Meer dan 2 uur 2Pac is voor mij gewoon een beetje te veel van het goede. Met de meeste nummers is niets mis, maar er staat gewoon te veel op. Kom er gewoon amper doorheen. Tupac is mijn ogen een prima MC, maar kom niet in de buurt van een fan ik voel de beste man gewoon niet echt.

Als ik dit album luister komt het er vaak op neer dat ik eigenlijk alleen mijn persoonlijke favorieten luister en de rest oversla. Maar als ik die paar keer het hele album heen komt klinkt het allemaal verre van verkeerd. Gewoon een beetje te eentonig en lang in mijn ogen.

3.5

Chill.

Eigenlijk het enige wat ik denk als ik aan dit album denk. Je moet er een beetje voor in the mood zijn, maar perfect om gewoon een beetje bij weg te dromen of in slaap te vallen. En dat is niet negatief, in tegen deel; de muziek lijkt je gewoon naar een hoger niveau te tillen. Ben nog nooit high geweest, maar het zou me niets verbazen als het hier perfect bij aansluit.

De muziek zelf is ook haast perfect. De instrumebnten en vocalen vullen elkaar perfect aan en elk nummer is precies lang genoeg. Het enige nadeel is eigenlijk dat dit de enige CD van Air is waar ik echt van kan genieten, en dat hij maar drie kwartier duurt. De bonus nummers vind ik nooit zo speciaal, had liever wat B sides materiaal gezien.

Vond dit ongeveer een jaar geleden, en dit was denk ik mijn eerste aanraking met "underground" rap, en was (en ben) nog steeds echt onder de indruk van deze CD. Van begin tot einde eigenlijk goed, met toch wel heel goede producties (hoewel Henry the 8th bijvoorbeeld iets te "kitsch" klinkt in mijn ogen) en een groep geweldige rappers.

Elke rapper is minstens goed, en sommige zijn gewoon uitstekend. Zeker Celph Titled vind ik een van de beste MC's die ik ken, hoewel ik zijn stem eerst niet echt kon waarderen. Battle Cry, Gorillaz en All Shall Perish zijn in mijn ogen de beste, maar er staat geen een nummer op dat ik skip. Gewoon een hele goede CD.

4 Sterren.

Vind het geweldig passen bij het weer dat we nu hebben; lekker rustig, niet te moeilijk en toch wel vrolijk. Abdominal en Format zijn een goed duo, vooral Abdominal kan ik wel waarderen. Hij heeft een heel aparte flow, maar die past wel perfect bij de producties.

Die zijn over het algemeen heel erg simpel, maar niet zo dat het saai of kaal is. Alles wat nodig is zit erin, maar ook niet meer. Lekker om gewoon een beetje op de achtergrond hebben, maar ook niet erg om er "echt" naar te luisteren.

Beetje overschatte CD vind ik. Begint heel sterk, maar zakt nogal af na Tha Next Episode en Let's Get High. Eerste helft zit echt prima in elkaar, maar daarna vind ik dat de tracks toch minder worden, hoewel The Message toch wel een goed einde is.

De producties zijn allemaal natuurlijk geweldig, alleen op de tweede helft is het allemaal iets te "soft" en lijkt het voor mijn gevoel nogal op elkaar. De eerste 11 tracks hebben allemaal en eigen identiteit, daarna is het meer van hetzelfde. Ook gaat het te lang door, Dre had met zijn perfectionisme toch wel wat meer nummers weg mogen laten, en de skits hadden zeker weg mogen blijven (Pause 4 Porno voegt gewoon totaal niks toe).

Had liever wat meer Eminem en Xzibit gezien, want vind dat beide de beste verses op de CD, vandaar dat Whats The Difference mijn favoriet is, daar komt zelfs Dre nog best hard. Vind hem live trouwens ook echt geweldig.

3.5*

Betere? Ik zeg de beste. Dit is een album wat voor mij echt op het goede moment kwam, op de juiste plaats. Mijn opa lag in het ziekenhuis aan de morfine en dan zet je dit op. Het is heerlijk depressief, donker en heel gevoellig. Maarja, je zet het op en word een klein uur helemaal meegesleept door dit meesterwerk. Vanaf minuut een klikt het gewoon, en klopt alles. Waar Beautiful Freak een mooie verzameling nummers was, is dit een verhaal in de vorm van 16 nummers.

Iedereen die dit album heeft beluisterd, weet wel door welke fases Mr. E gaat op het moment dat zijn zusje zelfmoord heeft gepleegd en zijn moeder met kanker in het zuikenhuis ligt, de gekte, het verdriet, de depressie en op het laatst een oprecht lichtpuntje aan de horizon. Zeker dat laatste klinkt misschien als een clische, maar het is zo oprecht dat je daar op het moment van luisteren totaal niet aan kan denken.

De single Last Stop: This Town kende ik al en daar hoor je al dat hoewel het meestal rustig aan gaat, er toch ook wel geëxperimenteerd wordt. De soms haast hiphop achtige effecten en drums zijn bij het eerste album al verfrissend, maar hier nemen ze het mee naar een ander niveau. Het hoogtepunt is voor mij wel de verwarming als drum gebruiken. Echt muzikaal klinkt het niet, maar wel reflecteert het heel goed de "state of mind" waarin Mark Everett zich op dat moment bevond.

En dan, na een paar maanden intensief luisteren leg je het weer weg. Maar dan kom je in bezit van de biografie van E, die dit hele album weer een nieuwe laag geeft. Hoewel dit boek ook veel over depressie gaat, is het toch een leuk boek om te lezen, zeker ook door de humor. Maar ook de informatie die je over nummers krijgt zorgen dat je zoveel meer uit dit album haalt. Eerst was ik op de hoogte van vage uitlijnen over het verhaal hierachter, maar pas als je weet waarom bepaalde teksten die eerst niet echt ergens op sloegen tot stand zijn gekomen merkte ik dat deze CD twee verhalen was gaan vertellen. Niet alleen die van E, maar ook die van mij.

Dus daarom krijgt deze plaat 5 sterren van mij. Niet perse omdat het muzikaal het meest geniale album ooit, niet omdat het technisch nou zo goed in elkaar zit. Maar omdat dit een van de weinige albums die mij van begin tot einde echt raakt. De schorre stem van Mark, de depressieve tonen en de geweldige teksten maken een geheel dat mij op slag kan raken. Ik kan niet naar dit album luisteren zonder op zijn minst lichtelijk down te worden, maar na 50 minuten word je daar ook weer uit opgetild. Niet een album voor elke dag, maar als je hem nodig hebt is hij er.


"Magic markers tattoo you and show it whare to aim
And strangers break their promises
You won't feel any. You won't feel any pain"

Echt veel gebeurd er niet, maar toch vind ik het een haast geniale plaat. Perfect om op te zetten en weg te dromen, in slaap te vallen of gewoon een beetje na te denken. Ook zet ik hem best wel vaak op tijdens dingen als huiswerk. Het houd me genoeg bezig om niet de hele tijd door de boze buitenwereld afgeleid te worden, maar toch kan ik me daarnaast wel goed op andere dingen concentreren.

Ook een van de weinige albums waar ik heel moeilijk een favoriet aan kan vinken, ik zie dit meer als een ervaring van bijna een uur dan een verzameling nummers. Ik merk het grootste gedeelte tijd niet dat ik al middenin de volgende track zit. Zelfde verhaal met het hele album, kan hem best 2 keer achter elkaar luisteren zonder te denken dat ik hem net al gehoord hebt. Je blijft maar nieuwe dingen ontdekken.

4.5*

Heb een soort haat-liefde verhouding met dit album. Aan de ene kant is Eminem best sterk op pakweg de eerste 7 tracks, maar daarna gaat het zohard de afgrond in. Het is allemaal niet fris meer, niet grappig meer en ook de producties zijn vreselijk. Dre lijkt veel te snel tevreden te zijn, en Eminem zelf doet ook niet al te veel goed als producer. De emorm irritante drums op Mockingbird bijvoorbeeld.

Mockingbird vond ik een paar jaar geleden wel een mooi nummer, maar nu zie ik dat wel totaal anders. Die track kennen we al, en stukken beter, van TES. En waar het daar nog eerlijk leek, was dit meer een cheape cash in. Melodramatische piano, en dan maar een verhaal vertellen dat we allemaal wel kennen. Word er niet al te blij van.

Toch heeft dit album ook wel wat goede tracks, maar als album faalt het enorm. Daarom kom ik niet verder dan 1.0 sterren, terwijl er toch tracks opstaan die ik zelf nog best vaak luister. De bonus tracks zijn stuk voor stuk geweldig, en Encore is een van de weinige tracks waar ik de driekoppige hydra tot zijn recht zie komen.

Weet nog steeds niet helemaal hoe ik me over deze plaat voel, begin daarom maar met 3.5 sterren. Ik vond de Post-Relapse periode van Eminem erg sterk, zeker op Drop the World en Airplanes kwam hij voor mijn gevoel bijzonder sterk uit de hoek.

Dit album is een beetje in dezelfde lijn. Aggresief, zonder accent en met veel emotie. Het grootste probleem is dat het niet altijd even echt it. Zoals al vaak wordt aangehaald klinkt het soms te gemaakt, en iets te veel emotioneel om het emotioneel zijn in plaats van boos zijn omdat hij ook echt vol woede zat. Om meteen door te gaan naar het tweede minpunt, dat zijn de producties. Ze zijn niet jammerlijk slecht (de meeste tenminste niet) maar ze zijn ook verre van goed. Alleen So Bad en Here We Go zijn springen er voor mijn gevoel bovenuit, maar allebei zijn ze geen schim van wat de Dre en Havor eerder hebben laten zien. De beat van On Fire vind ik er niet echt tussen passen, heeft meer weg van een Relapse beat.

Tekstueel is Eminem wel weer top, hij laat weer eens zien dat hij lyricaal nog steeds de beste (commerciele) rapper is. Hij is op elke plaat sterk, en maakt eindelijk meer woordspelingen die in de buurt komen van zijn eerdere werk. Wont Back Down laat dit het beste zien; hoewel er geen flow aanwezig is, gooit hij wel de ene naar de andere punchline eruit. De rest van de teksten zijn wat dieper, met Going Through Changes als hoogtepunt, hoewel You're Never Over ook goed is.

Zijn flow is niet perfect, maar toch stukken beter dan de stemmetjes op Relapse. Ik vond dat geen slechte CD, maar een CD lang psychopath spelen was voor mij ook wel weer genoeg, daarom ben ik blij met het gewoon zoveel mogelijk woede in de delivery stoppen. Zoals gezegt komt dit niet helemaal uit de voeten, maar toch is het op het grootste deel van de nummers erg overtuigend.

Lil Wayne was iemand waar ik nogal bang voor was, omdat ik hem niet altijd even goed vind komen, maar ik vond hem op No Love nog best wel aardig. Hij heeft geen tempo, maar zegt wel wat leuke dingen, hoewel het totaal nergens over gaat. Alleen die Young Money shout out had er niet in gehoeven, en die aansteker al helemaal niet.

Eminem is is terug, en voor mijn gevoel weet hij dat hij bij de beste hoort. Hoewel hij Kanye, Wayne en TI nog wel een shout out geeft, deelt hij ook nog best wel wat steken uit naar andere mensen. Het is allemaal niet ter serieus, maar voor mijn gevoel vind hij zichzelf toch beter dan die rappers. En wat mij betreft mag hij, want hij laat hier zien dat hij ook daadwerkelijk beter is.

Ruim 3.5 sterren, misschien worden het nog 4.

P.S Not Afraid was echt stukken geweest als hij Elton John erhij had gevraagd. Een piano en Elton die zong hadden dat een veel beter nummer gemaakt volgens mij.

Na het uitkomen van Relapse, leek de wereld Eminem moe. Hoewel de CD miljoenen keren over de toonbank vloog, waren de reacties erg gemixt. Hoeveel de lyrics op het gebied van techniek heel ingewikkeld in elkaar zaten, sprak waar er over gerapt werd een stuk minder aan dan zijn eerdere werk. De door Dre geproduceerde beats hadden hetzelfde effect: het leek allemaal een stuk minder dan in de jaren (misschien wel decennia) daarvoor. Mr. Mathers ging terug naar de studio en gooide er in record tijd een nieuw album uit, om de zure nasmaak van Relapse uit te wisselen. Al het donkere werd vervangen door hoopgevende speeches, de duistere beats ging de deur uit voor poppy-producties en Eminem probeerde zijn energie van rond de eeuwwisseling terug te vinden. Helaas gaven die verandering meer een slap aftreksel van deze plaat dan een echte verbetering.

Het eerste grote pluspunt van deze CD is dat het echt als één geheel voelt. De beats hebben allemaal een gelijke sfeer, de skits geven het haast een filmisch gevoel en de serial-killer content draagt daar alleen maar aan bij. Het begint ergens, het eindigt ergens, iets waar de CD Recovery al op zijn bek gaat, door de haast willekeurige selectie aan nummers die op die plaat staan. Ook het zelfvertrouwen dat Relapse uitstraalt slaat zijn opvolger uit het water, waar Eminem tegenwoordig bang lijkt om zichzelf te zijn en meer mainstream bezig is, voelt deze CD aan als puur Marshall Mathers die zijn verhaal kwijt moet.

En dat verhaal, dat is wat deze CD zo sterk maakt. Wat veel mensen gemist lijken te hebben, is dat deze plaat (bewust of onbewust) een verhaal is van een verslaafde die door een koortsachtige nachtmerrie gaat. Eminem op Recovery zegt dit zelf een paar keer direct tegen de luisteraar, maar hier is het echt een gevecht met demonen. Relapse doet precies hetzelfde, maar op een minder directe manier. Het begint midden in de nacht als hij wakker schrikt en pillen krijgt voorgeschreven door Dr. West, en wat volgt is een lange stroom scenario's waarin hij zichzelf terug vind. Hij wordt wakker op plaatsen waar hij niet meer wist dat hij was, hij kidnapt jonge meisjes alsof het niks is en probeert ondertussen demonen uit zijn verleden (zijn moeder) ook van zich af te vechten.

Waar dit in resulteert is een album wat weinig toegankelijk is, maar wel veel beter dan Recovery is in het aangeven hoe het leven van Eminem door een dip ging de laatste vijf jaar. En in plaats van dit een hoopvolle draai te geven, laat hij hier nog zien wat een vreselijke tijd dat wel niet geweest moest zijn. In plaats van om zich heen te kijken, kijkt hij hier (en de luisteraar met hem) direct zijn ziel binnen. En als hij op Underground dan eindelijk zijn echte stem weer terug vind en weer met passie rapt, is de reis compleet: Hij ging van een zieke verslaafde naar een herboren persoon die eindelijk zijn demonen (hier verbeeld door de jaren '80 slasherfilmslashers) kapot maakt en er klaar mee is.

Helaas is het resultaat niet zo geweldig als het concept lijkt. Hoewel de rare stem iets toevoegt aan het verhaal (hierdoor lijkt hij ook daadwerkelijk door een transformatie te gaan) irriteert deze soms ook wel. Zeker als je Underground hoort is het jammer dat hij niet iets meer nummers in die trend heeft opgenomen. Een tweede minpunt zijn de gastartiesten. Hoewel 50 Cent en Dre prima keuzes zijn die normaal best bij Eminem passen, zijn de nummers die uiteindelijk op de plaat gekomen zijn niet echt in lijn met de rest van het verhaal. Met Old Time Sake is dit nog wel een beetje het geval, maar Crack a Bottle gaat totaal nergens over. Het is niet slecht, maar past niet in het totaalplaatje.

En dan is er We Made You. Uit commercieel perspectief natuurlijk een goede zet om een nummer in de lijn van de andere hitsingles te hebben, maar ook die steekt enorm af tegen de rest van de nummers. En als laatste zijn er dan nog de beats. Hoewel die niet slecht zijn, zijn ze ook verre van goed. Er zitten zeker aardige elementen in en hebben een goede sfeer die bij de boodschap past, toch missen ze de charme van de producties van de eerdere werken van Eminem en Dr. Dre.

Uiteindelijk kom ik weer terecht bij mijn eerste cijfer: een 3.5. Er is een tijd geweest dat ik deze CD niet kon waarderen, maar als je hem in perspectief plaatst is het toch eigenlijk gewoon een hele degelijke Eminem plaat, waar hij nog echt Eminem was. Het is niet iets om elke dag op te zetten, maar als het moment rijp is en je geen behoefte hebt aan een op-peppende dosis gezellige popnummers dan is dit een van die CD's waar je al snel naar grijpt.

Eerste aanraking van mij met Eminem. Mijn vader was een enorme fan van Stan, en gaf me als 10 jarig jongetje deze CD cadeau. Snapte amper wat van de teksten, vond de refreintjes het beste en vond het toch altijd leuk om het te luisteren. Hoewel het lang niet meer mijn favoriete CD is, blijft hij toch een speciaal plaatsje in mijn hart houden.

Dit is Eminem op het moment dat hij aan het opgroeien was als artiest. Want hoewel hij hierna op zijn neus ging, laat hij hier zien dat hij niet alleen de schreeuwende MC is die nergens om geeft. Het begint al met al het commentaar op Amerika en manier waarop de wereld inelkaar zit, maar ook (weer) dat hij toch wel enorm veel van zijn dochter houd.

Ook is dit het moment waar Eminem steeds commercieler werd, maar voor mijn gevoel was hij hier nog op het randje; want hoewel de producties heel toegankelijk zijn (hoewel Square Dance wel heel kaal is) en de teksten niet meer zo extreem als op zijn eerste twee albums laat hij toch zien dat hij nog niet echt vertrouwen in zichzelf als mainstream succes als artiest. Wel als grappenmaker, maar toch is hij nog heel voorzichtig met het zingen van refreintjes, en geeft hij van te voren al aan dat dat zingen niet zijn beste kant is op Hailies Song.

Overall toch wel een geweldig album, met leuke features. Drips is het dieptepunt, maar ook niet dramatisch. Als hij daar nou iets van zijn 8 Mile nummer had gezet was dit toch wel in de buurt gekomen van een 5. Nu komt het nog iets te kort.

4.5*

Gaat op alle punten over het eerste deel heen. De teksten en vooral de producties zijn in dit deel een stap boven Volume 1. Je moet het niet te vaak luisteren, maar als je het luistert neemt IT je wel mee naar een wereld die echt helemaal verkloot is; iedereen schijnt achter hem aan te zitten en iedereen is slecht, maar naast wat vergezochte theorien maakt hij tussendoor toch ook zeker heel sterke punten.

IT blinkt niet uit door zijn flow, die is nogal saai. Het blijft veel hetzelfde, wat er ook voor zorgt dat het album wel als 1 geheel voelt; elk nummer lijkt kwa geluid best wel op de vorige en de opvolgende. Niet dat dit een nadeel is, in tegendeel; dit zorgt ervoor dat je je helemaal op de teksten kan concentreren. En zoals gezegt zijn dit keer ook de producties een stuk beter, wat er voor zorgt dat er toch iets meer in zit dan de teksten.

4.0*

In de afgelopen maanden is Kanye West enorm in mijn aanzicht gestegen. Waar ik hem eerder slechts kende van een single hier of een feature daar had ik voor de rest niet al te veel van hem gehoord, omdat ik de mainstream hiphop vanaf 2005 als slecht beschouwde. Een on ondergrond statement achteraf, want hoewel deze periode misschien niet een nieuwe Golden Age was zijn er toch artiesten die er enorm uitspringen.

Kanye is hier één van. Dit is niet zijn best, niet zijn slechtste maar wel gewoon heel degelijk. Waar ik de eerste keer dat ik dit album gehoord had me nog geen fan noemde, is dat wel veranderd. De stem veranderd helaas niet, door het zeer zwakke midden. Het kan mijn aandacht gewoon niet vashouden na Good Life (met een verrassend goede T-Pain) is pas Homecoming weer een track er uit springt. De rest is niet slecht, maar vooral een beetje saai.

Dit album verliest dus geen punten op de nummers, maar vooral op momentum. Het is voor mij gewoon geen plaat die ik snel opzet. Het gaat misschien iets te lang door bij sommige nummers, ik weet het niet precies. Bij de beste albums is de som misschien meer dan de liedjes alleen, hier is het andersom. De nummers komen los beter tot hun recht dan op het album.

Vind het nogal "Meh," das eigenlijk het enige wat ik erover te zeggen heb. Een goede vriendin was er echt helemaal fan van, en vond Just Dance ook nog best een aardige single dus ik heb me er maar doorheen gezet. Was nergens weer zo leuk als Just Dance, en een veel te overgeproduceerd album waar ook nog eens veel te veel stemvervormers om de hoek komen kijken.

Er staaan wel wat leuke nummers op, maar vind het overgrote deel gewoon niet bij Gaga passen; ze kan best zingen, het zou fijn zijn als ze wat meer met haar stem doet in plaats van rare geluiden maken en haar stem door de computer te halen.

1.5*

Na de laatste paar dagen vooral naar de nieuwe Kanye West geluisterd te hebben, vond ik het wel weer eens tijd voor iets nieuws en iets simplistisch. En waar is dat beter te vinden dan in je platencollectie? Ik lag nog in de wieg op het moment dat deze plaat voor het eerst uitkwam, dus heb langs de hype rond deze CD geleefd. Toen ik twee jaar geleden meer en meer hiphop geluisterd heb ik hem wel eens gehoord, maar snapte nog niet waarom iedereen hem nou geweldig vond. En het is raar hoe zoiets meer een goede luisterbeurt kan veranderen.

Vergeleken met CD's die de laatste jaren zijn uitgekomen lijk de producties akelig leeg en met weinig detail vergeleken met deze LP, tenminste, dat was wat ik dacht. Wat ik nog niet doorhad was dat deze plaat misschien minder instrumenten en lagen bevat, zijn de beats enorm effectief om een sfeer op te roepen. Er is geen geluidje te veel of te weinig, alles is tot in de puntjes geperfectioneerd. Het gebrek aan gastartiesten is ook fijn, alle aandacht gaat hierdoor naar Nas zelf.

En Nas? Die is hier nog perfecter dan de producties. Zijn flow is op haast elk nummer briljant en zijn teksten zijn nog beter. Ze gaan precies verder waar de producties ophouden, en vullen de kleur in bij de schetsen die de beats al neergezet hebben. Daarnaast is hij ook precies lang genoeg met zijn 40 minuten. Waar andere hiphop vaak het uur zoekt (wat ook niet erg is natuurlijk) en daardoor regelmatig filler heeft, is daar hiervan geen sprake. Elk nummer houd op het moment dat het nodig en zelfs als je denkt dat het wel weer genoeg is geweest stopt de plaat. Maar na tien minuten stilte kon ik haast niet anders dan hem weer om te draaien en de naald weer op het vinyl te leggen en weer mee genomen te worden door Nas' stem.

4.5

Vond het allemaal bijzonder saai. Hammer Dance en My Life steken er nog enigzins bovenuit, de ene door zijn best coole beat en de laatste door een van weinige tracks te zijn waar de rappers enigzins comfortabel met de commercie mee kunnen doen. Ik vond de combinatie van Mr. Porter (hoewel ik dat Dilla sample wel soul vond missen) en Swizz Beats best leuk, maar Royce, Crooked I, Joell Ortiz en Joey vond ik daar weer niet al te goed uit de voeten komen.

Overall een teleurstelling, maar niet al te onverwacht. Heb dat debuut van Yelawolf nooit helemaal beluisterd, maar Eminem kan (zeker zonder de supervisie van Dre) gewoon voor geen meter beats uitzoeken of de boel enigzins in goede banen leiden. Hij is een beetje de George Lucas van de rapscene: Hij bracht ons een hele hoop moois in het begin van zijn carrière, mede omdat er zoveel talent om hem heen verzameld werd. Ook het feit dat hij een hoop van zijn idolen meenam hielp een hoop. Maar dan na een tijdje zijn alle mensen, inclusief meneer Mathers zelf, er zo van overtuigd van zijn talent dat niemand hem nog tegen durft te spreken. Dat levert saaie, standaard projecten op die weinig eer doen aan de meesterwerken die ze ooit neerzette. En Ortiz is de Hayden Christensen van het geheel. Niet zonder talent, maar bijzonder weinig persoonlijkheid.

Het feit dat er zoveel uit de computer komt dat het er allemaal niet meer uit ziet/klinkt loopt ook nog eens lekker gelijk. Bah, zonde. Want dit had best een lekke Brag and Boast plaat kunnen worden.

Chill. Dat is eigenlijk het enige woord dat bij me op komt als ik aan dit album denk, De beats zijn chill, de raps zijn chill en de flow is zo mogelijk nog chiller. Gewoon een krap uurtje lang genieten. Kende Snoop Dogg eerst eigenlijk alleen van hits als Drop Its Like Its Hot (zijn latere en mindere werk dus) en vond het nooit zoveel aan. En toen kwam ik langs Who Am I op YouTube. Het album slingerde rond op het internet, en heb hem toen maar opgepakt.

Het duurde even voordat ik erin kwam. Ik luisterde eerst maar een paar van de nummers en vond dat het snel begon te vervelen. Maar elke keer luisterde ik iets langer, tot het opeens klikte. De beats zijn perfect om gewoon een beetje achterover te hangen en te luisteren. De teksten zijn niet al te ingewikkeld of diep, maar de flow van Snoop en zeker Nate Dogg maakt zoveel goed.

4.0*

Echt een heel mooie CD. Hoewel hij aan de lange kant is met 70 minuten stoort dat niet echt. Het enige nummer waar ik niet zo'n fan van ben is de remix van California Dreaming, de rest is allemaal zeer goed te genieten.

De eerste keer dat het echt klikte met dit album was toen ik door het Groninger landschap fietste. Ik weet niet wat het was, maar iets van de rust om me heen, de muziek en de fluitende wind maakte dat echt een perfecte luisterervaring.

5.0*

Haal er een half sterretje af, vind dit bij nader inzien een bijzonder saaie plaat. Er zijn wat uitschieters en de productie is best aardig over het algemeen, maar de meeste tracks kunnen mijn aandacht gewoon niet vasthouden voor langer dan een minuutje of twee. En met nummers die allemaal de 5 minuten naders is dat vrij dodelijk.

Game is tekstueel saai, zijn flow is ook niet al te bijzonder hoewel zijn stem nog wel aardig goed aan te horen is. Het mist alleen totaal de ziel van de vroegere gangsterrap. Mr. Game is nog zo controversieel, nog zo maatschappijkritisch en heeft vooral een gebrek aan humor. Allemaal prima, maar als zelfs de refreintjes ook al niet al te veel voor stellen houd het een beetje op. 50 Cent kan niet veel, maar hij was wel zeker een toegevoegde waarde aan The Documantery.

Ik kom uiteindelijk dus uit op 2 sterren, voor de producties. Sommige gast-verses zijn nog wel wat waard maar niks springt er op dat front echt uit. Het is gewoon middelmatig en langdradig allemaal. Als het drie kwartier had geduurd, prima. Maar dan is een uur en een kwartier als geheel ook wel weer aan de hele lange kant. Game is in dat opzicht wel hetzelfde als Snoop: Alleen goed met een leuke gast artiest op een Dre beat.

Beetje het zelfde gevoel als over Graduation hiermee. Het is verre van slecht, maar het doet gewoon echt totaal niks met me. De beats zijn in orde, de teksten zijn niet slecht en de gastartiesten meer dan voldoende. Wat is er dan mis? De vibe die andere westcoast wel echt hebben, zeker toen de G-Funk op zijn hoogtepunt was.

De beats zitten vol instrumenten, maar missen de "x-factor." Echt lekker zijn ze niet, het doet me meer denken aan een imitatie van 2001 dan op een echt goed los staand geheel. Game komt ook nogal irritant over omdat hij overtuigd is dat hij wel bij de groep legendes uit het westen hoort, maar dat hoort hij niet. Niet kwa persoonlijkheid, niet kwa vibe en niet kwa raps.

Dit lijkt me een prima artiest om een paar verses op Detox te rappen (mocht dat ooit uitkomen en nog iets voorstellen) maar een heel album is iets te veel van het goede. Het is mooi dat hij het "oude" gevoel probeert te laten herleven, maar dat lukt gewoon net niet.

3.0*