Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Logan Farmer - Nightmare World I See The Horizon - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Logan Farmer - Nightmare World I See The Horizon
De Amerikaanse muzikant Logan Farmer maakte al twee in kleine kring stevig bewierookte albums en ook het deze week verschenen Nightmare World I See The Horizon is weer een kunststukje van de muzikant uit Colorado

Ik kende het werk van Logan Farmer tot deze week niet, maar ik heb er inmiddels drie prachtalbums bij. Het zijn folky albums die soms een jaren 70 vibe hebben, maar Logan Farmer is zeker niet in het verleden blijven steken. De Amerikaanse muzikant heeft een fraai ingekleurd en prachtig geproduceerd album gemaakt. Het is een album vol zeer aansprekende songs, die vervolgens enorm worden opgetild door de prachtige stem van Logan Farmer. Nightmare World I See The Horizon is een album dat verwarmt en ontspant, maar ondertussen zit je ook drie kwartier lang op het puntje van de stoel en dan moet je zijn eerste twee albums nog ontdekken.

Het deze week verschenen Nightmare World I See The Horizon is het derde album van de uit Fort Collins, Colorado, afkomstige muzikant Logan Farmer. Ik zie dat zijn eerste twee albums op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter opvallend hoge beoordelingen hebben binnengesleept, maar ik ken de eerste twee albums van de Amerikaanse muzikant niet.

Het heeft vast te maken met mijn duidelijke voorliefde voor vrouwenstemmen en ook deze week beluisterde ik in eerste instantie vooral albums die worden gedomineerd door vrouwenstemmen. Hierna wist Nightmare World I See The Horizon me echter heel snel te overtuigen.

Dat heeft alles te maken met de stem van Logan Farmer, want die is echt heel mooi. Het is een stem die in de verte wel wat doet denken aan die van Cat Stevens en ook in muzikaal opzicht hoor ik raakvlakken met het vroege jaren 70 werk van de Britse muzikant die sinds het eind van de jaren 70 als Yusuf Islam door het leven gaat (al verscheen zijn meest recente album onder de naam Yusuf/Cat Stevens).

Net als Cat Stevens in de vroege jaren 70 beschikt Logan Farmer over een warm maar ook zeer karakteristiek stemgeluid en het is een stemgeluid dat lekker laidback door de speakers komt. Ik heb niet zoveel met de wat aanstellerig zingende mannelijke folkies van het moment, maar de stem van Logan Farmer beviel me eigenlijk direct.

Nightmare World I See The Horizon doet me af en toe denken aan de muziek van Cat Stevens van vele decennia geleden, maar ik hoor ook wel wat van David Gray. Daar blijft het niet bij en ik heb het idee dat iedereen die naar het prachtige nieuwe album van Logan Farmer luistert weer andere associaties heeft. Zo hoor ik zelf opeens wat van Don McLean, wat ik eerder niet hoorde.

Alleen de stem van de Amerikaanse muzikant maakt van Nightmare World I See The Horizon al een mooi album, maar er valt veel meer te genieten op het door Logan Farmer zelf geproduceerde album. Zo klinkt het album echt prachtig, waardoor het bijna lijkt of de muzikant uit Colorado bij je in de woonkamer staat.

Naast de zang is ook de muziek op het derde album van Logan Farmer van een bijzondere schoonheid. De Amerikaanse muzikant zorgt op zijn nieuwe album zelf voor een bijzondere mooie stem, gitaren en wat accenten van keyboards. Het zorgt voor een folky basis, die vervolgens fraai wordt verrijkt door de andere muzikanten op het album. Heather Woods Broderick tekent voor bijdragen van de cello en toch nog een prachtige vrouwenstem, terwijl andere muzikanten accenten van onder andere viool, pedal steel, elektrische gitaar en nog meer cello toevoegen.

Het zorgt er voor dat Nightmare World I See The Horizon een zeer sfeervol album is. Het is een album dat gemaakt lijkt voor de winteravonden van het moment, maar ik heb zomaar een idee dat de muziek van Logan Farmer het net zo goed doet op een warme zomeravond.

Door de stem van de Amerikaanse muzikant was ik al overtuigd van de kwaliteit van Nightmare World I See The Horizon, maar door de prachtige muziek is het wat mij betreft een album in de buitencategorie, wat nog eens wordt versterkt door de knappe songs, die je steeds weer weten te betoveren en verrassen. Door mijn vrouwenstemmen bias had ik het album bijna gemist en dat zou doodzonde zijn geweest. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Amanda Bergman - embraced for a second as we die - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Amanda Bergman - embraced for a second as we die
Amanda Bergman had al twee uitstekende albums op haar naam staan, maar levert met het deze week verschenen embraced for a second as we die een zowel in muzikaal als in vocaal opzicht nog wat indrukwekkender album af

Laat embraced for a second as we die van de Zweedse muzikante Amanda Bergman door de speakers komen en je waant je even in de jaren 70. Dat duurt niet heel lang, want het album verwerkt absoluut invloeden uit de jaren 70, maar blijft hier zeker niet in steken. Amanda Bergman maakt op haar derde album vooral tijdloze popmuziek en het is popmuziek van het warme soort. Er is hoorbaar veel aandacht besteed aan de muziek op het album die naast warm ook subtiel en smaakvol is. Hetzelfde geldt voor de zang, die in het verleden wat ruwer klonk, maar aan souplesse en schoonheid heeft gewonnen. Amanda Bergman trekt vanaf het Zweedse platteland misschien wat minder makkelijk de aandacht, maar heeft echt een heel mooi album gemaakt.

Toen ik vorige week een nieuw album van de Zweedse muzikante Amanda Bergman in de lijst met nieuwe releases zag staan wist ik nog wel dat ik eerder albums van haar had besproken, maar ik had geen duidelijke herinnering meer aan haar muziek. Nu is haar debuutalbum Docks inmiddels bijna tien jaar oud, maar haar vorige album Your Hand Forever Checking On My Fever is nog geen twee jaar oud.

Het zal aan het enorme aanbod aan nieuwe muziek liggen, want ik heb het laatste album van Amanda Bergman na het typen van mijn recensie inderdaad niet vaak meer beluisterd. Ik heb mijn recensies van de vorige twee albums van Amanda Bergman er nog eens bij gepakt en in deze recensies besteed ik veel aandacht aan de wat ruwe stem van de Zweedse muzikante, die ik onder andere vergeleek met Marianne Faithfull, Nico en Amanda Lear (!).

Dat zijn geen stemmen die me altijd kunnen bekoren, maar de zang op het deze week verschenen embraced for a second as we die (geen hoofdletters) vond ik direct heel erg mooi en blijf ik ook mooi vinden. Ik heb daarom toch ook nog even naar het tien jaar oude Docks geluisterd en hierop klinkt de stem van Amanda Bergman inderdaad net iets anders, al hoor ik de bovenstaande namen er eerlijk gezegd niet meer in terug.

Op embraced for a second as we die klinkt de stem van de Zweedse muzikante, die ook een boerderij runt, wat warmer en wat minder ruw en dat vind ik persoonlijk een verbetering. Ook in muzikaal opzicht slaat het derde album van de Zweedse muzikante een net wat andere weg in en ook deze bevalt me zeer.

Op embraced for a second as we die verwerkt Amanda Bergman, die ook deel uitmaakt van de Zweedse band Amason, invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar het album klinkt ook als een tijdloos popalbum. Ik hoor wat invloeden uit de jazzy softpop van de jaren 70, maar af en toe hebben de songs van de Zweedse muzikante ook een jaren 80 vibe of sluiten ze aan bij een aantal decennia Californische popmuziek.

Ik heb niet veel informatie over het album, maar hoor wel dat het met heel veel zorg is gemaakt. De muziek op het album klinkt opvallend warm, maar is ook zeer smaakvol. Het is muziek die de perfecte ondergrond biedt voor de stem van Amanda Bergman. Het is een stem die in het verleden misschien subtiel tegen de haren in streek, maar de zang op embraced for a second as we die is echt bijzonder mooi. Amanda Bergman zingt met veel precisie, maar legt ook veel gevoel in haar stem, die misschien wat minder ruw klinkt dan in het verleden, maar wel voldoende doorleefd.

In muzikaal opzicht is embraced for a second as we die een warme deken in een ijskoude Zweedse winter en de stem van Amanda Bergman voegt er nog wat extra warmte aan toe. Ik hoor af en toe wel wat van de muziek die Joni Mitchell maakte aan het eind van de jaren 70 en het begin van de jaren 80, maar de stem van de Zweedse muzikante werpt wat minder hoge drempels op.

Ik heb de vorige albums van Amanda Bergman er ook nog eens bij gepakt en ook die bevallen me erg goed, maar ik sla embraced for a second as we die nog net wat hoger aan. Op het derde album van Amanda Bergman klinkt alles nog net wat mooier en ook de songs zitten net wat knapper in elkaar. De Zweedse muzikante verdeelt haar tijd tussen haar boerenbedrijf en het maken van muziek, maar wat mij betreft mag ze nog wat vaker muziek maken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Julianna Barwick & Mary Lattimore - Tragic Magic - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Julianna Barwick & Mary Lattimore - Tragic Magic
De Amerikaanse muzikanten Julianna Barwick en Mary Lattimore streken neer in Parijs en maakten daar met elektronica en harpen uit een ver of zelfs heel ver verleden een even rustgevend als betoverend album

Een album waarop vooral klanken van de harp zijn te horen, aangevuld met wat analoge synths en lagen engelachtige vocalen kunnen normaal gesproken niet direct op mijn sympathie rekenen, maar ik was direct onder de indruk van Tragic Magic van Julianna Barwick en Mary Lattimore. Het is een album waarop in muzikaal opzicht van alles gebeurd, maar toch zorgen de bijzondere klanken op het album voor totale ontspanning. Het is een album dat zich niet heel makkelijk laat classificeren en dat ver weg blijft van standaard popsongs, maar op een of andere manier klinkt het toch verrassend toegankelijk en is Tragic Magic keer op keer goed voor een fascinerende luistertrip.

Julianna Barwick en Mary Lattimore zijn twee Amerikaanse muzikanten die al heel wat jaren aan de weg timmeren en in het verleden ook al meerdere keren samenwerkten. Tot een gezamenlijk album kwam het tot dit jaar nog niet, maar deze week verscheen Tragic Magic. Op basis van de omschrijvingen van het album leek het me niet direct een album voor mij, maar de eerste recensies van het album waren zo positief dat ik toch ben gaan luisteren.

Tragic Magic van Julianna Barwick en Mary Lattimore is inderdaad redelijk ver verwijderd van de albums waar ik normaal gesproken naar luister en zeker van albums die ik normaal gesproken goed vind, maar het album heeft wat, waardoor ik na eerste aarzelingen toch viel voor Tragic Magic.

Julianna Barwick en Mary Lattimore gingen voor het opnemen van hun eerste gezamenlijke album naar Parijs en streken uiteindelijk neer in de Philharmonie de Paris, waar ze konden beschikken over de unieke verzameling instrumenten uit het Musée de la Musique’s uit de Franse hoofdstad. Zo kreeg Mary Lattimore de beschikking over een aantal harpen uit de 18e en 19e eeuw, terwijl Julianna Barwick zich omringde met elektronica uit de 20e eeuw en met name met analoge synths uit de jaren 70 en 80.

Het levert een album op dat totaal anders klinkt dan andere albums die ik de laatste tijd, of gedurende een hele lange tijd, heb beluisterd. Bij de harp denk ik vooral aan de Zwitserse muzikant Andreas Vollenweider, die in de jaren 80 even heel populair was, maar het harpspel van Mary Lattimore klinkt anders. Julianna Barwick ken ik vooral van atmosferische elektronische klankentapijten en die zijn ook te horen op Tragic Magic. Ze combineert deze klankentapijten met lagen vocalen die ook vooral als instrument worden ingezet.

De muziek van de twee muzikanten uit Los Angeles, die hun thuisbasis tijdelijk achter zich lieten toen de stad werd geteisterd door alles verwoestende branden, wordt hier en daar voorzien van het etiket avant-garde, maar dat past niet echt. De muziek van de twee is inderdaad niet alledaags, maar ik vind Tragic Magic een stuk toegankelijker en aangenamer dan het gemiddelde avant-garde album.

Julianna Barwick en Mary Lattimore maken misschien geen popsongs met een kop en een staart, maar de lange tracks op het album zijn bijzonder mooi en aangenaam. Ik hoor wel wat invloeden uit de ambient en de new age, al gebeurt er in muzikaal opzicht meer dan gebruikelijk in deze genres.

Het harpspel van Mary Lattimore staat centraal op Tragic Magic en voorziet het album van een wat sprookjesachtig en ook opvallend rustgevend karakter. Dat betekent zeker niet dat de harpen van de Amerikaanse muzikante maar wat voortkabbelen, want het vaak wat repeterende spel is bijzonder knap. Julianna Barwick treedt vooral op de voorgrond met lagen van haar vocalen en voegt afwisselen dunne en wat dikkere lagen elektronica toe.

De vijf eigen tracks op het album worden aangevuld met een track van Brian Eno en een van Vangelis en alles is fraai geproduceerd door Trevor Spencer, die eerder werkte met Beach House. Ik raak normaal gesproken snel verveeld bij het beluisteren van het soort muziek dat Mary Lattimore en Julianna Barwick maken, maar op een of andere manier wist Tragic Magic me direct te overtuigen en verlang ik sindsdien met enige regelmaat terug naar het bijzondere muzikale universum van de twee, dat alleen maar interessanter wordt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lucy Mellenfield - Tell The Water, She Will Listen - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lucy Mellenfield - Tell The Water, She Will Listen
De Britse muzikante Lucy Mellenfield is pas 24 jaar oud, maar heeft met Tell The Water, She Will Listen een buitengewoon knap en interessant album afgeleverd, dat klinkt als een album van een gelouterde muzikante

De naam van Lucy Mellenfield was nieuw voor mij, maar het is een naam die ik niet meer ga vergeten. Het debuutalbum van de muzikante uit Birmingham is immers een razend knap album. Lucy Mellenfield komt van het conservatorium en dat hoor je, want alles op Tell The Water, She Will Listen ademt muzikaliteit. Ook de zang van de jonge Britse muzikante is hoogstaand en hetzelfde geldt voor haar songs. Alles is ook nog eens bijzonder mooi geproduceerd door Chris Hyson van Snowpoet, waardoor je bij beluistering van het debuutalbum van Lucy Mellenfield 75 minuten lang op het puntje van je stoel zit. Wat een debuut!

Tussen de nieuwe albums van deze week kwam ik een album van Lucy Mellenfield tegen. Het is een naam die ik nog niet eerder had gezien en dat is ook niet zo gek, want Tell The Water, She Will Listen is het debuutalbum van de muzikante uit het Britse Birmingham. In het Verenigd Koninkrijk is Lucy Mellenfield inmiddels wat bekender, want de op het conservatorium van Birmingham geschoolde muzikante geldt daar als een van de grote beloften van de folk en de jazz.

Grote kans dus dat de naam van Lucy Mellenfield dit jaar flink gaat rondzingen en dat verdient ze ook, want Tell The Water, She Will Listen is een opmerkelijk debuutalbum. Het is om te beginnen een zeer ambitieus debuutalbum met ruim 75 minuten muziek. Het is bovendien een debuutalbum waar de muzikaliteit en de creativiteit van af spatten.

Lucy Mellenfield speelt zelf piano en keyboards en beschikt over een geschoolde stem, die ook nog eens mooi en warm klinkt. De Britse muzikante laat zich op haar debuutalbum begeleiden door een aantal uitstekende muzikanten, die onder andere bas, drums en blazers toevoegen aan het bijzondere geluid op Tell The Water, She Will Listen.

Een van deze muzikanten is Chris Hyson en hij produceerde het album ook. Chris Hyson is de helft van het bijzondere duo Snowpoet, dat de afgelopen jaren een aantal hoogstaande albums heeft gemaakt. De muziek van Lucy Mellenfield is minstens net zo hoogstaand.

Het is muziek die invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ik zou Tell The Water, She Will Listen zelf geen folkalbum noemen en ook geen jazzalbum. Net als de muziek die producer Chris Hyson maakt met zijn band Snowpoet, is ook de muziek van Lucy Mellenfield muziek die zich niet zomaar een etiket laat opplakken.

Het is muziek die niet alleen invloeden uit de folk en de jazz bevat, maar ook invloeden uit de pop en de klassieke muziek. Het is muziek die uitnodigt tot aandachtig luisteren en vraagt het oordelen even uit te stellen. Bij eerste beluistering vond ik de zang van de Britse muzikante wat plechtig klinken, maar na een paar keer horen vond ik de stem van Lucy Mellenfield alleen maar heel mooi.

Je hoort direct bij eerste beluistering van Tell The Water, She Will Listen dat er geweldige muzikanten op het album te horen zijn, maar het zijn ook muzikanten die met veel passie spelen. Zeker de bijdragen van de blazers knallen af en toe uit de speakers, maar ook als de muzikanten op het album redelijk ingehouden spelen, word je keer op keer betoverd door prachtige klanken.

De songs van Lucy Mellenfield klinken af en toe als Britse folksongs uit een ver verleden, maar het kan bij de muzikante uit Birmingham meerdere kanten op. Tell The Water, She Will Listen is een debuutalbum, maar klinkt als het album van een gelouterde muzikante, die het recht op volledige artistieke vrijheid inmiddels heeft verkregen. Dat recht benut Lucy Mellenfield 75 minuten lang en dat doet ze op indrukwekkende wijze.

Ondanks het feit dat de songs van de Britse muzikante behoorlijk diep graven en zowel de muziek als de zang op het album verre van alledaags zijn, weet Tell The Water, She Will Listen de aandacht moeiteloos 75 minuten lang vast te houden. Soms doet het me denken aan Kate Bush, maar een paar noten later weer helemaal niet. Tell The Water, She Will Listen is samenvattend een fascinerend album van een enorm talent. Ga dat horen! Erwin Zijleman

stem geplaatst

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lisa Germano - Geek The Girl (1994) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lisa Germano - Geek The Girl (1994)
Vrouwelijke singer-songwriters timmerden in de jaren 90 behoorlijk aan de weg, maar er verschenen niet veel albums die zo mooi, indringend en bijzonder zijn als Geek The Girl van de Amerikaanse muzikante Lisa Germano

Het is moeilijk te geloven, maar Geek The Girl van Lisa Germano is alweer meer dan 30 jaar oud. Het is een album dat in 1994 werd overladen met superlatieven, maar inmiddels helaas wat vergeten is. Het is een album dat nog net zo spannend en urgent klinkt als meer dan 30 jaar geleden, maar Geek The Girl klinkt ook nog altijd even mooi en indrukwekkend. Het is een album dat opvalt door de fantastische productie van Malcolm Burn, maar ook door de bijzondere songs van Lisa Germano en haar eigenzinnige zang. Het is een album dat in commercieel opzicht niet zoveel deed, maar in artistiek opzicht bleef Lisa Germano de concurrentie ver voor.

In lijstjes met de beste vrouwelijke singer-songwriter albums aller tijden domineren albums uit de late jaren 60 en uit de jaren 70. In deze periode werden inderdaad heel veel goede albums gemaakt, maar dat was ook zeker het geval in de jaren 90, waarin ik mijn grote voorkeur voor vrouwenstemmen ontwikkelde.

Een van mijn favoriete vrouwelijke singer-songwriter albums uit de jaren 90 is een wat vergeten album, want hoe vaak hoor je nog iets over Geek The Girl van Lisa Germano? Het in 1994 verschenen album is wat mij betreft het beste album van de Amerikaanse muzikante, maar het is zeker niet haar enige wapenfeit.

Lisa Germano dook in de jaren 80 op als violiste in de band van John Mellencamp en was als violiste ook te horen op flink wat andere albums. Aan het begin van de jaren 90 probeerde ze een solocarrière van de grond te krijgen. Ze maakte twee heel behoorlijke albums, maar met haar derde album Geek The Girl leverde ze in 1994 haar meesterwerk af.

Er volgde nog een handvol prima albums en een glansrol op het album van de gelegenheidsband OP 8, maar sinds 2013 is het helaas stil rond de muzikante uit Mishawaka, Indiana, die recent wel weer tourde met John Mellencamp en aan nieuw materiaal schijnt te werken.

Terug naar 1994, het jaar waarin Geek The Girl verscheen. Op het album werkt Lisa Germano samen met producer Malcolm Burn, die destijds veel met Daniel Lanois werkte en een paar jaar eerder het briljante Living With The Law van Chris Whitley had geproduceerd. De hand van Malcolm Burn is hoorbaar op het vaak wat broeierig en mysterieus klinkende Geek The Girl.

Lisa Germano speelt echter zelf de hoofdrol op een album, dat iets meer dan 30 jaar later is uitgegroeid tot een cultalbum. Dat het meesterwerk van Lisa Germano nooit verder is gekomen dan de cultstatus is op zich niet verbazingwekkend, want het is niet het makkelijkste album. Het is op hetzelfde moment een wonderschoon album, want Lisa Germano stijgt op haar derde album boven zichzelf uit.

Geek The Girl is in muzikaal opzicht een fascinerend maar ook betoverend mooi album. Lisa Germano en Malcolm Burn hebben het album voorzien van een donker en mysterieus geluid, waarin prachtige klanken worden gecombineerd met een bijna en soms echt spookachtige onderlaag.

De prachtige klanken bestaan vooral uit fraaie gitaarakkoorden en incidenteel het vioolspel van Lisa Germano, maar op de achtergrond gebeurt er van alles. Het voorziet het album van een bijzondere sfeer en het geeft de songs van Lisa Germano iets ongrijpbaars.

Net als de muziek op Geek The Girl is ook de zang op het album wonderschoon. Lisa Germano is misschien niet de beste zangeres, maar het is wel een zangeres die haar songs alle kanten op kan sturen en je het ene moment zachtjes in slaap sust en het volgende moment wakker laat worden in een nachtmerrie. Ook de songs van de Amerikaanse muzikante doen niet erg hun best om de luisteraar te verleiden met memorabele refreinen, maar het zijn wel songs die je bij je strot grijpen en niet denken aan los laten.

Ik had Geek The Girl, waarvan vorig jaar een fraai geremasterde versie met extra tracks van een EP verscheen, echt al heel lang niet meer beluisterd, maar ik was direct weer onder de indruk van dit wat donkere en beklemmende maar net zo goed intieme en sprookjesachtig mooie album, dat het predicaat klassieker absoluut verdient. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Courtney Marie Andrews - Valentine - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Courtney Marie Andrews - Valentine
De Amerikaanse muzikante Courtney Marie Andrews beschikt over een van de mooiste stemmen uit de Amerikaanse rootsmuziek en heeft ook met Valentine weer een indrukwekkend mooi album afgeleverd

Met het eind 2022 verschenen Loose Future had Courtney Marie Andrews de lat wel erg hoog gelegd voor zichzelf. Ze heeft daarom de tijd genomen voor Valentine, dat deze week is verschenen. Het is een album dat wederom werd gemaakt met een klein team en dat, net als zijn voorgangers, indruk maakt met mooie en bijzondere klanken en een vakkundige productie. Ook de songs van de Amerikaanse muzikante zijn weer van hoog niveau en het zijn ook dit keer zeer persoonlijke songs. Het mooist van alles blijft echter de stem van Courtney Marie Andrews, die ook op Valentine weer prachtig zingt. Loose Future blijft een werkelijk fantastisch album, maar Valentine komt zeker in de buurt.

Courtney Marie Andrews had al meer dan een handvol albums op haar naam staan toen ik tien jaar geleden voor het eerst een album van haar hoorde. Met Honest Life trok de Amerikaanse muzikante overigens niet alleen mijn aandacht, want het album kon zowel in de Verenigde Staten als in Europa rekenen op zeer positieve recensies en werd in rootskringen liefdevol omarmd.

Sindsdien mag Courtney Marie Andrews worden gerekend tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Die status dankt ze aan haar vermogen om zeer aansprekende songs te schrijven, maar vooral aan haar bijzondere mooie en gevoelige stem en aan haar zeer persoonlijke teksten.

Na Honest Life kon ik ook May Your Kindness Remain uit 2018 en Old Flowers uit 2020 zeer waarderen, maar mijn favoriete album van Courtney Marie Andrews is het in de herfst van 2022 verschenen Loose Future. Op Loose Future werkte de muzikante uit Phoenix, Arizona, samen met producer en multi-instrumentalist Sam Evian en met muzikanten Josh Kaufman (Bonny Light Horseman) en Chris Bear (Grizzly Bear), wat een verrassend origineel klinkend rootsalbum opleverde.

Loose Future haalde in 2022 de top 10 van mijn jaarlijstje, maar inmiddels schat ik het album nog wat hoger in. Ik was dan ook al maanden benieuwd naar het afgelopen herfst aangekondigde nieuwe album van Courtney Marie Andrews, dat deze week is verschenen.

Op Valentine werkt de Amerikaanse muzikante samen met producer Jerry Bernhardt en dat is een naam die bij mij geen belletje deed rinkelen. Ik had na het zo succesvolle Loose Future en de twee albums die er aan vooraf gingen eigenlijk weer een producer van naam en faam verwacht, maar Jerry Bernhardt heeft prima werk geleverd. Ook Valentine is een album dat anders klinkt dan de meeste andere rootsalbums van het moment. Net als op Loose Future varieert Courtney Marie Andrews er ook op haar nieuwe album flink op los.

De muzikante uit Phoenix, Arizona, had op haar vorige albums vaak een zwak voor folk, country en pop uit de jaren 70 en dat zijn invloeden die ook op Valentine een belangrijke rol spelen. Dat kon in het verleden nog wel eens een album opleveren dat zo was weggelopen uit de Laurel Canyon Scene van de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar op haar nieuwe album wandelt Courtney Marie Andrews met zevenmijlslaarzen door de tijd.

Ik ben echt zeer gecharmeerd van het geluid op Loose Future, maar ook Valentine klinkt prachtig. De songs van Courtney Marie Andrews zijn ook dit keer zeer persoonlijk en vaak behoorlijk melancholisch, maar het is geen album om somber van te worden. Valentine is over het algemeen niet zo heel ver verwijderd van zijn voorganger, al is het maar omdat de stem van de Amerikaanse muzikante de meeste aandacht trekt bij beluistering van het album.

Courtney Marie Andrews beschikt over een uit duizenden herkenbare stem en het is een stem die ook op Valentine weer met grote regelmaat goed is voor kippenvel. Het doet me af en toe wel wat denken aan de stem van Maria McKee, maar Courtney Marie Andrews heeft absoluut een eigen geluid. Ik begon met onwaarschijnlijk hoge verwachtingen aan Valentine, maar ze zijn verrassend makkelijk waargemaakt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jana Horn - Jana Horn - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jana Horn - Jana Horn
De Amerikaanse singer-songwriter Jana Horn maakte behoorlijk wat indruk met haar eerste twee albums en ook op haar derde titelloze album imponeert ze weer met een prachtige stem en een bijzonder eigen geluid

Het is knap hoe Jana Horn direct met de eerste noten van haar derde album een bijzondere sfeer weet op te roepen. Er zijn meer singer-songwriters met een mooie en heldere stem en er zijn meer muzikanten die de muziek in hun songs terug weten te brengen tot de essentie, maar toch klink Jana Horn anders dan vrijwel al haar collega muzikanten. De combinatie van instrumenten, het lage tempo en het verwerken van onder andere invloeden uit de folk, jazz en psychedelica geven ook het derde album van de muzikante uit Austin, Texas, een uniek eigen karakter. Ook het nieuwe album van Jana Horn is weer wonderschoon en geeft de start van het muziekjaar 2026 direct glans.

Ik was helemaal aan het begin van 2022 diep onder de indruk van het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Jana Horn. Op Optimism betoverde de singer-songwriter uit Austin, Texas, met haar zachte maar bijzonder mooie en heldere stem en met een relatief sober geluid. Het is een geluid dat af en toe herinnerde aan de Laurel Canyon folk van heel lang geleden, maar Jana Horn kon op Optimism ook verrassend eigentijds klinken en ver buiten de lijntjes van de folk kleuren.

Het debuutalbum van Jana Horn werd net iets meer dan een jaar na het verschijnen van Optimism gevolgd door het wederom prachtige en misschien nog wel mooiere The Window Is The Dream. Het is een album dat nog wat spannender en veelzijdiger klonk dan zijn voorganger en jazzy accenten toevoegde aan het fascinerende geluid van Jana Horn.

Het derde album van de Amerikaanse singer-songwriter heeft helaas wat langer op zich laten wachten, maar is deze week verschenen. Op haar titelloze derde album klinkt de muziek van Jana Horn direct vertrouwd, al heeft ze wederom stappen gezet. Ook dit keer wordt de aandacht in eerste instantie vooral getrokken door haar mooie stem en de bijzondere klanken.

De eerste twee albums van de singer-songwriter uit Austin deden me wel wat denken aan de vroege albums van de Britse folkie Kathryn Williams en dat is een naam die ook opkomt bij beluistering van het derde album van Jana Horn, al heeft de Amerikaanse muzikante wat mij betreft ook een uniek eigen geluid.

Net als op de vorige twee albums ligt het tempo vrij laag en is de muziek relatief sober, maar de songs op het nieuwe album klinken ook avontuurlijk en zeer smaakvol. Wanneer het tempo laag ligt spreekt Jana Horn haar teksten bijna uit, maar ze blijft wat mij betreft zingen.

De Amerikaanse muzikante beschikt over een stem die waarschijnlijk niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar ik vind de zang op album nummer drie weer erg mooi. De stem van Jana Horn is over het algemeen genomen fluisterzacht, maar wel voorzien van veel diepte en gevoel, waardoor ze mij makkelijk weet te raken.

Wat voor de zang geldt, geldt ook voor de muziek op het album, die zeker niet alledaags is. De instrumenten die zijn te horen op het album worden redelijk spaarzaam ingezet, maar iedere noot die wordt gespeeld is wat mij betreft raak. De muziek op het nieuwe album van Jana Horn klinkt ook bijzonder, waardoor ze zich weer makkelijk weet te onderscheiden.

De ritmesectie speelt een voorname rol in de muziek op het album met diepe bassen en jazzy drumwerk, waarna klarinet en fluit en piano en synths subtiele lagen toevoegen aan de songs van Jana Horn. De zowel folky als psychedelisch aandoende klanken hebben een bezwerende uitwerking op de luisteraar en dat heeft wat mij betreft ook de stem van Jana Horn.

De muziek van Jana Horn is niet altijd even toegankelijk en zal daarom niet snel een groot publiek aanspreken, maar in kleinere kring zal ook van het derde album weer gesmuld worden. Het is immers een album waarop alles bijzonder klinkt, maar alles ook makkelijk op zijn plek valt.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je goed hoe knap er wordt gespeeld op het album, hoe inventief de songs van Jana Horn zijn en hoe mooi haar stem is. Optimism en The Windows Is The Dream werden me de afgelopen jaren zeer dierbaar, maar ook het derde album van Jana Horn is er wat mij betreft een om liefdevol te omarmen. Erwin Zijleman

stem geplaatst

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Euphoria Again & Dogwood Tales - Destination Heaven - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Euphoria Again & Dogwood Tales - Destination Heaven
Ik ken de muziek van de Amerikaanse bands Euphoria Again en Dogwood Tales niet, maar de samenwerking van de bands op het deze week verschenen Destination Heaven is absoluut de moeite waard

Wat krijg je als twee alt-country bands de krachten bundelen? Alt-country zou je zeggen, maar op Destination Heaven van de bands Euphoria Again en Dogwood Tales hoor ik naast invloeden uit de alt-country nog veel meer, wat een tijdloos en aantrekkelijk album oplevert. Vooral in muzikaal opzicht is het smullen van ruimtelijke en beeldende klanken, die nog wat meer glans krijgen door het lage tempo op het album. Destination Heaven is hierdoor een album om heerlijk bij weg te dromen, maar vergeet tijdens het wegdromen niet te luisteren naar al het moois dat op het album te horen is. Euphoria Again en Dogwood Tales zijn wat mij betreft twee namen om in de gaten te houden.

De Amerikaanse muziekwebsite Paste schaart Destination Heaven van Euphoria Again & Dogwood Tales onder de beste albums van deze week. Het zijn twee namen die me eerlijk gezegd helemaal niets zeiden en de toevoeging van Paste dat Euphoria Again weer bestaat uit leden van de band Knifeplay veranderde daar niets aan.

AllMusic.com geeft dan meestal wel wat relevante informatie, maar de Amerikaanse muziekwebsite komt met de bovenstaande namen ook niet heel ver. Ook de bandcamp pagina’s van Euphoria Again en Dogwood Tales lopen niet over van informatie, zodat ik inmiddels weet dat eerstgenoemde band uit Philadelphia, Pennsylvania, komt en de tweede uit Harrisonburg, Virginia.

Verder weet ik inmiddels dat beide bands alt-country bands worden genoemd, maar dat had ik ook kunnen horen op Destination Heaven. Voor mijn gevoel wordt er de laatste jaren niet zo heel veel alt-country meer gemaakt, zeker vergeleken met de gloriejaren van het genre in met name de jaren 90, maar het kan ook zijn dat er minder albums uit het genre op mijn pad komen.

Ook Destination Heaven van Euphoria Again & Dogwood Tales was zonder de tip van Paste zeer waarschijnlijk aan mijn aandacht ontsnapt, maar ik vind het een prima album. Ik ken beide bands zoals gezegd niet, maar de samenwerking tussen Euphoria Again en Dogwood Tales smaakt naar meer. Destination Heaven is immers een album dat iets toevoegt aan alles dat er al is in het alt-country genre.

Het album opent met een zeer sfeervolle instrumentale track, waarin wolken pedal steel worden gecombineerd met atmosferische klanken. Het raakt absoluut aan alt-country, maar het is zeker geen doorsnee alt-country. Wanneer vocalen worden toegevoegd kruipen Euphoria Again en Dogwood Tales wat dichter tegen het bekende alt-country geluid aan, maar zeker in muzikaal opzicht weet de band ook in de tracks met zang op te vallen.

Het klinkt allemaal lekker vol, wat natuurlijk ook niet anders kan met muzikanten van twee bands, maar de muziek op Destination Heaven klinkt ook ruimtelijk. Het doet me ook wel wat denken aan uiteenlopende soorten rockmuziek uit de jaren 70, al is het lastig om de vinger er precies op te leggen. Ondertussen klinkt het allemaal lekker toegankelijk en tijdloos, waardoor het album van Euphoria Again & Dogwood Tales me makkelijk wist te overtuigen.

Door het tijdloze karakter, de makkelijk in het gehoor liggende songs en de echo’s uit het verleden vroeg ik me wel af of ik Destination Heaven na een paar keer horen nog bijzonder genoeg zou vinden, maar dat blijkt het geval. Zeker in muzikaal opzicht vind ik het album van Euphoria Again & Dogwood Tales erg mooi, zeker wanneer de pedal steel de hoofdrol opeist en dat is in de meeste tracks het geval.

De zang op het album is op het eerste gehoor misschien wat vlak, maar kleurt uiteindelijk wel heel erg mooi bij de ruimtelijke klanken. Het zorgt er voor dat ik Destination Heaven alleen maar beter en interessanter vind worden. Ik ben op zich ook wel benieuwd naar de individuele verrichtingen van Euphoria Again en Dogwood Tales, maar de samenwerking tussen de bands smaakt op het zeer fraaie Destination Heaven zeker naar meer. Direct aan het begin van het jaar dus weer een mooie tip van Paste. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: RAMAN. - I Do - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: RAMAN. - I Do
Het muziekjaar 2026 is behoorlijk rustig gestart, waardoor er nog niet heel veel aandacht is voor het debuutalbum van de Belgische muzikant RAMAN., die met I Do echter wel een sensationeel goed album heeft afgeleverd

De naam RAMAN. zong de afgelopen jaren wel eens rond, maar zijn debuutalbum I Do had ik niet aan zien komen. Het is een album dat eigenlijk in alle opzichten indruk maakt. Bijvoorbeeld met de fraaie productie en zeker ook met de spannende maar ook bijzonder mooie klanken op het album. Maar RAMAN. maakt nog wat meer indruk met zijn complexe maar ook aansprekende songs en met zijn prachtige stem. I Do van RAMAN. houdt je 45 minuten lang in een wurggreep en blijft maar verrassen met bijzondere wendingen en indrukwekkende spanningsbogen. Het levert een debuutalbum af dat de lat in het muziekjaar 2026 direct bijzonder hoog legt.

In de bioscoop draait momenteel een prachtige film/documentaire (It’s Never Over, Jeff Buckley) over het veel te korte leven van de Amerikaanse muzikant Jeff Buckley. Het heeft er voor gezorgd dat er momenteel weer wat meer aandacht is voor de man’s werkelijk briljante debuutalbum Grace, dat ook hier weer enkele keren voorbij is gekomen en dat nog altijd aan komt als de spreekwoordelijke mokerslag.

Het is een album waaraan ik vaak moet denken bij beluistering van het vorige week verschenen I Do van RAMAN. (met een punt). RAMAN. Is het alter ego van de Belgische muzikant Simon Raman, die in 2019 al eens een minialbum uitbracht, maar het vroeg in 2026 tijd vond voor het uitbrengen van zijn debuutalbum.

Dat ik bij beluistering van I Do moet denken aan het glorieuze debuutalbum van Jeff Buckley is een enorm groot compliment voor de muzikant uit Gent, die wel pech heeft dat de belangstelling voor Grace net weer oplaait op het moment dat zijn debuutalbum is verschenen. Grace is immers een album dat wat mij betreft moet worden geschaard onder de beste albums aller tijden en daarmee is het lastig concurreren.

I Do van RAMAN. moet je daarom niet willen vergelijken met het meesterwerk van Jeff Buckley, maar associaties met het album zijn lastig te onderdrukken. Ik ga de vergelijking met Grace toch los laten, want het debuutalbum van RAMAN. is een verbijsterend mooi album.

De Belgische muzikant beschikt om te beginnen over een geweldige stem. Het is een stem die meerdere kanten op kan, maar die je altijd weet te raken en die een album lang loepzuiver uit de speakers komt. Het is een stem die veel gevoel en lading toevoegt aan de songs op het album en die flink bijdraagt aan de schoonheid van I Do.

In muzikaal opzicht is het album al even mooi en bijzonder. Het album is voorzien van een organisch en wat broeierig geluid, dat je eerder plaatst aan de oevers van de Mississippi dan in Gent. Het is een geluid dat bijzonder mooi kleurt bij de prachtige stem van RAMAN. en dat deze stem voldoende ruimte biedt. De muziek op I Do is niet alleen mooi, maar ook spannend, waardoor het debuutalbum van RAMAN. je elf songs en 45 minuten lang op het puntje van de stoel houdt.

Het is muziek vol bijzondere spanningsbogen en het is bovendien een geluid waarin muzikaal vakmanschap en ruimte voor experiment hand in hand gaan. Het vraagt wat van een producer om zoveel moois in goede banen te leiden, maar de Belgische producer Koen Gisen heeft vakwerk geleverd.

Hiermee hebben we nog niet alles gehad, want ook de songs van de muzikant uit Gent zijn echt prachtig. Het zijn songs die soms wat onnavolgbaar zijn, maar net zo makkelijk verrassend toegankelijk kunnen klinken. Het zijn bovendien songs die zich niet laten beperken door de grenzen van genres en hierdoor niet zo makkelijk te typeren zijn.

De persoonlijke teksten van de Belgische muzikant tillen dit bijzondere album nog wat verder op. I Do is een album dat direct een verpletterende indruk op mij maakte, maar het is ook een album waarop nog heel veel te ontdekken valt. Ik hoop van harte dat I Do van RAMAN. veel meer aandacht gaat krijgen in België en Nederland en ver daarbuiten, want de muzikant uit Gent kan zomaar een jaarlijstjesalbum hebben gemaakt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jenny on Holiday - Quicksand Heart - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jenny on Holiday - Quicksand Heart
De Britse muzikante Jenny Hollingworth timmert al tien jaar aan de weg als helft van het duo Let’s Eat Grandma, maar levert nu als Jenny on Holiday met Quicksand Heart een werkelijk geweldig popalbum af

Het Britse duo Let’s Eat Grandma is niet heel bekend, maar heeft inmiddels drie prima albums op haar naam staan. Het zijn albums waarop Rosa Walton en Jenny Hollingworth indruk maken met avontuurlijke elektronische popmuziek. Let’s Eat Grandma oogstte met name in kleine kring veel lof voor haar albums, maar Jenny Hollingworth zet maar haar eerste soloalbum onder de naam Jenny on Holiday een flinke stap richting een veel groter publiek. Quicksand Heart is immers een geweldig popalbum met onweerstaanbaar lekkere songs. Het zijn songs waarin de Britse muzikante indruk maakt als zangeres, maar ook in muzikaal en productioneel opzicht klopt alles op het ijzersterke debuutalbum van Jenny on Holiday.

Jenny on Holiday is een project van de Britse muzikante Jenny Hollingworth en dat is een naam die bij mij direct een belletje deed rinkelen. Jenny Hollingworth formeerde immers op haar zeventiende samen met Rosa Walton de band met de geweldige naam Let’s Eat Grandma en dat is een band die ik volg.

De band heeft met I, Gemini (2016), I'm All Ears (2018) en Two Ribbons (2022) drie prima albums op haar naam staan. Het zijn albums die niet alleen de aandacht trokken met de naam van de band, maar ook met een serie bijzondere popsongs. Het zijn vooral elektronisch ingekleurde popsongs en het zijn popsongs die zich zowel laten inspireren door de pioniers van de elektronische popmuziek als door de dansvloer georiënteerde elektronische popmuziek van het moment.

De songs van Let’s Eat Grandma liggen bijzonder lekker in het gehoor, maar lopen ook nog eens over van avontuur, wat een extra reden is om de band in de gaten te houden. In mijn recensies van de albums van Let’s Eat Grandma zeg ik eigenlijk niet zoveel over de stemmen van Rosa Walton en Jenny Hollingworth, die zeker op het debuutalbum van de band nog wel erg jong klonken en natuurlijk ook waren.

Bij eerste beluistering van het debuutalbum van Jenny on Holiday was het echter vooral de stem van Jenny Hollingworth die mijn aandacht trok. De Britse muzikante gaat inmiddels bijna tien jaar mee in de muziek en heeft een heftige roller coaster ride achter de rug. Naast de successen van Let’s Eat Grandma was er de dood van haar vriend, die ook impact had op het derde album van de band.

Hiernaast worstelt Jenny Hollingworth net als iedere andere twintiger met het proces van volwassen worden, wat niet eenvoudiger is met het leven dat de Britse muzikante de afgelopen tien jaar heeft geleefd. Het land allemaal op Quicksand Heart, dat in het teken staat van verlies en ‘coming of age’.

Ik had Jenny Hollingworth al hoog zitten, maar met haar eerste soloalbum maakt ze nog net wat meer indruk. Dat doet ze in eerste instantie vooral met haar stem, die zich enorm heeft ontwikkeld de afgelopen tien jaar. Het is een stem waarin ik flarden van meerdere grote popzangeressen uit het verleden hoor, maar de stem van Jenny Hollingworth klinkt ook kwetsbaar en emotioneel en heeft een duidelijk eigen sound.

Het is een stem waar ik eigenlijk direct verliefd op was, maar Quicksand Heart van Jenny on Holiday heeft nog veel meer te bieden. Zo heeft de muzikante uit Norwich een serie geweldige popsongs geschreven. Het zijn popsongs die fris en eigentijds klinken, maar het zijn ook popsongs die herinneren aan popsongs uit het verleden.

Het is allemaal prachtig geproduceerd door Steph Marziano, die eerder al prachtig werk leverde voor onder andere Hayley Williams, Jay Som en Bartees Strange. Het levert een popalbum op dat over de potentie beschikt om uit te groeien tot de beste popalbums van het nog heel prille muziekjaar 2026.

Dat had ik op voorhand ook weer niet verwacht van Jenny Hollingworth, maar iedere keer als ik naar Quicksand Heart luister ben ik nog wat meer onder de indruk van het album en vind ik de popsongs van de Britse muzikante nog wat indrukwekkender. Met name de Britse muziekpers is behoorlijk enthousiast over het debuutalbum van Jenny on Holiday en daar valt niets, maar dan ook helemaal niets op af te dingen. Wat een aangename verrassing in de eerste weken van het jaar. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Khushi - Love Songs & Other Lies - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Khushi - Love Songs & Other Lies
De Britse muzikant Khushi is tot dusver vooral bekend als de producer van albums van James Blake, maar met zijn prima tweede album Love Songs & Other Lies eist hij ook zelf zijn plekje in de spotlights op

Khushi bracht helemaal aan het begin van het jaar zijn tweede album uit, waardoor het nog niet heel veel aandacht heeft gekregen, maar Love Songs & Other Lies is een knap gemaakt album. Het is een album dat op het eerste gehoor misschien wat zoet en glad klinkt, maar de productie van het album is echt prachtig en ook de muziek op het album is mooi en veelzijdig. Als de muziek en de songs op het album eenmaal op hun plek vallen, groeit ook de waardering voor de zang op Love Songs & Other Lies. Het is een album dat ook nog eens lastig in een hokje is te duwen, wat uiteindelijk zeer in het voordeel spreekt van het tweede album van deze Britse muzikant en producer.

Khushi is het Hindi woord voor geluk, maar het is ook de artiestennaam van de uit Londen afkomstige singer-songwriter en producer Kalim Patel. Het helemaal aan het begin van het jaar verschenen album Love Songs & Other Lies is de eerste muziek van Khushi die ik hoor, maar het is het tweede album van de Britse muzikant, die vijf jaar geleden debuteerde met het album Strange Seasons, dat mij toen niet is opgevallen.

Khushi was de afgelopen jaren vooral bekend als producer en sleepte een Grammy nominatie in de wacht voor zijn werk voor James Blake. Dat hij een vinger in de pap had bij de albums van James Blake hoor je ook wel, maar ik ben er nog niet uit of ik dat echt een pre vind.

Ik was in eerste instantie ook niet zo heel enthousiast over Love Songs & Other Lies. Het is direct vanaf de openingstrack een bijzonder sfeervol en stemmig album en ook de zang van Khushi is in orde, maar ik werd bij eerste beluistering wel wat week van de muziek en de zang.

Zeker wanneer zowel de muziek als de zang wat zwaar worden aangezet is het allemaal wat aan de zoete kant en dat kan ik van zangeressen beter hebben dan van zangers. De prachtige duetten met de mij onbekende zangeressen Monica Martin en Ruti wisten me dan ook net wat makkelijker te overtuigen dan de songs waarin Khushi er alleen voor staat.

Love Songs & Other Lies deed het ondertussen wel opvallend goed tijdens de koude winteravonden van de afgelopen week en langzaam maar zeker ben ik het album meer gaan waarderen. Love Songs & Other Lies is om te beginnen bijzonder mooi geproduceerd. Alles komt even helder door de speakers en alle instrumenten passen even goed bij elkaar en combineren bovendien prachtig met de zang.

Het klinkt op het eerste gehoor misschien wat braaf en zoet, maar Khushi is echt een prima zanger, die ook nog eens fraai kan variëren net zijn stem. Ook in muzikaal opzicht is Love Songs & Other Lies een album dat steeds beter wordt. Het klinkt allemaal mooi verzorgd, maar de muziek op het album is ook voldoende vaak spannend en bovendien zeer veelzijdig.

Ik heb het minst met de wat stevig aangezette klanken, die ik het minst onderscheidend vind en ook het minst goed vind passen bij de zang, maar gelukkig is Khushi op zijn tweede album niet vies van meer ingetogen en dromerige klanken. Het past allemaal in het hokje pop, maar Love Songs & Other Lies bevat ook zeker invloeden uit andere genres.

Ik ben blij dat het album is verschenen in de eerste week van het nieuwe jaar, want in een week met heel veel releases had ik het album waarschijnlijk niet de kans gegeven die het wel verdient. Juist toen ik het album meerdere keren voorbij had horen komen raakte ik onder de indruk van al hetgeen dat Khushi te bieden heeft.

Een release vroeg in het jaar betekent ook vaak dat er nog niet heel veel aandacht voor is en dat is in het geval van Khushi jammer. De Britse muzikant en producer is tot dusver vooral bekend als een van de mensen achter het geluid van James Blake, maar Khushi laat op Love Songs & Other Lies met grote regelmaat horen dat hij ook zelf een plekje in de spotlights verdient. Het is een album dat zich net wat buiten mijn muzikale comfort zone bevindt, maar ik geniet eigenlijk steeds meer van de muziek van Khushi. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: ISE - Suitcase Child - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: ISE - Suitcase Child
Niet iedereen zal gecharmeerd zijn van de stem van de pas 19 jaar oude Belgische muzikante Ise Smeets, maar als je vatbaar bent voor de vocale uitbarstingen op het debuutalbum van ISE is het een imponerend album

Ise Smeets won in 2024 de muziekwedstrijd De Nieuwe Lichting en wordt sindsdien gezien als een van de aanstormende talenten van de Belgische muziekscene. Dat talent komt er uit op het deze week verschenen debuutalbum van ISE. Ise Smeets is pas 19 jaar oud, maar beschikt over een verrassend rauwe stem. Het is een stem die ze ook nog eens met veel kracht en emotie gebruikt, wat van Suitcase Child een behoorlijk heftig album maakt, wat het overigens ook in tekstueel opzicht is. De jonge Belgische muzikante beschikt over een stem waar je van moet houden, maar als je vatbaar bent voor de heftige zang op haar debuutalbum, is het een album dat behoorlijk wat indruk maakt.

ISE, hier en daar ook geschreven als ise, is het alter ego van de Belgische singer-songwriter Ise Smeets. De pas 19 jaar oude muzikante uit het Belgische Bree dook twee jaar geleden op en maakte direct een onuitwisbare indruk met haar wat rauwe en emotievolle stem. Deze week verscheen haar debuutalbum Suitcase Child, waarvan de titel verwijst naar het heen en weer worden geslingerd tussen de huizen van haar gescheiden ouders.

Ise Smeets is misschien pas 19 jaar oud, maar ze weet precies wat ze wil. Suitcase Child is in eigen beheer uitgebracht en op het album heeft de Belgische singer-songwriter zich omringd met door haar zelf geselecteerde muzikanten, waaronder een aantal leden van The Haunted Youth, en de ook van Selah Sue bekende producer Dries Henderickx.

Op haar debuutalbum staat Ise Smeets stil bij haar jeugd, waarin de scheiding van haar ouders een belangrijke rol speelde. Het is een persoonlijk en vaak behoorlijk heftig album geworden en het is wat mij betreft een album dat diepe indruk maakt of dat je absoluut niet trekt.

Dat heeft alles te maken met de stem van de Belgische muzikante. In de eerste reacties die op het Internet zijn verschenen wordt de stem van Ise Smeets met veel superlatieven geprezen of juist met veel kracht verafschuwt, een tussenweg lijkt er bijna niet te zijn. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, want de Belgische singer-songwriter beschikt over een behoorlijk heftige stem en zingt bovendien zeer expressief.

Voor iemand van slechts 19 jaar oud beschikt Ise Smeets over een verrassend ruwe en doorleefd klinkende stem en het is bovendien een stem met veel emotie. Het is een stem die over het algemeen met veel kracht wordt gebruikt en bovendien is voorzien van een snik, die het geheel nog wat expressiever maakt.

Ik kan me goed voorstellen dat de stem van de Ise Smeets flink tegen de haren instrijkt, maar zelf vind ik de zang op Suitcase Child mooi en indrukwekkend. Dat is op zich bijzonder, want ik hou meestal van zangeressen die goed weten te doseren en vooral kiezen voor ingetogen zang. Dat laatste doet ISE maar af en toe, want het grootste deel van haar tijd zingt ze met veel power.

Ook als ze ingetogen zingt is de zang op Suitcase Child best heftig, maar het deed eigenlijk direct wat met mij en na enige gewenning vind ik de stem van ISE nog wat mooier. De stevig aangezette zang en de flinke dosis emotie in de zang voorzien Suitcase Child van een eigen gezicht en voorzien de songs van de jonge muzikante van een bijzondere lading.

Het zijn songs die niet in alle gevallen even opzienbarend zijn, maar door de karakteristieke zang maakt ISE er iets bijzonders van. De muzikanten die haar omringen sluiten fraai aan bij de stem van de Belgische muzikante door ook de instrumentatie op het album af en toe stevig aan te zetten en bovendien te zorgen voor flink wat dynamiek in de muziek.

ISE werd geboren in het huidige millennium, maar in muzikaal opzicht is ze vooral een kind van de jaren 90, waarin de wijze waarop ze haar stem gebruikt vaker voor kwam. Suitcase Child is zeker geen perfect debuut, maar voor een 19-jarige muzikante vind ik het een bijzonder knap debuut en met een stem als die van Ise Smeets zit er nog veel meer in. Het muziekjaar 2026 opent met een kleine handvol uitstekende albums en Suitcase Child van ISE is er wat mij betreft een van. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ruby Gill - Some Kind Of Control - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ruby Gill - Some Kind Of Control
Some Kind Of Control van Ruby Gill is een album dat begin vorig jaar helaas nauwelijks is opgemerkt, maar het is een album van een bijna onwerkelijke schoonheid, waar je alleen maar ademloos naar kunt luisteren

Ruby Gill werd geboren in Zuid-Afrika, maar werkt tegenwoordig vanuit het Australische Melbourne. Daar maakte ze het bijna een jaar geleden verschenen Some Kind Of Control. Het is een indrukwekkend mooi album met vooral ingetogen songs, die worden gedragen door piano of gitaar. De muziek is sober, maar ook indringend en intens en dat geldt ook voor de zang van Ruby Gill, die beschikt over een prachtige stem. Some Kind Of Control is geen album dat via TikTok de wereld gaat veroveren, maar in andere bubbels verdient Ruby Gill echt alle aandacht. Bij eerste beluistering was ik geroerd door de intieme songs en sindsdien is Some Kind Of Control me extreem dierbaar geworden.

Ik weet niet eens meer waar ik het album precies tegen kwam, maar in een persoonlijk jaarlijstje dat ik vond op het Internet zag ik negen albums die ook hoog genoteerd staan in mijn eigen lijstje en Some Kind Of Control van Ruby Gill. Inmiddels weet ik dat het mij tot voor kort totaal onbekende album ook niet had misstaan in mijn jaarlijstje, want Ruby Gill heeft een fascinerend album gemaakt.

Het is tweede album van de singer-songwriter die werd geboren in het Zuid-Afrikaanse Johannesburg, maar inmiddels Melbourne in Australië als thuisbasis heeft. Some Kind Of Control is de opvolger van het in 2022 verschenen debuutalbum I'm Gonna Die With This Frown On My Face, dat alleen met de titel al de aandacht had moeten trekken.

Die aandacht trekt Ruby Gill ook met de bijzondere titels van de songs op haar tweede album. Titels als How Chimpanzees Reassure Each Other en Room Full Of Human Male Politicians maakten me op voorhand al heel nieuwsgierig naar de muziek van Ruby Gill en ze heeft me zeker niet teleur gesteld.

De muzikante uit Melbourne kan uit de voeten met de piano en de gitaar en dat zijn de twee instrumenten die centraal staan in de meeste songs op Some Kind Of Control. Het zijn songs die redelijk sober tot bijna minimalistisch zijn ingekleurd, wat de songs voorziet van een bijzondere sfeer.

Het is een sfeer die niet direct is te koppelen aan een bepaald genre, want Ruby Gill slaagt er in om steeds anders te klinken. In een aantal songs maakt de Zuid-Afrikaanse muzikante folk zoals deze meerdere decennia geleden in de heuvels rond Los Angeles of in San Francisco werd gemaakt, maar Some Kind Of Control kan ook ruw en rafelig klinken, wat af en toe doet denken aan de muziek van PJ Harvey.

De muziek op het tweede album van Ruby Gill is redelijk sober, maar met beperkte middelen wordt een maximaal effect verkregen. Zowel de piano als de gitaren kunnen donker of zelfs beklemmend klinken en voorzien de songs van Ruby Gill van een bijzondere onderhuidse spanning.

Het kleurt prachtig bij de stem van de muzikante uit Melbourne, die ook alle kanten op kan. In de meer folky songs op het album hoor ik flarden van folkies uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar de zang van Ruby Gill doet me af en toe ook denken aan Fiona Apple, wat overigens niet betekent dat de stemmen van de twee op elkaar lijken.

De vergelijking met Fiona Apple heeft vooral te maken met het wat donkere en vooral zeer intense geluid van Ruby Gill, die direct vanaf de eerste noten van Some Kind Of Control alle aandacht opeist. De songs op het album zijn sober en intens, maar ook rauw en puur en het zijn songs die zich behoorlijk stevig opdringen.

Bij eerste beluistering van het tweede album van Ruby Gill was ik diep onder de indruk van haar songs en inmiddels een week of twee verder is mijn liefde voor het album alleen maar gegroeid. Ruby Gill heeft een singer-songwriter album gemaakt van een soort dat tegenwoordig nauwelijks meer wordt gemaakt.

Het is een album met een intimiteit en intensiteit die je bij de strot grijpt, maar de Zuid-Afrikaanse muzikante weet je ook steeds weer te verrassen, bijvoorbeeld met de bijzondere koortjes op het album, die af en toe herinneren aan haar geboortegrond, maar ook door binnen haar songs met grote stappen door genres en door de tijd te stappen. Luister naar Some Kind Of Control van Ruby Gill en je bent verkocht. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Dry Cleaning - Secret Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Dry Cleaning - Secret Love
Dry Cleaning heeft de tijd genomen voor haar derde album en heeft samen met producer Cate Le Bon nieuwe accenten toegevoegd aan haar geluid, dat door het gesproken woord van Florence Shaw nog altijd uniek klinkt

Met Stumpwork leverde de Britse band Dry Cleaning in 2022 een van de betere albums van het jaar af. Het is een album dat invloeden uit de postpunk niet uit de weg ging, maar ook andere invloeden een kans gaf. De Britse band doet dat nog wat meer op het deze week verschenen Secret Love, dat is geproduceerd door niemand minder dan Cate Le Bon. Het album klinkt door de voordracht van Florence Shaw absoluut als Dry Cleaning, maar in muzikaal opzicht zet de band een aantal subtiele maar mooie stappen. De band uit Londen maakte de belofte van haar debuutalbum meer dan waar op Stumpwork, maar is met het echt prachtige Secret Love de belofte ver voorbij.

Er doken de afgelopen jaren nogal wat Britse en Ierse postpunk bands op met meer pratende dan zingende frontmannen en ik kan daar toch niet heel goed tegen. Op een gegeven moment gaat al dat gepraat me enorm tegen staan, zeker als het allemaal ook nog eens bozig of hyperactief klinkt. Ook de Britse band Dry Cleaning liet zich op haar in 2021 verschenen debuutalbum New Long Leg stevig beïnvloeden door de postpunk van weleer, maar de band uit Londen had vergeleken met de meeste andere bands in het genre twee sterke troeven.

Allereerst wist het topproducer John Parish (PJ Harvey) te strikken voor het album en hiernaast was de praatzang van frontvrouw Florence Shaw niet te vergelijken met die van de meeste van haar mannelijke collega’s. Waar ik vooral nerveus werd van de meeste mannelijke praatzangers, was de voordracht van Florence Shaw verrassend mooi en rustgevend. Het maakte van New Long Leg een origineel en wat mij betreft ook erg goed album.

Het in 2022 verschenen en wederom door John Parish geproduceerde Stumpwork vond ik nog een stuk beter. Op het album liet Dry Cleaning zich nog steeds beïnvloeden door postpunk uit het verleden, maar de band sleepte er ook invloeden uit onder andere de jazz en de psychedelica bij. Het leverde een album op dat terecht opdook in de nodige jaarlijstjes.

Dry Cleaning heeft de tijd genomen voor haar derde album, maar is er in 2026 vroeg bij. Na twee albums met John Parish heeft de Britse band wederom een producer van naam en faam weten te strikken, want zo mogen we Cate Le Bon inmiddels wel noemen. Dry Cleaning nam eerder wat songs op met onder andere Wilco’s Jeff Tweedy, maar begon uiteindelijk opnieuw met Cate Le Bon aan het roer.

Cate Le Bon is op haar eigen albums zeer eigenzinnig en vernieuwend, maar ze heeft het inmiddels bekende geluid van Dry Cleaning grotendeels in stand gehouden. Secret Love klinkt het grootste deel van de tijd als de logische opvolger van Stumpwork. Invloeden uit de postpunk zijn nog altijd niet verdwenen uit het geluid van Dry Cleaning, maar de band uit Londen laat inmiddels een geluid horen dat bol staat van de invloeden.

In de openingstrack hoor je een verrassend funky basloopje en gitaarwerk dat herinnert aan het gitaarwerk van Adrian Belew op de Berlijnse albums van Bowie. Het zijn klanken die veel vaker zijn te horen op het album, dat in muzikaal opzicht nog wat dieper graaft dan Stumpwork.

Dat Dry Cleaning nog altijd klinkt als Dry Cleaning is vooral de verdienste van de praatzang van Florence Shaw. De Britse muzikante draagt haar teksten nog altijd prachtig voor, met hier en daar voorzichtig naar zang neigende voordracht of zelfs echte zang. Het klinkt nog altijd wat onderkoeld, maar wel een stuk melodieuzer dan de praatzang op het debuutalbum van de band.

In muzikaal opzicht is Dry Cleaning vergeleken met het debuutalbum flink gegroeid. Het gitaarwerk op Secret Love is echt prachtig en ook het baswerk mag er zijn. Het is allemaal prachtig geproduceerd door Cate Le Bon, die misschien geen groot stempel op het geluid van Dry Cleaning drukt, maar allerlei subtiele verbeteringen heeft doorgevoerd. Ik heb met name Stumpwork heel hoog zitten, maar na een paar keer horen durf ik de conclusie wel aan dat Dry Cleaning met Secret Love haar beste album tot dusver heeft gemaakt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Zach Bryan - With Heaven On Top - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Zach Bryan - With Heaven On Top
Het zou een EP met maar een paar songs worden, maar de Amerikaanse muzikant Zach Bryan verrast met een album met maar liefst 25 tracks en het zijn tracks waarmee de muzikant uit Oklahoma de lat nog wat hoger legt

Zach Bryan werd, met name in de Verenigde Staten, een ster met zijn vorige twee albums, maar dat het nog wat beter kan laat de Amerikaanse muzikant horen op zijn zesde studioalbum With Heaven On Top. Zach Bryan beschikt over een uit duizenden herkenbare stem en het is een stem die dwars door de ziel snijdt. Dat doen ook de indringende verhalen op het album, dat 80 minuten lang imponeert met songs die op meerdere terreinen binnen de Americana uit de voeten kunnen. Het zijn prachtig ingekleurde songs, die met hart en ziel worden vertolkt. Iedereen die nog twijfelde over Zach Bryan moet maar eens snel gaan luisteren naar het bijzonder indrukwekkende With Heaven On Top.

Ruim een maand geleden werd een concert van de Amerikaanse countrymuzikant Zach Bryan in het Philips Stadion in Eindhoven aangekondigd. Ik kon me, mede gezien de behoorlijk stevige ticketprijzen, niet voorstellen dat de in Oklahoma geboren muzikant in Nederland een stadion zou uitverkopen en er zijn inderdaad nog flink wat kaarten beschikbaar voor het concert volgend jaar zomer.

Het doet niets af aan de status die Zach Bryan momenteel heeft als een van de grootheden binnen de Amerikaanse countrymuziek. Die status dankt Zach Bryan met name aan zijn albums Zach Bryan uit 2023 en The Great American Bar Scene uit 2024. Het zijn albums die ik, ondanks mijn grote voorkeur voor vrouwenstemmen, zeer kan waarderen en het titelloze album uit 2023 haalde, mede dankzij gastbijdragen van onder andere The War & Treaty, Sierra Ferrell, The Lumineers en Kacey Musgraves, zelfs mijn jaarlijstje.

De Amerikaanse muzikant kondigde onlangs een nieuwe EP aan met de titel With Heaven On Top, maar dit bleek bij de release gisteren een compleet album te zijn. En wat voor album, want With Heaven On Top bevat maar liefst 25 tracks en bijna 80 minuten muziek. Hiermee is de koek nog niet op, want Zach Bryan heeft inmiddels ook nog een akoestische versie van het album aangekondigd.

Dat akoestische album wachten we rustig af, want voorlopig valt er meer dan genoeg te genieten op het deze week verschenen album. With Heaven On Top opent met twee minuten gesproken woord, maar hierna gaat het los. Na twee geweldige albums hoeven we niet meer te twijfelen aan het talent van de Amerikaanse muzikant en ook het nieuwe album van Zach Bryan is weer van een zeer hoog niveau.

With Heaven On Top is een album van een geweldige songwriter en verhalenverteller. De verhalen die Zach Bryan vertelt op zijn nieuwe album zijn door een liefdesbreuk deels zeer persoonlijk van aard, maar de muzikant uit Oklahoma schuwt ook de politiek niet en is met zijn track over de politiedienst ICE wel heel actueel.

In muzikaal opzicht keert Zach Bryan meer dan eens terug naar het verleden. De muziek van de Amerikaanse muzikant wordt vooral countrymuziek genoemd, maar ik hoor ook volop invloeden uit de folk en zou With Heaven On Top eerder een tijdloos Americana album noemen, dat soms ook meerdere decennia oud zou kunnen zijn.

Het is een album dat zich in een aantal opzichten laat vergelijken met Springsteen’s Nebraska, maar het is wel de Nebraska van deze tijd. 80 minuten muziek is veel en meestal teveel, maar Zach Bryan weet op zijn nieuwe album een hoog niveau vast te houden. De mooie verhalen van de Amerikaanse muzikant zijn verpakt in aansprekende songs, die fraai worden uitgevoerd. Er hebben flink wat muzikanten meegewerkt aan het album, dat desondanks redelijk ingetogen klinkt.

With Heaven On Top bevat zowel ingetogen als wat stevigere songs en ook in de wat stevigere songs hoor ik de invloeden van Bruce Springsteen, maar zeker ook invloeden van Tom Petty. Wat keer op keer opvalt bij beluistering van het album is de bijzondere maar ook prachtige inkleuring van de songs. De accenten van onder andere blazers, strijkers en de pedal steel zijn bijzonder trefzeker, maar zitten de sobere basis van de songs van Zach Bryan nooit in de weg.

De mooie, karakteristieke en emotievolle stem van Zach Bryan maakt de euforie die je voelt bij beluistering van With Heaven On Top compleet. Ik was al overtuigd van de kwaliteiten van Zach Bryan, maar met zijn nieuwe album blaast hij me toch weer van mijn sokken. Wat een prachtige en indrukwekkende start van het muziekjaar 2026. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Flower Face - Girl Prometheus (2024) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Flower Face - Girl Prometheus (2024)
Min of meer bij toeval ontdekte ik deze week het eind 2024 al verschenen Girl Prometheus van Flower Face en sindsdien ben ik compleet in de ban van dit in alle opzichten betoverend mooie album uit Canada

De Canadese muzikante Ruby McKinnon timmert vanuit Montreal inmiddels al heel wat jaren aan de weg met haar project Flower Face. Dat heeft haar nog niet wereldberoemd gemaakt, maar dat heeft niets te maken met de kwaliteit van haar muziek. Zo is het eind 2024 verschenen Girl Prometheus echt een prachtig album. De teksten zijn mooi, de songs zijn wonderschoon maar ook spannend, in muzikaal opzicht is het prachtig en Ruby McKinnon beschikt ook nog eens over een engelenstem, die echt met geen mogelijkheid is te weerstaan. Ik had tot een paar dagen geleden nog nooit van Flower Face gehoord, maar Girl Prometheus is een album dat ik vanaf nu intens koester.

Ik kijk vaak rond op het Nederlandse muziekplatform MusicMeter.nl, waar iedereen zijn of haar mening over albums kan geven. Het platform bevat mooie discussies over albums, maar het levert me ook met grote regelmaat interessante tips op. De tip die heeft geleid tot deze recensie kwam op hele bijzondere wijze tot stand, maar wat is het een mooie tip.

In een bericht over het album Deeper Well van Kacey Musgraves, met afstand mijn favoriete album van 2024, gaf de schrijver van het bericht aan dat het ook zijn favoriete album was tot in de een na laatste maand van het jaar het album Girl Prometheus van Flower Face verscheen. Ik kon vervolgens niet wachten om naar dit album te luisteren, waarna het album me echt binnen een paar minuten inpakte.

Girl Prometheus van Flower Face had het in 2024 voor mij waarschijnlijk niet gewonnen van het album van Kacey Musgraves, dat ik schaar onder mijn favoriete albums aller tijden, maar het was absoluut in de hoogste regionen van mijn jaarlijstje terecht gekomen.

Ik had echt nog nooit van Flower Face gehoord, maar het blijkt het alter ego van de Canadese muzikante Ruby McKinnon. Girl Prometheus, waarvan later ook nog een instrumentale versie is verschenen, is niet het eerste album van de muzikante uit Montreal. Op Spotify staan nog drie eerdere albums van Flower Face en op de bandcamp pagina van de Canadese muzikante zie ik er nog twee.

Ik hoopte op voorhand natuurlijk op muziek die verwant is aan de muziek van Kacey Musgraves en die hoop is uitgekomen. Girl Prometheus van Flower Face doet in meerdere opzichten denken aan het meest recente album van Kacey Musgraves. De muziek op beide albums is oorstrelend en verleidelijk mooi en net als Kacey Musgraves beschikt ook Ruby McKinnon over een engelenstem, die je onmiddellijk in katzwijm brengt.

De stem van Ruby McKinnon is wat breekbaarder en wat melancholischer dan die van Kacey Musgraves en het is een stem die Girl Prometheus van Flower Face tot angstige hoogten optilt. Net als Deeper Well is ook Girl Prometheus een album waarop invloeden uit de folk een belangrijke rol spelen, maar waar Kacey Musgraves vooral kiest voor de ultieme verleiding, is de muziek van Flower Face wat spannender en heel af en toe ook licht ontvlambaar.

Op beide albums zijn op de achtergrond atmosferische klankentapijten toegevoegd, maar die op Girl Prometheus van Flower Face zijn wat zwaarder aangezet en worden versterkt door prachtig pianospel. Het combineert allemaal bijzonder mooi met de onweerstaanbaar aangename stem van Ruby McKinnon en haar poëtische en persoonlijke teksten.

Ik laat de vergelijking met het album van Kacey Musgraves vanaf nu los, want het album van Flower Face is veel te mooi en bijzonder om te worden vergelijken met een ander album. Ik kan nauwelijks stoppen met luisteren naar het wonderschone Girl Prometheus en hoor steeds weer nieuwe dingen die het album van Flower Face nog wat mooier en unieker maken.

Ik heb inmiddels stapels tips gekregen op MusicMeter.nl, maar Girl Prometheus van Flower Face is met afstand de mooiste. Het is een tip die het muziekjaar 2024 voor mij heeft herschreven, want Ruby McKinnon heeft een album gemaakt dat thuis hoort tussen de allermooiste albums van het betreffende jaar. En ik heb zomaar het idee dat het album nog lang niet is uitgegroeid. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Niia - V - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Niia - V
De Amerikaans-Italiaanse muzikante Niia bouwt gestaag aan een interessant oeuvre waarop ze jazz combineert met allerlei andere invloeden, wat ook op het vorig jaar verschenen V weer zeer fraai uitpakt

Niia heeft over fans niet te klagen, maar haar vijfde album V is mijn eerste kennismaking met haar muziek. Het is muziek waarin invloeden uit de jazz een zeer voorname rol spelen, maar Niia maakt zeker niet alleen maar jazz. Op haar nieuwe album zijn invloeden uit de jazz wel weer wat prominenter aanwezig, maar ook invloeden uit onder andere de R&B en de pop hebben hun weg gevonden naar het album. Het is een album waarop Niia makkelijk indruk maakt met haar mooie en veelzijdige stem, maar ook in muzikaal opzicht is het vijfde album van de muzikante uit Los Angeles een mooi en interessant album. Helaas wat genegeerd vorig jaar maar absoluut de moeite waard.

Ik kan me niet herinneren dat ik de naam Niia ooit eerder had gehoord en ik had zeker nog nooit naar haar muziek geluisterd. Het in oktober verschenen V werd me onlangs aangeraden en het is een album dat me uitstekend bevalt. Dat ik nog niet eerder van Niia had gehoord ligt alleen aan mij, want de Amerikaanse muzikante met ook Italiaanse wortels timmert inmiddels een kleine tien jaar aan de weg, is behoorlijk succesvol en kan bovendien rekenen op zeer lovende woorden van de critici.

Met V leverde Niia (Bertino) afgelopen herfst haar vijfde album af en het is een bijzonder album. Dat ik nog niet eerder op het spoor van Niia ben gekomen heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ze over het algemeen het etiket jazz krijgt opgeplakt. Dat is niet mijn favoriete genre, want vooral jazz van het nerveuze en van de hak op de tak springende soort kan ik maar moeilijk verdragen.

Dat soort jazz maakt Niia gelukkig niet. De Amerikaanse muzikante maakt vooral ingetogen en zich langzaam voortslepende jazz, die het uitstekend doet in de kleine uurtjes. Af en toe hoor ik raakvlakken met het soort muziek dat bijvoorbeeld Norah Jones en Madeleine Peyroux ook wel eens maken, maar Niia laat zich niet in een enkel hokje duwen en klinkt ook met enige regelmaat als Sade.

Op haar vorige albums liet de Amerikaanse muzikante ook invloeden uit de R&B, soul, elektronica en indie horen en ook V is een album dat vaak van kleur verschiet. V bevat een aantal songs die je meenemen naar een duistere nachtclub waar de jazz regeert, maar Niia kan ook uit de voeten met broeierige R&B of veelkleurige pop vol invloeden.

V is weer wat jazzier dan haar vorige album, dat overigens geproduceerd werd door Jonathan Wilson. Voor haar nieuwe album deed Niia een beroep op Spencer Zahn en Lawrence Rothman, die ook vooral buiten de jazz actief zijn. Het zorgt er voor dat de jazzimpulsen van Niia zelf worden verrijkt met allerlei andere invloeden, wat van V een spannend album maakt.

In muzikaal en productioneel opzicht klinkt het allemaal zeer verzorgd. Zeker de wat meer jazzy stukken lopen over van muzikaliteit en met name wanneer wordt gekozen voor ingetogen en beeldende klanken is de muziek op V bijzonder mooi. Het wordt spannender wanneer de muzikante uit Los Angeles wat meer buiten de lijntjes van de jazz kleurt en vooral wanneer ze de grenzen tussen de verschillende genres laat vervagen.

Ook in vocaal opzicht maakt Niia makkelijk indruk en ook met haar stem schakelt ze makkelijk tussen genres. Ze is een uitstekende jazzzangeres, maar ook in het wat meer naar R&B en pop neigende repertoire maakt Niia makkelijk indruk als zangeres. V begeeft zich een redelijk deel van de tijd net wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar het album heeft zoveel moois te bieden dat ik er toch naar blijf luisteren.

Niia timmert vooral in de Verenigde Staten met flink wat succes aan de weg, maar in Nederland lees ik verrassend weinig over haar albums. Ook V heeft in Nederland niet veel aandacht gekregen, maar het is een album dat zowel binnen als buiten de jazzkringen aandacht verdient. Zelf heb ik me inmiddels nog wat meer verdiept en met name haar vierde album Bobby Deerfield vind ik nog wat interessanter dan het ook uitstekende V. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Annie and The Caldwells - Can't Lose My (Soul) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Annie and The Caldwells - Can't Lose My (Soul)
Annie Caldwell maakt al decennia lang muziek, maar het samen met haar band The Caldwells gemaakte Can't Lose My (Soul) is het eerste album dat de aandacht van een breed publiek weet te trekken en terecht

Annie Caldwell draait al heel lang mee in de muziek en zal waarschijnlijk niet verwacht hebben dat haar dit jaar verschenen album met haar band The Caldwells zo succesvol zou zijn. De Amerikaanse muzikante doet immers geen moment een poging om aan te sluiten bij de trends van dit moment. De mix van soul, gospel, funk en disco die is te horen op Can't Lose My (Soul) zou ook heel veel jaren geleden gemaakt kunnen zijn, maar komt als geroepen. Annie Caldwell is een geweldige soulzangeres en haar band weet haar prachtig te ondersteunen met geweldige koortjes en soulvolle klanken. Dit alles in soms hele lange tracks, die alle ruimte bieden aan de zangeres en haar band. Heerlijk album.

Can't Lose My (Soul) van Annie and The Caldwells is vaste prik in de jaarlijstjes van 2025. Dat is best bijzonder, want Annie Caldwell draait als sinds de jaren 70 mee en maakte tot dusver vooral muziek die lang niet zo uitvoerig werd bejubeld door de critici als het laatste album van de Amerikaanse soul- en gospelzangeres en haar band.

Toen het album begin vorig jaar opdook hoorde ik op het eerste gehoor eerlijk gezegd ook niet zo veel bijzonders. Een geweldige soulstem, fraaie koortjes, een authentiek klinkend soulgeluid en flink wat invloeden uit de gospelmuziek. Het is natuurlijk niet niks, maar het is allemaal eerder gedaan, waardoor ik niet direct overeind sprong bij eerste beluistering van het album en het uiteindelijk zelfs liet liggen.

Dat laatste was een flinke misser moet ik nu toegeven. Er is misschien niet veel nieuws te horen op Can't Lose My (Soul) van Annie and The Caldwells, maar het niveau op het album ligt wel hoog. Heel hoog zelfs. Annie Caldwell is om te beginnen een geweldige zangeres. De Amerikaanse zangeres timmerde decennia geleden al aan de weg met de Staples Jr Singers en heeft de pensioengerechtigde leeftijd inmiddels bereikt, maar wat klinkt haar ruwe maar ook zuivere stem nog geweldig.

Het is een stem die de vloer aanveegt met een heel legioen aan jonge soulzangeressen, die minder soul in hun hele lijf hebben dan Annie Caldwell in haar pink. Ik ben normaal gesproken niet zo gek op vocale acrobatiek, maar de vele stembuigingen van Annie Caldwell komen met zoveel gevoel en passie uit de speakers dat ze nauwelijks of eigenlijk niet te weerstaan zijn.

Gelukkig weet ze ook te doseren, waardoor niet alles op orkaankracht uit de speakers komt, al had ik persoonlijk liever nog net wat meer ingetogen passages gehoord. De stem van Annie Caldwell krijgt alle ruimte op Can't Lose My (Soul), dat maar zes tracks bevat, maar toch bijna 36 minuten duurt.

De zang op het album is echt weergaloos en dat geldt ook voor de koortjes. The Caldwells bestaat uit een aantal familieleden van Annie Caldwell en de dochters van de Amerikaanse muzikante tekenen voor de koortjes, die de stem van Annie Caldwell fraai ondersteunen. Het zijn koortjes die meerdere kanten op kunnen. In een aantal tracks gaan de koortjes de kant van de gospel op, maar de jongere Caldwell telgen kunnen ook uit de voeten met soul en disco.

Het wordt allemaal fraai ondersteund door de band, waarin ook flink wat leden van de familie Caldwell een rol hebben. De lange tracks op het album worden vooral gedragen door de soulvolle strot van de frontvrouw, maar de muzikanten op het album zorgen voor een zeer solide basis. Het is een basis waarin invloeden uit de soul centraal staan, maar ook in muzikaal opzicht worden de omliggende genres en zeker de disco en de funk niet vergeten. Heerlijke baslijnen, uitstekend gitaarspel, ook in muzikaal opzicht is Can't Lose My (Soul) van Annie and The Caldwells dik in orde.

Het levert een album op dat wat mij betreft terecht in zoveel jaarlijstjes is opgedoken. Niet alleen vanwege de vocale en muzikale kwaliteiten, maar zeker ook vanwege het spelplezier dat echt van het album af spat. Ik ben er met name door de vocale krachtpatserij niet altijd voor in de stemming, maar zo op zijn tijd is dit een heerlijk album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Dijon - Baby - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Dijon - Baby
Baby van de Amerikaanse muzikant Dijon staat in heel veel jaarlijstjes en wordt veelvuldig vergeleken met de muziek die Prince maakte en dat blijken twee hele goede redenen om eens naar het album te luisteren

Baby, het tweede album van de Amerikaanse muzikant Dijon was wat mij betreft een van de grote verrassingen in de afgelopen maand gepubliceerde jaarlijstjes. Vooral omdat ik nog nooit van de Amerikaanse muzikant en zijn album had gehoord, terwijl Baby vooral wordt vergeleken met Prince, die behoort tot mijn persoonlijke favorieten. Inmiddels begrijp ik wel dat Dijon zoveel jaarlijstjes heeft gehaald, want Baby is inderdaad een bijzonder album. Het is een album dat inderdaad flink wat invloeden van Prince laat horen, maar hier blijft het zeker niet bij. Baby is zeker geen makkelijk album en het is bovendien lastig te classificeren, maar hoe vaker ik er naar luister hoe beter het wordt.

Baby van Dijon deed het niet alleen goed in de R&B jaarlijstjes, maar dook ook op in heel veel algemene jaarlijstjes en meer dan eens op een flink hoge positie. Het tweede album van de Amerikaanse muzikant verscheen midden in de zomer en is me toen totaal niet opgevallen.

Ik weet niet hoe het album van Dijon afgelopen zomer is beschreven, maar bij de noteringen in de jaarlijstjes wordt vaak de naam van Prince genoemd en dat maakte me direct nieuwsgierig naar de muziek op Baby. De vergelijking met Prince wordt vaak en makkelijk gemaakt, maar bij beluistering van het tweede album van Dijon hoor ik inderdaad wel wat van de muziek die Prince maakte. Het is wel de muziek die Prince zou kunnen hebben gemaakt in het decennium na zijn veel te vroege dood, want de muziek van Dijon staat met minstens één been in het heden.

De naam Dijon kwam voor mij uit de lucht vallen, maar zonder enige faam zou hij er niet in zijn geslaagd als topproducers als Mk.gee, BJ Burton, en Andrew Sarlo en wereldbassist Pino Palladino te strikken voor zijn album. En dat zijn niet de enige topmuzikanten die zijn te horen op het album.

Dijon maakt misschien deels muziek van het moment, maar dat betekent niet dat er geen echo’s van de muziek die Prince heeft gemaakt zijn te horen. Ik hoor vooral invloeden van de muziek die Prince in de jaren 80 maakte en dat is het decennium waarin de muzikant uit Minneapolis op zijn best was. Ik hoor deze invloeden in de productie, in de zang en in het verwerken van nogal verschillende invloeden.

Baby is soms een duidelijk R&B album, maar Dijon kan ook uit de voeten met soul, psychedelica en funk en maakt bovendien met grote regelmaat muziek die zich niet zo makkelijk in hokjes laat vangen, net zoals Prince dat zo vaak deed. Het maakt van het beluisteren van Baby een interessante ervaring, die de fantasie flink prikkelt.

De muziek van Dijon blijft redelijk ver verwijderd van het standaard R&B repertoire en zoekt hier en daar flink het experiment, maar ontoegankelijk is de muziek van de Amerikaan niet. Zelf vind ik Baby het mooist wanneer de gitaren lekker ruw klinken en Dijon met veel expressie en emotie zingt. Het doet dan flink denken aan Prince in topvorm, maar het is ook niet ver verwijderd van de muziek die Mk.gee, die ook heeft meegewerkt aan Baby, maakt. Ook het album van Frank Ocean, dat ik pas recent heb ontdekt, heeft zeker invloed gehad op het tweede album van Dijon, met name in de zang.

Baby is, zeker bij eerste beluisteringen, zeker geen makkelijk album. De songs van Dijon doen bij eerste beluistering wat fragmentarisch aan, waardoor het wat zoeken is naar de popsongs met een kop en een staart. De bijzondere songstructuren op Baby maken eerste beluistering van het album misschien wat lastiger, maar het is ook de kracht van de songs van de Amerikaanse muzikant, die song na song weet te verrassen met misschien lastig te plaatsen, maar ook wonderschone passages. Het zijn passages met de psychedelica die Prince af en toe omarmde, maar de songs van Dijon zijn ook altijd schatplichtig aan de R&B en de soul.

Bij eerste beluistering intrigeerde het album me vooral, maar inmiddels kan ik me iets voorstellen bij het predicaat ‘meesterwerk’ dat Baby inmiddels met grote regelmaat krijgt opgeplakt. Dijon begeeft zich hiervoor misschien net wat te vaak buiten mijn muzikale comfort zone, maar ik schaar hem inmiddels wel onder de muzikanten die de muzikale erfenis van Prince op zeer eervolle wijze bewaken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Amber Mark - Pretty Idea - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Amber Mark - Pretty Idea
Naar aanleiding van haar debuutalbum Three Dimensions Deep werd de Amerikaanse muzikante Amber Mark al een mooie toekomst voorspeld en die moet na de release van Pretty Idea alleen maar rooskleuriger worden

Ik heb geen idee waarom ik het tweede album van Amber Mark een paar maanden geleden heb laten liggen, want ik was vorige week bij eerste beluistering eigenlijk direct enthousiast. Amber Mark maakt het soort R&B dat een heel groot publiek moet kunnen aanspreken. Ze beschikt over een mooie stem, schrijft aansprekende songs en heeft zich kunnen omringen met flink wat getalenteerde muzikanten en producers. Pretty Idea klinkt daarom fantastisch en bevat een aantrekkelijke mix van R&B en pop. Desondanks is het, zeker in Nederland, behoorlijk stil gebleven rond het album. Daar begrijp ik eerlijk gezegd niets van en ik ben niet eens een groot R&B liefhebber.

In de zomer van 2022 besprak ik Three Dimensions Deep van de Amerikaanse muzikante Amber Mark. Ik bespreek maar zo af en toe R&B albums, maar het album van Amber Mark sprong er voor mij makkelijk uit drieënhalf jaar geleden. Ik kies meestal voor R&B albums die het experiment opzoeken en ver weg blijven van het standaard R&B geluid, maar dat deed Amber Mark, zeker op het eerste gehoor, niet.

Three Dimensions Deep klonk als een R&B album zoals deze in de jaren 90 veel werden gemaakt. Verder leken de songs van Amber Mark hier en daar geïnspireerd door de soulvolle pop van Sade. Van die soulvolle pop ben ik zeker gecharmeerd, maar buiten de lijntjes kleurt het natuurlijk niet en dat geldt ook voor het grootte deel van de populaire R&B.

Voor een min of meer standaard R&B album was het debuutalbum van Amber Mark wel een heel goed gemaakt album. De Amerikaanse muzikante met Duits en Jamaicaans bloed klonk op haar debuutalbum zeker niet als een startende muzikante. Three Dimensions Deep klonk eigenlijk continu als het album van een gelouterde R&B ster en dat klonk vooral heel lekker, al viel er ook zeker genoeg bijzonders te ontdekken op het album.

Wat drieënhalf jaar geleden gold voor Three Dimensions Deep, gold een maand of drie geleden ook voor opvolger Pretty Idea, al had ik er dit keer helaas geen oor voor. Het tweede album van Amber Mark kreeg ook wat minder aandacht dan haar debuutalbum, maar dook wel op in het R&B jaarlijstje van AllMusic.com, dat, toch wel enigszins verrassend, mijn belangrijkste tipgever is deze week.

Pretty Idea ligt voor een belangrijk deel in het verlengde van het debuutalbum van Amber Mark. Ook op haar tweede album sluit de Amerikaanse muzikante aan bij de R&B zoals die de afgelopen decennia is gemaakt, maar ook uitstapjes richting pop zijn bij Amber Mark in goede handen.

Amber Mark draait inmiddels even mee, maar net als op haar debuutalbum klinkt ze een paar albums verder dan ze daadwerkelijk is. Pretty Idea is een album waarmee Amber Mark moet kunnen doorbreken naar een groot publiek, al moet ze dan wel wat meer aandacht krijgen dan vooralsnog het geval is.

Aan de productie van het album zal het niet liggen, want voor de productie van Pretty Idea werd een flink blik ervaren producers open getrokken, waaronder de mensen achter de successen van onder andere Olivia Dean en Gracie Abrams. Pretty Idea klinkt dan ook geweldig en moet in staat worden geacht niet alleen een groot, maar ook een breed publiek aan te spreken.

Amber Mark gaat op haar tweede album vol voor het sterrendom, maar ze levert wat mij betreft ook zeker kwaliteit. In muzikaal en productioneel opzicht blinkt het allemaal zeer fraai, maar de Amerikaanse muzikante overtuigt ook makkelijk als zangeres en ook op de kwaliteit van de songs heb ik niets aan te merken.

Op Pretty Idea komen de ups en downs van de liefde voorbij, maar alle songs op het album klinken warm en aangenaam. Vergeleken met haar debuutalbum voegt Amber Mark hier en daar nog wat invloeden uit de funk en de disco toe, maar dat maakt haar muziek eigenlijk alleen maar aangenamer. Ik hoor af en toe wel wat van Aaliyah op het nieuwe album van Amber Mark en dat is een extra aanbeveling om eens naar Pretty Idea te luisteren. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lola Young - I'm Only F**king Myself - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lola Young - I'm Only F**king Myself
De Britse muzikante Lola Young maakte met I'm Only F**king Myself een paar maanden geleden een eigenzinnig popalbum, dat echt alle kanten op gaat, maar dat langzaam maar zeker steeds indrukwekkender wordt

Lola Young werd in 2025 definitief een wereldster, wat ze mede dankt aan haar tweede album This Wasn't Meant For You Anyway. Wereldsterren worden in muzikaal opzicht vaak wat voorzichtiger, maar daar doet Lola Young niet aan mee. Op haar derde album I'm Only F**king Myself klinkt ze nog wat veelzijdiger dan op haar eerste twee albums en in tekstueel opzicht is het album nog wat explicieter dan zijn twee voorgangers. Lola Young maakt van haar hart geen moordkuil en doet in muzikaal opzicht waar ze zelf zin in heeft. Dat siert de Britse muzikante, die er op haar derde album in slaagt om geen concessies te doen en een volgende stap te zetten in de richting van een uniek eigen geluid.

Begin vorig jaar maakte ik dankzij de geweldige single Messy voor het eerst kennis met de muziek van de Britse muzikante Lola Young. Messy is niet alleen een onweerstaanbaar lekkere oorwurm, maar het is ook een single die laat horen dat Lola Young beschikt over een unieke stem en een bijzondere eigen stijl, die haar inmiddels terecht heel groot hebben gemaakt.

Messy is afkomstig van het in de zomer van 2024 verschenen This Wasn't Meant For You Anyway, dat ik een leuk album vond en vind. Ik was echter veel meer onder de indruk van het debuutalbum van Lola Young. Op het uit 2023 stammende My Mind Wanders And Sometimes Leaves Completely laat de Britse muzikante een origineler geluid horen. Het is een geluid dat is volgestopt met elektronica, maar dat desondanks verrassend warm klinkt.

Afgelopen herfst verscheen de opvolger van het zo succesvolle This Wasn't Meant For You Anyway. Ik heb het een paar keer geprobeerd met I'm Only F**king Myself, maar ook het derde album van Lola Young vond ik minder goed dan haar debuutalbum. Ik vond het nieuwe album op het eerste gehoor wat gewoontjes en miste het unieke van haar debuutalbum.

ik vind ik I'm Only F**king Myself nog steeds minder goed dan het debuut van Lola Young, maar ik ben het derde album van de Britse muzikante inmiddels wel wat meer gaan waarderen. Ik waardeer I'm Only F**king Myself inmiddels als een goed gemaakt maar ook verrassend veelzijdig en puur popalbum.

De meeste grote popzangeressen van het moment beperken zich niet tot één genre, maar slagen er in om te variëren op hun albums. Lola Young doet dit op haar derde album in extreme mate en dat is knap. Ze flirt op I'm Only F**king Myself nadrukkelijk met de dansvloer, maar kan ook uit de voeten met stevige rocksongs. En zo schiet de Britse muzikante alle kanten op, zonder dat haar album een bij elkaar geraapt zooitje wordt.

Het betekent niet dat ik alles goed vind op I'm Only F**king Myself, want het album bevat ook een aantal songs die niet in mijn straatje passen. Hiertegenover staat een geweldige en vol dynamiek zittende rocksong als SPIDERS, waarin Lola Young weer een andere kant van zichzelf laat horen en wat mij betreft indruk maakt.

De Britse muzikante is in het verleden vooral vergeleken met Adele en Amy Winehouse, maar op haar nieuwe album laat ze horen dat ook andere smaakmakers uit de Britse popmuziek van dit millennium, onder wie zeker Lily Allen, invloed hebben gehad op haar geluid.

Ik vind het geluid van Lola Young ook een uniek geluid, want ze beschikt over een lekker ruwe stem met een duidelijk eigen sound en dan zijn er ook nog eens de behoorlijk expliciete teksten, die op I'm Only F**king Myself nog wat minder rekening houden met fatsoenridders die de cultuursector steeds meer willen beperken.

Lola Young is pas 24 jaar oud, maar ze heeft inmiddels drie uitstekende albums op haar naam staan. Het zijn albums waarop ze de strijd aan gaat met haar eigen demonen, maar waarop ze ook precies doet waar ze zelf zin in heeft. Het levert met I'm Only F**king Myself een bont gekleurd album op, waarop echt niet alles raak is, maar waarop ook een ruime handvol geweldige songs staat.

En ook als Lola Young muziek maakt die ik minder kan waarderen weet ze me te raken, want alles aan de Britse muzikante is echt. Zo echt dat ze haar tour inmiddels heeft moeten annuleren omdat het allemaal wat teveel werd. Hopelijk krabbelt ze snel weer overeind. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Peyton - Au - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Peyton - Au
Au van de Amerikaanse muzikante Peyton heeft in september niet heel veel aandacht gekregen, maar het album hoort dankzij een geweldige productie en een bijzonder geluid zeker bij de beste R&B albums van 2025

Eigenlijk direct vanaf de eerste noten intrigeerde Au van Peyton me hopeloos. De muzikante uit Houston, Texas, citeert nadrukkelijk uit een aantal decennia zwarte muziek, maar ze smeedt al deze invloeden aan elkaar in een geluid dat deels vertrouwd maar ook deels uniek klinkt. Het klankentapijt van producer Shafiq Husayn is weergaloos, de stem van Peyton doet alles smelten en de songs op Au zijn stuk voor stuk uitstekend. Au is een geweldig album voor een broeierige zomeravond, maar het is ook een album dat het uitstekend doet bij beluistering met de koptelefoon. Ik kwam het album tegen in welgeteld één jaarlijstje, maar wat heeft dat lijstje het bij het juiste eind.

Ook Au van Peyton haalde ik uit het R&B jaarlijstje van AllMusic.com en ook voor deze tip ben ik de Amerikaanse muziekwebsite dankbaar. Au is al het tweede album van de muzikante uit Houston, Texas, die ook al twee mini-albums uitbracht. Haar vorige releases ken ik niet, maar het artwork van deze (mini-)albums zou me niet direct nieuwsgierig hebben gemaakt naar de muziek van de Amerikaanse muzikante.

Het artwork van Au is een stuk smaakvoller en past wat mij betreft uitstekend bij de muziek op het album. De cover van het album doet wat denken aan soulalbums van lang geleden en dat is muziek die zeker invloed heeft gehad op de songs op Au. Peyton (Booker) laat zich echter nog meer beïnvloeden door de muziek die de afgelopen decennia in de R&B is gemaakt.

Dat laatste hoor je vooral in de stevig aangezette ritmes op het album. Peyton laat op haar tweede album vooral redelijk ingetogen en lekker dromerige R&B songs horen, maar de zware baslijnen en de redelijk minimalistische drums zijn behoorlijk dominant opgenomen in de mix. Het voorziet Au wat mij betreft van een bijzonder karakter, want Peyton slaat zo op zeer fraaie wijze een brug tussen soulmuziek uit het verre verleden en R&B van recentere datum.

De ritmes zijn in de meeste tracks weliswaar behoorlijk zwaar en dominant, maar op een of andere manier verstoren ze het zwoele en dromerige karakter van de songs van Peyton niet. Dat heeft ook alles te maken met de stem van de Amerikaanse muzikante. Het is een wat hoge maar zeer aangename stem die vooral aansluit bij die van grote R&B zangeressen.

De combinatie van stuwende ritmes en wat lome zang voorziet Au van een aangenaam broeierige sfeer. Het is een sfeer die redelijk gangbaar is in de R&B, maar ik vind de songs van Peyton interessanter dan die op het gemiddelde R&B album. Dat ligt voor een deel aan de bijzondere ritmes, die buiten de lijntjes van de standaard R&B kleuren, maar ook de productie van Au vind ik heel bijzonder.

Voor deze productie tekende de Amerikaanse producer Shafiq Husayn, die onder andere werkte met Erykah Badu, John Legend en Jill Scott. Shafiq Husayn heeft de songs van Peyton voorzien van een bijzonder geluid met de diepe baslijnen en drums vooraan in de mix en een heel scala aan bijzondere accenten van keyboards en af en toe blazers op de achtergrond.

De soepele stem van Peyton draait hier op melodieuze wijze tussendoor en voorziet haar songs van iets lichtvoetigs. Het levert een serie songs op die het geweldig doen in de kleine uurtjes en die niet alleen makkelijk vermaken, maar door de bijzondere klanken en productie ook uitnodigen tot verder uitpluizen.

Het knappe van Au is dat Peyton op soepele wijze door de tijd wandelt. Soms hoor je wat vintage soul, soms wat neo-soul of soulpop uit de jaren 90, stiekem ook wat van Prince, maar ook een flink deel van de geschiedenis van de R&B komt voorbij in de songs van de muzikante uit Houston, Texas.

Au klinkt hierdoor elf songs lang vertrouwd, maar Peyton voegt wat mij betreft ook zeker iets toe aan alles dat er al is. Buiten de jaarlijstjes vermelding van AllMusic.com ben ik afgelopen herfst niet veel tegen gekomen over Au van Peyton, maar het album had absoluut een beter lot verdiend. Ik ben lang niet altijd gek op R&B, maar op dit album klopt wat mij betreft alles. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Frank Ocean - Blonde (2016) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Frank Ocean - Blonde (2016)
Blonde van Frank Ocean uit 2016 is nog altijd het laatste album van de Amerikaanse muzikant en het is een album dat sinds de release zo’n negenenhalf jaar geleden alleen maar interessanter en baanbrekender is geworden

Toen Blonde van Frank Ocean eind 2016 in talloze jaarlijstjes opdook leek het album me op basis van de omschrijvingen in de recensies niet interessant. Dat heb ik volgehouden tot vorige week toen ik me wat meer ging verdiepen in de geschiedenis van de R&B. Blonde van Frank Ocean is niet alleen een totaal ander album dan ik had verwacht, maar het is ook een veel beter album dan ik had verwacht. Het is een album dat best een R&B album mag worden genoemd, maar Frank Ocean weet zich makkelijk te onderscheiden van het gemiddelde album in het genre. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe knap het allemaal in elkaar zit en hoe bijzonder Blonde is.

Nu ik me de afgelopen dagen heb ondergedompeld in de R&B van 2025, lag het voor de hand om ook voor een greep uit het verleden te kiezen voor een album in het genre. Via een aantal lijstjes met de beste R&B albums aller tijden ben ik uitgekomen bij Blonde van Frank Ocean (als Blond geschreven op de cover van het album).

Het in 2016 verschenen album stond negen jaar geleden hoog in vrijwel alle jaarlijstjes, maar ik heb volgens mij nooit naar het album geluisterd. Dat heb ik inmiddels wel gedaan en ik begrijp nu waarom de critici eind 2016 zo enthousiast waren over het tweede album van de Amerikaanse muzikant.

Frank Ocean trok in 2012 voor het eerst in brede kring de aandacht met zijn officiële debuutalbum Channel Orange, maar met Blonde wist hij een nog veel groter publiek te bereiken. Het is overigens nog altijd het laatste wapenfeit van Frank Ocean, die sinds Blonde alleen nog een paar singles heeft uitgebracht.

Dat Blonde zo werd geprezen door de critici is ook wel bijzonder, want een makkelijk album is het zeker niet. Het is een album dat in 2016 en sindsdien vooral een R&B album is genoemd en daar is wat voor te zeggen. Blonde bevat absoluut invloeden uit de R&B, maar het is zeker geen standaard R&B album. Frank Ocean beperkt zich bovendien zeker niet tot de R&B, maar verwerkt ook invloeden uit de soul, gospel en hiphop. Het album bevat bovendien een aantal tracks die ook invloeden uit de folk en de blues bevatten.

In min of meer standaard R&B albums speelt de ritmesectie een cruciale rol, maar de rol van bas en drums is op Blonde vaak redelijk bescheiden en in meer dan de helft van de songs ontbreken drums helemaal. In veel songs op het album worden de songs van Frank Ocean zeer spaarzaam ingekleurd met gitaar of keyboards en is verder vooral zijn stem te horen. Wanneer er al sprake is van ritmes zijn deze vaak subtiel en niet zo loom en dominant als in de R&B gangbaar is.

Ook qua songs is Blonde van Frank Ocean zeker geen standaard R&B album. De songs op het album blijven ver verwijderd van de toegankelijke R&B song met een kop en een staart en zijn in veel gevallen behoorlijk onnavolgbaar. Toch vind ik Blonde geen heel ontoegankelijk album. Door de zanglijnen klinken de songs redelijk melodieus en door de ingrediënten uit de soul, R&B en gospel klinkt Blonde over het algemeen genomen best vertrouwd, al slaat het experiment ook wel een enkele keer toe.

Frank Ocean maakt muziek die slechts in zeer beperkte mate vergelijkbaar is met de muziek van Prince, maar toch heb ik bij beluistering van Blonde wel af en toe associaties met de muziek van de muzikant uit Minneapolis, die ook constant grenzen aan het verleggen was binnen de genres waarin hij opereerde.

Ik moet toegeven dat ik bij de eerste keer horen van Blonde veel minder positief was over het album en slechts een deel van de songs kon waarderen. Blonde van Frank Ocean is dan ook een album dat tijd en aandacht vraagt. Het is bovendien een album dat het best tot zijn recht komt bij beluistering met de koptelefoon. Dan immers hoor je pas goed hoeveel subtiele accenten de Amerikaanse muzikant in zijn songs heeft verstopt.

De Britse krant The Guardian noemde het in 2016 “a baffling and brilliant five-star triumph” en een album waarop textuur langzaam maar zeker verandert in songs. Het maakte me in 2016 niet nieuwsgierig naar het album, maar The Guardian had zoals zo vaak gelijk. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Michi - Dirty Talk - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Michi - Dirty Talk
Michi debuteerde in 2025 fraai met een zwoel en verleidelijk album waarop ze invloeden uit de hedendaagse R&B en invloeden uit de soulmuziek van lang geleden combineert in een loom en broeierig geluid dat naar veel meer smaakt

Ik hou normaal gesproken niet zo van het soort R&B dat Michi maakt, maar op een of andere manier vind ik haar debuutalbum Dirty Talk een bijzonder lekker album. Het is een album dat de inspiratie vooral zoekt in de R&B van de jaren 90 tot en met nu, maar ook invloeden uit de soul hebben hun weg gevonden naar het album en hier blijft het niet bij. Dirty Talk verdrijft de winterse temperaturen van het moment met speels gemak en slaat zich als een warme deken om je heen. Het klinkt allemaal behoorlijk gepolijst, maar zowel in muzikaal opzicht als met haar stem weet Michi wat mij betreft makkelijk te overtuigen. Niet zo gek dus dat het album opduikt in meerdere R&B jaarlijstjes.

Ik ben momenteel zeer gecharmeerd van Cover Girl van Lady Wray, dat ik uit het R&B jaarlijstje van de Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com haalde. Uit datzelfde lijstje komt Dirty Talk van Michi, dat al even lekker klinkt en dat er minstens even goed in slaagt om de gure winterdagen en winteravonden van het moment te verwarmen.

Dirty Talk is het debuutalbum van Michi, het alter ego van de vanuit Los Angeles opererende Michelle Guerrero. Het debuutalbum van Michi heeft absoluut raakvlakken met het meest recente album van Lady Wray. Op beide albums worden invloeden uit de soulmuziek zoals die in de jaren 70 werd gemaakt vermengd met invloeden uit de R&B van het moment.

Waar Lady Wray haar meest recente album een flinke gospelinjectie gaf, zoekt Michi het meer in de zwoele en verleidelijke klanken. De loom spelende ritmesectie duwt Dirty Talk flink de kant van de R&B van het moment op, maar het eerste album van Michi klinkt net zo makkelijk als een vintage soulalbum, zeker wanneer strijkers worden ingezet.

Michi werkte voor een aantal van haar vroege singles met de onder andere van Miley Cyrus en Caroline Polachek bekende Jacob Munk, maar Dirty Talk werd geproduceerd door Blake Rhein en Paul Cherry, die Michi weg hebben getrokken van de pop en in de richting van de R&B en retro-soul hebben geduwd.

De songs van Michi klinken soms als songs die al enkele decennia oud zijn, maar ook geregeld als songs van het moment, met hier tussenin uitstapjes richting de R&B en pop uit de jaren 90. Hier blijft het niet bij, want Michi maakt op haar debuutalbum ook nog een uitstapje richting Braziliaanse bossa nova, wat nog wat zonniger klinkt dan de andere songs op het album, en is ook niet bang voor een jazzy song.

Het doet het allemaal fantastisch bij de temperaturen van het moment, want Dirty Talk van Michi zorgt voor de zomer in je kop en verwarmt de ruimte tot broeierige proporties. Blake Rhein en Paul Cherry hebben het album voorzien van een warm en zeer smaakvol geluid en het is een geluid waarin de soepele stem van Michi uitstekend gedijt.

De zang van de Amerikaanse muzikante zit dichter tegen de R&B dan tegen de soul aan, maar het is zang die wat mij betreft bijzonder aangenaam klinkt. De stem van Michi komt het best tot zijn recht in de wat dromerige songs met zwoele en broeierige klanken dan dat zijn de klanken die domineren op Dirty Talk. Ik moet zelf wel in de stemming zijn voor de muziek van Michi, want het klinkt ook makkelijk te zoet en te gepolijst, maar op het juiste moment is de muzikante uit Los Angeles keer op keer goed voor zoete en wat mij betreft ultieme verleiding.

Binnen de R&B heb ik normaal gesproken een voorkeur voor albums die de grenzen van het genre en het avontuur opzoeken. Dat doet Michi niet, want Dirty Talk kleurt vooral binnen de lijntjes, maar desondanks kan ik het album op het moment maar moeilijk weerstaan.

Ik heb eigenlijk maar één ding aan te merken op het debuutalbum van Michi en dat is het feit dat Dirty Talk nog geen half uur duurt. Na dat half uur ben je nog lang niet toe aan het ontsnappen aan de verleidelijke klanken van de Amerikaanse muzikante en kun je niet veel anders doen dan het album nogmaals op zetten. Gelukkig is het dan nog even lekker. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lady Wray - Cover Girl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lady Wray - Cover Girl
Cover Girl van Lady Wray doet het de afgelopen weken goed in de R&B jaarlijstjes en daar is wat voor te zeggen, al klinkt het album misschien nog wel vaker als een klassiek soulalbum uit de jaren 60 of 70

Het derde album van de Amerikaanse muzikante Lady Wray wist me een paar maanden geleden niet te pakken. Daar begrijp ik inmiddels niets meer van, want Cover Girl klinkt vanaf de eerste noten als een vergeten soulklassieker van heel lang geleden. Dat ligt deels aan de muziek op het album, maar vooral aan de zang en de gospelkoortjes. Lady Wray is echter zeker niet alleen goed voor authentiek klinkende soul, want ze sluit ook moeiteloos aan bij de R&B van het moment en kan ook nog eens uit de voeten met funk en disco. Laat Cover Girl uit de speakers komen en de gevoelstemperatuur stijgt tot zomerse waarden en de zomer van Lady Wray laat zich niet zomaar verdrijven.

Ik heb me de afgelopen maand weer flink laten inspireren door de jaarlijstjes van anderen en de meeste inspiratie kwam opvallend genoeg uit het R&B jaarlijstje van de Amerikaanse muziekwebsite AllMusic.com. Ik heb over het algemeen niet zo heel veel met R&B, maar de liefde voor het genre komt in golven. Dit jaar was het een ware vloedgolf, die de komende dagen de krenten uit de pop zal domineren.

Het eerste album dat ik heb opgepikt uit de R&B jaarlijst van AllMusic.com is Cover Girl van Lady Wray. Het is een album dat ik het afgelopen jaar een paar keer heb geprobeerd, maar zonder resultaat. Op een koude decemberdag kwam het album echter wel binnen en sindsdien bevalt Cover Girl me steeds beter.

Nicole Wray, de vrouw achter Lady Wray, scoorde aan het eind van de jaren 90 als tiener al een flinke hit met de single Make It Hot, maar het zou vervolgend een kleine vijftien jaar duren voordat ze als helft van het duo Lady een album uitbracht. Het debuut van Lady Wray verscheen in 2016, waarna in 2022 het goed ontvangen Piece Of Me verscheen.

Ik vind het afgelopen herfst verschenen Cover Girl nog een stuk beter. Net als op haar vorige twee albums werkt Lady Wray op Cover Girl samen met producer Leon Michels, die bekend is van El Michels Affair, maar die ik vooral ken van de albums die hij produceerde voor Norah Jones, Kali Uchis en Clairo. Charm van Clairo vind ik een van de mooist geproduceerde albums van de laatste jaren en ook voor Lady Wray heeft Leon Michels vakwerk geleverd.

Cover Girl klinkt echt fantastisch en overtuigt met een geluid dat zowel aansluit bij muziek uit een ver verleden als bij de R&B van het moment. Het is een geluid waarin piano, orgels en keyboards domineren, maar let ook zeker op de fantastische baslijnen Het is niet heel onlogisch om de muziek van Lady Wray in het hokje R&B te duwen, maar de Amerikaanse muzikante verwerkt minstens net zo veel invloeden uit de soul van weleer en is bovendien niet vies van gospel, disco en funk.

De muziek op het album klinkt vooral bekend in de oren en blijft ver verwijderd van vernieuwende stromingen binnen de R&B, maar wat klinkt het album tijdloos en vooral ongelooflijk lekker.

In muzikaal opzicht krijgt Cover Girl van Lady Wray al een prima rapportcijfer, maar dat wordt nog wat verder opgetild door de zang van Nicole Wray, die beschikt over een bijzondere stem, maar ook over een geweldige soulstem. Het is een stem met subtiele echo’s van soulzangeressen uit het verleden, maar het is een stem die het ook uitstekend doet in de R&B van het moment.

Het mooie van de stem van Nicole Wray is dat ze beschikt over een duidelijk eigen geluid, waardoor Cover Girl toch net anders klinkt dan de bulk van de soulalbums uit het verleden en de R&B albums uit het heden. Het is een stem die prachtig wordt ondersteund met gospelkoortjes, die het album weer wat verder het verleden in duwen.

Het vintage karakter van de soulmuziek van Lady Wray hoor je ook in de songs waarin ze een vleugje disco toevoegt aan haar songs, maar de songs op Cover Girl kunnen ook makkelijk opschuiven van de jaren 60 en 70 naar het hier en nu. Cover Girl is een heerlijk en verwarmend album voor de winterdagen van het moment, maar ondertussen is het in productioneel, muzikaal en vocaal opzicht ook een bijzonder knap album. Erwin Zijleman

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emily Ulman - Severe Clear - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Emily Ulman - Severe Clear
De algoritmes van Spotify leveren me meestal albums op die ik al ken of minder interessant vind, maar met Severe Clear van de Australische muzikante Emily Ulman heeft het streaming media platform me een heerlijk album getipt

De uit het Australische Melbourne afkomstige Emily Ulman bracht tien jaar geleden haar debuutalbum uit. Pas dit jaar verscheen de opvolger van dat album en Severe Clear is een album dat mij uitstekend bevalt. Emily Ulman schrijft songs die bijzonder lekker in het gehoor liggen en ook makkelijk blijven hangen. Het zijn songs met meestal een folky basis, maar de Australische muzikante maakt ook uitstapjes richting pop en rock. Met het album vindt Emily Ulman aansluiting bij een heel legioen aan vrouwelijke singer-songwriters, maar ik vind Severe Clear absoluut onderscheidend genoeg om de concurrentie aan te kunnen. Nu nog aandacht voor dit album, want die valt vooralsnog vies tegen.

Severe Clear van Emily Ulman werd me onlangs geadviseerd door Spotify. Het is pas het tweede album van de Australische muzikante, die iets meer dan tien jaar geleden debuteerde met het album Wear It Well. De algoritmes van Spotify blijven ondoorgrondelijk en zijn zeker niet altijd trefzeker, maar het album van Emily Ulman is wat mij betreft een uitstekende tip.

De muzikante uit Melbourne heeft in eigen land wel wat aandacht gekregen voor haar een maand of drie geleden verschenen album, maar het houdt niet over. Dat is jammer, want Emily Ulman heeft een album gemaakt dat in het genre of in de genres waarin ze opereert zeker op zou moeten kunnen vallen.

De Australische muzikante maakte haar tweede album samen met producer Bonnie Knight, die eerder werkte voor Amyl And The Sniffers en Angie McMahon en het album heeft voorzien van een mooi geluid. De songs van Emily Ulman doen vaak wat folky aan, maar de muzikante uit Melbourne kan ook uit de voeten met pop en rock. Die laatste invloeden hoor je wanneer de songs op Severe Clear wat voller zijn ingekleurd, terwijl je de folk in de songs van Emily Ulman vooral hoort in de wat soberder klinkende songs.

Emily Ulman werd op haar tweede album bijgestaan door een drietal muzikanten uit de Australische muziekscene, maar eist zelf de hoofdrol op. Severe Clear is in muzikaal opzicht misschien niet heel vernieuwend, maar de songs op het album klinken mede door het verwerken van meerdere invloeden voldoende afwisselend. Het album klinkt bovendien aangenaam en dat geldt zowel voor de songs die het vooral moeten doen met alleen gitaren als voor de songs die wat voller klinken.

Emily Ulman laat zich in vocaal opzicht bijstaan door mannenstemmen, maar haar eigen stem trekt de meeste aandacht. Het is een stem die misschien niet direct opvalt, maar het is ook een stem die lekker in het gehoor ligt en die de songs op het tweede album van Emily Ulman duidelijk beter maakt.

Die songs springen wat mij betreft het meest in het oor, want de muzikante heeft een goed gevoel voor het schrijven van aansprekende popsongs. Het zijn popsongs die soms aansluiten bij de indiefolk van het moment, maar Severe Clear heeft ook raakvlakken met de indiepop en indierock van het moment en heeft bovendien af en toe een jaren 90 sfeer.

Wanneer het aanbod zo groot is als het gedurende het grootste deel van 2025 is geweest. krijgt een nieuw album en zeker een album van een onbekende muzikante, die ook nog eens vanaf de andere kant van de wereld opereert, niet heel veel kansen, maar ik was direct zeer gecharmeerd van Severe Clear van Emily Ulman.

De Australische muzikante vindt aansluiting bij landgenoten als Julia Jacklin, maar ze heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat wat mij betreft bijzonder genoeg is om op te vallen binnen het enorme aanbod van het moment, al profiteert ze in mijn geval wel van de wat rustigere weken rond de jaarwisseling.

Ik ben heel blij dat Spotify me heeft gewezen op het tweede album van de Australische muzikante, want nadat ik Severe Clear eenmaal had opgepikt, bleek het een album dat nog lange tijd beter wordt. Inmiddels ben ik zeer gesteld op de uitstekende songs van Emily Ulman, die hopelijk niet tien jaar wacht voor ze haar derde album gaat uitbrengen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Eloïz - Les Grands Espaces - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Eloïz - Les Grands Espaces
Ik heb de Franse popmuziek het afgelopen jaar niet heel intensief gevolgd, maar op de valreep van 2025 kreeg ik er met Les Grands Espaces van Eloïz toch nog een Frans album bij dat absoluut de moeite waard is

Het afgelopen herfst verschenen Les Grands Espaces is het tweede album van de Franse zangeres Eloïz, maar mijn eerste kennismaking met haar muziek. Het is een kennismaking die naar meer smaakt, want Eloïz heeft veel te bieden. Ze beschikt over een mooie en aangename, maar ook krachtige en emotievolle stem, die in verschillende stromingen binnen de Franse popmuziek uit de voeten kan. Ze kan uit de voeten met eigentijds klinkende Franse popmuziek, maar heeft ook hoorbaar veel respect voor de tradities van het Franse chanson. Eloïz op haar best is echt heel erg goed, maar Les Grands Espaces is niet altijd even consistent, zodat er nog wat te wensen over blijft voor haar volgende album.

De Franse popmuziek volg ik zo af en toe, waardoor ik soms geweldige albums ontdek, maar er ook wel wat laat liggen. Het afgelopen jaar heb ik vooral de muziek van Zaho de Sagazan en Zaz gekoesterd, maar in een jaarlijstje kwam ik vorige week ook Les Grands Espaces van Eloïz nog tegen. Het is een album waar ik maar heel weinig informatie over kan vinden, maar ik zie op Spotify wel dat het het tweede album is van Eloïz. Als ik Les Grands Espaces vergelijk met de twee Franse albums die ik het afgelopen jaar heb gekoesterd, ligt het album van Eloïz dichter bij het album van Zaz dan bij dat van Zaho de Sagazan.

Laatstgenoemde komt op het baanbrekende La Symphonie des Éclairs met een geluid dat we nog niet eerder hoorden in de Franse popmuziek, terwijl Zaz invloeden van een aantal decennia Franse popmuziek combineert. Dat laatste doet ook Eloïz op haar tweede album. De Franse muzikante citeert uit de archieven van het Franse chanson, sluit aan bij de Franse popmuziek van het moment, flirt met invloeden uit de gypsy muziek en vindt hier en daar ook nog aansluiting bij de Amerikaanse rootsmuziek, zoals Françoiz Breut dat op haar eerste albums deed.

Ik typeerde het laatste album van Zaz een paar maanden geleden als degelijk en dat is een omschrijving die ook van toepassing is op Les Grands Espaces van Eloïz. Waar de muziek van Zaho de Sagazan de grond onder mijn voeten vandaan sloeg vond ik het laatste album van Zaz vooral aangenaam en dat geldt ook voor een aantal tracks op Les Grands Espaces van Eloïz. Het album bevat echter ook een aantal tracks die misschien niet zo vernieuwend zijn als die van Zaho de Sagazan, maar die ik wel bovengemiddeld goed vind, waardoor ik Les Grands Espaces uiteindelijk toch wat hoger aan sla dan het laatste album van Zaz.

Ik vind Eloïz om te beginnen een geweldige zangeres. Ze zingt met veel expressie, maar ook met veel emotie, waardoor met name de songs die wat verder weg blijven van een blinkend popgeluid stevig binnen komen. Zeker als Eloïz het Franse chanson omarmt maakt ze makkelijk indruk als zangeres en dat doet ze ook wanneer ze aansluit bij Amerikaanse rootsmuziek en gypsy.

Als Eloïz een album lang had gekozen voor songs die direct onder de huid kruipen had ze wat mij betreft een onbetwist jaarlijstjes album gemaakt, maar Les Grands Espaces bevat ook een aantal mindere tracks. De Franse muzikante maakt dan opeens weinig onderscheidende muziek of muziek die niet zou misstaan op het Eurovisie songfestival en dat is jammer.

Het aantal uitstekende songs is op het tweede album van Eloïz wel een stuk groter dan het aantal songs die niet boven het maaiveld uit steken en de songs die dit wel doen, doen dat meestal met veel overtuiging. Bij beluistering van Les Grands Espaces ben ik steeds meer onder de indruk geraakt van de stem van Eloïz. Het is een stem waarmee de Franse muzikante een adembenemend mooi album moet kunnen maken.

Dat is Les Grands Espaces wat mij betreft maar een deel van de tijd, maar het album is absoluut goed genoeg om mee te kunnen met het beste dat de Franse popmuziek in 2025 te bieden had. Het is bovendien een album dat forse groei laat horen vergeleken met het debuutalbum van Eloïz, dus dat belooft wat voor album nummer drie. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Nancy Brick - Porcelain - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Nancy Brick - Porcelain
Niet meer verwacht, maar toch nog gekomen, een album met maar liefst dertien niet eerder uitgebrachte songs van het Nederlandse duo Nancy Brick en wat is ook Porcelain weer mooi, intiem en bijzonder

Ruim dertien jaar geleden wist Nancy Brick me te betoveren met een werkelijk prachtig debuutalbum. Het is een album dat anders klonk dan alle andere albums van dat moment. Het is een album waarop geen noot teveel wordt gespeeld en gezongen en waarop ook stilte een krachtig instrument is. Lange tijd leek er geen opvolger van het debuutalbum van Nancy Brick meer te komen, maar nu is er Porcelain. Het is een album met vooral ruwe demo’s van songs die het debuutalbum van Nancy Brick en de geplande opvolger niet haalden, maar het is ook een album met prachtige Nancy Brick songs. Hopelijk is Porcelain de voorbode van een nieuw Nancy Brick album, maar ook met het nu verschenen album met demo’s ben ik heel blij.

In de herfst van 2012 verscheen het debuutalbum van het Nederlandse duo Nancy Brick. Het album kreeg op zich redelijk wat aandacht, maar werd wat mij betreft in veel te kleine kring op de juiste waarde geschat. Ik nam het eerste album van het duo dat bestaat uit zangeres Rieneke Batelaan en gitarist en pianist Ron Valeri op in de middenmoot van mijn jaarlijstje, maar met de kennis van nu schaar ik het titelloze debuutalbum van Nancy Brick onder de allermooiste albums van het betreffende jaar.

In een jaar waarin in alle opzichten vol klinkende popmuziek domineerde, imponeerde Nancy Brick met zachte, subtiele en zich langzaam voortslepende muziek en al even zachte en subtiele zang. De songs van het Nederlandse duo zijn op het debuutalbum ontdaan van alle opsmuk, waardoor alleen de essentie en hier en daar stilte overblijft.

Het debuutalbum van Nancy Brick deed uitzien naar veel en veel meer, maar Rieneke Batelaan en Ron Valeri hebben het geduld van een ieder die hun debuutalbum in 2012 omarmde flink op de proef gesteld. In 2016 verscheen een titelloze EP met slechts 15 minuten muziek. De songs op de EP deden niet onder voor de songs op het debuutalbum en wakkerden de hoop op een tweede album van Nancy Brick aan.

Na 2016 werd het echter stil rond het duo, dat een sabbatical aankondigde. Rieneke Batelaan en Ron Valeri gingen andere dingen doen, waardoor de aangekondigde sabbatical een periode van ruim negen jaar werd. Afgelopen zomer kreeg ik opeens een e-mail van het duo, waarin een nieuw album werd aangekondigd en dat album is vlak voor het einde van 2025 verschenen.

Porcelain bevat geen nieuwe muziek van Nancy Brick, want het dertien songs tellende album is gevuld met demo’s die tussen 2009 en 2016 werden opgenomen. In de meeste gevallen thuis met eenvoudige middelen, maar Porcelain bevat ook twee tracks die in een studio werden opgenomen. Het zijn allemaal songs die niet eerder zijn uitgebracht, waardoor Porcelain wel een beetje aanvoelt als een nieuw Nancy Brick album.

De openingstrack van Porcelain, het bijzonder mooie Its Wings & Ways, klinkt wat voller dan we van Rieneke Batelaan en Ron Valeri gewend zijn, maar het album bevat verder vooral sobere en wat ruw klinkende demo’s van songs. Het past wel bij Nancy Brick, want de ruwe versies van songs die nooit werden uitgebracht, bevatten nog wat minder opsmuk en komen nog wat dichter bij de essentie van de songs.

Ik luister nog geregeld naar de muziek die Nancy Brick in 2012 en 2016 uitbracht en ben blij met de nieuwe songs van het Nederlandse tweetal. Porcelain staat vol met songs die van een tweede Nancy Brick album een prachtig Nancy Brick album zouden hebben gemaakt en ik koester Porcelain inmiddels dan ook als het album waarop ik ruim negen jaar geleden hoopte.

Niet alleen de songs op Porcelain zijn goed, wat ook de uitvoering is weer fantastisch. Ron Valeri heeft de songs op het album voorzien van sobere maar zeer smaakvolle klanken, terwijl Rieneke Batelaan echt prachtig zingt. Een aantal tracks zijn opgenomen met een eenvoudige 4-sporen recorder en dat hoor je, maar het voorziet de songs ook van een ruwe charme. Het leek er de afgelopen jaren op dat Nancy Brick het zou houden op een album en een EP, maar met Porcelain is het oeuvre van het duo nog wat indrukwekkender en hopelijk blijft het hier niet bij. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Cœur de Pirate - Cavale - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Cœur de Pirate - Cavale
De Canadese muzikante Béatrice Martin heeft onder de naam Cœur de Pirate inmiddels een flink stapeltje albums op haar naam staan, waar een paar maanden geleden het steeds beter wordende Cavale aan werd toegevoegd

Cavale van Cœur de Pirate vond ik bij eerste beluistering zo tegenvallen dat ik het album direct opzij heb gelegd. Ik kom daar nu toch wat op terug. De Canadese muzikante laat zich op haar nieuwe album, in ieder geval naar mijn smaak, wat teveel beïnvloeden door Franse popmuziek van het moment en door 80s synthpop, maar ze is ook niet vergeten wat op haar vorige albums de inspiratiebronnen waren. Cavale klinkt soms lichtvoetig en lekker, maar Béatrice Martin graaft in een aantal andere songs ook dieper. Cavale overtuigt misschien wat minder makkelijk dan de vroege albums van de Canadese muzikante, maar het is een album dat niet te makkelijk onderschat moet worden.

Ik volg de muziek die de Canadese muzikante Béatrice Martin maakt onder de naam Cœur de Pirate inmiddels al heel wat jaren. Al sinds haar titelloze debuutalbum ben ik zeer gecharmeerd van de wijze waarop ze invloeden uit het Franse chanson combineert met uiteenlopende andere inspiratiebronnen. Het heeft een serie uitstekende albums opgeleverd, waarvan ik het in 2011 verschenen Blonde de beste vind.

Op haar vorige album, het in 2021 uitgebrachte Impossible à Aimer, flirtte Béatrice Martin wat mij betreft net wat te opzichtig met elektronica en zelfs de dansvloer, maar ik vond het een enkele track daargelaten nog altijd een prima album. Ik begon daarom een maand of drie geleden met redelijk hoge verwachtingen aan Cavale, maar het album viel me tegen.

Op haar nieuwe album neemt Cœur de Pirate nog wat nadrukkelijker de afslag richting de popmuziek die in Frankrijk momenteel gemeengoed is, waardoor haar onderscheidend vermogen als sneeuw voor de zon verdwenen leek. Ik was Cavale dan ook min of meer vergeten toen ik het album tegenkwam in een jaarlijstje, waarin werd aangegeven dat het album beter wordt wanneer je er vaker naar luistert en dat heb ik vervolgens gedaan.

Béatrice Martin koos na Impossible à Aimer voor het moederschap en maakte twee jaar lang geen muziek. Met Cavale wilde ze een frisse nieuwe start maken, waarvoor ze onder andere de van Zaho de Sagazan bekende Nicolas Subrechicot benaderde. Het zorgt er voor dat Cavale anders klinkt dan de vorige albums van de Canadese muzikante, al liet ze ook op haar vorige album al flirts met elektronische popmuziek en de dansvloer horen.

In tekstueel opzicht is Cavale een zeer persoonlijk album, waarop Béatrice Martin afrekent met een giftige relatie en open is over haar twijfels over een volgende stap in haar leven en carrière in de muziek. Het zijn donkere thema’s, maar in muzikaal opzicht klinkt het nieuwe album van Cœur de Pirate vooral opgewekt.

De Canadese muzikante, die heen en weer pendelt tussen Parijs en Montreal heeft flink wat elektronica toegevoegd aan haar songs en flirt niet alleen met de hitgevoelige Franse popmuziek voor de dansvloer van het moment, maar ook met synthpop uit de jaren 80. Het klinkt absoluut lekker, maar ik mis toch wat de ruwe emotie die vroeger zo kenmerkend was voor de muziek van Cœur de Pirate.

Het is even wennen misschien, want nu ik Cavale meerdere keren heb gehoord dringt het album zich makkelijker op dan bij de eerste kennismaking een paar maanden geleden. Bovendien is Cavale een album dat je niet alleen moet beoordelen op de aanstekelijk klinkende elektronische popsongs op het album.

Wanneer het tempo wat omlaag gaat, krijgen de elektronische klankentapijten een voorzichtige postpunk vibe en het album bevat halverwege de tracklist ook een aantal songs waarin de piano domineert en Béatrice Martin toch weer wat dichter tegen het Franse chanson aan kruipt. Het zijn deze songs die herinneren aan de muziek die de Canadese muzikante in het verleden maakte, maar ze kijkt ook vooruit en dat siert haar.

Ik vind Cavale nog altijd minder indrukwekkend dan een aantal vroege albums van Cœur de Pirate, maar het album is veel beter dan ik een paar maanden geleden bij vluchtige beluistering kon vermoeden. Niet te snel oordelen dus. Erwin Zijleman