Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Veils - Asphodels - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Veils - Asphodels
Het vorige album van The Veils was meer een soloalbum van voorman Finn Andrews dan een echt bandalbum en dat geldt ook weer voor het ingetogen maar echt bijzonder mooie en sfeervolle Asphodels

Het is bijna niet te geloven dat het al weer meer dan twintig jaar geleden is dat de Nieuw-Zeelandse band The Veils opdook. Dat deed de band rond Finn Andrews met twee verpletterend mooie albums, die werden gevolgd door een aantal prima albums. Twee jaar geleden keerde Finn Andrews na een lange stilte en een soloalbum terug met een nieuw album van The Veils, maar het klonk meer als een volgend soloalbum. Het geldt ook weer voor Asphodels, waarop de prachtige stem van Finn Andrews vooral wordt gecombineerd met sfeervolle maar ook behoorlijk ingetogen klanken. De songs op het album zijn ook dit keer van hoog niveau, waardoor ook Asphodels me uitstekend bevalt.

Bij de Nieuw-Zeelandse band The Veils denk ik nog altijd in eerste instantie aan de eerste twee albums van de band. Zowel The Runaway Found uit 2004 als Nux Vomica uit 2006 lieten een grootse band horen, die uiteindelijk terecht de jaarlijstjes bestormde. Voorman Finn Andrews, zoon van voormalig XTC en Shriekback toetsenist Barry Andrews, maakte diepe indruk met zijn gepassioneerde zang en ook de songs van de band overstegen het gemiddelde niveau van een beginnende band op alle fronten ruimschoots.

Sun Gangs (2009) en Time Stays, We Go (2013) vond ik net wat minder imponerend dan de eerste twee albums, maar het waren nog altijd uitstekende albums, waarna Total Depravity (2016) weer een stap omhoog was. Hierna was het een flinke tijd stil rond de band, tot in het prille voorjaar van 2023 het buitengewoon stemmige ..And Out Of The Void Came Love verscheen.

Het door piano en strijkers gedomineerde album deed me qua zang en ook qua sfeer afwisselend aan Nick Cave en Bryan Ferry denken en was meer een soloalbum van Finn Andrews dan een bandalbum. Dat was aan de ene kant jammer, maar ..And Out Of The Void Came Love was wat mij betreft een mooi en interessant album.

Ook het deze week verschenen Asphodels klinkt meer als een soloalbum van Finn Andrews dan als een bandalbum, maar ik vind het wederom een heel mooi album. Vergeleken met ..And Out Of The Void Came Love neemt Finn Andrews op Asphodels nog wat meer gas terug. In de openingstrack en titeltrack is de muziek fraai maar uiterst zacht en ook de stem van Finn Andrews klinkt zacht en breekbaar.

Het zet de toon voor de rest van het album, dat grotendeels in het verlengde ligt van zijn voorganger, maar nog wat minder uitbundig is ingekleurd. De vooral door piano, strijkers en wat subtiele klanken op de achtergrond ingekleurde songs klinken sober en melancholisch en het zijn klanken die veel vragen van de zang van Finn Andrews. Ik heb de Britse muzikant, die opgroeide in Nieuw-Zeeland, altijd hoog aangeslagen als zanger en op Asphodels vind ik de zang nog wat mooier en intenser dan op het vorige album van The Veils.

Op dat album schoof Finn Andrews af en toe wel erg dicht tegen Nick Cave aan en dat is op het nieuwe album minder het geval. Asphodels bevat een aantal songs die ook in het oeuvre van Nick Cave niet zouden hebben misstaan, maar waar ik de zang en de muziek van Nick Cave vaak wat teveel van alles vind, is het nieuwe album van The Veils wat mij betreft meer in balans en spreekt de zang van Finn Andrews mij persoonlijk meer aan.

Het heeft niet zoveel meer te maken met de geweldige muziek die de band twintig jaar geleden maakte, want het intense bandgeluid van destijds heeft plaatsgemaakt voor ingehouden songs met hier en daar klassiek aandoende arrangementen en slechts een enkele uitbarsting.

Door de mooie klanken, de wat mij betreft zeer aangename en emotievolle stem van Finn Andrews en de intieme en intense songs op het album doet Asphodels het hier uitstekend, zeker wanneer de zon onder is. En als ik het bandgeluid van The Veils wil horen, pak ik gewoon de memorabele albums uit het verleden erbij. De meningen over het nieuwe album van The Veils lijken wat verdeeld, maar ik vind Asphodels prachtig. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Anna B Savage - You & i are Earth - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Anna B Savage - You & i are Earth
Anna B Savage levert met You & i are Earth een album met vooral folky en jazzy songs af, die opvallen door de muzikaliteit van de Britse muzikante, maar vooral door haar zeer karakteristieke stemgeluid

You & i are Earth is alweer het derde album van de Britse muzikante Anna B Savage, die tot dusver kan rekenen op zeer lovende reacties van de critici, maar die ook muziek maakt die waarschijnlijk wat te eigenzinnig is om een breed publiek aan te spreken. Die eigenzinnigheid zit hem vooral in haar stem, die zeker bij eerste beluistering wat tegen de haren in kan strijken, maar die de songs op haar albums voorziet van een bijzondere intensiteit en spanning. Het is ook weer het geval op het vrij sober ingekleurde You & i are Earth, waarop Anna B Savage indruk maakt met folky en jazzy songs, die aan de ene kant tijdloos klinken, maar ook vol avontuur zitten.

De Britse singer-songwriter Anna B Savage ken ik van haar eerste twee albums. Zowel A Common Turn uit 2021 als in|FLUX uit 2023 vond ik in muzikaal opzicht zeer interessante albums. Het zijn albums waarop de muzikante uit Londen zowel in muzikaal als in tekstueel opzicht dieper graaft dan de meeste van haar collega’s en ook de hoeveelheid gevoel die ze in haar songs legde maakte indruk.

Maar er was ook de stem van Anna B Savage en die vond ik op zijn minst ingewikkeld. Het is zo’n stem die direct van alles met je doet of die vooral afleidt van de mooie muziek en de bijzondere songs. Bij beluistering van de eerste twee albums viel de stem van de Londense muzikante wat mij betreft in de tweede categorie, waardoor ik beide albums uiteindelijk liet liggen.

Toen ik eerder deze week het derde album van Anna B Savage in handen kreeg ging ik er dan ook van uit dat ook You & i are Earth me onvoldoende zou weten te overtuigen. Bij eerste beluistering van het album had ik inderdaad moeite met de stem van Anna B Savage, al hoorde ik voor het eerst ook wel wat moois in haar zang.

Omdat het in muzikaal opzicht allemaal weer geweldig klonk en ook de songs me aanspraken, heb ik dit keer wat langer doorgebeten en hoewel ik de stem van Anna B Savage nog altijd bijzonder vind, begrijp ik inmiddels wel waarom er ook mensen zijn die de zang van de Britse muzikante juist bijzonder mooi vinden.

Ik reken mezelf nog niet met volledige overtuiging tot deze groep, maar ik vind You & i are Earth inmiddels wel een mooi album en langzaam maar zeker raak ik toch wel gefascineerd door de zang van Anna B Savage. De Britse muzikante heeft een karakteristiek stemgeluid dat niet direct lijkt op dat van een andere zangeres, maar de zang op You & i are Earth heeft door al het gevoel dat Anna B Savage in haar zang legt ook een indringend karakter.

De eerste twee albums van de Britse muzikante waren vooral getekend door dalen in het leven van Anna B Savage, maar op You & i are Earth heeft ze ook het geluk gevonden. Dat vond ze aan de Ierse kust, die absoluut invloed heeft gehad op de songs op het album. You & i are Earth is een album met vooral ingetogen songs. Het zijn songs waarin invloeden uit de folk domineren, maar er zijn ook jazzy invloeden verwerkt in de songs.

In de meeste songs op het album staan de akoestische gitaar en de unieke stem van Anna B Savage centraal, maar de muziek op het album wordt ook met enige regelmaat verrijkt met strijkers en blazers en met wat atmosferische klanken, die de muziek van Anna B Savage een wat mysterieus karakter geven.

De Britse muzikante koos voor de productie van haar nieuwe album voor niemand minder dan John ‘Spud’ Murphy, die de afgelopen jaren onder andere de albums van Lankum en ØXN voorzag van bijzondere klankentapijten en angstaanjagend hoge spanningsbogen. De invloed van de producer is hier en daar hoorbaar, maar You & i are Earth is zeker niet te vergelijken met de albums van de genoemde bands.

Anna B Savage heeft een deels tijdloos folkalbum gemaakt dat past in de tradities van het genre. Ik zeg deels omdat de jazzy accenten, de uitstapjes buiten de gebaande paden en de uit duizenden herkenbare stem van Anna B Savage het album ook een uniek karakter geven. Mijn advies aan een ieder die moeite heeft met de stem van de Britse muzikante: bijt vooral even door. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: tunng - Love You All The Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: tunng - Love You All The Time
De Britse band tunng behoorde ooit tot de pioniers van de folktronica, maar toen de interesse voor het genre afnam bleef de band zich vernieuwen, wat ook weer is te horen op het uitstekende Love You All The Time

Ik vond folktronica een jaar of twintig geleden wel een grappige vinding, maar de albums in het genre werden al vrij snel redelijk eenvormig. Bovendien werd elektronica gecombineerd met steeds meer genres, waardoor het unieke er snel af was. Over folktronica wordt inmiddels dan ook nauwelijks meer gesproken, maar de Britse band tunng is zich gelukkig blijven vernieuwen. Ook de songs op Love You All The Time hebben vaak een akoestische en een folky basis, maar het is een basis die is verrijkt met bijzonder mooie maar ook zeer avontuurlijke elektronica. De zang is mooi, de klanken zijn prachtig en tunng komt ook dit keer weer op de proppen met songs die je wilt koesteren.

Het lijkt al heel lang geleden dat de Britse band tunng (geen hoofdletter) opdook als een van de pioniers van het destijds gloednieuwe folktronica genre. This Is...tunng: Mother's Daughter And Other Songs is inmiddels ook 19 jaar oud en de mix van folk met elektronica die destijds baanbrekend was is inmiddels gemeengoed. tunng is zich echter altijd blijven vernieuwen en heeft de folktronica van het eerste uur album na album verrijkt met extra ingrediënten.

De Britse band heeft sinds het debuutalbum uit 2006 een aardig stapeltje albums uitgebracht en hoewel ik ze niet allemaal heb besproken durf ik wel te beweren dat de band een constant en enorm hoog niveau heeft weten vast te houden. Comments Of The Inner Chorus (2006), Good Arrows (2007), ...And Then We Saw Land (2010), Turbines (2013), Songs You Make At Night (2018) en DEAD CLUB (2020) waren allemaal uitstekende albums, maar met name de laatste twee vond ik echt razend knappe albums, waarop de Britse band meer invloeden verwerkte en af en toe ook stevig durfde te experimenteren.

Vijf jaar na haar wat mij betreft beste album keert tunng terug met Love You All Over Again. DEAD CLUB omschreef ik vijf jaar geleden als een album dat Genesis met Peter Gabriel in de gelederen nog niet kon maken, maar waarschijnlijk graag zou hebben gemaakt. Over Love You All Over Again zal ik dat niet snel zeggen, want het album klinkt weer wat minder en hooguit een enkele keer als een folky progrock album.

tunng leek een jaar of vijftien geleden vol te kiezen voor de elektronica, maar de akoestische basis, die op DEAD CLUB al wat vaker aan de oppervlakte kwam, heeft op het nieuwe album verder aan terrein gewonnen. Leden van het eerste uur Mike Lindsay en Sam Genders keren op Love You All Over Again deels terug naar de muziek waar het allemaal mee begon voor tunng.

Veel songs op het album klinken voor een groot deel akoestisch en het zijn bovendien songs waarin invloeden uit de folk een voorname rol spelen. De oerleden van de band spelen natuurlijk een voorname rol op het album, maar ze geven ook veel ruimte aan zangeres Becky Jacobs, die de mannenstemmen op fraaie wijze verrijkt.

In veel tracks hoor je in de verte behoorlijk traditionele Britse folksongs, maar ze zijn wel overgoten met een laagje elektronica. Wanneer ik die elektronica verrijk met hetgeen dat was te horen op de eerste folktronica albums kan ik alleen maar concluderen dat er op het terrein van elektronica flinke stappen zijn gezet de afgelopen twee decennia.

De elektronica op Love You All Over Again is soms nadrukkelijk aanwezig, maar kan ook genoegen nemen met een veel bescheidenere rol. De elektronische impulsen op het nieuwe album van tunng zijn de ene keer betoverend mooi, maar deze impulsen kunnen ook experimenteler en ongrijpbaarder klinken. Het combineert in alle gevallen verrassend mooi met de akoestische basis van de songs, waarvoor ook flink wat instrumenten worden ingezet en ook de combinatie van akoestische instrumenten, elektronica en de mooie mannen- en vrouwenstemmen is song na song bijzonder mooi. Liefhebbers van het oudere werk van tunng zullen heel blij zijn met dit album, al blijft de Britse band zichzelf ook dit keer op fraaie wijze vernieuwen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rose City Band - Sol Y Sombra - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rose City Band - Sol Y Sombra
De echte zomer laat nog wel even op zich wachten, maar met het lome en broeierige Sol Y Sombra van de Amerikaanse band Rose City Band komen de zonnige en zorgeloze tijden nu al binnen bereik

Rose City Band kan niets verkeerd doen bij de critici, maar zelf liet ik de meeste albums van de band uit Portland, Oregon, liggen en dat ondanks het feit dat het bij vluchtige beluistering allemaal wel erg lekker klonk. Ook Sol Y Sombra klinkt bij vluchtige beluistering bijzonder lekker. De met name door countryrock uit de jaren 70 beïnvloede muziek klinkt warm en dromerig en is fraai ingekleurd met veel snareninstrumenten. Ook de zang van voorman Ripley Johnson is aangenaam en past perfect bij de wat lome klanken. De vorige albums van de Amerikaanse band schoof ik om onduidelijke redenen snel aan de kant, maar dat gaat met het heerlijke Sol Y Sombra zeker niet gebeuren.

Ik laat de muziek van de Amerikaanse band Rose City Band de afgelopen jaren vooral liggen. Alleen het tweede album van de band, het in 2022 verschenen Summerlong, kreeg een recensie op de krenten uit de pop, maar het was wel een hele positieve.

Rose City Band is de band van de ook van Moon Duo en Wooden Shjips bekende Amerikaanse muzikant Ripley Johnson, die op de albums van zijn band invloeden uit de psychedelica uit de jaren 60 en 70 en invloeden uit de 70s countryrock op fraaie wijze aan elkaar smeedt.

Het is kennelijk muziek waarvoor ik in de stemming moet zijn, want het eerste, derde en vierde album van Rose City band liet ik links liggen en dit ondanks zeer positieve recensies in de muziekmedia en zeker niet alleen de media die zijn gericht op Amerikaanse rootsmuziek. Ook het deze week verschenen Sol Y Sombra kan weer rekenen op zeer lovende kritieken, waardoor ik het album toch weer op de stapel heb gelegd.

Bij eerste beluistering van het album wist ik direct wat me aansprak en wat me tegen stond bij beluistering van de meeste van de vorige albums van de Amerikaanse band. Wat aanspreekt is de lekker lome en ook warme sfeer van de muziek van Rose City Band en ook de randjes psychedelica en country vind ik vooral aangenaam. Ripley Johnson heeft zijn album Sol Y Sombra genoemd, wat staat voor zon en schaduw. Het is een mooie titel, want de zon schijnt op het album zo intens dat een incidenteel stapje in de schaduw niet verkeerd is.

Zoals gezegd is er ook wel iets dat me tegen staat bij beluistering van de muziek van Rose City Band. Het is het soms bijna gezapige karakter van de songs, wat bij mij associaties oproept met Dire Straits. De Britse band maakte met name in het laatste deel van haar bestaan een aantal grenzeloos saaie albums, waardoor associaties met Dire Straits voor mij meestal killing zijn. Het is niet helemaal eerlijk, want de eerste albums van Dire Straits kon ik heel goed verdragen en bovendien moeten de associaties met de Britse band bij beluistering van Sol Y Sombra van Rose City Band niet worden overdreven.

Toen ik de associatie opzij had gezet beviel het nieuwe album van Rose City Band me een stuk beter en sindsdien ervaar ik het randje Dire Straits alleen maar als aangenaam, net zoals ik dat doe bij de albums van de Britse band Curse Of Lono.

Sol Y Sombra doet het bovendien uitstekend in het huidige seizoen en in de toestand waarin de wereld zich momenteel bevindt. De koude en vaak wat sombere winterdagen van het moment en al het nare wereldnieuws worden naar de achtergrond verdreven door de warme en lome klanken van Rose City Band, waarin de zonnestralen niet te tellen zijn en je jezelf in een zorgeloze zomer waant. Het is vast geen toeval dat de zon zich weer wat vaker laat zien sinds ik dit album beluister en ik blijf het dan ook zeker doen.

De stem van Ripley Johnson pracht pastig bij de vooral door countryrock beïnvloede klanken op Sol Y Sombra, waarbinnen vooral het prachtige gitaarwerk continu de aandacht trekt en uiteraard is ook de in het genre onmisbare pedal steel van de partij. Het klinkt allemaal bijzonder lekker en ook heerlijk ontspannend, maar ook met de kwaliteit van de muziek, de zang en de songs op Sol Y Sombra zit het helemaal goed. Toch wat beter in de gaten blijven houden deze band. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kathryn Mohr - Waiting Room - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kathryn Mohr - Waiting Room
Waiting Room van de Amerikaanse muzikante Kathryn Mohr zal een winterdepressie eerder versterken dan verzwakken, maar onder de donkere klanken op het album zit ook veel schoonheid verstopt

Bij vluchtige beluistering bij het eerste volledige album van Kathryn Mohr leek het me vooral erg zware kost. Het is een album met ruwe en dreigende muziek, die soms wat folky klinkt, maar echte folkies kunnen er niet mee uit de voeten vrees ik. De klanken op het album zijn soms sober, maar Kathryn Mohr kan ook stevig uitpakken. Het wordt gecombineerd met een mooie en wat zachte stem, maar ook die kan zomaar ontsporen. Voor aanstekelijke popsongs ben je bij Kathryn Mohr niet aan het juiste adres, maar ze is de popsongs met een kop en een staart zeker niet volledig uit het oog verloren. Waiting Room is een intrigerend album dat langzaam maar zeker steeds mooier wordt.

Ik had echt enorm uitgekeken naar het nieuwe album van Ethel Cain, die met Preacher’s Daughter een van de allermooiste albums van 2022 had gemaakt. Het eerder dit jaar verschenen Perverts viel me helaas behoorlijk tegen. Het album bevat een aantal hele mooie songs, maar uiteindelijk toch meer tracks waarin ik de kop en de staart maar niet kan vinden.

Heel lang te treuren hoef ik echter niet, want deze week is een album verschenen dat voor een deel klinkt als het album dat Ethel Cain dit jaar niet heeft gemaakt. Het gaat om Waiting Room van de Amerikaanse muzikante Kathryn Mohr. Het is een aardedonker en bij vlagen zelfs beangstigend donker album, maar op hetzelfde moment zijn de songs van de muzikante uit Oakland van een hele bijzondere schoonheid.

Die schoonheid komt in eerste instantie van de mooie stem van Kathryn Mohr. Het is een vrij zachte stem, maar de stem van de Amerikaanse muzikante heeft ook een verrassende intensiteit. Door de zang doet Waiting Room wat folky aan, maar het is zeker geen standaard folkalbum. De zang op van Kathryn Mohr heeft iets lieflijks, maar ook iets bezwerends en duisters.

Wat je in de zang hoort, hoor je ook in de muziek op het album. Ook in muzikaal opzicht laat het album van Kathryn Mohr soms folky elementen horen. Ook wanneer de gitaren akoestisch zijn klinkt de muziek op Waiting Room echter donker en ruw. Dit hoor je nog veel beter wanneer elektrische gitaren worden ingezet en Kathryn Mohr klinkt als PJ Harvey in haar jonge jaren, maar het kan ook nog wel wat steviger en beangstigender.

De muziek op het album van de Californische muzikante is op zich redelijk sober, maar het klinkt af en toe behoorlijk rauw en heftig, al kan dit zo omslaan in serene klanken met een donkere ondertoon. De dynamiek van de muziek komt terug in de zang, die ook makkelijk omslaat van ingetogen in intens.

Het is zeker geen makkelijke muziek die Kathryn Mohr maakt, maar ook wanneer ze wat meer afstand neemt van de standaard popsong, herken ik, in tegenstelling tot op het nieuwe album van Ethel Cain, nog wel de kop en de staart. Ik hoor wel wat raakvlakken met de muziek van Ethel Cain, maar ook wat van Grouper, van wie we helaas al een tijdje niets meer gehoord hebben.

Waiting Room is zeker geen album voor alle momenten, want met name de stevigste songs op het album liggen wat zwaar op de maag, maar als je een dreigende onweersbui van een passende soundtrack wilt voorzien, doet het album het uitstekend. Waiting Room van Kathryn Mohr is ook wel een album waaraan je moet wennen, waarna je eigenlijk steeds meer moois hoort op het album.

Grappig detail is dat Kathryn Mohr het album opnam in een hut zonder ramen in het IJslandse vissersdorp Stöðvarfjörður. Ik kan me voorstellen dat het landschap invloed heeft gehad op de muziek op het album, want net als de muziek op Waiting Room kan ook het landschap op IJsland van het ene op het andere moment van kleur verschieten door een extreme weersverandering, waardoor schitterende natuur opeens donker en dreigend wordt.

Net als de verrassend populaire Ethel Cain, een grootheid op TikTok, heeft Kathryn Mohr een voorkeur voor donker getinte muziek en is ze niet vies van het experiment, maar Waiting Room van Kathryn Mohr bevalt me toch echt beter dan Perverts van Ethel Cain. Dat had ik bij de start van 2025 niet durven voorspellen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lou-Adriane Cassidy - Journal d'un Loup-Garou - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lou-Adriane Cassidy - Journal d'un Loup-Garou
Lou-Adriane Cassidy heeft al een aantal albums op haar naam staan, die mij in ieder geval niet zijn opgevallen, maar Journal d'un Loup-Garou verdient absoluut een prachtig plekje in de spotlights

Franstalige popmuziek is voor mij een zoete verleiding die ook best wat oppervlakkig mag zijn. Dat is Journal d'un Loup-Garou van Lou-Adriane Cassidy zeker niet. De Canadese muzikante heeft haar album volgestopt met prachtige klanken en fraaie arrangementen, waardoor er ongelooflijk veel valt te ontdekken op Journal d'un Loup-Garou. De songs van de muzikante uit Montreal zijn stuk voor stuk prachtig en ze worden nog wat mooier door de warme stem van Lou-Adriane Cassidy. Het album opent met lekker in het gehoor liggende pop, maar naarmate het album vordert worden de songs op het album steeds mooier en knapper. Echt een prachtig album.

Ik weet niet precies waar het door komt, maar zo af en toe heb ik een onbedwingbare behoefte aan Franstalige popmuziek. Het heeft in ieder geval niet te maken met mijn kennis van het Frans, want die is na de middelbare school alleen maar achteruit gegaan. Het is een behoefte die in 2024 helaas slechts in beperkte mate aandacht kreeg, maar in de laatste weken van het jaar kwamen er gelukkig toch nog een aantal uitstekende Franstalige albums voorbij, met het jaarlijstjesalbum van Wysteria (check het fantastische Lycoris) als hoogtepunt.

Alle reden dus om 2025 beter te beginnen, waarbij ik gelukkig wordt geholpen door interessante nieuwe albums. Deze week verschenen minstens twee interessante Franstalige albums en dat is in een nog redelijk slappe week een hele mooie oogst. Het album van Laura Cahen ligt nog even op de stapel, want er was een ander Franstalig album dat net wat meer indruk op me maakte, al was het maar vanwege het zonnige karakter van het album.

Het gaat om Journal d'un Loup-Garou van Lou-Adriane Cassidy. Ik ben de naam Lou-Adriane Cassidy volgens mij nog niet eerder tegengekomen, maar er zijn hoorbaar de nodige middelen gestoken in haar nieuwe album en hetzelfde geldt voor haar vorige drie albums. Ik ga er dus van uit dat Lou-Adriane Cassidy in haar vaderland een stuk bekender is dan hier in Nederland.

Dat vaderland is niet Frankrijk, want ook in het Canadese Montreal spreken ze Frans. Journal d'un Loup-Garou klinkt mede daarom net wat anders dan de popmuziek die momenteel in Frankrijk wordt gemaakt, maar heeft wel de zoete en wat mysterieuze verleiding die Franse popmuziek voor mij zo aantrekkelijk maakt.

Lou-Adriane Cassidy maakt muziek die vergeleken met albums uit Frankrijk in veel mindere mate is beïnvloed door het Franse chanson en die ook ver verwijderd blijft van de Franse zuchtmeisjespop of van de elektronische popmuziek die ook de Franse muziekscene domineert. Journal d'un Loup-Garou klinkt meer als een tijdloos singer-songwriter album, maar dan wel met een Frans tintje.

Het is een album waarop heel veel aandacht is besteed aan de muziek, de arrangementen en de productie. De meeste songs op het album zijn ingekleurd met een heel arsenaal aan instrumenten en in een aantal tracks worden de rijke klanken ook nog eens gecombineerd met achtergrondzang met de proporties van een koor. Het klinkt allemaal zeer verzorgd, maar in muzikaal opzicht is Journal d'un Loup-Garou ook opvallend mooi en divers.

Het tilt de knap in elkaar stekende, tijdloze maar ook zeer aansprekende songs net wat verder op. Dat wordt ook gedaan door de zang van Lou-Adriane Cassidy, die op Journal d'un Loup-Garou laat horen dat ze een uitstekende zangeres is. Journal d'un Loup-Garou is een album waarvan je direct warm en vrolijk wordt en dat, zoals zo vaak bij teksten in een taal die je niet direct verstaat, ook een beetje zorgt voor een vakantiegevoel.

Het is echter ook een album waarop heel veel te ontdekken valt. Zet de koptelefoon op en je blijft bijzondere details horen in de fascinerende klankentapijten op het album, dat ook qua stijlen meerdere kanten op kan. De heerlijke stem van Lou-Adriane Cassidy zorgt vervolgens voor de genadeklap. Heerlijk! Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Larkin Poe - Bloom - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Larkin Poe - Bloom
De muziek van het Amerikaanse duo Larkin Poe wordt alleen maar steviger, want ook op het deze week verschenen Bloom knallen de gitaren en de stemmen van de zussen Lovell weer uit de speakers

Megan en Rebecca Lovell zijn behoorlijk productief, want in een jaar of twaalf hebben de Amerikaanse zussen een flink oeuvre opgebouwd. Het is een oeuvre dat steeds verder opschuift richting lekkere stevige rockmuziek, al is Larkin Poe de oorsprong in de Amerikaanse rootsmuziek nog niet vergeten. In muzikaal opzicht is het wederom genieten, vooral van het fantastische gitaarwerk, maar ook de krachtige vocalen maken steeds makkelijker indruk. Het klinkt op het eerste gehoor misschien wel heel bekend in de oren, maar met de kwaliteit van de muziek van Larkin Poe zit het helemaal goed. Ook Bloom is weer een uitstekend album van de zussen Lovell.

De zussen Megan en Rebecca Lovell vormden in het eerste decennium van deze eeuw, samen met zus Jessica, het trio The Lovell Sisters. De drie waren nog tieners toen ze hun debuutalbum opnamen, maar dat was al lang niet meer te horen op het in 2009 verschenen Time To Grow. Op het album lieten de zussen Lovell niet alleen horen dat ze beschikten over prachtige stemmen, die elkaar fraai versterkten in wonderschone harmonieën, maar bleken ze ook nog eens uitstekend uit de voeten kunnen op de viool, de mandoline en de dobro.

Op hun debuutalbum vermengden de zusjes Lovell invloeden uit de bluegrass en de Americana, waardoor het album warm werd onthaald door liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. Helaas viel al snel het doek voor The Lovell Sisters, waarna Megan en Rebecca Lovell verder gingen als Larkin Poe. De twee zussen houden het inmiddels een stuk langer vol dan met The Lovell Sisters en leverden deze week hun volgende album af. Het hangt er een beetje van af hoe je telt maar op het Internet wordt het deze week verschenen Bloom vooral gezien als het negende studioalbum van Larkin Poe.

Megan en Rebecca Lovell lieten de bluegrass en wat traditioneler klinkende Americana achter zich toen The Lovell Sisters Larkin Poe werd en kozen voor een wat steviger geluid met invloeden uit de blues, soul en Southern Rock en ook nog wel een beetje country en hardrock. Dat geluid is de afgelopen jaren alleen maar steviger geworden, waardoor het vorige album van het tweetal, het in 2022 verschenen Blood Harmony, meer klonk als een rockalbum dan als een rootsalbum.

Blood Harmony kreeg uitstekende recensies en was behoorlijk succesvol, waardoor het niet zo gek is dat Larkin Poe op Bloom verder gaat waar Blood Harmony aan het eind van 2022 ophield. Ook op hun nieuwe album blijven Megan en Rebecca Lovell ver verwijderd van de muziek waarmee ze ooit debuteerden. De dobro en mandoline voor destijds zijn verruild voor elektrische gitaren en een lekker stevig geluid. Ook Bloom bevat invloeden uit de blues, Southern rock, soul, country en rock en knalt nog wat meer uit de speakers.

Megan en Rebecca Lovell vertrouwen voor een belangrijk deel op andere instrumenten, maar ook de zang van de twee lijkt niet meer op die uit het verleden. De engelenstemmen van The Lovell Sisters hebben plaats gemaakt voor lekker ruwe zang, die goed past bij de rockmuziek van Larkin Poe. Met Larkin Poe zijn de zussen Lovell niet alleen in muzikaal en vocaal opzicht opgeschoven, want ook de songs van de twee klinken anders dan in het verleden.

Bloom klinkt meer dan eens als een rootsy versie van Heart en daar is echt helemaal niets mis mee. De songs zijn aansprekend, de zang is echt prima en vooral het gitaarwerk is van hoog niveau. Ik vroeg me bij Blood Harmony eind 2022 af of de muziek van The Lovell Sisters niet onderscheidender was dan die van Larkin Poe. Die vraag kan ik ook dit keer stellen, maar iemand die bekend is in de bluegrass zal waarschijnlijk het tegendeel beweren.

Ook als Larkin Poe maken Megan en Rebecca Lovell muziek die kwaliteit ademt, maar die ook gewoon erg lekker klinkt. Op het eerste gehoor misschien niet heel vernieuwend, maar ik word op een of andere manier wel heel vrolijk van de lekker stevige en prachtig uitgevoerde rockmuziek van Larkin Poe. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Prince - Sign "O" The Times (1987) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Prince - Sign "O" The Times (1987)
Prince leverde in de jaren 80 het ene na het andere geweldige album af, maar het 80 minuten durende Sign “O” The Times uit 1987 blijft wat mij betreft toch de meest indrukwekkende van het stel

De Amerikaanse muzikant Prince presteerde in de jaren 80 op de toppen van zijn kunnen. Na de geweldige serie Dirty Mind, Controversy, 1999, Purple Rain, Around The World In A Day en Parade kwam hij in 1987 ook nog eens op de proppen met Sign “O” The Times, dat wat mij betreft al zijn geweldige voorgangers overtrof. Sign “O” The Times zou hij niet meer overtreffen en het is ook bijna veertig jaar na de release nog altijd een indrukwekkend album, dat ongeveer alle facetten van de muziek van Prince laat horen. Sign “O” The Times is een veelzijdig album dat 80 minuten lang een bijzonder hoog niveau aantikt en dat op een of andere manier nog altijd fris en urgent klinkt.

Vorige week stond ik stil bij het album Around The World In A Day van Prince & The Revolution. Het is een van mijn twee favoriete albums van de helaas veel te vroeg overleden Amerikaanse muzikant. Het album uit 1985 werd gevolgd door het ook uitstekende Parade en door de memorabele concerten van Prince en zijn band in de Rotterdamse Ahoy, die ik reken tot de beste concerten die ik ooit heb gezien.

Ondanks de magie die ik zag en hoorde tussen Prince en zijn band The Revolution stopte de Amerikaanse muzikant de samenwerking met zijn band na de Parade tour en ging hij met een aantal andere muzikanten werken aan een volgend project: Sign “O” The Times. Het in 1987 verschenen album schat ik nog wat hoger in dan het geweldige Around The World In A Day en is wat mij betreft het onbetwiste meesterwerk van Prince.

Na de release van het album begon Prince met een nieuwe band aan een volgende tour, wat zorgde voor een volgende serie concerten die me altijd bij zullen blijven, de concerten in het Utrechtse Galgenwaard stadion en later wederom in de Rotterdamse Ahoy. Maar ook het album Sign “O” The Times heeft op mij een onuitwisbare indruk gemaakt.

Prince was in de jaren 80 uitermate productief en gooide er in 1987 een dubbelalbum tegenaan met 16 tracks en 80 minuten muziek. Het album werd vooraf gegaan door de eerste single en tevens titeltrack van het album. Het is een track die weer een hele andere kant van Prince liet horen en bovendien liet horen dat de muzikant uit Minneapolis zich wel degelijk bekommerde om maatschappelijke problemen.

Sign “O” The Times is een heel divers album, dat enerzijds teruggrijpt op de albums die Prince eerder in de jaren 80 maakte, maar het is ook een album dat een stap vooruit zet. Het is een album waarop Prince zijn liefde voor soul en funk nog eens uitvoerig etaleert, maar het album verkent ook andere richtingen, waaronder jazzy tracks, volgende uitstapjes richting perfecte popsongs en lange slepende tracks, waaronder het prachtig opgebouwde The Cross, een van de hoogtepunten in de setlist van de Sign “O” The Times tour.

Prince omringt zich op het album met flink wat nieuwe muzikanten, maar Wendy & Lisa zijn op het album ook nog te horen. In muzikaal opzicht staat het album, mede dankzij de fantastische ritmesectie en de stuwende blazers, als een huis, maar het is ook zeker de verdienste van Prince zelf, die op het album met grote regelmaat laat horen dat hij een geweldige gitarist is. Ook de hele batterij aan achtergrondzangeressen die wordt ingezet verrijkt het geluid op Sign “O” The Times.

De synths uit de jaren 80 klinken inmiddels soms wel wat achterhaald en dat geldt ook voor de synths op Sign “O” The Times, maar het zit me op geen enkele manier in de weg. Sign “O” The Times was en is een energieke luistertip van 80 minuten en het is er een vol hoogtepunten. Veel tracks op het album zijn lang, maar ook in tracks van zes minuten en meer houdt de Amerikaanse muzikant de aandacht makkelijk vast met muzikaal en vocaal vuurwerk.

Veel albums uit de jaren 80 klinken met de oren van nu wel wat gedateerd, maar als ik naar Sign “O” The Times luister ben ik verbaast hoe goed en eigentijds het album nog altijd klinkt. Het blijft doodzonde dat het oeuvre van Prince abrupt eindigde met het in 2015 verschenen en overigens zeer memorabele HITnRUN: Phase Two, maar ondanks het feit dat Prince slechts 57 jaar oud werd, heeft hij ons verschrikkelijk veel moois nagelaten, met wat mij betreft Sign “O” The Times als hoogtepunt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: FKA twigs - EUSEXUA - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: FKA twigs - EUSEXUA
De Britse muzikante FKA twigs levert vroeg in het nieuwe jaar een geweldige en fascinerende popplaat af, die invloeden uit het verleden fraai combineert met invloeden uit het heden en invloeden uit de toekomst

Ik kon niet zo heel veel met de vorige albums van FKA twigs en had het deze week verschenen EUSEXUA daarom ook geen prominente plek gegeven op het stapeltje nieuwe albums, maar het nieuwe album van de Britse muzikante is een hele aanstekelijke maar ook hele interessante popplaat. Het is een popplaat die een paar keer met veel enthousiasme en energie de dansvloer op gaat, maar FKA twigs maakt op EUSEXUA ook tijdloze popmuziek en schuwt bovendien het experiment niet. Een aantal songs op het album liggen bijzonder lekker in het gehoor, terwijl een aantal andere songs net wat meer aandacht vragen, maar hoe vaker je naar het nieuwe album van FKA twigs luistert, hoe beter het wordt.

Ik ben zeker niet vies van pure pop, maar ondanks vele pogingen wilde het vorig jaar zo uitvoerig geroemde brat van Charli XCX, dat uiteindelijk nogal wat aansprekende jaarlijstjes aanvoerde, mij maar niet overtuigen en dat doet het albums overigens nog steeds niet. Ik had in het verleden hetzelfde met de muziek van de eveneens Britse popster FKA twigs, maar het deze week verschenen EUSEXUA gaat er bij mij in als koek.

Het alter ego van Tahliah Debrett Barnett heeft met EUSEXUA een album afgeleverd dat aan de ene kant modern klinkt, maar aan de andere kant ook doet denken aan popalbums uit het verleden. Die popalbums uit het verleden werden met name gemaakt door Madonna en zeker het album Ray Of Light uit 1998 lijkt een belangrijke inspiratiebron te zijn geweest voor het nieuwe album van FKA twigs.

Dat ligt vooral aan de elektronica die op het album is te horen. Die elektronica, op Ray Of Light van de hand van producer William Orbit, klonk op Ray Of Light hypermodern, maar op EUSEXUA heeft de elektronica deels een wat nostalgische vibe. FKA twigs is zeker niet in het verleden blijven hangen, want de elektronica op EUSEXUA klinkt zeker niet een album lang nostalgisch, maar bij vlagen ook hypermodern of zelfs futuristisch.

De Britse popster kon voor haar nieuwe album een beroep doen op een blik bekende producers. Vooral producers in de dance scene overigens, waardoor de meeste namen mij niet zoveel zeggen. Persoonlijk heb ik een duidelijke voorkeur voor de keuze van slechts één producer, want de consistentie is op EUSEXUA wel eens afwezig door de duidelijke voorkeuren van de verschillende producers.

FKA twigs heeft een album gemaakt dat absoluut een puur popalbum mag worden genoemd, maar vergeleken met de andere grote popalbums van de afgelopen jaren beweegt EUSEXUA zich in een aantal gevallen wat nadrukkelijker richting de dansvloer. Dat sluit niet altijd aan op mijn smaak, maar gelukkig worden de uitstapjes richting de dansvloer afgewisseld met experimentelere en meer pop getinte tracks.

Hier en daar hoor je songs die Madonna 25 jaar geleden graag gemaakt zou hebben, maar EUSEXUA bevat ook een aantal meer ingetogen tracks met veel subtielere klanken en mooie of juist vervormde vocalen van de Britse muzikante. Waar ik me bij het laatste album van Charli XCX maar blijf afvragen wat er zo bijzonder is aan de songs op het album, is dat me bij de songs van FKA twigs direct duidelijk.

EUSEXUA is een moderne popplaat die een beetje nostalgie niet schuwt, maar het is ook een popplaat die de fantasie bijna oneindig prikkelt. Hele mooie en sfeervolle passages kunnen zo maar omslaan in passages met ruwe en vervormde klanken en een hopeloos aanstekelijk popliedje kan zomaar omslaan in flink wat experiment of in een track die je ruw de dansvloer op sleurt.

Het ene moment hoor je Madonna, het volgende moment Kate Bush, maar uiteindelijk hoor je vooral FKA twigs. EUSEXUA is niet zo’n popalbum waarop ik echt bijna alles goed vind, zoals op het album van Billie Eilish uit 2024 of Chapell Roan uit 2023, want daarvoor beweegt FKA twigs zich ook wel wat buiten mijn comfort zone, maar de meeste tracks op het album zijn erg goed en het aantal tracks dat ook bij mij de fantasie prikkelt groeit bij iedere keer dat ik het album hoor. EUSEXUA is de eerste grote popplaat van 2025. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Chris Eckman - The Land We Knew The Best - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Chris Eckman - The Land We Knew The Best
De Amerikaanse muzikant Chris Eckman heeft al een stapel betoverend mooie albums op zijn naam staan, maar met het zeer sfeervolle en wonderschone The Land We Knew The Best voegt hij nog een ware parel toe

Er is een hele generatie die de muziek van de Amerikaanse band The Walkabouts niet kent, maar als je begint aan het oeuvre van de band heb je er een stapel klassiekers bij. Hier is het niet bij gebleven voor de voorman van de band, want het oeuvre van Chris Eckman is door projecten en soloalbums nog een stuk omvangrijker. Met The Land We Knew The Best voegt de Amerikaanse muzikant vanuit zijn nieuwe thuisbasis Ljubljana nog een zeer indrukwekkend hoofdstuk toe aan zijn catalogus. Het is een buitengewoon sfeervol albums dat zowel in vocaal als muzikaal opzicht het oor streelt, maar het is ook een album vol prachtige songs. Bijzonder indrukwekkend.

Chris Eckman is vooral bekend als voorman van de Amerikaanse band The Walkabouts. De Amerikaanse band maakte tussen de tweede helft van de jaren 80 en het eerste decennium van deze eeuw een stapel prachtige albums. Met name Scavenger (1991), New West Motel (1993), Satisfied Mind (1993), Setting The Woods On Fire (1994), Devil's Road (1996), Nighttown (1997), Trail Of Stars (1999), Train Leaves At Eight (2000), Ended Up A Stranger (2002), Acetylene (2005) en Travels In The Dustland (2011) zijn prachtige albums die behoren tot de parels in mijn platenkast.

De Amerikaanse muzikant maakte hiernaast met zijn vaste The Walkabouts kompaan Carla Torgerson een aantal albums als Chris & Carla en maakte na het uiteenvallen van The Walkabouts samen met Chantal Acda en Eric Thielemans twee wonderschone albums onder de naam Distance, Light & Sky. Chris Eckman zocht na het uit elkaar vallen van zijn band zijn geluk in het Sloveense Ljubljana en maakte inmiddels een aantal soloalbums.

Deze bleven helaas vaak wat onderbelicht, maar het in 2021 verschenen Where The Spirit Rests werd gelukkig wel breder opgepikt. Het was volkomen terecht, want het is een prachtig album met zeer stemmige en zwaar melancholische songs. De release midden in de warme zomer van 2021 was misschien niet heel gelukkig, al was het wel een zomer waarover de grauwsluier van de coronapandemie hing.

Het deze week verschenen The Land We Knew The Best is beter getimed, want de muziek op het album vloeit prachtig samen met de wat donkere en sombere dagen van het moment. Chris Eckman is inmiddels 64 jaar oud en is de wilde haren van The Walkabouts inmiddels wel kwijt. The Land We Knew The Best rockt een enkele keer voorzichtig, maar het is toch vooral een album met ingehouden en stemmige songs. Dat is wat mij betreft geen probleem, want het is een stijl die de Amerikaanse muzikant uitstekend beheerst.

The Land We Knew The Best is gemaakt met een flink aantal Sloveense muzikanten, maar ook de eveneens vanuit Ljubljana opererende muzikant en producer Alastair McNeill speelt een voorname rol op het album. Het nieuwe album van Chris Eckman valt in eerste instantie op door de zang. De Amerikaanse muzikant heeft inmiddels het nodige gruis op zijn stembanden en manoeuvreert zich ergens tussen Leonard Cohen en Johnny Cash op leeftijd is. De doorleefde strot van Chris Eckman voorziet de songs op het album van gevoel en doorleving, wat wordt versterkt door de zeer sfeervolle muziek op het album.

The Land We Knew The Best is een album vol schitterend gitaarwerk, maar ook de bijdragen van de contrabas en de drums zijn van een bijzondere schoonheid. Het wordt allemaal nog wat mooier wanneer cello, viool, pedal steel, harp en saxofoon worden ingezet, maar ondanks de veelheid aan instrumenten klinkt het geluid op The Land We Knew The Best sober en ruimtelijk.

Ook de hier en daar toegevoegde vrouwenstemmen verdienen overigens een eervolle vermelding en het is een wapen dat Chris Eckman wat mij betreft nog vaker had in mogen zetten. Chris Eckman heeft ook nog eens acht prachtige en wat langere songs geschreven voor het album en het zijn songs die alleen maar mooier worden wanneer je ze vaker hoort. Het muziekjaar 2025 is nog heel pril, maar dit album ga ik aan het eind van het jaar zeker niet vergeten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Songhoy Blues - Héritage - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Songhoy Blues - Héritage
2025 opent bijzonder mooi voor de liefhebbers van ‘woestijnblues’, want de uit het Malinese Bamako afkomstige Songhoy Blues heeft met Héritage een bijzonder rijk en sfeervol album afgeleverd

Ik heb een wat wisselende relatie met het genre ‘woestijnblues’, maar na een dipje in 2024 spreekt het genre me de laatste weken weer erg aan. Het heeft vast deels te maken met het zonnige en broeierige karakter van de albums in het genre, maar Héritage van Songhoy Blues ademt ook kwaliteit. In muzikaal opzicht is het album verrassend ingetogen, maar ook het meer akoestisch getinte snarenwerk is bijzonder mooi. Ook de zang op het album is aansprekend, zeker wanneer deze meerstemmig uit de speakers komt. Songhoy Blues klonk in het verleden wat swingender, maar het lome geluid op Héritage bevalt me wel. Een prima start van het woestijnblues seizoen.

De ‘woestijnblues’ wilde bij mij niet zo landen in 2024, maar op basis van de jaarlijstjes besprak ik in de eerste week van het nieuwe jaar alsnog twee albums die niet misstaan in het toch wat oneerbiedig klinkende hokje ‘woestijnblues’. De albums van Mdou Moctar en Aziza Brahim smaakten absoluut naar meer, waardoor ik het deze week verschenen album van Songhoy Blues direct selecteerde voor een plekje op de krenten uit de pop.

De muziek van de band uit Mali is niet helemaal nieuw voor mij, want in 2017 besprak ik al het album Resistance. Dat album haalde ik destijds uit de jaarlijstjes en daar hoorde het album wat mij betreft zeker in thuis. Het deze week verschenen Héritage is het vierde album van de Afrikaanse band en het is een album dat een wat meer ingetogen geluid laat horen dan zijn voorgangers.

Héritage klinkt toch weer flink anders dan het veelkleurige album van Aziza Brahim en het stevige album van Mdou Moctar, wat tegengas biedt voor de momenteel wat vaker gehoorde bewering dat de woestijnblues wat eenvormig begint te klinken, een bewering waaraan ik me overigens zelf ook schuldig heb gemaakt.

Songhoy Blues was op haar vorige albums niet vies van uitstapjes buiten de gebaande paden, maar op Héritage horen we toch vooral de woestijnblues die we ook kennen van bands als Tinariwen, Tamikrest en Imarhan om maar eens drie namen te noemen. Ook weer niet helemaal overigens, want Songhoy Blues kiest op haar nieuwe album voor een verrassend ingetogen en vooral akoestisch klinkend geluid.

Het gitaarwerk en de bijdragen van Afrikaanse instrumenten zorgen voor de unieke sfeer van de woestijnblues en die wordt versterkt door de zang, waarvoor zowel mannen- als vrouwenstemmen worden ingezet. Het is muziek die beelden oproept van oorden waar het in ieder geval een stuk warmer en zonniger is dan hier en waar haast een onbekend begrip is.

De wat meer ingetogen klanken van Songhoy Blues hebben een ontspannende en onthaastende uitwerking op de luisteraar, maar net zoals zoveel andere albums in het genre, heeft Héritage ook een bezwerende of zelfs hypnotiserende uitwerking, zeker wanneer je het album met wat hoger volume of met de koptelefoon beluistert.

Het is vooral de verdienste van de vaak meerstemmige zang, die zowel qua taal als qua techniek flink afwijkt van wat in de Britse, Europese en Amerikaanse popmuziek gebruikelijk is. Maar ook de bijzondere klanken van de gitaren en andere instrumenten zorgen er voor dat het nieuwe album van Songhoy Blues een bijzonder karakter heeft.

Ik was een week of drie geleden zeer gecharmeerd van het behoorlijk stevige album van Mdou Moctar, die behoorlijk uithaalde op zijn elektrische gitaren, maar wat klinken de lome en dromerige klanken van Songhoy Blues ook lekker. Doe je ogen dicht en je bent even in een compleet andere wereld, maar vergeet ook zeker niet om goed te luisteren naar de muziek en de zang op Héritage, want het zit allemaal knap in elkaar en bovendien een stuk gevarieerder dan bij vluchtige beluistering het geval lijkt.

Ik was de woestijnblues (wie verzint een betere naam?) vorig jaar echt helemaal zat, maar de liefde voor het genre is weer stevig opgelaaid. De lat ligt wel meteen hoog, want Héritage van Songhoy Blues is echt prachtig. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Gentle Spring - Looking Back At The World - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Gentle Spring - Looking Back At The World
De Brits-Franse band The Gentle Spring debuteert deze week met het zeer aangename Looking Back At The World, maar de wortels van de band gaan terug tot de jaren 80 en zo klinkt het album ook

Michael Hiscock maakte aan het eind van de jaren 80 en het begin van de jaren 90 een aantal ondergewaardeerde albums met zijn band The Field Mice. Wat hij de afgelopen decennia heeft gedaan weet ik niet, maar echo’s van The Field Mice duiken op op het debuutalbum van zijn nieuwe band The Gentle Spring, die invloeden uit de Britse popmuziek verrijkt met een Franse touch. De songs op Looking Back At The World klinken wat nostalgisch en hebben meer dan eens een jaren 80 vibe, maar de Britse en Franse muzikanten geven ook een eigen draai aan de invloeden uit het verleden. Het is nog lang geen lente, maar zet dit album op en de zon begint echt te schijnen.

Looking Back At The World is het debuutalbum van de Brits-Franse band The Gentle Spring. De band werd geformeerd door de Britse muzikante Michael Hiscock, die in de jaren 80 en 90 deel uitmaakte van de Britse band The Field Mice, dat haar albums mocht uitbrengen op het legendarische label Sarah Records. Ik ken de catalogus van het label vrij goed, maar The Field Mice is me eerlijk gezegd nooit opgevallen.

In zijn nieuwe thuisbasis Parijs kwam Michael Hiscock de Franse muzikanten Emilie Guillaumot en Jérémie Orsel tegen en was The Gentle Spring een feit. De band opereert weliswaar uit Parijs en is voor tweederde Frans, maar de muziek van The Gentle Spring klinkt toch vooral Brits. Michael Hiscock bepaalt met zijn zang en zijn Britse tongval voor een belangrijk deel het geluid van de band en speelt hiernaast bas.

Emilie Guillaumot speelt ook een voorname rol met de keyboard partijen en haar bijzonder mooie achtergrondzang en een enkele keer de leadzang, terwijl Jérémie Orsel tekent voor mooie akoestische gitaarakkoorden. Het geluid van The Gentle Spring is vooral akoestisch en klinkt zeer sfeervol, zeker wanneer ook nog andere instrumenten worden toegevoegd aan de songs, waaronder blazers en strijkers.

Het is een geluid dat af en toe zo lijkt weggelopen uit de jaren 60, maar Looking Back At The World heeft ook zeker een jaren 80 vibe. Veel songs op het album doen me denken aan Belle And Sebastian, Prefab Sprout, The Go-Betweens of aller drie tegelijk, maar The Gentle Spring heeft ook een eigen sound.

Het debuutalbum van The Gentle Spring is een warm klinkend album, dat doet verlangen naar lange zomeravonden, een verlangen dat stevig wordt aangewakkerd door het wat sombere weer van het moment. Net als Belle And Sebastian maakt de band uit Parijs popliedjes die lieflijk en zoet kunnen klinken, maar die uiteindelijk het best kunnen worden gekarakteriseerd als bitterzoet.

Het klinkt allemaal bijzonder lekker, waardoor Looking Back At The World het uitstekend doet op de achtergrond, al dan niet fantaserend over de zon die vast weer een keer gaat schijnen, maar de songs van The Gentle Spring zijn zeker niet alleen aangenaam. Ook dit is weer een album dat het best tot zijn recht komt wanneer je het met de koptelefoon beluistert en hoort hoeveel mooie details er verstopt zijn in de songs van de Brits-Franse band. Het doet me zoals gezegd denken aan Prefab Sprout en dat is ook een band die bij eerste beluistering eenvoudige en zoete popliedjes leek te maken, maar uiteindelijk met Steve McQueen een van de allerbeste albums uit de jaren 80 bleek te hebben gemaakt.

Het lukte Michael Hiscock een hele tijd geleden niet met zijn band The Field Mice. De albums van de band zijn gewoon te vinden op de streaming media platforms en het zijn albums die destijds een veel beter lot hadden verdiend. Met zijn nieuwe band is de Britse muzikant niet eens zo heel ver verwijderd van de muziek die hij een aantal decennia geleden maakte, maar de songs van The Gentle Spring klinken nog wat mooier en zitten ook nog wat knapper in elkaar.

Met name AllMusic zette me de afgelopen week op het spoor van de band uit Parijs, maar het debuutalbum van deze nieuwe band verdient echt alle aandacht en zou zomaar uit kunnen groeien tot een album dat ook de lente en de zomer van 2025 gaat voorzien van een onweerstaanbaar lekkere soundtrack. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Isbells - and the noise settles - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Isbells - and the noise settles
Isbells kiest aan de hand van producer Chantal Acda weer voor een wat meer ingetogen en zeer sfeervol geluid, wat met and the noise settles een wonderschoon album voor donkerdere tijden oplevert

Isbells klonk op haar laatste twee albums wat uitbundiger dan in het verleden en leek een nieuwe richting in te slaan. Die richting wordt verlaten op het deze week verschenen and the noise settles, dat weer het ingetogen of zelfs sobere geluid van de vroege albums laat horen. Dat sobere is maar relatief, want in muzikaal opzicht gebeurt er van alles op het album, al moet je wel aandachtig luisteren om alle subtiele pracht te horen. Die pracht komt ook van de zang van Gaëtan Vandewoude en zeker ook van Chantal Acda die niet alleen als producer maar ook als zangeres bijdroeg aan het nieuwe album. Het is alweer het zesde album van Isbells en ik vind het de mooiste tot dusver.

De Belgische band Isbells is een vaste gast op de krenten uit de pop, want ik heb wel wat met de muziek van de band uit Leuven. Met het deze week verschenen and the noise settles levert de band alweer haar zesde album af en het is wederom een hele mooie. Bij Isbells denk ik in eerste instantie aan uiterst ingetogen of zelfs verstilde songs, maar op Sosei uit 2019 en vooral op Basegemiti uit 2023 hinkte Isbells wat op twee gedachten en was er zowel ruimte voor spaarzaam ingekleurde songs als voor wat uitbundiger klinkende songs.

Ik heb op de albums van de Belgische band een hele duidelijke voorkeur voor de sober klinkende songs en ik ben dan ook heel erg blij met and the noise settles. Op haar nieuwe album kiest Isbells voor zeer ingetogen en bijzonder sfeervolle songs. Het grote gebaar van de vorige albums ontbreekt en heeft plaats gemaakt voor hele subtiele songs. Het zijn songs waarmee je je eindeloos wilt opsluiten in deze donkere tijden, bij voorkeur onder een warme deken.

De muziek van Isbells op and the noise settles fungeert ook als een warme deken, want wat zijn de nieuwe songs van de band uit Leuven mooi. Voorman Gaëtan Vandewoude liet de productie van het album dit keer over aan Chantal Acda, die als zangeres altijd al een voorname rol heeft gespeeld op de albums van Isbells. Chantal Acda weet als geen ander hoe een sober maar zeer sfeervol folkalbum moet klinken en ook de productie van and the noise settles is prachtig.

Er hebben nogal wat muzikanten meegewerkt aan het album, maar dat heeft zeker niet geleid tot een vol geluid. Alle bijdragen klinken even subtiel, maar uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Het geluid op het album lijkt op het eerste gehoor grotendeels organisch, maar wanneer je het album met de koptelefoon beluistert hoor je ook nog een laagje elektronica.

De songs op het nieuwe album van Isbells hebben een folky karakter, maar door de blazers en zeker ook door het drumwerk bevatten de songs op and the noise settles ook absoluut invloeden uit de jazz. En de ene keer dat het album voorzichtig uitbarst hoor ik ook nog een Pink Floyd vibe.

In muzikaal opzicht is het nieuwe album van Isbells een prachtig en fantasierijk album, maar ook de zang op het album is heel mooi. De fluisterzachte stem van Gaëtan Vandewoude kleurt fraai bij de subtiele maar bijzonder sfeervolle klanken en als Chantal Acda ook nog eens invalt met haar stem is de betovering van and the noise settles compleet.

Ik ben wel wat jaloers op het muziektijdschrift Oor, die in haar recensie spreekt van een album van 90 minuten. Mijn versie en die op Spotify duren slechts 45 minuten, maar het is wel 45 minuten heel erg mooi. De subtiele klanken op het nieuwe album van Isbells zitten bovendien zo vol met details dat het geen probleem is om het album twee keer achter elkaar te beluisteren en zo toch nog aan de 90 minuten van Oor uit te komen.

Ik vond de laatste twee albums van de Belgische band zeker niet slecht, maar heb een duidelijke voorkeur voor de eerdere en meer ingetogen albums. Het zijn albums die een vervolg krijgen op het stemmige and the noise settles, dat wat mij betreft het mooiste album van Isbells tot dusver is. Ook ik word zo langzamerhand een beetje moedeloos van de vele dagen zonder zon en de ellende in het nieuws, maar als ik me opsluit met het nieuwe album van Isbells is de wereld even warmer en mooier. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Willow Avalon - Southern Belle Raisin' Hell - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Willow Avalon - Southern Belle Raisin' Hell
Er verschijnen de afgelopen jaren heel erg veel countrypop albums, waardoor het niet meevalt om nog op te vallen, maar de jonge Amerikaanse countryzangeres Willow Avalon slaagt hier wat mij betreft glansrijk in

Southern Belle Raisin’ Hell van Willow Avalon is een album waarover je zeker niet te snel moet oordelen. Bij snelle beluistering was ik zelf niet zo gecharmeerd van de stem van de jonge Amerikaanse muzikante, terwijl dit na gewenning een van de sterke wapens van Willow Avalon is. Andere sterke wapens zijn haar aanstekelijke songs, haar bijzondere teksten en de voorliefde voor countrymuziek uit het verre verleden, waardoor Southern Belle Raisin’ Hell enerzijds klinkt als een countrypop album van deze tijd, maar anderzijds als een oorspronkelijk klinkend countryalbum uit de jaren 70. Als liefhebber van het genre ben ik benieuwd wat 2025 ons gaat brengen, maar de start met Willow Avalon is absoluut veelbelovend.

Ik had lange tijd niet zo heel veel of zelfs helemaal niets met countrypop. De met flink wat pop aangelengde countrymuziek was me meestal wat te glad, te zwaar aangezet en te plastic en had wat mij betreft te weinig te maken met de pure Amerikaanse rootsmuziek en alternatieve country die destijds mijn voorkeur hadden. Sinds een jaar of wat heb ik echter een enorme liefde ontwikkeld voor het genre en die is met name de afgelopen twee jaar alleen maar sterker geworden, waardoor countrypop albums de hoogste regionen van mijn jaarlijstje weten te bereiken

Ook deze week verscheen er weer een album dat ik een jaar of tien geleden waarschijnlijk onmiddellijk aan de kant zou hebben geschoven, maar waar ik nu als een blok voor viel. Het gaat om Southern Belle Raisin’ Hell van de Amerikaanse muzikante Willow Avalon. Willow Avalon, geboren als Willow Martin, is de dochter van de eigenzinnige muzikant Jim White, waardoor ze de muziek met de paplepel kreeg ingegoten, al kwam haar muzikale talent vooral bij het lokale kerkkoor tot bloei.

Ze groeide op in een ruraal deel van Georgia maar verliet het weinig stabiele ouderlijk huis al op 15-jarige leeftijd om haar geluk uiteindelijk in Los Angeles te zoeken. We zijn inmiddels ruim tien jaar verder en Willow Avalon lijkt haar geluk te hebben gevonden in de muziek. Na het uitstekende minialbum Stranger, dat begin vorig jaar verscheen, is er nu het debuutalbum Southern Belle Raisin’ Hell, dat wat mij betreft het eerste memorabele countrypop album is dat in 2025 is verschenen.

Hoewel ik het genre de afgelopen jaren steeds meer ben gaan waarderen, kan ik zeker niet uit de voeten met alle soorten countrypop. De verhouding tussen country en pop moet in balans zijn, wat in mijn geval betekent dat er meer country dan pop is te horen op het album. Dat zit in het geval van Willow Avalon wel goed, want de muziek van de jonge Amerikaanse muzikante heeft zich stevig laten beïnvloeden door de countrymuziek die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt door zangeressen als Dolly Parton, Tammy Wynette, Loretta Lynn en Lynn Anderson.

Zeker de stem van Willow Avalon herinnert aan de grote countryzangeressen uit de jaren 60 en 70, maar ook in muzikaal opzicht lijkt ze meer te hebben met de countrymuziek uit het verleden dan met de met pop geïnjecteerde country uit het heden. Southern Belle Raisin’ Hell zit daarom dichter tegen Sierra Ferrell aan dan tegen Kacey Musgraves, maar toch vind ik het label countrypop wel passen bij de muziek van Willow Avalon. De songs van de Amerikaanse muzikante hebben immers iets lichtvoetigs en achter alle invloeden uit de country van weleer zit wel degelijk een randje eigentijdse pop.

Zeker bij eerste beluistering vond ik de zang van Willow Avalon op het randje van country en kitsch, zeker wanneer ze wat bibbert met haar stem, maar inmiddels ben ik zeer gecharmeerd van haar stem. Southern Belle Raisin’ Hell is een album dat echt steeds beter wordt en dat is zowel de verdienste van de zang en de muziek als van de songs op het album.

Ook in tekstueel opzicht heeft Willow Avalon wat te bieden. Ze citeert op fraaie wijze uit een aantal country clichés, maar heeft ook humor, getuige haar ode aan Dolly Parton die opent met de fraaie zin “Hey there, Dolly, I'm just like you, Got big titties and a big heart too”. En zo valt er steeds weer wat te beleven op het album, dat op fraaie en zeer aangename wijze een brug slaat tussen de countrymuziek uit vervlogen tijden en de countrypop van het moment. Ik kan er wel wat mee. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Victoria Canal - Slowly, It Dawns - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Victoria Canal - Slowly, It Dawns
In de overvolle vijver met jonge vrouwelijke popmuzikanten duikt deze week de vanuit Londen opererende Victoria Canal op en haar prima debuutalbum Slowly, It Dawns zou ik er zeker uit vissen

Victoria Canal laat in de eerste tracks van haar debuutalbum Slowly, It Dawns horen dat ze mooie en lekker in het gehoor liggende popsongs kan schrijven, maar haar songs worden wat mij betreft interessanter naarmate het album vordert. Met name in de meer ingetogen songs op de tweede helft van het album weet de Spaans-Amerikaanse muzikante zich te onderscheiden van alles dat er al is en laat ze horen dat met name de Britse muziekpers niet voor niets heel lovend is over haar muzikale verrichtingen. Het is dringen in het genre waarbinnen Victoria Canal zich beweegt, maar haar debuutalbum is er wat mij betreft een die je beter niet kunt laten liggen.

Victoria Canal is een protegee van Coldplay zanger Chris Martin. Dat is voor mij nog niet direct een overtuigende aanbeveling, maar toen de Britse kwaliteitskrant The Guardian haar muziek vergeleek met zowel Billie Eilish als Phoebe Bridgers had haar deze week verschenen debuutalbum mijn volledige aandacht.

Victoria Canal is een echte wereldburger. Ze werd geboren in München, woonde overal en nergens en heeft zowel Cubaanse als Amerikaanse wortels. Ze identificeert zichzelf als Spaans-Amerikaans, als biseksueel en bovendien als gehandicapt omdat ze een onderarm mist. Ondanks deze handicap kon ze al op jonge leeftijd uitstekend uit de voeten op de piano en wist ze als kind al dat ze een carrière in de muziek ambieerde.

Het is een hoop achtergrondinformatie, maar uiteindelijk gaat het wat mij betreft om de muziek. Slowly, It Dawns moet concurreren met stapels albums van jonge vrouwelijke singer-songwriters met een zwak voor indie en pop, die ook in de eerste weken van 2025 alweer opduiken. Ik moet keuzes maken in dit overvolle genre, maar het debuutalbum van Victoria Canal wist mij eigenlijk direct te overtuigen. Slowly, It Dawns heeft inderdaad wel wat van de muziek van Billie Eilish en Phoebe Bridgers, maar de overeenkomsten tussen de drie moeten ook zeker niet worden overdreven.

Met name de Britse muziekpers is behoorlijk enthousiast over het debuutalbum van Victoria Canal, dat er niet zonder slag of stoot kwam. De Spaans-Amerikaanse muzikante werkte meerdere jaren aan haar debuutalbum, waarbij de coronapandemie af en toe flink in de weg zat. Het zorgt ervoor dat Slowly, It Dawns niet alleen laat horen wat Victoria Canal te bieden heeft, maar ook hoe ze zich de afgelopen jaren ontwikkeld heeft.

Het album opent met lekker in het gehoor liggende pop, die vanwege de fluisterzang niet heel ver verwijderd is van de momenteel populaire indiepop, maar wanneer in de derde track wat Cubaanse invloeden opduiken is duidelijk dat je Victoria Canal niet te makkelijk in een hokje moet duwen. Haar popsongs liggen lekker in het gehoor, maar er is ook altijd wel iets dat je nieuwsgierig maakt, waardoor Slowly, It Dawns de aandacht makkelijk vast houdt.

Dat is maar goed ook, want na een aantal aanstekelijke indie popsongs schuift de Spaans-Amerikaanse op richting wat meer ingetogen en wat intiemere songs. Het zijn songs die dankzij de fraaie orkestraties in muzikaal opzicht net wat interessanter zijn en die ook qua zang nog makkelijker indruk maken. Met name de door piano en fraaie orkestraties gedomineerde klanken waarmee het album afsluiten zijn bijzonder mooi en combineren tijdloze singer-songwriter muziek met een vleugje indie, waardoor het ook wel wat aan Clairo doet denken.

Omdat Victoria Canal zo lang aan haar debuutalbum heeft gewerkt bevat het album een aantal songs die zich op een weg bevinden die ze inmiddels vermoedelijk al weer achter zich heeft gelaten en die net wat minder zijn dan de nieuwere songs, maar overall vind ik Slowly, It Dawns van Victoria Canal een album dat wat mij betreft voldoende boven het maaiveld uitsteekt. Het is een album dat me nieuwsgierig maakt naar haar toekomstige muzikale verrichtingen, maar het bevat ook een aantal songs die me inmiddels dierbaar zijn geworden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: jasmine.4.t - You Are The Morning - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: jasmine.4.t - You Are The Morning
De muzikale carrière van de Britse muzikante jasmine.4.t kreeg een enorme boost toen Julien Baker, Phoebe Bridgers en Lucy Dacus zich over haar ontfermden, wat uiteindelijk het fraaie You Are The Morning opleverde

Jasmine Cruikshank had het niet makkelijk toen ze besloot om als transvrouw door het leven te gaan, maar gelukkig waren er mensen die wel onbevooroordeeld naar haar muziek wilden luisteren. Onder hen Boygenius lid Lucy Dacus, die het debuutalbum van jasmine.4.t een stuk dichterbij heeft gebracht. You Are The Morning is een zeer persoonlijk en intiem album, waarop jasmine.4.t zich zonder gêne bloot geeft. Het is in muzikaal opzicht een interessant album met een serie bijzondere songs en dan is er ook nog de zang van Jasmine Cruikshank. Het is zang waar ik even aan moest wennen, maar het is zang die inmiddels flink binnen komt. Het levert een bijzonder en heel erg goed album op.

jasmine.4.t is het alter ego van de Britse muzikante Jasmine Cruikshank, die als transvrouw door het leven gaat. De muzikante uit Manchester heeft een aantal zware jaren achter de rug nadat ze haar transitie had aangekondigd. Het maakte een einde aan haar huwelijk en ook bij haar eigen familie werd ze niet geaccepteerd als transvrouw.

De redding kwam uiteindelijk van niemand minder dan de Amerikaanse muzikante en Boygenius lid Lucy Dacus, die onder de indruk was van de muziek van jasmine.4.t en haar vroeg als support act. Lucy Dacus liet uiteindelijk een demo van de muziek van jasmine.4.t horen aan Phoebe Bridgers, die de Britse muzikante onmiddellijk een contract aanbood bij haar label Saddest Factory Records.

Op dat label is deze week You Are The Morning, het debuutalbum van jasmine.4.t verschenen. De Britse muzikante verruilde Manchester tijdelijk voor Los Angeles, waar ze in de studio gezelschap kreeg van haar uit transvrouwen samengestelde band en alle drie de leden van Boygenius. Julien Baker, Phoebe Bridgers en Lucy Dacus produceerden het debuutalbum van jasmine.4.t en dragen ook in vocaal opzicht bij aan een aantal tracks op het album.

Deze tracks hebben een hoog Boygenius gehalte, maar de songs waarin Jasmine Cruikshank er in vocaal opzicht alleen voor staat klinken duidelijk anders. De stem van de muzikante uit Manchester is niet per definitie mooi, maar wel bijzonder. Het is een stem die me af en toe aan Sufjan Stevens doet denken, maar ik heb bij beluistering van You Are The Morning ook met grote regelmaat associaties met de muziek van Elliott Smith.

Ook jasmine.4.t kiest op haar debuutalbum met grote regelmaat voor voornamelijk akoestisch ingekleurde folksongs die opvallen door wat donkere teksten en veel emotie. You Are The Morning is een zeer persoonlijk en dapper album geworden, waarop de Britse muzikante beschrijft hoe moeilijk het is om geaccepteerd te worden als transvrouw, zeker in de deze tijden waarin verdraagzaamheid ten opzichte van iedereen die anders is steeds minder vanzelfsprekend is.

Ik was in eerste instantie niet zo gecharmeerd van de wat onvaste stem van Jasmine Cruikshank en veerde direct enthousiast op toen Phoebe Bridgers plaats nam achter de microfoon, maar na enige gewenning heb ik geen moeite meer met de zang en vind ik de breekbare en emotievolle zang zelfs mooi en met enige regelmaat heel mooi.

Ook de songs van de Britse muzikante spreken me steeds meer aan. Het zijn songs die worden opgetild door de bijdragen van Julien Baker, Phoebe Bridgers en Lucy Dacus, maar de basis wordt gevormd door het talent van jasmine.4.t, die al haar gevoel in de songs op het album heeft gelegd en die uiteindelijk trots is op de persoon die ze is, wat anderen hier ook van vinden.

Ik ben heel benieuwd hoe de muziek van jasmine.4.t zich de komende jaren gaat ontwikkelen, maar hoe vaker ik naar You Are The Morning luister, hoe meer ik onder de indruk ben van het talent van de Britse muzikante. De songs op het album zijn verrassend veelkleurig en het zijn bovendien songs die veel knapper in elkaar zitten dan je bij eerste beluistering kunt vermoeden. Zeker de meest ingetogen songs op het album beschikken over het vermogen om diep onder de huid te kruipen, wat het debuutalbum van jasmine.4.t nog wat knapper en interessanter maakt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sophie Jamieson - I Still Want To Share - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sophie Jamieson - I Still Want To Share
Sophie Jamieson maakte helemaal aan het eind van 2022 diepe indruk met haar prachtige debuutalbum Choosing en doet dit aan het begin van 2025 nog eens met het minstens even mooie I Still Want To Share

In de laatste weken van een jaar verschijnt er meestal niets bijzonders meer, maar in 2022 werd in ieder geval mijn jaarlijstje nog omgegooid door het prachtige debuutalbum van Sophie Jamieson. De Britse muzikante brengt haar tweede album juist helemaal aan het begin van het jaar uit, maar I Still Want To Share ga ik zeker niet vergeten voor mijn jaarlijstje over een maand of twaalf. Sophie Jamieson imponeert ook op haar tweede album met haar prachtige stem, die een groot deel van de 45 minuten die het album duurt goed is voor kippenvel. In muzikaal opzicht is het tweede album van de Britse muzikante bijna net zo mooi en ook de songs van Sophie Jamieson doen van alles met me. Wat een prachtalbum, wat een talent, wat een zangeres.

Sophie Jamieson doet het momenteel heel goed in de met name Britse lijstjes met muzikanten die het wel eens zouden kunnen gaan maken in 2025. Een nieuwkomer is de Britse muzikante echter zeker niet. Haar eerste EP is inmiddels al twaalf jaar oud en helemaal aan het eind van 2022 verscheen bovendien haar prachtige debuutalbum Choosing.

Het is een album dat me destijds overrompelde met de openingstrack Addition en dat is nog steeds een track die bij mij goed is voor kippenvel. De rest van het debuutalbum van Sophie Jamieson deed nauwelijks onder voor de fenomenale openingstrack, waardoor het album ondanks de release in december mijn jaarlijstje over 2022 wist te halen.

De plek ergens halverwege mijn jaarlijstje was zeker niet het eindstation voor Choosing, want inmiddels zou ik het album onder de mooiste albums van 2022 scharen. Het is dus goed nieuws dat Sophie Jamieson eindelijk de aandacht trekt met haar muziek en het is nog veel beter nieuws dat deze week de opvolger van Choosing is verschenen.

Het debuutalbum van Sophie Jamieson was een uiterst ingetogen en behoorlijk donker album met vooral folky songs en een hoofdrol voor de indringende stem van de Britse muzikante. Dat is een lijn die deels wordt doorgetrokken op I Still Want To Share, dat ook een folkalbum mag worden genoemd.

Sophie Jamieson maakte wat mij betreft een verpletterende indruk met de openingstrack van haar debuutalbum en ook album nummer twee opent prachtig. Camera opent ingetogen met subtiele akoestische gitaarakkoorden en de echt prachtige stem van Sophie Jamieson en ook dit keer wordt de spanning fraai opgebouwd. Een aantal keren barsten de strijkers los en ook dit keer maakt de Britse muzikant gebruik van de elektrische gitaar voor het vergroten van de dynamiek in de song.

Het klinkt allemaal prachtig, maar ook dit keer zorgt de stem van Sophie Jamieson voor het meeste kippenvel. De Britse muzikante beschikt over een betoverend mooi en zeer expressief stemgeluid, maar ze legt ook heel veel gevoel in haar stem, waardoor de zang op I Still Want To Share net zo hard binnenkomt als die op het debuutalbum.

Het tweede album van Sophie Jamieson klinkt net wat voller en gedetailleerder en misschien net wat minder donker dan haar zo indrukwekkende debuutalbum, maar ook I Still Want To Share is een vooral spaarzaam ingekleurd folkalbum, dat flink wat ruimte biedt aan melancholie.

Sophie Jamieson had niet veel muzikanten nodig voor haar nieuwe album. Naast prachtig gitaarwerk en fraaie bijdragen van keyboards werden vooral strijkers en drums toegevoegd. De muziek op I Still Want To Share is subtiel maar bijzonder mooi en is op prachtige wijze vastgelegd in de productie van Sophie Jamieson en de ervaren producer Guy Massey, die onder andere werkte met Spiritualized, Richard Hawley, The Divine Comedy, Manic Street Preachers en The Coral.

De songs op het tweede album van Sophie Jamieson zijn net wat meer versierd dan die op haar debuutalbum, maar alle accenten die zijn toegevoegd zijn functioneel en de strijkers passen prima bij de folky songs van de Britse muzikante. De sobere klanken vragen veel van de zang, maar Sophie Jamieson zingt ook op I Still Want To Share weer de sterren van de hemel.

Ze wordt zoals gezegd momenteel veelvuldig genoemd in de lijstjes met de beloften voor 2025, maar de belofte is de muzikante met dit werkelijk prachtige en indrukwekkende tweede album echt al lang voorbij. I Still Want To Share is het volgende prachtalbum van 2025, dat verrassend sterk begint. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Prince & The Revolution - Around The World In A Day (1985) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Prince & The Revolution - Around The World In A Day (1985)
Prince bereikte zijn creatieve piek in de jaren 80, waarin hij meerdere onbetwiste klassiekers afleverde, waaronder wat mij betreft ook zeker het wat onderschatte maar ijzersterke Around The World In A Day uit 1985

Ik had tot 1985 niet zo heel veel met de muziek van Prince, maar toen kwam Around The World In A Day, dat me van mijn sokken blies. Een jaar later zou de Amerikaanse muzikant met een aantal idioot goede concerten nog een schepje bovenop doen, maar Around The World In A Day heeft inmiddels bijna veertig jaar een speciaal plekje in mijn hart. Het is een album met hier en daar wat invloeden uit de psychedelische muziek, maar het is ook zeker een album met de unieke Prince sound. Het album bevat een drietal nagenoeg perfecte singles en een aantal wat langere tracks die de muzikaliteit en genialiteit van Prince laten horen. Het is een van mijn favoriete albums aller tijden.

Het is dit voorjaar alweer negen jaar geleden dat Prince overleed. Met de ongelukkige dood van de muzikant uit Minneapolis verloor de muziek wat mij betreft een van de allergrootsten. In de top 10 van de talloze concerten die ik heb bezocht staan meerdere concerten van Prince en ook een aantal van zijn albums schaar ik onder het allerbeste dat ik de afgelopen decennia heb gehoord.

Volgende week ga ik aandacht besteden aan het fenomenale Sign “O” The Times, dat samen met Purple Rain wordt gerekend tot de onbetwiste klassiekers binnen het oeuvre van de Amerikaanse muzikant, maar mijn favoriete Prince album is het met The Revolution gemaakte Around The World In A Day uit het voorjaar van 1985.

Het is een album dat het wat minder goed deed dan voorgangers Purple Rain en 1999 en ook wat achter bleef bij opvolgers Parade en Sign “O” The Times, maar Around The World In A Day is het album dat mijn liefde voor de muziek van Prince aanwakkerde, waarna ik tijdens de concerten in de zomer van 1986, ook met The Revolution als band, fan voor het leven werd.

Tijdens de drie zo indrukwekkende concerten in Ahoy was Around The World In A Day vertegenwoordigd met Pop Life, Raspberry Beret en één keer America, maar op alle drie de memorabele avonden (audio opnames op YouTube laten horen dat het minstens net zo goed was als in mijn herinnering) werd geopend met de titeltrack van het album.

Het is een track die uitstekend past bij de psychedelische hoes waarin het album gestoken is. Prince neemt je mee naar de psychedelica van de jaren 60, maar gooit er het inmiddels uit duizenden herkenbare Prince sausje overheen. Paisley Park is vervolgens wat toegankelijker en is wat mij betreft, mede door het geweldige gitaarwerk en het randje psychedelica, een van de beste singles van Prince.

In Condition Of The Heart kruipt de muzikant uit Minneapolis achter de piano en volgt een van de mooiste en meest indringende ballads uit zijn oeuvre, die door de rijke orkestratie opeens omslaat van klein naar pompeus en weer terug. Raspbery Beret, op Spotify met afstand de meest beluisterde track van het album, is de volgende geniale single op Around The World In A Day en met Pop Life heeft het album er nog een.

Met Tamborine en America krijgt het album ook nog de van Prince bekende funkinjectie, waarna het prachtig opgebouwde The Ladder weer een prijsnummer toevoegt aan het album. The Ladder had niet misstaan op de setlist van de weergaloze concerten die Prince in 1986, 1987 en 1988 gaf in Nederland, maar kwam helaas niet voor op deze setlists. Het album sluit af met het acht minuten durende Temptation, waarin de Amerikaanse muzikant zijn liefde voor de soul, funk en jazz uit het verleden combineert met wederom geweldig gitaarwerk.

Around The World In A Day is niet het meest geprezen album van Prince, maar het is een album waarop wat mij betreft alles klopt. Het is een album dat net als Purple Rain, Parade en Sign “O” The Times alle kanten van de Amerikaanse muzikant laat horen en dat in muzikaal opzicht zeker niet onder doet voor deze albums. Dat doet het album ook zeker niet met de songs, want Around The World In A Day bevat een aantal van mijn favoriete Prince songs. Zijn veel te vroege dood blijft een enorm verlies voor de popmuziek, maar wat heeft het genie uit Minneapolis ons veel moois nagelaten, waaronder het prachtige Around The World In A Day. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: David Gray - Dear Life - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: David Gray - Dear Life
David Gray zal het succes van zijn doorbraakalbum White Ladder waarschijnlijk nooit evenaren, maar de Britse muzikant is geweldige albums blijven maken en ook het zeer sfeervolle Dear Life is er weer een

Ik heb een ongelooflijk zwak voor de muziek van David Gray. Dat begon ooit met White Ladder, dat ik schaar onder mijn favoriete albums aller tijden, maar ook de albums die volgden waren prachtig en zeker de afgelopen vijftien jaar verkeert de Britse muzikant in een uitstekende vorm. Het is ook weer te horen op Dear Life, dat een typisch David Gray album is. Het is een album met flarden van zijn muziek uit het verleden, maar het album klinkt ook weer net wat anders. In muzikaal opzicht zit het allemaal knap in elkaar en de Britse muzikant schrijft nog altijd uitstekende songs, die nog wat verder worden opgetild door zijn zo herkenbare en wat mij betreft prachtige stem.

De Britse muzikant David Gray had al drie weinig succesvolle albums op zijn naam staan toen hij in 1999 doorbrak met het eind 1998 verschenen White Ladder. White Ladder was ook mijn eerste kennismaking met de muziek van David Gray en het is een album waar ik nog vaak op terug grijp. De mix van folky popsongs en elektronische impulsen klonk aan het eind van de jaren 90 fris en aansprekend en dat klinkt White Ladder wat mij betreft nog steeds.

White Ladder maakte van David Gray voor korte tijd een wereldster, maar het album hing ook als een molensteen om zijn nek, want hoe maak je nog een album met de impact van White Ladder? Ik vond het in 2002 verschenen A New Day At Midnight helemaal niet zo slecht, maar het was geen White Ladder en dat gold in nog veel sterkere mate voor de twee albums die volgden, al waren dit objectief bezien zeker geen slechte albums.

Het sterrendom van David Gray verbleekte daarom snel, maar de Britse muzikant herpakte zich met het zwaar onderschatte Foundling uit 2010, dat in commercieel opzicht niet kon tippen aan White Ladder, maar er in artistiek opzicht niet veel voor onder deed. Voor velen is David Gray nog altijd de muzikant van White Ladder, maar mijn zwak voor zijn muziek is nooit verdwenen.

Na Foundling waren ook Mutineers (2014), Gold In A Brass Age (2019) en Skellig (2021) uitstekende albums, waardoor ik het deze week verschenen Dear Life direct opschreef voor een recensie op de krenten uit de pop. David Gray stelt op zijn twaalfde studioalbum wederom niet teleur, want ook Dear Life is een sterk album.

Het is een typisch David Gray album dankzij de karakteristieke en zeer herkenbare stem van de Britse muzikant, maar ook in muzikaal opzicht bevat Dear Life een aantal bekende ingrediënten. In de openingstrack zijn er de ritmes die ook op White Ladder zo’n belangrijke rol speelden, maar David Gray omringt zich in deze openingstrack niet met elektronica maar vooral met organische klanken, waaronder stemmige strijkers en sfeervolle blazers.

De songs van David Gray zijn ook op zijn nieuwe album weer folky, maar ze hebben ook de unieke sound die al zijn albums kenmerken. De eerder genoemde ingrediënten keren terug in de songs die volgen. Dear Life is een warm klinkend album met songs die heerlijk voortkabbelen op de achtergrond, maar die het ook verdienen om met volledige aandacht te beluisteren.

In het duet met zangeres Talia Rae doet David Gray er een schepje bovenop, maar Dear Life bevat vooral lekkere lome en wat dromerige songs. Het zijn dit soort songs waarin ik de stem van de Britse muzikant persoonlijk het mooist vind en ik vind de zang op Dear Life dan ook geweldig, zeker wanneer dochter Florence tekent voor fraaie achtergrondzang.

Er zijn momenteel heel wat muzikanten met een folky repertoire en wat invloeden uit de pop, maar waar ik dit meestal dodelijk saai vind, sprankelt de muziek van David Gray weer een album lang. In muzikaal opzicht is het album avontuurlijker dan die van de concurrentie, de zang is beter en David Gray schrijft ook veel betere songs.

Ook Dear Life is weer geen album dat fantasieloos voortborduurt op het succes van White Ladder en dat siert David Gray. Zeker de rijke orkestraties van strijkers en blazers voegen wat toe aan zijn songs en het past verrassend goed bij zijn stem, die op het album op verschillende wijzen word ingezet. Ook Dear Life zal het commerciële succes van White Ladder niet benaderen, maar ook dit is weer een uitstekend album van David Gray. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Weather Station - Humanhood - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Weather Station - Humanhood
Tamara Lindeman maakte de afgelopen jaren al een aantal bijzondere en echt wonderschone albums, maar laat op het echt prachtige Humanhood horen dat The Weather Station nog altijd beter kan

Ook het nieuwe album van The Weather Station kwam weer deels improviserend tot stand, maar Humanhood klinkt als een album waarop alles klopt. De songs van Tamara Lindeman zijn complex, maar ook toegankelijk en de muziek op het album schuwt het experiment niet, maar klinkt overal even warm en sfeervol. De Canadese muzikante heeft ook dit keer een aantal zeer persoonlijke songs geschreven en ze vertolkt ze met heel veel gevoel en expressie. De zang op Humanhood is nog wat mooier dan die op de vorige albums van The Weather Station, dat op het nieuwe album een ongelooflijk hoog niveau aantikt. Ik bewonder de muziek van Tamara Lindeman al vele jaren, maar toch weet ze me steeds weer te verrassen.

De Canadese muzikante Tamara Lindeman bracht in 2009 in eigen beheer het eerste album van haar project The Weather Station uit. Met het in 2011 verschenen All Of It Was Mine trok ze voor het eerst in kleine kring de aandacht, maar ik ontdekte The Weather Station pas in 2015 toen het prachtige Loyalty verscheen.

Op het terecht stevig bewierookte doorbraakalbum verruilde Tamara Lindeman de wat aan Joni Mitchell herinnerende en bijna verstilde folk van All Of It Was Mine voor een wat voller klinkend en eigenzinniger geluid, dat de fantasie stevig prikkelde maar ook betoverde met bijzondere mooie klanken en arrangementen en de al even mooie stem van de Canadese muzikante.

Sindsdien staat The Weather Station garant voor wat mij betreft onbetwiste jaarlijstjesalbums. Na Loyalty waren immers ook The Weather Station (2017), Ignorance (2021) en How Is It That I Should Look At The Stars (2022) van een bijzondere schoonheid. Alle reden dus om met hoge verwachtingen uit te kijken naar het deze week verschenen Humanhood en ook dit keer maakt Tamara Lindeman de toch hooggespannen verwachtingen makkelijk waar.

Humanhood kwam deels improviserend tot stand en werd in de basis live opgenomen, inmiddels een beproefd concept voor The Weather Station. Ook dit keer is dat niet ten koste gegaan van de kwaliteit van de songs van Tamara Lindeman, die ook op Humanhood zeer persoonlijk van aard en nogal donker getint zijn.

De muziek van The Weather Station klinkt ook op Humanhood zeer sfeervol. Warme pianoklanken worden gecombineerd met prachtige bijdragen van blazers (fluit, klarinet en saxofoon), een geweldig spelende ritmesectie en subtiel maar zeer fraai klinkende synths. In de studio werden later nog onder andere banjo, viool en gitaarpartijen van Jim Elkington toegevoegd.

Ik vergeleek de muziek van The Weather Station de afgelopen jaren al meerdere keren met het latere werk van Talk Talk en dat is wat mij betreft nog altijd relevant vergelijkingsmateriaal, al zit Humanhood ook vol dynamiek, die me in bepaalde opzichten aan de muziek van Kate Bush doet denken.

Nog meer dan op de vorige albums van The Weather Station wordt er in muzikaal opzicht flink geëxperimenteerd. Invloeden uit de jazz spelen een voorname rol in de vaak behoorlijk complexe songs, maar net als op de vorige albums van haar project verliest Tamara Lindeman de toegankelijke popsong nooit helemaal uit het oog. Het zorgt er voor dat er ook dit keer heel veel moois is te ontdekken in de muziek op het album, dat nog wat rijker en avontuurlijker klinkt dan zijn voorgangers.

De muziek is prachtig, maar de stem van Tamara Lindeman is minstens even mooi. Het is een warme stem, die uitstekend gedijt in de spannende en betoverend mooie klankentapijten op het album. Het is ook een stem die de songs van The Weather Station voorziet van een bijzondere lading en van veel gevoel.

Ik weet uit het verleden dat de albums van Tamara Lindeman mooier worden naarmate je ze vaker hoort, maar ook bij eerste beluistering vond ik Humanhood al niet onder doen voor zijn voorgangers. Dat belooft wat voor de volgende beluisteringen van het album. Ik ga niet zeggen dat ik halverwege de eerste maand van 2025 het album van het jaar al heb gehoord, maar Tamara Lindeman heeft absoluut een bijzonder en echt wonderschoon album afgeleverd dat het unieke oeuvre van The Weather Station voorziet van nog wat meer glans. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Dwight Yoakam - Brighter Days - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Dwight Yoakam - Brighter Days
De Amerikaanse muzikant Dwight Yoakam timmert al vele decennia aan de weg en is het schrijven van memorabele songs nog niet verleerd, zoals is te horen op het eind vorig jaar verschenen Brighter Days

Ik ken het omvangrijke oeuvre van de Amerikaanse muzikant Dwight Yoakam nauwelijks, maar door een aantal positieve recensies werd ik nieuwsgierig naar het twee maanden geleden verschenen Brighter Days, dat ook in Nederland warm is ontvangen. Het is een album waarop Dwight Yoakam laat horen dat hij meerdere kanten op kan met zijn muziek. Ik vind het persoonlijk niet altijd geslaagd, maar Brighter Days bevat een flink aantal uitstekende songs. In muzikaal en vocaal opzicht klinkt het allemaal uitstekend en ook de songs van de Amerikaanse muzikant hebben een tijdloos karakter. Niet mijn favoriete rootsalbum van het moment, maar veel beter dan ik had verwacht.

In 1990 kocht ik op basis van een aantal zeer lovende recensies het album If There Was A Way van de Amerikaanse muzikant Dwight Yoakam. Ik had op dat moment niet heel veel met Amerikaanse rootsmuziek en het album deed dan ook niets met me. Ik heb momenteel veel meer met Amerikaanse rootsmuziek, maar mede vanwege mijn hele duidelijke voorkeur voor vrouwenstemmen heb ik na If There Was A Way nooit meer naar een album van Dwight Yoakam geluisterd.

Ik heb daar deze week eens verandering in gebracht en heb de man’s meest recente album Brighter Days er bij gepakt. Reden was het feit dat dit album deze maand de EuroAmericana chart aanvoert. Dat zijn wel vaker albums waar ik in het genre wat minder mee heb, want ik ben niet vies van countrypop en heb meestal wat minder met hele traditionele Amerikaanse rootsmuziek. Brighter Days van Dwight Yoakam is me echter wel bevallen.

Ik heb me nooit verdiept in het oeuvre en de carrière van de Amerikaanse muzikant, maar hij heeft inmiddels een flink aantal albums op zijn naam staan. Het zijn albums die op AllMusic.com overwegend positief of zelfs heel positief worden beoordeeld. Dwight Yoakam was in de jaren 90 wat minder op dreef (en dat geldt voor opvallend veel muzikanten die in de jaren 70 en 80 populair waren), maar de albums die de Amerikaanse muzikant de afgelopen 25 jaar maakte werden weer vooral geprezen. Het geldt ook voor Brighter Days dat eind vorig jaar na een stilte van acht jaar is verschenen.

Brighter Days is zoals gezegd mijn hernieuwde kennismaking met de muziek van Dwight Yoakam, na die 'miskoop' in 1990, maar toch voldeed het album verrassend goed aan mijn verwachtingen. Dwight Yoakam maakt op zijn laatste album Amerikaanse rootsmuziek met uitstapjes naar de rock en pop. Het is het soort Amerikaanse rootsmuziek dat het goed doet op de Amerikaanse radiostations en hier over het algemeen net wat minder wordt gewaardeerd.

Ik ben zelf ook niet altijd gecharmeerd van Brighter Days, maar het is vaak verrassend goed. Het is een album dat laat horen dat Dwight Yoakam een zeer getalenteerd (co-)songwriter is en een uitstekende zanger. De Amerikaanse muzikant heeft zich verder omringd met een aantal fantastische muzikanten, onder wie twee pedal steel virtuozen. Hij produceerde het album zelf, maar ook op de productie heb ik niets aan te merken.

Dwight Yoakam laat ook horen dat hij een veelzijdige muzikant is. Brighter Days bevat onvervalste rock ’n roll, traditionele countrysongs en wat moderner klinkende rootsmuziek. Het is me af en toe wat te glad, ik vind het soms wat te traditioneel, maar Brighter Days bevat ook een aantal geweldige songs. Wanneer Dwight Yoakam wat steviger rockt is zijn muziek niet eens zo heel ver verwijderd van die van Bruce Springsteen, maar hij kan ook klinken als een crooner of countryzanger uit vervlogen tijden.

Ik blijf een voorkeur houden voor de vrouwenstemmen in het genre en ook voor wat consistenter klinkende albums in het genre, maar ik begrijp ook dat het nieuwe album van Dwight Yoakam zo warm is ontvangen de afgelopen weken. Alle reden ook om me wat meer te verdiepen in het rijke oeuvre van de Amerikaanse muzikant, maar een selectie van de songs op dit nieuwe album gaat zeker nog met enige regelmaat voorbij komen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Noeline Hofmann - Purple Gas - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Noeline Hofmann - Purple Gas
De Canadese muzikante Noeline Hofmann kreeg een flinke zet in de rug door de steun van de Amerikaanse countrymuzikant Zach Bryan, die haar enorme talent zeker op de juiste waarde heeft geschat

Noeline Hofmann is een startende muzikante met een eerste EP of hooguit mini-album, maar wat is Purple Gas goed. De titeltrack van het album was ook al te vinden op het vorig jaar terecht geprezen album van Zach Bryan (The Great Anerican Bar Scene), maar de andere songs op het mini-album, inclusief een soloversie van Purple Gas, doen er niet voor onder. Noeline Hofmann schrijft geweldige songs, heeft ze fraai ingekleurd met flink wat snareninstrumenten en dan is er ook nog eens de geweldige stem van de Canadese muzikante. Het is een stem die het perfect doet in de countrysongs en het is een stem die schoonheid koppelt aan gevoel. Purple Gas is een mini-album waar de belofte van af spat.

Ik bespreek normaal gesproken geen EP’s op de krenten uit de pop, want er zijn al meer dan genoeg albums om uit te kiezen. Soms smokkel ik wat met een EP die ook best een mini-album kan worden genoemd en in deze categorie valt wat mij betreft ook Purple Gas van Noeline Hofmann. Het is een mini-album met zeven tracks en iets meer dan 27 minuten muziek, al moet ik nog wel vermelden dat de titeltrack in twee versies voorbij komt, maar daarover later meer.

Noeline Hofmann werd geboren en grootgebracht op het Canadese platteland, maar heeft alles dat nodig is om uit te groeien tot een van de groten binnen de Amerikaanse countryscene van het moment. Die status dankt ze deels aan collega muzikant Zach Bryan die zo onder de indruk was van het door Noeline Hofmann geschreven Purple Gas dat hij een eigen versie van de track opnam. Purple Gas kwam uiteindelijk ook als duet terecht op het vorig jaar verschenen The Great American Bar Scene van Zach Bryan, wat de carrière van de Canadese muzikante een enorme boost gaf.

Het duet met Zach Bryan is ook te vinden op het gelijknamige mini-album van Noeline Hofmann, die ook laat horen hoe de song klinkt wanneer ze Purple Gas in haar eentje vertolkt. Het is een track die laat horen dat Noeline Hofmann een getalenteerd songwriter is en dat hoor je ook in de andere songs op het mini-album. Purple Gas klinkt zeven songs lang als een album van een gelouterde muzikante, maar het is echt pas de eerste release van de Canadese muzikante, die al wel een paar jaar op de planken staat met haar songs.

De muziek van Noeline Hofmann is te omschrijven als countrymuziek met af en toe een beetje folk. Invloeden uit de pop spelen een bescheiden rol op het album, waardoor Purple Gas eerder klinkt als een traditioneel countryalbum dan als een Nashville countrypop album.

De zeven songs op Purple Gas zijn voorzien van een aantrekkelijk geluid met gitaren en andere snareninstrumenten, die er voor zorgen dat de muziek van Noeline Hofmann zich makkelijk opdringt. De songs op Purple Gas zijn stuk voor stuk aansprekend en ook in muzikaal opzicht maakt het album makkelijk indruk, maar ik ben uiteindelijk toch het meest onder de indruk van de stem van Noeline Hofmann. Het is een stem die zomaar kan uitgroeien tot een van de mooiere stemmen in het genre en die zachte en heldere klanken combineert met een subtiel rauw randje.

Purple Gas verscheen eind vorig jaar en is in de Verenigde Staten niet onopgemerkt gebleven. Noeline Hoffman is op meerdere plekken onder de beloften van de countrymuziek van het moment geschaard en daar valt wat mij betreft niets op af te dingen.

Ik heb het album vorig jaar niet eens beluisterd vanwege mijn voorkeur voor volwaardige albums, maar wat ben ik inmiddels gehecht aan de zeven tracks op Purple Gas. Ik acht Noeline Hofmann op basis van dit mini-album in staat om een debuutalbum te maken dat de concurrentie met mijn favoriete albums in een jaar aan kan en hoop dan ook dat Purple Gas binnen afzienbare tijd een vervolg krijgt. Dat zal nog best even duren, maar tot het zover is kan ik uitstekend uit de voeten met de 27 minuten van Purple Gas, dat echt geen moment verslapt en iedere keer dat ik er naar luister weer wat mooier en indrukwekkender is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: AWKWARD i - UNALASKA - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: AWKWARD i - UNALASKA
Het is helaas heel lang stil geweest rond AWKWARD i, maar met UNALASKA heeft de Nederlandse muzikant een prachtig album vol bijzondere details en een serie wonderschone songs afgeleverd

Het muziekjaar 2025 is nog heel pril, maar met UNALASKA heeft de Nederlandse muzikant Djurre de Haan als AWKWARD i een album gemaakt dat de lat hoog legt voor alles wat nog komen gaat. UNALASKA heeft zich nadrukkelijk laten inspireren door popmuziek uit de jaren 70, variërend van folk en singer-songwriter muziek uit dit decennium tot de muziek van The Beatles en The Beach Boys. UNALASKA is een behoorlijk ingetogen album, maar Djurre de Haan tekent voor fascinerend mooie arrangementen waarin van alles gebeurt. De stem van de Nederlandse muzikant is al even mooi, waardoor je het nieuwe album van AWKWARD i na één keer horen voorgoed wilt koesteren.

Bij mijn bespreking van KYD van AWKWARD i beschreef ik mijn relatie met de muziek van de Nederlandse muzikant als wispelturig. Dat valt op zich wel mee, want van de eerste drie albums van AWKWARD i besprak ik er twee en ook de muziek die Djurre de Haan maakte met Alamo Race Track kon meestal op mijn sympathie rekenen, overigens net als het album van AWKWARD i dat ik niet besprak. De Nederlandse muzikant heeft het me de afgelopen jaren overigens niet makkelijk gemaakt om een vastere relatie op te bouwen met de muziek van AWKWARD i, want het genoemde KYD is op een paar weken na zeven jaar oud.

Bij mijn bespreking van het debuutalbum van AWKWARD i, het inmiddels al weer zestienjaar oude I Really Should Whisper noemde ik onder andere Fleet Foxes, Elliott Smith, The Beatles, The Low Anthem en Grandaddy als vergelijkingsmateriaal, waar ik in mijn bespreking van KYD The Beach Boys en Ron Sexsmith nog aan toevoegde. Het zijn voor een belangrijk deel grote namen en dat zegt wat over de muziek van Djurre de Haan, die ik op basis van KYD een mooie toekomst voorspelde. Die toekomst zag de Nederlandse muzikant zelf vooral in het schrijven van muziek voor films, tv-series en theaterproducties, maar met UNALASKA keert hij deze week gelukkig ook weer terug als AWKWARD i.

Het levert ook dit keer een prachtig album op. Ondanks het feit dat het vorige album van AWKWARD i zeven jaar oud is, klinkt UNALASKA als een logisch vervolg op KYD. Dat album klonk net wat uitbundiger dan zijn twee voorgangers, maar op het nieuwe album klinken de songs van Djurre de Haan weer net wat meer ingetogen. Dat is overigens deels schijn, want wanneer je UNALASKA met de koptelefoon beluistert hoor je hoe rijk en veelkleurig het geluid van AWKWARD i is.

Het hierboven genoemde rijtje namen van grote muzikanten en bands is nog altijd relevant als vergelijkingsmateriaal al legt het nieuwe album weer net wat andere accenten. Flink wat songs op het album doen vanwege de rijke en fantasievolle arrangementen Beatlesque aan, maar UNALASKA bevat ook een aantal meer ingetogen songs. Het zijn songs die klinken als de songs van Elliott Smith als de Amerikaanse muzikant niet in de jaren 90 maar in de jaren 70 muziek had gemaakt.

Ook bij beluistering van het nieuwe album van AWKWARD i moet je echter niet blijven hangen in het noemen van namen. Djurre de Haan heeft zich absoluut laten inspireren door de popmuziek uit met name de jaren 70, maar hij heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat alle inspiratie uit het verleden het heden in trekt.

De stem van de Nederlandse muzikant is karakteristiek, maar wat mij betreft ook bijzonder mooi, waardoor UNALASKA zich makkelijk opdringt. Het wordt versterkt door de bijzonder mooie en veelkleurige muziek op het album en door de aansprekende songs, die stuk voor stuk tijdloos klinken, maar die ook de fantasie prikkelen door onverwachte wendingen en verrassende arrangementen.

De songs op UNALASKA lijken zoals gezegd soberder dan die op het vorige album van AWKWARD i, maar wat heeft Djurre de Haan veel moois en bijzonders verstopt in de prachtsongs op het album. De Nederlandse muzikant deed de afgelopen jaren vooral andere dingen, maar met de terugkeer van AWKWARD i zorgt hij voor een prachtige start van het muziekjaar 2025 en voor een album dat zowel nationaal als internationaal aan moet kunnen spreken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Bridget Hayden And The Apparitions - Cold Blows The Rain - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Bridget Hayden And The Apparitions - Cold Blows The Rain
Op Cold Blows The Rain geeft de Britse muzikante Bridget Hayden samen met haar band The Apparitions een eigen draai aan een aantal folk traditionals, wat een fraai en buitengewoon stemmig album oplevert

Iedereen die verlangt naar lentekriebels of zomervlinders raad ik niet direct het album van Bridget Hayden And The Apparitions aan, want op dit album regeren de herfst en de winter nog. De Britse muzikante vertolkt op het album een aantal folk traditionals en doet dit op fraaie wijze. De instrumentatie is zeer sfeervol en geeft de songs op het album een wat melancholisch karakter. Het contrasteert prachtig met de bijzonder mooie stem van Bridget Hayden, die klinkt zoals de grote Britse folkies van weleer klonken. Het is misschien even wennen aan alle donkere wolken op Cold Blows The Rain, maar dit album wordt mooier en mooier en mag zeker niet onderschat worden.

Na het loodzware nieuwe album van Ethel Cain viel ook Cold Blows The Rain van Bridget Hayden And The Apparitions in eerste instantie wat rauw op mijn dak. In een periode waarin de zon zich nauwelijks heeft laten zien groeide mijn behoefte aan muziek vol zonnestralen, maar hiervoor ben je op Cold Blows The Rain aan het verkeerde adres. Op het album van de Britse muzikante Bridget Hayden domineren immers vooral donkere wolken, flarden mist en op zijn tijd een stevige regen of onweersbui.

Dat is ook precies de bedoeling, getuige de omschrijving van het album op de bandcamp pagina van de Britse muzikante: “The reinterpreted traditional folk songs that make up Cold Blows The Rain are shaped by the land and the weather. Wrapped in mist and drizzle, the crawling drone of low heavy clouds on flat-top moors. The sound of the dark Calder Valley floor and sun starved hills around Todmorden, West Yorkshire in the North of England”.

Het album voelde nogal deprimerend aan in de dagen waarin de zon zich niet liet zien, maar nu de zon weer af en toe opduikt komt het album wat mij betreft beter tot zijn recht. Ik ben lang niet altijd gek op traditioneel klinkende folk en heb meestal nog minder met bewerkingen van traditionals, maar Bridget Hayden And The Apparitions hebben een fraai album afgeleverd.

Het is een album met acht vooral lange songs en het zijn songs die uit een andere tijd lijken te stammen, zonder dat ze achterhaald of overbodig klinken. Bridget Hayden beschikt over een stem die is gemaakt voor de wat traditionelere Britse folk. Het is een mooie heldere stem en het is een stem vol gevoel. De zang op Cold Blows The Rain heeft zeker in de wat langere songs een bijna hypnotiserende uitwerking, maar de zang van Bridget Hayden is ook gewoon heel mooi.

Het bezwerende en wat mystieke effect van de zang worst versterkt door de muziek op het album. De meeste songs zijn ingekleurd met akoestische snareninstrumenten, met een prominente plek voor de viool, waarna het harmonium nog wat meer melancholie toevoegt aan de songs. Het zich langzaam voortslepende klankenpalet op Cold Blows The Rain past uitstekend bij de stem van Bridget Hayden.

Het is een album waar je even in moet komen en waarvoor je in de stemming moet zijn, maar op het juiste moment doet het album wonderen met de prachtige klanken, de prachtige zang en de songs vol fraaie accenten. En alles wordt alleen maar mooier, bijzonderder en indringender wanneer je de songs op Cold Blows The Rain wat vaker hoort.

De muziek van Bridget Hayden en The Apparitions krijgt vooral het label Britse folk opgeplakt, maar hier en daar wordt het album ook in het hokje avant garde geduwd. In een aantal tracks hoor ik ook zeker invloeden uit de Amerikaanse folk, inclusief die uit de Appalachen, waardoor het label Britse folk niet volledig voldoet. En ondanks het feit dat Cold Blows The Rain van Bridget Hayden And The Apparitions zeker geen lichte kost is vind ik de songs op het album te toegankelijk en te geworteld in tradities om van avant garde te kunnen spreken.

Ik laat dit soort folkalbums meestal liggen, maar dit album heeft op mij ongeveer dezelfde uitwerking als de folk van Lankum of ØXN, die de folk in 2023 zoveel kleur gaven. Cold Blows The Rain zorgt in eerste instantie misschien voor het aanwakkeren van een winterdepressie, maar het is al snel een album van een bijzondere schoonheid, dat de ruimte op geheel eigen wijze verwarmt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ethel Cain - Perverts - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ethel Cain - Perverts
Na een van de mooiste albums van 2022 is het deze week verschenen nieuwe album van Ethel Cain behoorlijk zware kost, met hier en daar een song die niet had misstaan op het vorige album van de Amerikaanse muzikante

Ik dacht in 2022 een behoorlijk obscuur album te pakken te hebben, maar Preacher’s Daughter van Ethel Cain bleek een album dat in brede kring de aandacht wist te trekken. Het was voor mij een van de allermooiste albums van het betreffende jaar, waardoor ik met hooggespannen verwachtingen uitkeek naar het nieuwe album. Dat album verscheen helemaal aan het begin van het nieuwe jaar en het is een behoorlijk lastig album geworden. Het is een album dat vooral voortkabbelt met ambient klanken en duistere geluiden en maar een enkele keer wordt onderbroken door het soort song dat we kennen van Ethel Cain. Die spaarzame hoogtepunten maken Perverts toch interessant, maar ik had er persoonlijk meer van verwacht.

Ethel Cain maakte met Preacher’s Daughter een van de mooiste of misschien zelfs wel het allermooiste album van 2022. Preacher’s Daughter was een aardedonker en bij vlagen loodzwaar album, maar met een song als American Teenager liet de in Tallahassee, Florida, geboren muzikante horen dat ze ook opvallend toegankelijke popsongs kon schrijven.

Ethel Cain trok met Preacher’s Daughter verrassend veel aandacht, waardoor haar concert in Paradiso vorig jaar in een vloek en een zucht was uitverkocht. Met Perverts brengt de Amerikaanse muzikante, die de afgelopen jaren in Indiana, Alabama en Pennsylvania woonde, een nieuw album uit en dat is op zijn zachtst gezegd even slikken.

Na de donkere maar ook wonderschone songs van Preacher’s Daughter zijn de songs op het nieuwe album van Ethel Cain vooral zware kost. Perverts opent direct zwaar met de twaalf minuten durende titeltrack, die begint met was vervormde a capella zang, vervolgens lange tijd alleen ruis en wat achtergrondgeluiden laat horen, waarna er nog wat duistere klanken volgen.

Het heeft de donkere sfeer van Preacher’s Daughter of zelfs wat de unheimische sfeer van de muziek van Grouper, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat de openingstrack van het nieuwe album van Ethel Cain me aanspreekt. Naarmate de track vordert gaan de klanken wat meer de kant van muziek op, maar in de eerste twaalf minuten van Perverts gebeurt er wat mij betreft te weinig.

Het album vervolgt met Punish, dat niet had misstaan op Preacher’s Daughter en dat sobere pianoakkoorden combineert met duistere achtergrondgeluiden en de prachtige stem van Ethel Cain. Punish creëert de unieke sfeer die ook het vorige album van de Amerikaanse muzikante kenmerkte en is absoluut een kandidaat voor de mooiste en zeker de meest indringende song van 2025, al is het jaar nog pril natuurlijk. De ingetogen klanken worden kort ruw verstoort door hoge gitaarmuren wat het unieke karakter van de muziek van Ethel Cain versterkt.

Na Punish hoopte ik op meer van dit soort tracks, maar het album keert na de prachtige opleving terug naar het geluid van de openingstrack met ambient achtige klanken, dreigende en vaak beangstigende achtergrondgeluiden en geen duidelijke rol voor de zang van Ethel Cain.

Die zang is wel weer te horen in de vierde track, die uiterst spaarzaam is ingekleurd, maar wel weer de magie van Punish laat horen. Het is Ethel Cain zoals ik haar het liefst hoor, maar in track vijf moeten we het weer doen met unheimische klanken met een zeer bescheiden rol voor de stem van Ethel Cain. Er zit wel meer muziek in dan in de openingstrack, maar het is wederom muziek waar je een beetje bang van wordt.

Het gaat ook op voor de drie tracks die volgen, waarna het album mooi afsluit met het zeer stemmige Amber Waves, dat weer meer in de lijn ligt van de songs op Preacher’s Daughter, al is ruim 11 minuten wel een lange zit.

Het zorgt er voor dat Perverts een heel lastig album is geworden. Perverts is drie tracks prachtig, een aantal tracks intrigerend, maar een groot deel van de anderhalf uur (!) die het album duurt kan ik er weinig mee en veel te weinig om het net zo’n meesterwerk te vinden als Preacher’s Daughter.

Natuurlijk siert het Ethel Cain dat ze de muziek maakt die ze zelf wil maken en zich niet laat leiden door commerciële belangen, maar zelf had ik geen enkele moeite gehad met Preacher’s Daughter II. Dat is Perverts zeker niet geworden. Ik hou het voorlopig op de tracks die me wel bevallen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Caleb Klauder & Reeb Willms - Gold In Your Pocket - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Caleb Klauder & Reeb Willms - Gold In Your Pocket
Caleb Klauder en Reeb Willms overtuigen op Gold In Your Pocket met hun fraai bij elkaar kleurende stemmen, maar ook in muzikaal opzicht valt er veel te beleven op het album van de twee Amerikaanse muzikanten

Liefhebbers van wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek vielen vorig jaar als een blok voor Gold In Your Pocket van Caleb Klauder en Reeb Willms. Zelf heb ik de Amerikaanse rootsmuziek liever wat moderner, maar het prachtige en vooral door Reeb Willms gezongen Same Little Heart wist me genadeloos te verleiden, waarna de rest van het album snel volgde. Caleb Klauder en Reeb Willms maken al een tijd samen muziek, waardoor hun stemmen inmiddels prachtig op elkaar aansluiten. Samen met een aantal aansprekende muzikanten hebben de twee een zowel in vocaal als muzikaal opzicht zeer aansprekend album gemaakt en het is een album vol prima songs. Aanrader.

Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek waren de afgelopen weken heel erg enthousiast over het album Gold In Your Pocket van Caleb Klauder en Reeb Willms, dat onder andere de hoogste regionen van de EuroAmericana chart wist te bereiken. Ik heb het zelf vorige maand ook geprobeerd met het album, maar de muziek van het duo uit Portland, Oregon, was mij wat te traditioneel. Voor de wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek moet ik in de stemming zijn en dat was ik vorige maand kennelijk niet.

Ik ben het deze maand kennelijk wel, want toen ik het album er vorige week weer eens bij pakte, was ik wel onder de indruk van de muziek van Caleb Klauder en Reeb Willms. Gold In Your Pocket is al het derde album van het tweetal en voor de start van de samenwerking met Reeb Willms maakte Caleb Klauder ook al een aantal soloalbums. Het is me allemaal ontgaan, maar nu ik Gold In Your Pocket heb omarmd, moet ik in iedere geval ook de andere twee albums van het duo maar eens gaan beluisteren.

Gold In Your Pocket is zoals gezegd een wat traditioneler klinkend Amerikaans rootsalbum. In de meest traditionele momenten op het album zijn Caleb Klauder en Reeb Willms niet zo heel ver verwijderd van de door Appalachen folk beïnvloede muziek van Gillian Welch en David Rawlings, die ik altijd wel direct op de juiste waarde weet te schatten. Gold In Your Pocket blijft niet hangen in de Appalachen folk, want ook invloeden uit de country spelen een zeer voorname rol op het album. Hetzelfde geldt voor invloeden uit de bluegrass, Cajun en honky tonk, wat van Gold In Your Pocket een lekker veelzijdig album maakt.

Ik heb persoonlijk het meest met de stem van Reeb Willms, maar ook als Caleb Klauder in vocaal opzicht het voortouw neemt overtuigt het album van het Amerikaanse echtpaar zeer. Caleb Klauder en Reeb Willms beschikken allebei over een aansprekende stem, die met grote regelmaat samen komen in mooie harmonieën.

Ook in muzikaal opzicht laten Caleb Klauder en Reeb Willms een aansprekend geluid horen. Caleb Klauder kan zeer goed uit de voeten op de mandoline en speelt net als Reeb Willms gitaar. De extra muzikanten die zijn te horen op het album tekenen voor minstens even smaakvolle bijdragen van onder andere viool, pedal steel, bas en drums.

God In Your Pocket is een album dat best vele decennia oud zou kunnen zijn, maar het album klinkt op een of andere manier ook fris en doet hiermee wel wat denken aan het laatste album van Gilliam Welch en David Rawlings, dat terecht zo goed scoorde in heel veel jaarlijstjes.

Dat Gold In Your Pocket van Caleb Klauder en Reeb Willms een aantal op Amerikaanse rootsmuziek gerichte lijstjes wist te halen verbaast mij ook niet. Het album bevat 13 songs en een slechte song zit er wat mij betreft niet tussen. In die 13 songs valt er in muzikaal opzicht genoeg te beleven, met wat mij betreft hoofdrollen voor de mandoline en de viool, en ook de zang op het album maakt je steeds weer nieuwsgierig naar hetgeen dat komen gaat.

Het is me soms allemaal net wat te traditioneel, waardoor ik het album niet op ieder moment even goed vind, maar als ik er voor in de stemming, en dat is steeds vaker get geval, ben is Gold In Your Pocket van Caleb Klauder en Reeb Willms smullen, ook voor een liefhebber van wat modernere Amerikaanse rootsmuziek als ik. Erwin Zijleman

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ringo Starr - Look Up - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ringo Starr - Look Up
Ringo Starr hoopt deze zomer zijn 85e verjaardag te vieren, maar klinkt op zijn nieuwe album, mede dankzij geweldige muzikanten, flink wat invloeden uit de country en topproducer T-Bone Burnett, nog opvallend fris en vitaal

Albums van Ringo Starr kon ik de afgelopen decennia meestal met een gerust hart laten liggen, want bijzonder vond ik ze geen van allen. Op zijn nieuwe album Look Up klinken de songs van de Britse muzikant echter verrassend goed. Look Up is een album met veel invloeden uit de countrymuziek, maar het gitaarwerk is vaak lekker stevig en Ringo Starr maakt ook geen geheim van het feit dat hij in de jaren 60 in een populair bandje speelde. De Britse muzikant op leeftijd is verrassend goed bij stem, maar combineert zijn zang ook fraai met een aantal mooie vrouwenstemmen uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het levert een uitstekend album op, dat behoort tot de allerbeste albums van de ex-Beatle.

Wanneer het gaat om het solowerk van de vier leden van The Beatles heb ik met afstand het minst met de albums die Ringo Starr na het uiteenvallen van Britse band maakte. Van de flinke stapel albums die de voormalige drummer van The Beatles heeft gemaakt vond ik tot voor kort eigenlijk alleen Ringo uit 1973 de moeite waard.

Het album met de geweldige single Photograph doet in kwalitatief opzicht niet heel veel onder voor de soloalbums die Paul McCartney, John Lennon en George Harrison in dezelfde periode maakten en deed er ook in commercieel opzicht niet voor onder. Alle albums die Ringo Starr na Ringo maakte, al dan niet met zijn All-Star Band, vond ik echter een stuk minder interessant. Door filmpjes met drumcovers op Instagram en YouTube ben ik de drummer Ringo Starr het afgelopen jaar wel veel meer gaan waarderen, maar ik ging er tot een paar dagen geleden van uit dat ik het deze week verschenen Look Up best kon laten liggen.

Op zijn nieuwe album verklaart Ringo Starr de liefde aan de countrymuziek. Dat is op zich geen nieuws, want dat deed hij al een paar keer eerder, bijvoorbeeld op het in 1970 in Nashville opgenomen Beaucoups of Blues, maar de vorige keren was ik er niet echt van onder de indruk (al is het album uit 1970 eigenlijk best aardig). Look Up vind ik echter een geweldig album.

Op Look Up werkt Ringo Starr samen met muzikant en topproducer T-Bone Burnett, die ook de meeste songs voor het album schreef. T-Bone Burnett haalde bovendien een aantal aansprekende muzikanten naar de studio, onder wie Billy Strings, Molly Tuttle, Lucius, Larkin Poe en Alison Krauss.

In de openingstrack horen we naast Ringo Starr vooral Billy Strings en hoewel Breathless ontegenzeggelijk invloeden uit de countrymuziek bevat, klinkt het ook als een track die zomaar op een van de albums van The Beatles had kunnen staan. Het snarenwerk van Billy Strings mag er zoals gewoonlijk zijn, maar ook het drumwerk van Ringo Starr valt in positieve zin op, net als zijn zang die verrassend goed klinkt.

In veel tracks op het album laat de ex-Beatle zich in vocaal opzicht begeleiden door de vrouwenstemmen van Molly Tuttle, Lucius, Larkin Poe en Alison Krauss en dat zijn stemmen die me dierbaar zijn. De combinatie met de stem van Ringo Starr pakt verrassend goed uit en tilt de zang van de ex-Beatle flink op.

Ook de combinatie van invloeden uit de country, wat steviger gitaarwerk en toch ook wat Beatlesque ingrediënten werkt song na song uitstekend. Ik had op veel van de vorige albums van Ringo Starr het gevoel dat hij vooral voor zijn plezier wat muziek aan het maken was, maar op Look Up klinkt de inmiddels 84 jaar oude muzikant opvallend geïnspireerd en gedreven.

Waar een jonge Ringo Starr 55 jaar geleden op Beaucoups of Blues nog probeerde te klinken als een muzikant uit Nashville, klinkt hij op Look Up als een ex-Beatle die zijn liefde voor de countrymuziek op subtiele wijze verwerkt in songs die ook zeker klinken als Ringo Starr songs.

Ringo Starr maakte na het uit elkaar vallen van The Beatles heel veel albums, maar het deze week verschenen Look Up is beter dan vrijwel al deze albums en moet wat mij betreft alleen Ringo nog voor zich dulden, maar het nieuwe album van de Britse muzikant is nog zeker niet uitgegroeid. Look Up is voor mij een enorme en zeer aangename verrassing. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Roy Orbison - Black & White Night (1989) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Roy Orbison - Black & White Night (1989)
Roy Orbison zat halverwege de jaren 80 in een diep dal, maar dankzij vele muzikale vrienden kreeg de Amerikaanse muzikant de comeback die hij verdiende, wat met Black & White Night een prachtig livealbum opleverde

Toen het Roy Orbison in 1988 eindelijk weer eens voor de wind ging, maakte een hartaanval veel te vroeg een einde aan het leven van de legendarische zanger. Voor zijn dood was er nog wel de comeback met het album Mystery Girl, met de gelegenheidsband The Traveling Wilburys en met het fantastische livealbum Black & White Night. De concertregistratie is er een die de magie van het optreden heeft weten te vangen en dat lukt lang niet altijd. Natuurlijk is er een hoofdrol voor de fascinerende stem van Roy Orbison, maar de Amerikaanse muzikant stond ook nog eens op de planken met een wereldband en achtergrondkoortjes met alleen maar wereldsterren.

De Amerikaanse muzikant Roy Orbison dook aan het eind van de jaren 50 op bij het prestigieuze Sun Records. Hij zag er niet uit als de gemiddelde rock ’n roll ster van dat moment, maar trok wel direct de aandacht met zijn fascinerende en bijzonder mooie stem. Het leverde in de eerste helft van de jaren 60 een flink aantal hits op, waaronder Only The Lonely, Crying, In Dreams, It’s Over, Dream Baby en Oh Pretty Woman.

Roy Orbison kon in de jaren 70 en vroege jaren 80 teren op zijn oude successen, maar toen hij werd getroffen door een ongekende opeenstapeling van persoonlijke misère, zat hij halverwege de jaren 80 financieel en emotioneel aan de grond. Een plekje op de soundtrack van de David Lynch film Blue Velvet zette de Amerikaanse muzikant met de donkere zonnebril en het bijzondere kapsel weer op de kaart, waarna producer en muzikant T-Bone Burnett zich over hem ontfermde.

Roy Orbison dook vervolgens met George Harrison, Bob Dylan, Tom Petty en Jeff Lynne op in The Traveling Wilburys en maakte niet veel later met laatstgenoemde het album Mystery Girl, een van zijn beste albums. Roy Orbison kon helaas niet genieten van het hernieuwde succes, want hij overleed voordat Mystery Girl begin 1989 verscheen.

Mystery Girl is me zeer dierbaar, maar het ook in 1989 postuum verschenen Black & White Night is me nog net wat dierbaarder. De in 1987 opgenomen concertregistratie bevat vooral oud materiaal, maar met het fantastische The Comedians maakt ook het prijsnummer van Mystery Girl deel uit van de setlist.

Black & White Night werd net iets meer dan een jaar voor de dood van Roy Orbison opgenomen, maar de Amerikaanse zanger verkeert op het album in vocaal opzicht in topvorm. De zang op het album is weergaloos, waardoor de live-versies van de oude hits van Roy Orbison wat mij betreft nog beter klinken dan de originele studioversies.

Ook in muzikaal opzicht staat het album als een huis. Dat kan ook bijna niet anders, want Roy Orbison kreeg op het podium gezelschap van de legendarische TCB Band, in de jaren 70 de band van Elvis Presley, die vooral in de wat meer rock ’n roll getinte songs op het album de pannen van het dak speelt en laat horen dat de ritmesectie van de band in de jaren 70 niet voor niets werd geroemd.

Ook voor de koortjes kon Roy Orbison een beroep doen op grootheden, want in de achtergrondkoortjes op Black & White Night duiken onder andere Bruce Springsteen, Tom Waits, Elvis Costello, Jackson Browne, JD Souther, k.d. lang, Jennifer Warnes en Bonnie Raitt op. De nodige strijkers zorgen voor de extra melancholie in de vaak wat weemoedige songs van de Amerikaanse muzikant.

Het is allemaal prachtig opgenomen en ook de fantastische sfeer in de zaal is goed gevangen, wat van Black & White een zeer geslaagde live-registratie maakt. Ik luister momenteel nauwelijks meer naar live-albums, maar Black & White Night is zo’n zeldzaam live-album dat iets toevoegt aan de studioversies van songs.

Na Black & White Night met vooral de oude hits van Roy Orbison verdient ook Mystery Girl de aandacht, want dat album laat horen dat de Amerikaanse muzikant tot zijn dood een zeer getalenteerd songwriter en een fantastische zanger was. Het blijft prachtig dat Roy Orbison aan het eind van zijn leven weer in de schijnwerpers stond, maar het was mooi geweest als hij er wat langer van had kunnen genieten en veel ouder was geworden dan slechts 52 jaar. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Chrysanths - Leave No Shadow - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Chrysanths - Leave No Shadow
Emily Scott voert de Schotse band Modern Studies aan, maar heeft als Chrysanths ook een soloalbum gemaakt, waarin haar prachtige stem wordt gecombineerd met een weldadig bad van strijkers

Leave No Shadow is ook weer zo’n album dat ik bij toeval tegen kwam. Het doorspitten van allerlei jaarlijstjes is een flinke klus, maar het levert ieder jaar wel een aantal albums op die ik niet had willen missen. Het album van Chrysanths is er een van. Het soloproject van de Schotse muzikante Emily Scott is een zeer sfeervol geheel. Het is de verdienste van de ruim ingezette strijkers, maar ook de mooie stem van de muzikante uit Glasgow voorziet het album van een bijzondere sfeer. Het levert muziek op die moeilijk in een bepaald genre is te duwen, want Emily Scott combineert meerdere invloeden in een bijzonder eigen geluid, dat met name in de vroege ochtend en late avond wonderen doet.

Leave No Shadow van Chrysanths kwam ik tegen in een jaarlijstje met uitsluitend folkalbums. Of ik het album zelf als folk zou bestempelen waag ik naarmate ik het album vaker heb gehoord steeds meer te betwijfelen, maar ik ben wel blij dat ik het album heb ontdekt.

Chrysanths is een project van de Schotse muzikante Emily Scott, die haar werk op haar bandcamp pagina beschrijft als “the sad solo work of Emily Scott”. De muzikante uit Glasgow voert normaal gesproken de band Modern Studies aan, maar nam ook de tijd voor een soloalbum.

Het is een album waarop ze zelf tekent voor de songs, de zang, de productie en de strijkersarrangementen. Die laatste spelen een zeer dominante rol op het album. Het zijn behoorlijk zwaar aangezette arrangementen, die Leave No Shadow de kant van de chamber pop of zelfs de neoklassieke muziek op duwen. De strijkers worden smaakvol begeleid door bas en drums, waarna de piano de muziek van Emily Scott verder inkleurt.

Buiten de strijkers is het geluid op het debuutalbum van Chrysanths behoorlijk sober. Het album werd in een jaarlijstje zoals gezegd in het hokje folk geduwd en dat past wat mij betreft net zo goed als de hokjes chamber pop en neoklassiek. Voor het hokje jazz is ook nog wel wat te zeggen overigens en ook met tijdloze singer-songwriter muziek doe je Leave No Shadow van Chrysanths enigszins recht.

Door de strijkersarrangementen klinkt het album anders dan de meeste andere albums van het moment. Zeker wanneer de strijkers worden gecombineerd met jazzy klanken lijkt Leave No Shadow een album dat vele decennia oud is, maar de muziek van Emily Scott is ook vernieuwend.

Bij beluistering van het debuutalbum van Chrysanths moet ik heel vaak denken aan de muziek van Kate Bush. Dat is op zich best bijzonder, want de stem van Emily Scott lijkt niet echt op die van Kate Bush en Leave No Shadow lijkt ook in muzikaal opzicht op geen enkel album van het Britse icoon. Ik denk wel dat Kate Bush een album als het debuutalbum van Chrysanths had kunnen maken, zeker wanneer ze aan het begin van de jaren 80 niet de Fairlight synthesizer had ontdekt maar zich had omringd met strijkers.

Ik ben zeker niet altijd in de stemming voor de sfeervolle klanken op Leave No Shadow, maar zeker aan de randen van de dag doet het album soms wonderen. De muziek op het album klinkt echt prachtig en de stem van Emily Scott is minstens even mooi. De songs van Chrysanths liggen verder makkelijk in het gehoor, maar zijn ook fantasierijk, waardoor Leave No Shadow niet alleen een album is om bij te luieren, weg te dromen of juist langzaam te ontwaken.

De naam Modern Studies deed bij mij niet direct een belletje rinkelen, maar in 2022 besprak ik een album van de Schotse band, dat minstens net zo intrigerend is als het album van het soloproject van de frontvrouw van de band, die ook destijds al indruk maakte met haar mooie stem.

Ik vind Leave No Shadow inmiddels nog wat minder een folkalbum dan toen ik begon met deze recensie, maar het debuut van Chrysanths is wat mij betreft een album waar je maar beter geen etiketten op kunt plakken. Emily Scott heeft een album gemaakt met een bijzonder eigen geluid dat net zo goed vernieuwend als volstrekt tijdloos klinkt. Ik vind het alleen maar mooier en knapper worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Brigid Mae Power - Songs For You - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Brigid Mae Power - Songs For You
De Ierse muzikante Brigid Mae Power had al vier prachtige albums op haar naam staan, maar laat op het bijzonder fraaie Songs For You horen dat ook songs van anderen bij haar in goede handen zijn

Ik ben lang niet altijd gek op wat traditioneler klinkende Britse folk en ook niet op albums met uitsluitend songs van anderen, maar op Songs For You van Brigid Mae Power valt alles op zijn plek. De Ierse muzikante heeft een aantal niet al te vaak gecoverde songs geselecteerd voor haar covers album en het zijn stuk voor stuk songs die getuigen van een goede smaak. In muzikaal opzicht klinkt Songs For You betrekkelijk sober maar smaakvol en de ingetogen klanken bieden alle ruimte aan de stem van Brigid Mae Power, die in het genre met de beste zangeressen mee kan. Het is misschien een tussendoortje, maar Songs For You is ook een bijzonder mooi album geworden.

De afgelopen weken heb ik veel geluisterd naar de muziek van Roy Orbison en het was daarom een zeer aangename verrassing dat het nieuwe album van de Ierse muzikante Brigid Mae Power opent met het door Roy Orbison geschreven In Dreams. Songs For You bevat alleen maar songs van anderen, waardoor het album waarschijnlijk zal worden bestempeld als een tussendoortje.

Ik ben persoonlijk een beetje uitgekeken op al die tussendoortjes met covers, maar voor het nieuwe album van Brigid Mae Power maak ik graag een uitzondering. De Ierse muzikante heeft niet alleen een hele interessante greep uit de muziekarchieven gedaan, maar slaagt er wat mij betreft ook in om Brigid Mae Power songs te maken van de songs van anderen.

Het genoemde In Dreams van Roy Orbison wordt in de handen van Brigid Mae Power een Britse folksong en het is er een waarin ze niet vergeet om de zangkunsten van de schrijver van de song te eren met een aantal fraaie stembuigingen. Songs For You bevat naast In Dreams van Roy Orbison songs van onder andere Television, Cass McCombs, Waylon Jennings, Neil Young en Bert Jansch, wat een fraaie tracklist oplevert.

Brigid Mae Power maakte met Brigid Mae Power (2016), The Two Worlds (2018), Head Above The Water (2020) en Dream From The Deep Well (2023) al een stapeltje prachtige albums en ook Songs For You is er een. De Ierse muzikante tekende zelf voor de bijdragen van akoestische gitaar, elektrische gitaar, accordeon en orgel en deed voor de verdere inkleuring van de songs alleen een beroep op een ritmesectie, die onder andere bestaat uit topbassit Shahzad Ismaily.

De songs op het album zijn betrekkelijk sober ingekleurd en dat past uitstekend bij de songs die Brigid Mae Power heeft uitgekozen voor het album. De Ierse muzikante maakt zoals gezegd haar eigen songs van de songs van anderen en het worden op Songs For You allemaal folksongs met zowel invloeden uit de Britse als de Amerikaanse folk uit het verleden.

Songs For You werd opgenomen met bescheiden middelen, maar het album klinkt prachtig. Het betrekkelijk sobere geluid biedt alle ruimte aan de stem van Brigid Mae Power, die net als op haar vorige albums indruk maakt als zangeres. De stem van de muzikante uit Galway is gemaakt voor de folk en is zo veelkleurig dat de zang bijna klinkt als een instrument.

Met negen songs en maar net een half uur muziek is Songs For You van Brigid Mae Power aan de korte kant, maar het album is wel een half uur lang bijzonder mooi. Omdat het deels wat minder bekende songs zijn voorkomt Brigid Mae Power, in ieder geval voor mij, dat ik de nieuwe versies van de songs ga vergelijken met de originele versies, maar ook als ik dit wel doe brengt de Ierse muzikante het er heel aardig van af. Songs For You is hoorbaar met veel liefde voor de originelen gemaakt en laat nog maar eens horen dat Brigid Mae Power beschikt over een van de mooiste stemmen in de folk van het moment.

Het album stond oorspronkelijk gepland voor een van de laatste weken van 2024, maar het is goed nieuws dat het album nu een volwaardige release krijgt aan het begin van 2025. Songs For You zal ongetwijfeld de boeken in gaan als een tussendoortje van Brigid Mae Power, maar het is wel een bijzonder mooi tussendoortje, dat absoluut niet misstaat tussen haar andere albums. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Page Plaisance - Louisana Lonely - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Page Plaisance - Louisana Lonely
Het was het afgelopen jaar dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek waardoor veel albums tussen wal en schip vielen, maar het uitstekende Lousiana Lonely van Page Plaisance had echt wel wat meer aandacht verdient

Countrymuziek uit Austin, Texas, klinkt over het algemeen anders dan countrymuziek uit Nashville, Tennessee. De muziek van Page Plaisance klinkt nog wat anders, want je hoort op Louisiana Lonely dat ze aan de oevers van de Mississippi is opgegroeid. Het levert een wat traditioneler klinkend Amerikaans rootsalbum op met veel country en een vleugje soul. Page Plaisance heeft een geweldige band om zich heem verzameld, die zorgt voor flink wat muzikaal vuurwerk. Het past prachtig bij de krachtige stem van de Amerikaanse muzikante, die een ander geluid tegenover alle countrymuziek uit Nashville zet. Louisiana Lonely van Page Plaisance is een uitstekend debuutalbum dat naar veel meer smaakt.

Het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Page Plaisance verscheen afgelopen zomer al, maar ik kwam het album pas op het spoor toen het deze week opdook in een nieuwsbrief van Angela Backstrom, een promotor van Amerikaanse rootsmuziek, waarin de openingstrack van het album wordt aangeprezen. Highway 65 is inderdaad een geweldige track, die goed laat horen wat Page Plaisance in huis heeft.

Page Plaisance werd geboren in Louisiana en groeide op in een boerderij aan de oevers van de Mississippi. Haar muzikale geluk zocht ze echter in Austin, Texas, waar ze twee jaar geleden haar eerste EP uitbracht. De Amerikaanse muzikante heeft de oevers van de Mississippi misschien achter zich gelaten, maar op haar debuutalbum Louisiana Lonely klinkt haar geboortegrond nog nadrukkelijk door.

Page Plaisance maakt op haar debuutalbum wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek met onder andere invloeden uit de country, de soul en de honky tonk. In muzikaal opzicht is het smullen vanwege het werkelijk fantastische gitaarwerk op het album, dat Louisiana Lonely voorziet van soul, en het al even goede vioolspel, dat de country naar binnen haalt in de songs van Page Plaisance.

Ook met het pianospel op het album is overigens niets mis en ook de ritmesectie verdient een compliment. De muziek van de muzikante uit Austin, die verder wordt verrijkt met een greep uit instrumenten die binnen de Amerikaanse rootsmuziek een voorname rol spelen, klinkt wat traditioneler dan de muziek die in Nashville wordt gemaakt en hoewel ik zeker niet vies ben van wat moderner klinkende countrymuziek of countrypop, viel ik direct als een blok voor het geluid op het debuutalbum van Page Plaisance.

De gitaren en de viool vechten song na song prachtige duels uit, maar Louisiana Lonely is ook voorzien van een warm en wat broeierig geluid, dat de verzengende hitte in het diepe zuiden van de Verenigde Staten uit de speakers laat komen. Volgens Spotify heeft de mij onbekende Texaanse muzikant Jonathan Tyler het album geproduceerd en die heeft knap werk geleverd, want Louisiana Lonely klinkt echt heel mooi, zeker wanneer ook nog wat ruimtelijk klinkende lagen worden toegevoegd aan de songs.

Wie de muzikanten op het album zijn kan ik helaas niet direct vinden, maar de gitarist op het album is een held. In muzikaal opzicht is het debuutalbum van Page Plaisance dik in orde, maar ook haar songs zijn zeer aansprekend. Het zijn songs die direct een warm gevoel geven, maar het zijn ook songs die mooier worden wanneer je ze vaker hoort. Het zijn songs die ook een halve eeuw geleden gemaakt hadden kunnen zijn, maar Louisiana Lonely klinkt zeker niet achterhaald.

Over de stem van Page Plaisance heb ik het nog niet gehad en ook die spreekt zeer tot de verbeelding. Het is een krachtige maar ook mooie stem, die uitstekend gedijt in de net wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek die de singer-songwriter uit Austin maakt. Page Plaisance gooit haar ziel en zaligheid in de zang op haar debuutalbum, zoals de grote countryzangeressen dat in het verleden deden, en het is bij mij in meerdere songs goed voor kippenvel. Er is nog maar heel weinig geschreven over Louisiana Lonely van Page Plaisance, maar het is echt een fantastisch album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Maggie Rose - No One Gets Out Alive - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Maggie Rose - No One Gets Out Alive
Na het goed opgepikte derde album van Maggie Rose viel de aandacht voor het afgelopen voorjaar verschenen No One Gets Out Alive helaas wat tegen, maar ook dit is een prachtalbum, al is het maar vanwege de geweldige zang

Maggie Rose liet op haar vorige drie albums al horen dat ze beschikt over een mooie en indrukwekkende soulstem, maar op haar vierde album doet ze er nog een schepje bovenop. Dat doet de Amerikaanse muzikante ook in muzikaal opzicht, want No One Gets Out Alive klinkt nog mooier en veelzijdiger dan zijn voorgangers. Het levert een album op dat makkelijk schakelt tussen soul, Laurel Canyon folk, country, blues en singer-songwriter pop en in al deze genres maakt Maggie Rose verrassend makkelijk indruk. De concurrentie in het genre was het afgelopen jaar moordend, maar als er één album niet had mogen ondersneeuwen is het dit album wel.

Voordat het muziekjaar 2025 echt losbarst is er nog even aandacht voor vergeten albums uit 2024. Het was een jaar waarin het aantal albums van vrouwelijke singer-songwriters zelfs voor mij wat te groot was, waardoor ik met enige regelmaat albums in het genre liet liggen.

Het gebeurde ook met No One Gets Out Alive van de Amerikaanse singer-songwriter Maggie Rose, dat afgelopen voorjaar verscheen in een week met heel veel nieuwe albums, waaronder meerdere albums van vrouwelijke singer-songwriters. Ik selecteerde in de betreffende week de albums van onder andere Jane Weaver, Alice Russell, Lizzy McAlpine, Fabiana Palladino, Grace Cummings en Bnny, waarvan er twee mijn jaarlijstje haalden, maar het album van Maggie Rose had ik zeker niet moeten laten liggen.

Je hoort het eigenlijk al direct in de openingstrack, waarin de Amerikaanse muzikante imponeert met een heerlijke en krachtige soulstem, met een lekker volle productie en met een rijk en tijdloos geluid waarin net zo stevig wordt uitgepakt als Maggie Rose met haar stembanden doet. De openingstrack en titeltrack van No One Gets Out Alive is echt fantastisch, maar in de tracks die volgen houdt de muzikante uit Nashville, Tennessee, het hoge niveau verrassend makkelijk vast.

Ik had het kunnen weten, want No One Gets Out Alive is het vierde album van Maggie Rose en met name over haar derde album was ik in 2021 heel positief. Mijn recensie van Have A Seat uit de zomer van 2021 staat vol superlatieven, want ik was niet alleen diep onder de indruk van de soulstem van de Amerikaanse muzikante, maar smulde ook van de geweldige muziek op het album en van de zeer aansprekende songs.

Op No One Gets Out Alive is Maggie Rose alleen maar beter geworden. Ik heb vorig jaar niet veel albums gehoord waarop de zang beter is dan op het album van Maggie Rose. De muzikante uit Nashville zingt met veel kracht en soul, maar kan ook prachtig doseren, waardoor echt iedere noot op het album raak is.

Dat geldt niet alleen voor de zang, maar ook voor de muziek, want er wordt continu uitgepakt op het album. Maggie Rose wist twee leden uit de band van Jason Isbell te strikken, onder wie gitarist Sadler Vaden, en kon bovendien een beroep doen op een aantal andere muzikanten die hun sporen in Nashville ruimschoots verdiend hebben en dat hoor je. Het geheel werd vervolgens prachtig geproduceerd door de onder andere van Alabama Shakes, The Secret Sisters, Nicole Atkins en recent nog DeWolff bekende Ben Tanner.

No One Gets Out Alive bevat een aantal songs die in het hokje soul passen, maar Maggie Rose heeft zich dit keer ook laten inspireren door de Laurel Canyon folk en kan bovendien uit de voeten met wat gepolijst klinkende pop. Met name de songs in het laatste hokje zou ik in veel gevallen te glad en braaf vinden, maar met de geweldige stem van Maggie Rose wordt iedere song een prachtsong.

No One Gets Out Alive klinkt meer dan eens als een vergeten singer-songwriter album uit de jaren 70 en zou destijds niet hebben misstaan tussen inmiddels erkende klassiekers. Er verschenen vorig jaar echt teveel albums van vrouwelijke singer-songwriters, maar No One Gets Out Alive van Maggie Rose misstaat wat mij betreft niet tussen de uitschieters in het genre. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Magdalena Bay - Imaginal Disk - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Magdalena Bay - Imaginal Disk
Magdalena Bay scoorde de afgelopen weken hoog in heel veel jaarlijstjes en dat is volkomen terecht, want Mica Tenenbaum en Matt Lewin hebben een rijk en veelkleurig popalbum vol geweldige songs gemaakt

Ik ging er vorig jaar van uit dat Imaginal Disk van Magdalena Bay niet in mijn muzikale straatje zou passen, wat werd bevestigd bij snelle beluistering van het album. Ik had veel beter moeten luisteren, want het duo uit Los Angeles heeft een briljant popalbum gemaakt. In muzikaal en productioneel opzicht is alles uit de kast getrokken, maar de muziek van Magdalena Bay is net zo makkelijk een muur van geluid als een verzameling prachtige details. Het combineert allemaal prachtig met de stem van Mica Tenenbaum. Het is een stem waar je van moet houden, maar als je eenmaal bent verleidt door de zang, de muziek en de songs is de verleiding van Magdalena Bay meedogenloos.

Imaginal Disk van het Amerikaanse duo Magdalena Bay was de afgelopen weken te vinden in verrassend veel jaarlijstjes, waaronder een aantal zeer aansprekende jaarlijstjes. Het vorige album van Mica Tenenbaum en Matt Lewin, het in 2021 verschenen Mercurial World, deed het ook al heel erg goed bij de critici, maar sprak mij bij vluchtige beluistering destijds niet direct aan.

Ook Imaginal Disk liet ik afgelopen zomer liggen, overigens zonder er heel goed naar geluisterd te hebben. Ik heb over het algemeen wat minder met het soort elektronische popmuziek dat Magdalena Bay maakt, of het soort popmuziek dat ik had verwacht van het duo uit Los Angeles. Nu ik het album wat vaker heb beluisterd begrijp ik wel dat de critici zo enthousiast zijn over Magdalena Bay, dat inmiddels ook een flinke schare fans aan zich heeft weten te binden.

Ik ben overigens begonnen bij Mercurial World en dat is zo’n album waar ik meestal geen zin in heb, maar dat heel af en toe het juiste album op het juiste moment is. Het is lekker dromerig album waarop zwoele stem van Mica Tenenbaum zorgt voor de meeste verleiding. Het is een wat meisjesachtige stem, die goed tot zijn recht komt in het elektronische geluid op het album.

Het is een geluid dat wordt bepaald door elektronica, maar het geluid van Magdalena Bay heeft op Mercurial World ook een organische en funky vibe, met hier en daar een hoog jaren 80 gehalte. Het vorig jaar verschenen Imaginal Disk vind ik persoonlijk het betere album van de twee.

Ook op het meest recente album van het duo uit Los Angeles speelt de verleidelijke sten van Mica Tenenbaum een zeer prominente rol, maar het klinkt net wat minder hijgerig dan op het vorige album van Magdalena Bay. Ook in muzikaal opzicht vind ik Imaginal Disk een beter album. Het is een album dat echt alle kanten op schiet en varieert tussen voorzichtig experimentele passages en hopeloos aanstekelijke pop.

Matt Lewin heeft alles uit de kast getrokken in de instrumentatie en productie van het album en heeft het geluid van Magdalena Bay flink vol gestopt, maar het klinkt wat mij betreft nergens overdadig. Imaginal Disk klinkt als het album dat Madonna in de jaren 80 had kunnen maken wanneer ze over de technologie van deze tijd had kunnen beschikken, maar Mica Tenenbaum en Matt Lewin sluiten net zo makkelijk aan bij de popmuziek uit het verleden, wat terug gaat tot de jaren 70, als bij de popmuziek van deze tijd.

In eerste instantie was ik vooral aan het luisteren naar alle lagen in het bijzondere geluid van Magdalena Bay, maar na een tijdje raakte ik ook steeds meer onder de indruk van de kwaliteit van de songs. Imaginal Disk doet me wel wat denken aan het album van Caroline Polachek, die twee jaar geleden zo stevig scoorde met het briljante Desire, I Want To Turn Into You, maar het album van Magdalena Bay is zeker niet minder.

Vijftien tracks en ruim vijftig minuten lang verpletteren Mica Tenenbaum en Matt Lewin je met muziek waar je alleen maar heel gelukkig van kunt worden, met popsongs waar je vanzelf zielsveel van gaat houden en dan is er ook nog eens de stem van Mica Tenenbaum, die op het eerste gehoor misschien wat kinderachtig klinkt, maar uiteindelijk steeds meedogenlozer verleidt. Zomaar laten lopen vorig jaar, maar wat is dit goed. Erwin Zijleman

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The The - Ensoulment - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The The - Ensoulment
Matt Johnson’s The The was voor mij een aantal decennia een synoniem voor het briljante Uncertain Smile, maar de afgelopen week ontdekte ik alsnog het fascinerende oeuvre van The The, waaronder Ensoulment uit 2024

Met Ensoulment maakte The The vorig jaar volgens de critici een fraaie comeback. Ik liet het album zelf liggen, want The The was voor mij vooral de band van die ene briljante single. Op dit misverstand moet ik na een jaar of veertig terug komen, want ik ben alsnog gevallen voor het oeuvre van de Britse muzikant, inclusief het vorig jaar verschenen Ensoulment, dat inderdaad een uitstekend album is. Het is een album dat niet onder doet voor de albums die Matt Johnson zo’n veertig jaar geleden maakte en dat is een prestatie die maar weinig muzikanten gegeven is. Ensoulment zag ik opduiken in meerdere jaarlijstjes en ik kan alleen maar concluderen dat dit terecht is.

Toch wel enigszins tot mijn verbazing bleek ik twee LP’s en drie cd’s van de Britse band The The in de kast te hebben staan. Tot mijn verbazing, want ik heb op een of andere manier nooit iets gehad met de muziek van de band rond Matt Johnson, en dacht eigenlijk dat ik het bij Soul Mining uit 1983 had gelaten.

Dat ik nooit iets heb gehad met de muziek van The The klopt overigens niet helemaal, want er is één song van de band die ik in het hart heb gesloten en die is versmolten met hele mooie herinneringen uit de jaren 80. Het gaat om de single Uncertain Smile en dan bij voorkeur de lange versie met die eindeloze pianosolo van Jools Holland. Het is wat mij betreft een van de allermooiste songs uit de jaren 80, maar ook een song die de rest van het oeuvre van The The wat mij betreft deed verbleken.

Ik veerde vorig jaar dan ook niet enthousiast op toen Matt Johnson weer opdook met het album Ensoulment, maar zette in plaats van dit album het briljante Uncertain Smile weer eens op, al was het maar om de herinneringen van lang geleden weer eens op te frissen. De positieve recensies van het album negeerde ik, mede omdat Matt Johnson tijdens de coronapandemie niet vies was van een complottheorie op zijn tijd.

De afgelopen weken werd het album me echter door meerdere lezers van deze blog getipt als een van de allermooiste albums van 2024 en daarom ben ik toch eens naar Ensoulment gaan luisteren. Hier bleef het niet bij, want ik ben uiteindelijk een flink deel van het oeuvre van The The gaan ontdekken.

Uncertain Smile blijft voor mij in dit oeuvre het onbetwiste hoogtepunt, maar ook de rest van Soul Mining vond ik veel en veel mooier dan in mijn herinnering en ook albums als Infected (1986), Mind Bomb (1989), Dusk (1993) en NakedSelf (2000) bleken van een verrassend hoog niveau.

En aan dit rijtje kan het vorig jaar verschenen Ensoulment worden toegevoegd. Het album opent fantastisch met het geweldige Cognitive Dissident, dat alles heeft wat een goede popsong moet hebben (buiten de soms wat dubieuze tekst misschien). Ensoulment is over het algemeen genomen een behoorlijk ingetogen album met wat minder dynamiek dan in de openingstrack, maar ook als Matt Johnson kiest voor songs zonder al te veel opsmuk maakt hij makkelijk indruk.

De zang van de Britse muzikant is wat mij betreft beter dan een aantal decennia geleden en ook de songs op het nieuwe album van The The doen zeker niet onder voor de songs uit het verleden (oké, Uncertain Smile uitgezonderd). Matt Johnson heeft het leven volgens mij nooit door een roze bril bekeken en ook de songs op Ensoulment zijn over het algemeen donker, maar het is wel donkere pracht die is te horen op het album.

De muziek is vaak stemmig en dat past perfect bij de donkere stem van de Britse muzikant, die wordt ondersteund door fraaie koortjes. Het doet af en toe denken aan de muziek die Nick Cave de afgelopen jaren maakt, maar waar ik Nick Cave op de afgelopen albums niet trek, doet Matt Johnson met mij wat hem in het verleden alleen maar met die ene song lukte.

De Brit zingt uitstekend, heeft een aantal zeer competente muzikanten om zich heen verzameld, onder wie topgitarist Barrie Cadogan, en heeft iets te melden in zijn teksten (en daar hoef je het niet altijd mee eens te zijn). Ik heb Ensoulment vorig jaar vooral vanwege vooroordelen laten liggen, maar heb hiermee een van de mooiste albums van 2024 gemist. Tot de eerste week van 2025 dan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film)
Clara Engel maakte een flinke stapel onbekende en onbeminde maar werkelijk prachtige albums en doet dit ook onder de naam Avi C Engel, met inmiddels al weer twee wonderschone en bijzondere albums als resultaat

De muziek van Avi C. Engel klinkt anders dan alle andere muziek van het moment. Deels door de inzet van bijzondere instrumenten, maar zeker ook door het lage tempo en het beeldende karakter van de muziek. Het wordt alleen maar mooier door de fraaie zang van de Canadese muzikant. Op Too Many Souls en Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) wordt het experiment zeker niet geschuwd, maar ontoegankelijk is de muziek van Avi C. Engel zeker niet. Met name wat later op de avond komen de albums van de muzikant uit Toronto prachtig tot leven en blijf je nieuwe dingen horen in de spaarzame maar o zo trefzekere klanken van Avi C. Engel.


Ik heb het afgelopen jaar meerdere e-mail berichten ontvangen van ene Avi C. Engel, maar heb nooit de link gelegd met Clara Engel, tot ik vorige week eens op de links klikte en terecht kwam op een bandcamp pagina waarop ik heel veel albums tegen kwam die ik in het hart heb gesloten de afgelopen jaren.

De Canadese muzikante Clara Engel debuteerde een kleine twintig jaar geleden en bracht via haar bandcamp pagina aan de lopende band fascinerende albums uit. Het zijn albums die over het algemeen niet op de streaming media platforms te vinden zijn (inmiddels staan er een paar op) en die mede daarom slechts in kleine kring werden opgepikt. Het zijn albums waarop de muzikante uit het Canadese Toronto hele bijzondere en meestal betoverend mooie muziek maakte.

Clara Engel gaat inmiddels als non-binair persoon door het leven en doet dat onder de naam Avi C. Engel. De Canadese muzikant is door de naamsverandering een tijdje uit mijn zicht verdwenen, waardoor ik een album en twee EP’s heb gemist. Het album Too Many Souls verscheen aan het begin van 2024 en laat horen dat Avi C. Engel verder is gegaan waar Clara Engel is gestopt in 2023.

Ik gaf eerder al aan dat de Canadese muzikant aan de lopende band nieuwe muziek uitbrengt. Dat is niet veranderd, want na het album en de twee EP’s van vorig jaar, is Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) al heel vroeg in het jaar het eerste interessante album van 2025.

Het is een album waarop dezelfde instrumenten zijn te horen als op Too Many Souls, maar de talharpa (een traditioneel snareninstrument dat vooral langs de Oostzee wordt gebruikt) en ‘field recordings’ versterken het beeldende karakter van de muziek van Avi C. Engel.

Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) klinkt, mede omdat het album werd gemaakt tijdens slapeloze nachten, nog wat mysterieuzer en bezwerender dan Too Many Souls, maar ondanks het feit dat Avi C. Engel ook op dit album de ruimte biedt aan experimenteren en veel repeterende elementen heeft toegevoegd, is de muziek op het album zeker niet ontoegankelijk.

Ook Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) is weer een album dat mij onmiddellijk wist te grijpen en dat, ondanks een deels bekend en beproefd recept, toch weer nieuwe dimensies weet toe te voegen aan de unieke muziek van de Canadese muzikant.

Ik had de muziek van Avi C. Engel zoals gezegd even niet op het netvlies, maar aan het begin van 2025 heb ik er opeens twee albums en twee EP’s vol fascinerende en wonderschone muziek bij. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Towa Bird - American Hero - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Towa Bird - American Hero
De Britse muzikante Towa Bird is naar verluidt populair op TikTok, maar verdient ook buiten dit platform respect voor het uitstekende popalbum American Hero, dat is voorzien van een aangenaam laagje indierock

Towa Bird is aangeprezen door onder andere Billie Eilish en Olivia Rodrigo en dat is niet voor niets. Op haar debuutalbum laat de Britse maar tegenwoordig vanuit Los Angeles opererende muzikante horen dat ze beschikt over het nodige talent. Ze schrijft persoonlijke songs met vaak haar queer identiteit als onderwerp. Het zijn songs die in positieve zin opvallen door de stem van Towa Bird, maar ook in muzikaal opzicht overtuigt American Hero makkelijk met een geluid dat bestaat uit meerdere delen pop en een deel indierock. Het doet af en toe denken aan de vrouwelijke indierock muzikanten uit de jaren 90, maar Towa Bird kan ook mee met de grote popzangeressen van het moment.

TikTok blijft voor mij een onbekend universum en dat wil ik ook graag zo houden gezien de zeer slechte reputatie van het social media platform, dat het niet zo nauw neemt met de privacy van de gebruikers van het platform. Het is ook wel eens jammer, want TikTok speelt in de popmuziek van het moment een behoorlijk belangrijke rol.

Populair zijn op TikTok is een garantie voor volle zalen met zeer enthousiaste fans, zoals ik het afgelopen jaar en vaak tot mijn verrassing heb kunnen merken bij de concerten van onder andere Mitski, Ethel Cain en Beabadoobee. Ook Towa Bird schijnt populair te zijn op TikTok, maar ik was haar naam volgens mij nog niet eerder tegen gekomen.

Towa Bird is een Britse singer-songwriter met zowel Britse als Filipijnse wortels die werd geboren in Hong Kong. Ze maakt al sinds haar tienerjaren muziek, maar werd bekend door de lof die ze kreeg toegezwaaid door onder andere Olivia Rodrigo en Billie Eilish en het optreden in een documentaire van eerstgenoemde.

Ik ben haar vorig jaar verschenen debuutalbum American Hero volgens mij niet eerder tegen gekomen, maar met name het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone was er heel erg enthousiast over. Ik begrijp dat wel, want American Hero is een album vol belofte dat ook nog eens lekker weg luistert.

Ik begrijp wel dat Olivia Rodrigo enthousiast is over de muziek van Towa Bird, want net als de Amerikaanse superster heeft de Britse muzikante een hoorbaar zwak voor 90s indierock, zoals die bijvoorbeeld door Avril Lavigne werd gemaakt. Rolling Stone omschreef het debuutalbum van Towa Bird vorig jaar als een verzameling pop-punk stoten op de kin. Dat vind ik persoonlijk wat overdreven, want ik hoor echt veel meer pop dan punk in de muziek van Towa Bird en weet bovendien dat de punk er in de jaren 70 heel wat ruwer tegenaan ging.

Met pop zoals Towa Bird die maakt is niets mis en zeker niet als het een serie bijzonder lekker in het gehoor liggende popsongs oplevert. De popsongs van Towa Bird hebben wel een voorzichtig ruw randje, waardoor ze net wat anders klinkt dan al die andere popzangeressen die vorig jaar met veel succes aan de weg timmerden. Het doet zeker denken aan de stevigere songs van Olivia Rodrigo, maar waar die invloeden uit de indierock slechts sporadisch laat doorklinken, houdt Towa Bird het een heel album vol.

Het klinkt in muzikaal opzicht op zijn minst lekker en het wordt nog leuker door de stem van Towa Bird, die ook weer net wat anders klinkt dan momenteel gebruikelijk en mij in ieder geval makkelijk wist te verleiden. Ook de songs van Towa Bird overtuigen makkelijk, al is enige liefde voor de popmuziek van het moment noodzakelijk om te vallen voor de charmes van American Hero.

Towa Bird identificeert zich al vanaf jonge leeftijd als queer en draagt dit, net als bijvoorbeeld Chappell Roan nadrukkelijk uit op haar album, wat interessante teksten oplevert. Ik sla Chappell Roan en de eerder genoemde Olivia Rodrigo en Billie Eilish nog een stuk hoger dan Towa Bird, maar tussen de subtoppers van het moment valt de Britse muzikante zeker op.

Towa Bird tourt dit jaar vooralsnog alleen in de Verenigde Staten, maar het lijkt me zeker interessant om haar op het podium te zien, al betekent dat vanwege de populariteit op TikTok waarschijnlijk een zaal vol gillende tienermeiden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film)
Clara Engel maakte een flinke stapel onbekende en onbeminde maar werkelijk prachtige albums en doet dit ook onder de naam Avi C Engel, met inmiddels al weer twee wonderschone en bijzondere albums als resultaat

De muziek van Avi C. Engel klinkt anders dan alle andere muziek van het moment. Deels door de inzet van bijzondere instrumenten, maar zeker ook door het lage tempo en het beeldende karakter van de muziek. Het wordt alleen maar mooier door de fraaie zang van de Canadese muzikant. Op Too Many Souls en Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) wordt het experiment zeker niet geschuwd, maar ontoegankelijk is de muziek van Avi C. Engel zeker niet. Met name wat later op de avond komen de albums van de muzikant uit Toronto prachtig tot leven en blijf je nieuwe dingen horen in de spaarzame maar o zo trefzekere klanken van Avi C. Engel.

Ik heb het afgelopen jaar meerdere e-mail berichten ontvangen van ene Avi C. Engel, maar heb nooit de link gelegd met Clara Engel, tot ik vorige week eens op de links klikte en terecht kwam op een bandcamp pagina waarop ik heel veel albums tegen kwam die ik in het hart heb gesloten de afgelopen jaren.

De Canadese muzikante Clara Engel debuteerde een kleine twintig jaar geleden en bracht via haar bandcamp pagina aan de lopende band fascinerende albums uit. Het zijn albums die over het algemeen niet op de streaming media platforms te vinden zijn (inmiddels staan er een paar op) en die mede daarom slechts in kleine kring werden opgepikt. Het zijn albums waarop de muzikante uit het Canadese Toronto hele bijzondere en meestal betoverend mooie muziek maakte.

Clara Engel gaat inmiddels als non-binair persoon door het leven en doet dat onder de naam Avi C. Engel. De Canadese muzikant is door de naamsverandering een tijdje uit mijn zicht verdwenen, waardoor ik een album en twee EP’s heb gemist. Het album Too Many Souls verscheen aan het begin van 2024 en laat horen dat Avi C. Engel verder is gegaan waar Clara Engel is gestopt in 2023.

Ook op Too Many Souls doet Avi C. Engel weer alles zelf en het levert wederom wonderschone muziek op. In muzikaal opzicht klinkt het direct vertrouwd met vooral ingetogen, maar ook bijzondere klanken. Avi C. Engel vertrouwt dit keer op de akoestische gitaar, de melodica en de gudok, een Slavisch snareninstrument met een unieke klank. Spaarzaam wordt percussie toegevoegd en verder is er de stem van Avi C. Engel die soms als instrument wordt ingezet, maar die ook imponeert met meer gangbare vocalen.

Net als op de albums van Clara Engel ligt het tempo op Too Many Souls uiterst laag en heeft de muziek een wat mysterieus en ook bezwerend karakter. Wanneer Avi C. Engel zingt hebben de songs op het album een folky karakter, maar ook Too Many Souls is een album dat anders klinkt dan alle andere albums die je het afgelopen jaar beluisterd hebt.

Het is muziek die helaas slechts in kleine kring bekend is, maar ook Too Many Souls van Avi C. Engel is weer een album dat waarschijnlijk in veel bredere kring gekoesterd kan worden. Zeker als de zon onder is zijn de songs op het album van een bijzondere schoonheid en intensiteit en blijf je nieuwe dingen ontdekken in de zich langzaam voortslepende en spaarzaam maar prachtig ingekleurde songs.

Ik had de muziek van Avi C. Engel zoals gezegd even niet op het netvlies, maar aan het begin van 2025 heb ik er opeens twee albums en twee EP’s vol fascinerende en wonderschone muziek bij. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Loose Cattle - Someone's Monster - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Loose Cattle - Someone's Monster
De Amerikaanse band Loose Cattle trok vorig jaar niet heel veel aandacht met haar album Someone’s Monster, maar het is een album dat moet worden gerekend tot de beste alt-country albums van het jaar

Someone’s Monster van Loose Cattle kwam ik bij toeval tegen, maar het album maakte vrijwel onmiddellijk een onuitwisbare indruk. Loose Cattle is een band uit New Orleans die bestaat uit ervaren muzikanten. Dat hoor je direct, want wat wordt er goed gemusiceerd op het album, dat zowel uit de voeten kan met alternatieve country als met wat traditioneler klinkende countrymuziek. Ook de zang op Someone’s Monster is prachtig, want de band beschikt over het nodige vocale talent. Het album van Loose Cattle staat ook nog eens vol uitstekende en bijzonder lekker in het gehoor liggende songs en is zeer vakkundig geproduceerd door John Agnello. Wat een topalbum.

In de jaarlijst van de lezers van het Amerikaanse online muziektijdschrift No Depression kwam ik het album Someone’s Monster van Loose Cattle tegen. Het was eigenlijk de enige verrassing die ik tegen kwam in de lijsten van No Depression, want ik volg het tijdschrift dat de focus volledig richt op de Amerikaanse rootsmuziek het hele jaar door op de voet. Het was misschien de enige tip die de jaarlijsten van No Depression me opleverde, maar het was voor mij wel een gouden tip, want ik ben behoorlijk verslingerd geraakt aan het album van de band uit New Orleans, Louisiana.

Someone’s Monster is het derde album van Loose Cattle en het is een album dat zowel in de hokjes country als alt-country past. Bij beluistering van het album moet ik vaak denken aan de twee beste albums van The Jayhawks (Hollywood Town Hall en Tomorrow The Green Grass) en die schaar ik onder mijn favoriete alt-country albums aller tijden. Ook Loose Cattle kan alt-country maken waarvan ik direct heel vrolijk wordt, maar de band kan ook andere kanten op en schuift op Someone’s Monster ook met enige regelmaat op richting wat traditioneler klinkende Amerikaanse rootsmuziek.

De band beschikt met Kimberly Kaye over een geweldige zangeres, die in een aantal songs op het album het voortouw neemt. Ook de zanger van de band, Michael Cerveris, beschikt over een aansprekend stemgeluid en het schakelen tussen mannen en vrouwenstemmen is wat mij betreft een van de sterke punten van Loose Cattle.

De band maakte met haar vorige albums muzikale vrienden, wat er voor heeft gezorgd dat Lucinda Williams (die schittert in de versie van Lady Gaga’s Joanne en wiens Crescent City later op het album voorbij komt) en Patterson Hood (Drive-by Truckers) een bijdrage hebben geleverd aan het album. Het levert Loose Cattle nog wat bonuspunten op.

In muzikaal opzicht is Someone’s Monster een rijk album. Het geluid van Loose Cattle is over het algemeen gitaar georiënteerd, maar bijdragen van onder andere de viool, de lap steel, de pedal steel en de mellotron (!) zorgen er voor dat de muziek van Loose Cattle rijker en ook anders klinkt dan de meeste muziek in de genres waarbinnen de band uit New Orleans zich beweegt.

Ik ben echt zeer gecharmeerd van het geluid op het album, dat me enerzijds herinnert aan een aantal alt-country favorieten uit het verleden, maar dat ook verrassend warm of zelfs gloedvol klinkt en iets toevoegt aan alles dat ik al heb. In muzikaal opzicht wist Loose Cattle me direct te veroveren, maar ook de zang op het album vind ik echt geweldig, zeker wanneer Kimberly Kaye en Michael Cerveris samen zingen en er ook nog een blik achtergrondvocalisten wordt open getrokken.

Het zorgt voor een behoorlijk vol geluid, maar dat komt echt prachtig uit de speakers. Het is de verdienste van de gelouterde producer John Agnello, die al sinds het begin van de jaren 90 als topproducer bekend staat en inmiddels een CV heeft waar je even stil van wordt. De Amerikaanse producer verricht ook wonderen op Someone’s Monster van Loose Cattle, dat echt fantastisch klinkt.

Een aantal op Amerikaanse rootsmuziek gerichte muziekwebsites schreef het afgelopen jaar al mooie woorden over het album van Loose Cattle, maar Someone’s Monster had de aandacht van een hele grote groep liefhebbers van het genre verdient. Ik schaar het album zelf met terugwerkende kracht onder de beste alt-country albums van 2024. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Alycia Lang - Speak The Word To Hear The Sound - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Alycia Lang - Speak The Word To Hear The Sound
De algoritmes van Spotify leveren me eigenlijk maar zelden interessante tips op, maar Speak The Word To Hear The Sound van de Amerikaanse muzikante Alycia Lang is er wat mij betreft zeker een

Alycia Lang maakt al een tijdje muziek, maar heeft de tijd genomen voor haar debuutalbum, dat vorig jaar is verschenen. Het is een album dat helaas nauwelijks is opgemerkt en dat is jammer, want de muzikante uit de Californische Bay Area heeft zeker wat te bieden. Ze schrijft aansprekende songs, die folk als basis hebben maar meerdere kanten op kunnen. Het zijn songs die zijn voorzien van een sfeervol en smaakvol geluid en het is een geluid dat alle ruimte biedt aan de stem van de Amerikaanse muzikante. Haar bijzonder mooie stem is het sterkste wapen van Alycia Lang en zorgt er voor dat Speak The Word To Hear The Sound een uitstekend album is geworden.

Het overkomt me (helaas) niet zo heel vaak meer dat de algoritmes van Spotify me na het afspelen van een album muziek voorschotelen van een muzikant of band die ik nog niet ken. Vorige week gebeurde het me echter wel, want toen kwam de streaming media dienst na het beluisteren van Deeper Well van Kacey Musgraves eens niet met haar album Golden Hour op de proppen, maar met Speak The Word To Hear The Sound van Alycia Lang.

Het klonk direct zo aangenaam dat ik bleef luisteren en inmiddels heb ik wel wat met het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante. Het is overigens het tweede ‘debuutalbum’ van Alycia Lang, die werd geboren in Durham, North Carolina. Op haar vijftiende maakte ze het album She Do That, wat inmiddels nergens meer te vinden is, wat misschien ook maar beter is.

De volwassen Alycia Lang maakt inmiddels ook al heel wat jaren muziek, wat vorig jaar zomer het album Speak The Word To Hear The Sound opleverde. Het is een album dat helaas wat onderbelicht is gebleven, waardoor ik niet heel veel informatie heb over het debuutalbum van Alycia Lang.

Ik weet inmiddels wel dat ze de afgelopen jaren deel uit maakte van de band van Samia en hiernaast de tijd heeft genomen voor het opnemen van Speak The Word To Hear The Sound. Het album bestrijkt de periode waarin ze haar geboortegrond in North Carolina verruilde voor de Bay Area in California en te maken kreeg met de ups en downs die horen bij het leven.

Speak The Word To Hear The Sound is een persoonlijk album geworden met songs die in de meeste gevallen in het hokje folk passen. Alycia Lang beperkt zich echter zeker niet tot een bepaald type folk, want op haar debuutalbum kan ze zowel uit de voeten met eigentijdse indiefolk als met folk die zich heeft laten beïnvloeden door de periode waarin het genre floreerde in de Laurel Canyon bij Los Angeles. De meeste songs op het album zijn stemmig en ingetogen, maar incidenteel kan ook een vleugje folkrock of country opduiken.

Ik heb zoals gezegd weinig informatie over het album, maar uit een lang interview in een Amerikaans tijdschrift kan ik wel opmaken dat Alycia Lang bij het opnemen van haar debuutalbum kon beschikken over de diensten van onder andere Jenn Wasner (Wye Oak, Flock Of Dimes) en de ervaren studiotechnicus Adrian Olsen. Vooral in de stemmig ingekleurde songs met een hoofdrol voor de piano hoor je goed hoe mooi en zuiver de stem van Alycia Lang is, maar ook in de net wat voller klinkende songs weet de Amerikaanse muzikante je makkelijk te raken met haar mooie stem.

Speak The Word To Hear The Sound moet misschien gezien worden als een debuutalbum, maar je hoort in de songs op het album dat Alycia Lang inmiddels al een tijdje mee draait en heel veel tijd, aandacht en gevoel in haar echte debuutalbum heeft gestoken.

Speak The Word To Hear The Sound is zeven tracks mooi en aangenaam, maar het beste moet dan nog komen, want de ruim zeven minuten durende slottrack Slow Fade is bij mij keer op keer goed voor kippenvel en laat nog wat duidelijker horen hoe mooi de stem van Alycia Lang is. De Amerikaanse muzikante krijgt tot dusver nog niet heel veel aandacht, maar het uitstekende Speak The Word To Hear The Sound uit 2024 verdient deze aandacht met terugwerkende kracht. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Blossoms - Gary - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Blossoms - Gary
Ik hoorde nooit zo heel veel in de muziek van de Britse band Blossoms, maar met Gary heeft de band uit Stockport afgelopen herfst een album vol zonnestralen afgeleverd, dat is gevuld met tien instant hits

Zeker nu de dagen vooral koud en donker zijn groeit de behoefte aan een feelgood album. Zo’n album is wat mij betreft gemaakt door de Britse band Blossoms. Gary verscheen een paar maanden geleden, maar kwam pas op mijn netvlies nadat het was opgedoken in een aantal Britse jaarlijstjes. Op die notering valt niets af te dingen, want Blossoms doet op Gary eigenlijk alles goed. De band citeert nog altijd uit de archieven van de Britpop van de jaren 90 tot nu, maar doet dit keer ook een flinke greep uit de popmuziek die is gemaakt in de jaren 70 en 80. Het klinkt allemaal wat glad en weinig spannend, maar de songs van Blossoms op Gary zijn stuk voor stuk 24 karaat popsongs.

De Britse band Blossoms debuteerde in 2016 best aardig, maar het titelloze debuutalbum van de band uit Stockport, Greater Manchester, klonk ook wel een beetje als een mix van alles dat leuk was aan Britpop in de jaren 90, maar dan net wat minder goed en met enige regelmaat net over het randje van de kitsch.

Op de drie albums die volgden werd het er wat mij betreft zeker niet beter op, waardoor ik er van uit ging dat ik ook het in de herfst van 2024 verschenen Gary met een gerust hart kon laten liggen. Met name in de Britse jaarlijstjes deed het album het echter verrassend goed, waardoor ik het album er toch eens bij heb gepakt.

Voor ik toe kwam aan Gary kwam ik op Spotify uit bij het mini-album Gary’s Covers, dat ik echt verrassend leuk vind. Op dit album gaat Blossoms aan de haal met songs van onder andere Whitney Houston, The Real Thing, Radiohead, Neil Diamond, Caroline Polachek, Lady Gaga en Bob Marley en maakt het aangenaam warmbloedige versies van songs die in een aantal gevallen al te vaak zijn gecovered.

Gary’s Covers doet het uitstekend in de koude en donkere wintermaanden en dat geldt eigenlijk ook voor het album Gary. Op zich is er niet heel veel veranderd in het geluid van Blossoms sinds het debuutalbum van de Britse band. Ook op Gary citeert Blossoms stevig uit de archieven van de Britpop van de afgelopen decennia en gebruikt het zowel gitaren als synths voor het inkleuren van haar songs.

De band beperkt zich op haar laatste album overigens zeker niet tot de Britpop van bands als Suede, Arctic Monkeys, The Coral, Kasabian en noem ze maar op, maar sleept er ook andere invloeden bij. Wanneer de basloopjes swingender worden en de gitaren funky kruipt Gary ook dicht tegen de jaren 70 disco aan, terwijl de vaak wat cheesy synths het album ook een jaren 80 sfeertje geven.

Liefhebbers van ruwe gitaarbandjes zijn bij Blossoms definitief aan het verkeerde adres, want Gary is een gepolijst klinkend album dat de scherpe kantjes zorgvuldig uit de weg gaat. Op de vorige albums van de Britse band manoeuvreerden de songs van Blossoms met enige regelmaat angstvallig dicht langs de grens tussen kunst en kitsch, maar op Gary blijft het wat mij betreft aan de juiste kant van de streep.

Gary van Blossoms staat vol met tijdloze popsongs en het zijn popsongs die je na één keer horen mee kunt zingen. Het doet me af en toe aan ABC denken, maar Blossoms laat zich op Gary net zo makkelijk beïnvloeden door The Smiths, door Chic, door Blondie of door wat eigenlijk niet?

Ik ben niet altijd in de stemming voor het soort popmuziek dat Blossoms maakt, want het is wat aan de brave en gepolijste kant, maar de songs van de Britse band zijn echt heel goed en ook op de uitvoering en op de productie van James Skelly, die we kennen als lid van The Coral heb ik niets aan te merken.

Gary klinkt ook meer dan eens als de muziek die ik in de jaren 80 stiekem best wel lekker vond klinken, maar vanwege goede smaak toch maar liet liggen. Daar ben ik tegenwoordig niet meer mee bezig, zeker niet omdat ik heel blij wordt van de songs op Gary. De platenmaatschappij van Blossoms had niet veel vertrouwen meer in de band, waardoor Gary bij een piepklein label is verschenen, maar dat label slaat nu een geweldige slag met deze portie zonnestralen op muziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mercury Rev - Deserter's Songs (1998) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mercury Rev - Deserter's Songs (1998)
De Amerikaanse band Mercury Rev gaat inmiddels vier decennia mee, maar maakte haar onbetwiste meesterwerk wat mij betreft met het sprookjesachtig mooie Deserter’s Songs uit 1998

In de tweede helft van de jaren 90 verschenen meerdere albums die het nieuwe etiket neo-psychedelica kregen opgeplakt. In 1998 werd het mooiste album in dit genre wat mij betreft gemaakt door Mercury Rev. Deserter’s Songs volgde op een meesterwerk van Spiritualized uit 1997 en ging vooraf aan het beste album van The Flaming Lips uit 1999. Mercury Rev betoverde op haar beste album met prachtige orkestraties en sprookjesachtige klanken, die de ene keer vorm kregen in breed uitwaaiende klankentapijten en de volgende keer in verrassend toegankelijke popsongs. De band uit New York wist bij mij lang niet altijd de juiste snaar te raken, maar op Deserter’s Songs valt echt alles op zijn plek.

De Amerikaanse band Mercury Rev bestaat inmiddels ruim 35 jaar en heeft twaalf studioalbums op haar naam staan. De afgelopen jaren is de band een flink stuk minder productief dan in haar beginjaren, waardoor de pauzes tussen de albums steeds langer worden. Het dit jaar verschenen Born Horses verscheen na een stilte van vijf jaar.

Ik besprak op de krenten uit de pop tot dusver slechts één album van de band uit New York. Het album Bobbie Gentry's The Delta Sweete Revisited uit 2019 kwam voor mij bijna zes jaar geleden precies op het juiste moment. Ik had via de prachtige box-set The Girl From Chickasaw County kennis gemaakt met het werk van Bobbie Gentry en ook de versies van haar songs die Mercury Rev, samen met flink wat aansprekende gastzangeressen, had gemaakt vond ik prachtig.

Over de andere albums die Mercury Rev tijdens het bestaan van de krenten uit de pop maakte was ik veel minder te spreken. Het vorig jaar verschenen Born Horses vind ik op zich wel een interessant en bij vlagen aardig album, maar ik mis de magie van een aantal van de vroegere albums van de Amerikaanse band.

Wanneer ik het oeuvre van Mercury Rev bekijk, zijn er twee albums die er voor mij uit springen: All Is Dream uit 2001 en vooral Deserter’s Songs uit 1998. Dat laatste album was ook mijn eerste kennismaking met het werk van de band. De eerste track die ik van het album hoorde is het sprookjesachtige Endlessly, dat niet zou misstaan als de muzikale omlijsting van een attractie in de Efteling.

Veel tracks op Deserter’s Songs op het album hebben een sprookjesachtig karakter. Dat is deels de verdienste van de rijke orkestraties, waarvoor de nodige strijkers en blazers werden ingeschakeld. Deze orkestraties worden op Deserter’s Songs gecombineerd met zweverige synths, waaronder de Mellotron, waarna de zingende zaag het muzikale palet van Mercury Rev nog wat verder vergroot.

De muziek op Deserter’s Songs doet hier en daar bijna klassiek aan, maar sluit ook aan bij de neo-psychedelica zoals die aan het eind van de jaren 90, onder andere door de band The Flaming Lips, werd gemaakt. Het leverde in 1998 een album vol muzikale verleiding op en bovendien een album waarbij het heerlijk dagdromen was.

De fraaie klanken contrasteren prachtig met de stem van Jonathan Donahue. Het is een stem die niet bij iedereen in de smaak valt (voor een ieder die het echt niet trekt is er ook een instrumentale versie van Deserter's Songs), maar ik vind de onvaste zang wel wat hebben. De zang zorgt er bovendien voor dat Deserter’s Songs af en toe wel wat aan Pink Floyd doet denken. De songs van Mercury rev hebben op Deserter's Songs ook wel iets Beatlesque overigens.

De bijzondere klanken werden in 1998 prachtig geproduceerd door de legendarische Dave Fridmann, die op vrijwel hetzelfde moment ook werkte aan The Soft Bulletin van The Flaming Lips, een album dat in 1999 nog net wat hoger scoorde in de jaarlijstjes dan Deserter’s Songs van Mercury Rev in 1998.

De muziek van Mercury Rev is bij mij de afgelopen 25 jaar wat uit beeld geraakt, maar na de herontdekking van Deserter’s Songs ben ik toch weer in de ban van dit bijzondere album. Het is een album dat je mierzoet of sprookjesachtig mooi vind en ik behoor ook ruim 26 jaar na de oorspronkelijke release nog altijd bij de tweede groep.

Mercury Rev zou het niveau van Deserter’s Songs helaas niet meer benaderen laat staan overtreffen, maar het blijft een interessante band, die ook voor Deserter’s Songs een aantal prima albums maakte, die ik pas deze week voor het eerst heb gehoord. Ik ga Born Horses er toch ook nog eens bij pakken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mdou Moctar - Funeral For Justice - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mdou Moctar - Funeral For Justice
Mdou Moctar heeft met zijn album Funeral For Justice heel veel aansprekende jaarlijstjes gehaald en dat is alleen al vanwege het behoorlijk stevige gitaarwerk op het album volkomen terecht

Ik had in 2024 wat minder met woestijnblues dan in de jaren er voor en dat was de belangrijkste reden dat ik Funeral For Justice van Mdou Moctar heb laten liggen. Nadat ik het album zag opduiken in nogal wat jaarlijstjes heb ik het nog een keer opnieuw geprobeerd met het album van de muzikant uit Niger en dit keer viel het kwartje wel. Funeral For Justice is een album dat past in het hokje woestijnblues, maar het is wel woestijnblues van het stevige soort. Het gitaarwerk op het album had niet misstaan op een gemiddeld hardrock album, maar het is ook geweldig gitaarwerk dat het album van Mdou Moctar voorziet van heel veel kracht en energie.

In heel veel jaarlijstjes kom ik het album Funeral For Justice van Mdou Moctar tegen. Het is een album dat ik ook meerdere keren heb overwogen, maar ik gaf telkens de voorkeur aan andere albums. Het is op zich bijzonder, want ik was in 2021 wel heel enthousiast over Afrique Victime, het vorige album van de muzikant uit Niger. Het is een album dat ik roemde vanwege de hoge spanningsbogen en vooral vanwege het werkelijk geweldige gitaarwerk, dat de woestijnblues van Mdou Moctar net dat beetje extra gaf om op te vallen.

Ook Funeral For Justice maakt makkelijk indruk met het wervelende gitaarwerk van de muzikant uit Niger, dus aan de kwaliteit van het album heeft het niet gelegen. Ik was misschien wel wat uitgekeken op het genre, dat de afgelopen jaren flink is uitgedijd en ook wel wat gelijkvormig begon te klinken. De liefde voor de woestijnblues werd vorige week echter weer aangewakkerd door het album van Aziza Brahim, waarna ik toch ook weer ben gaan luisteren naar het laatste album van Mdou Moctar, dat overigens over een kleine twee maanden alweer een opvolger krijgt met Tears Of Injustice, dat alternatieve versies van de songs op het Funeral For Justice bevat.

Eerst echter aandacht voor Funeral For Justice, dat afgelopen voorjaar werd bedolven onder de uiterst positieve recensies. De critici waren het album vorige maand nog niet vergeten, waardoor Mdou Moctar een vaste gast was in heel veel jaarlijstjes. In de herkansing begrijp ik dat wel, want Funeral For Justice is een album met heel veel energie.

Die energie komt in eerste instantie vooral van het gitaarwerk, dat behoorlijk stevig is. Als je de muzikant uit Niger te keer hoort gaan in de openingstrack van zijn album zou ik de muziek van Mdou Moctar eerder woestijnhardrock dan woestijnblues noemen. Voor het gitaarwerk in de openingstrack zou menig hardrockgitarist uit de jaren 70 zich niet geschaamd hebben en dat geldt voor het overgrote deel van het gitaarwerk op Funeral For Justice dat heerlijk uit de bocht vliegt.

Omdat ook het bas en drumwerk stevig is aangezet komt er een ongelooflijke hoeveelheid power uit de speakers. Dat Mdou Moctar uit Niger komt hoor je eigenlijk vooral in de zang, die het album toch weer de Sahara in sleurt. Wanneer het gitaarwerk wat meer ingetogen is en de ritmes wat bezwerender kruipt Mdou Moctar weer wat dichter tegen de woestijnblues aan zoals die vijfentwintig jaar geleden werd geïntroduceerd door Tinariwen, maar door de veel stevigere songs heeft Funeral For Justice ruim voldoende onderscheidend vermogen.

Ik vond woestijnblues altijd muziek voor de zomer, maar het nieuwe album van Mdou Moctar biedt ook flink wat tegenwicht aan de grauwe, stormachtige en regenachtige dagen van het moment, waardoor er even ruimte is om te fantaseren over hoge temperaturen en broeierige momenten.

Omdat de meeste instrumenten op Funeral For Justice behoorlijk zwaar zijn aangezet en ook de zang op het album vooral intens is, kan de muziek van Mdou Moctar overkomen als een ondoordringbare muur van geluid, maar ik hoor ook wel degelijk de nuance op het album. Die nuance gaan we nog beter horen op Tears Of Injustice dat unplugged versies van de songs op Funeral For Justice laat horen. Ik ben heel benieuwd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Aziza Brahim - Mawja - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Aziza Brahim - Mawja
Ook dit jaar verschenen flink wat albums die in het hokje woestijnblues passen, maar Mawja van Aziza Brahim slaagt er in om zich keer op keer en telkens op zeer subtiele wijze te ontworstelen aan het strakke keurslijf van het genre

In de eerste maanden van 2024 verscheen Mawja van Aziza Brahim. Het is de opvolger van het vijf jaar oude Sahari, dat ik destijds een interessant album vond. Op dat album koos Aziza Brahim immers haar eigen weg binnen de woestijnblues en dat doet ze ook weer op Mawja. De muzikante die opgroeide in een Algerijns vluchtelingenkamp liet zich in muzikaal opzicht jarenlang inspireren door alles wat uit haar radio kwam en deze invloeden zijn op subtiele wijze verwerkt in haar muziek. Het is muziek die je absoluut recht doet met het etiket woestijnblues, maar Aziza Brahim geeft een bijzondere draai aan het genre dat de afgelopen jaren helaas wat eenvormig is geworden.

Vorige week roemde ik al het jaarlijstje met albums uit het hokje wereldmuziek, dat me dit jaar het werkelijk prachtige album van de Franse band Orange Blossom opleverde. Het was de tweede keer dat ik een album van Orange Blossom uit dit unieke jaarlijstje haalde en ook Aziza Brahim kwam ik hierin al eerder tegen.

Haar vorige album Sahari besprak ik in 2019 en beschreef ik destijds als een bijzondere cocktail van woestijnblues en Spaanse flamenco. De muziek op Sahari was bovendien het leven van Aziza Brahim in een notendop. Aziza Brahim behoort tot het woestijnvolk Sahawari, dat een deel van de Westelijke Sahara bewoonde, maar bruut werd onderworpen door de Marokkaanse regering, die het gebied al vele decennia bezet. Aziza Brahim groeide daarom op in een Algerijns vluchtelingenkamp, maar verbleef ook op Cuba en vestigde zich uiteindelijk in Spanje.

De muzikale wortels van haar voorouders kreeg ze mee in het Algerijnse vluchtelingenkamp, maar ze werd ook gevormd door de radio, die muziek uit alle windstreken aandroeg. Het zijn invloeden die Aziza Brahim allemaal, zei het vaak op subtiele wijze, verwerkt in haar muziek. Het zorgde ervoor dat Sahari vijf jaar geleden zeker geen dertien in een dozijn woestijnblues album was en ook het aan het begin van 2024 verschenen Mawja is dat niet.

Met name in de zang, het gitaarwerk en de ritmes hoor je de invloeden uit de woestijnblues, die aan het begin van het millennium op de kaart werd gezet door Tinariwen, een band die overigens ook ontstond in een Algerijns vluchtelingenkamp. De ritmes, die volgens Aziza Brahim zelf zijn geïnspireerd door de muziek van The Clash die ze in haar jonge jaren op de radio hoorde, geven de muziek op Mawja een bezwerend maar ook rustgevend karakter en de ritmes vormen bovendien de basis waarop de zang rust.

Aziza Brahim beschikt over een mooie stem, die wat gevarieerder klinkt dan gebruikelijk in het genre, waardoor Mawja zich wat mij betreft vrij makkelijk weet te onderscheiden van de veelheid aan muziek in het genre en ook wat toegankelijker klinkt. Het album past redelijk goed in het hokje woestijnblues, al is het maar vanwege het geweldige gitaarwerk, dat voor een belangrijk deel verantwoordelijk is voor het succes van het genre, maar Aziza Brahim geeft ook een eigen touch aan haar muziek.

Hier en daar hoor je net wat meer blues of klinkt haar muziek nog wat psychedelischer dan gebruikelijk in het genre, maar ook subtiele invloeden uit de flamenco en de Cubaanse en Caraïbische muziek hebben hun weg gevonden naar de veelkleurige songs van Aziza Brahim.

Mawja is een album dat niet direct past in de Nederlandse en dit jaar opvallend grauwe winter, want de klanken op het nieuwe album van Aziza Brahim zijn vooral warm of zelfs snikheet. Alle reden dus om de gordijnen te sluiten en de thermostaat wat hoger te draaien, waarna de songs op Mawja toch opeens verassend goed tot hun recht komen.

Ik ben het afgelopen jaar wat uitgekeken geraakt op de woestijnblues, waardoor ik de meeste albums in het genre, inclusief het album dat in heel veel jaarlijstjes opduikt en dat ik later vandaag bespreek, tot dusver heb laten liggen, maar Mawja van Aziza Brahim vond ik eigenlijk direct aansprekend, net als het alweer bijna vergeten Sahari van vijf jaar geleden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: I saw Les Monte - intimate strangers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: I saw Les Monte - intimate strangers
De Amsterdamse band I saw Les Monte maakt het je ook op intimate strangers weer niet makkelijk, maar wat valt er veel moois en bijzonders te ontdekken in de fascinerende en eigenzinnige muziek van de band

Het boxje Trilogy van I saw Les Monte was vorig jaar goed voor bijna 80 minuten bijzondere muziek. Op het vorige maand verschenen intimate strangers moeten we het doen met maar net iets meer dan 25 minuten muziek, maar het is wel muziek die je ruim 25 minuten op het puntje van de stoel houdt. De Amsterdamse band maakt muziek die zich niet zomaar in een hokje laat duwen en die zich beweegt op het snijvlak van experimentele klanken en popsongs met een kop en een staart. Dat klinkt anders dan de meeste andere popmuziek van het moment en vraagt enige gewenning, maar hoe vaker je naar intimate strangers luistert, hoe mooier ook dit album van I saw Les Monte wordt.

Vorig jaar besprak ik een interessant boxje met drie albums van de Nederlandse band I saw Les Monte (IsLM). Trilogy bevatte de albums machine & men, a dawn chorus en foxfires at the changing tree (allemaal zonder hoofdletters), die tussen 2021 en 2023 werden uitgebracht. Trilogy was een interessante kennismaking met de muziek van de Amsterdamse band, die op fascinerende wijze varieerde tussen experimentelere songs en songs met een kop en een staart.

Ik beschreef de muziek van I saw Les Monte in mijn recensie van het drieluik als een mix van slowcore, dreampop, folk, elektronica, postrock, psychedelica en avant garde en noemde Pink Floyd, Talk Talk en Sparklehorse als enigszins relevant vergelijkingsmateriaal, maar zowel qua genres als qua vergelijkingsmateriaal kon ik er het ene moment heel dichtbij zitten en het volgende moment de plank volledig mis slaan.

Een interessante band dus, die een paar weken geleden een nieuw album uitbracht. Ik heb intimate strangers (nog steeds geen hoofdletters) een tijd laten rijpen, want I saw Les Monte maakt nog altijd muziek die tijd vraagt van de luisteraar. Het investeren van tijd in het nieuwe album van de band is echter een goede investering, die zich uiteindelijk terug ruimschoots betaald.

Net als de vorige drie albums is ook intimate strangers voorzien van bijzonder fraai artwork en ook in muzikaal opzicht weet de Amsterdamse band weer indruk te maken. Het is jammer dat intimate strangers maar net iets meer dan 25 minuten muziek bevat, maar in die 25 minuten komen acht bijzondere tracks voorbij.

Jan Luitjes, Ben Westervoorde en Rick Haring (eerstgenoemde twee speelden in het verleden in de band Goldzounds) waren ook dit keer niet van plan om het de luisteraar makkelijk te maken. Het album opent met afwisselend mooie en sfeervolle en juist vervormde en tegendraadse klanken, wat bijzondere contrasten en een minstens even bijzondere sfeer oplevert. Het blijft ver verwijderd van een toegankelijke popsong, maar het prikkelt absoluut de fantasie.

De toegankelijke popsong komt een stuk dichterbij in de tweede track, die ondanks hier en daar wat dreigende klanken zich verrassend makkelijk opdringt. Het nieuwe album van I saw Les Monte beweegt zich continu op de scheidslijn tussen experimentele tracks, beeldende tracks en tracks die best een popsong mogen worden genoemd. Het doet me heel af en toe denken aan muziek uit het verleden, bijvoorbeeld aan fragmenten uit het werk van David Bowie, maar de Amsterdamse band laat op haar nieuwe album toch vooral een eigen geluid horen.

Het is nog altijd een vat vol tegenstrijdigheden dat I saw Les Monte ons voorschotelt, maar het geluid van de band is minder fragmentarisch dan op de albums uit het drieluik en bevat een groot deel van de tijd bijna rustgevende vocalen. Het is een album dat een groot deel van de tijd echt betoverend mooi, beeldend en sfeervol is, waarna het bijna logisch is dat intimate strangers ook af en toe uit de bocht vliegt met experimentelere en vaak donkere klanken.

Ook na meerdere keren beluisteren is intimate strangers van I saw Les Monte nog geen album dat je op de achtergrond laat voortkabbelen, want dan blijft er niets over van de muziek op het album. I saw Les Monte maakt muziek waar je in moet duiken en als je dit doet is intimate strangers echt 25 minuten prachtig. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Dehd - Poetry - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Dehd - Poetry
Dehd uit Chicago trok in 2022 flink wat aandacht met haar uitstekende vierde album Blue Skies, maar het in de lente van 2024 verschenen Poetry doet echt niet onder voor de zo uitvoerig geprezen voorganger

Het is maar een enkel jaarlijstje waarin de afgelopen weken Poetry van Dehd opdook. Het vijfde album van de Amerikaanse band stond wat minder in de schijnwerpers dan album nummer vier, maar het doet er zeker niet voor onder. Integendeel, want de songs op Poetry zijn nog wat aanstekelijker en zitten ook nog net wat knapper in elkaar. Dehd maakt ook op Poetry wat nostalgisch aandoende songs met een vleugje surf en garagerock, maar de songs van de band uit Chicago staan ook met minstens één been in het heden. Laat Poetry uit de speakers komen en de zonnestralen vliegen je om de oren. Het is een heerlijke traktatie na meerdere werken zonder zon.

De eerste drie albums van de Amerikaanse band Dehd vond ik niet zo heel bijzonder, maar het in de zomer van 2022 uitgebrachte vierde album Blue Skies beviel me echt uitstekend. De band uit Chicago, Illinois, vermaakte op dit album met melodieuze en verrassend veelkleurige popsongs, die zich stuk voor stuk genadeloos opdrongen en vervolgens alleen maar leuker en verslavender werden.

Gezien mijn liefde voor Blue Skies is het best bijzonder dat ik het de afgelopen lente verschenen Poetry niet eens heb opgemerkt, terwijl het album wel degelijk is opgepikt door de nationale en internationale muziekmedia. Gelukkig dook het album de afgelopen weken ook op in een aantal jaarlijstjes, al werd Poetry gemiddeld genomen minder geroemd dan zijn voorganger.

Waar dat aan ligt begrijp ik eerlijk gezegd niet, want de popsongs van Emily Kempf, Jason Balla en Eric McGrady op Poetry zijn zeker niet minder dan die op Blue Skies en wat mij betreft zelfs beter. Het zijn nog altijd zeer aanstekelijke popsongs, die genoeg hebben aan de drie-eenheid gitaar, bas en drums. De songs van Dehd kinken daarom ook dit keer redelijk eenvoudig, al zou ik niet weten welke toevoeging de songs op het album echt zou verrijken.

Het drietal uit Chicago moet het niet hebben van muzikale hoogstandjes, maar ook Poetry klinkt weer bijzonder lekker. De muziek van Dehd doet ook op het vijfde album wat nostalgisch aan. De elementaire gitaarlijnen en de stuwende ritmesectie geven de songs van de Amerikaanse band af en toe een jaren 60 gevoel en dat wordt versterkt door de zang, zeker wanneer koortjes worden ingezet. Het heeft af en toe wat van de surfrock uit dit decennium, maar Poetry moet ook weer niet te makkelijk in een hokje worden geduwd. De songs van Dehd zijn immers ook songs van deze tijd, al klinkt de meeste indierock van het moment flink anders.

Het is knap hoe Dehd ook op Poetry weer het ene na het andere onweerstaanbaar lekkere popliedje uit de hoge hoed tovert en er bovendien voor zorgt dat ze allemaal net wat anders klinken. Naast invloeden uit de surfrock citeert Dehd wat mij betreft ook uit de archieven van de garagerock en ik hoor ook nog wel wat postpunk en shoegaze in de songs op Poetry.

Het lijkt allemaal zo makkelijk wat Dehd doet, maar als je wat beter luistert hoor je dat ook op het nieuwe album weer alles klopt en dat de songs ingenieuzer in elkaar zitten dan bij vluchtige beluistering het geval lijkt. De mooie baslijnen en het functionele drumwerk vloeien prachtig samen met de keer op keer prachtige gitaarlijnen. De muziek past prachtig bij de zang, die soms fraai meerstemmig is, en alle onderdelen zijn gevangen in de zeer trefzekere productie van Ziyad Asrar (Whitney).

Zeker als de stemmen van Emily Kempf, Jason Balla worden gecombineerd zorgt de muziek van Dehd, in ieder geval bij mij, voor een gelukzalig gevoel, dat nog sterker is dan de euforie die het vorige album van het drietal uit Chicago in 2022 opriep. Ik begrijp er dan ook niets van dat ik Poetry vorig jaar niet heb opgemerkt.

Zo aan het einde van het jaar is het af en toe wel weer eens lekker om een zomers klinkend album op te zetten en veel aangenamer dan Poetry van Dehd ben ik ze het afgelopen jaar echt niet tegen gekomen. Wat is Dehd toch een leuke band. Ga dat horen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rahim Redcar - HOPECORE - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rahim Redcar - HOPECORE
Christine And The Queens is nu Rahim Redcar en buiten een nieuwe naam is er ook andere muziek, die wat meer op de dansvloer is gericht, maar op zijn minst bij vlagen interessant of zelfs intrigerend is

Ik ben zeer gecharmeerd van de vier albums van Christine And The Queens en vond met name het vorig jaar verschenen PARANOÏA, ANGELS, TRUE LOVE een fantastisch album en wat mij betreft een van de beste albums van de afgelopen jaren. Het onder de naam Rahim Redcar uitgebrachte HOPECORE bevalt me minder goed en in eerste instantie kon ik zelfs heel weinig met dit door stevig aangezette beats gedomineerde album. Uiteindelijk viel er echter toch wel het een en ander op zijn plek, zeker in de twintig minuten durende track, die weer wat dichter tegen het laatste album van Christine And The Queens aankruipt. Het is nog even wennen aan Rahim Redcar, maar de potentie is er wat mij betreft nog steeds.

In de zomer van 2014 verscheen in Frankrijk Chaleur Humaine, het debuutalbum van Christine And The Queens. Het project van Héloïse Létissier brak in Frankrijk onmiddellijk door, maar in Nederland duurde dit tot het voorjaar van 2015, toen het album ook in het Engels werd uitgebracht (persoonlijk vind ik de Franstalige versie overigens veel beter). Vervolgens was er ook hier geen houden aan.

Christine And The Queens bevestigde de sterrenstatus in 2018 met het album Chris, dat een wat meer mainstream geluid liet horen en eveneens zowel in het Frans als in het Engels werd uitgebracht. Vervolgens was het een paar jaar stil rond de Franse muzikant, die een andere identiteit en een andere naam aannam. In 2022 en 2023 werden echter nog twee albums onder de naam Christine And The Queens uitgebracht en beide albums zijn wat mij betreft ware meesterwerken.

Zowel op Redcar Les Adorables Étoiles uit 2022 als op PARANOÏA, ANGELS, TRUE LOVE uit 2023 is een complexer, maar razend interessant geluid te horen. Het laatstgenoemde album rekende ik tot de allerbeste albums van 2023 en daar sta ik nog steeds volledig achter.

Het ruim anderhalf uur durende PARANOÏA, ANGELS, TRUE LOVE is wat mij betreft een schoolvoorbeeld van moderne en avontuurlijke popmuziek, waardoor ik met hooggespannen verwachtingen uitkeek naar het vervolg. Dat vervolg verscheen een paar maanden geleden en was, zeker in eerste instantie een enorme teleurstelling.

HOPECORE is uitgebracht onder de naam Rahim Redcar, waarmee definitief een streep lijkt gezet onder de naam Christine And The Queens. Samen met de naamsverandering heeft helaas ook een muzikale aardverschuiving plaatsgevonden. Op HOPECORE draait alles om de beats, waarmee het, zeker bij eerste beluistering, meer een album voor de dansvloer dan voor de woonkamer is.

Met 50 minuten muziek heeft ook Rahim Redcar weer een relatief lang album afgeleverd, al duurt een van de zeven tracks al ruim twintig minuten. Ik heb geen groot liefhebber van dance, waardoor HOPECORE voor mij flink doorbijten was en is. Toen ik het album voor de eerste keer luisterde hoorde ik vooral de beats en sleepte het album zich wat monotoon door, zonder mij te raken.

Ik vind HOPECORE nog altijd minder goed dan de eerste twee albums van Christine And The Queens en echt veel minder goed dan Redcar Les Adorables Étoiles en PARANOÏA, ANGELS, TRUE LOVE, maar toen ik wat gewend was geraakt aan het album van Rahim Redcar hoorde ik wel wat meer in de songs op HOPECORE.

De beats zijn naar mijn smaak wat te zwaar aangezet, maar de andere elektronica die wordt ingezet op het album klinkt interessant en ook over de zang ben ik wel weer te spreken. Verder is Rahim Redcar er in geslaagd om aanstekelijke songs te schrijven die ook ruimte laten voor experiment.

De laatste twee albums van Christine And The Queens vielen op door de grote variëteit aan klanken en de enorme dynamiek. Op HOPECORE krijgen we meer eenheidsworst voorgeschoteld, maar gelukkig is er ook nog de track OPERA – I UNDERSTAND, die wat dichter bij de songs op PARANOÏA, ANGELS, TRUE LOVE ligt. En laat nou net deze track ruim twintig minuten duren. HOPECORE is het grootste deel van de tijd niet mijn ding, maar ook de muziek van Rahim Redcar is intrigerend en bij vlagen toch weer prachtig. Erwin Zijleman