stem geplaatst

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hard Headed Woman - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hard Headed Woman
Margo Price debuteerde negen jaar geleden met een tijdloos countryalbum, ging vervolgens meerdere kanten op, maar keert op Hard Headed Woman terug naar haar liefde voor de countrymuziek, wat een uitstekend album oplevert

Margo Price zocht al op jonge leeftijd haar geluk in Nashville, Tennessee, maar nam er nog nooit een album op. Na twee in Memphis en twee in California opgenomen albums streek ze voor haar nieuwe album wel neer in Music City. Het is vast geen toeval dat Margo Price in de studio in Nashville weer vol koos voor de traditionele countrymuziek, die ook op haar geweldige debuutalbum zo’n voorname rol speelde. Het is een genre dat uitstekend past bij de stem van de Amerikaanse muzikante. Verwacht overigens zeker geen gezapige countrymuziek, want Margo Price en haar medemuzikanten zetten een lekker stevig geluid neer, waarin de gitaren centraal staan. Het zorgt er voor dat Hard Headed Woman fantastisch klinkt.

Het is fascinerend om je te realiseren dat we tien jaar geleden nog nooit van Margo Price hadden gehoord. De Amerikaanse muzikante heeft inmiddels een fraai stapeltje albums op haar naam staan, schreef een bijzonder indringende autobiografie en mag wat mij betreft inmiddels worden gerekend tot de groten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van dit moment.

Margo Price levert tot dusver niet alleen kwaliteit maar ook variëteit. Haar door Jack White geproduceerde debuutalbum Midwest Farmer’s Daughter uit 2016 greep terug op countryalbums uit de jaren 70, terwijl het politiek getinte en met geweldige muzikanten gemaakte All American Made uit 2017 een veelzijdiger countrygeluid vol invloeden liet horen.

Het door Sturgill Simpson geproduceerde That's How Rumors Get Started flirtte vervolgens met pop en rock met hier en daar een vleugje 80s country, maar op Strays uit 2023, later aangevuld tot Strays II, maakte Margo Price juist weer indruk met een door Jonathan Wilson geproduceerd geluid dat kon worden omschreven als ‘kosmische en psychedelische country’.

En dan was er ook nog de uitstekende autobiografie Maybe We'll Make It en het meer dan aardige live-album Perfectly Imperfect At The Ryman en dat allemaal in negen jaar tijd. Het oeuvre van Margo Price wordt deze week verder verrijkt met haar nieuwe album Hard Headed Woman, de opvolger van Strays (II).

De Amerikaanse muzikante woont al vele jaren in Nashville, maar nam er nog nooit een album op. Hard Headed Woman werd wel opgenomen in een van de fameuze studio’s van de Amerikaanse muziekhoofdstad en dat is niet voor niets. Margo Price begon negen jaar geleden bij de traditionele countrymuziek en keert na enige omzwervingen terug naar dit genre.

Hard Headed Woman sluit in muzikaal opzicht het meest aan bij het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante en klinkt direct vanaf de eerste noten bijzonder lekker. Ik was zeer gecharmeerd van de muzikale uitstapjes van Margo Price, maar wat valt er veel te genieten op haar nieuwe album.

Producer Matt Ross-Spang , die op zijn zestiende al als technicus in de fameuze Sun Studio in Memphis, Tennessee, werkte, weet precies hoe een wat traditioneler countryalbum moet klinken en dat ook het legioen muzikanten dat is aangerukt voor het album weet dit.

In het geluid op Hard Headed Woman spelen gitaren de hoofdrol en deze zorgen ervoor dat het countrygeluid van Margo Price niet alleen authentiek maar ook lekker ruw klinkt. Haar stem is gemaakt voor wat traditionelere countrymuziek en beweegt zich soepel over een album vol aansprekende songs, die vooral bij liefhebbers van traditionele countrymuziek met een beetje rock ’n roll zeer in de smaak zullen vallen.

De zang van Margo Price is echt geweldig, maar ze laat zich in enkele songs ook fraai ondersteunen door grootheden als Rodney Crowell, Shannon McNally en Tyler Childers, een volgend punt dat opvalt bij beluistering van het album. De door gitaren gedomineerde country op Hard Headed Woman bevat tenslotte ook zeker invloeden uit de honky tonk, terwijl de songs met lekker stevig gitaarwerk ook niet ver verwijderd zijn van het hokje countryrock.

Margo Price zocht na haar debuutalbum de grenzen van de countrymuziek op, wat een drietal uitstekende albums opleverde, maar ook als ze de country weer volledig omarmd staat de Amerikaanse muzikante garant voor topkwaliteit, want wat is Hard Headed Woman een goed en ook nog eens lekker album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: CMAT - EURO-COUNTRY - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: CMAT - EURO-COUNTRY
De Ierse muzikante CMAT wist te verrassen met haar debuutalbum, maakte vervolgens indruk met haar tweede album en imponeert nu met EURO-COUNTRY dat een even briljant als volstrekt eigenzinnig popalbum is

CMAT maakte de afgelopen weken een onuitwisbare indruk op diverse zomerfestivals waar ze haar nieuwe album EURO-COUNTRY presenteerde. Dat het een goed album zou worden was dus al bekend, maar ik vind het album nog beter dan ik had verwacht. Ciara Mary-Alice Thompson heeft het geluid van haar debuutalbum en haar tweede album verder geperfectioneerd. Ze combineert een vleugje Keltische folk en net wat meer Amerikaanse country met een flinke hoeveelheid pop en smeedt deze invloeden aan elkaar in een uniek maar ook bijzonder aanstekelijk geluid. De maatschappijkritische maar ook bijzonder humoristische teksten zijn de kers op de taart.

De Ierse muzikante Ciara Mary-Alice Thompson wist in 2022 absoluut op te vallen met haar onder de naam CMAT uitgebrachte debuutalbum If My Wife New I'd Be Dead (geen typo). Het is een debuutalbum dat flink wat invloeden uit de countrymuziek laat horen, maar de muziek van CMAT klinkt toch flink anders dan de country(pop) die destijds in Nashville werd gemaakt.

Ik vond het debuutalbum van CMAT bij vlagen uitstekend, maar het niveau was nog niet erg constant en de onderbroekenlol won het hier en daar van de memorabele popsong. Het een jaar na het debuutalbum uitgebrachte Crazymad, For Me vond ik een stuk beter en onderstreepte wat mij betreft het enorme talent van Ciara Mary-Alice Thompson, dat gelukkig ook wereldwijd werd erkend.

Op haar tweede album zingt de Ierse muzikante een stuk beter, maar vooral de songs op Crazymad, For Me vallen in positieve zin op. Het zijn songs die afwisselend klinken als Adele en Lily Allen met een countrysnik en een flinke dosis humor en dat klinkt heerlijk. CMAT werd met Crazymad, For Me terecht een ster en kan deze status bevestigen met haar deze werk verschenen derde album.

Dat doet ze op overtuigende wijze, want op EURO-COUNTRY doet CMAT echt alles goed. Het album verschijnt in dezelfde week als het nieuwe album van Sabrina Carpenter, die vast een veel groter publiek gaat bereiken met haar nieuwe album, maar EURO-COUNTRY van CMAT is echt in alle opzichten klassen beter. EURO-COUNTRY is ook beter dan zijn voorganger.

EURO-COUNTRY bevat een aantal wereldhits in de dop, CMAT zingt echt geweldig op haar derde album en ook in muzikaal en productioneel opzicht wordt alles uit de kast getrokken. Je hoort het bijvoorbeeld in de titeltrack van het album, waarin CMAT zowel in muzikaal opzicht als met haar stem alle registers open trekt. Het klinkt bij vlagen bijna bombastisch, maar wat klinkt het ook aanstekelijk.

Het is een track die laat horen dat CMAT geweldige popsongs kan schrijven, maar ze kan ook nog altijd uit de voeten met invloeden uit de country als in When A Good Man Cries, dat ook weer omhoog wordt getrokken door de krachtige strot van de muzikante uit Dublin. Invloeden uit de country hebben ondanks de titel van het album op EURO-COUNTRY een stapje terug gedaan, maar zijn zeker niet verdwenen en hetzelfde geldt voor invloeden uit de Keltische folk.

CMAT zet op haar derde album alles behoorlijk zwaar aan en dat moet je aan kunnen als zangeres. Ciara Mary-Alice Thompson kan het aan en levert een album af dat anders klinkt dan de albums van de grote popsterren van het moment, maar dat er zeker niet voor onder doet. Van deze grote popsterren komt Chappell Roan heel af en toe in de buurt, maar het geluid van CMAT is wat mij betreft volkomen uniek.

Het unieke karakter van de songs van de Ierse muzikante zit niet alleen in haar krachtige stem en de uitbundige muziek en productie, maar ook in de teksten, die aan de ene kant maatschappelijke betrokkenheid laten horen en het niet schuwen om misstanden aan de kaak te stellen, maar ook zijn voorzien van een flinke dosis geweldige humor.

Twaalf songs CMAT is een behoorlijk heftige luisterervaring wat mij betreft, maar iedere keer als ik naar het album luister, hoor ik weer nieuwe geniale dingen opduiken in haar songs, die alleen maar onweerstaanbaarder worden. De wereld ligt inmiddels aan de voeten van Ciara Mary-Alice Thompson en dat is echt volkomen terecht. Erwin Zijleman

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hayley Williams - Ego Death At A Bachelorette Party - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hayley Williams - Ego Death At A Bachelorette Party
Het album dat geen album mocht heten en dat er volgens Hayley Williams ook absoluut geen was is er inmiddels toch en het is een prima album, maar dat wisten we al

In de week waarin Chappell Roan met The Subway één briljante single uitbracht, gooide Paramore frontvrouw Hayley Williams er maar liefst zeventien online. De Amerikaanse muzikante benadrukte dat het ging om zeventien losse en op geen enkele manier met elkaar samenhangende tracks. Ze benadrukte bovendien dat de door haar fans EGO genoemde verzameling songs zeker niet moest worden gezien als een album. In twee weken kan er veel veranderen in de wereld en dat is in de muziekwereld niet anders, want de 17 singles hebben gezelschap gekregen van een extra track en zijn nu wel opeens een album. Maakt het uit? Nee, want Ego Death At A Bachelorette Party is net als EGO een verzameling prima popsongs.

Hayley Williams is vooral bekend als de frontvrouw van de Amerikaanse band Paramore, die al meer dan twintig jaar bestaat en inmiddels ook al een kleine twintig jaar met veel succes aan de weg timmert. Ik had nooit zo heel veel met de muziek van Paramore, maar het in 2023 na een stilte van zes jaar verschenen This Is Why vind ik echt een geweldig album. Het is een album waarop Paramore haar veelzijdigheid laat horen, indruk maakt met aansprekende songs en dan is er ook nog eens het enorme talent van frontvrouw Hayley Williams.

In de jaren waarin Paramore wat minder actief was leverde Hayley Williams ook haar eerste soloalbum af. Het in 2020 verschenen Petals For Armor liet een wat meer pop georiënteerd geluid horen, dat bij mij associaties opriep met de muziek van Billie Eilish, die een jaar eerder haar debuutalbum had afgeleverd, maar je hoorde ook absoluut het eigenzinnige talent van Hayley Williams. Petals For Armor kreeg flink wat aandacht, maar het nog geen jaar later vanuit het niets uitgebrachte en meer singer-songwriter achtige Flowers for Vases/descansos vond ik persoonlijk nog een stuk indrukwekkender, al kwam ik daar pas veel later achter.

Ook twee weken geleden kwam Hayley Williams met een verrassing op de proppen, maar dit keer zaten de media er wel bovenop. In de week waarin Chappell Roan slechts één, weliswaar briljante, single afleverde bracht Hayley Williams maar liefst 17 nieuwe songs uit. Het was volgens de Amerikaanse muzikante een serie singles en geen album, maar dat is voor liefhebbers van albums zoals ik een verwarrende boodschap. Kennelijk niet alleen voor mij, want op het Internet doken al snel flink wat recensies op van het ‘album’ EGO. Twee weken later blijkt Ego Death At A Bachelorette Party toch een gewoon album.

De nieuwe worp singles van Hayley Williams roept, net als bij de release van haar eerdere solowerk, vragen op over het voortbestaan van Paramore, maar Ego Death At A Bachelorette Party roept meer vragen op. Veel van de nieuwe singles van Hayley Williams lijken persoonlijk van aard en lijken te gaan over een relatiebreuk. Hayley Williams zou dus wel eens een breakup album gemaakt kunnen hebben, zij het in een net wat andere vorm. Het einde van een liefdesrelatie is echter zeker niet het enige thema op het album, want Hayley Williams kijkt op allerlei manieren naar de persoon die ze de afgelopen 37 jaar is geweest en maakt dus ook een soort ‘coming of age’ album.

Of Ego Death At A Bachelorette Party een album is of niet deed er uiteindelijk niet zoveel toe en doet er nu helemaal niet meer toe, want het gaat om de muziek en die is prima. Ego Death At A Bachelorette Party bevat een serie songs die meerdere kanten van Hayley Williams laten horen. Soms is het wat meer indierock met een vleugje jaren 90 en soms is het wat meer pop, soms klinkt het lekker uitbundig, soms uiterst ingetogen. Gemene deler is aan de ene kant de aangename stem van de Amerikaanse muzikante en aan de andere kant haar vermogen om aansprekende songs te schrijven.

Zeker in de wat meer ingetogen en singer-songwriter achtige songs hoor ik toch weer een andere kant van Hayley Williams en het is een kant die me zeer goed bevalt. Niet alle songs op Ego Death At A Bachelorette Party zijn even goed, maar er valt best wat te kiezen uit inmiddels 18 songs. Het zijn songs die laten horen dat Hayley Williams zich kan meten met de betere popzangeressen van het moment, die in de meeste gevallen een stuk jonger zijn dan zij inmiddels is en zich in meerdere gevallen hebben laten beïnvloeden door Hayley Williams. Ego Death At A Bachelorette Party is misschien wat teveel van het goede, maar het is toch ook een groots popalbum. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Eve Adams - American Dust - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Eve Adams - American Dust
De naam Eve Adams zal niet iedereen iets zeggen, maar in 2022 maakte ze met Metal Bird een heel mooi en bijzonder album en dat doet ze in 2025 opnieuw met het anders klinkende maar wederom prachtige American Dust

Ik was het album Metal Bird van Eve Adams eerlijk gezegd alweer vergeten, terwijl het toch echt een van de mooiere albums van 2022 was. De hele bijzondere klanken op Metal Bird hebben op het nieuwe album van Eve Adams plaats gemaakt voor klanken die je verwacht in folky rootssongs, maar de Amerikaanse muzikante heeft ook dit keer veel aandacht besteed aan de inkleuring van haar songs. Het past allemaal prachtig bij haar stem, die schoonheid koppelt aan emotie. De bijna rustgevende songs op American Dust hebben de grote stad verruild voor de woestijn, maar blijven verrassen door de fraaie klanken en de bijzonder mooie stem van Eve Adams, die wederom met heel veel gevoel zingt.

Helemaal aan het begin van 2022 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Amerikaanse muzikante Eve Adams. Metal Bird was zeker niet het eerste album van de muzikante uit Los Angeles, maar wel het eerste album dat wat breder werd opgepikt. Dat was volkomen terecht, want het is een album dat eind 2022 in mijn jaarlijstje en in vele andere jaarlijstjes had moeten staan, maar kennelijk was ik het album twaalf maanden later alweer vergeten en ik was niet de enige.

Op Metal Bird maakt Eve Adams indruk met een mooie maar ook bijzondere en emotievolle stem, met songs die meerdere genres bestrijken, maar zeker ook met prachtige muziek, die in iedere track weer net wat anders klinkt, maar er keer op keer in slaagt om van een goede song een geweldige song te maken. Toen ik van de week weer eens naar Metal Bird luisterde was ik direct weer onder de indruk van het eigenzinnige en razend knappe album, wat me extra nieuwsgierig maakte naar het deze week verschenen American Dust.

De openingstrack van het nieuwe album van Eve Adams opent relatief sober met de akoestische gitaar en de stem van de muzikante, die op haar bandcamp pagina inmiddels Joshua Tree, de plek waar Gram Parsons zijn laatste adem uit blies, als thuisbasis opgeeft. Het is ondanks het sobere karakter direct bijzonder mooi. Eve Adams beschikt over een mooie maar ook zeer expressieve stem, die mij in ieder geval makkelijk weet te raken.

Naarmate de openingstrack vordert kiest Eve Adams langzaam maar zeker voor een net wat voller geluid en het klinkt ook dit keer prachtig. Het is een recept dat vaker wordt herhaald op American Dust, al bevat het album ook songs die direct van de openingsnoten wat nadrukkelijker uit de speakers komen.

De muziek op het vorige album van Eve Adams was vaak avontuurlijk en eigenzinnig, maar op haar nieuwe album kiest de Amerikaanse muzikante voor een wat conventioneler geluid dat past bij het etiket folk-noir, dat ze zelf op haar muziek plakt. De instrumentatie op American Dust vindt de inspiratie vooral in de wat traditionelere folk en country, maar Eve Adams zet instrumenten nog altijd op spaarzame maar zeer effectieve wijze in.

American Dust bevat een aantal songs met wat donkere klanken, maar ook een aantal opvallend sobere songs die alleen van verdere versiersels zijn voorzien als het echt nodig is. Ik noemde Metal Bird ruim drieënhalf jaar geleden een album van een bijzondere schoonheid, dat zijn woorden die ook op gaan voor het nieuwe album van Eve Adams, al zou ik American Dust eerder een album van een pure schoonheid noemen.

De Amerikaanse muzikante heeft de grote stad achter zich gelaten en heeft een album gemaakt dat rust brengt. De songs op het album zijn allemaal even mooi en intens, zeker ook door de echt prachtige zang van Eve Adams, maar beluister het album met de koptelefoon en er gaat wederom een wereld vol bijzondere details voor je open.

Er verschijnen momenteel nogal wat folky rootsalbums, maar zowel de muziek op de zang op American Dust zijn van een niveau dat je niet wekelijks hoort en dat geldt ook voor de songs op het album. Na Metal Bird had ik misschien een ander soort album verwacht, maar American Dust is echt prachtig. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Winter - Adult Romantix - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Winter - Adult Romantix
Direct vanaf de eerste noten van Adult Romantix is duidelijk dat Samira Winter met haar project Winter een zwak heeft voor jaren 90 shoegaze, maar naarmate het album vordert kiest ze steeds meer en op fraaie wijze haar eigen weg

Dat de Amerikaanse website Paste enthousiast is over een shoegaze album verbaast me niet, want ze hebben al vele jaren een zwak voor het genre. Ik ben zelf soms wel wat uitgekeken op het genre en hoorde in eerste instantie ook niet veel bijzonders op Adult Romantix van Winter, maar naarmate het album vordert zoekt Samira steeds meer haar eigen weg in het genre. De eerste songs op het zesde album van Winter klinken vooral bekend, maar hierna wordt de muziek van de muzikante uit New York steeds interessanter. Op basis van vooroordelen en een te snelle conclusie na vluchtige beluistering van de eerste twee tracks had ik Adult Romantix zomaar kunnen laten liggen, maar daarmee zou ik Winter en mezelf te kort hebben gedaan.

Met name de Amerikaanse website Paste was de afgelopen week bijzonder enthousiast over Adult Romantix van Winter. Nu heeft Paste over het algemeen een zwak voor shoegaze en dreampop albums en dat zijn de hokjes waarin het album van Winter over het algemeen wordt geplaatst.

Ook ik heb een zwak voor shoegaze en dreampop albums, maar merk ook dat er de afgelopen jaren maar heel weinig albums in het genre zijn verschenen die kunnen tippen aan de hoogtijdagen van de shoegaze en dreampop in met name de jaren 90. Paste merkt echter terecht op dat Winter geen 13 in een dozijn shoegaze album heeft gemaakt en dat maakt het album wat mij betreft interessanter dan de meeste andere albums van het moment in dit genre.

Winter is een project van Samira Winter, die naast Amerikaans ook Braziliaans bloed heeft. Als Winter heeft ze tot mijn verbazing al zes albums gemaakt, waarvan Adult Romantix de meest recente is. Het is een album dat in eerste instantie vrij dicht bij de inmiddels bekende kaders van de shoegaze en dreampop blijft.

Na een intro met zweverige gitaarlijnen en subtiele synths wordt het album al snel wat steviger met gruiziger gitaarwerk en een wat steviger spelende ritmesectie. Het herinnert ook wel wat aan de indierock die in de jaren 90 werd gemaakt, zeker wanneer de stem van Samira Winter wat zachter en verleidelijker klinkt.

Zeker in de eerste tracks op Adult Romantix hoorde ik niet heel veel nieuws, maar de muziek van Winter klinkt niet alleen bekend maar ook zeer aangenaam. De wat meisjesachtige stem van de Amerikaanse muzikante contrasteert fraai met het net wat stevigere gitaarwerk en de songs van Winter zijn heerlijk melodieus.

Volgens Paste maakt Samira Winter op haar nieuwe album geen geheim van haar Braziliaanse wortels, maar dat vraagt om aandachtige beluistering. Hier en daar gooit Samira Winter er wat woordjes Portugees doorheen en verder klinkt haar shoegaze net wat zonniger dan de vaak wat gedeprimeerde shoegaze uit het verleden.

Naarmate het album vordert laat Samira Winter het vaste stramien van het genre wat los en experimenteert ze met uitstapjes naar omliggende genres. Vooral de experimenten met wat avontuurlijkere en minder monotone ritmes geven haar songs een aangename impuls en zorgen er voor dat Adult Romantix wel degelijk iets toevoegt aan alles dat er al is. Ook de flirts met jangle pop maken de shoegaze van de muzikante uit New York net wat minder zwaar en hierdoor wat geschikter voor het huidige seizoen.

Nu ik Adult Romantix wat vaker heb gehoord ben ik alleen maar meer onder de indruk van het album. Samira Winter beschikt over een mooie stem en speelt zeer verdienstelijk gitaar. Ze heeft haar songs verder voorzien van mooie arrangementen, die soms subtiel en soms wat duidelijker buiten de hokjes van de shoegaze kleuren.

Met name wanneer ze op de tweede helft van het album wat meer gas terug neemt hoor je dat ze met haar project een duidelijk eigen geluid heeft gecreëerd, dat in muzikaal en vocaal opzicht makkelijk overtuigt. Ik heb het vijf albums lang over het hoofd gezien, maar na het omarmen van Adult Romantix ga ik me ook zeker verdiepen in het andere werk van Samira Winter, al lijken de critici overtuigt van het feit dat haar nieuwe album vooralsnog haar beste is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Royel Otis - hickey - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Royel Otis - hickey
Royel Maddell en Otis Pavlovic tekenden als Royel Otis anderhalf jaar geleden voor het ene na het andere perfecte popliedje en herhalen dit kunstje op het deze week verschenen hickey dat minstens net zo goed is

Je hebt van die albums die klinken als het beste dat in een decennium aan popmuziek is gemaakt. Het debuutalbum van het Australische Royel Otis was zo’n album. Het is een album vol met songs die je humeur een ongelooflijke boost geven en die bijna dwingen tot meezingen, ook als je dit nooit doet. Het maakt het debuutalbum van Royel Otis moeilijk te overtreffen, maar de verleidingskracht van de songs op het deze week verschenen hickey blijkt minstens even groot. Ook hickey is weer een soundtrack van een mooie zomer, maar ook als de zomer er bijna op zit is het een album om je eindeloos mee te vermaken. Hoe ze het doen weet ik niet, maar wat een heerlijk album weer.

“Het Australische duo Royel Otis vermengt op PRATTS & PAIN een aantal sleutelalbums uit de jaren 00 tot uiterst knappe en bijzonder aanstekelijke popsongs, die echt met geen mogelijkheid zijn te weerstaan”. Het was in februari 2024 de samenvatting van mijn recensie van het debuutalbum van Royel Otis.

Bij sleutelalbums uit de jaren 00 dacht ik onder andere aan albums van The Strokes, Franz Ferdinand, MGMT en Tame Impala, maar het is slechts een deel van de associaties die PRATTS & PAIN van Royel Otis opriep. Het Australische duo liet zich niet alleen beïnvloeden door meerdere bands, maar schakelde ook makkelijk tussen genres, maar ieder genre dat Royel Otis aantikte zorgde voor een onweerstaanbaar lekkere song, luister maar eens naar Fried Rice en je begrijpt wat ik bedoel.

PRATTS & PAIN was hierdoor het ultieme feelgood album, maar het bleek ook nog eens een duurzaam feelgood album, want ook anderhalf jaar na de release is PRATTS & PAIN nog altijd een album waar ik heel vrolijk van word. Deze week keren Royel Maddell en Otis Pavlovic, de naam van het duo roept inmiddels geen vragen meer op, ook nog eens terug met een nieuw album.

Na een debuutalbum met alleen maar hoofdletters in de titel doet hickey het alleen met kleine letters, maar verder is er niets veranderd. Na een briljant debuutalbum valt het niet mee om met een tweede album op de proppen te komen, maar hickey overtuigt onmiddellijk en opent met een geweldige popsong die ook op PRATTS & PAIN had kunnen staan.

Ik hoef dan ook geen nieuw vergelijkingsmateriaal te bedenken al is Royel Otis meer dan een mix van The Strokes, Franz Ferdinand, MGMT en Tame Impala. De beslissing om met meer van hetzelfde te komen was een riskante, maar wanneer een paar songs voorbij zijn gekomen waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden weet je dat het ook op het tweede album van Royel Otis weer goed zit.

Natuurlijk valt er ook wel wat aan te merken op de muziek van het Australische tweetal dat inmiddels in Londen woont. Royel Maddell en Otis Pavlovic beperken zich op hickey tot het beproefde concept en doen hooguit een poging om dit verder te perfectioneren. Met het glas half leeg valt hickey misschien wat tegen, maar voor mij is het glas half vol. Royel Otis vermaakt op hickey 13 songs lang met songs die zorgen voor een glimlach en vooral heel veel zonnestralen.

Het klinkt allemaal enigszins bekend, maar het klinkt vooral als Royel Otis. Een heel dun laagje postpunk, een flinke scheut neo-psychedelica en vooral heel veel pop zorgen voor 38 zorgeloze minuten. Het zijn 38 minuten waarin de klanken loom en zwoel zijn, de zang verleidelijk en de refreinen meedogenloos. Het valt niet mee om popliedjes te schrijven waar de luisteraar direct als een blok voor valt, maar Royel Otis draait er de hand niet voor om.

De zomer in Nederland zit er helaas bijna op, maar de zomer duurt eindeloos met hickey. Het leek me een flinke opgave voor Royel Maddell en Otis Pavlovic om in de buurt te komen bij PRATTS & PAIN, maar nu het tweede album van de Australiërs voor de zoveelste keer uit de speakers komt, kan ik alleen maar concluderen dat ze het weer geflikt hebben. De komende tijd wordt de zomer naar verluidt verdreven door wisselvalliger weer met flink wat regen. Met het heerlijke hickey uit de speakers blijft de zon gelukkig volop schijnen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Case Oats - Last Missouri Exit - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Case Oats - Last Missouri Exit
Case Oats uit Chicago heeft met Last Missouri Exit een sterk debuutalbum afgeleverd dat aangenaam rammelt en soms rockt, maar dat ook aansluit bij de betere Amerikaanse rootsmuziek van het moment

Ik kwam het debuutalbum van Case Oats in eerste instantie tegen op een aantal websites met een duidelijke voorliefde voor Amerikaanse rootsmuziek, maar Last Missouri Exit is een album dat een breder publiek aan moet kunnen spreken. Casey Gomez Walker, de vrouw achter Case Oats, komt uit Chicago en heeft in de Windy City een band geformeerd. Voor de productie van haar debuutalbum kon ze rekenen op de diensten van Spencer Tweedy, die ook als muzikant is te horen op het album. Het is een album dat deels in het hokje alt-country past, maar Last Missouri Exit heeft ook een indie en lo-fi twist. Het klinkt direct lekker, maar het debuut van Case Oats groeit ook nog even door.

Het deze week verschenen Last Missouri Exit is het langverwachte debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Case Oats, die onder haar eigen naam Casey Gomez Walker al een aantal jaren actief is in de muziek, en die voor de afwisseling eens niet Nashville, Tennessee, maar Chicago, Illinois, als thuisbasis heeft.

De Amerikaanse muzikante dook eerder dit jaar onder de naam Case Oats op met een door Spencer Tweedy geproduceerde single en de zoon van Wilco voorman Jeff Tweedy produceerde ook het debuutalbum van Case Oats. De muzikante uit Chicago heeft inmiddels een band gevormd met een aantal muzikanten uit de muziekscene van Chicago en ook Spencer Tweedy is aangeschoven.

Er zit ruim 600 kilometer tussen Chicago en Nashville (overigens veel minder dan ik dacht) en dat hoor je soms wel en soms niet op het debuutalbum van Case Oats. In de openingstrack van Last Missouri Exit maken Casey Gomez Walker en haar medemuzikanten Amerikaanse rootsmuziek die zo lijkt weggelopen uit Nashville, maar in de tweede track heeft de muziek van Case Oats ook een wat ruwe indie twist.

Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en muziek die neigt naar lo-fi indierock wisselen elkaar steeds af op Last Missouri Exit, maar de rootsmuziek domineert uiteindelijk. Dat heeft deels te maken met de muziek op het album, die wordt gedomineerd door gitaren, maar waarin ook de pedal steel en de viool een zeer voorname rol spelen en af en toe ook andere instrumenten die belangrijk zijn in de Amerikaanse rootsmuziek opduiken.

De wat ruwere twist en het randje indierock in de muziek van Case Oats hoor je vooral in de zang van Casey Gomez Walker en soms in het gitaargeluid van de band. De Amerikaanse muzikante heeft een stem die gemaakt lijkt voor Amerikaanse rootsmuziek, maar kan ook net wat rauwer klinken en dat geldt ook voor de gitaren op het album.

Wanneer zowel de muziek als de zang wat ruwer zijn en de zang ook wat onvaster doet het wel wat denken aan de muziek die Big Thief maakte op Dragon New Warm Mountain I Believe in You, maar die band heeft niet het patent op Amerikaanse rootsmuziek met een vleugje indierock en bovendien houdt de vergelijking nooit heel lang stand.

Last Missouri Exit van Case Oats is een album dat in de smaak zal vallen bij liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek, maar het is ook een album dat anders klinkt dan de meeste andere albums in het genre. Dat is maar goed ook, want het aanbod in het genre is zo groot dat verzadiging met enige regelmaat op de loer ligt.

Ik was direct gecharmeerd van het geluid van Case Oats, maar Last Missouri Exit is ook een album dat beter wordt en dat geldt met name voor de songs op het album die bij eerste beluistering nog wat rammelen. Het is daarom aan te bevelen om het album meerdere keren te beluisteren en pas dan te oordelen.

Het is een album dat uiteindelijk best lastig in een hokje is te duwen. Alt-country is absoluut een verdedigbaar label, maar ook met indierock of zelfs met lo-fi doe je het debuutalbum van Case Oats niet echt te kort. De Amerikaanse muzikante vindt haar inspiratie deels in de Amerikaanse rootsmuziek en deels bij bands als Big Thief, maar in een aantal tracks hoor ik ook echo’s van The Velvet Underground, wat altijd welkome echo’s zijn. Nashville domineert het aanbod binnen de Amerikaanse rootsmuziek al tijden, maar dit uitstapje naar Chicago is zeker de moeite waard. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Judy Blank - Big Mood - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Judy Blank - Big Mood
Het is flink wat jaren stil geweest rond de Nederlandse singer-songwriter Judy Blank, maar de terugkeer met het album Big Mood is dankzij een veelzijdig eigen geluid en een serie geweldige songs een zegetocht

Judy Blank vertrok na haar debuutalbum naar Nashville en maakte daar het uitstekende Morning Sun. Ze timmerde vervolgens met veel succes aan de weg in de Verenigde Staten, maar keerde voor het opnemen van haar debuutalbum terug naar Nederland. Dat is een bijzondere keuze, maar het pakt uitstekend uit. Met Big Mood heeft Judy Blank een sprankelend popalbum gemaakt dat aan de ene kant invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek bevat, maar dat ook zeker niet vies is van invloeden uit andere genres. Het klinkt bij vlagen verrassend lichtvoetig en aanstekelijk, maar de songs van Judy Blank zitten ook knap in elkaar en vallen niet alleen op door een mooie inkleuring maar ook door de aansprekende stem van de Nederlandse singer-songwriter.

Judy Blank deed in 2013 mee aan de talenjacht De beste singer-songwriter van Nederland. De editie werd gewonnen door ene Michael Prins, een naam die mij niets zegt, maar het tv-programma zette vooral Maaike Ouboter en Judy Blank op de kaart als zeer talentvolle singer-songwriters.

Judy Blank debuteerde een jaar later met het album When The Storm Hits, dat vooral liet horen dat ze beschikt over een uitstekende stem. Qua songs vond ik het debuutalbum van Judy Blank nog niet heel onderscheidend en ook in muzikaal opzicht vond ik het maar zozo, maar haar debuutalbum liet absoluut belofte horen.

Judy Blank omarmde vervolgens de Amerikaanse rootsmuziek en trok naar Nashville, waar ze haar tweede album opnam. Het in 2018 verschenen Morning Sun was in muzikaal opzicht een stuk interessanter dan het debuutalbum en liet bovendien horen dat Judy Blank als zangeres en als songwriter flink was gegroeid. Met Morning Sun maakte Judy Blank een album dat niet onder deed voor de andere albums die op dat moment in Nashville werden gemaakt en dat is knap.

Morning Sun is inmiddels bijna zeven jaar oud, maar deze week laat Judy Blank eindelijk opnieuw van zich horen. De Nederlandse singer-songwriter heeft zich inmiddels gevestigd in de Verenigde Staten, maar nam haar nieuwe album op in haar voormalige thuisbasis Utrecht. Het album is uitgebracht op het gerenommeerde Rounder label, wat iets zegt over de status van Judy Blank in de VS.

Het album is voorzien van een wat kitscherige cover, die mij in ieder geval niet aanspreekt, maar het gaat om de muziek en die is wederom van hoog niveau. Op Morning Sun maakte Judy Blank vooral authentiek maar ook zeer aangenaam klinkende Amerikaanse rootsmuziek met een hang naar de jaren 70 en een hoofdrol voor gitaren.

Big Mood laat een duidelijk ander maar vooral ook gevarieerder geluid horen. Het is een geluid dat in een aantal tracks wat neigt naar pop en waarin de gitaren deels zijn verruild voor synths, maar Judy Blank is ook zeker haar liefde voor de Amerikaanse rootsmuziek niet vergeten.

Door de flirts met pop en de voorkeur voor lekker in het gehoor liggende of zelfs aanstekelijke songs, zoals de openingstrack, is Big Mood een album dat ik niet zou verwachten op het Rounder label, maar met Judy Blank heeft het label absoluut een talent in huis gehaald.

Ik was zeer gecharmeerd van het pure rootsgeluid op het vorige album van de Nederlandse singer-songwriter, maar ook het veelzijdige en soms lekker wispelturige Big Mood bevalt me zeer. Het is knap hoe Judy Blank de invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek die ze omarmde in Nashville combineert met invloeden uit andere genres, wat een origineel klinkend album oplevert.

Het klinkt af en toe verrassend lichtvoetig, maar de Nederlandse muzikante laat in al haar songs horen dat ze een getalenteerde singer-songwriter is en ook de zang op Big Mood is weer wat beter dan die op de eerste twee albums. Door het album in Utrecht op te nemen en niet in Nashville combineert Judy Blank op knappe wijze den muziek uit de twee werelden waartussen ze beweegt.

Het levert een fris album op met zowel ingetogen als uitbundige songs, dat voor liefhebbers van wat traditionele Amerikaanse rootsmuziek misschien wat doorbijten is, maar dat voor een ieder met een wat bredere smaak dertien songs lang van een hoog niveau is. Ik moest even wennen aan Big Mood, maar heb er inmiddels dertien favoriete Judy Blank songs bij. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hand Habits - Blue Reminder - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hand Habits - Blue Reminder
Hand Habits, het alter ego van de Amerikaanse muzikant Meg Duffy, is nog niet heel bekend, maar maakte al drie prima albums, die deze week gezelschap krijgen van het wat mij betreft nog veel betere Blue Reminder

De albums van Hand Habits zijn tot dusver helaas wat ondergewaardeerd, maar met name het derde album van het project van Meg Duffy was echt heel goed. De verdiende doorbraak moet haast wel gaan komen met het deze week verschenen Blue Reminder, want het vierde album van Hand Habits is nog een stuk beter dan zijn voorgangers. Het is een album dat wat zelfverzekerder klinkt, wat je hoort in de songs, de muziek, de zang en de teksten. Blue Reminder bevat een serie prachtig gearrangeerde en vakkundig geproduceerde popsongs en het zijn avontuurlijke popsongs die me steeds dierbaarder worden. Met Blue Reminder heeft Hand Habits echt een prachtplaat afgeleverd.

De eerste twee albums van Hand Habits vielen me in het enorme aanbod van dat moment niet op, maar het in 2021 uitgebrachte Fun House vond ik echt een uitstekend album. Op dit album maakte het alter ego van de Amerikaanse muzikant Meg Duffy, die zichzelf ziet als non-binair persoon, indruk met intieme maar ook bijzonder fraai klinkende popsongs, die afwisselend in de hokjes indiepop en indiefolk pasten.

Na mijn ontdekking van Fun House kreeg ik ook de eerste twee albums van de Amerikaanse muzikant in het vizier, waardoor ik na drie uitstekende albums behoorlijk nieuwsgierig was naar nieuw werk van de muzikant uit Los Angeles, California. Dat nieuwe werk is deze week verschenen.

Meg Duffy profiteerde op Fun House flink van de productionele vaardigheden van Sasami Ashworth, die we ook kennen als de singer-songwriter SASAMI, en van de vakkundige mix van ervaren krachten die eerder albums van Beach House voorzagen van een mooi en opvallend geluid. Meg Duffy produceerde het nieuwe album van Hand Habits samen met studiotechnicus Joseph Lorge, die dit jaar ook muziek van onder andere Japanese Breakfast, Perfume Genius en The Weather Station onder handen nam, en ook niemand minder dan Blake Mills schoof aan.

Blue Reminder van Hand Habits klinkt, nog meer dan zijn voorganger, echt prachtig en laat een geluid horen dat deels bekend klinkt, maar dat ook duidelijk andere wegen in slaat. Ook dit keer maakt Meg Duffy vooral lekker in het gehoor liggende (indie)pop, maar zeker wanneer de gitaren net wat steviger klinken schuift de muziek van Hand Habits ook op richting indierock, terwijl andere songs juist aansluiten bij tijdloze singer-songwriter muziek.

De songs van de Amerikaanse muzikant zijn wel een stuk complexer dan in het verleden en bevatten ook absoluut invloeden uit de jazz(rock). De muziek op Blue Reminder klinkt wat meer uitgesproken dan we van Hand Habits gewend zijn en ook de zang op het album klinkt wat expressiever en krachtiger. Het maakt de muziek van Meg Duffy alleen maar mooier en interessanter.

Blue Reminder werd gemaakt met een aantal gastmuzikanten en klinkt niet alleen complexer en rijker, maar ook wat voller dan we van Hand Habits gewend zijn. Meg Duffy speelt ook in de band van Perfume Genius en een aantal van de leden van deze band duiken ook op het nieuwe album van Hand Habits op. Zeker het gitaarwerk op het album, dat vooral van Meg Duffy komt, incidenteel van Greg Uhlmann en eenmaal van Blake Mills, valt direct op en wat mij betreft in zeer positieve zin, maar ook de rest van de instrumenten neemt geen genoegen met een bescheiden rol.

Het klinkt fascinerend, zeker als ook nog blazers worden ingezet, wat met enige regelmaat gebeurt en de muziek een verdere jazzy impuls geeft. Hand Habits maakte, zeker op de eerste albums, behoorlijk intieme muziek, maar op Blue Reminder is het geluid meer naar buiten gekeerd en hebben relatief sobere songs plaats gemaakt voor songs met fascinerende arrangementen en bijzondere impulsen, die er voor zorgen dat je nieuwe dingen blijft horen op het album.

Ik vind de muziek op het album echt bijzonder mooi, maar ook de stem van Meg Duffy maakt meer indruk dan in het verleden, zeker als ook nog koortjes worden ingezet. Met een album als Blue Reminder kan de Amerikaanse muzikant zich zomaar scharen onder de smaakmakers binnen de indiepop en de indierock maar ook tussen de interessantere singer-songwriters van het moment en dat had ik op voorhand niet voorzien.

Blue Reminder is ook een persoonlijk album, waarop Meg Duffy worstelt met gender en identiteit. Het voorziet het album van een bijzondere lading, maar Blue Reminder is ook een album met een aantal goed gemaakte popsongs, die in de meeste gevallen door Meg Duffy en flink wat gastcomponisten werden geschreven. Ik had hoge verwachtingen van Blue Reminder en deze worden meer dan waar gemaakt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Wolf Alice - The Clearing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Wolf Alice - The Clearing
Wolf Alice komt vier ja na Blue Weekend op de proppen met The Clearing, waarop de band zich wederom evolueert en een geluid met veel meer pop laat horen, waarin zangeres Ellie Rowsell gelukkig als vanouds schittert

De Britse band Wolf Alice maakt al sinds haar debuutalbum indruk en heeft met het deze week verschenen The Clearing vier albums op haar naam staan. De band klonk op haar eerste albums nog wel eens stevig, maar laat op haar nieuwe album een wat meer pop georiënteerd geluid horen. Het is knap geproduceerd door topproducer Greg Kurstin, die het geluid van Wolf Alice heeft voorzien van een jaren 70 vibe. De songs van Wolf Alice klinken anders, maar zijn nog altijd goed. In muzikaal opzicht klinkt The Clearing prachtig, maar het is ook dit keer de stem van Ellie Rowsell die de meeste indruk maakt en die laat horen dat ze met Wolf Alice alle kanten op kan.

Tien jaar geleden verscheen het debuutalbum van de Britse band Wolf Alice en op My Love Is Cool hoorde je direct al dat de band uit Londen wel eens heel groot zou kunnen worden. Dat was voor een belangrijk deel de verdienste van de zang van frontvrouw Ellie Rowsell, maar ook in muzikaal opzicht wist Wolf Alice te verrassen met een geluid dat onder andere invloeden uit de folk, dreampop, shoegaze, new wave, indierock en psychedelica verwerkte. De Britse band plakte al deze invloeden aan elkaar in songs die zich direct genadeloos opdrongen en vervolgens direct memorabel waren.

Op My Love Is Cool was het geluid van Wolf Alice nog te omschrijven als een bonte mix van invloeden, maar op het in 2017 verschenen Visions Of A Life waren al deze invloeden samengesmolten tot een uniek Wolf Alice geluid. Het is een geluid dat nog altijd makkelijk schakelde tussen ingetogen en uitbundig en ook op Visions Of A Life stal Ellie Rowsell de show met haar indrukwekkende stem.

Vier jaar geleden verscheen Blue Weekend, het derde album van Wolf Alice, en het is een album waarop de band uit Londen wederom een stap zette. Blue Weekend bevatte wat minder ruwe kanten en scherpe randen en koos voornamelijk voor een wat dromeriger geluid, waarin wederom de stem van Ellie Rowsell imponeerde.

De Britse band heeft de tijd genomen voor haar vierde album, maar het album is deze week eindelijk verschenen. The Clearing is een album dat de lijn van de vorige drie albums doortrekt, maar Wolf Alice slaat op haar vierde album ook wel serieus nieuwe wegen in. Net als op Blue Weekend neemt de Britse band grotendeels afstand van haar rockverleden, maar waar invloeden uit de shoegaze en de dreampop op de eerste drie albums van Wolf Alice een voorname rol speelde, neemt The Clearing vooral de afslag richting pop.

Het vierde album van Wolf Alice focust nog wat meer op de stem van Ellie Rowsell, die direct in de openingstrack alle registers mag open trekken. Het is op zich een verstandig besluit, want waarom zou je niet profiteren van zo’n geweldige zangeres, maar The Clearing klinkt ook wel een beetje als een Ellie Rowsell album in plaats van een Wolf Alice album.

Voor de productie van het album deed de band een beroep op de gerenommeerde muzikant en producer Greg Kurstin, die onder andere albums van Paul McCartney, Lily Allen, Harry Styles en Adele op zijn CV heeft staan. De Britse producer heeft The Clearing voorzien van een fraai klinkend popgeluid met af en toe een jaren 70 sfeer. Het is een soulvol popgeluid dat op het eerste gehoor misschien erg gelikt klinkt, zeker als een vleugje disco opduikt, maar het is een bijzonder geluid dat op knappe wijze invloeden uit een aantal decennia popmuziek verwerkt, maar toch eigentijds klinkt.

Het ene moment hoor je pure 70s pop, het volgende moment een bijna Beatlesque popsong en vervolgens toch ook weer een beetje Wolf Alice zoals we de band kennen. De gruizige gitaren zijn uit het geluid van de Britse band verdwenen, maar er valt absoluut genoeg te genieten op The Clearing en natuurlijk is er de stem van Ellie Rowsell, die nog wat meer dan in het verleden haar veelzijdigheid etaleert en wederom indruk maakt als zangeres. Wolf Alice klinkt op The Clearing flink anders dan we van de band gewend zijn, maar misschien is dat ook precies wat je verwacht van de Britten. Erwin Zijleman

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Wilson Phillips - Wilson Phillips (1990) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Wilson Phillips - Wilson Phillips (1990)
Wilson Phillips werd na de release van haar debuutalbum verguisd door de critici, maar op de bij vlagen wonderschone harmonieën van Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips is echt niet zoveel aan te merken

Kinderen van beroemde muzikanten zijn vrijwel nooit zelf succesvol in de muziek en kunnen niet rekenen op de sympathie van de critici. Dat laatste ondervonden Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips toen ze in 1990 de krachten bundelden. Het debuutalbum van Wilson Phillips was wel heel succesvol, maar het succes van de drie duurde niet lang. Het Internet staat nog vol met recensies waarin het debuutalbum van het drietal wordt gefileerd, maar ik vond het destijds zelf een aangenaam album en dat vind ik nog steeds. Het is een album met degelijke maar fraai uitgevoerde popsongs, met de prima zang en de geweldige harmonieën van Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips als de kers op de taart.

Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips groeiden op als kinderen van beroemde muzikanten. Brian Wilson, de vader van Carnie en Wendy, was het brein achter The Beach Boys, terwijl John en Michelle Phillips, de ouders van Chynna, de basis vormden van The Mamas & The Papas. Als kind van een beroemde muzikant kun je maar beter geen carrière in de muziek ambiëren en dat deden Carnie, Chynna en Wendy dan ook niet, tot ze besloten om naast hun werk als model of actrice na te denken over het maken van een album voor een goed doel.

Dat album kwam er niet, maar in 1990 debuteerden ze wel als Wilson Phillips. Een low profile project was het op dat moment al lang niet meer. De drie werkten met producer Richard Perry, een van de belangrijkste producers uit de jaren 70, en vonden in muzikant Glen Ballard een talentvolle songwriter, die een paar jaar later met het debuutalbum van Alanis Morissette zijn grootste successen zou vieren.

Glenn Ballard schreef samen met de drie een aantal potentiële hits, waarna het materiaal voor het debuutalbum werd aangevuld met onder andere het door Tim Hardin geschreven A Reason To Believe. De platenmaatschappij zag wel brood in het project en haalde flink wat topmuzikanten naar de studio. Het bleek een goede investering, want het debuutalbum van Wilson Phillips ging in grote aantallen over de toonbank.

De critici moesten er echter niets van hebben. Allmusic.com kan er nog steeds niet over uit en heeft de volgende zinnen ingetypt over het album: “Sugary, commercial pop/rock isn't necessarily a bad thing, and in fact can be fairly enjoyable in the right hands, but Wilson Phillips are much too sweet for their own good” en “Compared to Phillips' saccharine performances on You're In Love and A Reason To Believe, even Tiffany and Debbie Gibson's debut albums have some bite.” Een Canadese recensent deed er nog een schepje bovenop met “slick production and the fact the gals harmonize nicely can't mask a shallowness so profound, it makes Martika seem deep”.

Ik luisterde in 1990 nog niet zo heel veel naar vrouwelijke muzikanten, maar ik vond het debuutalbum van Wilson Phillips een heerlijk album. De songs zijn goed en de muziek en de productie klinken prachtig. Natuurlijk klinkt het allemaal behoorlijk gepolijst en is het weinig avontuurlijk, maar Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips hebben op hun titelloze debuutalbum een geweldig wapen. Met genen die zijn gerelateerd aan The Beach Boys en The Mamas & The Papas verwacht je mooie harmonieën en die leveren de drie.

Ik vond de harmonieën van Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips in 1990 ijzersterk en bijzonder mooi en dat vind ik eigenlijk nog steeds. Ook met de rest van het debuutalbum van Wilson Phillips vind ik nog steeds niet zo veel mis. Het is pop, dat klopt, maar het klinkt allemaal behoorlijk muzikaal en de zang is fantastisch. Radiovriendelijke Amerikaanse popmuziek zoals radiovriendelijke Amerikaanse popmuziek destijds moest klinken wat mij betreft.

Wilson Phillips bleek ook nog eens behoorlijk invloedrijk, want vrouwelijke harmonieën werden na 1990 langzaam maar zeker gemeengoed. Wilson Phillips kon zelf nauwelijks profiteren van haar eigen voorbeeld. Het in 1992 verschenen tweede album was weinig succesvol, waarna de drie uit elkaar gingen. Ook een reünie vanaf 2004 was weinig succesvol en dat was niet voor niets. Voor hun debuutalbum hoeven Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips zich echter zeker niet te schamen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Laufey - A Matter Of Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Laufey - A Matter Of Time
Laufey heeft het traject van debuterend muzikante naar wereldster verrassend snel afgelegd, maar laat ook op het fraaie A Matter Of Time weer horen dat ze een bijzonder repertoire heeft en echt fantastisch zingt

Toen ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van Laufey deed ze me wel wat aan Norah Jones denken. De van oorsprong IJslandse muzikante maakt nog steeds muziek met invloeden uit de jazz, maar ze heeft inmiddels een geheel eigen geluid. Het is een geluid waarin de strijkers vaak stevig aanzwellen en het is bovendien een geluid dat af en toe bijna pompeus kan klinken, maar Laufey kan ook gas terug nemen met meer ingetogen muziek. Het is muziek die altijd in dienst staat van haar sensationeel goede stem, die van Laufey inmiddels terecht een wereldster heeft gemaakt. Zeker als ze kiest voor zeer nostalgisch klinkende songs is haar succes bij zo'n groot publiek bijzonder, maar momenteel verandert alles dat Laufey aanraakt in goud.

Het is nog geen drie jaar geleden dat de uit het IJslandse Reykjavik afkomstige Laufey Lín Jónsdóttir haar debuutalbum onder de naam Laufey uitbracht. Ik vond de jazzy popsongs van de muzikante met zowel Chinese als IJslandse wortels op het eerste gehoor wat zoetsappig of in ieder geval aan de zoete kant, maar ik kon de zoete en zwoele verleiding van Everything I Know About Love uiteindelijk toch niet weerstaan.

Op haar debuutalbum verwerkte Laufey vooral invloeden uit de vocale jazz, maar ook invloeden uit de klassieke muziek en de bossa nova hadden hun weg gevonden naar het album. Het was niet zo heel gewaagd om Laufey op basis van haar debuutalbum en haar echt prachtige stem een succesvolle toekomst in de muziek te voorspellen en die voorspelling kwam binnen een jaar uit.

Het in de herfst van 2023 verschenen Bewitched was nog wat overtuigender dan het debuutalbum van Laufey en sprak een nog wat groter publiek aan, zeker nadat ze een ster was geworden op TikTok. Na een speciale editie van Bewitched, een live-album met een orkest en een EP met kerstliedjes is het deze week tijd voor het derde album van Laufey.

Het is een album waar al een tijdje met hoge verwachtingen naar wordt uitgekeken en deze maakt de muzikante die Reykjavik inmiddels heeft verruild voor Los Angeles makkelijk waar. Ik blijf het bijzonder vinden dat Laufey met wat ouderwets en soms wat theatraal klinkende jazzy songs zo’n breed publiek weet te bereiken en zelfs TikTok aan haar voeten kreeg, maar aan de andere kant spat het talent er bij haar van af.

Ook op A Matter Of Time is Laufey niet vies van flink wat strijkers en van songs die ook tientallen jaren oud hadden kunnen zijn, maar de rijk georkestreerde songs passen perfect bij haar stem. Het is een stem die een stuk ouder klinkt dan de 26 jaar die Laufey oud is. Het is ook een stem die zich verrassend soepel en met veel souplesse beweegt door de 14 songs op het album.

Laufey beperkt zich op A Matter Of Time niet uitsluitend tot de wat ouderwets aandoende jazzy songs, maar kan ook uit de voeten met ingetogen folky songs, waarin haar stem misschien nog wel mooier klinkt, of met songs die opschuiven richting pop of zelfs musicals en Disney films. Het is een stem die geschoold klinkt, wat ook klopt, want Laufey studeerde aan het prestigieuze Berklee College Of Music in Boston.

Wanneer Laufey aan de hand van Aaron Dessner opschuift richting pop laat ze horen dat haar stem ook in dat genre exceptioneel goed klinkt en is het succes op TikTok opeens volkomen logisch. Laufey zong al prachtig op haar eerste twee albums, maar op A Matter Of Time klinkt haar stem nog wat mooier.

Liefhebbers van wat ruwere muziek moeten met een grote boog om Laufey heen lopen, al zou Laufey je ook zomaar kunnen verrassen, wat haar tenslotte ook bij mij is gelukt. Op A Matter Of Time maakt de Chinees-IJslandse muzikante minstens 90% van de tijd muziek die buiten mijn muzikale comfort zone ligt, maar desondanks vind ik het derde album van Laufey prachtig en smelt ik voor nagenoeg alle songs.

Het album is echt bijzonder mooi ingekleurd en trefzeker geproduceerd, maar het is de echt bijzonder mooie stem van Laufey die zorgt voor de betovering. Zeker op de zondagochtend doet A Matter Of Time het prima, maar ik verheug me ook al op koude en donkere winteravonden met dit album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kathleen Edwards - Billionaire - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kathleen Edwards - Billionaire
Kathleen Edwards leverde meer dan twintig jaar geleden een ware klassieker af met haar debuutalbum Failer, maar blijkt ook op haar deze week verschenen nieuwe album Billionaire weer uitstekend in vorm

Wanneer ik een lijstje moet maken met mijn favoriete rootsalbums van vrouwelijke muzikanten staat Failer van Kathleen Edwards daar zeker op. Ook de andere albums van de muzikante uit Ottawa zijn de moeite waard, maar het debuutalbum van Kathleen Edwards blijft toch een klasse apart. Met het deze week verschenen Billionaire komt de Canadese muzikante toch opeens dicht in de buurt. Samen met producers Jason Isbell en Gena Johnson keert Kathleen Edwards weer terug naar de rootsmuziek van Failer en het is rootsmuziek met weergaloos gitaarwerk van Jason Isbell. De alleen maar mooier geworden stem van Kathleen Edwards en haar aansprekende songs maken het feestje compleet.

De Canadese singer-songwriter Kathleen Edwards debuteerde in de eerste weken van 2003 met het album Failer. Het is een album dat me vrijwel onmiddellijk dierbaar was en nog altijd is. Het is een album met geweldige songs, met gitaar georiënteerd rootsmuziek die staat als een huis en met een stem die tien songs lang het oor streelt. Failer is wat mij betreft een van de beste rootsalbums van dit millennium, maar het is ook een album dat voor Kathleen Edwards niet te overtreffen en nauwelijks te benaderen bleek.

De muzikante uit Ottawa probeerde dat wel met Back To Me uit 2005, Asking For Flowers uit 2008 en Voyageur uit 2012. Alle drie prima rootsalbums, maar geen van allen zo memorabel als Failer. Het werd vervolgens stil rond Kathleen Edwards, maar in 2020 keerde ze terug met het wat meer pop georiënteerde en mede door de van Kacey Musgraves bekende Ian Fitchuk geproduceerde Total Freedom. Ik vond Total Freedom beter dan zijn drie voorgangers, maar het album bleef achter bij het onaantastbare Failer.

Met het deze week verschenen Billionaire komt Kathleen Edwards dichter in de buurt bij haar debuutalbum, want het nieuwe album van de Canadese muzikante heeft me zeer aangenaam verrast. Op Billionaire laat Kathleen Edwards de flirts met pop weer achter zich en kiest ze voor een gitaar georiënteerd rootsgeluid dat doet denken aan dat op Failer.

Het gitaarwerk klinkt direct vanaf de eerste track fantastisch en dit kan ook bijna niet anders, want niemand minder dan Jason Isbell tekent voor een groot deel van het gitaarwerk op het album. De Amerikaanse muzikant tekende ook voor de productie, die hij samen deed met studiotechnicus Gena Johnson, die misschien wat minder bekend is, maar stapels aansprekende rootsalbums heeft voorzien van een fantastisch geluid.

Ook Billionaire klinkt geweldig, maar dit is slechts een van de vele sterke punten van het album. Het bij vlagen lekker ruwe rootsgeluid klinkt onweerstaanbaar lekker, zeker als Jason Isbell er een vlammende gitaarsolo tegenaan gooit, maar ook de andere muzikanten op het album spelen fantastisch, met een speciale vermelding voor het orgelspel van Jen Gunderman.

Zussen Shelby Lynne en Allison Moorer duiken op in het achtergrondkoortje, maar ook Kathleen Edwards zingt prachtig en nog wat mooier dan op haar inmiddels meer dan twintig jaar oude debuutalbum. De Canadese muzikante schreef bovendien een serie fraaie songs, die ook al niet onder doen voor de songs op Failer.

Het is lastig om een net verschenen album te vergelijken met een 22 jaar oude klassieker, maar Kathleen Edwards komt voor het eerst aardig in de buurt van haar onaantastbaar geachte debuutalbum. De samenwerking met Jason Isbell blijkt een schot in de roos, want song na song is het gitaarwerk echt fantastisch, maar hetzelfde kan gezegd worden van de zang van Kathleen Edwards, die laat horen dat ze nog steeds in staat is om een zeer memorabel rootsalbum te maken.

Ik vond Total Freedom vijf jaar geleden echt een prima album, maar Billionaire is wat mij betreft van een duidelijk hoger niveau. Het zat Kathleen Edwards na de release van haar geweldige debuutalbum heel vaak niet mee, maar met Billionaire heeft ze een bijzonder sterke troef in handen. Een groter verrassing dit nieuwe album van Kathleen Edwards. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Avi C. Engel - Mote - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Avi C. Engel - Mote
Avi C. Engel blijft maar strooien met bijzondere albums en ook het net wat voller en toegankelijker klinkende Mote is weer een album met een uniek eigen en zonder uitzondering echt wonderschoon geluid

Via de bandcamp pagina van Avi C. Engel uit Toronto is een enorme hoeveelheid interessante muziek te beluisteren. Mote is hier voor de afwisseling niet te vinden, maar het is wederom een heel mooi album met een uniek eigen geluid. Het is wel het vertrouwde Avi C. Engel geluid, wat betekent dat het tempo laag ligt, dat de instrumentatie sober maar ook bijzonder en sfeervol klinkt en dat Avi C. Engel indruk maakte met hele mooie zang. Het is misschien niet de makkelijkste muziek en het klinkt zeker niet alledaags, maar ik zou het bijzondere muzikale universum van de muzikant uit Toronto zeker eens bezoeken. Grote kans dat je daar geen spijt van krijgt.

De Canadese muzikante Clara Engel maakte in eigen beheer een enorme stapel albums, die vooral via bandcamp werden verspreid. De muzikant uit Toronto gaat inmiddels al non-binair persoon door het leven en noemt zichzelf tegenwoordig Avi C. Engel. Ook onder deze naam zijn al een aantal opvallende en bijzonder mooie albums verschenen, waaronder aan het begin van het jaar nog een hele mooie, en deze kregen onlangs gezelschap van het album Mote.

Het is een album dat vreemd genoeg niet is te vinden op de bandcamp pagina van Avi C. Engel, maar uitsluitend op de bandcamp pagina van het Britse label Fenny Compton, dat het album heeft uitgebracht. Het is misschien wat verwarrend, maar het is op hetzelfde moment geweldig nieuws dat er een label is dat open staat voor de fascinerende muziek van de Canadese muzikant.

De meeste albums van Avi C. Engel en Clara Engel zijn gemaakt zonder gastmuzikanten, maar op Mote duiken er een aantal op. Het heeft geen hele grote gevolgen gehad voor het geluid, want het is een typisch Avi C. Engel album geworden. Op Mote staan de akoestische gitaar en de prachtige stem van de Canadese muzikant centraal, maar net als op de vorige albums duiken ook een aantal wat obscure instrumenten op, waaronder dit keer de gudok, een Russisch strijkinstrument.

Avi C. Engel voegt bovendien baslijnen toe, waarna gastmuzikanten nog klarinet, melodica en pedal steel klanken toevoegen aan het stemmige en toch ook sobere geluid op het album. Door net wat extra instrumenten toe te voegen klinkt Mote wat voller en wat warmer en ook wat toegankelijker dan een aantal recente albums van Avi C. Engel, al moeten de verschillen niet worden overdreven. Ook Mote werd bij Avi C. Engel thuis opgenomen en de Canadese muzikant tekende zelf voor de productie.

Ook Mote bevat vooral zich langzaam voortslepende songs waarin de muziek en de zang elkaar fraai versterken. Het zijn songs die best bezwerend mogen worden genoemd en soms bijna hypnotiserend, maar ik vind de muziek van Avi C. Engel eerder aards dan zweverig. Het is allemaal bijzonder fraai opgenomen, waardoor de instrumenten stuk voor stuk goed hoorbaar zijn en de stem van Avi C. Engel nog wat mooier door de speakers komt.

De Canadese muzikant wordt inmiddels al vele jaren in zeer kleine kring bejubeld, ook in Nederland, maar bij ieder nieuw album is het maar weer afwachten of het album aandacht krijgt. Dat is bij Mote niet anders en misschien krijgt het album zelfs wel minder aandacht omdat het niet op de bekende plek te vinden is, maar ook het nieuwe album van Avi C. Engel verdient veel meer aandacht dan het krijgt.

Ik had het album in eerste instantie zelf ook gemist, maar het is een van de mooiere albums van Avi C. Engel tot dusver, waarbij het echt prachtige geluid een belangrijke rol speelt. Ik begrijp best dat de muziek van de Canadese muzikant niet snel hele volksstammen gaat aanspreken, maar de echt wonderschone songs op Mote moeten toch een breder publiek kunnen aanspreken dan Avi C. Engel tot dusver doet. In Nederland besteden tot dusver alleen de krenten uit de pop en de Subjectivisten aandacht aan de prachtige muziek van Avi C. Engel. Dat ook laatstgenoemde over het algemeen extreem positief is over de albums van de muzikant uit Toronto moet toch ook wat zeggen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mild Orange - The//Glow - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mild Orange - The//Glow
The//Glow van Mild Orange wordt hier en daar aangeprezen als het nieuwe album van een inmiddels zeer populaire band, wat ik niet herken, maar ik hoor zeker de potentie op het nieuwe album van de Nieuw-Zeelanders

The//Glow van de van oorsprong Nieuw-Zeelandse band Mild Orange is een album dat zich makkelijk opdringt. De songs van de band zijn melodieus, hebben een aangenaam zweverig karakter en zijn voorzien van een laagje aansprekende melancholie. In muzikaal opzicht zit het allemaal knap in elkaar en alles klinkt verzorgd, wat ook geldt voor de zang. De songs van de band bevatten niet alleen prima ingrediënten, maar liggen ook makkelijk in het gehoord. Mild Orange draait al even mee en dat hoor je op het inmiddels al vierde album, dat een ervaren band laat horen. In mijn bubbel lees ik nagenoeg niets over de Nieuw-Zeelandse band, maar Mild Orange kan wel wat.

Het deze week verschenen The//Glow is zo te zien al het vierde album van de Nieuw-Zeelandse band Mild Orange. Het is volgens mij de eerste keer dat ik de naam van de band tegen kom, maar de inmiddels naar het Verenigd Koninkrijk uitgeweken band schijnt inmiddels behoorlijk populair te zijn en deze populariteit strekt zich volgens het persbericht bij het album uit over alle continenten.

Het speelt zich allemaal buiten mijn bubbel af en ook buiten de bubbels van AllMusic.com, Musicmeter.nl en de lokale platenzaken, die allemaal niet thuis geven wanneer het gaat om The//Glow van Mild Orange. Ik neem het persbericht, dat op meerdere plekken wordt na gepapegaaid daarom maar met een flinke korrel zout, maar ondertussen was ik al wel aan het luisteren naar het vierde album van de oorspronkelijk in het Nieuw-Zeelandse Dunedin opgerichte band.

Wanneer ik luister naar The//Glow kan ik me wel voorstellen dat Mild Orange met veel succes aan de weg timmert, want de band maakt muziek die een breed publiek moet kunnen aanspreken. Ik kreeg het album zelf op het netvlies door de nieuwsbrief van Flying Out, die meestal garant staat voor mooie volzinnen, maar dit keer helaas ook niet verder komt dan citaten uit het persbericht als “Mild Orange have mastered making music for the nostalgic”, wat ooit werd opgetekend door het Amerikaanse Billboard.

Nostalgisch is inderdaad een eerste aanknopingspunt bij beluistering van The//Glow, want ik heb meer dan eens associaties met muziek waar ik in de jaren 80 naar luisterde. Uit de jaren 80 hoor ik melodieuze popsongs, een mooie combinatie van gitaren en synths, wat onderkoelde vocalen en zeker ook een flinke hoeveelheid melancholie. Mild Orange is echter niet blijven steken in de jaren 80, want de band sleept er nog wat andere invloeden bij op haar nieuwe album en maakt bovendien muziek die ook aansluit bij de muziek van het moment.

De klankentapijten op The//Glow zijn van het atmosferische soort en het zijn klankentapijten die breed uitwaaien. Naast 80s pop hoor ik ook wolkjes psychedelica en af en toe ook een subtiel vleugje country. Het kabbelt af en toe aangenaam dromerig voort, maar af en toe klinkt het net wat steviger, maar nog altijd aangenaam melodieus. Hetzelfde hoor je in de zang, die soms wat onderkoeld klinkt, maar ook wat expressiever kan zijn.

Op de uitvoering van de songs op The//Glow heb ik niets aan te merken en ook de productie van het album is fraai. Ook de songs zelf zijn dik in orde, zeker omdat Mild Orange niet vertrouwd op één trucje. Er waren en er zijn wel meer bands als Mild Orange, maar de band combineert invloeden uit de Britse en Amerikaanse popmuziek met een vleugje Nieuw-Zeelandse zonneschijn en net wat extra melancholie.

Hoe het echt zit met de populariteit van Mild Orange kan ik niet goed achterhalen, maar dat de wereld aan de voeten van de band ligt lijkt toch wat overdreven. De band kan misschien wel mooie stappen zetten met The//Glow, want het is in alle opzichten een sterk album en bovendien een album dat in brede kring tot enthousiasme moet kunnen leiden. Ik vind het vierde album van de van oorsprong Nieuw-Zeelandse band zelf een aangename verrassing en dat ondanks het feit dat de muziek op The//Glow niet helemaal mijn muziek is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Racing Mount Pleasant - Racing Mount Pleasant - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Racing Mount Pleasant - Racing Mount Pleasant
De Amerikaanse band Racing Mount Pleasant pakt op haar titelloze album flink uit met ondere blazers, wat een soms bombastisch en soms sober geluid oplevert, dat in beide gevallen flink intrigeert en fraai betovert

Ik had een paar dagen geleden nog nooit van Racing Mount Pleasant gehoord en was vast niet de enige. Het tweede album van de band uit Michigan stond de afgelopen dagen echter flink in de spotlights en dat is niet voor niets. Racing Mount Pleasant heeft, onder andere door het stevig inzetten van blazers, een verrassend geluid en het is een geluid dat een album lang alle kanten op kan. Het is een geluid dat makkelijk schakelt tussen uitersten en dat ondanks invloeden uit meerdere genres nauwelijks in een hokje is te duwen. Het is op zich niet mijn muziek, maar de muziek van Racing Mount Pleasant intrigeert me hopeloos en blijkt steeds vaker van een bijzondere schoonheid.

De critici waren de afgelopen week vrijwel unaniem in hun oordeel dat het titelloze album van de band Racing Mount Pleasant hoort bij de meest interessante releases van deze week. Ik had zelf nog niet eerder van de band gehoord en ging er vanwege een album zonder titel van uit dat het ging om een debuutalbum, maar Racing Mount Pleasant, dat zichzelf eerder Kingfisher noemde, debuteerde in 2022 al met het album Grip Your Fist, I'm Heaven Bound.

Het is een album dat veel minder aandacht kreeg dan het deze week verschenen album. Of dat terecht is ga ik later nog wel eens ontdekken, want voorlopig heb ik mijn handen vol aan het tweede album van de band uit Ann Arbor, Michigan. Overigens waren niet alle critici overtuigd van de kwaliteiten van het album, want Pitchfork heeft slechts een mager zesje over voor de muziek van Racing Mount Pleasure en dat is nog veel als een recensie opent met een zin als “Some bands sound like a bunch of college kids who thought it would be cool to speedrun the first three years of Arcade Fire, and Racing Mount Pleasant is one of them.”

Toen ik zelf voor het eerst luisterde naar het album hoorde ik ook wel iets van Arcade Fire, maar veel meer van de originele line-up van Black Country, New Road. Dat heeft vooral te maken met de zang en het ruime gebruik van blazers, want die zijn bij beide bands sfeerbepalend.

Ik vind het niet zo makkelijk om de muziek van Racing Mount Pleasant te typen en daar sta ik niet alleen in. Pitchfork heeft het over “a panoramic sweep of post-rock with the intimacy of Midwest emo” en in andere recensies wordt onder andere gesproken over indiefolk, chamber pop, Midwest emo, garagerock of “the intimacy of folk music, the dynamics of shoegaze, the details of electronica, and the arrangements of jazz and classical crossovers”.

Ik kan zelf niet beters verzinnen en hou het er maar op dat Racing Mount Pleasant een bijzondere draai geeft aan invloeden uit met name de folk. Het is een zeer sfeervolle draai, zeker wanneer de saxofoon en de trompet de hoofdrol opeisen, maar ook als de blazers even naar de achtergrond verschijnen is de muziek van de Amerikaanse band zeer sfeervol.

De band en de ingevlogen gastmuzikanten voegen ook nog gitaren, synths en strijkers toe aan het sfeervolle geluid, dat ook is volgestopt met dynamiek. Het combineert allemaal prachtig met de zang, die in het volle geluid ook vaak genoegen moet nemen met een bijrol. Wanneer de band alle registers opentrekt klinkt de muziek op het album voorzichtig pompeus of zelfs overdadig, maar Racing Mount Pleasant kan ook fraai gas terug nemen.

In de meest bombastische passages vind ik het allemaal wat veel van het goede, zeker wanneer de blazers ook nog eens voluit gaan, maar fascinerend is het absoluut. De meer ingetogen passages spreken me meer aan, want deze zijn echt heel mooi en onvergelijkbaar met de meeste andere muziek die ik ken.

Ik begrijp alle ophef rond het album dus wel, ondanks het feit dat dit niet het soort muziek is waar ik vaak of graag naar luister. Het tweede album van Racing Mount Pleasant duurt bijna een uur en heeft in dat uur verschrikkelijk veel te bieden. Het is een album dat over een paar maanden in talloze jaarlijstjes gaat opduiken of vergeten is. Wat mij betreft verdient de Amerikaanse band het eerste. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mae Powell - Make Room For The Light - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mae Powell - Make Room For The Light
Luister naar de muziek van de Amerikaanse muzikante Mae Powell en de zon begint bijna vanzelf te schijnen, maar de songs, de muziek en de zang op Making Room For The Light ademen ook kwaliteit

Het tweede album van de Californische muzikante Mae Powell is vooralsnog niet overladen met aandacht. Dat is jammer, want Make Room For The Light heeft veel te bieden. Zo is het een ideale soundtrack voor een mooie zomerdag, maar Mae Powell beschikt ook over een soepele en bijzonder aangenaam klinkende stem, schrijft interessante songs en heeft deze zeer smaakvol ingekleurd. Make Room For The Light bevat bovendien een fraaie combinatie van stijlen en klinkt zowel eigentijds als tijdloos. De songs van Mae Powell dringen zich direct aangenaam op, maar het zijn ook songs die beter worden wanneer je ze vaker hoort. Echt een aanrader dus dit album.

De muziek van Mae Powell wordt hier en daar in het hokje jazz geduwd. Dat verklaart misschien waarom ik haar vorige album, het in 2021 uitgebrachte Both Ways Brighter, heb laten liggen en in eerste instantie ook geen rekening had gehouden met het deze week verschenen Making Room For The Light.

De muziek van Mae Powell bevat misschien wel wat ingrediënten uit de jazzmuziek, maar na beluistering van haar nieuwe album zou ik persoonlijk toch niet snel het etiket jazz op Making Room For The Light plakken. De muzikante uit San Francisco maakt op haar tweede album muziek die goed past in het hokje singer-songwriter pop. Als ik genres moet toevoegen aan de songs van Mae Powell denk ik in eerste instantie aan soul, maar in de zang hoor ik ook wel wat jazzy accenten, vooruit.

De Amerikaanse muzikante beschikt over een mooie en soepele stem, die geschoold klinkt. Voor vocaal vuurwerk en een flink arsenaal aan stembuigingen ben je bij Mae Powell echter (gelukkig) niet aan het juiste adres. De zang op Making Room For The Light is redelijk ingehouden, maar wel heel smaakvol en trefzeker. De stem van Mae Powell houdt de aandacht makkelijk vast en voegt bovendien iets bijzonders toe aan haar songs.

Wat voor de zang op het album geldt, geldt ook voor de muziek. De muziek op Making Room For The Light is net als de zang redelijk ingetogen, maar ook in muzikaal opzicht is het tweede album van Mae Powell zeer smaakvol en sfeervol. Making Room For The Light is een album dat doet uitzien naar een lange nazomer, want de meeste songs van de Californische muzikante zijn loom, dromerig en broeierig.

Het zijn songs met flink wat invloeden uit de soul en hier en daar een vleugje jazz, maar Mae Powell verwerkt ook invloeden uit de country en de pop. Het levert songs op die hier en daar wat retro klinken, al is tijdloos misschien een beter woord. De songs op Making Room For The Light klinken immers ook als songs van deze tijd.

Het zijn songs die bijna schreeuwen om luieren op lange zomerse dagen, maar de songs van Mae Powell hebben in kwalitatief opzicht veel te bieden. Er is hoorbaar heel veel zorg besteed aan de muziek op en de productie van het album, waarvoor David Parry van de Canadese band Loving tekent.

Het klinkt allemaal zeer aangenaam, maar de muziek op het album verdient aandachtige beluistering met oor voor details, zoals voor de prachtig soulvolle gitaarlijnen. Ook de zang van Mae Powell is van een bovengemiddeld niveau. Ze zingt zo soepel dat het allemaal makkelijk klinkt, maar iedere noot is raak en de verscheidenheid van de zang is verrassend groot. Het levert een album op dat het uitstekend doet op de laatste echte zomerdagen van 2025, maar wie weet wacht er nog een “Indian summer” op ons.

Ik denk dat ik vast niet de enige ben die zich deze week heeft laten afschrikken door het label jazz op het tweede album van Mae Powell en dat is jammer. Making Room For The Light is een warm en gloedvol singer-songwriter album dat ik niet graag had gemist. Het is een album met een voor mij acceptabele hoeveelheid jazz, maar vooral veel ander moois. Ik lees hier en daar ook mooie woorden over het ook door mij gemiste debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, maar album nummer twee is wat mij betreft nog een stuk interessanter. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Audrey Hobert - Who’s The Clown? - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Audrey Hobert - Who’s The Clown?
Het is druk binnen de popscene van het moment, zeker wanneer het gaat om jonge en vrouwelijke popzangeressen, maar nieuwkomer Audrey Hobert laat op haar eerste album horen dat ze een plekje in de spotlights verdient

Iedereen die de afgelopen maanden heeft opgelet hoorde al een aantal leuke singles van Audrey Hobert. De Amerikaanse muzikante heeft deze week haar debuutalbum uitgebracht en Who’s The Clown? maakt de belofte van de singles wat mij betreft waar. Audrey Hobert schreef mee aan een aantal songs van een zeer beroemde jeugdvriendin, maar heeft ook voor zichzelf een aantal uitstekende songs geschreven. Het zijn songs die passen binnen het brede palet van de hedendaagse popmuziek, maar de muzikante uit Los Angeles is ook voldoende eigenzinnig in haar songs en in haar teksten. Al met al vind ik Audrey Hobert zeker een aanwinst voor de popmuziek van het moment.

Audrey Hobert schreef toen ze een jaar of tien was samen met haar beste vriendin op de basisschool haar eerste song. Het leek er vervolgens lange tijd op dat ze zich zou ontwikkelen tot schrijver en ze zette ook een aantal serieuze stappen op dit terrein, maar vorig jaar schreef ze met dezelfde schoolvriendin wederom een aantal songs.

Op zich misschien een weinig aansprekend verhaal, maar deze schoolvriendin is niemand minder dan Gracie Abrams en de betreffende songs kwamen terecht op het album The Secret Of Us, waarmee Gracie Abrams definitief en volkomen terecht een wereldster werd. Gracie Abrams hielp haar oude schoolvriendin vervolgens aan een platencontract, wat deze week het debuutalbum van Audrey Hobert oplevert.

De Amerikaanse muzikante begon na het opzeggen van haar baan als tekstschrijver voor comedy series direct aan het schrijven van songs en dat ging haar makkelijk af. Aan Who’s The Clown? ging een drietal hele leuke singles vooraf, waardoor ik zeker nieuwsgierig was naar het debuutalbum van Audrey Hobert.

Aan de andere kant vroeg ik me ook af of we nog wel behoefte hebben aan een volgende jonge vrouwelijke popster in een inmiddels overvol genre met heel veel zangeressen die de grauwe middelmaat niet ontstijgen en een inmiddels ook behoorlijk breed bezette top. Na beluistering van Who’s The Clown? kan ik concluderen dat Audrey Hobert de grauwe middelmaat verrassend makkelijk ontstijgt, maar ik durf nog niet te voorspellen of ze zich uiteindelijk kan scharen onder de groten in het genre en naast haar schoolvriendin Gracie Abrams.

Hiervoor is naast talent immers een hoop geluk en toeval nodig en dat laat zich moeilijk voorspellen. Over talent heeft Audrey Hobert echter niet te klagen. Op Who’s The Clown? laat de muzikante uit Los Angeles horen dat ze een prima songwriter is. Het debuutalbum van Audrey Hobert bevat een flink aantal aansprekende songs en het zijn bovendien songs die een aangename variatie laten horen.

Ze schrijft bovendien geestige teksten, die laten horen dat ze geschoold is als tekstschrijver. Ook in de songs van Audrey Hobert hoor ik de originaliteit die ik vaak mis bij de popsterren van het moment. Het zorgt er voor dat de songs van de muzikante uit Los Angeles direct opvallen en in de meeste gevallen in zeer positieve zin.

Who’s The Clown? klinkt ook in muzikaal opzicht fris en is knap geproduceerd door Ricky Gourmet, die in het zadel is geholpen door niemand minder Finneas, in wiens band hij speelt, en op het debuutalbum van Audrey Hobert laat horen dat hem een mooie toekomst als producer wacht.

De songs, de muziek en de productie maken van het debuutalbum van Audrey Hobert al een opvallend en interessant album, maar ze beschikt ook nog eens over een prima stem, die het eigenzinnige karakter van haar songs nog wat verder versterkt. Al met al ben ik zeer te spreken over Who’s The Clown? van Audrey Hobert.

Er zijn de afgelopen jaren misschien wat teveel albums van jonge vrouwelijke muzikanten verschenen, zeker in het genre waarin Audrey Hobert opereert, maar ondanks het feit dat haar debuutalbum flarden van zo ongeveer alle grote popsterren van het moment laat horen, voegt Who’s The Clown? wat mij betreft zeker wat toe aan alles dat er al is. Dat je ook nog eens een hoop plezier kunt hebben aan de teksten van de Amerikaanse muzikanten is de kers op de taart. Zeker niet laten liggen dit album, wanneer je van pop houdt tenminste. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Cass McCombs - Interior Live Oak - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Cass McCombs - Interior Live Oak
Ik heb een wat moeizame relatie met de albums van Cass McCombs, maar naast mijn liefde voor zijn album Mangy Love begint ook het deze week verschenen Interior Live Oak zich steeds nadrukkelijker op te dringen

Het is inmiddels een flinke stapel albums die de Amerikaanse muzikant Cass McCombs op zijn naam heeft staan. Het zijn singer-songwriter albums van behoorlijk hoge kwaliteit en het zijn in veel gevallen albums met een aangename jaren 70 vibe. De albums van Cass McCombs hebben zo ongeveer alles dat ik leuk vind, maar toch duurt het bij mij altijd even voor ik echt val voor de muzikale charmes van de Californische muzikant. Dat is niet anders bij het deze week verschenen Interior Live Oak, maar hoe vaker ik naar het album luister, hoe mooier en interessanter ik het vind. Dan blijkt immers dat de songs van Cass McCombs niet alleen zeer aangenaam zijn, maar ook van hoge kwaliteit.

De albums van de Amerikaanse singer-songwriter Cass McCombs zijn albums waar ik altijd nieuwsgierig naar ben. Dat is al zo sinds zijn debuutalbum A uit 2003, dat ik inmiddels al weer meer dan twintig jaar geleden een zeer aangename verrassing vond. Een zekerheid is een album van Cass McCombs voor mij echter nog altijd niet. Na zijn debuutalbums liet ik heel veel albums liggen, waarna ik pas na vele pogingen het in 2016 verschenen Mangy Love oppikte.

Mangy Love vind ik inmiddels met afstand het beste album van Cass McCombs en het is eigenlijk het enige album van de Amerikaanse muzikant dat ik met enige regelmaat beluister. Toch was ik ook zeer te spreken over de twee albums die volgden op het voorlopige meesterwerk van de Amerikaanse muzikant. Tip Of The Sphere uit 2019 is een wat complexer album dat het best tot zijn recht komt wanneer je er wat vaker naar luistert (wat ik vooralsnog dus niet doe), terwijl het met veel gastmuzikanten gemaakte Heartmind het Cass McCombs album is dat het makkelijkst een breder publiek zou moeten kunnen aanspreken.

Alle reden dus om nieuwsgierig te zijn naar het elfde reguliere album van de muzikant uit California, dat volgt op een album met kinderliedjes en een verzamelaar met restmateriaal. Interior Live Oak is eigenlijk vanaf de eerste noten een typisch Cass McCombs album. De songs van de Amerikaanse muzikant hebben een aangename jaren 70 vibe, zitten in muzikaal opzicht knap in elkaar en hebben ook iets eigenzinnigs, waardoor je niet het idee hebt dat je naar een vergeten album uit de jaren 70 luistert.

Cass McCombs zingt verder prima en heeft een stem die goed past bij zijn singer-songwriter muziek met een hang naar de jaren 70. Dat is allemaal positief, maar zijn albums dringen zich bij mij nooit direct genadeloos op. Ook de songs op Interior Live Oak ademen kwaliteit, maar het zijn ook songs die bij mij makkelijk vervliegen, hoe aangenaam ze ook zijn. Dat aangename houdt dit keer wel bijna vijf kwartier aan en Cass McCombs doet dit met songs die meer wat meer in het verlengde van de songs op Mangy Love liggen.

Uit het verleden weet ik dat het helpt om wat vaker te luisteren naar de muziek van Cass McCombs, waardoor Mangy Love inmiddels een album is dat ik koester. Ook Interior Live Oak beschikt over de potentie om uit te groeien tot een album dat ik koester, want de Amerikaanse muzikant heeft een serie uitstekende songs geschreven en vertolkt ze zowel in muzikaal als in vocaal opzicht zeer vakkundig.

Cass McCombs heeft zijn nieuwe album gemaakt met een aantal gelouterde muzikanten, die hoorbaar veel plezier hebben beleefd aan het album, dat ook nog eens vakkundig is geproduceerd door Cass McCombs en de ervaren co-producers Chris Cohen en Sam Owens (aka Sam Evian). Het album klinkt hierdoor echt geweldig.

Interior Live Oak is een album dat ik inmiddels vaker heb beluisterd dan ik normaal gesproken doe wanneer een album slechts een paar dagen uit is en wat een jaar of negen geleden gebeurde met Mangy Love gebeurt ook met steeds meer songs op Interior Live Oak, die stuk van stuk van aangenaam in memorabel transformeren. Het levert een album op dat het ongetwijfeld heel goed gaat doen op lome dagen die komen gaan, maar Interior Live Oak is ook een heel knap album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Marissa Nadler - New Radiations - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Marissa Nadler - New Radiations
Marissa Nadler maakte de afgelopen jaren een aantal aardedonkere en wat zwaardere albums, maar keert op New Radiations terug naar het fraaie maar nog steeds behoorlijk donkere folky geluid waarmee ze ooit opdook

Ik verwacht in de zomer eigenlijk geen album van de Amerikaanse muzikante Marissa Nadler, maar deze week verscheen toch haar nieuwe album New Radiations. Het is een betrekkelijk sober album waarop de akoestische gitaar en de mooie stem van Marissa Nadler centraal staan en de atmosferisch klinkende wolken op de achtergrond de temperatuur flink wat graden laten dalen. New Radiations is een album met vooral ingetogen en zich langzaam voortslepende songs, maar dat betekent niet dat er niets gebeurt in de muziek van Marissa Nadler. De muzikante uit Nashville heeft haar nieuwe songs op fraaie wijze ingekleurd en zingt op New Radiations echt prachtig. Alvast een mooie soundtrack voor de winter.

De Amerikaanse muzikante Marissa Nadler brengt tot dusver de meeste van haar albums in de herfst of de winter uit en zelfs een album met de titel July verscheen in februari. Vrijwel al haar albums zijn bovendien gestoken in een stemmige zwart-wit cover. Dat is ook het geval bij het deze week verschenen New Radiations, dat voor de afwisseling eens wel in de zomer wordt uitgebracht.

Dat de muzikante uit Nashville, Tennessee, haar muziek over het algemeen in de donkerdere seizoenen uitbrengt en kiest voor stemmige covers kiest is niets voor niets. De meeste albums van Marissa Nadler zijn wat donker gekleurd en staan vol met muziek die tot bloei komt wanneer de zon onder is.

De zomer is een seizoen dat eigenlijk niet zo goed past bij de muziek van Marissa Nadler, maar toch doet het deze week verschenen New Radiations het bij mij verrassend goed. Het is een tijdje stil geweest rond Marissa Nadler, die in het verleden nog wel eens twee albums per jaar uitbracht, maar nu de tijd heeft genomen voor haar volgens mij tiende studioalbum.

De Amerikaanse muzikante maakte in het recente verleden een aantal behoorlijk heftige albums, waarop haar muziek niet alleen donker, maar ook behoorlijk dreigend was. Ook op New Radiations strooit Marissa Nadler zeker niet met zonnestralen, maar de wat zwaarder aangezette instrumentatie met donkere gitaarwolken heeft dit keer plaats gemaakt voor wat zweverigere en dromerigere klanken.

Het zijn geen klanken die uitnodigen tot luieren in de zon, want Marissa Nadler maakt ook op haar nieuwe album muziek voor de avond en de nacht. New Radiations is een album dat langzaam voortkabbelt met sfeervolle klanken en de karakteristieke en al even dromerige stem van Marissa Nadler. Het is een album dat het bij mij uitstekend doet op de achtergrond, maar het album wordt interessanter wanneer je het met wat meer aandacht beluistert.

In de wat atmosferische klankentapijten op het album zijn immers fraaie details verstopt en ook de stem van Marissa Nadler is minder eenvormig dan bij oppervlakkige beluistering het geval lijkt. Bij aandachtige beluistering hoor je dat Marissa Nadler weer een in alle opzichten knap album heeft gemaakt. Het is een album dat wat minder zwaar klinkt dan de meeste van haar vorige albums en weer wat meer folky klinkt, al is het wel folk-noir.

De heftige onweersbuien van de vorige albums blijven deze keer uit, maar de aardedonkere wolken komen wel steeds dichterbij, wat zorgt voor een bijzondere onderhuidse spanning. Het is een spanning die ook dit keer prachtig contrasteert met de vooral mooie stem van Marissa Nadler, die aan de ene kant dromerig zingt, maar ook ijskoude lucht de ruimte in blaast.

Marissa Nadler werkte op haar vorige albums samen met flink wat gastmuzikanten, maar maakte New Radiations grotendeels in haar eentje. De muzikante uit Nashville keert hiermee terug naar de muziek die ze in haar beginjaren maakte en dat bevalt me wel. Ik ben zeker niet vies van het donkere en zware geluid van Marissa Nadler, maar het wat kille herfstbriesje van New Radiations overtuigt makkelijk.

Het album komt nu het nog flink zomert misschien wat te vroeg, maar gaat zeker zijn waarde bewijzen wanneer de dagen op betrekkelijk korte termijn korter worden en de nachten langer, donkerder en kouder. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Allison Moorer - The Duel (2004) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Allison Moorer - The Duel (2004)
De Amerikaanse muzikante Allison Moorer stond aan het begin van dit millennium wat in de schaduw van haar zus Shelby Lynne, maar met het bij vlagen stevige The Duel eiste ze definitief haar eigen plekje in de spotlights op

Allison Moorer leek een jaar of twintig geleden te kiezen voor de countrymuziek, maar op het in 2004 verschenen The Duel nam ze een onverwachte afslag. Zeker het eerste deel van het album is behoorlijk stevig en laat meer rock dan country horen. Het is muziek waarin de stem van de Amerikaanse muzikante verrassend goed uit de voeten kan. Dat Allison Moorer ook nog steeds een countryzangeres is hoor je op het tweede deel van het album, waar meer ruimte is voor de muziek waarmee Allison Moorer een paar jaar eerder had gedebuteerd. De meningen over The Duel zijn wat verdeeld, maar het is nog altijd mijn favoriete album van Allison Moorer, die inmiddels een fraai oeuvre op haar naam heeft staan.

In 2019 voerde Allison Moorer mijn jaarlijstje aan met het bijzonder indringende Blood, waarop de Amerikaanse muzikante het huiveringwekkende drama dat zich in haar jeugd voltrok een plek gaf. Het was niet de eerste keer dat Allison Moorer de eerste plaats in mijn jaarlijst wist te bereiken, want dat deed ze ook in 2015 met het album Down To Believing, dat minstens net zo mooi is als Blood en met Thunderstorm/Hurricane mijn favoriete Allison Moorer song bevat.

Sinds Blood hebben we helaas niets meer van Allison Moorer vernomen, maar ze heeft gelukkig een stapeltje prachtige albums op haar naam staan. Het duurde overigens even voor ik het talent van Allison Moorer ontdekte, want ik was nog niet erg gecharmeerd van countrypop toen haar debuutalbum Alabama Song in 1998 verscheen. Ook het in 2000 verschenen The Hardest Part deed me destijds niet zoveel, en dit in tegenstelling tot het in hetzelfde jaar verschenen album van haar zus Shelby Lynne, die met I Am Shelby Lynne een verpletterend mooi countrysoul album afleverde.

Met de kennis van nu vind ik ook The Hardest Part van Allison Moorer overigens een prima album en hetzelfde geldt voor opvolger Miss Fortune uit 2002. Echt indruk maakte Allison Moorer op mij pas in 2004, toen haar vierde studioalbum The Duel verscheen. Het is het album dat uitgroeide tot mijn favoriete album van het betreffende jaar, mede door een geweldig concert tijdens een muziekfestival in Utrecht waarvan ik de naam ben vergeten.

Allison Moorer maakte The Duel op een moment dat ze langzaam maar zeker leek uit te groeien tot een countryster, maar met haar vierde album gooide de muzikante uit Nashville die deur even dicht. Zeker in de openingstracks klinkt The Duel meer als een rockalbum dan als een countryalbum. In deze tracks domineert het lekker stevige gitaarwerk, dat in meerdere lagen door de speakers komt. Ook de ritmesectie draagt bij aan het meer rock georiënteerde geluid op het album en legt een lekker stevige basis.

Het past wonderwel bij de stem van Allison Moorer, die op The Duel laat horen dat ze niet alleen een countryzangeres is, maar ook een rockzangeres. Ik vond en vind de stem van Allison Moorer op The Duel echt bijzonder mooi en ook het rockgeluid op het album bevalt me wel. Het is een geluid dat niet het hele album aan houdt, want op de tweede helft winnen invloeden uit de country wel wat aan terrein en neemt de pedal steel het hier en daar over van de gitaren.

Ook de wat meer country getinte songs op The Duel overtuigen mij in muzikaal opzicht en ook in deze songs zingt Allison Moorer geweldig. De Amerikaanse muzikante werd op de albums die volgden een betere songwriter en ook de teksten werden naarmate de tijd verstreek wat aansprekender en persoonlijker, met de indringende teksten op Blood als hoogtepunt, maar ik heb altijd een enorm zwak gehouden voor The Duel, waarmee Allison Moorer mij voor het eerst echt wist te raken.

Het is doodzonde dat we sinds Blood niets meer hebben gehoord van de Amerikaanse muzikante, die naar verluidt als schrijver en redacteur bij de Country Music Hall of Fame and Museum in Nashville werkt, maar gelukkig is er dat stapeltje prachtalbums. Bij mij ligt The Duel nog altijd bovenop dit stapeltje, want zeker de eerste paar tracks zijn fenomenaal. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Molly Tuttle - So Long Little Miss Sunshine - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Molly Tuttle - So Long Little Miss Sunshine
Molly Tuttle was op haar debuutalbum niet vies van invloeden uit de pop, ging op de albums met haar band vervolgens vol voor de bluegrass, maar kiest op So Long Little Miss Sunshine weer voor pop zonder de bluegrass te vergeten

Molly Tuttle liet de afgelopen jaren horen dat ze in meerdere opzichten zeer getalenteerd is. Ze is een bluegrass snarenwonder, maar ook een zeer getalenteerd songwriter, die ook nog eens beschikt over een hele mooie stem. Op haar vorige albums domineerde de bluegrass waarmee ze opgroeide, maar invloeden uit de bluegrass krijgen op So Long Little Miss Sunshine gezelschap van invloeden uit de pop. Molly Tuttle overtuigt nog wat meer als zangeres en heeft een serie aansprekende songs geschreven, maar samen met een aantal topmuzikanten uit Nashville is ze ook de bluegrass niet vergeten. Het levert een bijzonder klinkend en zeer overtuigend album op.

Molly Tuttle is in iets meer dan vijf jaar tijd uitgegroeid tot een van de vaste waarden binnen de hedendaagse bluegrass muziek. Met dit stempel doe je de Amerikaanse muzikante overigens wel wat tekort, want Molly Tuttle heeft op de albums die ze inmiddels op haar naam heeft staan laten horen dat ze binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breder terrein uit de voeten kan.

De liefde voor bluegrass kreeg ze van huis uit mee en al op hele jonge leeftijd kon ze uitstekend overweg op de gitaar, de mandoline en de banjo. Molly Tuttle sleepte met haar snarenspel een aantal aansprekende prijzen in de wacht, maar bleek niet alleen een geweldige muzikante, maar ook een getalenteerd songwriter en een uitstekende zangeres.

Ik hoorde het voor het eerst in het voorjaar van 2019 toen haar debuutalbum When You're Ready verscheen. Het is een album dat het hele palet van bluegrass tot en met countrypop bestrijkt en laat horen dat Molly Tuttle bulkt van het talent. Sindsdien is Molly Tuttle alleen maar beter geworden, wat is te horen op het met bijzondere covers gevulde ...But I'd Rather Be With You uit 2020 en op de twee albums die ze maakte met haar band Golden Highway, Crooked Tree uit 2022 en City Of Gold uit 2023.

Zeker op de laatste twee albums domineren invloeden uit de bluegrass en maken Molly Tuttle, de leden van haar band en de uitgenodigde gastmuzikanten indruk met muzikaal vuurwerk. Op het deze week verschenen So Long Little Miss Sunshine doet Molly Tuttle het voor de afwisseling weer eens zonder haar band Golden Highway. Op de cover van het nieuwe album zie je de Amerikaanse muzikante met een aantal verschillende pruiken en eenmaal zonder pruik. Molly Tuttle lijdt immers aan de ziekte Alopecia, waardoor ze geen haargroei heeft.

Op So Long Little Miss Sunshine kiest Molly Tuttle voor een net wat ander geluid. De invloeden uit de (country)pop stonden sinds haar debuutalbum op een laag pitje, maar zijn terug op het nieuwe album. Het is waarschijnlijk even slikken voor de bluegrass puristen onder haar fans, maar liefhebbers van wat breder ingestoken Amerikaanse rootsmuziek horen op So Long Little Miss Sunshine heel veel moois.

De muzikante uit Nashville neemt op haar nieuwe album misschien de afslag richting (country)pop, maar de liefde voor de bluegrass is zeker niet helemaal verdwenen. Je hoort absoluut meer pop op So Long Little Miss Sunshine, maar het razendsnelle snarenwerk uit de bluegrass is zeker niet verdwenen en ook de bijdragen van de viool herinneren aan het oude geluid van de muzikante uit Nashville.

Het zorgt er voor dat de muziek van Molly Tuttle toch anders klinkt dan de muziek van andere populaire (country)pop zangeressen. So Long Little Miss Sunshine legt wat minder de nadruk op muzikale virtuositeit, maar verlegt de aandacht naar de songs en de zang. De stem van Molly Tuttle klinkt echt prachtig op haar nieuwe album en ook de songs van de Amerikaanse muzikante zijn zeer aansprekend.

Het zijn songs die me meer dan eens aan Taylor Swift doen denken, maar het is dan wel Taylor Swift die haar oude liefde voor country heeft teruggevonden en de bluegrass er bij pakt. De stem van Molly Tuttle vind ik persoonlijk mooier dan die van Taylor Swift, maar het is maar de vraag of een pop minnend publiek uit de voeten kan met de bluegrass invloeden op So Long Little Miss Sunshine. Ik ben zelf al wel helemaal om en vind dit echt een geweldig album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Georgia Harmer - Eye Of The Storm - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Georgia Harmer - Eye Of The Storm
De Canadese muzikante Georgia Harmer maakte een paar jaar geleden een prachtig debuutalbum en overtreft dat album met het nog mooiere Eye Of The Storm, dat eenvoud combineert met vocale pracht

Ik moet eerlijk toegeven dat ik bij de naam Georgia Harmer in eerste instantie vooral moest denken aan de Canadese singer-songwriter Sarah Harmer, die ruim 20 jaar geleden indruk maakte met prachtige albums. Ik was het bijzonder mooie debuutalbum van Georgia Harmer uit 2022 kennelijk alweer vergeten. Het nieuwe album van de eveneens Canadese muzikante ga ik zeker niet vergeten, want ik ben flink onder de indruk van Eye Of The Storm. Dat heeft deels te maken met de kracht van de songs en de ingetogen maar altijd fraaie klanken op het album, maar het is vooral de stem van Georgia Harmer die eindeloos betovert en Eye Of The Storm bij iedere keer horen weer net iets mooier maakt.

Georgia Harmer is een nichtje van de bekende Canadese singer-songwriter Sarah Harmer, die vooral aan het begin van dit millennium een aantal prima albums maakte, met You Were Here uit 2000 en All Of Our Names uit 2004 als mijn persoonlijke favorieten. Georgia Harmer, wiens ouders in de band van Sarah Harmer speelden, is geen nieuwkomer in de muziek, want ze debuteerde ruim drie jaar geleden al met het album Stay In Touch, waarover ik in het voorjaar van 2022 zeer enthousiast was.

Op haar debuutalbum maakte de muzikante uit Toronto indruk met een veelzijdig geluid dat meerdere genres bestreek en imponeerde ze met haar werkelijk prachtige stem, die van de prima songs op Stay In Touch wonderschone songs maakte. Deze week is de opvolger van Stay In Touch verschenen en ook Eye Of The Storm is weer een prachtig album.

Direct vanaf de eerste noten van het album is er de prachtige stem van Georgia Harmer, die nog wat mooier klinkt dan op haar debuutalbum. Het is niet alleen een hele mooie stem, want de Canadese muzikante zingt ook nog eens met veel gevoel en precisie, waardoor haar zang nog wat harder binnenkomt.

Eye Of The Storm opent met een behoorlijk ingetogen en sober ingekleurde song, maar ook dit keer balanceert de Canadese muzikante op het snijvlak van meerdere genres. De openingstrack van het tweede album van Georgia Harmer laat zich beluisteren als een indiefolk song, maar door de net wat ruwer klinkende gitaren is het ook voorzichtig een indierock song en door de aanstekelijke melodie bovendien een indiepop song.

De openingstrack van Eye Of The Storm klinkt ook nog eens intiem, wat de zeggingskracht van de song ten goede komt. Georgia Harmer heeft een zeer persoonlijk album gemaakt, dat werd opgenomen in woonkamers en garages en op veranda’s, waaruit af en toe geluiden opduiken. Het zorgt voor een bijzondere sfeer, die echt perfect past bij de songs van Georgia Harmer en bij haar betoverend mooie stem.

Samen met een aantal gastmuzikanten zet de muzikante uit Toronto een zeer smaakvol geluid neer, dat ze ook nog eens zelf en zeer vakkundig heeft geproduceerd. Het is een geluid waarin steeds net wat andere accenten worden gelegd, waardoor het album niet alleen aansluit op de hierboven genoemde genres maar ook fraai jazzy kan klinken of een snufje country toevoegt aan de folky songs van de Canadese muzikante.

Ik ben zeer gecharmeerd van het ingetogen maar toch ook volle geluid op Eye Of The Storm, dat de ruimte prachtig vult en aangenaam verwarmt en ook de nieuwe songs van Georgia Harmer spreken me zeer aan. Het is echter ook dit keer de stem van de Canadese muzikante die de meeste indruk maakt.

Georgia Harmer zingt soepel en vaak zacht, maar echt iedere noot is raak. Het maakt van Eye Of The Storm het perfecte album voor aan de randen van de dag, want wat klinkt het allemaal sfeervol en intiem. Op hetzelfde moment streeft Georgia Harmer lang niet altijd naar perfectie, wat haar songs voorziet van een aangename ruwheid en eenvoud.

Het is jammer dat het de laatste jaren zo stil is rond Sarah Harmer, al kwam ik wel een album uit 2020 tegen dat ik niet ken, maar gelukkig heeft de familie Harmer meer getalenteerde muzikanten in de gelederen, met Georgia Harmer voorop, die met Eye Of The Storm echt een prachtig album heeft afgeleverd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: T. Hardy Morris - Artificial Tears - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: T. Hardy Morris - Artificial Tears
Artificial Tears is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse muzikant T. Hardy Morris, die al heel wat jaren muziek maakt, en het is een zeer aangename kennismaking die naar veel meer smaakt

T. Hardy Morris maakte al vier soloalbums en maakte bovendien deel uit van een aantal bands. Met zijn vijfde soloalbum Artificial Tears trekt hij voor het eerst mijn aandacht en ik ben aangenaam verrast door het album. Het is een album dat put uit de archieven van de countryrock, de lo-fi en de indierock, maar T. Hardy Morris smeedt al deze invloeden aan elkaar in een even fris als tijdloos geluid. De songs van de Amerikaanse muzikant doen het uitstekend in het huidige seizoen, maar hebben naast iets zonnigs ook iets ruws. Dat T. Hardy Morris een getalenteerd songwriter is blijkt al snel, want wat blijven de songs van de muzikant uit Georgia lekker hangen.

De Amerikaanse muzikant Thomas Hardy Morris formeerde in de tweede helft van de jaren 90 in Georgia de Southern hardrockband Dead Confederate. Het is een band waarvan ik de naam volgens mij nooit ben tegengekomen, maar met name het derde album van de band uit 2013 klinkt met een mix van Southern rock, psychedelica en grunge best interessant en had destijds zeker mijn aandacht verdiend.

Thomas Hardy Morris maakte hierna ook nog even deel uit van de mij eveneens onbekende ‘supergroep’ Diamond Rugs, die ook twee albums maakte, en begon vervolgens aan een solocarrière onder de naam T. Hardy Morris. De muzikant uit Athens, Georgia, leverde deze week alweer zijn vijfde soloalbum af en Artificial Tears is wat mij betreft een zeer aangename verrassing.

Op zijn eerste soloalbums koos T. Hardy Morris met enige regelmaat voor het stevigere werk, met Neil Young achtige gitaarsolo’s, en daar hoor je ook nog wel wat flarden van terug op zijn nieuwe album. Het vorige album van de Amerikaanse muzikant was meer ingetogen en ook hiervan zijn echo’s te horen op Artificial Tears.

Voor het opnemen van zijn vijfde soloalbum verruilde T. Hardy Morris Georgia tijdelijk voor Nashville, Tennessee, waar hij samen met My Morning Jacket’s Carl Broemel het grootste deel van het album in elkaar knutselde. De twee tekenen samen voor de productie van het album en een groot deel van de instrumentatie, waardoor verder eigenlijk alleen een ritmesectie moest worden gerekruteerd.

Carl Broemel en T. Hardy Morris gingen de studio in met niet veel meer dan een handvol ruwe demo’s die bij Carl Broemel thuis werden opgenomen, maar het idee om de songs verder uit te werken in de studio bleek niet in alle gevallen goed te werken, waardoor Artificial Tears deels thuisopnamen bevat. Het resultaat mag er zijn, want de twaalf songs op het album zijn stuk voor stuk geslaagd.

De muziek van T. Hardy Morris klinkt op Artificial Tears op een of andere manier zonnig, maar de songs op het album hebben ook iets ruws en zijn ook het lo-fi karakter van de demo’s waarmee werd gestart niet helemaal kwijt geraakt. Het klinkt wat mij betreft zeer aangenaam, maar ik vind de songs van T. Hardy Morris ook interessant.

De muzikant uit Georgia maakt op het eerste gehoor tijdloze popsongs die makkelijk een aantal decennia oud hadden kunnen zijn, maar de songs op Artificial Tears hebben ook iets bijzonders. Dat bijzondere komt in eerste instantie van het gitaarwerk, dat heerlijk melodieus kan klinken, maar dat ook ruwer uit de speakers kan komen of zelfs kan ontsporen, met name wanneer er een solo tegenaan wordt gegooid. Het kan echter ook een andere kant op, want het album klinkt ook regelmatig als een countryrock album uit een ver verleden.

Het gitaarwerk vormt een fraaie aanvulling op de wat vlakke zang van de Amerikaanse muzikant, die met zijn stem wel bijdraagt aan het nostalgische tintje dat op Artificial Tears is te horen. De combinatie van nostalgische klanken en af en toe uit de bocht vliegend gitaarwerk klinkt wat mij betreft onweerstaanbaar lekker, maar T. Hardy Morris schrijft ook nog eens prima songs, die na één keer horen in het geheugen zijn opgeslagen. Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek die R.E.M., ook afkomstig uit Athens, Georgia, in met name haar beginjaren maakte, maar T. Hardy Morris heeft een beter gevoel voor tijdloze popsongs. Echt een aangename verrassing dit album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ashley Monroe - Tennessee Lightning - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ashley Monroe - Tennessee Lightning
Ashley Monroe won na een wat mislukt album uit 2021 de strijd met een ernstige ziekte en laat op haar nieuwe album Tennessee Lightning een gevarieerd een in kwalitatief opzicht zeer geslaagd geluid horen

Het was een paar jaar geleden ook al behoorlijk dringen in de countrypop, maar Ashley Monroe had wat mij betreft goede papieren, tot ze in 2021 wel heel erg nadrukkelijk en wat ongelukkig de afslag richting pop nam. Op het deze week verschenen Tennessee Lightning zijn invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek gelukkig weer een stuk prominenter aanwezig. De invloeden uit de country die we kennen van Ashley Monroe hebben gezelschap gekregen van invloeden uit de gospel en de soul, maar er is ook nog ruimte voor een beetje pop hier en daar. Het levert een net wat anders klinkend en wat mij betreft zeer geslaagd album op. Ashley Monroe is terug en dat is uitstekend nieuws.

Ashley Monroe probeerde op jonge leeftijd door te breken in Nashville, maar was met haar debuutalbum weinig succesvol. Ze leek veroordeeld tot een bestaan als songwriter voor anderen, maar de doorbraak kwam er uiteindelijk toch nadat ze door Miranda Lambert werd gevraagd voor het trio Piston Annies, dat werd gecompleteerd door Angaleena Presley.

Het succes van Pistol Annies gaf de gewenste solocarrière van Ashley Monroe een boost en met het in 2012 verschenen Like A Rose schaarde de Amerikaanse muzikante zich wat mij betreft onder de beloften van de countryscene in Nashville. Die belofte maakte Ashley Monroe meer dan waar met het uitstekende The Blade, dat in 2015 verscheen. Het album sloot aan bij de countrypop van dat moment, maar bevatte ruim voldoende ingrediënten uit de traditionele countrymuziek om ook liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek aan te spreken.

Met het in 2018 verschenen en door Dave Cobb geproduceerde Sparrow bevestigde Ashley Monroe haar status en leverde ze wederom een uitstekend album af. Getriggerd door het succes van Kacey Musgraves gooide Ashley Monroe het vervolgens over een andere boeg op het met veel elektronica en heel veel pop ingekleurde Rosegold uit 2021. Ik hoorde er destijds helemaal niets in, maar inmiddels is mijn mening over het album wel iets milder.

Deze week verscheen na een afwezigheid van een paar jaar door een ernstige ziekte een nieuw album van Ashley Monroe, waar ik zonder al te veel verwachtingen aan begon. Ashley Monroe heeft de ernstige ziekte inmiddels gelukkig overwonnen en laat op Tennessee Lightning horen dat iedereen die haar op basis van Rosegold al had afgeschreven hier wat te vroeg mee was.

Tennessee Lightning opent echt prachtig met I’m Gonna Run, wat wordt gedragen door het bijzondere gitaarspel van T-Bone Burnett. Het is een broeierige track met invloeden uit de gospel en die keren vaker terug op het nieuwe album van Ashley Monroe. Zeker in de wat lome tracks met invloeden uit de gospel en de soul hoor je dat de stem van de Amerikaanse muzikante zeker niet alleen is gemaakt voor countrymuziek.

Ashley Monroe had zich wat mij betreft kunnen beperken tot het soul-, country- en gospelgeluid van de eerste twee tracks, maar in de derde track duiken toch weer elektronica en wat pop op. De meeste songs op Tennessee Lightning bevatten echter vooral invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het zijn songs die vaak zijn voorzien van spaarzame maar zeer trefzekere klanken, die zijn ingespeeld door flijk wat fantastische muzikanten.

De stem van Ashley Monroe blijft makkelijk overeind bij alleen wat gitaarakkoorden en klinkt dan zelfs beter dan ik van haar gewend ben. Ook in de wat voller klinkende songs slaagt Ashley Monroe er in om anders te klinken dan haar meeste collega’s, ook wanneer ze toch weer wat meer pop toelaat in haar songs, en overtuigt ze als songwriter en zangeres.

Door aan de ene kant te kiezen voor ingetogen songs met een randje gospel en aan de andere kant toch ook weer een voller popgeluid te verkennen hinkt Tennessee Lightning wat op twee gedachten, maar waar Rosegold me vier jaar geleden totaal niet pakte, vond ik vrijwel alle songs op Tennessee Lightning direct mooi. Het siert Ashley Monroe dat ze haar eigen ding doet. Dat is niet zonder risico, maar op haar nieuwe album pakt het wat mij betreft uitstekend uit. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hayes Carll - We're Only Human - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hayes Carll - We're Only Human
De Amerikaanse singer-songwriter Hayes Carll draait inmiddels al een jaar of twintig mee, maar lijkt alleen maar beter te worden, zoals ook weer is te horen op het in alle opzichten uitstekende We’re Ony Human

Door mijn focus op vrouwelijke singer-songwriters duurde het even voor ik de Texaanse muzikant Hayes Carll op het netvlies kreeg. Uiteindelijk lukte dit door zijn huwelijk met de door mij zeer geliefde Allison Moorer, maar Hayes Carll is meer dan de man van. Zijn vorige twee albums waren uitstekend en ook op het deze week verschenen We’re Only Human steekt de Amerikaanse muzikant weer in een goede vorm. Het nieuwe album van Hayes Carll is een zeer persoonlijk en voornamelijk ingetogen album, waarop zeer smaakvol wordt gemusiceerd en waarop de muzikant uit Nashville uitstekend bij stem is. De zeer aansprekende songs maken van ook We’re Only Human weer een topalbum in het genre.

De Amerikaanse singer-songwriter Hayes Carll kende ik een tijd lang alleen van naam (al dacht ik toen dat hij Carl Hayes heette) en vervolgens als de echtgenoot van Allison Moorer, die ik reken tot mijn favoriete zangeressen binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Toen ik voor het eerst luisterde naar de muziek van Hayes Carll kwam ik er echter snel achter dat hij, net als zijn echtgenote, in muzikaal opzicht heel veel te bieden heeft.

Ik was zeer gecharmeerd van What It Is uit 2019 en You Get It All uit 2021, twee uitstekende en wat mij betreft bovengemiddeld goede rootsalbums. Sindsdien was het helaas stil rond Hayes Carll en helaas ook rond Allison Moorer, wiens geweldige en zeer persoonlijke en indringende Blood in 2019 de onbetwiste nummer 1 in mijn jaarlijstje was, maar vooralsnog ook haar laatste album.

Deze week keert Hayes Carll in ieder geval terug en ook met We’re Only Human heeft de Amerikaanse muzikant weer een prima album afgeleverd. Bij het lezen van de eerste recensies van het album kwam ik er achter dat het sinds 2021 niet helemaal stil is geweest rond Hayes Carll. Vorig jaar toerde hij met de Amerikaanse band The Band Of Heathens, wat onder de naam Hayes & Heathens ook nog een lekker klinkend album opleverde.

Volgens mij zijn Hayes Carll en Allison Moorer nog steeds bij elkaar, maar in tegenstelling tot op de vorige twee albums, die ze produceerde, speelt Allison Moorer geen enkele rol op We’re Only Human. Hayes Carll produceerde zijn nieuwe album samen met Gordy Quist, de voorman van The Band Of Heathens, en nodigde voor zijn nieuwe album flink wat gastmuzikanten uit.

Het zorgt voor een mooi geluid waarin de snareninstrumenten domineren en de pedal steel een voorname rol speelt. Hayes Carll heeft met We’re Only Human een introspectief album gemaakt met grotendeels ingetogen songs. In die ingetogen songs hoor je dat de van oorsprong Texaanse maar inmiddels in Nashville neergestreken muzikant beschikt over een uitstekende stem. Wanneer het geluid op het nieuwe album van Hayes Carll wat voller klinkt en de piano of het orgel een voorname rol speelt hoor je bijna een rootsy Bruce Springsteen op We’re Only Human en dat is wat mij betreft een compliment.

Ik was zoals gezegd behoorlijk onder de indruk van de vorige twee albums van Hayes Carll, die ik niet alleen in muzikaal en vocaal opzicht bovengemiddeld goed vond, maar die wat mij betreft ook vol stonden met songs die er uit springen in het genre. Het is niet anders op het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant, die wederom een serie zeer aansprekende songs heeft geschreven.

Ik beluister het album bij voorkeur met de koptelefoon, want dan hoor je pas goed hoeveel zorg er is besteed aan het veelkleurige geluid op We’re Only Human. Het album is gemaakt met een flink aantal muzikanten, maar er is genoeg open ruimte in de muziek op het album, ook als Hayes Carll zijn stem heeft toegevoegd, maar er is ook ruimte voor een incidentele solo.

Ook qua stijlen is het nieuwe album van de muzikant uit Nashville een veelzijdig album, want Hayes Carll kan overweg met songs die de grenzen van de Amerikaanse rootsmuziek opzoeken, maar kan ook traditioneel klinkende rootsmuziek maken. Het album is negen tracks prachtig, maar doet er nog een schepje bovenop in de slottrack waarin invloeden uit de gospel hoorbaar zijn en flink wat geweldige gastvocalisten Hayes Carll bijstaan. Het is een fraai slotakkoord van een uitstekend album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Siichaq - Catcher - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Siichaq - Catcher
Het valt nog niet mee om op te vallen binnen de indierock van het moment, maar de Amerikaanse muzikante Kennie Mason doet het met het debuutalbum van Siichaq, dat op een of andere manier toch anders klinkt

De Amerikaanse muzikante Kennie Mason uit Atlanta, Georgia, heeft Inuit wortels en laat die terug komen in de naam waaronder ze muziek uitbrengt. Met Catcher heeft Siichaq een prima debuutalbum opgeleverd. Het is een album dat op het eerste gehoor wat ruw en lo-fi klinkt, maar de songs van Siichaq blijken in veel gevallen ruwe diamanten. Kennie Mason heeft zich absoluut laten inspireren door indierock, shoegaze en dreampop uit de jaren 90, maar sluit op Catcher ook aan bij de indierock van het moment. Door het wat ruwe karakter van de songs weet de Amerikaanse muzikante zich wel te onderscheiden van haar concurrenten en Catcher is bovendien een album vol groeipotentie.

Siichaq is de band rond of een project van de Amerikaanse muzikante Kennie Mason, die met de naam van haar band of project (het is me op basis van de informatie die ik heb niet helemaal duidelijk) verwijst naar haar Inuit naam. De muzikante uit Atlanta, Georgia, debuteerde vorig jaar met de EP My Dog Ate My Patriotism en heeft deze week haar debuutalbum Catcher uitgebracht.

Het is een debuutalbum dat makkelijk onder had kunnen sneeuwen zo midden in de zomer, maar gelukkig blijft de Amerikaanse muziekwebsite Paste ook tijdens de zomermaanden goed opletten en met interessante tips strooien. Paste heeft al jaren een fijne neus voor de betere indie albums en ook het debuutalbum van Siichaq weet het weer goed in te schatten.

Bij eerste beluistering van Catcher was ik er zelf overigens nog niet helemaal uit en twijfelde ik zelfs even aan de tip van Paste. Het album klinkt absoluut lekker, maar de band rond Kennie Mason opereert in genres waarin de concurrentie moordend is en het niet meevalt om nog op te vallen. Dat laatste lukt de Amerikaanse muzikante wel aardig met een bij vlagen behoorlijk rammelend geluid en met een aantal songs die zeker bij eerste beluistering flink tegen de haren in strijken, maar is dat genoeg om een album zo aan te prijzen als Paste dat doet?

Uiteindelijk moet ik de Amerikaanse muziekwebsite toch weer gelijk geven, want hoe vaker ik naar Catcher luister, hoe meer ik overtuigd raak van de muziek van Siichaq. Kennie Mason tekent op haar debuutalbum voor een half uur muziek en laat in dit half uur meerdere kanten van zichzelf horen. Het album opent met een wat gruizige lo-fi rocksong met een duidelijke jaren 90 vibe, maar wordt gevolgd door een song met vooral invloeden uit de indiepop van het moment. Het schuurt even dicht tegen Phoebe Bridgers aan, maar de muziek van Siichaq kan zomaar ontsporen in een bak herrie.

Uiteindelijk convergeert de mix van invloeden wat en maakt Siichaq muziek met flink wat invloeden uit de dreampop en shoegaze. Catcher klinkt dan als een album dat Mazzy Star met een beetje fantasie zou kunnen hebben gemaakt, al is de muziek van Siichaq wel wat ruwer. Kennie Mason laat zich echter niet zomaar in een hokje duwen en schudt na een aantal wat ruwere tracks een suikerzoete popsong uit de mouw, waarin ze zich omringt met fraaie gitaarlijnen en flink wat strijkers.

Op basis van het bovenstaande lijkt het misschien of Siichaq op Catcher van de hak op de tak springt, maar dat is zeker niet het geval. De muzikante uit Atlanta laat op haar debuutalbum een consistent geluid horen, maar zoekt binnen de genres die ze bestrijkt wel steeds de grenzen op. Op het eerste gehoor rammelt het wat, maar bij herhaalde beluistering blijkt dat er ook veel moois verstopt zit in de muziek op het Catcher. Kennie Mason overtuigt bovendien makkelijk als zangeres met een mooie stem, die op een aangename manier wat onvast kan klinken.

Een half uur is snel om, maar het debuutalbum van Siichaq profiteert absoluut van meerdere keren horen. Ik was bij eerste beluistering zoals gezegd nog wat sceptisch, maar inmiddels ben ik behoorlijk gecharmeerd van het debuutalbum van Siichaq, dat op aangename wijze een brug slaat tussen gruizige rockmuziek uit de jaren 90 en de indierock van dit moment. Catcher van Siichaq bewijst bovendien nog maar eens dat ik tips van Paste altijd serieus moet nemen, want zeker wanneer het gaat om indierock heeft de Amerikaanse website het bijna altijd bij het juiste eind. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rachel Baiman + Viv & Riley - Kissing Other ppl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rachel Baiman + Viv & Riley - Kissing Other ppl
De Amerikaanse muzikanten Rachel Baiman, Vivian Leva en Riley Calcagno (Viv & Riley) bundelen de krachten op Kissing Other ppl, wat een bijzonder fraai rootsalbum met veel speelplezier en wonderschone harmonieën oplevert

Ik hoor niet heel vaak dat een muzikanten on the road de samenwerking zoeken met hun support act, maar de Amerikaanse singer-songwriter Rachel Baiman deed het en wist haar support act Viv & Riley te verleiden tot een gezamenlijk album. Het zijn drie muzikanten die ik gezien hun albums uit het verleden hoog heb zitten en ook Kissing Other ppl stelt geen moment teleur. Je hoort het plezier dat de drie hadden in de woonkamer van de producer van het project en je hoort bovendien dat hun stemmen prachtig bij elkaar passen. Voor het album van het drietal werden een aantal songs van andere geselecteerd, maar Rachel Baiman + Viv & Riley maken er hun eigen songs van op dit prachtige album.

No Depression was halverwege de jaren 90 een legendarisch muziektijdschrift dat vooral gericht was op het destijds nieuwe genre alt-country en niet voor niets (onder andere) is vernoemd naar het legendarische debuutalbum van de Amerikaanse band Uncle Tupelo. Het tijdschrift bestaat alleen nog online en is tegenwoordig meer gericht op wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek. Ik hou de website van het tijdschrift nog altijd goed in de gaten, want zo af en toe komt er een interessant album voorbij dat verder nauwelijks aandacht krijgt.

Dat gebeurde ook de afgelopen week met een bijzonder mooi album van drie muzikanten die ik heel hoog heb zitten. Ik ben zeer gecharmeerd van alle albums van de uit Nashville, Tennessee, afkomstige singer-songwriter Rachel Baiman en ook het soloalbum van Vivian Leva en de twee albums die ze maakte met Riley Calcagno konden rekenen op mijn sympathie.

Op Kissing Other ppl heeft Rachel Baiman de krachten gebundeld met Vivian Leva en Riley Calcagno, die sinds enkele jaren muziek maken onder de naam Viv & Riley. Het is een samenwerking die wat mij geweldig uitpakt, want het debuutalbum van Rachel Baiman + Viv & Riley is een zeer fraaie aanvulling op beider oeuvres en kan zich meten met de betere rootsalbums van de laatste tijd.

Het idee voor een gezamenlijk album ontstond tijdens de tour die volgde op het laatste album van Rachel Baiman, die Viv & Riley vroeg als support act. Tijdens het reizen tussen de verschillende podia kwam het gesprek op favoriete songs van anderen en tijdens het spelen hiervan bleken de stemmen van de drie prachtig te blenden en uiteindelijk zo mooi dat het zonde was om er niets mee te doen.

De drie trokken voor hun gezamenlijke album naar de studio van producer Greg D. Griffith op het platteland van Connecticut. De studio werd uiteindelijk echter nauwelijks gebruikt, want het grootste deel van de songs op Kissing Other ppl werd opgenomen in de woonkamer van de Amerikaanse producer.

Kissing Other ppl bevat uitsluitend songs van anderen, waaronder songs van Lennon Stella, Wilco, Songs: Ohia, Dr. Dog, Joan Armatrading en Dottie West. Het zijn songs die vrij sober, maar ook bijzonder mooi zijn ingekleurd met vooral gitaren, banjo en viool, met hier en daar wat fraaie uithalen op de elektrische gitaar van Rachel Baiman. Het zijn songs die behoorlijk traditioneel klinken met vooral invloeden uit de Appalachen folk en bluegrass, maar de muziek van Rachel Baiman + Viv & Riley klinkt ook fris.

Rachel Baiman, Vivian Leva en Riley Calcagno beschikken alle drie over een prachtige sten en wisselen de leadzang af op Kissing Other ppl. Ik heb een voorkeur voor de songs waarin Rachel Baiman en Vivian Leva het voortouw nemen, maar ook de songs waarin Riley Calcagno de leadzang voor zijn rekening neemt zijn prachtig, al is het maar omdat Rachel Baiman en Vivian Leva tekenen voor prachtige harmonieën. De harmonieën op het hele album zijn prachtig en dragen stevig bij aan de hoge kwaliteit van KIssing Other ppl.

Het is maar de vraag of de samenwerking tussen de drie een vervolg gaat krijgen, maar de songs op Kissing Other ppl smaken zeker naar meer. Het doet af en toe wel wat denken aan de muziek die Gillian Welch en David Rawlings maken, maar de extra vrouwenstem op het debuutalbum van Rachel Baiman + Viv & Riley heeft absoluut meerwaarde. Wat ben ik blij dat ik wekelijks even kijk op de website van No Depression, want anders had ik dit bijzonder mooie album met een klein half uur vocale pracht zomaar kunnen missen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ada Lea - when i paint my masterpiece - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ada Lea - when i paint my masterpiece
De Canadese singer-songwriter Ada Lea leverde de afgelopen jaren al twee geweldige maar helaas zwaar onderschatte albums af en voegt er deze week met het wederom uitstekende when i paint my masterpiece nog een aan toe

Bij Ada Lea weet je tot dusver niet waar je aan toe bent. Haar tweede album one hand on the steering wheel the other sewing a garden klonk anders dan haar debuutalbum what we say in private en ook het deze week verschenen derde album when i paint my masterpiece klinkt weer anders dan zijn voorgangers. Ada Lea kiest dit keer voor wat minder pop en rock en voor wat meer folk, maar ze schrijft nog altijd lekker eigenwijze popsongs, die zich makkelijk weten te onderscheiden van de grauwe middelmaat. Een album van Ada Lea moet je altijd een paar keer horen voor het kwartje valt, maar hierna is ook de verleiding van when i paint my masterpiece weer meedogenloos.

Het deze week verschenen when i paint my masterpiece is alweer het derde album van de Canadese singer-songwriter Ada Lea. Ik was in 2019 zeer te spreken over haar debuutalbum what we say in private en was twee jaar later nog wat meer onder de indruk van haar tweede album one hand on the steering wheel the other sewing a garden, dat zelfs de top 25 van mijn jaarlijstje haalde.

Dat Ada Lea niet van hoofdletters houdt zal inmiddels duidelijk zijn, maar verder kan het bij de muzikante uit het Canadese Montreal alle kanten op. Haar debuutalbum what we say in private omschreef ik als een album dat je constant op het verkeerde been zet. Het is een album dat vooral werd omschreven als lo-fi indiepop en indierock, maar daarmee doe je knappe album van Ada Lea echt tekort.

Het tweede album van de Canadese muzikante omschreef ik als een album vol verrassingen, maar ik noemde one hand on the steering wheel the other sewing a garden ook een album dat af en toe deed denken aan de albums van Phoebe Bridgers, maar het volgende moment totaal niet.

Naar aanleiding van de release van het derde album heb ik beide albums nog eens beluisterd en ik was direct weer onder de indruk van de zang, het gitaarwerk en de songs van Ada Lea. Dat was ik ook bij beluistering van haar nieuwe album, waarop het alter ego van Alexandra Levy wederom weet te verrassen met een toch weer flink ander geluid.

De al dan niet lo-fi indiepop en indierock van de eerste twee albums is op when i paint my masterpiece verruild voor een meer folky geluid. Ada Lea werkt op haar derde album samen met producer Luke Temple en met muzikanten uit haar vaste band. De 16 songs op when i paint my masterpiece werden live opgenomen, waarbij niet werd gestreefd naar perfectie.

Ada Lea kiest op haar nieuwe album zoals gezegd voor een meer folky geluid, maar binnen dit stempel kan het nog altijd meerdere kanten op. Zo opent when i paint my masterpiece met uiterst ingetogen akoestische folksongs, waarin er niet veel meer is te horen dan een akoestische gitaar en de stem van Ada Lea. De Canadese muzikante zingt in deze folksongs anders dan op haar vorige albums. De zang is wat expressiever, terwijl de instrumentatie juist wat gas terugneemt.

Wanneer de songs net wat voller zijn ingekleurd past het label folkrock op de songs van Ada Lea, maar je hoort ook nog met grote regelmaat elementen uit de indierock in haar songs. Ik moest er met het briljante one hand on the steering wheel the other sewing a garden nog in het geheugen wel even aan wennen, maar ook dit keer had Ada Lea me vrij snel te pakken met haar songs.

Door het live opnemen van de songs en het accepteren van een schoonheidsfoutje hier en daar klinkt ook when i paint my masterpiece weer wat lo-fi, maar het is wel lo-fi in combinatie met geweldige popsongs met een vleugje Bob Dylan. Zeker de wat toegankelijkere songs op het album beschikken wat mij betreft over de potentie om een groter publiek aan te spreken dan Ada Lea tot dusver aan zich weet te binden, maar gelukkig heeft de muzikante uit Montreal ook haar eigenzinnigheid en veelzijdigheid behouden.

Nu struikel je tegenwoordig bijna over eigenzinnige vrouwelijke muzikanten in het indie segment, maar Ada Lea heeft iets bijzonders. Ik moest bij de eerste keer horen zoals gezegd wennen aan when i paint my masterpiece, maar het album wordt me, net als zijn voorgangers, echt steeds dierbaarder. Het blijft een bijzondere muzikante deze Ada Lea. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de ppp:
De krenten uit de pop: Review: Ethel Cain - Willoughby Tucker, I'll Always Love You - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ethel Cain - Willoughby Tucker, I'll Always Love You
Na het niet erg toegankelijke Perverts komt de Amerikaanse muzikante Ethel Cain op de proppen met Willoughby Tucker, I'll Always Love You, dat zowel in muzikaal als in tekstueel opzicht meer lijkt op haar zo imponerende debuutalbum

Ethel Cain maakte in 2022 met Preacher’s Daughter een album dat best een meesterwerk mag worden genoemd. Begin dit jaar verscheen opvolger Perverts, maar dit bleek een lastig te doorgronden album met slechts een zeer beperkt aantal aansprekende songs. Ethel Cain gooit er met Willoughby Tucker, I'll Always Love You nog een album achteraan en dit levert wel hetgeen waarop iedereen die Preacher’s Daughter koestert had gehoopt. Het is wederom een aardedonker album met vooral lange songs. Het zijn songs die flink af kunnen dwalen, maar het zijn ook songs die verrassen met uiteenlopende invloeden en echt prachtige zang. Het is met vijf kwartier muziek een lange zit, maar wat valt er veel moois te ontdekken.

Het is een druk jaar voor de fans van de Amerikaanse muzikante Ethel Cain. Eerder dit jaar verscheen immers haar tweede album Perverts, vlak voor de zomer werd haar debuutalbum Preacher’s Daughter op vinyl uitgebracht en in oktober staat ze twee keer in een uitverkocht TivoliVredenburg. Alsof het nog niet genoeg is verschijnt deze week nog een album van Ethel Cain, Willoughby Tucker, I'll Always Love You.

Terug naar het voorjaar van 2022 toen Preacher’s Daughter, het debuutalbum van het alter ego van Hayden Silas Anhedönia, verscheen. Het album kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel en groeide uiteindelijk uit tot een van de mooiste en meest indrukwekkende albums van 2022. Preacher’s Daughter maakt vijf kwartier indruk met zich langzaam voortslepende en aardedonkere songs. Het is een album met een bijna beklemmende sfeer, maar ook een album dat je af en toe op het verkeerde been zet met een bijna aanstekelijke popsong of juist met aardedonkere passages met loodzwaar gitaarwerk.

Preacher’s Daughter eindigde in 2022 hoog in mijn jaarlijstje, maar het album is me sindsdien alleen maar dierbaarder geworden. Dat laatste geldt ook wel voor het eerder dit jaar verschenen Perverts, dat ik inmiddels meer waardeer dan bij de release, maar op Perverts mis ik een groot deel van de tijd de popsongs met een kop en een staart, die Preacher’s Daughter zo indrukwekkend maakten.

Het deze week verschenen Willoughby Tucker, I'll Always Love You lijkt in meerdere opzichten weer meer op het debuutalbum van Ethel Cain. De Amerikaanse muzikante houdt niet van korte albums, want na de vijf kwartier van Preacher’s Daughter en het anderhalf uur van Perverts komt Ethel Cain wederom met vijf kwartier muziek op de proppen.

Ethel Cain vertelt op Preacher’s Daughter het beklemmende verhaal van een meisje dat wordt misbruikt in een streng religieuze gemeenschap, wegloopt, in verkeerde handen valt en uiteindelijk het leven laat. Willoughby Tucker, I'll Always Love You vertelt het verhaal dat hier aan vooraf gaat, waardoor het in tekstueel opzicht de prequel van Preacher’s Daughter is.

Ook in muzikaal opzicht zijn de twee albums verwant. Waar op Perverts vooral duistere drones waren te horen, staan op Willoughby Tucker, I'll Always Love You de songs met een kop en een staart centraal. Het zijn zich langzaam voortslepende en over het algemeen spaarzaam ingekleurde songs, al is een uitbarsting bij Ethel Cain nooit ver weg, wat haar songs voorziet van een bijzondere onderhuidse spanning.

Willoughby Tucker, I'll Always Love You is een album dat niet heel goed past bij de zomerse dagen van het moment, want Ethel Cain maakt wederom donkere muziek die het daglicht nauwelijks kan verdragen. De songs op het album zijn deels akoestisch ingekleurd, maar dikke lagen ijle synths en al even dikke lagen met gruizige gitaren zijn nooit heel ver weg.

De mix van invloeden is ook dit keer bont met inspiratie uit de slowcoew, folk, country, shoegaze en een vleugje metal. Ethel Cain neemt de tijd voor de songs op Willoughby Tucker, I'll Always Love You, die lange instrumentale passages zeker niet schuwen, waardoor uiteindelijk een substantieel deel van het album instrumentaal is. Toch is Willoughby Tucker, I'll Always Love You, veel meer dan Perverts, een album met redelijk toegankelijke songs.

De muziek op het album is echt prachtig, maar de ware betovering komt ook dit keer van de echt wonderschone stem van Ethel Cain, die kan klinken als een zwaar gedeprimeerde Lana del Rey, maar die ook indruk maakt met betoverend mooie passages. Het is een stem die op Perverts te vaak werd gemist, maar die gelukkig terug is. Perverts viel me uiteindelijk toch tegen, maar Willoughby Tucker, I'll Always Love You is van een bijzondere schoonheid. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Zandi Holup - Wildflower - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Zandi Holup - Wildflower
Liefhebbers van wat traditioneler aandoende folk en country en van een vrouwenstem die je bij de strot grijpt moeten onmiddellijk gaan luisteren naar Wildflower, het indrukwekkende debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Zandi Holup

Op basis van de foto op de cover van Wildflower had ik een wat zoet countrypop album verwacht, waarop de pop het makkelijk wint van de country. Schijn bedriegt, want het debuutalbum van Zandi Holup is geen countrypopalbum en al helemaal geen zoet album. De jonge Amerikaanse muzikante beschikt over een opmerkelijk ruw stemgeluid en het is een stemgeluid dat uitstekend past bij de wat traditioneel aandoende folk en vooral country op Wildflower. Het combineert prachtig met het fraaie akoestische geluid dat is te horen op het album en dat ook nog eens prachtig is geproduceerd. Zandi Holup is ook een redelijk bekend en succesvol actrice, maar hopelijk gaat ze met het verrassend goede Wildflower nu volledig voor de muziek.

Zandi Holup timmerde de afgelopen jaren aan de weg als actrice, maar gaat met de release van haar debuutalbum Wildflower naar eigen zeggen vol voor de muziek. Actrices die zo nodig moeten gaan zingen hebben de schijn wat tegen, maar Zandi Holup is een muzikante in hart en nieren, die toevallig ook met succes geacteerd heeft. De in Fort Washington, Pennsylvania, geboren en getogen muzikante verhuisde een paar jaar geleden naar Nashville, Tennessee, en kan de komende tijd zomaar uitgroeien tot een van de grote nieuwe talenten uit de Amerikaanse muziekhoofdstad.

Zandi Holup’s debuutalbum Wildflower wordt hier en daar een countrypop album genoemd, maar dat is wat mij betreft een vlag die de lading niet dekt. Ik hoor immers maar heel weinig pop op het debuutalbum van de jonge Amerikaanse muzikante. Ik hoor wel heel veel folk en vooral country op het album en het is folk en country die met veel respect voor de tradities van de genres is gemaakt.

Wildflower werd geproduceerd door de gelouterde producer Ryan Hadlock, die eerder werkte met onder andere Zach Bryan, Brandi Carlile en The Lumineers. Hij heeft het debuutalbum van Zandi Holup voorzien van een zeer smaakvol en akoestisch geluid. Het is een redelijk sober klinkend geluid, al hoor je bij beluistering van het album met de koptelefoon een heel arsenaal aan instrumenten voorbij komen.

De akoestische gitaar staat centraal in de muziek op Wildflower, maar onder andere de pedal steel, de viool en andere snareninstrumenten zorgen voor fraaie accenten, die er voor zorgen dat het album zich uiteindelijk ook in muzikaal opzicht makkelijk opdringt. Ik zeg uiteindelijk, want bij eerste beluistering van Wildflower gaat alle aandacht uit naar de fascinerende stem van de muzikante uit Nashville.

Het is in eerste instantie moeilijk te geloven dat de jonge vrouw op de cover van het album verantwoordelijk is voor de zang op het album, want Zandi Holup beschikt over een imposant stemgeluid. Het is een rauw en doorleefd klinkend stemgeluid, maar het is ook een stem vol gevoel en een stem die steeds weer net wat anders kan klinken.

Ik werd bij eerste beluistering van Wildflower verpletterd door de stem van Zandi Holup. Het is een stem die ik direct bijzonder mooi vond, maar het is ook een stem die eindeloos fascineert. Of om een Amerikaanse recensent te citeren: “Zandi Holup has the kind of voice that instantly cuts to the heart’s deepest corners: enchanting, enigmatic, profoundly world-weary but radiant with raw feeling”.

Zandi Holup weet ook nog eens bijzonder mooi te doseren, waardoor kracht en intimiteit elkaar steeds afwisselen, wat de sober ingekleurde songs voorziet van dynamiek. Het is vooral de stem van Zandi Holup die de aandacht trekt bij eerste beluistering van Wildflower, maar de prachtige productie van Ryan Hadlock en de competent spelende muzikanten zorgen er voor dat de zang fraai wordt omlijst en hierdoor nog mooier en indrukwekkender wordt.

Zandi Holup is de dertig nog niet gepasseerd, maar klinkt door haar stem als een zangeres die het klappen van de zweep kent. Ook als songwriter klinkt ze overigens een stuk ouder dan ze werkelijk is, want Wildflower staat vol met songs die je genadeloos bij de strot grijpen en die niet zomaar los laten. In Nederland is Zandi Holup volgens mij nog volslagen onbekend, zeker als singer-songwriter, maar het echt prachtige en indrukwekkende Wildflower moet hier heel snel verandering in gaan brengen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sex Week - Upper Mezzanine - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sex Week - Upper Mezzanine
Sex Week is een duo uit New York dat vorig jaar een mini-album uitbracht en deze week een EP en op beide releases indruk maakt met dromerige maar ook spannende muziek vol bijzondere invloeden en verrassende wendingen

Als de Amerikaanse muziekwebsite Paste zegt dat iets heel erg goed is, is dat meestal ook zo. Dat betekent nog niet direct dat het ook in mijn straatje past, want er zijn genres waar ik minder goed mee uit de voeten kan. Met de EP Upper Mezzanine van het New Yorkse duo Sex Week kan ik heel goed uit de voeten. Pearl Amanda Dickson en Richard Orofino vermaken op hun EP vijf tracks lang met dromerige, betoverend mooie en ook spannende klanken, die weer prachtig passen bij de dromerige en wat onderkoelde zang. Ik was direct verkocht, maar Upper Mezzanine wordt alleen maar beter en dat is er ook nog eens het mini-album van vorig jaar. Voor mij alle reden om Sex Week te koesteren als een grote ontdekking.

De Amerikaanse muziekwebsite Paste was vorige week heel erg positief over Upper Mezzanine van Sex Week. Het enthousiasme van een van mijn favoriete tipgevers deelde ik onmiddellijk, want het New Yorkse duo maakt het soort muziek waar ik van hou. De songs van Sex Week op Upper Mezzanine zijn loom en dromerig, liggen lekker in het gehoor, laten zich door van alles en nog wat beïnvloeden en zijn ook nog eens spannend.

Ik had eigenlijk maar één probleem met Upper Mezzanine van Sex Week en dat is dat er maar vijf tracks op staan. Met iets meer dan twintig minuten muziek is het dus meer een EP dan een album en EP’s laat ik meestal liggen. Ik maak voor de EP van Pearl Amanda Dickson en Richard Orofino een uitzondering. Het aantal nieuwe releases is deze week niet erg groot, maar de EP van het duo uit Brooklyn, New York, is vooral heel erg goed.

Bij eerste beluistering van de vijf tracks op Upper Mezzanine hoorde ik vooral invloeden uit de jaren 80 en 90 in de muziek van Sex Week. De muziek van het Amerikaanse tweetal heeft zowel het donkere als het dromerige van veel muziek uit de jaren 80, zeker wanneer een randje postpunk wordt toegevoegd aan de zang. Uit de jaren 90 komen de zachte vocalen van Pearl Amanda Dickson en het soms lekker gruizige gitaarwerk.

Sex Week is op de deze week verschenen EP echter zeker niet blijven hangen in de jaren 80 en 90. Invloeden uit de postpunk, slowcore, dreampop en nog wat meer worden vermengd met hedendaagse pop noir. Ik heb een enorm zwak voor de dromerige en tegelijkertijd wat onderkoelde zang van Pearl Amanda Dickson, maar de muziek op Upper Mezzanine is minstens even spannend.

De twee muzikanten uit New York hebben een avontuurlijk geluid in elkaar geknutseld dat direct vanaf de eerste noten aangenaam benevelt. Laat je echter niet teveel benevelen door de dromerige kant van Sex Week, want er gebeurt van alles in de muziek van het duo uit New York en dat wil je niet missen. Wanneer je met volledige aandacht naar de vijf tracks van Sex Week luistert blijf je je verbazen over de veelheid aan invloeden die het duo verwerkt en over de vele lagen in de muziek op Upper Mezzanine.

Upper Mezzanine klinkt af en toe als de muziek die Mazzy Star in het nu had kunnen maken en dat is zo ongeveer het grootste compliment dat ik een band kan geven. Het knappe van de vijf songs van Sex week is echter dat Pearl Amanda Dickson en Richard Orofino allerlei invloeden uit het verleden verwerken in songs die anders klinken dan alles dat er al is.

De vijf songs op de EP van Sex Week zijn vijf songs om heel blij van te worden, maar ze smaken vooral naar heel veel meer. Dat meer is er gelukkig, want vorig jaar bracht het tweetal een titelloos mini-album met zeven tracks en ruim 25 minuten muziek uit. Ik vind de tracks op de deze week verschenen EP net wat sterker dan die op het mini-album, maar ook de zeven tracks van vorig jaar zijn niet te versmaden en laten horen dat Sex Week een duo is om te koesteren.

Bij elkaar ligt er al met al zo’n 45 minuten muziek van een band waar ik tot deze week nog nooit van gehoord had, maar die ik vanaf nu zeer nauwlettend in de gaten ga houden. Het is de zoveelste geweldige tip van de Amerikaanse website Paste, die met een behoorlijk grote frequentie muziek onder de aandacht brengt die andere muzieksites laten liggen. Sex Week is een van de betere tips van Paste. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Reneé Rapp - BITE ME - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Reneé Rapp - BITE ME
Het is dringen tussen de grote popsterren van het moment, die Reneé Rapp nog wel even achter zich kunnen houden, maar de Amerikaanse zangeres laat op haar tweede album BITE ME wel horen dat ze er aan komt

Door platforms als TikTok bestaat er momenteel een muzikaal universum waar ik geen deel van uit maak, maar van waaruit af en toe een nieuwe popster opduikt. Reneé Rapp is zo’n popster, want ze is al behoorlijk populair, verkoopt grote zalen uit en heeft een vet platencontract getekend. Op haar tweede album BITE ME laat ze horen dat ze niet vies is van invloeden uit de jaren 90, maar ze verwerkt veel meer invloeden op het album. Het klinkt allemaal lekker en het is goed gemaakt, maar Reneé Rapp raakt me nog niet met al haar songs. Dat kan nog gaan komen met een volgend album, want de beste tracks op BITE ME zijn van een prima niveau en smaken absoluut naar meer. In de gaten houden deze Reneé Rapp.

Deze week verscheen het tweede album van de Amerikaanse popster Reneé Rapp die bovendien in een vloek en een zucht de AFAS Live uitverkocht. Het is de volgende popzangeres die buiten mijn bubbel en vermoedelijk via het platform TikTok groot is geworden.

Ik heb twee jaar geleden wel geluisterd naar haar debuutalbum Snow Angel, maar was destijds niet erg onder de indruk. Reneé Rapp maakte op haar debuutalbum wat mij betreft weinig onderscheidende popmuziek, waardoor ik het album toen niet heb besproken.

Ik heb deze week toch nog een keer naar Snow Angel geluisterd en hoewel het geen album is dat kan concurreren met de grote albums in het genre, hoor ik toch wel iets van belofte op het debuutalbum van Reneé Rapp. Het is wel een album dat echt alle kanten op schiet en het hele spectrum tussen 90s indierock en R&B bestrijkt.

Ik heb persoonlijk een voorkeur voor albums met iets meer focus en consistentie, maar dat is kennelijk niet het ding van Renée Rapp. Ook op het deze week verschenen BITE ME laat de Amerikaanse muzikante zich niet beperken en schakelt ze makkelijk tussen genres.

Net als haar debuutalbum opent BITE ME stevig, maar hierna neemt Reneé Rapp snel de afslag richting pop. Het is pop waarin de jaren 90 hun sporen hebben nagelaten, maar het album sluit ook zeker aan bij de popmuziek van dit moment. Als ik luister naar BITE ME begrijp ik wel dat de populariteit van Reneé Rapp flink is gegroeid. BITE ME is een album met een serie aansprekende popsongs en het zijn popsongs die meerdere kanten van Reneé Rapp laten zien.

Het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante is naar eigen zeggen geïnspireerd door Jagged Little Pill, het album waarmee Alanis Morissette precies 30 jaar geleden doorbrak. Met deze vergelijking trekt Reneé Rapp misschien een net wat te grote broek aan, al is ook BITE ME een persoonlijk ‘coming of age’ album, waarop onder andere wordt geworsteld met de seksuele identiteit.

Als ik luister naar BITE ME hoor ik in de gevarieerde songs zo ongeveer alle grote popsterren van het moment voorbij komen. Van deze popsterren hoor ik het meest van Olivia Rodrigo, al flirt Reneé Rapp wat opzichtiger met de dansvloer. De wat eendimensionale danspop spreekt me persoonlijk minder aan dan de door 90s pop en rock beïnvloede songs, maar ik kan me wel voorstellen dat ze het goed doen bij een pop minnend publiek.

Ik heb BITE ME inmiddels meerdere keren beluisterd en het is geen popalbum dat op mij een onuitwisbare indruk maakt, zoals bijvoorbeeld de recente albums van Chappell Roan, Taylor Swift, Gracie Abrams, Billie Eilish en Olivia Rodrigo dat wel deden, maar BITE ME is wel een lekker album. Het is een album dat voor mij prima voldoet als ‘guilty pleasure’ voor bij het stofzuigen, maar het is ook een album dat beter wordt wanneer je het vaker hoort.

Het is knap geproduceerd door de mij onbekende Alexander 23, het is in muzikaal opzicht lekker veelzijdig en met enige regelmaat zeer smaakvol en de songs zijn stuk voor stuk goed. De stem van Reneé Rapp viel me op haar debuutalbum niet erg op, maar ze is beter gaan zingen. Ook qua zang doet BITE ME me meer dan eens aan Olivia Rodrigo denken, maar Reneé Rapp is niet alleen in muzikaal opzicht veelzijdig en kan ook met haar stem meerdere kanten op. Ik schaar de Amerikaanse muzikante nog niet onder de onbetwiste toppers in het genre, maar de beste songs op BITE ME laten horen dat de rek er bij Reneé Rapp nog lang niet uit is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Morgan Wade - The Party Is Over (recovered) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Morgan Wade - The Party Is Over (recovered)
Minder dan een jaar na het uitstekende Obsessed komt de Amerikaanse muzikante Morgan Wade alweer op de proppen met een nieuw album, waarop ze ruwe demo’s uit een ver verleden omtovert tot fraai klinkende rootssongs

Morgan Wade verpletterde me een paar jaar geleden met het fantastische Reckless, waarop de jonge Amerikaanse muzikante indruk maakte met een heerlijk rauwe stem en met een serie uitstekende songs. Morgan Wade is inmiddels uitgegroeid tot een ster, wat het mogelijk maakt om een tussendoortje op te nemen, want zo zal The Party Is Over (recovered) vooral worden bestempeld. Ten onrechte trouwens, want het album klinkt geen moment als een tussendoortje. Morgan Wade heeft op haar nieuwe album een serie demo’s uit haar verleden verwerkt tot geweldige songs. Het zijn songs die vaak lekker stevig klinken en dat zijn songs waarin de geweldige stem van Morgen Wade nog wat beter tot zijn recht komt.

Het opnemen van nieuwe versies van oude songs is wat mij betreft maar zelden een goed idee, maar er zijn uitzonderingen zoals het deze week verschenen The Party Is Over (recovered) van Morgan Wade. De Amerikaanse muzikante vierde eind vorig jaar haar dertigste verjaardag en kon terugkijken op een heftig en wild leven. Het is een leven waarin drank vaak een belangrijke rol speelde, maar Morgan Wade groeide de afgelopen jaren ook uit tot een countryster.

Dat begon in 2018 met het debuutalbum van Morgan Wade & The Stepbrothers, maar ze brak pas echt door met het in 2021 verschenen en alleen onder haar eigen naam verschenen Reckless. Het album liet een lekker ruw geluid horen, maar wist met prima songs en een aansprekend stemgeluid ook een breed countrypubliek aan te spreken. Met Psychopath uit 2023 en het vorig jaar verschenen en wat meer ingetogen Obsessed bevestigde Morgan Wade haar status als een van de sterren van de country(pop) van het moment.

En nu is er dus The Party Is Over (recovered) met nieuwe versies van songs uit het verleden. Het is gelukkig geen album waarop Morgan Wade het werk van haar laatste albums opfrist, want dat is echt maar zelden een goed idee. The Party Is Over (recovered) bevat vooral songs die stammen uit de tijd dat Morgan Wade ver verwijderd was van het sterrendom in Nashville.

Morgan Wade groeide op in Floyd, Virginia, in de Appalachen, waar ze de traditionele Amerikaanse rootsmuziek met de paplepel kreeg ingegoten. Dat hoor je in een aantal songs op The Party Is Over (recovered), maar de meeste songs van Morgan Wade laten een moderner country(pop) geluid en vooral een steviger rockgeluid horen. De Amerikaanse muzikante werkte op haar geweldige debuutalbum samen met Sadler Vaden, vooral bekend als gitarist van Jason Isbell's band The 400 Unit. Sindsdien werkt ze vooral met haar bandlid Clint Wells, die ook The Party Is Over (recovered) produceerde.

Het is een album dat door het opnieuw vertolken van oude songs waarschijnlijk vooral gezien zal worden als een tussendoortje, maar zo klinkt The Party Is Over (recovered) wat mij betreft niet. De ruwe demo’s uit een ver verleden zijn omgetoverd tot mooi geproduceerde songs die nogmaals bevestigen dat Morgan Wade bulkt van het talent. Dat hoor je uiteraard in haar lekker ruwe stem, die stiekem profiteert van haar verleden met de fles, maar ook in muzikaal en productioneel opzicht is The Party Is Over (recovered) meer dan een tussendoortje.

Clint Wells heeft het album voorzien van een gloedvol geluid waarin invloeden uit de country, pop en rock centraal staan. Op een Amerikaanse website die vooral traditionelere countrymuziek bespreekt worden een aantal songs op The Party Is Over (recovered) omschreven als punk. Dat is zwaar overdreven, maar Morgan Wade kiest wel flink wat keren voor een lekker stevig rockgeluid. De wat stevigere songs worden gecombineerd met meer ingetogen songs en songs met wat meer invloeden uit de countrypop, maar alles klinkt wat mij betreft even smaakvol en worden opgetild door de krachtige stem van Morgan Wade, die ook in de meer ingetogen songs prachtig klinkt.

Morgan Wade ziet The Party Is Over (recovered) zelf als een ‘coming of age’ album, dat de moeizame weg naar volwassenheid beschrijft. Ik ben nu al heel benieuwd wat voor muziek de Amerikaanse muzikante in haar volwassen leven gaat maken, want The Party Is Over (recovered) is niet alleen bijna drie kwartier heel goed, maar smaakt bovendien naar veel meer. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sunny Sweeney - Rhinestone Requiem - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sunny Sweeney - Rhinestone Requiem
Sunny Sweeney draait inmiddels al heel wat jaren mee in de Amerikaanse country scene en keert na een aantal countrypop albums op haar nieuwe album Rhinestone Requiem terug naar de country en honky tonk waarmee ze opgroeide

Ik volg de Amerikaanse countrymuziek volgens mij redelijk goed, maar desondanks had ik nog nooit naar de muziek van Sunny Sweeney geluisterd. Ik had haar kennelijk ingedeeld in het kamp van de countryzangeressen die naar mijn smaak wat te gladde country of countrypop maken, maar in dit kamp hoort Sunny Sweeney in ieder geval met haar laatste album niet thuis. Op Rhinestone Requiem kiest de Amerikaanse muzikante voor lekker ruwe country en honky tonk zoals die in haar thuisstaat Texas al decennia wordt gemaakt. Het levert een energiek klinkend album op waarop Sunny Sweeney indruk maakt met haar stem en de muzikanten die haar omringen keer op keer de pannen van het dak spelen. Heerlijk album.

De muziek van de Amerikaanse countryzangeres Sunny Sweeney is tot dusver echt compleet langs me heen gegaan. De oorspronkelijk uit Texas afkomstige muzikante heeft al een ruime handvol albums op haar naam staan, maar ik weet bijna zeker of het deze week verschenen Rhinestone Requiem mijn eerste kennismaking is met haar muziek.

Waar mijn onbekendheid met de muziek van Sunny Sweeney vandaan komt weet ik niet. Ik heb al veel langer een zwak voor country en countrypop en dat zijn genres waarin Sunny Sweeney in de Verenigde Staten met redelijk succes aan de weg timmert, dus daar kan het niet aan liggen.

In Nederland is er tot dusver sowieso weinig aandacht voor haar muziek, wat ook blijkt uit het feit dat er op het interessante muziekplatform Musicmeter.nl nog geen letter is geschreven over de albums van Sunny Sweeney. Ik ben daarom zelf maar eens in het oeuvre van de Texaanse muzikante gedoken. Het is een oeuvre waarin de Amerikaanse muzikante laat horen dat ze zowel uit de voeten kan met traditionele countrymuziek als met modernere countrypop. Op Rhinestone Requiem lijkt Sunny Sweeney de countrypop weer wat achter zich te hebben gelaten, want haar nieuwe album kiest vooral voor wat traditionelere en lekker ruwe Amerikaanse rootsmuziek.

Dat vind ik aan de ene kant jammer, want ik kan de afgelopen jaren erg goed uit de voeten met de betere countrypop en heb vaak wat minder met hele traditionele countrymuziek. Aan de andere kant vind ik de countrypop die Sunny Sweeney een paar jaar geleden maakte aan de gladde kant, terwijl de wat traditionelere rootsmuziek op Rhinestone Requiem echt bijzonder aangenaam klinkt.

Op haar nieuwe album keert Sunny Sweeney terug naar haar muzikale wortels. Ze heeft de countrypop uit Nashville achter zich gelaten en keert terug naar de ruwere honky tonk zoals die in Austin, Texas, werd en wordt gemaakt. Sunny Sweeney werkt op haar nieuwe album samen met haar vaste gitarist Harley Husbands en het is een samenwerking die geweldig uitpakt.

Rhinestone Requiem klinkt vaak als een album uit de jaren 70, maar het is zeker geen overbodig retro album. In tekstueel opzicht komen eens niet de geijkte thema’s voorbij, want het nieuwe album van Sunny Sweeney is naar eigen zeggen haar eerste album dat niet werd gemaakt in een tijd met relatieperikelen.

Het levert een serie sterke songs op, die deels werden geschreven met gelouterde songwriters uit het genre, onder wie topkrachten als Brennen Leigh en Erin Enderlin. Hiernaast vertolkt Sunny Sweeney op fraaie wijze Last Hard Bible van Kasey Chambers, van wie ik het oeuvre wel goed in de smiezen heb.

Op haar nieuwe album maakt Sunny Sweeney makkelijk indruk als zangeres met een stem die traditionele countrymuziek ademt. Vaste kompaan Harley Husbands schudt de ene na de andere prima gitaarsolo uit de mouw en ook de andere muzikanten die zijn te horen op het album spelen de pannen van het dak, waarbij de nadruk ligt op fantastisch snarenwerk, maar ook de af en toe voorbij komen scheurende mondharmonica, de stuwende piano en uiteraard de pedal steel mogen niet onvermeld mag blijven.

Ook in de meer ingetogen songs op het album wordt overigens geweldig gespeeld. Ik heb de laatste tijd echt een enorm zwak voor goede countrypop, maar ook deze portie dampende country en honky tonk van Sunny Sweeney gaat er bij mij prima in. Ik had tot dusver een blinde vlek voor de muziek van de Texaanse muzikante, maar heb haar vanaf nu absoluut op het netvlies. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Wisp - If Not Winter - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Wisp - If Not Winter
De uit San Francisco afkomstige muzikante Natalie Lu hoorde een paar jaar geleden een shoegaze album en was verkocht, wat uiteindelijk heeft geleid tot het prachtige debuutalbum van Wisp dat de shoegaze van weleer doet herleven

Iedereen die in de jaren 90 het genre shoegaze omarmde heeft waarschijnlijk al een flinke stapel favoriete albums in het genre. Een nieuwe generatie maakt op TikTok kennis met het genre via het debuutalbum van Wisp. De Californische muzikante Natalie Lu kent haar klassiekers in het genre en doet eigenlijk alles goed. De gitaarmuren zijn hoog en gruizig, de gitaarakkoorden prachtig, de wolken synths dik en dreigend en de bas en drums loodzwaar. Wisp combineert het muzikale geweld met meisjesachtige zang die zorgt voor het dromerige sfeertje dat hoort bij shoegaze en dreampop. If Not Winter komt misschien beter tot zijn recht wanneer we de zomer achter ons hebben gelaten, maar alle lof voor het debuutalbum van Wisp is volkomen terecht.

Midden in de zomer verschijnen over het algemeen albums met een zomers tintje, maar de Amerikaanse muzikante Wisp wil hier niets van weten. Wanneer de eerste noten van If Not Winter uit de speakers komen wordt de zomer van het moment onmiddellijk verruild voor de winter. De zon maakt plaats voor donkere wolken en de temperatuur daalt tot onder het vriespunt. Het is in augustus misschien even wennen, maar het debuutalbum van Wisp is ook wonderschoon.

Wisp is het alter ego van de in San Francisco geboren en getogen muzikante Natalie Lu, die op jonge leeftijd viool speelde, maar toen in aanraking kwam met muziek die haar leven zou veranderen. Toen Natalie Lu voor het eerst naar een shoegaze album had geluisterd wist ze wat ze wilde en begon ze met het maken van haar eigen muziek in het genre.

Met haar alter ego Wisp was de Amerikaanse muzikante met Thaise en Taiwanese roots vrijwel direct succesvol. Haar eerste songs werden omarmd op TikTok, waar een jonge generatie waarschijnlijk voor het eerst kennis maakte met het genre dat in de jaren 80 ontstond en in de jaren 90 werd geperfectioneerd en op de kaart gezet door bands als My Bloody Valentine.

Voor iedereen die opgroeide met de shoegaze albums uit de jaren 90 klinkt de muziek van Wisp grotendeels bekend. Ook op If Not Winter worden gruizige gitaarmuren gecombineerd met betoverend mooie gitaarakkoorden en een dik wolkendek van ijle synths. Wanneer de ritmesectie opduikt speelt deze over het algemeen loodzwaar, maar bas en drums kunnen ook achterwege blijven op het debuutalbum van Wisp.

Het klinkt allemaal bekend, maar het klinkt ook bijzonder mooi. Door de populariteit op TikTok kon Natalie Lu voor het opnemen van haar debuutalbum beschikken over een flink budget. Ze schakelde meerdere producers in voor haar debuutalbum, waardoor If Not Winter mooier klinkt dan de shoegaze albums uit de jaren 90. De Amerikaanse muzikante noemt haar muziek zelf shoegaze, maar ook invloeden uit de dreampop spelen een voorname rol in het geluid op If Not Winter.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch, zeker als alle instrumenten voluit mogen gaan, al zijn ook de meer ingetogen passages op het album bijzonder mooi. Bij al het gitaargeweld, de dikke lagen synths en de stevig aangezette ritmesectie hoort in de shoegaze wat dromerige en onderkoelde zang en hiervoor ben je ook bij Wisp aan het juiste adres. Natalie Lu doet er vergeleken met de shoegaze en dreampop helden uit de jaren 90 nog een flinke schep bovenop, want haar lome en meisjesachtige zang contrasteert nog wat heftiger met de zwaar aangezette muziek.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon of bij een wat hoger volume komt If Not Winter heerlijk binnen, maar je hoort dan ook hoe knap het allemaal in elkaar zit. Het debuutalbum van Wisp klinkt bij oppervlakkige beluistering als een heerlijke shoegaze luistertrip die over je heen walst, maar Natalie Lu heeft ook wel degelijk subtielere details toegevoegd aan haar songs.

Het is voor shoegaze fans van het eerste uur misschien even wennen aan de zang van Natalie Lu, die klinkt als een piepjonge versie van Mazzy Star’s Hope Sandoval met een trekje helium, maar ik vind de zang zelf inmiddels prachtig. Het is grappig dat een platform als TikTok ook de shoegaze weer op de kaart zet, maar Wisp heeft absoluut veel te bieden en levert een van de betere shoegaze albums van de laatste jaren af. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emily Hines - These Days - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Emily Hines - These Days
De Amerikaanse singer-songwriter Emily Hines debuteert deze week met het zeer fraaie (mini-)album These Days, waarop ze indruk maakt met haar muziek, haar stem en haar zeer aansprekende songs

Begin augustus verschijnt er meestal niet zo heel veel bijzonders, maar de Amerikaanse singer-songwriter Emily Hines heeft juist dit moment uitgekozen voor de release van haar debuutalbum. Ze heeft inmiddels Nashville, Tennessee, als thuisbasis, maar ze is haar wortels in Ohio niet vergeten. These Days is een album met een wat ruw en sober geluid, maar het is ook een geluid waarin veel bijzondere details zijn verstopt. Ook de stem van Emily Hines is er een die steeds subtiel van kleur verschiet en die wat mij betreft steeds de juiste snaar weet te raken. Het levert een mooi debuutalbum op, dat wat mij betreft voldoende opvalt om het te scharen onder de memorabele debuutalbums van 2025 tot dusver.

These Days is het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Emily Hines, die het platteland van Ohio een paar jaar geleden verruilde voor Nashville, Tennessee, om haar dromen als muzikante na te jagen. Ze noemt zichzelf op haar bandcamp pagina “a chronically sincere farm girl from Ohio making folk rock, based in Nashville TN” en dat is zo ongeveer alle informatie die over Emily Hines en haar debuutalbum is te vinden op haar bandcamp pagina.

These Days is met zeven tracks en 29 minuten muziek misschien eerder een mini-album dan een album, maar omdat het album 29 minuten heel erg goed is hoor je mij niet klagen. Emily Hines heeft haar thuisbasis zoals gezegd gevonden in Nashville, maar ze heeft zich zeker niet in het strakke keurslijf van de muziekindustrie van Music City laten persen. These Days is een album dat direct opvalt door hele mooie muziek, die buiten de lijntjes van de Nashville sound van het moment kleurt.

Gitaren domineren in het geluid van Emily Hines, maar de Amerikaanse muzikante heeft, samen met producer Henry Park, meerdere subtiele lagen toegevoegd aan de fraaie songs op haar debuutalbum. Openingstrack My Own Way klinkt door het toevoegen van drums wat voller en steviger dan de meeste andere tracks op het album en rechtvaardigt het door Emily Hines zelf genoemde label folkrock.

Door het ontbreken van meer gedetailleerde informatie over het album kan ik niet met zekerheid zeggen welke instrumenten er precies zijn te horen in de songs op These Days, maar het klinkt eigenlijk altijd prachtig, zeker wanneer de cello de muziek op het album nog wat stemmiger en sfeervoller maakt en ook nog een laagje melancholie toevoegt aan het geluid.

Ook als de Amerikaanse muzikante kiest voor een meer ingetogen en subtieler geluid is er van alles te beleven in de muziek op het album en dat is knap. De songs op These Days werden in de woonkamer van Emily Hines opgenomen met een eenvoudige 4-sporen cassetterecorder. Het zorgt voor een intiem maar ook verbazingwekkend goed en mooi klinkend geluid met hooguit een vleugje lo-fi.

Het is een geluid dat nog wat mooier wordt door de stem van Emily Hines, die beschikt over een karakteristiek en emotievol stemgeluid. De zang op These Days doet me af en toe wel wat denken aan Big Thief’s Adrianne Lenker, zeker in de songs die ook in muzikaal opzicht wat opschuiven richting de Amerikaanse band, maar Emily Hines heeft zich ook absoluut laten inspireren door de Amerikaanse folkies uit de late jaren 70 als Karen Dalton en Judee Sill.

Nu zijn de stemmen van Adrianne Lenker en Karen Dalton wel stemmen waar je van moet houden, terwijl de stem van Emily Hines direct vanaf de eerste kennismaking alleen maar mooi is. Het is een stem die zeer geschikt is voor de ingetogen en intieme songs op het album, maar ook als These Days wat steviger klinkt valt de stem van Emily Hines in positieve zin op.

Er staan misschien maar zeven songs op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, maar ze zijn stuk voor stuk wonderschoon. Op basis van de kwaliteit van These Days is het wat mij betreft gerechtvaardigd om Emily Hines in het overvolle genre waarin ze opereert een grote belofte voor de toekomst te noemen, maar ik vind het debuutalbum van de muzikante uit Nashville ook zo goed dat Emily Hines wat mij betreft de belofte al voorbij is. Een zeer aangename verrassing dit debuutalbum van de farm girl uit Ohio. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Yoshika Colwell - On The Wing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Yoshika Colwell - On The Wing
De Britse muzikante Yoshika Colwell heeft haar debuutalbum On The Wing niet op het handigste moment uitgebracht, maar het is wel een bijzonder mooi album dat een eigen draai geeft aan invloeden uit de Britse folk

Luister naar On The Wing van de Britse muzikante Yoshika Colwell en je kunt eigenlijk alleen maar concluderen dat alles op haar debuutalbum bijzonder mooi is. De muziek op het album is warm en sfeervol maar is ook veelkleurig en zeer verzorgd. Het past allemaal prachtig bij de stem van Yoshika Colwell, die een Britse folkzangeres kan worden genoemd, maar het is er wel een die anders klinkt dan de meeste andere Britse folkzangeressen. Dat doet de muzikante uit Kent ook met haar songs, die opvallen door de fraaie arrangementen, maar die op hetzelfde moment stil staan bij de pieken en dalen in het leven. Ik lees heel weinig over On The Wing van Yoshika Colwell, maar het is echt een prachtig album.

Midden in de zomer een album uitbrengen is over het algemeen genomen geen handige zet, al is de concurrentie natuurlijk wel een stuk kleiner in een tijd die vaak als komkommertijd wordt omschreven. Toch zou ik een debuutalbum bij voorkeur niet in een periode uitbrengen waarin ook de schrijvende pers voor een belangrijk deel vakantie viert.

Het is een advies dat in de wind is geslagen door de Britse muzikante Yoshika Colwell, die in de laatste week van juli haar debuutalbum On The Wing heeft uitgebracht. Yoshika Colwell komt uit het Britse Kent en woont volgens haar bandcamp pagina in een caravan, waarin ze vooral bezig is met het maken van muziek. Of die informatie nog helemaal actueel is weet ik niet, want op de bandcamp pagina van de Britse muzikante is On The Wing niet te vinden.

Ik heb heel weinig informatie over het album van Yoshika Colwell, maar heb wel gelezen dat On The Wing volgt op een liefdesbreuk en dus een breakup album mag worden genoemd. Ik gun iedere muzikant zijn of haar liefdesgeluk, maar het is over het algemeen wel zo dat een flinke portie persoonlijke misère vaak mooie albums oplevert. Dat is ook zo in het geval van Yoshika Colwell, die met On The Wing een album heeft afgeleverd dat echt veel te mooi is om in de zomermaanden tussen wal en schip te vallen.

Ik heb zoals gezegd maar heel weinig informatie over het album, maar gelukkig spreekt de muziek op On The Wing grotendeels voor zichzelf. Ook zonder achtergrondinformatie hoor ik dat het debuutalbum van Yoshika Colwell een typisch Brits album is. Het is een album met vooral invloeden uit de Britse folk, maar het is niet de spaarzaam ingekleurde Britse folk, maar de wat voller ingekleurde en vaak rijk georkestreerde variant, waarin strijkers een voorname rol spelen.

De songs op On The Wing zijn echt opvallend mooi ingekleurd. De instrumentatie is folky, maar de orkestraties voegen ook een klassiek tintje toe aan de songs op het debuutalbum van Yoshika Colwell. De muziek op het album is vooral akoestisch, maar de organische klanken zijn gevangen in zeer smaakvolle en ook weelderige arrangementen.

De muziek is niet het enige op On The Wing dat ik typisch Brits vind klinken, want ook de stem van Yoshika Colwell en haar zang zijn wat mij typisch Brits. Het is niet eens zo makkelijk om uit te leggen waarom ik dit zo ervaar, want Yoshika Colwell klinkt zeker niet als een typische Britse folkie.

De zang op het debuutalbum van de muzikante uit Kent is niet alleen typisch Brits maar ook opvallend mooi. Het is een stem die bijzonder fraai kleurt bij het rijke en veelkleurige geluid op On The Wing. Het is een geluid dat het vast uitstekend gaat doen op stormachtige herfstavonden of ijskoude winteravonden, maar ook op een broeierige zomerdag doet On The Wing van Yoshika Colwell het opvallend goed.

Ik ben zeer gecharmeerd van de muziek op het debuutalbum van Yoshika Colwell en nog net wat meer van de prachtige stem van de Britse muzikante, maar ook haar songs zijn van een hoog niveau. Het zijn songs die je niet verwacht van een debuterende muzikante, maar Yoshika Colwell heeft er ook al wel wat jaren in de muziek op zitten.

Een muzikante die een bijzonder mooi album als On The Wing uit brengt gun ik alle succes van de wereld, maar ik vrees dat het album in deze periode van het jaar makkelijk tussen wal en schip gaat vallen. Bij mij in ieder geval niet en daar ben ik echt heel blij mee. Ga dit album vooral horen, als het moet na de zomerstop. Erwin Zijleman