijn genre niet is (tenzij we naar de oude rotten in het vak gaan luisteren) maar dit album is wel degelijk interessant door de electronische twists die het in zich heeft.
Zo hoor ik op Say My Name Or Say Whatever een lichte invloed van Sigur Rós. Jawel!
En het instrumentale World I Need You, Won't Be Without You (Proem) heeft ook wel iets heel moois in zich door de strijkers in combinatie met de elecronische klanken en het krijgt dan toch wel een lo-fi sausje waardoor ik ook bij dat nummer aan die geliefde band uit IJsland moet denken.
In elk geval ademt het wel een soortgelijke sfeer.
Als Ocean Floor For Everything me onwillekeurig aan een kruising tussen Frank Ocean en Perfume Genius doet denken dan mag u van mij aannemen dat dit een album is dat me wel bevalt.

Het heeft een aantal bijzondere ingrediënten die ervoor zorgen dat het een bijzondere melting pot van stijlen is geworden zonder al te geforceerd hip over te komen. Want ergens is de sound onderhand ook wel een beetje vertrouwd door de chillwave en de eerder door mij genoemde artiesten.
Is er dan nog wel plaats voor How to Dress Well? Ik vind van wel
Een album om nog even lekker op me in te laten werken waardoor ik van start ga met een 3,5* met absoluut uitzicht op meer.