Twee jaar geleden maakte ik kennis met de muziek Nadine Shah toen in Plaatboef Rotterdam haar debuut cd werd opgezet door user Ducoz.
Niks voor jou?! Tuurlijk wat voor mij. Ik hoorde er PJ Harvey en Anna Calvi in met wat meer nadruk op Anna vanwege het iets toegankelijker geluid.

Die vergelijkingen zullen wel lang aan Nadine blijven plakken denk ik omdat ze nu eenmaal een beetje in dezelfde rockchick hoek opereert: rock met een duister randje waar toch telkens een lichtpuntje te ontwaren valt.
Dramatiek mogen we zeker ook niet vergeten te noemen en dat is wat ik vaak zo lekker vind aan dit soort muziek. Ietwat theatraal wellicht maar daardoor heerlijk om mee te zwelgen in de donkere avonturen van Nadine.

Als bezwerende mantra's weet ze haar nummers over ons uit te storten (Fool) maar ook de kleinere intieme momenten worden niet vergeten (Nothing Else to Do) en dan zijn 40 minuten perfect om dit te ondergaan.

Pompende bassen en snerpende gitaren met daarover heen haar prachtige stem, dan weer onderkoelde klanken die een zuigende werking hebben. Voor minder doe ik het niet en ik ben wat dat betreft blij dat ze er weer in is geslaagd om een schitterend album af te leveren. Geen eendagsvlieg gelukkig waardoor Nadine Shah een gevestigde naam in mijn ellenlange favorieten lijstje lijkt te gaan worden.

Zo sta je bij user Ducoz in de Plaatboef oude LP's van de Beatles af te rekenen en zo hoor je een schitterend nummer op staan.
Ducoz wist niet wie het was maar zijn collega wel: Nadine Shah.

Ik had er nooit van gehoord en het was me op deze site ook niet opgevallen (of heeft Lura het me toch getipt en is het langs me heen gegaan?!).

Hoe dan ook: het klonk erg goed. Deed me gelijk denken aan PJ Harvey en Anna Calvi die The Bad Seeds als begeleidingsband hebben.
Allemaal namen die ik wel hoog heb zitten dus dat moest goed zitten.
Gelijk het album opgezocht en het voldeed onmiddellijk aan mijn hoge verwachtingen: haar stem heeft eenzelfde power als die van Harvey en Calvi maar lijkt iets minder rauw. Meer ingetogen wellicht maar met een enorme schoonheid.

De nummers zitten goed in elkaar en stralen een donkere sfeer uit en ondanks dat komt het niet somber over. Misschien is dat dankzij de heldere productie van het album.

Het is moeilijk favoriete nummers aan te geven daar dit album als één geheel gezien moet worden. Ik ervaar dat in elk geval wel zo.
Shah neemt je mee naar het binnenste van haar ziel en laat je daar heel even kijken. Heel even maar want er blijft genoeg mysterie over en dat is de grote kracht van Love Your Dum and Mad.

Shah geeft alles maar weet ook wat voor zichzelf te houden waardoor de luisteraar telkens moeite zal gaan doen om te ontdekken wat dat nu is.

Dit album zal voorlopig wel even in mijn playlist blijven staan en dan zien we aan het einde van het jaar wel of het inderdaad eindejaarslijstjes voer is. Het zou zomaar kunnen.

Het is al weer vijf jaar geleden sinds het tweede album van Nakhane You Will Not Die verscheen. Debuut Brave Confusion stamt uit 2013 dus je zou zeggen dat we elke vijf jaar een album kunnen verwachten van de Zuid-Afrikaanse zanger, acteur, boekenschrijver die al weer een tijd in het Verenigd Koninkrijk woont.

Nakhane verzekerde me deze week nog het volgende: 'And I’m already working on the next one. It will NOT be 5 years again'. Dat is mooi. Maar mijn antwoord was uiteraard: 'eerst Bastard Jargon'.

Aanvankelijk was er een heel andere hoes gepland, bijzonder fraai en het deed me denken aan foto's van Erwin Olaf. Maar helaas. De platenmaatschappij besloot anders. Blijkbaar vonden ze het niet verkoopbaar.

De vraag is dan of dit album onder de noemer “existential sex album” wel gaat verkopen natuurlijk. Waar Nakhane op de voorganger afrekende met zijn gelovige opvoeding, daar moest dit meer feest worden. Meer pop. Meer queer (Nakhane identificeert zich tegenwoordig als non-binair). Niet voor iedereen weggelegd zou je zeggen. Maar misschien dat de medewerking van Nile Rodgers helpt. Nile is te horen op o.a. de eerste single van dit album, Tell Me Your Politik, waar ook Moonchild Sanelly op te horen is.
En op de tweede single Do You Well horen we Perfume Genius, ook niet de minste. Nog steeds een geweldig nummer.

Ik hoop dat deze namen een beetje helpen om de aandacht voor dit album wat te vergroten, en anders doe ik gewoon weer mijn best het te steunen.

Eerder dit jaar verscheen de EP Leading Lines met daarop vier nummers die ook op Bastard Jargon te vinden zijn. De genoemde singles Tell Me Your Politik en Do You Well, plus single nummer drie My Ma Was Good en vier You've Got Me (Living Again). Na deze EP kregen we ook nog Hold Me Down en Standing in Our Way voorgeschoteld.

Tell Me Your Politik swingt de pan uit en de bijdrage van Moonchild Sanelly is een verrijking. Fijn ook dat Nile Rodgers te horen is. Sympathieke artiest lijkt mij. Een lekker fel nummer dat te horen is na de funky, opener The Caring. Een nummer dat duidelijk aantoont dat dit album luchtiger mag zijn en vooral dansbaar, zonder dat het een typisch dansnummer is.

The Conjecture heeft een jaren '80 vibe voor mij. Ook hier een meer funky geluid met een lekkere beat. Die beat is momenteel wel belangrijk gezien ook de recente live optredens die Nakhane in Australië heeft gegeven samen met drummer Keir Adamson die ook bij zijn vorige tour in 2018 aanwezig was. Een tweemansband dus met de nadruk op percussie en natuurlijk de zang van Nakhane.

Hold Me Down heb ik bewust een beetje links laten liggen omdat ik anders te veel nummers door en door zou kennen. Het is een rustig nummer waar Nakhane's zang meer centraal staat. Sfeervol en even zorgend voor een fraai rustmoment. Een echte pop-ballade.

Hierna volgt Hear Me Moan. Met zo'n titel begrijp ik de term existential sex album wel. Het is duidelijk een andere stijl dan we van Nakhane gewend zijn. Even denk je te maken te hebben met een instrumentaal nummer omdat het intro twee minuten duurt. Maar dan neemt het ineens een andere wending. Nakhane draagt het nummer een beetje voor. Dit is intrigerend en een richting die ik zeer interessant vind.

De omslag naar het luchtige popnummer Do You Well met Perfume Genius is dan ineens groot. Maar hoe dan ook is dit nummer echt één van mijn favoriete Nakhane nummers geworden. Ik kan er echt heel erg blij van worden. Hier krijgt de term 'dansbaar' echt vat op mij. Hoe vaak ik al niet huppelend door mijn huis ben gegaan! Past een beetje in het rijtje nummers als New Brighton (met Anohni).

My Ma Was Good was de derde single. Een prima, zwoel nummer. Meer een albumtrack dan een single wat mij betreft. Maar wederom lastig stilzitten als je dit hoort.

Dat gaat ook een beetje op voor de laatste single You've Got Me (Living Again), welke me doet denken aan de stijl van debuut Brave Confusion.

Standing in Our Way leunt op funky gitaarrifjes en wederom ritme. Dit klinkt ook meer als een popnummer met een flinke scheut soul. Het einde krijgt de scheurende gitaar die we ook in Tell Me Your Politik konden horen.

In afsluiter If You Were to Complain staat de prachtige zang centraal, toch wel iets waar ik enorm voor val. Het nummer opent grauw en bloeit dan ineens open. Het zou goed passen op voorganger You Will Not Die. De heftige synths vallen hier naast de (hoge) zang het meest op. Een uitstekende afsluiter wat mij betreft. Een afsluiter die een beetje alle kanten opgaat, wat overigens niet storend is, maar ik kan me voorstellen dat anderen dat misschien wel zo kunnen ervaren.

Bastard Jargon is een stuk luchtiger dan You Will Not Die; opzet geslaagd dus. Eerlijk gezegd merk ik dat ik momenteel ook meer behoefte heb aan wat luchtiger muziek. Pop doet het dit jaar goed bij mij (ook Nederlandstalig trouwens, maar dat terzijde).
Misschien is het de grauwe winter die maar door blijft etteren, of de toestand in de wereld. Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik een echte fan ben van Nakhane en de persoonlijke band maakt het allemaal wat lastiger om het objectief te beluisteren. Gelukkig hoef ik niet teleurgesteld te zijn, want dat is toch altijd een risico met artiesten die je hoog hebt zitten.

Bastard Jargon is een heerlijk album waar ik blij van word. Als de lente niet wil komen dan ligt ie in elk geval op mijn draaitafel in de vorm van tien nieuwe Nakhane nummers.

Eerst was er alleen de single Clairvoyant, toen werd het alsnog een EP met daarop een Bowie cover die ik al kende (Sweet Thing) en het schitterende nummer Hey, Lover.

Van mij mag dit weer een REVERE-achtig succes gaan worden, want ook met Nakhane heb ik contact en zodra hij in Nederland terug is volgt er een bak koffie, glazen wijn en heel veel muziek (we hebben een behoorlijk gelijkende smaak). En ja, ik promo waar ik kan

De kans is groot dat ie komt, want het nieuwe album You Will Not Die verschijnt op 16 maart (en nu ook op vinyl, net als deze EP). Graag het debuut alsnog een vinyl release!

Opvallend dat de video bij Claivoyant niet achter een filter zit op YouTube (de kleine homo kusjes van The Irrepressibles moesten dat namelijk wel).

Ander mooi nieuws is dat hij zijn debuut in een film, Inxeba (The Wound), gelijk al verzilverd heeft doordat de film dit jaar de Oscar-inzending namens Zuid-Afrika gaat zijn. Dat hij na zijn debuut ook nog een boek heeft geschreven en uitgebracht (Piggy Boy's Blues) maakt het verhaaltje rond: een uiterst veelzijdig artiest die zich nu dus weer even richt op zijn muzikale carrière met hulp van Ben Christophers achter de knoppen en een nieuw label: BMG.

In augustus 2014 werd ik getipt eens te gaan luisteren naar Nakhane Touré want dat zou wat voor mij kunnen zijn. Dat was het zeer zeker! Die heerlijke composities, en vooral die ietwat hese, sensuele stem waren het helemaal voor mij. Dat hij ook nog eens openlijk gay was maakte het voor mij alleen maar mooier, alleen al vanwege de herkenbaarheid.
Helaas was het lastig om aan een fysiek exemplaar (cd) te komen want Brave Confusion was alleen in Zuid-Afrika uitgebracht en was toen al weer een jaar oud.

Groot was mijn vreugde toen bleek dat hij begin september dat zelfde jaar in de kleine zaal van Paradiso zou optreden. Kaartjes zaten snel in the pocket, en wat mede-muziekliefhebbers van deze site waren makkelijk opgetrommeld.
Al snel ontdekte ik dat er verschillende aanvangstijden werden genoemd op diverse sites en toen trok ik de stoute schoenen aan en benaderde Nakhane via zijn Facebook account om te vragen hoe het nu precies zat met die tijden. Snel kreeg ik een vriendelijk antwoord met de mededeling van de echte tijd.
Het concert werd door weinig mensen bezocht, maar was geweldig. Na afloop kon ik de cd kopen en Nakhane herkende me gelijk van het korte Facebook contact. Verder dan de bekende beleefdheidspraatjes tussen fan en artiest na een concert kwamen we niet.

Toch bleef er contact via Instagram en Facebook. We bleken het prima met elkaar te kunnen vinden online en we hadden bijna exact eenzelfde muzieksmaak. Hierdoor werd ik op de hoogte gehouden van het schrijven aan zijn roman en zijn debuut hoofdrol in de film The Wound (Inxeba), die momenteel in de filmhuizen draait.
En uiteraard ook het harde werk aan de opvolger. Het ging ineens snel toen Ben Christophers aan boord kwam en de productie op zich nam. Het zorgde voor een hoop schaafwerk maar nu, vijf jaar na het debuut, is de opvolger You Will Not Die een feit.

En hoe! BMG France bood hem een contract en dat heeft een enorme impact op de muzikale carrière van deze sympathieke artiest. De metro in Parijs hangt momenteel vol grote posters waarin reclame wordt gemaakt voor dit ‘debuut’. Het is natuurlijk zijn tweede, maar hier in Europa is het voor velen de kennismaking. Ook de rest van de wereld kan Nakhane nu leren kennen, want het gaat om een wereldwijde release.

Er zitten trouwens optredens aan te komen. Voor twee daarvan heb ik kaartjes. Rotterdam (Motel Mozaique) en Botanique in Brussel (Les Nuits). Ik kan Nakhane deze keer op geheel andere wijze ontmoeten na afloop. We hebben nu immers een paar jaar aardig wat ‘contact’ gehad. Het was de bedoeling om onder het genot van koffie en wijn te gaan luisteren naar onze favoriete platen. Ik vrees dat dat er op die manier niet in zal zitten. De man begint snel bekendheid op te bouwen waardoor alles minder vrijblijvend is. Maar zeg nooit nooit natuurlijk.

You Will Not Die is het album waarop ik hoopte. Clairvoyant was de eerste single en sloot nog enigszins aan op Brave Confusion. Dansbare elektronische pop waar het moeilijk stilzitten is.
Toen werd Fog vrijgegeven. Een herbewerking van een nummer dat op het debuut te horen is. In een persoonlijk gesprek zei hij tegen me dat dit nummer meer drama nodig had en dat heeft het zeker gekregen op deze manier. Het was al een prachtig nummer en dat is het nog steeds in deze nieuwe versie.

Daarna volgde Presbyteria. ‘Black and white never looked so good’, een referentie naar de kerk waar Nakhane bij hoorde. Het geloof was lange tijd een ding voor de jonge Nakhane, die worstelde met zijn gevoelens, herkenbaar voor iedere homo die zichzelf moet leren kennen. Hij brak met z'n geloof en werd door zijn kunst een soort actievoerder voor de LGBT-beweging. Iets wat in Zuid-Afrika nog best moeilijk ligt ook al is daar het huwelijk opengesteld en zijn er gelijke rechten. De bedreigingen na zijn rol in The Wound waren afschuwelijk. Doodsbedreigingen waren ineens orde van de dag en geloof maar dat er gekken rondlopen die rare dingen kunnen doen. Nare tijden voor Nakhane. Alle succes van die film werd daar wel door overschaduwd. Het zet ook de toon voor dit album waar Nakhane ons onverbloemd laat zien hoe de mensheid op dit moment bezig is, maar hij blijft ook optimistisch en is vergevingsgezind.

Interloper werd als volgende nummer vrijgegeven, inclusief een sensuele videoclip. Een heerlijke track met een gospel-feel.
En toen werd het tijd voor de resterende nummers. Bonustrack Clairvoyant in een remixversie was ook al bekend en heeft net een wat hoger dansbaar gehalte, maar voegt in wezen niet heel veel toe aan het origineel. Terecht een bonustrack welke te vinden is op de cd en mp3-versie.

Opener Violent Measures zet gelijk al een mysterieuze toon voor dit album: broeierig en zweterig. Antony zou het zo ook gezongen kunnen hebben. 'Drama all over' en in dat opzicht mag een naam als Benjamin Clementine ook wel genoemd worden.
Naast de elektronische stamper Clairvoyant kunnen ook By the Gullet en Star Red genoemd worden. Een lichte jaren ’80 vibe valt hier zeker te ontwaren. Denk aan bijvoorbeeld Pet Shop Boys. Ik snap onze gezamenlijke muziekvoorkeuren heel goed als ik deze nummers hoor. Star Red kent net als een aantal nummers op Brave Confusion wat lichte Afrikaanse invloeden, op dit album overigens een stuk minder als op het debuut.

Ook opvallend is de nieuwe versie van The Dead. Dit nummer kent een nog grondiger verbouwing dan Fog. Donkerder en duisterder.

Titelsong You Will Not Die is een emotioneel piano-nummer en door de puurheid ervan kan Nakhane zijn talenten goed laten horen. Ook All Along ademt een emotionele sfeer en heeft wat weg van Twin Peaks mystiek. Wederom die link naar de jaren ’80, maar dan wel helemaal in het nu.

Lp-afsluiter Teen Prayer vind ik een hoogtepunt op dit album. Wederom met gospel-invloeden en kritiek op het koloniale verleden dat het katholicisme met zich meebracht als nare vorm van import. ‘When I woke up the room was dark’.

Geloof en homoseksualiteit gaan hand in hand op You Will Not Die. Nakhane heeft zich duidelijk weten te ontwikkelen t.o.v. het debuut, mede dankzij de invloed van Ben Christophers. Met dit album lukt het hem om zich op het niveau van artiesten als Antony, Perfume Genius en Benjamin Clementine te begeven. Een album dat me raakt, dat me optilt en wegsmijt, en dat me net als bij het debuut weer vol vuur en passie kan laten opgaan in wat muziek zo mooi maakt.
Natuurlijk is het moeilijk oordelen als het allemaal wat persoonlijker gaat worden, maar zelfs zonder dat aspect zal dit album heel goed moeten kunnen bevallen bij veel mede-muziekvrienden hier.

Van de week een tip van muziekobsessie, vandaag een tip van joramhoogink, de 2 users die elke keer mijn smaak feilloos kennen en me weten te verrassen.
De laatste tip die me van mijn sokken blies was Stuart Warwick en na mij volgden velen die dat deelden en nu is het de uit Zuid-Afrika afkomstige Nakhane Touré die openlijk gay is. Niet dat dat verder ter zake doet natuurlijk. Joram wees me de weg. Een weg die ik niet meer zal verlaten.

Al op de hoes zie je de breekbaarheid, maar die voel je niet in de muziek die krachtig overkomt en levenslust uitstraalt, al te beginnen met opener Christopher, die na een lang intro op gang komt en 'de Zuid-Afrikaanse Pharrell Williams doet Alphabet Street van Prince' zou kunnen zijn.
Het nummer maakt vrolijk en blij met dank aan de lichte Afrikaanse invloeden die Nakhane goed weet te mengen met pop.

The Dead gaat wat soberder van start maar ontaardt al snel in een pakkend nummer waar de zang me aan Terence Trent D'Arby doet denken. Die zang is sowieso een sterk wapen van de man.
Een pulserend ritme doet zijn werk perfect.

Hemels en zomers klinkt In the Dark Room: westerse pop vermengd met Afrikaanse ritmes zonder dat we dit in de categorie wereldmuziek kunnen stoppen (daarvoor is het toch echt te veel pop). Maar man, man, man wat is dit meeslepend. Dit nummer is ook op single uitgebracht en voorzien van een intrigerende clip. Dit is pure magie voor mij. Geweldig!

Be Moved is dan weer wat rauwer. 'Be moved to love, my friend' is hier het thema. Het lijkt allemaal regelrecht uit zijn hart te komen. Ook hier moet ik toch weer aan Terence Trent D'Arby denken.

Robert krijgt wederom een dwingend ritme mee met soms vrij donkere zang. Op dit soort nummers kun je toch gewoon niet stil blijven zitten???!!! Afrika meets the west en doet dat op een zeer aangename manier. Spiritualiteit en zijn voorkeur voor literatuur is een rode draad op dit album en dat hoor je ook in dit nummer terug.

Abraham is een stuk simpeler van opzet met de nadruk op de akoestische gitaar maar is tekstueel een zwaargewicht met alle vragen die Touré heeft rondom geloof. Als dit dan door een engel gezongen wordt kan je toch alleen maar ontroerd en verdwaasd achter blijven als het nummer voorbij is?!

Utopia raakt me op de één of andere wijze enorm. Hier krijg ik echt een brok in mijn keel van. Die zang. Die sfeer. Hemels, en daarmee is het slechts een dom woord om een prachtig nummer als dit te omschrijven en daarmee doe je het tekort. Luisteren dus en let vooral op de vrolijke twist aan het einde.

Tabula Rasa swingt de pan uit en heeft tegelijkertijd iets dreigends. Opzwepend is hier het toverwoord.

Op If My Heart Were a Field neemt ie ietwat gas terug maar nog steeds hebben we hier te maken met een enorme drang om te overtuigen. Gitaar en zang gaan hier perfect samen met een rauw randje waardoor dit soort nummers nergens gelikt overkomen en Touré iets heel bijzonders krijgt.

Fog heeft een opmerkelijke clip maar het nummer zelf mag er ook wezen. Een hoofdrol is er wederom voor zijn stem die dit nummer volledig draagt. Ik hou ervan als hij de diepte ingaat en vooral de overgave zonder dat het hysterisch wordt is iets dat me enorm aanspreekt. Jeetje wat ben ik hier na enkele nummers al van gaan houden.

My Jonathan is wederom een meesterwerkje. Langzaam komt het nummer op gang al draaiend rondom een continue doorgaand ritme met daaroverheen die engelenstem die vooral goed uitkomt als het ritme er opeens mee ophoudt om vervolgens weer rustig door te gaan waar het gebleven is. Aan het einde krijgt het nummer een wending die weet te verrassen. Heel bijzonder.

As I Crane to See krijgt naast de beat een schitterende ondertoon mee in de vorm van allerlei verschillende instrumenten. Alles buitelt en dartelt over elkaar heen terwijl Touré, held als ie is, krachtig doorzingt. De Afrika-vibe is in dit nummer vrij groot en de verschillende wendingen in 1 nummer weer opmerkelijk zonder storend genoemd te kunnen worden.

Afsluiter The Hours gaat dreigend van start. Geen pulserende ritmes maar een draaikolk van emoties in een brei van gitaar, zang en handjeklap. Spooky maar daardoor een bijzondere afsluiting van een wel heel bijzonder album.

Nakhane Touré schuurt, ontroert, weet te verbazen en te verrassen. Wat een verademing in het huidige muzieklandschap. Geen geforceerde mix tussen Afrikaanse ritmes en westerse pop maar een album dat ademt in alle kleuren die de wereld rijk is. Een album dat als een mokerslag op me neer is gekomen. Een album dat wel eens kan gaan uitgroeien tot hedendaagse favoriet en zich daarmee schaart in het rijtje artiesten als Asaf Avidan, Stuart Warwick, Revere of The Irrepressibles die dat effect ook op mij hadden. Of dat gaat gebeuren zal de toekomst moeten uitwijzen maar dat dit een week met twee perfecte tips op rij is moge duidelijk zijn.

Vorig jaar raakte ik helemaal in de ban van Nakhane Touré met daaropvolgend een leuk contact via Facebook en Instagram. We hebben eenzelfde muzieksmaak dus een kop koffie of glas wijn met goede muziek op de achtergrond is de afspraak als hij terugkomt naar Nederland en oh wat hoop ik daar op!

De nieuwe Ep The Laughing Son is de parel waarop ik zat te wachten (een volwaardig album komt volgend jaar uit). Die intrigerende stem, die fantastische instrumentatie! Man, wat weet hij emotie bij mij op te roepen, vooral in nummers als Blackened and Bruised.

Op deze EP ook een 'Almost Acapella' versie van het nummer We Dance Again waar hij eerder de gastvocalen verzorgde op het album van Pieces of Me. Die versie is echt geweldig, deze acapella versie zie ik als een soort extraatje op deze EP, leuk, maar niet heel bijzonder verder als je het vergelijkt met het origineel. Niet voor niets heeft het als toevoeging dan ook 'bonus track'.

Nakhane Touré is in mum van tijd gaan behoren tot mijn favoriete artiesten van dit moment en deze EP zorgt ervoor dat dat voorlopig ook nog wel zo blijft!

Natacha Atlas werkt op dit album samen met The Mazeeka Ensemble en dat zorgt voor een wat puurder geluid dan wat we misschien gewend zijn van haar (voorheen werkte ze bijvoorbeeld samen met Jah Wobble).
Alsof ze met dit album naar de basis terug wilde gaan: geen beats maar meer traditionele geluiden.
Voor mij persoonlijk pakt dit zeer goed uit. Het probleem met eerder werk is dat ik het zelden helemaal kon uitzitten, het ging me vervelen en hier ervaar ik dat helemaal niet zo. Dit is genieten van rijke klanken waar de stem van deze zangeres wonderschoon in past.
Ze eert op dit album de in Egypte populaire Abdel Halim Hafez in de vorm van covers van Beny Ou Benak Eih en El Asil en ook zingt ze 3 nummers van de Libanese Fairuz: La Shou El Haki, Ya Laure Hobouki en La Teetab Alayi.
Toch zijn het niet alleen maar Arabische invloeden. Zo is La Vida Callada in het spaans gezongen en klinkt ook als dusdanig en staat er een bekend engelstalig nummer tussen (de ballad Black is the Color krijgt hier een compleet eigen benadering).
Dit album neerzetten als 'lekker voor op de zondag' of 'croissantjesmuziek' zou dit album gruwelijk te kort doen: het is echt schitterend gedaan en Atlas is een geweldige weg ingeslagen door samen te werken met The Mazeeka Ensemble.

Fijn dat Lux van Rosalía nu zo in de schijnwerpers staat, want hierdoor heb ik ook dit album opgepikt.

Op moment van schrijven is het een zondagmiddag in november. Het zonnetje schijnt naar binnen in de late middag, de blaadjes aan de bomen voor de deur zijn roodbruin, welke extra opgelicht worden door de zon en dan Cancionera als soundtrack.

Een gelukzalig moment overvalt me. Mensen om me heen die ernstig ziek zijn, kwakkelen met hun gezondheid en nu voel ik heel even een moment waarin ik kan ontsnappen aan die narigheid en mijn eigen sombere buien die hiermee samengaan.

Ja, je zou denken dat deze melancholie het juist versterkt. Maar de combinatie van genoemde elementen zorgen bij mij juist even voor rust en een soort terugtrekken in mezelf waar ik even behoefte aan had. Na de uitbundigheid van Rosalía's Lux valt Natalia Lafourcade's Cancionera helemaal op z'n plek.

Prachtig!

Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen tot nu toe niet bekend te zijn geweest met het werk van Natalie Merchant, maar na het beluisteren van Leave Your Sleep (dat ook in afgeslankte versie genaamd Selections from the Album Leave Your Sleep verkrijgbaar is) ben ik helemaal om.
Wat staan hier ongelooflijke mooie nummers tussen!
Ik denk dat ik er vooral door gecharmeerd ben omdat de instrumentatie me zo aanspreekt: klassieke instrumenten weten de stem van Merchant zeer goed te ondersteunen en als er dan ook nog eens allerlei wereld-invloeden in worden verwerkt ben ik eigenlijk al wel om.
Op de enkele cd staan al 16 nummers wat uiteraard best veel te noemen is en de dubbelaar bevat er dan nog eens 10 extra.
Het zou misschien ietwat te veel kunnen zijn maar dat is absoluut niet het geval omdat er voldoende afwisseling op staat en het eigenlijk mede daardoor een behoorlijk avontuurlijke cd is geworden.
Het moge duidelijk zijn dat ik nu ook snel ga luisteren naar haar oudere werk.

Leave Your Sleep moest mij de oren openen om Natalie Merchant te ontdekken. Natuurlijk kende ik wel wat nummers van 10,000 Maniacs, maar daar bleef het dan ook wel bij.
Omdat ik haar nieuwe album zo ongelooflijk mooi vind was het niet vreemd om een weg terug naar het verleden te bewandelen en mijn eerste tussenstop is dus Motherland geweest.
Ook hier weer een regelrechte treffer van pure schoonheid. Ik moet qua sfeer een beetje denken aan Dayna Kurtz die ook zulke sfeerschetsen weet neer te zetten.
Het is allemaal heel puur wat Merchant ons voorschotelt. Opmerkelijk dat in één van de andere commentaren bij dit album daar juist een beetje aan getwijfeld wordt. Ofwel: hoe kan muziekbeleving verschillend zijn. Ik besef heus wel dat dit absoluut geen prikkelend album is, maar dat hoeft ook niet altijd.
Dit stimuleert juist op een geheel andere, bescheiden wijze.
Merchant zorgt ervoor dat je plaats neemt in een warm bad waar het goed toeven is en waar je alles om je heen voor een uur kunt vergeten.
Motherland zal het de komende tijd nog even moeten gaan doen in de schaduw van Leave Your Sleep, laat staan dat ik aan andere cd's ga beginnen, maar voorlopig gedijt dit Motherland goed in de schaduw van haar nieuwste en zelfs in de schaduw kunnen bloemen tot volle wasdom komen, alleen duurt dat misschien iets langer. So be it: voor nu al 4* en daar hoeft niemand over te mopperen lijkt me zo.

Ik weet het. Ik moet me diep schamen. Van 10,000 Maniacs ken ik wel wat bekende nummers maar verder ben ik nooit zo ingegaan op hun muziek (maar hey: er is ook zoveel moois!).
Natalie Merchant solo leerde ik pas kennen met haar nieuwe album Leave Your Sleep, dus ja, heel recentelijk.
Dat album heeft me momenteel helemaal in z'n greep en lijkt alleen maar mooier te worden per draaibeurt.
Logischerwijs dat dit nieuwsgierigheid voedt en dat er een ontdekkingsreis naar het verleden kan gaan starten. De eerste stap op dat gebied betrof Motherland en dat beviel al prima en user Shangri-la leek het verstandig om naar aanleiding van mijn favoriete Leave Your Sleep nummers dan juist Ophelia op te zoeken.
Zo geschiedde....

Inderdaad zijn de nummers op dit album wel te herleiden naar enkele van die op Leave Your Sleep. Ophelia is een mooi album en komt poëtisch over (kun je nagaan wat Leave Your Sleep met me doet: dat album is één en al poëzie). De rustige toon bevalt me goed: ik hou wel van de dromerige sfeer die Merchant hier weet te scheppen. Daarbij heeft deze vrouw een zeer toegankelijke stem die nergens moeilijk doet, irriteert en toch weet te boeien. Ze zorgt er echt voor dat er een rust over me heen komt als ik naar haar luister.
Misschien ben ik momenteel te veel betoverd door haar nieuwe album want dat gaat dit album voorbij. Ik mis de betoverende stukje soms net iets te veel op Ophelia waardoor je kunt spreken van een torenhoge favoriet in mijn waarderingslijstjes. Het is relaxed, aangenaam, en dat is toch net weer een andere categorie.
Maar 4* moeten er zeer zeker van af kunnen want daarvoor vind ik dit toch echt wel weer een uitstekend album.
Het zal ook nog wel even duren eer ik hier echt helemaal goed in zit natuurlijk, want nu is het vooral Leave Your Sleep dat de klok slaat.
Maar Shangri-la had wel gelijk dat Ophelia zeker beluisterd moet worden omdat het eenzelfde sfeer uitstraalt.

Mooie liedjes, met hier en daar een beetje een jazzy, soul of bluesy inslag maar dat mag niet noemenswaardig zijn (jazzy zoals bv Madeleine Peyroux dat doet).
De strijkers zijn dat des te meer en daar ben ik altijd een enorm liefhebber van. Toch klinkt het hier net iets te zoet allemaal. Hierdoor wordt er in mijn beleving een hoop emotie uit de muziek gehaald.
Natalie zit een de hoeken van Tori, Kate of Joni maar blijft altijd een beetje drentelen aan het begin van het ingegane pad lijkt het wel.

Natalie Prass is als een lekker toetje met veel te veel zoete saus eroverheen dat het zoeken is naar de echt lekkere kern.
Te netjes, niet spannend genoeg. Dit vind ik ook voor haar zang opgaan. Alsof ze zich niet helemaal de volle 100% geeft.

Geen verkeerd album maar ik had op iets meer gehoopt.

Dit soort tips neem ik altijd serieus alleen moest er deze keer een geschikt moment voor worden gevonden en wat is beter om daar de donkere dagen voor kerst voor te gebruiken?!

Nessi Gomes deed geen bellen bij mij rinkelen en dat is niet zo heel verwonderlijk daar het hier om een debuutalbum gaat. Hoe fijn ik dit soort tips ook altijd vind, er dreigt altijd wel het gevaar van 'alweer een aangename folk-zangeres'. Drie keer draaien en na een paar maanden alweer vergeten wegens niet onderscheidend genoeg of teveel van hetzelfde.

Het feit dat er sprake is van Portugese roots wist me in elk geval genoeg te triggeren om het avontuur aan te gaan. En eenmaal losgelaten op de muzikale verhalen van Gomes duurde het niet lang om er een hartverwarmend gevoel bij te krijgen. Qua stem kan ze veel aan: je hoort de Portugese fado als verre echo terug, het sprookjesachtige van Kate Bush is niet ver weg (All Related) maar klinkt veel aardser dan La Bush zelf en het zal vast vloeken in de kerk zijn; maar ik hoor in These Walls een heel klein beetje van de beginperiode van Adele (lees: minder schel en schreeuwerig; het doorleefde), alleen is de begeleiding op dit nummer zo ongelooflijk mooi dat het moeilijk is om niet gelijk verliefd op Nessi Gomes te worden en vergeet je die link al weer snel, en dat komt ook door het nummer dat daar op volgt: Diamonds & Demons.

Het duet met Sam Lee, Diamonds & Demons, tevens titelnummer doet tijdens het intro een beetje denken aan Joanna Newsom op een keltische trip en verderop in het nummer Agnes Obel. Het intro van You Guided Me heeft een enorm Sigur Rós geluid, ook niet de minste.
En ja hoor, dan is het namedroppen weer begonnen. Niet meer doen (ook al helpt het velen wel om net dat laatste zetje te krijgen). Ja, Nessi Gomes is eigen bla bla bla. We kennen de riedel onderhand wel.
Ik vind dat al lang niet belangrijk meer omdat het gewoon erg mooi is en mij als muziekliefhebber weet te raken. Ook dat gebeurt wel vaker dus zo bijzonder is dat niet.

Wat wel bijzonder is dat Diamonds & Demons vol staat met prachtige liedjes die oprecht overkomen. Mooi gezongen en prachtige begeleiding heeft gekregen. Instrumenten waar ik me diep verbonden mee voel, zeker omdat ik in een ver verleden zelf viool heb gespeeld, doen altijd een extra duit in het zakje. Verder vind ik het album mooi geproduceerd. Helder en warm, en dat zorgt ervoor dat Nessi Gomes extra sterk naar voren wordt gebracht als zijnde een talent om in de gaten te houden en die in de toekomst hopelijk in staat is om ons nog veel vaker te doen verwonderen.

'Music Keeps Me Safe' (You Guided Me).

Prachtig, ontroerend, gewoon heel mooi.

Nick Cave nummer 3 die nu 5 sterren krijgt van mij (na The Good Son & Henry's dream).
Dit album overdondert me, ontroert me, brengt me in extase, maakt me emotioneel, doet me lachen.
Een "Hallelujah gevoel" bekruipt me bij deze tour de force van Nick Cave en zijn Bad Seeds.
Horen we wat nieuws op dit album ? Nee. De bekende ingredienten zijn weer aanwezig. Het London Community Gospel Choir vind ik een enorme verrijking en dat is dan ook het enige nieuwe op dit album. Maar het is er wel een waar geen slecht nummer op staat. Voor mij is dit een zeer grote kanshebber om uit te groeien tot een van mijn favoriete albums ooit. Maar daar is het net even te vroeg voor. Voor 5 sterren in elk geval niet, want die geef ik bij deze.

Het is nog even geduld hebben tot het concert op 28 april in die voor mij vermaledijde HMH te Amsterdam. Geduld om dit album te kunnen beluisteren is niet meer nodig. Dig, Lazarus, Dig!!! is aan de luistertest onderworpen.

Zoals ik al eerder zei hier hield ik mijn hart een beetje vast voor deze release: voorganger Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus beschouw ik als een meesterwerk en zie dat zo snel maar te evenaren.
Single Dig, Lazarus, Dig!!! viel me in eerste instantie dan ook tegen. Maar zoals ik later ook weer wist te melden bleek dit nummer toch wel op me in te groeien. Inmiddels bler ik dit nummer heel graag en heel hard mee en is het een leuke binnenkomer.
Today's Lesson heeft wel wat Grinderman-invloeden in de vorm van de wat ruigere randjes maar op de een of andere manier zou dit toch ook weer niet op dat album hebben kunnen staan. Het is toch weer een typisch Nick Cave & the Bad Seeds nummer geworden met wat invloeden van ehhhh Grinderman dus (hoe raar dat ook klinkt). Spugende gitaarlicks en tegelijkertijd een catchy melodie: swingend en rockend tegelijkertijd. Na 3 minuten lijkt het nummer ten einde, maar dan volgen over die lekkere bas nog wat lekkere vegen uit de pan.
Op Moonland horen we fijne percussie met daaroverheen een orgeltje. Dominee Cave leidt deze ceremonie bijna 4 minuten lang en ook hier krijgen we een Grinderman-sausje in de vorm van de gitaren. Enigszins monotoon maar nergens saai. Wel jammer dat er niet een echt einde aan weten te breien is waardoor we het nummer maar wegdraaien. Minpuntje.
De donder zwelt aan tijdens het intro van Night Of The Lotus Eaters waarmee we op avontuur in de nacht kunnen gaan. Heer Cave en zijn slechte zaadjes zullen onze gids zijn tijdens deze onheilspellende, haast beangstigende trip. Hier is lef voor nodig.
Albert Goes West nodigt uit tot het maken van flauwe grapjes omtrent Neerlands grootste zanger. Ik zal ze achterwege laten. Muzikaal ligt deze bak herrie daar ook iets te ver van af dus op dat gebied valt ook al geen link te maken.
Dit vind ik dus wel een echte Grinderman-track: ruig, vies en voos en daardoor niet te versmaden. Ik grijp maar snel naar de koptelefoon nu, want het wordt in huize aERo niet door iedereen gewaardeerd merk ik wel. Opvallend vind ik toch weer de percussie die onder de laag gitaargruis toch wel degelijk te horen is. Ik ben geen fan van la-la-la's of in dit geval sha-la-la's maar als de Bad Seeds het doen is het ze snel vergeven en sha-la-la en oehoehoehoe ik vrolijk mee.
Het gepreek dat we op de single al konden horen (noem het zing-praten of praat-zingen) keert terug op We Call Upon The Author. Gooi er een lekkere rauwe saus overheen en ik lig weer aan Cave's voeten. U zei herrie? Misschien; ik noem dit heerlijk. Wat mij betreft een spannend nummertje met spannende wendingen.
Hold On to Yourself heeft een beetje een southern-rock tintje en heeft schitterende gitaarlijnen die dit nummer omhoog weten te tillen. Ik hoor er een beetje de Henry's Dream-periode in terug en dat is natuurlijk hallelujah voor mij. Voorlopig wel een favorietje.
Rocken doen we op Lie Down Here (And Be My Girl). Iets minder opvallend in mijn oren maar dat neemt niet weg dat het wel een lekker nummer is.
Zoals velen wel bekend slaat donkere muziek altijd goed aan bij mij. In stukjes bij artiesten als Tindersticks of Devastations wil ik wel eens de naam Nick Cave aanhalen. Jesus of the Moon is typisch zo'n nummer waar ik dan op doel. Heerlijk zwelgend. Donker en licht tegelijk, duister en helder en daardoor ook weer romantiek in zijn puurste vorm.
Midnight Man is een heerlijk dwingend nummer met orgelpartijen om spontaan verliefd op te worden. Mensen, daar lik je je vingers toch echt bij af. Alsof de trein maar doordendert tijdens dit nummer. Heel sterk moet ik zeggen.
Ook geweldig vind ik More News From Nowhere die dit album eindigt. Pakkende koortjes, mooie instrumentatie en daardoor een gelukkige aERodynamIC achterlatend.
De kop is er af: de kennismaking met de nieuwe Cave is een feit. Cave, die al jaren een held is van mij. Cave die weer een geweldig kunstje flikt. Cave, die wederom niet teleurstelt. Misschien ben ik bevooroordeeld, misschien is dit al te veel voorpret voor 28 april, maar eerlijk gezegd denk ik dat dit gewoon een ijzersterk album is, Cave of niet. Grinderman, geen Grinderman; allemaal niet belangrijk. Dit is gewoon genieten van Dig, Lazarus, Dig!!! En daarmee is het in februari al aardig dringen in mijn top 10......

Live albums.... ik heb er niet veel mee. Je moet er bij geweest zijn, je moet het hebben beleefd, ervaren en er in opgegaan zijn.

En dat gebeurde in de Ziggo Dome. Vooraf was ik er niet helemaal zeker van hoe dat zou gaan uitpakken. Zijn laatste albums zijn sober en ingetogen, dat moet haast wel verzuipen in zo'n grote hal. Hoe verrassend dat het tegenovergestelde gebeurde: die grote zaal werd ineens een kleine club waar Cave de menigte volledig in zijn greep kreeg. Bezwerend!

Van die tour is er nu deze EP met slechts vier nummers die een aardige dwarsdoorsnede ervan geven: de nieuwe nummers in de vorm van Jubilee Street en Distant Sky en de ouwetjes in de vorm van From Her to Eternity en mijn persoonlijke favoriete Cave-nummer The Mercy Seat, die hier een andere uitvoering krijgt.

Distant Sky moet hier nog indringender geweest zijn omdat Else Torp op het podium stond, wat in de Ziggo Dome niet aan de orde was. Daar werden we toegezongen vanaf video. Mooi, maar je mist dan toch de live chemie. Hoe mooi is dat hier dan en hoe zuiver zingt ze het nummer. Een nummer dat tot mijn favoriete Cave-nummers is gaan behoren.

En toch..... het blijft een live EP. Het publiek is niet heel erg nadrukkelijk aanwezig (ongetwijfeld net als in Amsterdam, zwaar onder de indruk en muisstil af en toe) en het klinkt allemaal goed. Maar je moet er gewoon bij zijn. Nu is het vooral een mooi souvenir van wat ik als één van de beste concerten ooit beschouw die ik heb mogen meemaken en dan is het ook nog eens in een andere stad.

Je zou bijna gaan zeggen dat dit het laatste album van Nick Cave gaat zijn...... zo komt het wel op mij over. Of het goed met hem gaat? Ik weet het niet.

Een voortzetting van Skeleton Tree wil ik dit zeker wel noemen. Een album waar ik tijd voor nodig had en dat zal nu niet anders zijn.

Het was wel een aparte ervaring om de premiere van een album op deze wijze mee te maken. Met heel veel mede-fans via YouTube nieuwe muziek van een grote favoriet tot je laten komen. Blijkt het een behoorlijk zwaar album (misschien niet echt onverwacht) waar je eigenlijk heel anders moet ingaan dan via speakers van je pc en tekst op een scherm.
Dat is inmiddels nu aangepast, daar het album nu digitaal te verkrijgen is.

Ik hoor er regelmatig het mysterieuze en hemelse van Sigur Rós in terug. Dat is meer gevoelsmatig, want muzikaal gaat Cave toch een andere richting op.
Er was vooraf een hoop te doen over de hoes. Zelf vond en vind ik het spuuglelijk, maar het past perfect bij het gebodene.

Ik wist bij de eerste echt serieuze draaibeurt wat ik kon verwachten, ik heb het immers een keer kunnen beluisteren, en dat scheelt. Zonder enige vorm van gezonde spanning en nieuwsgierigheid kon er nu op meer ontspannen wijze geluisterd worden naar Ghosteen.
Waar ik gisteren meer met de tekst bezig was (daar werden we mee geconfronteerd op beeldscherm), daar probeerde ik nu de gehele sfeer te vangen. Iets wat met Sigur Rós altijd erg goed lukt.

Dit werkte nu dus ook goed: het is en blijft allemaal één grote flow, misschien wat te monotoon, maar de schoonheid openbaart zich nu heel wat beter.
Misschien helpt het ook dat dit een ander tijdstip was, en ja dat is opmerkelijk daar ik regelmatig lees dat mensen dit perfect vinden voor 's avonds laat, met voorkeur een whiskey erbij (wat is dat met die whiskey?).
Helder daglicht werkt bij mij blijkbaar beter.

Er valt veel te interpreteren, ieder heeft er zijn eigen gevoelens bij of denkt te weten wat Cave er mee wil. Ik ben daar zelf niet zo heel erg mee bezig, of probeer dat niet te zijn/doen.
Dan blijft een lange zit over, een moeilijke zit ook wel, maar ik weet zeker dat elke draaibeurt steeds wat meer schoonheid zal prijsgeven.

Zijn beste? Niet voor mij. Behorend tot mijn favorieten? Denk niet dat het zal gaan gebeuren. Maar dat Cave kwaliteit aflevert en doet wat hij zelf wel valt alleen maar te prijzen.
En wie weet..... kom ik zelfs hier nog wel eens op terug.

In elk geval voelt Ghosteen als één groot sacraal slotakkoord.

En vervolgens krijg je van orbit de terechte vraag "waarom?".

Geef Lotje IJzermans van de VPRO radio (jaren '80) maar weer de schuld. Ik heb het al een paar keer eerder gedaan op de site.

Ik had een zwak voor haar en ik volgde haar muziekkeuzes nauwlettend, en laat deze dame nu net een groot fan van dit album zijn....... ik werd het zeer snel na haar.

Voor mij is dit het perfecte Cave-album om 2 redenen: allereerst het feit dat dit album niet uit bijna alleen maar ballads bestaat (die ik overigens wel erg hoog heb zitten, maar dat terzijde). Daarnaast bezitten de ruigere nummers ook weer niet de maniakale gekte die de oude albums wel hebben en voor mij daarom soms net even te ver doorschieten.

Neem nummers als Papa Won't Leave You Henry, I Had a Dream Joe of Jack the Ripper. Alle 3 lekkere doomy nummers die de bekende Cave-ruigheid bezitten zonder door te slaan.
Daarnaast staan er ook pracht-ballads op in de vorm van het geweldige Straight to You (nog steeds een persoonlijke Cave-favoriet) of Loom of the Land dat de sfeer uitademt van een ander 5* album van mij: The Good Son.
Dan hebben we nog de warme mid-tempo nummers in de vorm van When I First Came To Town en Christina The Astonishing (dat orgeltje!!!). Voeg daar dan de nog niet genoemde nummers John Finn's Wife, met zijn prachtige tempo-wisselingen en Brother, My Cup Is Empty aan toe en ik kan spreken van een album waarop geen enkele misser staat.
Ieder nummer is regelrecht raak in mijn hart. Zo diep zelfs, dat ik momenteel erg aan het twijfelen ben om het in mijn top 10 te gaan zetten!

Nick Cave en ballads..... eigenlijk altijd wel een bloedmooie combinatie wat mij betreft. Niet voor niets staat ballad-album The Good Son op 5* en The Boatman's Call op 4,5*. Ook beschouw ik een ballad als Straight to You als één van zijn beste nummers.
Met de rustiger nummers van No More Shall We Part heb ik dan weer een stuk minder.
Dat Push the Sky Away wel eens goed zou kunnen bevallen lijkt logisch ook al is dat in het geval van Cave nooit helemaal zeker; ik ben een groot fan maar het is niet altijd halllelujah over wat hij allemaal uitbrengt.

Opener We No Who U R riep bij velen gemengde gevoelens op. Ik was gelijk al gecharmeerd van het nummer waarbij ik de naam Tindersticks liet vallen. Dat er dan een discussie volgt over wie er nu eerder met 'die sound' op de proppen kwam doet er niet zo veel toe voor mij. Er zijn meer bands die in dit donkere hoekje opereren maar juist dit nummer vond ik veel weg hebben van Tindersticks waarmee ik niet zeg dat Cave dit een beetje overgenomen heeft, hij heeft deze sound immers al zo lang maar ergens is er iets in dit nummer geslopen waardoor de vergelijking wat makkelijker opgaat. Feit is dat ik het in elk geval een schitterende voorloper van dit nieuwe album vind en als opener zeer geslaagd.
Over Wide Lovely Eyes hangt een warme gloed: soulvol. De 'gospel' van Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus hoor ik hier in terug en dat album blijf ik nog steeds geweldig vinden, zo ook dit nummer. Ondanks de traagheid hoor je er al snel allerlei laagjes in en de beheerste manier van zingen maakt het af. Helemaal goed!
Water's Edge heeft de dreigende Grinderman-sound in zich. Hier horen we ook meer het geluid van Dig, Lazarus, Dig!!! terugkomen. Ronkend en rollend, komende uit de meest duistere krochten wringt Cave zich hier naar voren onder begeleiding van de viool van Warren Ellis. Het is allemaal al eens eerder door ze gedaan, predikant Cave zal ook wel nooit verdwijnen maar van mij hoeft ie dat ook niet als het dit soort nummers blijft opleveren hoe vaak het woord 'bible' dan ook weer mag vallen.
Jubilee Street is onlangs als single verschenen en heeft ook een videoclip gekregen. Over dit nummer hoor je wat meer positieve geluiden lijkt het wel. Hoe gek het misschien ook mag klinken: net als We No Who U R krijg ik hier weer een Tindersticks gevoel. Misschien de manier van zingen in combinatie met een nét iets lichter geluid. Het nummer lijkt op het eerste gehoor wat minder duister dan veel ander Cave-werk. Misschien dat het gevoel daar uit voortkomt.
Mooi is het zeker: sfeervol in opbouw met telkens het gevoel van 'nu gaat het komen' en dat blijkt dan wel mee te vallen plus als er net als in dit nummer opeens zo'n schitterend muzikaal intermezzo van strijkers voorbijkomt kan je mij wel blij maken.
Mermaids start behoorlijk desolaat en puur en krijgt dan langzaam een warme deken over zich heen. Onderkoeld ontroerend vol passie: het zijn de mooie momenten die Cave wel vaker laat horen. Hij hoeft er helemaal niet voor uit de bocht te scheuren.
We Real Cool krijgt wederom die broeierige, donkere sound: een gloedvol nummer met rafelige rand en op een gegeven moment een heerlijk orkestraal stukje (nee, niet bombastisch of pompeus).
Was Jubilee Street nog niet klaar dan? Finishing Jubilee Street is in elk geval het volgende nummer waar Cave met zijn 'praatzang' aardig verhalend bezig is.
Een eenvoudig ritmische begeleiding met aantrekkelijke damesvocalen die het geheel iets eigenzinnigs meegeeft (ik zou haast nog de naam Sufjan Stevens gaan laten vallen zo). Een nummer waar in elk geval wat meer moeite voor gedaan zal moeten worden en wat bij mij ook nog wel wat nodige tijd nodig zal hebben denk ik maar wat door zijn mysterieuze toon wel behoorlijke aantrekkingskracht kent.
Higgs Boson Blues is met bijna 8 minuten het langste nummer van dit album. Cave zingt het wat rasperig en soms vind ik dat net iets té. Wat mij betreft nemen de mannen ook te veel tijd om hun muzikale verhaal te vertellen. Het zorgt er voor het eerst voor dat mijn aandacht wat verslapt halverwege het nummer. Gelukkig verhogen ze het volume tegen het einde waardoor ik op tijd weer bij de les ben.
Titelsong Push the Sky Away is de officiële afsluiter (er zijn nog bonustracks te vinden op de deluxe versie verpakt in een linnen boekwerk).
Het is misschien wel het meest afwijkende nummer van dit album en dat komt met name door de instrumentatie: erg sober van opzet.
Het vormt een bijzonder slot van dit nieuwe album en je gaat je haast afvragen of je na een nummer als dit nog wel bonustracks wilt gaan horen. Dit als einde van een album klopt gewoon.
Een zeer bijzonder album durf ik wel te stellen ook al horen we eigenlijk niet eens zo veel nieuws meer.

Misschien ben ik dan toch die niet zo kritische fan? Ik ga haast aan mezelf twijfelen. Maar met Push the Sky Away tonen Nick Cave en zijn Bad Seeds aan nog steeds waardevolle toevoegingen te kunnen leveren aan hun omvangrijke discografie. Sterker: hij levert weer een waar pronkstuk af waar hij weer mee voor de dag (of nacht) kan komen.
Het wachten is nu nog eventjes op de deluxe-versie die in bestelling staat.

Let us go now, my darling companion
Set out for the distant skies
See the sun, see it rising
See it rising, rising in your eyes

Ik wist vooraf dat het nummer Distant Sky voorbij zou komen in de Ziggo Dome vrijdag 6 oktober. Ik wist niet hoe het gebracht zou worden. Nou, met Else Torp op een videoscherm. Een prachtig hoogtepunt van het optreden, maar niet eens behorend tot de absolute hoogtepunten die avond.
Een hoogmis onder leiding van Nick Cave. Zelden zo'n bezwerend en intens optreden meegemaakt, en dat heeft heel veel te maken met Skeleton Tree, het album dat zo donker klinkt, het album dat menigeen bij zijn strot wist te grijpen vorig jaar. Een album dat terecht hoog in de jaarlijstjes wist te eindigen, een album dat centraal stond deze bijzondere avond.

Hoe zou Nick de dood van zijn zoon verwerken?! Deels met dit loodzware album (dat naar verluidt al voor een deel af was toen het tragische ongeluk plaatsvond), des te meer met de documentaire Once More with Feeling en misschien toch zeker wel met de tour, een tour waarvan niemand zeker wist of er überhaupt ooit nog eentje zou komen.

Zo indringend als die optredens zijn, zo indringend zijn de nummers van Skeleton Tree. Nummers waar velen al genoeg over geschreven en gezegd hebben. Nummers die onder mijn huid zijn gaan kruipen na ruim een jaar. Donker is het zeker, maar ik ervaar vooral hoopgevende pracht, ook na al die draaibeurten, en Distant Sky is gek genoeg het lichtend voorbeeld op dat vlak. Het is het buitenbeentje, het meest duidelijke licht in de duisternis.

Het verbaast me enigszins dat velen met mij dit nummer aanwijzen als één van de favorieten van dit album. Ik denk dan juist eerder aan I Need You, dat veel rauwer is, klaagzang pur sang. Intiemer krijg je het bijna niet voorgeschoteld op Skeleton Tree. Mijn andere favoriete nummer dus.

Nu dit album al een jaar aan het rijpen is durf ik wel te zeggen dat het alleen maar aan kracht wint en dat zo'n optreden dat alleen maar versterkt. Ik vind het nog steeds geen makkelijke zit, dan kan ik The Boatman's Call, ook traag en donker, wat makkelijker beluisteren. Maar Skeleton Tree heeft inmiddels wel een zeer markante plaats in zijn discografie verworven of je dat nu wil of niet. Je kunt er gewoon niet omheen.

Op Skeleton Tree staat de tijd voor eeuwig stil, zoals zijn optreden in de Ziggo Dome voor altijd stil zal staan in mijn geheugen. Een prachtige drie-eenheid is voor mij afgerond: album, documentaire en concert. Vader, Zoon en de Heilige Geest.

Toen ik de hoes voor het eerst zag bekroop me een vreemd gevoel: Ome Nick aan de piano die liedjes zingt en speelt voor zijn nichtjes. Zoiets.
En dat terwijl ik een nummer als The Mercy Seat net had ontdekt. Als dat maar goed gaat dacht ik toen.........

Foi Na Cruz laat gelijk al een cleaner geluid horen. Niks ruigs, vies of voos, maar een mooie heldere klank. En Nick gaat zelfs een beetje op de Portugese toer getuige ook de titel van het nummer. Niet zo heel vreemd omdat hij op dat moment ook vertoefde in Brazilië.
Het is een adembenemend mooi lied die mijn zorgen in één klap deden vervagen. Dit was wel heel erg mooi te horen, en al helemaal knap dat het nergens verzandde in kleffe romantiek of iets dergelijks. En laten we wel wezen: Cave is geen mooizinger, het zit vaak tegen het valse aan of is gewoon ronduit vals. Voeg dat samen met goed gearrangeerde strijkers en akoestische gitaren en je hebt een wereld-nummer als dit Foi Na Cruz.
Titeltrack The Good Son opent op een gospelachtige manier, maar dat slaat al gauw om in een wat meer gedreven ritme zoals we hem ook van eerder werk kennen. Toch zit er wel wat verschil in en dat heeft puur te maken met de produktie. Het blijft helder en licht.
Sorrow's Child lijkt in eerste instantie wat aan je voorbij te gaan, maar naarmate je dit album beter gaat leren kennen ontvouwt zich een hoop moois. Heel fijntjes komt alles bij elkaar: de strijkers, de zang, de gitaren en vooral de piano. Geen enkele partij eist de hoofdrol op en alles vloeit heel gemakkelijk samen. Nou vooruit dan: die piano is hier toch wel heel erg lekker. Hier hoor ik niks donkers of negatiefs in.
The Weeping Song kunnen we na al die jaren rustig als klassieker gaan uitroepen. Zelf zie ik het ook nog steeds als één van de beste nummers van dit album en eigenlijk ook wel zijn hele oeuvre. Heel in de verte hoor ik hier Jim Morrison in door klinken. Het valt op dat dit nummer al heel snel herkenbaar wordt (waar het vorige nummer aanvankelijk aan je voorbij lijkt te gaan). Misschien omdat het een heerlijke drive kent gevormd door handgeklap, pauken, piano etc. Verder kent het ook wel iets kitscherigs zoals ik het hoor in het nummer Something's Gotten Hold of My Heart van Gene Pitney.
Het volgende hoogtepunt kondigt zich gelijk al weer aan in de vorm van The Ship Song. Als je van dit soort nummers geen kippenvel kunt krijgen weet ik het ook niet meer. Let vooral op het orgel: heel subtiel, maar tegelijkertijd heel erg toevoegend. De melodie werkt heel meeslepend. Prachtig, prachtig, prachtig.
The Hammer Song klinkt wat spannender, dit met dank aan de gitaar die het een beetje een creepy ondertoontje geeft waardoor dit nummer onderhuids gaat broeien. Ook past Cave zijn zang hier wat aan; iets minder lief en zacht, maar toch niet grommend zoals we hem toch zeker ook kennen. De weergaloze strijkers maken het nummer verder helemaal af.
Lament lijkt enigszins beinvloed te zijn door het Braziliaanse avontuur in de ritmische begeleiding ervan. Maar daaroverheen smeren de Bad Seeds en strijkers heerlijke stroperige melodieën die ook dit nummer tot een hoogtepunt maken (hadden we al een dieptepunt dan?).
Het nummer met het meeste up-tempo is The Witness Song. Ook hier weer dat gospelachtige. Hallelujah! Alsof de dominee uit zijn pak scheurt tijdens een swingende kerkdienst. Na al die prachtige nummers is het lekker om even wat meer tempo en spirit te ervaren en de heren bedienen u hier op uw wenken.
Lucy is een ballad waar soms aardig tegen het valse aan wordt gezongen. Mij heeft dat nooit gestoord, op geen enkel album.
Het is een waardige afsluister van een album dat al heel snel 5* waard was voor mij (en dan praten we al over het pré-musicmetertijdperk).
Terug naar die hoes. Ja het klopt, het beest lijkt getemd. Dit album wees al vooruit naar de toekomst waar Nick Cave en zijn Bad Seeds vaker op de proppen kwamen met downtempo albums of songs. Toch valt dit album hier in op door zijn lichtheid (waar latere albums soms zwaarmoedig overkwamen).
Nog steeds behoort het tot mijn favoriete Nick Cave albums en nog steeds geniet ik weer volop als ik het weer eens draai.

Stelt Nick Cave eigenlijk wel eens teleur? Ik kan het me niet echt heugen. Ghosteen was wat mij betreft een mindere worp, maar als ik er dan 4* aan toeken kan je dat moeilijk als matig bestempelen.

De singles van Wild God heb ik vooraf maar 1 of 2 keer beluisterd. Ik wilde dit in het grote geheel horen, tegelijk met de andere parels, mits het parels zijn natuurlijk. Dat vertrouwen was er wel naar aanleiding van die singles. En verdomd: Wild God heeft me vanaf de eerste tonen volledig in z'n greep.

Ik hoopte op wat ruigere nummers en meer uptempo, maar dat valt enigszins tegen. De rijke orkestrale inkleuring die hier en daar opduikt en de gospel-getinte achtergrondzang maken dat in één klap goed. Het heeft een beetje het trage van albums als The Boatman's Call en No More Shall We Part maar dan met een geluid dat ook op Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus hoorbaar was.
Tegelijkertijd voelt het ook wel aan als een logische voortzetting van de laatste twee albums (vooruit: drie als we Carnage ook meerekenen).

Klinkt als een hoop donkere somberheid, maar gek genoeg klinkt er op dit album eindelijk een soort positief gevoel in door. Het treuren wordt omgezet in licht, het is allemaal wat losser. De Bad Seeds zijn terug na het quarantaine album met Warren Ellis. De messias omhelst ons allen als luisteraar, en wie aanwezig is bij zijn optredens deze tour en vooraan weet komen te staan zal dat ongetwijfeld ook letterlijk wel weer kunnen doen, want dat is onderhand een zekerheid bij Cave. Aanbidding van een godheid is niet ver weg meer onderhand; iets wat Cave meer en meer voor elkaar krijgt op het podium (wat je daar ook van moge vinden). Een wilde God? In dit geval eentje die toch echt wel wat wilde haren kwijt is geraakt in de loop der jaren. En dat levert desondanks toch prachtplaten als deze op, met een voorkeur voor kant A (titeltrack Wild God als hoogtepunt).

Dat is even een verrassing: een nieuwe Nick Cave. Zonder Bad Seeds en met Warren Ellis.

Niet heel bijzonder toch? Ik heb menig soundtrack laten liggen van de heren en dacht dat het er hier ook eentje betrof. Niet dus: dit is het eerste 'reguliere album' van de mannen.

En gelijk al vind ik het interessanter dan Ghosteen (eigenlijk ook wel een Cave-Ellis album). Qua teksten vind ik het wel weer op het randje af en toe, maar als Prince-fan ben ik wel wat gewend zullen we maar zeggen.

De strijkers doen het goed bij mij moet ik zeggen en dit album komt op mij wat broeieriger over dan de voorgangers, iets minder geforceerd ook.

Ik ben benieuwd of dit nog gaat groeien, maar de eerste indruk is zeker goed. En mis ik de rockende Bad Seeds? Jazeker, maar met dit album gaat Cave de ballade-man toch een andere kant op dan we gewend zijn.
Het sluit zeker aan op de voorgangers, maar het lijkt wel of er licht gloort aan het einde van de donkere tunnel.

En is dat niet wat we allemaal willen?!

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford was een soundtrack die me behoorlijk wist te pakken. Naar aanleiding daarvan ben ik ook de film gaan bekijken die ik verder wel aardig vond maar niet meer dan dat.
Ik heb verder niet zo heel veel met soundtracks maar dit is er dan zo eentje die ik enorm waardeer.
Niet vreemd dat ik wel interesse had in deze nieuwe, behorende bij de film The Road. Ook deze film zegt mij vooralsnog niets maar de namen Cave en Ellis die verantwoordelijk zijn voor de bijbehorende soundtrack spitsen mijn oren wel weer.

Het klinkt allemaal weer mooi. Het is melancholiek, het klinkt verzorgd en het is een echte soundtrack. Maar waarom gaat het deze keer dan toch volledig aan mij voorbij? Ik denk dat ik het antwoord voor mezelf wel heb: het begint een herhalingstrucje te worden. Ik weet nu wel wat de heren samen kunnen brengen. Ik hoor niks nieuws en juist bij hun stijl gaat dit toch wat vervelen.
Hoe mooi ook. Hoe zeer ik deze twee muzikanten waardeer. Hoe veel indruk The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford dan ook op mij gemaakt heeft..............The Road geloof ik verder wel. Leuk om gehoord te hebben. Ongetwijfeld als soundtrack goed (maar daar mogen users als neo of JohnWilliams zich verder over uitlaten), maar voor deze jongen een cd die waarschijnlijk niet veel aandacht meer gaat krijgen.
Geen onvoldoende, want daarvoor is het toch best mooi.

White Lunar is een verzameling filmwerk dat Nick Cave samen met Warren Ellis heeft opgenomen samengevat op 2 cd's.
De eerste cd opent al sterk met 4 nummers van het schitterende 'The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford' en daarnaast staan er nummers bij van 'The Proposition' en 'The Road'.
Op cd 2 vinden we werk dat voor documentaires is opgenomen te weten 'The English Surgeon' en 'The Girls of Phnom Penh'. Daarnaast staat er een suite van 4 nummers op die allemaal de namen van kraters dragen.
Het is leuk om het allemaal op 1 dubbelaar verzameld te hebben maar toch geef ik dan liever de voorkeur aan de indivuele soundtracks omdat die de sfeer beter samenvatten. Nu is cd 2 dan wel weer een prima aanvulling dus overbodig kan ik het zeker niet noemen.
Maar ik denk dat de volledige Jesse James-soundtrack zo ongelooflijk mooi is dat dit het er niet bij haalt.

Op Instagram volg ik een paar jazz-verzamelaars en pik daar regelmatig iets leuks van op.

Recentelijk werd dit album van Nick Culp gepost met de mededeling dat de user tot zijn schande maar zelden hedendaagse albums postte. En dat terwijl het klinkt als in lang vervlogen tijden. Hij was omver geblazen door het gebodene op The Culprit's Blues.

De hoes viel op (ik moest even goed kijken of er nu een album naast zijn speler stond of niet) en ik ging het opzoeken.

Ik was ook direct verkocht: een werkelijk schitterend album dat totaal niet bekend is bij het grote publiek. Het was vrij gemakkelijk om het via Nick zelf te bestellen (ik kreeg er een Flac mp3 bij cadeau).
Met die mp3 moet ik het nog even doen in afwachting van de postbode die het album één dezer dagen hopelijk komt afleveren.

Vijf eigen composities die zo in lang vervlogen tijden op een Blue Note album hadden kunnen staan, afkomstig van een pianist die inmiddels niet meer leeft. Alleen is Nick springlevend en weet met zijn begeleiders echt een schitterend hedendaags juweel af te leveren.

Nieuwsgierig? Het is hier te beluisteren:

The Culprit's Blues | Nick Culp - nickculp.bandcamp.com

Dit album heb ik al heel wat jaartjes in mijn bezit en ik koester het als ware het een diamant in mijn cd-kast.
Doordat ik dit album al zo lang heb is het er ook eentje die regelmatig gedraaid is. En er is nog geen moment geweest dat er wat slijtage in is geslopen of moeheid van mijn kant, integendeel; telkens weer grijpt dit album me bij de strot en sta ik versteld over de enorme kwaliteit hiervan.
Five Leaves Left was overigens het eerste album dat ik in huis had, maar ik meen dat er maar een paar dagen tussen zaten toen deze erbij kwam.
Deze 2 albums hebben er ook voor gezorgd dat ik meer dan geinteresseerd raakte in de zg. New Acoustic Movement zoals dat toen wat hyperig genoemd werd. Bandjes als Travis, Kings of Convenience en Turin Brakes hebben mede hierdoor mijn aandacht gekregen indertijd. Zonder Drake ook geen Kings of Convenience denk ik
Of die laatste bandjes ook zo lang overeind weten te blijven valt te betwijfelen (hoe goed ik die ook vind). Er zijn maar weinig albums als deze die als het ware een monument in muziekland zijn geworden.
In een eerder berichtje ging ik wat gekscherend in op de volgende opmerking:


Maar ik mag hopen dat iedereen begrijpt dat je dit album zwaar tekort doet als zijnde een lekkere cd voor op de achtergrond, lome zondag en weet ik het wat voor termen in deze trant. Uiteraard voldoet het dan zeker ook, maar het is ook wel even wat meer dan dat alleen
Zoals gezegd: een monument!

Ergens begin jaren '90 attendeerde iemand mij op dit album van Nick Drake, want ik hield toch immers van Jimi Hendrix?
Tja, bij mij plaatste zich bij eerste beluistering van Five Leaves Left een even groot vraagteken als bij ieder die dit nu leest.
Maar de bedoeling was goed: het ging om muziek uit de jaren '60

Time Has Told Me was een verademing toen ik het hoorde. Ik luisterde immers naar heel andere muziek en dit was toch even heel wat anders. Dat deze rustige muziek ook zo heftig kon overkomen hoe introvert en zacht ook! Wat een opener.........
River Man heeft iets magisch: de zachte, bijna fluisterende stem van Nick Drake, het fluwelen gitaargetokkel en dat toegedekt met de satijnen klanken van de strijkers. Poëtischer en romantischer kan het haast niet zijn.
Het ruim 6 minuten durende Three Hours is geen minuut te veel. Wat een knap gitaarwerk weer en dan die begeleiding: zo sferisch en zo mooi in elkaar verweven. De tekst blijft een groot mysterie.
Het intro van Way To Blue is ijzersterk. Nu eens geen gitaar maar slechts strijkers. Deze zorgen voor een trieste ondertoon: het klinkt allemaal zo pijnlijk en eenzaam. En dat is het knappe van deze plaat. De emoties worden zo perfect muzikaal verwoord, dat is slechts voor enkelen weggelegd en Drake is er daar één van.
De gitaar keert terug op Day Is Done. Voor mij zo'n nummer dat ze mogen draaien op mijn crematie (die ik graag nog even uitstel). Een eenvoudig maar zeer krachtig nummer met prachtige begeleiding van celli en violen. Zeker een favoriet van Five Leaves Left voor mij.
De cello speelt ook een hoofdrol op, heel toepasselijk, Cello Song. Duidelijk een wat energieker nummer, alsof Nick Drake eens in een goede bui was tijdens het schrijven van dit nummer. Dit album noemt men nogal eens 'herfstplaat' en daar kan ik me prima in vinden, maar dit nummer is er toch echt eentje uit de categorie 'lente'......
The Thoughts Of Mary Jane valt voornamelijk op door de hoofdrol die de fluit heeft gekregen. Heel lieflijk allemaal. Ook dit nummer vind ik zeker niet herfstachtig klinken, ook hier ervaar ik eerder een licht lentebriesje.
Het intro van Man In A Shed is lekker bluesy/jazzy. Het wijkt ook wat af van de voorgaande nummers en dat zorgt er weer voor dat je aan je stereo vastgeplakt blijft zitten. Het blijft intrigeren zonder te verzanden in gezapigheid. En wat een lekker pianospel toch.
Fruit Tree klinkt dan weer een stuk zwaarmoediger. Hier weet Drake je met zijn stem te doorboren en als de strijkers inzetten lukt hem dat alleen maar beter. De muzikale begeleiding is hier misschien wel op z'n top. Hoe alles om elkaar heen dwarrelt, danst met elkaar en daarmee zorgt voor fantastische patronen. Heel knap gedaan.
Helaas eindigt al dit moois veel te vroeg. In de vorm van Saturday Sun moeten we alweer afscheid nemen van dit album. De afsluiter klinkt ook erg droevig en doet je verlangen naar meer van dit moois.

Hoe ironisch is het dan toch dat er naar al dit moois door slechts een handjevol mensen verlangd werd toen het net uitkwam. Zoals bekend kreeg Nick Drake pas in een veel later stadium alle erkenning die hem ook toekomt.
Gelukkig gaat voor ons het 'beter laat dan nooit' op, want dit is typisch zo'n album dat iedere muziek-liefhebber (van welk genre je ook houdt) eens een keer gehoord moet hebben.

chrismusic attendeerde me op dit album. Dan denk je toch even: waarom ik? Wat heeft je er toe besluiten dit mij aan te raden? Ik ben immers geen country-freak. Country-invloeden okee, maar verder heb ik er eerlijk gezegd niks mee.
Maar zo'n tip zal bewust of onbewust altijd wel een reden hebben en hop daar ging de eerste luisterbeurt.
Het album opent instrumentaal met een fel duel tussen banjo en viool (Ode to a Butterfly). Nu ik zelf nogal bekend ben met viool en weet hoe moeilijk het is was dit toch erg fijn te horen. Niks nieuws in country-viool-land maar toch even weer eens wat anders.
The Lighthouse's Tale bevat veel meer folky klanken en ook hier valt de viool op. De zang is aangenaam en dat is altijd wel meegenomen want dan hoef je je daar niet doorheen te worstelen.
Out of the Woods heeft een melancholieke ondertoon en past goed in de herfst. Ook hier wel country-invloeden maar folk mag zeker ook vermeld worden. De harmonieuze samenzang werkt rustgevend zonder dat het slaapverwekkend wordt, een valkuil waar veel van dit soort bandjes nogal eens in willen vallen.
Mocht je toch in slaap zijn gevallen, wat ik me niet kan voorstellen, dan zorgt In the House of Tom Bombadil er wel voor dat je snel springlevend bent. Heerlijk frisse duels van alweer viool en banjo op dit verwikkende instrumentale nummer.
Reasons Why zou goed kunnen vallen bij liefhebbers van b.v. Damien Rice maar hier heeft het net even wat meer eigen smoel.
When You Come Back Down vind ik ook een zeer prettig nummer. Ik word echt rustig van de zang terwijl de muziek sprankelt en fonkelt. Dit gaat ook op voor Sweet Afton met wederom een hoofdrol voor de viool.
Ik weet niet wat het is maar dit album zuigt me meer en meer op. Elk nummer een beetje meer en wat is het heerlijk om je dan mee te laten voeren door het werkelijk schitterende The Hand Song. Zo puur, zo fraai: om in te lijsten. Echt een song om te zoenen zo mooi.
Robin Marian bevat weer wat meer virtuositeit en is inderdaad wederom instrumentaal. The Fox is dat niet maar is wel een lekker fel nummertje met wat meer country-invloeden (of is het toch meer bluegrass?!). Maakt allemaal niet zo veel uit als het maar goed klinkt en dat doet het. Dit gaat ook op voor de afsluiter Pastures New waar ook niet op wordt gezongen. Minder duel, minder fel, maar wat goed toch weer.
En dan zijn de bijna 50 minuten voorbij en besef ik dat iemand hier op de site toch maar even iets in mijn schoot heeft geworpen waar ik zelf nooit maar dan echt nooit naar geluisterd zou hebben vanwege de toch wat misleidende genre-aanduiding (ik voeg er eigenwijs als ik ben dan ook folk aan toe) maar ook een vreselijk suffe hoes die helaas een matte glans over deze parel legt. Maar ja, pak je poetslap, veeg het weg en wow.... laat je pakken door dit prachtige album!
Overigens verdiende het plaatje hier op de site ook een opknapbeurt, dus bij deze een correctie qua hoes en een toevoeging aan het genre, hopende dat het dan wat meer mensen weet te trekken.