Het sympathieke Final 500 Records levert met Echoes van Wall of Ice de negende release. Het begon in 2015 met REVERE's Man of Atom en nu komen we terecht in Noorwegen met een EP van Sebastian Waldejer die onder de naam Wall of Ice opereert.

Acht fraaie nummers die de sfeer van het hoge noorden prima weergeven. Hij heeft o.a. met Thomas Dybdahl gewerkt en weet dus heel goed hoe je sferische muziek maakt. Dybdahl doet ook mee op deze EP: hij speelt gitaar op Smoke Is Rising. Sowieso denk ik dat je deze EP kunt vergelijken met het werk van Dybdahl.

Met deze release levert het label wederom kwaliteit, en de hoes doet me sterk denken aan het debuut van Agnes Obel. Ik hou er wel van.
Ook de binnenhoes is fraai met een prachtige foto van Inge Schreuder en de extra inlay bevat kunst, verzorgd door Studio Vandaar.

Dat het Jack White moest zijn die er voor zorgde dat ik dit album ben gaan beluisteren. Want Wanda Jackson? Nog nooit van gehoord. Laat deze dame in 1958 al haar eerste album hebben uitgebracht en geboren zijn in 1937:
Tja, dan is het niet raar als ze de titel First Lady of Rockabilly krijgt.
Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen.

Ik ken haar oude werk niet dus dat is al heel anders luisteren en dan valt me op dat Jack White zijn stempel wel weet te drukken op dit album. Die gitaren zijn onmiskenbaar en zeker in combinatie met de blazers. De stem van Jackson klinkt rasperig (zal ongetwijfeld de tand des tijds zijn) en daardoor krijgt het, mede door de sound van het album, een nostalgisch randje. Het zou niet verkeerd uitpakken in een Tarantino film.

Toch krijg ik hier en daar het idee dat White niet altijd even goed weet welke kant hij nu op wil gaan. Zo'n Rum and Coca-Cola lijkt verdorie haast wel een carnavalskraker in deze versie en of dat nu de bedoeling was?
En zo ervaar ik dat wel op meer nummers. Waar de blazers in combinatie met de gitaren vaak goed uitpakken op eigen werk (of beter: The Raconteurs) daar komt het hier soms geforceerd over. Alsof het ergens niet helemaal klopt. Het begint dan verdacht veel campy trekjes te krijgen en ik mag aannemen dat een artieste met zo'n lange staat van dienst dat niet zo bedoelde.

Ondanks dit soort kritiekpunten vind ik het toch wel een vermakelijk album dat een beetje als bonte stuiterbal alle kanten opspringt. Van die rare Rum and Coca-Cola versie naar het rockabilly geweld op Thunder on the Mountain en de cover van Amy Winehouse's You Know I'm No Good (die mijlenver boven deze Wanda Jackson versie blijft staan want hier lijkt het wel alsof 'mama Winehouse' mag zingen en dan in nog beschonkener toestand dan 'dochterlief').

Echt zo'n album waar je een beetje voor in de stemming moet zijn en waar je niet al te kritisch tegenover moet staan. Leuk plaatje en dat is het.

Within and Without werd een enorm zomeralbum voor mij: het was dé soundtrack voor mijn vakantie in Italië.
En nu zit ik in Frankrijk en beluister ik Paracosm.

Meer van hetzelfde en een wat grotere pop-insteek wellicht. Luchtig, niks-aan-de-hand. M.a.w. de perfecte muziek voor bij de Franse zomerzon, roseetje en mooie landschappen.
Het gaat niet dé zomersoundtrack worden dit jaar want zulke dingen kun je nu eenmaal niet vastleggen en daarvoor verschijnt dit nieuwe album net iets te laat maar verder vind ik het net zo aangenaam als z'n voorganger.
Dat het verder allemaal niet zo spectaculair klinkt en de nieuwigheid er wellicht vanaf is maakt voor mij op dit moment niet zo veel uit. De langere termijn gaat uitwijzen of dit net zo'n blijvertje is als Within and Without.

Gewoon een aangenaam, loom album. Niks meer of minder. Precies wat ik verwacht had. Straks fijn op vinyl aanschaffen.

Nooit gedacht dat ik het album van The Common Linnets goed zou gaan vinden maar het is toch echt zo. Ook de stem van Waylon vind ik daar heerlijk en het mengt allemaal zo mooi met Ilse.
Dat ze artistiek blijkbaar niet mengen weten we allemaal wel. Het duo dat Nederland die prachtige tweede plaats op het Songfestival bezorgde vinden elkaar toch niet zo lief als ze deden geloven op dat grote Europese podium.

Omdat ik het album van The Common Linnets zo waardeer was ik erg benieuwd naar dit solo album. Ik geef toe: ik heb een beetje een antipathie tegen de manier waarop Waylon zichzelf presenteert, dat had ik al bij The Common Linnets (met Ilse heb ik overigens ook niks) en zijn reactie op de hele affaire wringt ook een beetje bij me.
Toch vind ik dat je open moet luisteren want het gaat uiteindelijk om de muziek en de hoop was hoog dat dit me ook zo zou verrassen net als zijn medewerking aan het gelegenheidsduo.

Laat ik dan beginnen met zijn zang: ik heb niks tegen rauwe randjes maar dit vind ik niet prettig luisteren en zijn klankkleur spreekt me ook niet erg aan. Ja, ik was toch wel verbaasd dat het zo bij me binnenkwam.
En dan de nummers. Tja, te glad misschien of toch te ver buiten mijn belevingswereld. Dat laatste is ook verrassend daar ik The Common Linnets gelijk wist te omarmen terwijl dat ook niet helemaal binnen mijn straatje past.

Okay, niet fijn misschien om die ene naam er continue bij te halen. Beetje AU misschien, maar voor mij was het onvermijdelijk; anders was ik helemaal nooit bij Heaven after Midnight terecht gekomen.
Het valt me tegen helaas. Een tweede keer verrassen zit er niet in.

Te glad, niet indrukwekkend, niet sympathiek en te rasperig Rod Stewart. Ik geloof het verder wel.

Do Berlin doet me denken aan Moloko en dat was voor mij een aangename hernieuwde kennismaking. Wende is duidelijk van alle markten thuis.
Haar 'chansons' albums bevielen me goed en toen ze van koers ging wijzigen met een popalbum kon ik dat ook goed hebben.

Last Resistance gaat verder waar No. 9 stopt en doet dat met net even meer electronica.
Zo is het wel even wennen aan opener Ask the Tree dat haast agressief binnenkomt en leunt op sitar vermengd met electronica: dreigend en bombastisch. Je zou haast gaan denken dat Woodkid ermee te maken heeft. Het klinkt jong en hip en zal veel oude liefhebbers ongetwijfeld afstoten. Ik vind het een fijne start.

Zoals gezegd doet Do Berlin me denken aan Moloko en ook hier weer zo'n donker randje dat het alleen maar leuker maakt. Daarbij is het toch ook wel weer typisch Wende. Goed gedaan!
Nude is dan wat minimaler van opzet waardoor haar vocalen wat beter naar voren komen en daar is niks mis mee. Het nummer knispert lekker voort en komt daardoor wat artistiekerig over maar electronica liefhebbers zullen er wat lacherig hun schouders over ophalen. Gelukkig voor de oude fans is het nummer pop genoeg om niet helemaal voor complete afkeer te zorgen. Ik denk alleen maar 'meid wat ga jij je eigen gang door zo'n andere weg in te slaan'.

Op Dragon's Tongue komt Wende ook weer wat 'harder' uit de hoek vocaal gezien. Het nummer bouwt langzaam op maar bereikt uiteindelijk niet de climax waar ik op hoop waardoor ik het eigenlijk maar een half geslaagd nummer vind.

Titelsong Last Resistance klinkt wat liever en gaat iets meer terug naar haar verleden. De strijkers voorzien het nummer van de nodige dramatiek waardoor je dit al helemaal terughoort in de theaters. Spotlicht aan en zwijmelen maar. Wende blijkt nog steeds goed uit de voeten te kunnen met dit soort theatrale nummers. Blij dat ze er nog zijn.

De donkere sound komt terug op Devil's Pact dat een aardige electronicasaus krijgt en ook hier komt de naam Moloko bij me naar boven. Geen gemakkelijk nummer; al helemaal niet voor de liefhebbers van haar chansons (ik vraag me af of die überhaupt al tot dit nummer gekomen zijn en het album niet halverwege uit hebben gezet).

Not Today, You're Mine doet me een beetje denken aan Björk en wie had die naam ooit in verband kunnen brengen met Wende Snijders?! Broeierig is het zeker en het nummer blijft redelijk ingetogen.

Bij Black Feather lukt het haar om je in een soort trance te brengen. Zou het de percussie zijn? Het komt heel dwingend over en kent een subtiel maar o zo effectieve ondertoon die de alsmaar doorgaande percussie ondersteunt waardoor je een bijzonder effect krijgt. Voeg er dan de schitterende strijkers gespeeld door The Berlin String Theory aan toe en je hebt een sterk en o zo bijzonder nummer te pakken.

The Garden kent ook behoorlijk wat electronica met zwoele strijkers ondersteuning. Op een gegeven moment slaat het om in pop door toevoeging van de wat gangbaardere instrumenten. Goldfrapp is er ook sterk in en heel in de verte doet het er een beetje aan denken.

Op Threat of Happiness horen we wederom een sterk staaltje electronica vermengd met The Berlin String Theory. Zij zorgen voor een dwingende ondertoon die langzaam opbouwt tot een flinke portie bombast aan het einde. De zang van Wende fungeert op dit nummer meer als instrument en van een echt 'liedje' is dan zeker ook geen sprake wel van een bijzonder nummer.

Met Goodbye sluit Wende af zoals we haar kennen van haar eerste albums. 'Here it ends for you and me' zingt ze. 'Time to let it go and set it free. Please don't go without saying goodbye'.

Zouden die fans van het eerste uur dit nummer wel gehaald hebben? Zou het voor hen geen goodbye Wende zijn geweest? Ik denk namelijk echt dat ze veel liefhebbers van het eerste uur gaat verliezen met deze nieuwe richting. Zijn die fans wat avontuurlijker ingesteld dan zullen ze waarschijnlijk bereid zijn met haar mee te gaan. Ik hoor daar zeker bij maar ik vind zo veel dingen leuk dus dat scheelt en dat gaat misschien niet op voor de liefhebbers die haar eerste albums gekocht hebben.
Het is in elk geval een stap verder dan No. 9. Als je heel eerlijk bent had je dit wel aan zien komen en ik bewonder Wende voor haar moed. Het wil niet zeggen dat het je ook moet bevallen. Ik ben erg benieuwd hoe dit alles gaat uitpakken.

Wende staat altijd garant voor kwaliteit. Of dat nu haar albums of live-optredens zijn. Mooi is het altijd. Franstalig, Nederlandstalig, het maakt me niet uit.

Op Mens is het al niet anders. Wat me op dit album vooral opvalt is haar mooie uitspraak zoals in Schone Handen. Maar ook de muzikale begeleiding is schitterend. Het broeit en schuurt en ik zou bijna de dooddoener 'onnederlands goed' willen gebruiken. Wel opvallend dat juist Nederlandstalige albums bij mij de laatste jaren best goed scoren (Eefje, Spinvis).

Het is geen makkelijke kost: het klinkt ook rauw en het vraagt alle aandacht op, aandacht die ik dit album niet altijd kan of wil bieden. Stevig, maar daar is niks mis mee.

Wende was al uniek in het Nederlandse muzieklandschap en dat blijft ze ook nog wel even. Puur genieten van dit unieke talent.

Wende gooit het dus over een andere boeg: de chansonière die heel veel nummers in het frans zong (met wat uitzonderingen in de vorm van nederlandstalig) zingt nu een album in het engels.
Ik heb er aan het begin van dit jaar al kennis mee mogen maken in het theater toen Wende haar optreden afsloot met een intiem liedje op gitaar in het engels gezongen (volgens mij Break My Heart). Dat was toen even een hele omslag.

Ik waardeerde het eigene van Wende juist omdat ze de nummers in het frans zong en de stijl beviel me ook goed. Ja, natuurlijk was het allemaal heel erg Brel maar dat was juist een pré. Zo waardeer ik Frédérique Spigt ook veel meer om haar nederlandstalige nummers dan om haar engelse. Het heeft net wat meer eigens.
Maar waardoor viel Wende nog meer op? Als ik daar over nadenk is het toch haar passie. Vol vuur brengt ze haar nummers en waarom zou dat nu veranderen? En moet ik ook niet toegeven dat weer een cd met chansons ook meer van hetzelfde zou gaan betekenen? Eigenlijk is het goed dat ze iets anders aandurft.
En het moet gezegd: de passie is er nog steeds. Soms denk ik even Mathilde Santing te horen maar Wende durft net iets meer stekeligheden in haar muziek toe te voegen: ik noem een Roses in June dat op eerste gehoor een Santing-achtig nummer lijkt maar dat hier en daar wat aparte wendingen krijgt waardoor het nummer gelukkig boven easy-listening blijft staan.
Wende is en blijft één van de opvallender artiesten die Nederland op dit moment kent, en waar je haar eerst naast b.v. een Liesbeth List of Frédérique Spigt kon zetten daar heeft ze haar muzikale horizon nu weten uit te breiden en komen er meer namen naar voren zoals genoemde Mathilde Santing.
Ik denk dat niet iedereen deze koerswijziging helemaal vol liefde zal omarmen. Zelf heb ik ook een lichtere voorkeur voor haar franse chansons, maar gelukkig heeft ze met Nº9 een uiterst interessante cd afgeleverd waar de kwaliteit van afspat. Het moet je alleen wel liggen, maar dat gaat voor wel meer muziek op.
We moeten de knop even omzetten..... Yes, We Can!!! (bij dit nummer denk ik verdorie aan de musical The Lion King en vraag me niet waarom).

Wende volg ik al wat jaartjes. Live gezien in haar Franse periode en later nog in haar Engelstalige electro-pop tijd. Zo veelzijdig als wat en een enorm talent in ons land.

Mens was het eerste compleet Nederlandstalige album en dat beviel me goed, zoals ook haar werk in het engels en frans me goed beviel.

Ik weet dat ze bevriend is met S10 en zeg je S10 dan zeg je Froukje. Oh wat ben ik fan van die twee dus je zou zeggen dat ik een gat in de lucht sprong toen ik zag dat ze meedoen op dit album, maar nee.

Het zal toch niet zo zijn dat Wende nu gaat inleveren?! Meeliften op het succes van S10 en Froukje waardoor ze een jonger publiek bereikt?

Natuurlijk weet ik heus wel dat Wende de godmother is van deze twee, maar toch. Gelukkig kan ik de conclusie trekken dat het wel meevalt. Ja je hoort wat trekjes van de laatste meer elektronische nummers van S10, maar misschien is het juist wel andersom en hebben de meiden bij Wende de mosterd gehaald. Zo jongeren die weglopen met S10: doe het er maar mee

Sterrenlopen draagt gewoon het Wende-stempel. Origineel en vooral herkenbaar. En dan vooral die teksten! Hoe schitterend zijn die toch weer, en dat zegt iemand die nooit zo heel erg met teksten bezig is.

De sfeer is prachtig, en de composities ijzersterk. Wende lijkt alleen maar interessanter te worden in de loop der jaren en het feit dat ik gewoon niet weet welk nummer ik als favoriet moet vinken zegt al genoeg.

Topkwaliteit, imponerend en vooral ijzersterk.

Wendy & Lisa waren mijn favoriete Revolution-leden zoals ze dat voor zovelen waren.
Toen die begeleidingsgroep van Prince ophield te bestaan was het haast niet meer dan logisch dat Wendy & Lisa als duo verder gingen.
De single Waterfall was het gevolg en nog steeds vind ik dat een zeer sterk nummer waar ik nog altijd volop van geniet.
Na het kalme titelloze debuutalbum, waar de dames duidelijk wilden laten horen meer te kunnen, volgde het tweede album Fruit at the Bottom dat veel meer aansloot bij hun tijd met Prince. Prince zelf bemoeide zich er zijdelings weer een beetje mee.
Opvolger Eroica ging weer een andere richting op en daarna ikzelf blijkbaar ook want ik verloor het duo uit het oog en oor. Girl Bros sloeg ik over en onlangs was mijn interesse opeens weer gewekt om dit nieuwe album van ze te beluisteren.
Wederom is het anders dan de rest uit de discografie en daarvoor verdienen Wendy & Lisa toch zeker wel een hoop lof, maar is het kwalitatief ook de moeite waard? Ja, best wel. Er staan sterke, volwassen composities op en muzikaal zit het ook allemaal snor.
Het enige waar ik minder mee heb is de vlakke zang in een aantal nummers (niet alle), iets wat altijd al wel geweest is maar nu valt het me gewoon meer op.
Het is gelukkig niet dermate storend dat ik het album er niet meer door kan waarderen, integendeel, maar het kost misschien toch net een half puntje en daarmee geef ik het een zeer dikke 3,5* (het is dat 3,75 niet tot de mogelijkheden behoort) en een eervolle vermelding voor het schitterende nummer Sweet Suite (Beginning at the End).

En dat begint al bij opener Diary waar de pracht van dit album zich gelijk al ontvouwt. Klinkt als dames uit het noorden maar dan iets meer folk en uit de Verenigde Staten.

Ah, weer zo'n folk-juffrouw zult u denken. Nee. Want singer/songwriter/producer Natalie Mering voegt net wat kleine extra snufjes toe die het apart maken. Zoek die snufjes vooral in de elektronische hoek. Een beetje Susanne Sundfør, maar dan veel minder dansbaar of pop. Anna von Hausswolff, maar dan veel minder symfonisch en rockerig. Heel subtiel allemaal. Een beetje zoals op de albums van Philip Selway, die dat ook doet.

Het zijn die vervreemdende laagjes die dit album zo mooi maken. Karen Carpenter op de psychedelische toer (Used to Be), of Enya op de spannende manier (Can't Go Home).

Het nummer Generation Why wordt door velen gezien als de sleuteltrack van het album. Absoluut een mooi nummer die ook qua tekst bijzonder te noemen valt. Hier pakt ze met humor onze hedendaagse maatschappij aan waarin ze start met “Y-O-L-O, why?”. We zijn met z'n allen verslaafd aan onze smartphones. “Going to see end of days. I’ve been hanging on my phone all day, and the fear goes away,” aldus Mering. Fraai, en hiermee toont ze de klasse aan die dit hele album kenmerkt.

Front Row Seat to Earth is er eentje die langzaam bij de luisteraar binnenkomt, zich langzaam in je brein nestelt, om vervolgens van die venijnige weerhaakjes uit te slaan die ervoor zorgen dat het je nooit meer loslaat.

Boards of Canada.... dat was mijn eerste associatie bij het zien van deze hoes en het zorgde er gelijk voor dat White Hinterland de spotlights op zich gericht kregen.
Een voorzichtige beluistering op MySpace maakte me nieuwsgierig maar ook wat huiverig.
Met Boards of Canada heeft dit weinig te maken (buiten dat ook White Hinterland electronica gebruikt) maar het past wonderwel mooi in het rijtje artiesten als waar Beach House zit: de tijd is rijp voor Casey Dienel kun je zeggen. En net als bij Beach House is hier niet sprake van een debuut en toch zou het zo kunnen voelen.
Maar...... zitten mensen wel te wachten op alweer een artiest die wat ijle rock produceert met wat 'sferische' electronische randjes?!
Dat is altijd de vraag natuurlijk en daarbij is het nu ook weer niet zo dat ze extreem veel op Beach House lijkt: ik schaar haar meer in eenzelfde soort ruim bemeten hoek. Ik hoor ook wat Björk-randjes en het is grappig te horen dat er een soort Afrika-vibe waart door een nummer als No Logic of Bow & Arrow. Ja, Vampire Weekend komt er ook goed mee weg en White Hinterland doet het in dit nummer minder obvious en geeft er gelijk een soort Velvet Underground laagje aan mee (op No Logic).
De nadruk binnen dit album ligt sterk op de stem van Casey Dienel die erg goed uit de verf komt. Een absolute plus.
Waar het album in eerste instantie een beetje vluchtig aan me voorbij lijkt te gaan daar geloof ik tegelijkertijd wel in zijn daadwerkelijke kracht; een kracht die ik bij soortgelijke muziek wel vaker ervaar en dat is dat het moet groeien.
Zeker weten in de gaten houden!

Ik ben nogal verrast over wat White Lies blijkbaar teweegbrengt bij muziekliefhebbers. Op diverse fora keek men nogal hijgerig uit naar dit nieuwe album, terwijl het vorige redelijk kabbelend bij mij was aangekomen en ook weer voorbijgedreven.
Ik vond het leuk, meer van hetzelfde op dat moment (er waren er nogal wat die toen binnen dit vijvertje actief waren en nog steeds zijn) en het is me verder ontgaan dat de band blijkbaar een ontwikkeling heeft doorgemaakt van relatief klein onbekend bandje naar redelijk formaat qua naam.
Waarschijnlijk omdat het makkelijk in het gehoor ligt? Ik heb echt geen flauw idee. Maar in de aanloop naar dit album toe viel het me op, en het zorgde ervoor dat ik die vorige weer eens ben gaan draaien en waar ik tot de conclusie kwam dat mijn 3,5* van toen gewoon kon blijven staan.

Blijkbaar heeft alle enthousiasme vooraf toch zijn werk gedaan, want ik werd wel steeds nieuwsgieriger naar Ritual. Mijn verwachting? Meer van hetzelfde, even leuk en ongetwijfeld weinig verandering in waardering van mijn kant. Gebaseerd op niks natuurlijk.

Laat ik daar dan maar gelijk een einde aan maken: ja, het is weer herkenbaar en ja er zitten wat leuke nieuwe dingen in, niet schokkend of noemenswaardig maar toch leuk genoeg om White Lies leuk genoeg te houden.
Mensen die wat minder lang van stof zijn, zoals mijn gewaardeerde MuMe collega reptile 71 zouden zeggen:



Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan

Van Ritual moet je niet al te hoge verwachtigen hebben. Vond je het debuut leuk dan vind je Ritual leuk. Moest je er toen niks van hebben, verwacht nu dan ook geen wonderen (alhoewel die de wereld nog niet uit schijnen te zijn).
Ritual is verdomd fijne poprock. Zet de ramen maar open, volume op hoog en laat de voorjaarsschoonmaak beginnen, dan pakt reptile71 de emmers met sop wel (vergeet je dweil niet he). Alhoewel.... je kunt er gezien het weer misschien ook wel even mee wachten. Het is tot aan de lente waarschijnlijk best goed toeven met de heren van White Lies over je stereo.

En het verhaal gaat voort: bandje nummer zoveel die op deze toer gaat. De invloeden kennen we inmiddels wel en de bandjes idem.
Eigenlijk laat ik vele hiervan liggen omdat ik geen zin meer heb om weer een bladzijde om te slaan in het grote boek. Ook tweede of derde albums van gearriveerde artiesten blijven nu meestal ongehoord op de plank bij mij.
Toch wist White Lies mijn aandacht te trekken door de nummers die al eerder te horen waren. Blijkbaar waren die dermate leuk dat ik wel degelijk zin kreeg om het hele album To Lose My Life te gaan beluisteren. Dan toch maar hoofdstuk nummer zoveel in dit 'gitaarrockbandjes-boek met de o zo bekende invloeden'.
Voorheen wisten dit soort bandjes nog rake klappen uit te delen en het is gezien mijn opmerkingen logisch dat dit nu niet meer voorkomt dus ook White Lies zal hierin niets veranderen maar desondanks was het eigenlijk best weer aangenaam om werk uit deze hoek te horen afkomstig van de jongere generatie die duidelijk weet waar ze de mosterd vandaan moeten halen.
Is dat erg? Welnee. We kunnen natuurlijk blijven zeuren dat het beter luisteren is naar het origineel, maar in dat geval kun je tegenwoordig wel heel erg veel muziek links laten liggen en dat vind ik niet nodig want dit soort gasten weten er toch wel een frisse draai anno nu aan te geven.
Momenteel doseer ik dit soort bandjes met mate en heel af en toe pik ik weer een nieuwe op zoals hier het geval is. To Lose My Life is gewoon een fijn plaatje waar je niet te veel over moet nadenken. Ja we hebben het vaker gehoord, ja het is beter gedaan en ja het zijn er misschien wat te veel van momenteel. Daarom is het goed om eens in de zoveel tijd zo'n bandje uit de grote vijver te vissen. Dit jaar zal dat voor mij de nieuwe Franz Ferdinand zijn (ja ik neem het even ruim) aangevuld met het debuut van White Lies en die bevallen me prima.

Kennen jullie hem nog? De slogan 'Veronica komt naar je toe deze zomer'?
Vast wel. Eens in de zoveel tijd verschijnen er albums van bandjes die het vast ook goed gaan doen in de zomer. Zo hadden we ooit Dogs Die in Hot Cars, The Zutons, Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs en verder terug in de tijd Madness en The Specials.
Allemaal namen die op zich niet zo heel veel van doen hebben met White Rabbits, maar dat er wat invloeden aanwezig zijn moet gezegd worden.
Subtiel is op dit album het toverwoord. We horen wat lichte ska-invloeden, wat lichte rock, wat pop en ze doen het erg goed en mooi.
Hierdoor vallen ze op in het grote aanbod dat toch wel over ons uitgestort wordt voor wat betreft dit soort bandjes.
Opener Kid on My Shoulders heeft een fantastische hook en het pianospel dat hier heel subtiel plaatsvindt weet het nummer naar hogere sferen te helpen. Dwingend en swingend. Dat dwingende zit hem dan weer in de drumpartij.
The Plot heeft het jachtige wat b.v. Kaiser Chiefs ook hebben. Tegelijkertijd is het een vrolijk en luchtig nummer en daar helpen de vocalen ook een handje aan mee. Zomers dus.
Op Dinner Party is het weer de piano die opvalt en door de subtilieit ook weer niet te veel de aandacht trekt. De zang is bescheiden en de kleine ska-invloeden doen denken aan The Specials of Madness, maar dan wel helemaal anno nu.
Navy Wives doet me heel soms een beetje aan Adam Ant denken. Het lijkt een soort tango maar dan op een ska manier. Hierdoor klinkt het fris en opvallend en weet het boven de grijze middenmoot uit te stijgen.
While We Go Dancing nodigt uit tot dansen maar klinkt tegelijkertijd wat donkerder. Dat donkere gaat er na een paar minuten wel uit en wederom een uitstekend nummer blijft overeind staan.
Adam Ant is weer de naam die me te binnen schiet bij I Used To Complain, Now I Don't. Bow Wow Wow is er ook zo eentje.
Dat komt vast en zeker door de drums, maar oei wat is de zang hier weer lekker en wat maakt die piano het toch zo lekker frank en vrij.
Take A Walk Around The Table valt zeker op. Het heeft iets jaren '60 achtigs in het intro. Later komt daar weer die Specials-achtige manier van musiceren d.m.v. bezwerende zang. Ook hier weer een tangoritme die gespeeld wordt door de piano waardoor het iets tegendraads krijgt maar toch nergens moeilijk klinkt.
March Of The Camels klinkt lekker funky op een reggae manier. Uiterst aanstekelijk is de achtergrondzang (beetje Gorillaz) en let weer op al die genieuze invallen.
Fort Nightly is de titeltrack en heeft wat mysterieus over zich. Ik kan het niet genoeg zeggen, maar ook hier valt het pianospel op.
Dan volgt de 46 seconden durende Reprise gevolgd door afsluiter Tourist Trap. Ook hier valt op dat deze band een zeer eigen sound weet te ontwikkelen met lichte aanknopingspunten naar andere bands toe. Wederom een origineel nummer.
Hiermee mag ik wel concluderen te maken te hebben met een frisse band die een sterk debuut aflevert.
Het zou mij niet verbazen als we hier de komende maanden nog veel van gaan horen. Doen we dat niet dan mag ik zeggen dat velen toch wel een zeer fijn plaatje aan zich voorbij hebben laten gaan.

Toen ik The Club of Fathomless Love voor het eerst hoorde dacht ik te maken te hebben met het wilde, alternatieve neefje van The Irrepressibles die een dans aangaat met Talking Heads en Vampire Weekend
The Irrepressibles laten me sowieso niet los als ik luister naar Limbo, Panto ook al zijn er grote verschillen. Zelfs The Veils hoor ik heel soms voorbij komen als er in de zang uitgehaald wordt. En als ik dan de term 'love or hate plaat' voorbij zie komen dan kan ik me daar bij aansluiten zoals dat ook opgaat voor het gezelschap waar ik ze mee vergelijk.
Het is spannende muziek waar je voor in de juiste bui moet zijn. De opvolger van dit album bevalt me ook prima maar gevoelsmatig denk ik dat ik met Limbo, Panto net even wat meer heb.

Smother was een ongelooflijk sterk album waar ik beter 'is een ongelooflijk album' van kan maken. Het heeft in de loop der tijd niet aan kracht ingeboet. Niet dat Limbo, Panto en Two Dancers de tand des tijds niet hebben overleefd.... integendeel, maar dat zijn wel albums waar ik wat meer voor in de stemming moet zijn. Je moet ook immers goed tegen de stem van Hayden Thorpe kunnen.

Present Tense is daarom een album waar ik enorm naar uitkeek: gaat het een vervolg zijn op Smother? Gaan ze wederom nieuwe wegen in of hebben we dat nu wel een beetje gehad? Want de Wild Beasts zijn wat dat aan gaat enorm avontuurlijk aangelegd als je de 3 voorgangers naast elkaar legt.

Al tijdens het eerste nummer, tevens titelsong, merk je dat de sfeer wat donkerder en duisterder is en dat de electronica wat meer naar voren komt. In elk geval klinkt het spannend.
En dat gaat voor het hele album wel op: Thorpe gaat wederom aardig de hoogte in maar ook de diepe warme stem van Tom Fleming doet veel waardoor je een Antony Hegarty gevoel krijgt (Nature Boy), dit ook door de dramatiek die door je luidsprekers heensijpelt en dat alles onder een regelmatig donker electronica geluid dat warm vloeiend en in golvende bewegingen de nummers voortstuwt. Prachtig vind ik dat!

Hoogtepunten zijn moeilijk te noemen eigenlijk. Ik hou van het deinende in Mecca maar ook het knisperende in Daughters (met een Fleming die zijn lage stem opzet af en toe ondersteund door de hoge stem van Thorpe) en de donkere elektronische saus die eroverheen gaat. Ook het dromerige Palace dat het album afsluit klinkt goed in het gehoor (ik krijg er zelfs een beetje een O.M.D. gevoel bij en vraag me niet waarom).

De 'gekte' van de eerste albums lijkt er vanaf.... ze borduren voort op Smother met toch weer de nodige accentverschillen.
Ze slagen er weer in om met een boeiend album te komen waar je echt even in moet duiken en waar je ongetwijfeld na afloop helemaal fris richting platen- of cd-speler loopt om maar één ding te willen: repeat!

“We’ll feel things they’ll never feel” zingt Hayden Thorpe.... u doet het er maar mee.

Als ik de twee vorige albums met elkaar vergelijk heb ik een voorkeur voor het debuut Limbo, Panto.
Hoe dan ook intrigeerde beide albums me enorm en daar heeft de zang ongetwijfeld met voorsprong voor gezorgd: een expressionele Antony-achtige manier van zingen op poppy, dansbare klanktapijten. Het doet me soms wat denken aan Antony's samenwerking met Hercules & Love Affair.
Toch gaat zanger Hayden Thorpe wat meer de hoogte in en zijn falsetto en dramatiek is dan weer vergelijkbaar met die van Jamie McDermott van The Irrepressibles. Een rustiger nummer als Deeper lijkt haast wel een broertje van Elbow.

Leuk al die vergelijkingen; uit mijn opmerkingen blijkt al wel dat het nergens echt goed mee vergelijkbaar is. Falsetto, maar dan zonder de klassieke setting. Vibrato en theater maar dan veel luchtiger gebracht.
Wild Beasts hebben hun sporen wel op eigen houtje verdiend denk ik zo. Als je al twee sterke albums hebt uitgebracht en daar een derde aan weet toe te voegen dan doe je toch iets goed.
Daarbij blijven ze ook niet hangen en slaan voorzichtig nieuwe wegen in zonder zich van hun eigen sound te vervreemden.

Laat ik dan ook afsluiten met de mededeling dat Smother soms vervreemdend werkt, je op het verkeerde been lijkt te zetten en tegelijkertijd toch geen lastige kluif is om te behappen.
Je moet tegen het theatrale kantje kunnen en heb je daar op voorhand al moeite mee dan raad ik toch aan daar een beetje doorheen te luisteren en te ontdekken dat onder al die vocale expressie uiterst mooie nummers schuilgaan die de moeite waard zijn.
Wild Beasts blijken een blijvertje.

Doordat de Antony-link redelijk makkelijk gemaakt kan worden is het niet vreemd om ook gelijk aan Hercules and Love Affair te denken.
Sprankelende, alternatieve pop met bijzondere vocalen; doet het altijd goed bij mij.
Toch ben ik vooralsnog niet voor de volle 100% overtuigd. Ik weet niet goed waar dat aan ligt eigenlijk (met het debuut heb ik dat niet).
Gelukkig is er voldoende klik om te spreken over een album dat me aanspreekt en niet elk album kan nu eenmaal het predikaat 'favorietje' meekrijgen.
Two Dancers is gewoon een uiterst boeiende cd met een zeer eigen geluid en waarbij het smullen is wat aan gaat de vocalen en dan vooral op We Still Got the Taste Dancing on Our Tongues, wat een werelds nummer is dat zeg!

Het is maar goed dat de release van Adult Nights begin maart plaats gaat vinden want op moment van schrijven is het nog iets te veel winter voor dit zonnig klinkende plaatje. Oh? U wilde juist verwarmd worden? In dat geval zorgt Wild Light misschien wel voor de juiste toon.
Dit debuut-album straalt een hoop warmte uit en bevat degelijke pop-rock nummers. Vier jongens die samen zijn opgegroeid, een bandje zijn gaan vormen en nu dan hun kunsten aan de wereld kunnen laten horen. Zo schijnt het verhaal te gaan en dit album straalt het ook uit.
Er wordt mooi gezongen, er wordt uitstekend gemusiceerd, alleen is het soms wat saai door degelijkheid. Nergens wil het echt spannend worden. Maar eerlijk is eerlijk: daar vraagt deze muziek eigenlijk ook helemaal niet om.
Toen ik dit hoorde moest ik gelijk denken aan het debuut van The Thrills (kent u ze nog?!). Ook dat was gewoon een mooi album. Magic Numbers; ook zo'n band. Waar ik dan ook een beetje bang voor ben is het feit dat ze met dit album prima gaan scoren, dat ze veel potentie hebben om met nog veel fraaiere albums te gaan komen maar dat het hier wel eens bij zou kunnen blijven.
Okee, dit is voor de feiten uit gaan lopen. Laten we eerst maar eens kijken hoe Adult Nights het gaat doen. Van mij mogen ze eigenlijk best gaan scoren want het is gewoon een uiterst sympathieke plaat en sympathiek mag dan misschien niet zo opwindend zijn maar een licht lentebriesje doet nooit kwaad toch?!
Is er nog een hoogtepunt aan te wijzen? Misschien Call Home vanwege de toevoeging van de blazers maar eigenlijk vind ik dat nog best een lastige vraag puur omdat alle nummers wel degelijk klinken en kwalitatief dicht tegen elkaar aanschuren.

Categorie: sprankelende gitaarpop.

Het is not done om pm's openbaar te maken. Toch doe ik het:

Met zulke dingen kan ik wel blind varen op de mening van deric, die mijn smaak denk ik goed kan inschatten.
Willard wie? vroeg ik me af, maar dat boeide niet. Dertig seconden en ik stuurde al een pm terug dat dit al geweldig was. Anderhalve minuut en ik kon hem melden dat dit me raakte. Twee minuten en het album was al besteld terwijl de rest nog moest volgen.
Is From a Distant Shore dan echt zo goed? Ja! Die eerst 30 seconden deden het kippenvel hoog oprijzen bij mij. Een piano in combinatie met trompet en dan zo hemeltergend ontroerend: kan niet missen. Na die anderhalve minuut wist ik dat er een stem bij kwam die het midden houdt tussen Nick Cave en Mark Lanegan en inmiddels is daar ook een cello aan toegevoegd. En dan is er gewoon geen houden meer aan: dan word ik week van binnen dan is het toch weer die donkere muziek van artiesten die altijd al hoog scoren bij mij (neem Cave, Tindersticks, Madrugada, Cousteau of Devastations). Maar dit nummer heeft iets extra's. Ik kan het echt niet uitleggen. Het zijn van die momenten die je zo af en toe meemaakt: pure emotie die losgemaakt wordt, hemelse klanken die op een site als deze echt niet beschreven kunnen worden. Ik ben verliefd; verliefd op From a Distant Shore.
Let It Roll is minder hemels misschien, maar wel degelijk heel erg pakkend. De viool is volop aanwezig (en misschien omdat ik het zelf heb gespeeld heb ik een enorm zwak voor dit instrument). Misschien minder ruig dan de partijen van Cave's Warren Ellis maar wel degelijk net zo aanvullend op de gitaarpartijen en als algehele compositie net zo dweperig als Cave in zijn hallelujah-momenten waar hij bezeten lijkt van de duivel. Hier neigt de zang ook meer naar Cave dan op het vorige nummer. 'Let it Roll' is een ding dat zeker is: bijna 10 minuten lang zit je in deze achtbaan die voortdraaft.
Dance with Me ademt muzikaal gezien wat meer de sfeer van de rustige Cave: akoestische gitaar, piano, viool en donkere stem. Hier komt wat meer die Walkabouts-vergelijking van deric raven om de hoek kijken. Prachtig trouwens als het trompetje van zich laat horen.
Crush vind ik weer meer neigen naar Mark Lanegan (of de Screaming Trees zo u wilt). Ook hier weer het lieflijke dansen van de viool samen met de gitaren op een relaxte flow die het nummer kenmerkt.
Het country gevoel komt naar boven op Flying Low en dat maakt dit album eigenlijk ook heel fijn om naar te luisteren. Het volgt een rode draad maar gaat telkens zijwegen in waardoor het album niet te log gaat worden en boeiend blijft. Op dit nummer valt mij het subtiele orgelwerk op.
Dat Willard Grant Conspiracy niet vies is van lang uitgesponnen nummers blijkt wel weer op Skeleton dat ook al bijna 10 minuten duurt waarvan geen minuut te veel. De opbouw is rustig: ze nemen de tijd om langzaam naar een soort hoogtepunt toe te werken wat aan het einde nergens ontspoort. Het blijft allemaal heel beheerst.
Breach gaat rockend van start maar oeh wat is die trompet dan opeens opvallend zeg. Wat een glorie, wat een genot. Het zijn van die kleine twists die dit album zo ongelooflijk interessant maken. Hier krijg ik dus echt goede zin van: de meest grauwe hemel zal openbreken op de klanken van dit nummer!
Tijd voor een rustiger moment op Mary of the Angels wat, hoe gek het ook mag klinken, iets weg heeft van de sfeer die The Verve heeft op hun Urban Hymns. Qua geluid hoor je wel de Cave-sfeer terug, gemengd met de country-feel van (daar is ie weer) Lanegan en Walkabouts.
De Dylan-cover Ballad of a Thin Man wordt aardig eigen gemaakt. Natuurlijk zullen de Dylan-puristen dit wel een mindere versie vinden, maar ik ben geen Dylan-purist dus ik kan hier wel wat mee.
Het kortste nummer van dit album, Lady of the Snowline mag dit album op een soort van Cohen-achtige wijze afsluiten en doet dat gracieus. Geen bombastische afsluiter, maar een beheerst nummer waar de viool wederom de hoofdrol opeist.

Dat mag je wel zeggen en ik buig van harte met je mee:

Tips zijn altijd welkom en meestal krijg je ze niet zomaar: men schat in dat het wel zal aanslaan. Hier kan ik melden dat deric raven wel heel erg in de roos heeft geschoten. Dit is tijdloos genieten en dinsdag 7 oktober is de startdatum voor dit grandioze album waar ik waarschijnlijk nog heel vaak naar zal gaan luisteren.
Bij deze de 20e stem waarmee Let It Roll de diverse lijstjes mag gaan bestormen met een hoog gemiddelde wat hopelijk ook zo blijft.

Dankzij deric raven ben ik ooit in aanraking gekomen met Willard Grant Conspiracy. Niet zo heel verwonderlijk dat hij aan mij moest denken bij deze band, want het past namelijk prima in mijn straatje.
Donkere, warme songs met instrumenten als viool of trompet doen het bij mij altijd erg goed.
Let It Roll was een album dat ik een warm hart toedroeg. Niet zo verwonderlijk dus dat ik erg nieuwsgierig was naar Paper Covers Stone met daarop bewerkingen van hun eigen nummers.
Ze deden er twee dagen over om dit album in elkaar te zetten. Robert Fisher kreeg het ook voor elkaar oude bandleden op te trommelen en zo ontstonden deze akoestisch getinte versies van nummers afkomstig van diverse albums. Zo is er van Flying Low 1 nummer vertegenwoordigd, het uit 2003 afkomstige Regard the End ziet er hier 3 terug, 4 nummers van het door mij hoog gewaardeerde Let It Roll en 2 van Pilgrim Road.
En is het wat? Over de 4 nummers van let It Roll kan ik echt wat zeggen daar ik de originele versies ken en dat gaat voor de rest van dit album niet op. Ik wil die vergelijking dan ook maar laten varen.
Puur op de sfeer van het album afgaand, puur luisterend naar het gebodene moet ik toegeven dat ik nu veel minder betoverd werd dan mijn eerste kennismaking een tijd terug.
Het zijn mooie nummers, ze hebben een fijn sfeertje, maar het wordt op den duur wel erg eentonig en ik raak zelfs m'n aandacht ietwat kwijt. Het album duurt me dan ook te lang. Pik ik er telkens een paar uit dan gaat het goed, maar een heel album lang deze sfeer is voor mij net niet boeiend genoeg.
Als kennismaking voor deze band zou ik het persoonlijk niemand aanraden ook al heeft dit album genoeg kwaliteit wat zich ook wel uit in mijn beoordeling. Maar liever grijp ik dan nog een keer naar Let It Roll of moet ik maar eens op zoek gaan naar de andere albums van dit gezelschap.

Bij elk album vol met covers zeg ik wel weer hetzelfde: het is en blijft een hachelijke onderneming. Meestal voegen ze niks toe of zijn ze gewoon ondergeschikt aan de originelen. Ja, er zijn ook best veel uitzonderingen, maar dan praat je vaak over een enkel nummer. Een album vol covers is toch andere koek.

Hoe is het met de Fitzsimmons koek? Nou, laat ik allereerst beginnen dat ik bij zijn laatste albums mezelf nog herhaal door te zeggen dat zijn steil onmiskenbaar is en dat er een lichte verzadiging optreedt, maar dat het toch lekker is en blijft.

En dat is nu dus niet anders. William maakt de nummers eigen en ik blijf smelten als ik hem hoor, covers of eigen nummers. Het maakt gewoon niet uit.

Love Will Tear Us Apart verscheen in april al op single en laten we eerlijk zijn: erg origineel is het niet meer om dit nummer te coveren, maar hoe dan ook: het blijft mooi en Fitzsimmons doet geen afbreuk aan het origineel wat mij betreft.

Niet alle nummers waren bekend voor mij en juist de wat onbekendere maken de meeste indruk, wellicht om het feit dat ik ze niet ken. Maar ook een bekend nummer als Solsbury Hill klinkt in deze versie schitteren net als R.E.M's Sweetness Follows. De Sufjan Stevens cover verrast niet erg: maar dat komt omdat beide mannen een beetje fluisterend zingen en William redelijk dicht bij het origineel blijft.

Ooit sloot ik William Fitzsimmons in mijn hart en na afloop van een optreden in Barcelona sprak ik hem kort en bleek het ook echt de sympathieke man te zijn zoals hij overkomt op het podium.
Ik heb nog lang geen genoeg van deze man en hij behandelt deze nummers met veel liefde. Dat is voor mij meer dan genoeg.

Als er een Covers, Vol. 1 is dan kun je wachten op een volume 2 en die is er nu dan.

De titel zegt het al: covers. Elf stuks deze keer, variërend van Peter Gabriel tot Bruce Springsteen en Fleetwood Mac tot Radiohead. Zeer uiteenlopende namen, maar door de aanpak van Fitzsimmons een zeer duidelijk geheel. Dit komt door zijn oh zo kenmerkende stijl, een stijl waar ik bij vorige albums al wel wat kritiek plaatste in de vorm van 'het verandert niet, het is telkens hetzelfde', maar tegelijkertijd is dat ook zijn sterkte denk ik.

Het fluisterende, tokkelende mag dan misschien wat saai zijn, het is telkens weer een baken van rust. Een soort vluchtheuvel in het hedendaagse muzieklandschap dat sneller gaat dan dat jij en ik tot tien kunnen tellen.

Dat het dan om composities van andere artiesten gaat maakt in het geval van William Fitzsimmons niet veel uit. De nummers hebben zo'n duidelijk herkenbaar stempel dat het voor mij niet echt meer iets uitmaakt.

Is zijn muziek aan verandering toe? Ja en nee. Ja, omdat we het onderhand door en door kennen. Nee, omdat het soms niet erg is als iets dat goed is gewoon zo blijft. Covers of geen covers.

Daarbij blijft William Fitzsimmons gewoon een sympathieke artiest.

Nummers in een nieuw jasje.......... als dat maar goed gaat dacht ik toen ik het las.
Toch slagen meer artiesten er in dit tot een goed einde te brengen. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan Kings of Convenience: ook zijdezachte stemmen die een ietwat dansbaar sausje kregen.
Hier gebeurt dat ook op enkele nummers en die vind ik zeer goed te doen.
Maar er staan ook nog wat andere interessante dingen op die gewoon een smakelijke toevoeging zijn op het werk van Fitzsimmons (o.a. een Kate Perry cover).
Deze man is er eentje om in de gaten te blijven houden, zelfs als hij met een album als dit komt aanzetten.
Wat dat aan gaat vind ik het nog steeds jammer dat ik zijn optreden in Paradiso niet helemaal kon combineren met Scott Matthew (die andere baardmans) waar ik eigenlijk voor kwam. Fitzsimmons trad op als voorprogramma van de band Sophia en doordat ik toch in Paradiso was en moest wachten op Matthew hoopte ik Fitzsimmons ook nog even mee te pakken. Helaas pakte dat allemaal anders uit en moest ik het doen met een vrolijke meneer Fitzsimmons bij de merchandise stand na afloop van het optreden van Scott Matthew en uiteraard zijn eigen optreden.
Ooit zal ik hem nog wel gaan zien denk ik en voorlopig vermaak ik me prima met dit 'tussendoortje' hopende op een mooi volwaardig nieuw album.

Dat ik een enorm zwak heb voor baardmansen als Scott Matthew, Ray LaMontagne of William Fitzsimmons mag onderhand wel bekend zijn.
Typisch van die integere muzikanten die soms haast achteloos het ene mooie nummer na het andere uit hun songwritersjasjes lijken te schudden.
Dat het leven van Fitzsimmons niet over rozen gaat mag een understatement heten. Deze zoon van blinde ouders schreef een emotioneel album over de scheiding van zijn pa en ma (The Sparrow and the Crow) en zelf kent hij ook de nodige tegenslagen in zijn leven. Hij noemt Gold in the Shadow dan ook 'a real and long-coming confrontation with personal demons, past mistakes and the spectre of mental illness which has hovered over me for the great majority of my life'.

Als dat zulke prachtmuziek oplevert als op dit vierde album (de vorige, Derivatives, even niet meegerekend) zou je hem haast nog meer ellende willen toewensen.
Zover zal ik niet gaan, maar tjongejonge wat is het toch allemaal weer schitterend.

Verwacht geen al te grote nieuwe wendingen. Het stemgeluid van Fitzsimmons klinkt nog steeds zijdezacht en is verre van spannend te noemen. De nummers zijn ook nu rustig van aard en bevatten heel af en toe een klein electronisch knispertje, maar zijn op dit album niet noemenswaardig, zeker niet als je het gaat vergelijken met zijn tweede album Goodnight.
Op Let You Break horen we Leigh Nash (Sixpence None The Richer), en misschien leuk te vermelden is dat op de iTunes en UK versie Julia Stone de vocalen heeft.
Wel is dit album redelijk afwisselend te noemen en zou ik bijna gaan denken dat het hier en daar vrolijk van toon is (Wounded Head bijvoorbeeld). Misschien is het ook de invloed van het remix-album Derivatives, wie zal het zeggen......

Ik wil in elk geval zeggen dat Fitzsimmons er wederom in is geslaagd mij te betoveren met zijn mooie, lieve, kleine folkliedjes en dat hij hiermee ongetwijfeld één van mijn favoriete albums over 2011 heeft afgeleverd.

The Sparrow and the Crow was mijn kennismaking en Goodnight vormde het logische vervolg ook al is dat album wat ouder.
Ik weet nog goed dat toen ik dit voorjaar naar Scott Matthew (die andere baardmans) ging in de kleine zaal van Paradiso, Fitzsimmons in het voorprogramma stond van de band Sophia. Ik wilde wel een stuk zien van zijn optreden maar er stond a) nauwelijks nog publiek in de grote zaal en b) dat optreden liet op zich wachten en aangezien er nogal gerommeld werd met de tijden van Scott Matthew zijn we maar weer terug naar boven gelopen, en maar goed ook, want Scott bleek al begonnen (dat klopte voor geen meter met de aangegeven tijd en daarom was de zaal ook totaal nog niet vol daar).
Hoe dan ook geen Fitzsimmons gezien: hem wel na afloop van het Scott Matthew concert zien babbelen in de hal beneden maar dat is natuurlijk geen optreden.
Voorlopig moet ik het dus doen met de 2 albums die ik gehoord heb. The Sparrow and the Crow is een schitterend melancholiek album dat nog steeds aan kracht wint en me steeds doet denken aan Sufjan Stevens. Goodnight knispert hier en daar wat meer en is een warm en gloedvol album dat niet onder doet voor The Sparrow.
De beste man heeft inmiddels al een aardige cultstatus weten op te bouwen en ik hoop dat hij dat weet te consolideren met als gevolg een nieuw album dat iedereen verbluft zal doen staan en waarmee hij een nieuwe heldenstatus weet te creeëren. Een beetje op de bescheiden manier als die van ene Sufjan

William ploegt lekker voort: onderhand kan je zijn muziek wel dromen. Af en toe een klein accent verschil, maar dan heb je het ook wel gehad en dat is nu al niet anders. Deze keer wat meer richting pop en wat meer instrumenten als toevoeging waardoor het geluid voller klinkt: saxofoon, elektrische gitaren. Ja, misschien is het accentverschil op dit album wel het grootst sinds tijden.

Zodra ik de strijkers in opener Altar hoor kun je me weer opvegen. En dames die met William meezingen verhogen telkens weer de sfeer. Nu mag Bre Kennedy dat doen.

Dertien heerlijke nummers van een artiest die ik enorm waardeer. Incidental Contact verstevigt die mening alleen maar. Word ik dit dan nooit een beetje beu? Nee. Ab-so-luut niet. Laat mij maar lekker wegdromen op de zoetgevooisde klanken van William Fitzsimmons.......

En hebben we hem ooit zo 'dansbaar' gehoord als op Over You en Back to You? Ook op I Will Not Forget You is het best lastig om stil te blijven zitten.

Incidental Contact mag dan misschien geen wereldwonder zijn, maar het feit dat William op dit album toch wat andere paden bewandelt prijs ik ten zeerste. De man kan weinig fout doen bij mij (nou ja, het was leuker geweest als track 12 Rotterdam heette).

Een man, een gitaar en een lange baard..... blijkbaar is er niet veel nodig om mij dan goede muziek voor te schotelen (ik denk ook aan Scott Matthew en Stephen Ellis)
William Fitzsimmons slaagt er al vanaf het debuut in om mij te ontroeren met zijn wonderschone liedjes. Een moderne bard. Gebukt onder een hoop persoonlijk leed geeft hij ons het ene na het andere schitterende nummer en weet dat live met een grap en een grol te brengen.
Uiterst sympathieke man ook.

Op Lions keert het allemaal weer terug: die warme stem waar droefheid in doorklinkt, de akoestische gitaar en hier en daar wat verrijking met electronica.
Klinkt bekend in de oren? Jazeker. Lions gaat vrolijk (of moet ik zeggen verdrietig) verder waar Gold in the Shadow in 2011 eindigde.
De mooie foto op dat album is hier vervangen door een leeuw. Er zal vast een betekenis achter zitten maar ik ken hem nog niet en ik vind het ook niet passend bij deze muziek. Ongetwijfeld zal er een verklaring voor zijn en daar komen we snel genoeg achter dan lijkt me.

Tot nu toe heb ik al z'n albums zeer hoog beoordeeld (allemaal 4,5*) en voor het eerst is er wat twijfel ontstaan en zal mijn openingsbod een halfje lager uitvallen. De tijd zal leren of ik dat dan nog bij ga trekken.
Waarom? Ik heb soms het gevoel of ik het vorige album heb opgezet. Logisch zul je misschien zeggen door al die specifieke herkenbaarheid, maar dat is het niet. Ik hoor soms een nummer van start gaan en denk dan van doen te hebben met één van zijn oudere nummers. Het lijkt er dan zo verdomde veel op dat er telkens wat verwarring ontstaat.
Natuurlijk is dat nog steeds allemaal prachtig en nog steeds weet Fitzsimmons me te ontroeren. Alleen al die cello in het schitterende Blood / Chest die de haast fluisterende Fitzsimmons ondersteunt en dan de vrouwelijke vocalen die het afmaken.

Maar we kennen het allemaal al. Het lijkt alsof de formule voor het eerst een beetje slijtageplekken begint te vertonen.
Lions voegt in wezen niet heel veel meer toe aan zijn oeuvre. Ja, het is heerlijk om hem weer terug te horen. Ja, de nummers zijn wederom van een enorme pracht maar je kunt ook één van de vorige albums opzetten.
Hij komt er nu nog heel goed mee weg omdat ik hem zo hoog heb zitten en hij mij zo makkelijk weet te ontroeren. Een volgende keer zal dat lastiger gaan worden en voegt William Fitzsimmons zich bij het rijtje artiesten waar het op een gegeven moment een beetje ophoudt voor mij . Dan is het gewoon een automatisme om een nieuw album toe te voegen aan de verzameling en meer niet.

Maar verder? Heerlijk om op een zondag als deze naar Lions te kunnen luisteren: winterzon en Fitzsimmons gaan goed samen!

William Fitzsimmons kan al heel wat jaren een potje breken bij mij. Na afloop van een concert van hem in Barcelona mocht ik hem even de hand schudden en een kort praatje maken. De man straalde zoveel rust uit en bleek aangenaam gezelschap. Best bijzonder als je kijkt naar hoe het er in zijn privé-leven aan toe gaat (het lijkt hem niet altijd mee te zitten). Het was niet de eerste keer dat ik hem live meemaakte, maar het was wederom een geweldige ervaring.

Dat gaat ook op voor zijn albums: stuk voor stuk pareltjes en het lijkt wel of hij geen slechte muziek kan maken.

Ik wist zonder een noot gehoord te hebben al dat Mission Bell ongetwijfeld weer goed zou gaan bevallen tenzij hij een compleet andere weg zou inslaan waar ik niks mee zou kunnen. De singles zorgden ervoor dat ik daar niet bang voor hoefde te zijn (niet dat ik dat überhaupt was).
En nu is het album als geheel te beluisteren en kan het toegevoegd worden aan de voorgangers, want dat is bij William gewoon een zekerheid: zijn muziek koop ik altijd.

Mission Bell is wat we van hem kunnen verwachten. De fluweelzachte stem (regelmatig in combinatie met zang van Erin Brown), hemelse melodieën (soms orkestraal deze keer), de melancholie en de lichte toevoeging van elektronica maakt het net wat spannender (ook niet nieuw voor hem).
Mijn hemel wat kan ik hier toch intens van genieten. Wat hou ik van de man z'n muziek. Het is wederom raak. In alle eenvoud schuilt de kracht van deze moderne troubadour. Voor de man zelf ongetwijfeld geen makkelijke plaat gezien de geschiedenis ervan: het album verdween vorig jaar door zijn scheiding van zijn tweede vrouw en werd dit jaar opnieuw opgenomen: analoog en daardoor heel direct. Voor ons muziekliefhebbers een prachtig geschenk voor hem hopelijk therapeutisch.

Waar op Ready the Astronaut nog lichtelijk met elektronica werd gestoeid, iets wat Fitzsimmons sowieso al eerder had gedaan, daar neemt hij op No Promises: The Astronaut's Return weer gas terug, voor zover dat nog mogelijk was.

Twee nieuwe nummers en andere versies van nummers die op Ready the Astronaut staan. Voegt het iets toe? Nee. Voegt het album iets toe aan de rest van zijn oeuvre? Nee.

is het weer fraai? Ja. Gaat het nu onderhand niet vervelen? Nee. Maar het ligt onderhand wel een beetje op de loer.

Ongetwijfeld weer een album uit de categorie 'we geven een tweede album uit dit jaar, want het is immers Corona-tijd dus het kan'.

Het is dat ik altijd zoveel liefde heb voor William.....