Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Moontype: I Let The Wind Push Down On Me - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Moontype: I Let The Wind Push Down On Me
Moontype leverde vier jaar geleden een heel aardig debuut af, maar heeft sindsdien een behoorlijke groeispurt gemaakt, wat met I Let The Wind Push Down On Me een mooi en fantasierijk album oplevert

Luister naar I Let The Wind Push Down On Me van de Amerikaanse band Moontype en je wordt in eerste instantie betoverd door de bijzonder mooie en bedwelmende stem van Margaret McCarthy. Na de mooie stem volgt het al even mooie gitaarwerk op het album en ook de rest van de muziek op I Let The Wind Push Down On Me is prachtig. Moontype maakte op haar debuutalbum al indruk met bijzondere songs, maar de wat complexere songs op het nieuwe album prikkelen de fantasie nog een stuk intenser. Met name de Amerikaanse muziekpers is heel enthousiast over het tweede album van de band uit Chicago, maar dit album mogen we hier ook niet laten liggen.

I Let The Wind Push Down On Me van Moontype stond de afgelopen week in flink wat lijstjes met de meest interessantste albums van deze week. Daar kon ik me bij beluistering wel in vinden, want het is inderdaad een erg leuk album. Ik dacht met Moontype een nieuwe band op het spoor te zijn, maar op Spotify zag ik vervolgens ook het album Bodies Of Water uit het voorjaar van 2021 en dat kwam me bekend voor.

Het is een album dat ik destijds inderdaad heb besproken op de krenten uit de pop en als volgt omschreef: “Moontype heeft op haar debuut genoeg aan gitaar, bas, drums en zang, maar weet met bescheiden middelen een gevarieerd geluid te creëren, dat zich steeds nadrukkelijker opdringt”. Het is een omschrijving waar ik nog steeds achter sta, want toen ik Bodies Of Water eerder deze week weer eens beluisterde sprak het album me direct weer aan.

Dat ik het debuutalbum van Moontype in 2021 weer snel vergeten ben begrijp ik eerlijk gezegd ook wel, want de band uit Chicago, Illinois, maakt op haar debuutalbum de mix van indierock, indiepop en indiefolk die door heel veel bands wordt gemaakt. Het debuutalbum van Moontype viel ondanks een heel behoorlijk niveau dan ook niet op in 2021, maar ik schat de kansen van de Amerikaanse band vier jaar later hoger in.

Op I Let The Wind Push Down On Me laat Moontype immers een interessanter geluid horen en het is bovendien een geluid dat veel mooier klinkt dan het geluid op Bodies Of Water. De band is van een drietal een viertal geworden en heeft een extra gitarist in de gelederen. Bovendien voegen gastmuzikanten dit keer ook subtiele bijdragen van synths toe, wat het geluid van Moontype wat rijker en veelzijdiger maakt.

Het is een geluid dat direct vanaf de openingstrack ook wat complexer en avontuurlijker is, al verliest Moontype ook op I Let The Wind Push Down On Me de lekker in het gehoor liggende popsong niet uit het oog. Het klinkt af en toe wat minder ruw en juist wat melodieuzer dan op het debuutalbum, maar de scherpe randjes zijn zeker niet verdwenen.

Ook op I Let The Wind Push Down On Me valt vooral de stem van zangeres Margaret McCarthy op. Het is een stem die perfect zou passen bij wat zweverige dreampop of zelfs in het soort muziek dat Cocteau Twins ooit maakte, maar ook in de indierock songs van Moontype valt de stem van Margaret McCarthy in positieve zin op. Het is een hoge en geschoold klinkende stem, die zich in kwalitatief opzicht makkelijk weet te onderscheiden van de meeste andere stemmen van het moment.

Dat doet Moontype ook in muzikaal opzicht, want net als op het debuutalbum staat de band uit Chicago garant voor een veelkleurig geluid, dat zowel in de stevigere als in de meer ingetogen songs zeer aanspreekt. Het zit allemaal wat complexer in elkaar dan op het debuutalbum, waardoor je de songs op I Let The Wind Push Down On Me wat vaker moet horen voor ze helemaal geland zijn.

Dan hoor je ook nog wat beter hoe mooi en inventief de soms bijna proggy gitaarlijnen op het album zijn en hetzelfde geldt ook voor het baswerk van Margaret McCarthy en het drumwerk op het album. Moontype maakte met haar debuutalbum misschien net niet genoeg indruk om er uit te springen in het aanbod van dat moment, maar dat lukt de band wat mij betreft wel met het nog veel betere tweede album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sedona - Getting Into Heaven - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sedona - Getting Into Heaven
Sedona valt met haar debuutalbum Getting Into Heaven op binnen de indiepop en indierock van het moment, maar kleurt ook op fraaie en aangename wijze ver buiten de hokjes van deze momenteel overvolle genres

Getting Into Heaven van Sedona is een album dat zich makkelijk opdringt, maar dat interessanter wordt wanneer je er vaker naar luistert. Het project van de Amerikaanse muzikante Rachel Stewart klinkt fris en eigentijds, maar laat ook zeker flarden horen van muziek uit de jaren 90. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal mooi en interessant en de songs op Getting Into Heaven trekken makkelijk de aandacht. Het sterkste wapen van Sedona is echter de stem van Rachel Stewart, die wat mij betreft indruk maakt als zangeres. De Amerikaanse muzikante beschikt over een karakteristiek maar ook veelzijdig stemgeluid, dat van Getting Into Heaven een uitstekend album maakt.

Getting Into Heaven van Sedona werd vorige week aangeprezen door de Amerikaanse muziekwebsite Paste, die nog altijd goed overweg kan met jonge vrouwelijke singer-songwriters in de indiepop en indierock. Ik ben ondanks het enorme aanbod zelf ook nog niet uitgekeken op albums in het genre en ik kan wel wat met het tweede album van Sedona.

Sedona is een project van de Amerikaanse muzikante Rachel Stewart, die aan het begin van de coronapandemie haar eerste EP uitbracht, maar haar net opgestarte carrière vervolgens snel tot stilstand zag komen. Die carrière krijgt deze week een vervolg met Getting Into Heaven en ik vind het een interessant album.

Ik noemde Sedona hierboven al een exponent van de indiepop en indierock van het moment en dat is niet voor niets. In een aantal tracks op haar debuutalbum (luister maar eens naar She's So Pretty) maakt de muzikante uit Los Angeles muziek die aansluit bij die van de smaakmakers in het genre, overigens zonder dat ik vind dat de muziek van Sedona ergens erg op lijkt.

Dat laatste heeft alles te maken met het feit dat Sedona ook muziek maakt die herinnert aan de indierock uit de jaren 90. Rachel Stewart is naar verluidt gek op Exile In Guyville van Liz Phair. Dat is goed te horen op Getting Into Heaven, dat af en toe klinkt als een album uit de jaren 90. Met Exile In Guyville van Liz Phair heeft Sedona wat mij betreft een van de beste albums uit de jaren 90 te pakken en bovendien een van de albums die mijn liefde voor vrouwelijke singer-songwriters ooit hebben aangewakkerd.

Met de inspiratiebronnen van Sedona, die in een recent interview ook nog Fiona Apple noemde als muzikale held, zit het dus wel goed, maar ze heeft zelf ook het nodige te bieden. Ik ben zeer gecharmeerd van de zang van Rachel Stewart, die met veel expressie en gevoel zingt. Wanneer ze wat zachter zingt sluit ze aan bij veel zangeressen uit de indiepop van het moment, maar Getting Into Heaven biedt ook ruimte aan songs met meer uitgesproken zang en ook die is bij de Amerikaanse muzikante in goede handen.

Het is zang met een eigenzinnig randje, waardoor Sedona uiteindelijk toch net wat anders klinkt dan de meeste andere vrouwelijke singer-songwriters in de indiepop en indierock van het moment. Ook in muzikaal opzicht is Sedona wat veelzijdiger dan de meeste andere jonge vrouwen uit deze genres. Ze kan uit de voeten met ingetogen folksongs maar ook met vol klinkende pop en rock, wat een verrassend veelzijdig album oplevert. Het is een album dat door die veelzijdigheid misschien ook wat makkelijker tussen wal en schip valt, al kan ik me ook voorstellen dat Sedona met een paar goede video’s op TikTok snel uitgroeit tot een muzikante die moeiteloos grotere zalen vult.

Ik was in eerste instantie zelf vooral gecharmeerd van de songs die vooral aansluiten bij de indiepop en indierock van het moment, maar inmiddels heb ik een voorkeur voor de songs die juist verder verwijderd zijn van de muziek die momenteel al in grote aantallen wordt gemaakt. Ik heb verder niet veel gelezen over het debuutalbum van Sedona de afgelopen week, maar wat mij betreft had Paste het weer bij het juiste eind met de selectie van Getting Into Heaven als een van de interessante albums van de afgelopen week. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
review on: De krenten uit de pop: Review: Thalia Zedek Band - Boat Outside Your Window - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Thalia Zedek Band - Boat Outside Your Window
Thalia Zedek heeft er inmiddels al een heel leven in de muziek op zitten, maar maakt, samen met haar band, ook op Boat Outside Your Window weer zeer aansprekende muziek met gedreven zang

Ik heb al heel lang een zwak voor de muziek van Thalia Zedek en de Amerikaanse muzikante stelt me eigenlijk nooit teleur. Dat doet ze ook niet met Boat Outside Your Windows, het nieuwe album van Thalia Zedek Band. Het is wederom een album met vooral invloeden uit de indierock en wat subtiele invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het gitaarwerk op het album is zoals altijd prachtig, maar ook de ritmesectie en de pedal steel zijn van grote waarde. Dat is zeker ook de karakteristieke stem van Thalia Zedek, die haar songs voorziet van een bijzonder eigen geluid. Het is muziek die helaas slechts in kleine kring wordt opgepikt, maar hopelijk kan ook Boat Outside Your Window weer wat nieuwe zieltjes winnen.

De Amerikaanse muzikante Thalia Zedek gaat al sinds het eind van de jaren 70 mee. Ze speelde in talloze bands, waarvan Uzi, Live Skull en Come de bekendste zijn. Sinds het begin van dit millennium maakte ze eerst muziek onder haar eigen naam en vervolgens snel onder de naam Thalia Zedek band.

Het heeft inmiddels een stapeltje uitstekende albums opgeleverd, die Thalia Zedek op zijn minst een cultstatus hebben opgeleverd. De Amerikaanse muzikante had meer verdiend, want haar op het legendarische Matador label verschenen solodebuut Been Here And Gone had alles wat nodig is om uit te groeien tot een klassieker.

De albums van Thalia Zedek band die volgden deden niet al te veel onder voor het glorieuze solodebuut en zijn stuk voor stuk albums die in de smaak zouden moeten kunnen vallen bij liefhebbers van melodieuze indierock, al is dat zeker niet het enige genre waarin Thalia Zedek zich beweegt.

De Amerikaanse muzikante, die ook de aandacht trekt met persoonlijke en maatschappelijk betrokken teksten, maakt muziek die zich niet makkelijk laat vergelijken met de muziek van anderen, al noem ik in de meeste van mijn recensies Patti Smith als vergelijkingsmateriaal. Dat heeft vooral te maken met de zang van Thalia Zedek, die niet door iedereen mooi wordt gevonden, maar die de muziek van Thalia Zedek Band wel voorziet van doorleving en urgentie.

Thalia Zedek verhuisde na haar solodebuut naar het eigenzinnige label Thrill Jockey en is dat label nog steeds trouw. Het leverde deze week het album The Boat Outside Your Window op. Het is een album dat vanaf de eerste noten klinkt als een Thalia Zedek Band album. De openingstrack is melodieus maar ook ruw en ook dit keer is de stem van de Amerikaanse muzikante sfeerbepalend. Het is een stem die zoals gezegd niet iedereen kan waarderen, maar ik heb zelf een zwak voor de gedreven zang van Thalia Zedek en haar zeer karakteristieke stem.

Het lastige van alle albums van Thalia Zedek Band is dat het op een of andere manier bekend en hierdoor vanzelfsprekend klinkt. Ook Boat Outside Your Window bevat weer indierock songs met een hang naar de jaren 90 en daar zijn er inmiddels heel veel van. Ik zit bij de songs van Thalia Zedek echter altijd vrijwel direct op het puntje van de stoel en dat is dit keer niet anders. Boat Outside Your Window klinkt inderdaad als een album dat ik in de jaren 90 ook zou hebben gekoesterd, maar het zou destijds absoluut met de betere albums mee hebben gekund.

Thalia Zedek heeft ook dit keer wat te melden in de teksten, die zijn verpakt in sterke songs. Het zijn songs die misschien niet heel vernieuwend, maar wel bijzonder mooi zijn ingekleurd. De muziek op het album verziet de songs van Thalia Zedek van veel energie en dynamiek, maar de combinatie van gitaren en de pedal steel is ook bijzonder mooi en bovendien origineel in de toch wat stevigere songs van de muzikante uit Boston, Massachusetts.

De muziek is bovendien gevangen in een fraaie productie, die prachtige wolken geluid uit de speakers laat komen. Ik ben zelf zoals gezegd een fan van de stem van Thalia Zedek en ik vind de nog net wat doorleefdere zang op Boat Outside Your Window nog mooier en indringender dan de zang op de vorige albums. Dat deze muzikante echt meer verdiend dan de cultstatus is voor mij nog altijd zeker. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: spill tab - ANGIE - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: spill tab - ANGIE
Claire Chicha heeft als spill tab een fascinerend debuutalbum afgeleverd, waarop het in muzikaal opzicht alle kanten op kan, maar dat je steeds weer verrast met buitengewoon knappe en avontuurlijke songs

ANGIE van spill tab sneeuwde tussen alle releases van deze maand helaas wat onder en dat is zonde. Doodzonde, want het is een album dat zomaar kan uitgroeien tot een van de memorabele debuutalbums van 2025. Het project van Claire Chicha klinkt op het eerste gehoor misschien als wel erg veelkleurig en op hetzelfde moment wat lo-fi, maar de songs van de muzikante uit Los Angeles zijn stuk voor stuk parels. Het zijn songs die soms toegankelijk en soms wat experimenteler zijn en het zijn songs die niet goed in een hokje passen, maar spill tab weet op ANGIE continu de juiste snaar te raken. Het was voor mij ook een toevalstreffer, maar wat ben ik blij met dit album.

Met name Amerikaanse muziekwebsites zijn behoorlijk enthousiast over het album van spill tab, dat eerder deze maand verscheen. ANGIE, het debuutalbum van spill tab, is een album dat me zeker niet direct overtuigde, want de songs schieten alle kanten op en bewegen zich ook met enige regelmaat buiten mijn comfort zone.

Ik werd wel direct gegrepen door het korte maar bijzonder mooie Adore Me, dat een aangename Billie Eilish vibe heeft en dat is een vibe die ik momenteel niet kan weerstaan. De naam van Billie Eilish is slechts een van de vele namen die opkomt bij beluistering van ANGIE.

De afkomst van de vrouw achter spill tab is net zo veelkleurig als haar muziek. Claire Chicha werd geboren in het Thaise Bangkok en heeft een Frans-Algerijnse vader en een Koreaanse moeder, beiden muzikant. Ze zette haar eerste stapjes in de muziek in de avontuurlijk jazz-scene van Parijs, maar koos uiteindelijk jet Californische Los Angeles als thuisbasis.

Zowel de jazz als haar Franse wortels komen met enige regelmaat voorbij op het debuutalbum van spill tab. De muziek op het album is soms complex, jazzy en onnavolgbaar en hoewel Claire Chicha op het debuutalbum van spill tab vooral in het Engels zingt komt er ook nog wel wat Frans voorbij.

De songs op ANGIE hebben soms jazzy passages, maar bevatten ook flink wat invloeden uit de indiepop, de R&B en de hiphop. Het is een bonte mix van invloeden die soms toegankelijke en zelfs aanstekelijk klinkt, maar die ook het experiment op kan zoeken. Zeker wanneer invloeden uit de soul, funk en R&B domineren en de ritmesectie lekker loom speelt is de muziek van spill aangenaam zwoel, maar met name de elektronica op het album kan ook behoorlijk experimenteel klinken.

Wanneer het experiment het wint wordt de muziek van spill tab een stuk ongrijpbaarder en hoor ik wel wat van yeule in de songs op ANGIE, maar niet veel later is ze hier mijlenver van verwijderd. Zeker bij eerste beluistering lijkt het debuutalbum van het project van Claire Chicha wat van de hak op de tak te springen. Dat wordt versterkt door het feit dat de muzikante uit Los Angeles werkte met een blik vol producers, die de muziek van spill tab meerdere kanten op sturen.

De muzikante uit Los Angeles had zelf gelukkig ook een flinke vinger in de pap en droeg zowel bij aan de muziek op het album als aan de productie van het album. ANGIE is niet alleen aan album dat bol staat van de invloeden, maar dat ook invloeden uit verschillende tijden verwerkt. De muziek van spill tab klinkt fris en eigentijds, maar heeft soms ook een duidelijke jaren 80 sfeer, zeker wanneer ook nog een vleugje new wave wordt toegevoegd aan de muziek.

Het debuutalbum van spill tab is in muzikaal opzicht een mooi en aangenaam, maar ook avontuurlijk en spannend album. Claire Chicha maakt ook zeker indruk als zangeres. In haar zang hoor je af en toe nog wat van de bedroom pop die ze in haar jongere jaren maakte, maar de zang op ANGIE kan ook zwoel en soulvol klinken of juist ruw en elektronisch vervormd.

Ik moest een paar keer naar het debuutalbum van spill tab luisteren om het album op de juiste waarde te schatten, maar inmiddels begrijp ik de zeer lovende woorden van onder andere de Amerikaanse website Paste wel. ANGIE lijkt in Nederland wat tussen wal en schip gevallen, maar het is een buitengewoon interessant album dat zeker een kans verdient. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Florry - Sounds LIke... - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Florry - Sounds LIke...
De Amerikaanse band Florry bleef in 2023 nog wat in de schaduw van landgenoten Big Thief, maar deelt met het deze week verschenen en opvallend ruwe en energieke Sounds Like… een mokerslag uit

Wat is het lekker als je een nieuw album kunt openen met een track als First It Was A Movie, Then It Was A Book. Florry doet het en maakt direct indruk met een mix van countryrock en indierock, met geweldig gitaarwerk en met de rauwe maar ook zeer karakteristieke stem van zangeres Francie Medosch. Florry werd twee jaar geleden vooral vergeleken met Big Thief en dat is een vergelijking die nog steeds relevant is, al moet Big Thief eerst nog maar even een album als Sounds Like… afleveren. Florry haalde met haar vorige album al flink wat jaarlijstjes, maar het nieuwe album van de Amerikaanse band is nog een stuk beter en groeit ook nog wel even door.

De Amerikaanse band Florry bracht in de zomer van 2023 haar tweede album The Holey Bible uit. Het is een album dat me bij snelle beluistering zo deed denken aan het ruim een jaar eerder verschenen Dragon New Warm Mountain I Believe In You van Big Thief dat ik het album liet liggen. Ik ging pas goed luisteren naar het album van Florry toen The Holey Bible aan het eind van 2023 opdook in een aantal jaarlijstjes en uiteindelijk wist het album me toch te overtuigen.

Vergeleken met Big Thief verwerkte Florry meer invloeden uit de alt-country in haar muziek en bovendien beschikte de band uit Philadelphia, Pennsylvania, in de persoon van Francie Medosch over een zangeres die met haar stem nog net wat meer tegen de haren in streek dan Big Thief’s Adrianne Lenker. De zangeres van Big Thief jaagt hier thuis al iedereen de gordijnen in met haar zang en over de zang van Francie Medosch had ik in eerste instantie ook zelf mijn twijfels, maar uiteindelijk gaf de bijzondere zang de muziek van Florry iets bijzonders.

Florry keert deze week terug met een nieuw album en kan de leegte vullen die Big Thief sinds het begin van 2022 heeft achtergelaten. Sounds Like… opent een stuk ruwer en steviger dan het vorige album van Florry en klinkt een beetje alsof de Rolling Stones in de jaren 70 Mick Jagger aan de kant hebben gezet en hebben vervangen door Francie Medosch, die direct wat countryinvloeden toevoegde aan de muziek van de band.

Natuurlijk zijn er ook dit keer raakvlakken met de muziek van Big Thief, dat af en toe ook stevig kan uitpakken en de zang van Francie Medosch zit nog steeds in de buurt van die van Adrianne Lenker. Florry opent Sounds Like… fantastisch met het bijna zeven minuten durende First It Was A Movie, Then It Was A Book, waarin de gitaren over elkaar heen buitelen, de pedal steel hier prachtig doorheen snijdt en Francie Medosch imponeert met haar rauwe strot.

Ik had in 2023 wat tijd nodig om overtuigd te raken van de kwaliteiten van Florry, maar de band die inmiddels is uitgeweken naar Vermont walst met de geweldige openingstrack direct als een stoomwals over je heen. In de tweede track schuift de band wat op richting de countryrock en wordt wat gas terug genomen, maar het klinkt nog altijd geweldig en dit geldt ook voor de rest van het album.

Sounds Like… lijkt af en toe zo uit de jaren 70 te komen, maar gedateerd klinkt het geen moment. Florry speelt op haar nieuwe album met zoveel passie dat de vergelijking met Big Thief snel naar de achtergrond worden gedrongen. De Amerikaanse band is zelfs zo goed in vorm dat ik niet teleurgesteld zou zijn als Big Thief met een album als Sounds Like… op de proppen zou komen later dit jaar (?).

Na de stevige start neemt Florry op het middelste deel van het album flink gas terug en schuift het nog wat verder op richting Amerikaanse rootsmuziek, maar af en toe keert de rock ’n roll nog terug. Het album opent met een lange track vol geweldige gitaarwerk en eindigt met een nog wat langere track waarin het gitaarwerk helemaal los mag gaan.

Sounds Like… is smullen voor de liefhebbers van trippy en wat ruwe countryrock, al moet je wel tegen de stem van Francie Medosch kunnen. Ik moest zelf wel weer even wennen aan de zang op het nieuwe album van Florry, maar als de zang je eenmaal te pakken heeft speelt Florry op Sounds Like… tien songs lang een gewonnen wedstrijd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Snowpoet - Heartstrings - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Snowpoet - Heartstrings
Snowpoet uit Londen heeft al een aantal bijzonder mooie en spannende albums op haar naam staan, maar met het net wat toegankelijkere en wederom wonderschone Heartstrings legt de band de lat nog wat hoger

De eerste twee albums van de Londense band Snowpoet heb ik gemist, het derde album ontdekte ik bij toeval en ook het deze week verschenen vierde album van de band rond Lauren Kinsella en Chris Hyson had ik zomaar kunnen missen. Het zou doodzonde zijn geweest, want ook het vierde album van de Britse band is echt prachtig. Het is een album dat niet goed in een hokje past, dat continu de fantasie prikkelt met even mooie als bijzondere klanken, dat een serie bedwelmend mooie songs bevat en dat ook nog eens betovert met de bijzonder mooie stem van Lauren Kinsella. Het is een album dat ik de komende tijd intens ga koesteren en dat zouden echt veel meer mensen moeten doen.

Wait For Me, het derde album van het Britse band Snowpoet, verscheen aan het begin van 2021 in een week met een absurd aantal interessante nieuwe albums. Ik selecteerde het album in eerste instantie niet voor een plekje op de krenten uit de pop, maar het album bleef me intrigeren en uiteindelijk besprak ik Wait For Me van Snowpoet een paar weken later alsnog.

Het album van de band rond zangeres Lauren Kinsella en toetsenist Chris Hyson klonk anders dan alle andere albums van dat moment en betoverde en verwonderde met avontuurlijke maar ook wonderschone muziek. Het kleurde prachtig bij de al even mooie en bijzondere stem van Laura Kinsella, die zich in de unieke mix van folk, jazz en avant-garde als een vis in het water voelde. Met deze drie genres deed ik de muziek van Snowpoet overigens nog flink tekort en ook het aangedragen vergelijkingsmateriaal bleef niet lang houdbaar.

Een oplettende lezer wees me op het deze week verschenen nieuwe album van Snowpoet, Heartstrings. Ik ben deze lezer zeer dankbaar, want ook het nieuwe album van de band uit Londen is weer van een bijzondere schoonheid. De band rond Lauren Kinsella en toetsenist Chris Hyson vertrouwt op haar vierde album deels op de ingrediënten die we kennen van het vorige album, maar slaat ook nieuwe wegen in.

Lauren Kinsella bedwelmt en betovert je vrijwel onmiddellijk met haar bijzonder mooie stem, die ook dit keer wordt gecombineerd met zeer mooie en sfeervolle klanken. Piano en synths spelen de hoofdrol in de muziek op Heartstrings, maar de subtiel en jazzy spelende ritmesectie mag zeker niet onvermeld blijven en dat geldt ook voor de trefzekere accenten van de saxofoon.

De muziek van Snowpoet doet ook op Heartstrings jazzy aan, maar ook invloeden uit de folk en de pop spelen een belangrijke rol op een album dat je met geen enkel etiket recht doet. De muziek van de band uit Londen is nog altijd complex en fantasierijk, maar het label avant-garde is wat mij betreft niet langer van toepassing. Snowpoet tovert op haar nieuwe album immers ook de ene na de andere prachtige song uit de hoge hoed en het zijn songs die zich makkelijk opdringen en even makkelijk blijven hangen.

De band nam haar nieuwe album zo goed als live in de studio op, wat heeft gezorgd voor een toegankelijker geluid, al mocht er ook flink geïmproviseerd worden. Het is een zich redelijk langzaam voortslepend geluid dat is volgestopt met subtiele accenten en hier en daar met meerdere lagen van de mooie stem van Lauren Kinsella.

De muziek van Snowpoet heeft soms een bijna bedwelmende uitwerking, maar biedt ook de perfecte soundtrack voor de rustige start van een mooie lentedag. Heartstrings is misschien wat minder spannend dan het vorige album van Snowpoet, maar persoonlijk vind ik het wat toegankelijkere geluid op het nieuwe album net wat mooier en zeker niet minder interessant.

Luister met volledige aandacht naar het nieuwe album van Snowpoet en je blijft je verbazen over de subtiliteit en pracht van de muziek op Heartstrings, die het oor streelt maar ook de fantasie prikkelt. Minstens even mooi en subtiel is de stem van Lauren Kinsella die fraai ingetogen zingt, maar je ook maar blijft betoveren met loepzuivere noten.

Wait For Me van Snowpoet kreeg in 2021 echt veel te weinig aandacht en ook Heartstrings zal niet veel aandacht krijgen, maar iedereen die dit album een kans geeft ontdekt een album van een unieke schoonheid en kracht. Wat ben ik blij dat ik dit bijzondere album niet heb gemist. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Paul Simon - There Goes Rhymin' Simon (1973) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Paul Simon - There Goes Rhymin' Simon (1973)
Paul Simon begon na het einde van zijn samenwerking met Art Garfunkel aan een solocarrière, die tot op de dag van vandaag duurt en die met There Goes Rhymin' Simon uit 1973 wat mij betreft zijn beste album opleverde

Een hernieuwde kennismaking met de single Kodachrome zette me deze week op het spoor van There Goes Rhymin' Simon van Paul Simon. Ik had niet zo heel veel met de muziek van de Amerikaanse muzikant, maar was ook niet bekend met de albums die hij in de eerste helft van de jaren 70 maakte. Die albums heb ik nu wel op het netvlies en ik heb het meest met There Goes Rhymin' Simon uit 1973. Het is een tijdloos jaren 70 singer-songwriter album, maar het is ook een album met geweldige songs, een album dat is volgespeeld door topmuzikanten en topvocalisten en een album waarop Paul Simon excelleert als zanger. Voor mij in ieder geval een prachtige ontdekking.

Op Instagram post de bekende Britse muziekjournalist David Hepworth met enige regelmaat interessante filmpjes, waarin hij stil staat bij albums uit een ver verleden of bij opvallende ontwikkelingen in de popmuziek. Deze week kwam een filmpje voorbij waarin hij stil stond bij de song Kodachrome, een ode aan het vastleggen van belangrijke gebeurtenissen in het leven in het algemeen en aan een legendarisch filmrolletje in het bijzonder en bovendien een song met een merknaam in de titel, wat uiteindelijk niet heel handig bleek.

Het is een song die ik me herinner uit mijn vroege jeugd, maar ik heb nooit geweten wie de muzikant achter Kodachrome was. Dat is best bijzonder, want Paul Simon is een van de grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek. Nu heb ik nooit wat gehad met de muziek van Simon & Garfunkel ook Paul Simon’s soloalbum Graceland heeft me nooit echt kunnen boeien.

De enige albums van Paul Simon die ik goed ken zijn Surprise uit 2006, So Beautiful Or So What uit 2011 en Stranger To Stranger uit 2016. Het is het latere werk van de Amerikaanse muzikant, die ik op de krenten uit de pop overigens wel talloze keren noem als belangrijke inspiratiebron.

Dankzij het filmpje van David Hepworth kwam niet alleen Kodachrome terug in mijn leven, maar heb ik ook kennis gemaakt met het album waarvan de song afkomstig is. Het betreft het album There Goes Rhymin' Simon uit 1973, het tweede soloalbum dat Paul Simon maakte na zijn breuk met Art Garfunkel.

Ik heb een enorm zwak voor de singer-songwriter albums uit de vroege jaren 70 en dan met name voor de albums van de grootheden uit de popmuziek van het decennium. There Goes Rhymin' Simon van Paul Simon past prima tussen deze albums. Het is een album dat is voorzien van een typisch jaren 70 geluid, maar het is wel een opvallend veelkleurig jaren 70 geluid.

Paul Simon sluit in een aantal songs op het album aan bij de grote singer-songwriters uit het decennium, maar ook invloeden uit een aantal andere genres hebben een plek gekregen op het album, dat ook uitstapjes bevat richting jazz en gospel. There Goes Rhymin' Simon is voorzien van een vol en warm geluid waarin piano, orgels, blazers en strijkers domineren.

Het is een album dat ik alsnog toevoeg aan mijn lijstje met de te koesteren singer-songwriter albums uit de jaren 70. There Goes Rhymin' Simon klinkt immers niet alleen bijzonder lekker, maar laat ook horen dat Paul Simon een groot songwriter is. ik ben geen slechte song tegen gekomen op het album, dat in de originele versie 35 minuten uitstekende muziek bevat.

Ondanks het feit dat ik niet zo veel heb met het grootste deel van het oeuvre van Paul Simon heb ik hem wel altijd een prima zanger gevonden. Dat is hij ook op There Goes Rhymin' Simon, dat qua zang misschien nog wel meer indruk maakt dan met de muziek en de songs.

Het album werd in 1975 gevolgd door het bekendere en succesvollere Still Crazy After All These Years, maar ik sla There Goes Rhymin' Simon net wat hoger aan. Ik twijfel vaak aan het nut van sociale media als Instagram, maar het is grappig hoe een kort filmpje van een Britse muziekjournalist me op het spoor heeft gezet van een album dat me in korte tijd dierbaar is geworden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sunflower Bean - Mortal Primetime - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sunflower Bean - Mortal Primetime
Ik ging er vorige maand van uit dat ik Mortal Primetime van Sunflower Bean best kon laten liggen, maar het vierde album van de Amerikaanse band blijkt een album vol met zeer smaakvolle en tijdloze pop en rock

Sunflower Bean uit New York wordt in de Verenigde Staten vooralsnog hoger ingeschat dan in Europa. Dat is ook wel logisch, want de band maakt wat gepolijste en zeer Amerikaans aandoende popmuziek met hier en daar wat rockinvloeden. Ik had er tot dusver niet zoveel mee, maar ik heb veel met het onlangs verschenen Mortal Primetime, dat vol staat met songs die doen verlangen naar zorgeloze en zonnige tijden. Sunflower Bean citeert stevig uit een aantal decennia popmuziek en mijdt de ruwe randjes en scherpe kantjes, maar het klinkt in muzikaal opzicht allemaal even mooi en Julia Cumming is een uitstekende zangeres. Ik dacht even aan een 'guilty pleasure', maar Mortal Primetime is meer dan dat.

Ik was de Amerikaanse website metacritic.com eerlijk gezegd een beetje uit het oog verloren. Het is een website waarop de oordelen van een aantal (vooraanstaande) critici worden gecombineerd tot een totaalscore voor een album. Op zich een interessant gegeven, maar de smaak van de verzamelde critici sluit kennelijk niet zo heel goed aan op mijn smaak, waardoor metacritic.com me in het verleden maar heel weinig echt interessante tips opleverde.

Ik kwam er van de week toch weer eens terecht en mijn oog viel op het album Mortal Primetime van Sunflower Bean. Ik heb de eerste twee albums van de Amerikaanse band, mede naar aanleiding van een aantal uitstekende recensies, wel eens beluisterd, maar vond de muziek van Sunflower Bean destijds aangenaam maar niet heel bijzonder en vaak zelfs wat saai. Door de opvallend hoge score (88/100) van metacritic.com voor het vierde album van de band uit New York ben ik toch eens gaan luisteren naar Mortal Primetime en ik had direct iets met het album.

Sunflower Bean bestaat uit zangeres en bassiste Julia Cumming, zanger en gitarist Nick Kivlen en drummer Olive Faber en bestaat inmiddels al een jaar of twaalf. Mortal Primetime, dat eerder dit voorjaar verscheen, is het vierde album van de Amerikaanse band en het is een album dat opent met een mooie mix van rock en pop. Redelijk stevige gitaren worden gecombineerd met melodieuze klanken en de prima zang van Julia Cumming.

Op het eerste gehoor klinkt het misschien nog steeds niet heel onderscheidend, maar de muziek van Sunflower Beam zit knap in elkaar en combineert op fraaie wijze invloeden uit een aantal decennia popmuziek. Zo maakt de band uit New York geen geheim van haar liefde voor rockmuziek uit de jaren 70, maar is het ook hoorbaar geïnspireerd door indierock uit de jaren 90.

Naast invloeden uit de rockmuziek is de inspiratie uit de pop nog een stuk belangrijker voor het geluid van Sunflower Bean. Het is vooral het soort melodieuze popmuziek dat al decennia wordt gemaakt aan de Amerikaanse westkust met hier en daar Fleetwood Mac als duidelijk maar zeker niet als enige voorbeeld. De muziek van Sunflower Bean is op Mortal Primetime wel vaker een zoekplaatje, waarin talloze invloeden uit de jaren 70, 80 en 90 zijn te ontdekken.

Ik vond het ten tijde van de eerste twee albums van de band niet onderscheidend genoeg, maar Sunflower Bean heeft haar geluid geperfectioneerd. Het klinkt allemaal behoorlijk geproduceerd en ik kan me voorstellen dat liefhebbers van indie het wat te glad vinden, maar zelf werd ik vrij makkelijk gegrepen door de mooie klanken van Sunflower Bean, door de uitstekende zang van met name Julia Cumming en door de aansprekende songs op het album.

Het zijn songs waarin flink wat clichés uit de pop en de rock voorbij komen en waarbij Sunflower Bean af en toe vrij dicht tegen de inspiratiebronnen aan schuurt, maar het zijn ook tijdloze songs die zich stuk voor stuk als een warme deken om je heen slaan en die je ondanks alle perfectie ook weten te raken.

Ik kan me dan ook helemaal vinden in de score die metacritic.com heeft samengesteld. Het is een score die flink hoger ligt dan die van de Europese critici, die nog maar weinig aandacht hebben besteed aan het album, maar ga eens luisteren en laat je overtuigen door deze Amerikaanse band. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Robert Forster - Strawberries - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Robert Forster - Strawberries
Robert Forster moet het al een kleine twintig jaar doen zonder zijn The Go-Betweens kompaan Grant McLennan, maar ook op het deze week verschenen Strawberries laat hij weer horen wat een bijzondere songwriter hij is

Robert Forster kennen we natuurlijk van de legendarische Australische band The Go-Betweens, maar de Australische muzikant heeft inmiddels ook een respectabel stapeltje soloalbums op zijn naam staan. Zijn nieuwe album Strawberries nam hij op in Zweden, waar hij samenwerkte met producer en muzikant Peter Morén (Peter Bjorn and John). Er wordt losjes gemusiceerd op het album, dat in alle opzichten een typisch Robert Forster album is. De Australiër is een geweldig songwriter en verhalenverteller en heeft een karakteristiek stemgeluid. Het is een stemgeluid dat associaties oproept met de songs van The Go-Betweens, die niet vaak genoeg in herinnering kunnen worden gebracht.

De Australische band The Go-Betweens maakte in de jaren 80 een stapeltje geweldige albums, die stuk voor stuk zijn gevuld met (nagenoeg) perfecte popsongs. Het zijn songs van de hand van Grant McLennan en Robert Forster, die vanwege hun vaardigheden als songwriters wel de Australische Lennon en McCartney werden genoemd. Dat is misschien wat teveel eer, maar de songs van de twee zijn absoluut van een bijzonder hoog niveau.

De band keerde aan het begin van het huidige millennium nog een keer terug voor een aantal prima albums (The Friends Of Rachel Worth uit 2000 is misschien wel mijn favoriete album van de band), maar het doek voor de The Go-Betweens viel helaas definitief in 2006, toen Grant McLennan op slechts 48-jarige leeftijd overleed. Sindsdien moeten we het doen met de soloalbums van Robert Forster, maar de Australische muzikant heeft ons tot dusver zeker niet teleurgesteld.

Met The Evangelist (2008), Songs To Play (2015), Inferno (2019) en The Candle And The Flame (2023) maakte Robert Forster vier uitstekende albums, waar deze week zijn nieuwe album Strawberries aan wordt toegevoegd. Ook voor een zeer veelvuldig geprezen singer-songwriter als Robert Forster valt het helaas niet mee om het hoofd boven te water te houden als muzikant. Gelukkig was er de hulp van Peter Morén van de Zweedse band Peter Bjorn and John, die de Australische muzikant zijn studio aanbood en bovendien de rol van producer op zich nam.

Strawberries werd grotendeels live opgenomen met een aantal Zweedse muzikanten, die een geluid neerzetten dat goed past bij de stem en de songs van Robert Forster. De songs van The Go-Betweens werden vaak voorzien van het predicaat bitterzoet en dat is een etiket dat ook goed past op de songs van Robert Forster, al klinkt de Australische muzikant op zijn nieuwe album ook verrassend opgewekt en stopt hij de nodige humor in zijn geweldige teksten.

Strawberries werd gemaakt met relatief bescheiden middelen, maar het album klinkt wat mij betreft bijzonder lekker. Veel songs op het album hebben een lekker rechttoe rechtaan gitaargeluid, met hier en daar wat uithalen van de saxofoon, maar Robert Forster kan ook uit de voeten met een song die vooral door de piano wordt ingekleurd.

De vrouw van de Australische muzikant tekent een aantal keren voor de achtergrondvocalen en voor de tweede stem in de opgewekte titelsong van het album en ook Peter Morén staat Robert Forster, die uitstekend bij stem, is een aantal keren vocaal bij. Door de stem van Robert Forster herinnert ook Strawberries weer veelvuldig aan de albums van The Go-Betweens, wat mooie herinneringen oproept.

Ook de songs op het album dragen bij aan de associaties met het werk van de roemruchte Australische band, want Robert Forster is het schrijven van geweldige songs en beeldende verhalen (check het briljante Breakfast On The Train maar eens) nog altijd niet verleerd. Strawberries bevat acht typische Robert Forster songs, waaronder drie wat langere songs, waardoor het album ruim 36 minuten muziek bevat.

Door de muziek die Robert Forster maakte met The Go-Betweens kan de Australische muzikant altijd op mijn aandacht rekenen, maar dat is de laatste jaren zeker geen straf. Ook met Strawberries heeft Robert Forster weer een album gemaakt dat gekoesterd moet worden door liefhebbers van eigenzinnige songwriters met een goed gevoel voor perfecte popsongs en memorabele verhalen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jenny Mitchell - Forest House - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jenny Mitchell - Forest House
Jenny Mitchell debuteerde op haar zestiende en is inmiddels alweer toe aan haar vierde album, dat net als zijn drie voorgangers een grote liefde voor folk en country en een werkelijk weergaloze zangeres laat horen

Voor iedereen die de Nieuw-Zeelandse muziekscene een beetje volgt is Jenny Mitchell al lang geen onbekende meer. Haar tweede en derde album deden het in Nieuw-Zeeland uitstekend en trokken ook ver daarbuiten de aandacht. Dat is ook niet zo gek, want Jenny Mitchell is een groot talent. Het is ook weer te horen op haar nieuwe album Forest House, waarop de muzikante uit Wellington wederom indruk maakt met fraai klinkende folk en country en met zeer persoonlijke songs en waarop de nog altijd jonge Nieuw-Zeelandse muzikante imponeert als zangeres. Forest House is in eigen land weer warm ontvangen en verdient hetzelfde in Europa en de Verenigde Staten.

De Nieuw-Zeelandse muzikante Jenny Mitchell debuteerde op haar zestiende met het album The Old Oak. Het is een album waarop de muzikante, die opgroeide op het Zuidereiland maar zich uiteindelijk vestigde in Wellington, laat horen dat ze een geweldige zangeres is. The Old Oak is een album dat ook in het diepe zuiden van de Verenigde Staten gemaakt had kunnen zijn, want op haar debuutalbum omarmt Jenny Mitchell liefdevol de Amerikaanse countrymuziek.

Mijn eerste kennismaking met de muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikant stamt uit 2018, toen haar album Wildfires werd aangeprezen door de op deze site al vaak geroemde nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out. Op Wildfires klonk de stem van Jenny Mitchell, nog altijd pas negentien jaar oud, nog wat mooier en indrukwekkender.

Bij beluistering van het album had ik echt geen moment het idee dat ik naar een singer-songwriter van onder de twintig aan het luisteren was, want alles op Wildfires klonk even volwassen. Het tweede album van Jenny Mitchell was ook in muzikaal opzicht zeer aansprekend en nog wat beter dan haar debuutalbum uit 2015. Ook op Wildfires speelde de Amerikaanse countrymuziek waarmee Jenny Mitchell opgroeide een voorname rol, maar ook invloeden uit de folk en de Keltische muziek hadden hun weg gevonden naar het album.

Jenny Mitchell vervolgde haar carrière met het in 2022 verschenen Tug Of War. Het is een album dat werd opgenomen tijdens de coronapandemie, een periode die voor Jenny Mitchell samenviel met een aantal andere dalen in haar leven. Het leverde een prachtig ‘coming of age’ album op, dat wat mij betreft nog wat mooier was dan voorganger Wildfires.

De stem van Jenny Mitchell klonk op Tug Of War nog wat mooier en doorleefder en ook in muzikaal opzicht sprak het album nog net wat meer tot de verbeelding. Ook op Tug Of War domineerden invloeden uit de folk en de country en het geluid op het album stak de betere producties uit Nashville naar de kroon, met de achtergrondzang van de zussen van Jenny Mitchell als kers op de taart.

Jenny Mitchell keert deze week terug met Forest House, dat me uiteraard weer werd aangeraden door Flying Out. Na Tug Of War lag de lat bijzonder hoog, maar direct vanaf de eerste noten wist het vierde album van Jenny Mitchell me weer te betoveren. Dat doet Jenny Mitchell ook dit keer met haar stem, die alleen maar mooier en rijker wordt. Het is een stem die ook op Forest House fraai wordt ondersteund door de stemmen van haar jongere zussen, die ook zijn gezegend met prachtige stemmen.

In muzikaal opzicht is er niet zo heel veel veranderd. Ook op Forest House maakt Jenny Mitchell muziek met vooral invloeden uit de folk en de country en klinkt ze als een gelouterde muzikante uit Nashville. Ik denk dat heel wat gelouterde muzikanten uit de Amerikaanse muziekhoofdstad met enige jaloezie naar Forest House zullen luisteren, want Jenny Mitchell maakt op haar nieuwe album echt in alle opzichten indruk en levert een rootsalbum af dat niet onder doet voor de betere albums in het genre.

Dat is mede de verdienste van de songs, die de zeer persoonlijke thema's niet schuwen, maar eigenlijk klopt op Forest House alles. Voor iedereen die de vorige twee albums van Jenny Mitchell kent is dat geen verrassing, maar iedereen die de muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikante niet kent loopt inmiddels een paar geweldige albums achter. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Deradoorian - Ready For Heaven - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Deradoorian - Ready For Heaven
De Amerikaanse muzikante Angel Deradoorian maakt met haar project Deradoorian niet de makkelijkste muziek, maar met het bij vlagen verrassend toegankelijke Ready For Heaven overtuigt ze toch weer makkelijk

De albums van Deradoorian moet ik altijd even op me laten inwerken en dat was deze keer niet anders. Ook op Ready For Heaven zoekt de Amerikaanse muzikante Angel Deradoorian weer het avontuur en bovendien klinkt ze weer flink anders dan op haar vorige albums. Op het nieuwe album hoor ik flink wat invloeden uit de new wave van de late jaren 70 en vroege jaren 80, maar ik hoor ook invloeden uit de dub en de funk. Het levert een bij vlagen zeer aanstekelijk klinkend album op, maar Deradoorian zoekt ook het avontuur op en kan diep graven, iets dat ze ook in tekstueel opzicht doet. Het is net wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar toch heb ik wel weer wat met dit album.

Angel Deradoorian was in het verleden onder andere te horen op albums van de Amerikaanse band Dirty Projectors en Flying Lotus, maar bracht tien jaar geleden met The Expanding Flower Planet haar eerste soloalbum uit onder de naam Deradoorian. Het is een album dat ik talloze keren opzij heb gelegd en er toch weer bij heb gepakt, want Deradoorian maakt niet de makkelijkste muziek maar wel intrigerende muziek.

Toen ik me eenmaal had opengesteld voor de bijzondere muziek van de Amerikaanse muzikante begon ik het album al snel te waarderen, al blijft het een album waar ik lang niet altijd voor in de stemming ben. Het was eigenlijk niet anders met het in 2020 verschenen Find The Sun. Het was een totaal ander album dan zijn voorganger met vooral donkere en wat psychedelische klanken en zeker op het eerste gehoor weinig houvast, maar het was wederom een album dat veel te bieden had.

Twee weken geleden verscheen een nieuw album van de Amerikaanse muzikante en wederom maakte Angel Deradoorian het me niet makkelijk. Het betekent niet dat Ready For Heaven een ontoegankelijk album is, want ontoegankelijk is de muziek van Deradoorian zeker niet. Ready For Heaven is wel weer een eigenzinnig album, zoals we dat inmiddels van de Amerikaanse muzikante verwachten.

Je hoort het direct in de openingstrack waarin zwaar aangezette baslijnen worden gecombineerd met tegendraadse gitaarlijnen en de stem van Angel Deradoorian. Het doet direct denken aan de new wave uit de jaren 80, zonder er direct namen op te kunnen plakken, en ook invloeden uit de dub en de funk hebben hun weg gevonden naar de muziek van Deradoorian.

Het klinkt in muzikaal opzicht zeker niet alledaags en soms wat tegendraads en ook de manier van zingen van Angel Deradoorian is bijzonder, maar haar nieuwe album bevat absoluut songs met een kop en een staart en het zijn aangename songs. Net als de vorige keren moest ik er aan wennen en liet ik het album in eerste instantie even liggen, maar Ready For Heaven overtuigde me sneller en makkelijker dan de vorige albums van Deradoorian die ik heb opgepikt.

Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van Talking Heads, al klinkt de stem van Angel Deradoorian natuurlijk flink anders van die van David Byrne. The Slits is ook relevant vergelijkingsmateriaal, net als The Au Pairs en zo kan ik meer namen uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 noemen, tot en met de muziek van Grace Jones uit de vroege jaren 80 aan toe.

Aan de andere kant is Deradoorian zeker niet blijven steken in het verleden en klinkt ook Ready For Heaven weer avontuurlijk en eigentijds. Het knappe van het album is dat het een album is met een consistent geluid en een consistente sfeer, maar dat de songs van Deradoorian steeds weer net wat anders klinken. Dat doet de Amerikaanse muzikante door steeds net wat andere geluiden, instrumenten en accenten toe te voegen aan haar songs en ook te variëren met invloeden.

Ready For Heaven is soms licht en dansbaar, soms donker en psychedelisch en soms sfeervol en melancholisch. Een aantal songs op het album zijn verrassend toegankelijk, maar Angel Deradoorian gaat het experiment ook niet uit de weg. Ik ben lang niet altijd in de stemming voor Ready For Heaven, maar op zijn tijd is het een uitstekend album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lou-Adriane Cassidy - Triste Animal - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lou-Adriane Cassidy - Triste Animal
Triste Animal is al het tweede album dat de Canadese muzikante Lou-Adriane Cassidy dit jaar uitbrengt en ondanks het feit dat het album aan de korte kant is, maakt de muzikante uit Montreal weer makkelijk indruk

Het was puur toeval dat ik aan het begin van het jaar het album van Lou-Adriane Cassidy oppikte, maar het bleek een gelukkige greep, want Journal d'un Loup-Garou was en is een uitstekend album. Sindsdien volg ik de Canadese muzikante op haar socials, waarop ik deze week, tot mijn verbazing, alweer een nieuw album zag opduiken. Triste Animal bevat acht nieuwe songs van Lou-Adriane Cassidy en het zijn uitstekende songs. De Canadese muzikante schrijft knappe songs, die ze heeft voorzien van fantasierijke arrangementen. Het zijn songs die vervolgens prachtsongs worden door de uitstekende stem van de zeer talentvolle Lou-Adriane Cassidy. In de gaten houden deze dame.

Aan het begin van dit jaar besprak ik het album Journal d'un Loup-Garou van de Canadese muzikante Lou-Adriane Cassidy. Het is een album dat in eerste instantie vooral de kant van de pop op leek te gaan, maar naarmate het album vorderde werden de songs van de muzikante uit Montreal steeds mooier en interessanter.

Journal d'un Loup-Garou was het eerste album dat ik van Lou-Adriane Cassidy beluisterde, maar inmiddels weet ik dat ze hiervoor ook al twee uitstekende albums maakte. Met Lou-Adriane Cassidy heb ik er een nieuwe favoriete muzikante in het Franstalige segment bij en het eerder dit jaar verschenen album zou zomaar op kunnen duiken in mijn jaarlijstje over 2025.

Slechts een paar maanden na het vorige album duikt de Canadese muzikante alweer op met een nieuw album, al zal Triste Animal met acht songs en slechts 26 minuten muziek ook vaak een mini-album worden genoemd. Ik vind 26 minuten voor een album aan de korte kant, maar de kwaliteit op Triste Animal ligt zo hoog en is zo constant dat het wat mij betreft best een album mag heten.

Iedereen die eerder dit jaar Journal d'un Loup-Garou heeft beluisterd, zal net als ik onder de indruk zijn geweest van de bijzonder mooie stem van Lou-Adriane Cassidy en van de al even mooie inkleuring van haar songs. Het zijn twee ingrediënten die terugkeren op het wederom prachtige Triste Animal.

In de openingstrack moeten we het vooral doen met stemmige pianoklanken en de prachtige stem van Lou-Adriane Cassidy, maar aan het einde van de track worden subtiele accenten toegevoegd aan de sobere klanken. De openingstrack van Triste Animal leert ons dat de Canadese muzikante prima een uiterst sober album met alleen piano en zang zou kunnen maken, maar dat heeft ze deze keer nog niet gedaan.

De meeste songs op het album zijn voorzien van een wat rijker geluid en het is ook dit keer een geluid dat opvalt. Lou-Adriane Cassidy maakt duidelijk andere muziek dan de meeste Franse zangeressen van het moment en het is muziek die zich niet zo makkelijk laat beschrijven en al helemaal niet in een hokje laat duwen. Op Triste Animal komen meerdere genres voorbij en het album springt ook vrij gemakkelijk door de tijd.

De muziek op het album is over het algemeen subtiel, maar ook warm en dromerig. Soms wordt de muziek op het album wat steviger aangezet, maar minstens net zo vaak klinkt de muziek op Triste Animal uiterst subtiel, wat zorgt voor een gevarieerd en dynamisch geluid. Omdat het nieuwe album van Lou-Adriane Cassidy steeds van kleur verschiet valt niet eens op dat Triste Animal aan de korte kant is, al had het album van mij best twee keer zo lang mogen duren.

Net als op het vorige album trekken de songs en de muziek makkelijk de aandacht, maar ook op Triste Animal is de stem van Lou-Adriane Cassidy het sterkste wapen. Het is een stem die mij ook dit keer makkelijk weet te betoveren, waardoor ik ondanks de wat korte speelduur heel erg blij ben met dit extraatje van Lou-Adriane Cassidy. De Canadese muzikante krijgt in Nederland niet veel aandacht, maar check haar albums zeker eens als Franstalige muziek je dierbaar is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Alexandra Savior - Beneath The Lilypad - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Alexandra Savior - Beneath The Lilypad
De Amerikaanse muzikante Alexandra Savior keert na een afwezigheid van vijf jaar terug met het mooie en zeer sfeervolle Beneath The Lilypad waarop ze zichzelf onderdompelt in een flinke bak nostalgie

Alexandra Savior leverde met Belladonna Of Sadness uit 2017 en The Archer uit 2020 twee uitstekende albums af. Het zijn albums die je deels mee terug nemen naar vervlogen tijden, maar het zijn ook albums die in de smaak zouden moeten vallen bij de fans van bijvoorbeeld Lana Del Rey. Alexandra Savior keert deze week terug met haar derde album en ook Beneath The Lilypad is weer een mooi album. Het is een album dat door alle strijkers nog wat nostalgischer klinkt en door de productie van Drew Erickson nog wat meer lijntjes heeft met de muziek van Lana Del Rey, maar Alexandra Savior laat ook op haar derde album weer horen hoe goed ze is.

Het deze week verschenen derde album van Alexandra Savior had ik bijna over het hoofd gezien, want er is vooralsnog maar heel weinig aandacht voor Beneath The Lilypad. Dat is jammer, want de Amerikaanse muzikante maakte in het verleden twee uitstekende albums.

Alexandra Savior debuteerde in 2017 op 21-jarige leeftijd met het bijzondere Belladonna Of Sadness, dat af en toe zo leek weggelopen uit de jaren 50 of 60. Het door Alex Turner (Arctic Monkeys, The Last Shadow Puppets) en James Ford (Florence And The Machine, HAIM, Jessie Ware) geproduceerde album had een aangename nostalgische sfeer, maar bleek ook een buitengewoon interessant album vol aansprekende songs.

Het helemaal aan het begin van 2020 verschenen The Archer vond ik nog een stuk beter. Het is een album dat ik in 2020 omschreef als een logisch vervolg op Lana Del Rey’s Norman Fucking Rockwell, misschien wel het beste album van 2019, en dat is nogal een compliment. Ook op haar tweede album kon de muziek van Alexandra Savior behoorlijk nostalgisch klinken, met hier en daar een vleugje Twin Peaks, maar de songs, de muziek en de zang op het album waren ook zo goed dat ik een plekje in mijn jaarlijstje reserveerde voor The Archer.

Er zijn sinds The Archer ruim vijf jaren verstreken, waardoor Alexandra Savior helaas wat uit beeld is verdwenen. Haar derde album Beneath The Lilypad is echter veel te goed om tussen wal en schip te vallen. De muziek van Alexandra Savior leek op de vorige albums al weggelopen uit een heel ver verleden, maar in de openingstrack van haar nieuwe album doet de Amerikaanse muzikante er nog een schepje bovenop.

De verleidelijke stem van de muzikante uit Los Angeles wordt in het fraaie Unforgivable omgeven door subtiele blazers en stevig aangezette strijkers en neemt je mee terug naar de jaren 50 en 60. Het klinkt bijzonder sfeervol en het past perfect bij de stem van Alexandra Savior, die net als Lana Del Rey beschikt over een stem vol nostalgie en melancholie.

De naam van Lana Del Rey komt vaker voorbij tijdens de beluistering van Beneath The Lilypad. Zo werd het nieuwe album van Alexandra Savior geproduceerd door Drew Erickson, die prachtig werk leverde voor onder andere Mitski, Angel Olsen en Weyes Blood, maar ook een aandeel had in de productie van Lana Del Rey’s Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd.

Beneath The Lilypad zal zeker in de smaak vallen bij liefhebbers van de muziek van Lana Del Rey, maar Alexandra Savior laat op haar derde album ook zeker een eigen geluid horen. Het is een geluid dat ondanks alle strijkers en nostalgie ook past in het heden en in dit heden zorgt voor een bijzonder sfeervol en aangenaam rustpunt. Het is een rustpunt dat helaas maar net wat meer dan een half uur duurt, maar het is wel een half uur mooi en bijzonder.

Ook Beneath The Lilypad is weer een album dat het beter doet wanneer je het met volledige aandacht en bij voorkeur met de koptelefoon beluistert. Dan hoor je hoeveel aandacht er is besteed aan de arrangementen, de muziek en de productie en je hoort bovendien hoe mooi de zang van Alexandra Savior is. Het is jammer dat door het enorme aanbod van het moment een muzikante die vijf jaar niets van zich laat horen alweer bijna vergeten is, maar laat dit album zeker niet liggen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Blondshell - If You Asked For A Picture - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Blondshell - If You Asked For A Picture
Na haar uitstekende en terecht bejubelde debuutalbum levert de Amerikaanse muzikante Sabrina Teitelbaum met If You Asked For A Picture wederom een aanstekelijk en interessant indierock album af als Blondshell

Luister naar If You Asked For A Picture, het tweede album van Blondshell, en je hoort flarden van de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt. Sabrina Teitelbaum, de muzikante achter Blondshell, is zeker niet de enige die zich door de indierock uit de jaren 90 laat beïnvloeden, maar haar nieuwe album klinkt ook zeker eigentijds. Het is een album dat, net als zijn voorganger, vol staat met bijzonder lekker in het gehoor liggende (indie)rocksongs, maar het zijn ook persoonlijke songs, die uitvoerig stil staan bij de levensvragen waar een twintiger mee worstelt. Het debuutalbum van Blondshell werd uitvoerig bewierookt en dat verdient If You Asked For A Picture ook.

Het titelloze debuutalbum van Blondshell verscheen net iets meer dan twee jaar geleden en werd destijds warm onthaald. Ik was zelf ook heel enthousiast over het eerste album van de Amerikaanse muzikante Sabrina Teitelbaum. Het debuutalbum van Blondshell was het zoveelste ‘coming of age’ album van een jonge vrouwelijke muzikante met een liefde voor indierock, maar Sabrina Teitelbaum deed alles beter dan haar collega muzikanten in het genre.

Er werd dan ook driftig gestrooid met superlatieven en de Britse kwaliteitskrant The Guardian noemde het debuutalbum van Blondshell, die werd vergeleken met PJ Harvey, zelfs de geboorte van een grote rockster. Ik was in mijn recensie van het album wat voorzichtiger en suggereerde dat we het debuutalbum van Blondshell, ondanks alle lovende recensies, net zo makkelijk snel vergeten zouden kunnen zijn.

Het is in mijn geval helaas uitgekomen, want het debuutalbum van Blondshell is niet te vinden in mijn jaarlijstje over 2023 en ik herinnerde me haar debuutalbum eerlijk gezegd pas weer toen ik haar nieuwe album zag opduiken in de lijst met de nieuwe albums van deze week. Uit een aantal recente artikelen begrijp ik overigens dat Blondshell buiten mijn zicht flink aan de weg heeft getimmerd de afgelopen twee jaar.

Ook If You Asked For A Picture is weer een album waar ik direct bij eerste beluistering enthousiast over was. Sabrina Teitelbaum is inmiddels de vijfentwintig gepasseerd, maar worstelt nog altijd met het volwassen worden, waardoor ook haar tweede album best een ‘coming of age’ album mag worden genoemd. Het levert weer mooie persoonlijke teksten op, die overigens ook niet vies zijn van de nodige humor.

Op If You Asked For A Picture werkt de muzikante uit Los Angeles, California, opnieuw samen met producer Yves Rothman, die ik verder alleen ken van het debuutalbum van Blondshell. Ook in muzikaal opzicht ligt het nieuwe album van Bloodshell in het verlengde van het debuutalbum. Sabrina Teitelbaum laat zich wederom beïnvloeden door de indierock zoals die in de jaren 90 werd gemaakt, maar sluit ook aan bij de indierock van het moment. I

f You Asked For A Picture klinkt wel wat gevarieerder dan het debuutalbum. Naast wat stevigere songs is er ook ruimte voor wat meer ingetogen en introspectieve songs en ook de muziek op het album is wat gevarieerder, al moeten de verschillen met het debuutalbum niet worden overdreven.

Blondshell schakelt op het nieuwe album weer makkelijk tussen invloeden uit de jaren 90 en het heden en stevigere en gruizige passages worden moeiteloos afgewisseld met meer atmosferische klanken. Sabrina Teitelbaum zingt nog steeds met veel overtuiging en is ook het schrijven van sterke songs nog niet verleerd. Net als het debuutalbum trekt ook If You Asked For A Picture de aandacht met melodieuze en lekker in het gehoor liggende songs, maar het zijn ook songs met diepgang.

Het klinkt allemaal zo aanstekelijk dat je direct een goed gevoel krijgt bij het album en dat is fijn. De songs van Blondshell zijn niet alleen aanstekelijk, maar het zijn ook songs die qua niveau opvallen in het aanbod van het moment, waardoor het ook dit keer voor de hand ligt om Blondshell een mooie toekomst in de muziek te voorspellen. Het zou niet meer dan terecht zijn. Erwin Zijleman

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Billy Nomates - Metalhorse - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Billy Nomates - Metalhorse
Billy Nomates kiest op haar derde album Metalhorse voor een wat toegankelijker geluid met meer invloeden uit de pop en een melodieuzere manier van zingen en het is een geluid dat me uitstekend bevalt

De Britse muzikante Tor Maries oftewel Billy Nomates levert met Metalhorse haar derde album in vijf jaar tijd af en laat horen dat er in vijf jaar veel kan gebeuren. Het debuutalbum van de Britse muzikante vond ik persoonlijk nogal ruw en stekelig, terwijl het deze week verschenen Metalhorse een album vol behoorlijk toegankelijke popsongs is. Het zijn popsongs die een opvallend tijdloos karakter hebben en die een stuk gepolijster klinken dan de songs waarmee Billy Nomates vijf jaar geleden debuteerde, maar het zijn nog steeds songs die een eigenzinnig geluid laten horen. Ik was tot dusver niet overtuigd van de kwaliteit van de albums van de Britse muzikante, maar dit is een topalbum.

De Britse muzikante Tor Maries maakt inmiddels al enkele jaren muziek onder de naam Billy Nomates. Dat leverde tot voor kort twee albums op, die ik op een of andere manier wel interessant vond, maar die me toch niet volledig wisten te overtuigen. Het titelloze debuutalbum van Billy Nomates uit 2020 sprong me net wat teveel van de hak op de tak en bovendien vond ik de zang op het album niet mooi, zeker niet wanneer het ging om praatzang.

Het in 2023 verschenen CACTI sprak me wel iets meer aan, maar het was me allemaal net wat te ruw en ook in muzikaal opzicht wist de Britse muzikante bij mij lang niet altijd de juiste snaar te raken. Toen ik CACTI aan het eind van 2023 in een enkele jaarlijst tegen kwam deed het album me overigens wel wat meer dan bij de release. Ik moet kennelijk in de stemming zijn voor de muziek van Billy Nomates.

De ervaringen uit het verleden zorgden er voor dat ik het deze week verschenen derde album van de muzikante uit Leicester niet onmiddellijk opschreef voor een plekje op de krenten uit de pop, maar stiekem ook wel nieuwsgierig was naar de nieuwe muziek van Billy Nomates. Gelukkig maar, want Metalhorse is geen album om zomaar opzij te schuiven.

De Britse muzikante maakte haar nieuwe album grotendeels zelf, want ze had alleen een ritmesectie nodig om het album op te kunnen nemen. Metalhorse is een eerbetoon aan de overleden vader van Tor Maries en het is een album dat toch wel flink anders klinkt dan zijn twee voorgangers.

Op de eerste twee albums en met name op het debuutalbum had ik vooral moeite met de zang van Tor Maries, maar de zang op Metalhorse klinkt een stuk beter en staat me eigenlijk geen moment meer tegen. Tor Maries heeft nog wel een bijzondere manier van zingen en spreekt haar teksten soms uit, maar waar haar stem in het verleden bij mij wat tegen de haren in streek, is de zang op Metalhorse een stuk melodieuzer en hierdoor aansprekender dan in het verleden.

Ook in muzikaal opzicht is Metalhorse een wat consistenter klinkend album dan zijn voorgangers. Tor Maries maakt ook dit keer geen geheim van haar liefde voor postpunk en verwelkomt in de persoon van Hugh Cornwell van The Stranglers een van haar muzikale helden uit het genre voor een duet. Toch zou ik Metalhorse zeker geen postpunk album noemen.

Billy Nomates combineert de veel subtielere invloeden uit de postpunk immers op subtiele wijze met veel meer invloeden uit de pop en rock van het moment en die uit het verleden. Dat doet ze wel op originele wijze, want Metalhorse klinkt anders dan de andere albums van het moment.

Ik had mijn aarzelingen bij de eerste twee albums van Billy Nomates, maar Metalhorse bevalt me echt uitstekend. De zang is aansprekend, in muzikaal opzicht klinkt het album fris, er is ruimte voor uiteenlopende invloeden en Billy Nomates tekent op haar derde album ook nog eens voor uitstekende songs.

Hier en daar lees ik ook wel dat er teleurstelling is over het ontbreken van de scherpe kantjes op Metalhorse, maar die scherpe kantjes zaten mij op de vorige twee albums alleen maar in de weg. De eerste twee albums van Billy Nomates legde ik na een paar keer horen definitief opzij, maar Metalhorse vind ik na die paar keer horen alleen maar beter worden. Niet iedereen zal het met me eens zijn, maar ik vind Metalhorse met afstand het beste album van de Britse muzikante. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Avery Anna - let go letters - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Avery Anna - let go letters
De jonge Amerikaanse muzikante Avery Anna leverde vorig jaar met Breakup Over Breakfast een debuutalbum vol belofte af en maakt deze belofte meer dan waar op haar echt uitstekende tweede album let go letters

Avery Anna heeft niet de tijd genomen voor haar tweede album, want nog geen jaar na haar debuutalbum is ze al weer terug met een tweede album. Het is een album waarop de nog altijd piepjonge Amerikaanse muzikante reuzenstappen zet. Op let go letters laat Avery Anna horen dat ze uit de voeten kan met bijzonder lekker in het gehoor liggende pop en rock songs, maar dat ze misschien nog wel makkelijker overtuigt in songs waarin ze opschuift richting country en countrypop. Het tweede album van Avery Anna is een album waarvoor de groten in de country en de pop zich niet zouden schamen, waardoor het alleen maar een kwestie van tijd kan zijn voor Avery Anna zelf een ster is.

De Amerikaanse muzikante Avery Anna (Rhoton) zette als tiener filmpjes op TikTok, waarop ze zittend in een badkuip songs van anderen vertolkte. Het leverde haar een verrassend groot publiek op en de basis voor een carrière in de muziek. Die carrière begon voor mij pas met het vorig jaar zomer verschenen debuutalbum van Avery Anna.

Op Breakup Over Breakfast maakte de pas twintig jaar oude muzikante uit Nashville, Tennessee, wat mij betreft indruk met een lekker in het gehoor liggende mix van country, pop en rock. In haar songs stond Avery Anna stil bij het einde van een liefdesrelatie in persoonlijke teksten en liet ze wat mij betreft ook horen dat ze een prima zangeres is.

Op Breakup Over Breakfast viel echt nog wel wat aan te merken, maar ik hoorde absoluut de belofte van de jonge Amerikaanse muzikante en voorspelde haar op basis van haar debuutalbum alvast een hele mooie toekomst in de countrypop of in de pop. Avery Anna komt verrassend snel na haar debuutalbum met een tweede album op de proppen, want deze week is haar tweede album let go letters verschenen.

De titel van het album verwijst naar de brieven die haar fans achter kunnen laten na de concerten van Avery Anna en waarin ze psychische en sociale problemen van zich af kunnen schrijven. Ik heb geen idee hoe populair Avery Anna inmiddels in de Verenigde Staten is, maar gezien de aandacht voor haar tweede album in de eerste week na de release verwacht ik niet dat ze al heel groot is.

Dat moet haast wel gaan veranderen nu, want met let go letters heeft de jonge Amerikaanse muzikante een album afgeleverd dat een heel groot publiek aan moet kunnen spreken. Op haar tweede album gaat Avery Anna verder waar haar debuutalbum Breakup Over Breakfast nog geen jaar geleden ophield, maar waar haar debuutalbum wat mij betreft vooral belofte liet horen, hoor ik op let go letters heel veel talent.

Ook op haar tweede album kan de muzikante uit Nashville uit de voeten met country, met pop en rock en met countrypop. Het album bevat een aantal zeer aanstekelijke uptempo songs, zoals de uitstekende en lekker stevige single Mr. Predictable, maar Avery Anna neemt op haar tweede album ook met grote regelmaat gas terug en schuift dat flink op richting de Amerikaanse rootsmuziek. Van mij hoeft Avery Anna niet te kiezen tussen pop, rock en country, want in alle genres kan ze uitstekend uit de voeten.

Ik was vorig jaar al gecharmeerd van de zang van de Amerikaanse muzikante, maar op haar tweede album is ze veel beter gaan zingen. In de uptempo tracks zingt Avery Anna met lekker veel power, maar ze zingt nog veel beter in de meer ingetogen songs en passages, waarin ze ook veel gevoel legt in haar stem. De uitersten liggen best veel uit elkaar op let go letters, maar de stem van Avery Anna is de verbindende factor.

Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek moeten misschien even wennen aan de popsongs waarmee het album opent, terwijl liefhebbers van pop het tweede deel van het album misschien net wat te veel country vinden, maar liefhebbers van beide genres, zoals ik, vinden op let go letters van Avery Anna echt heel veel moois.

Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van Megan Moroney, die twee jaar achter elkaar de top 5 van mijn jaarlijstje haalde. Het zou me niet verbazen als het tweede album van Avery Anna dit jaar een hoge notering gaat halen in mijn jaarlijstje, want let go letters is echt een ijzersterk album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Låpsley - I’m A Hurricane, I’m A Woman In Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Låpsley - I’m A Hurricane, I’m A Woman In Love
I’m A Hurricane, I’m A Woman In Love is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Britse muzikante Låpsley en het is een kennismaking die gehakt maakt van alle vooroordelen die ik kennelijk over haar muziek had

Låpsley leverde onlangs met I’m A Hurricane, I’m A Woman In Love haar vierde album af. Het is een album waar nog niet overdreven veel is geschreven, maar alles dat ik heb gelezen over het album is behoorlijk positief. Hoogste tijd dus om eens te gaan luisteren naar de muziek van de Britse muzikante en dat is me uitstekend bevallen. Ik hou wel van pop en Låpsley maakt op haar nieuwe album hele goede pop. Het is pop die zich laat beïnvloeden door muziek uit het verleden, maar die ook anders klinkt dan de meeste andere pop van het moment. Het is pop die door de persoonlijkheid van Låpsley een eigen gezicht heeft en de Britse muzikante is ook nog eens een geweldige zangeres.

Ik had tot voor kort nog nooit naar de muziek van Låpsley geluisterd. Op een of andere manier associeerde ik de naam Låpsley met muziek die mij niet aanspreekt, al kan ik niet direct zeggen wat voor muziek dit dan zou moeten zijn. Waarschijnlijk iets met heel veel te zwaar aangezette elektronica en een overdaad aan beats. Het was voor mij dan ook volkomen logisch om het een week of twee geleden verschenen I’m A Hurricane I’m A Woman in Love te laten liggen, tot ik een zeer lovende recensie over het album las, die mij toch nieuwsgierig maakte naar de muziek van Låpsley.

Ik ging er overigens ook van uit dat Låpsley uit IJsland of in ieder geval uit Scandinavië kwam, maar Holly Lapsley Fletcher is zo Brits als wat. Ze gaat inmiddels al een aantal jaren mee en levert met I’m A Hurricane I’m A Woman in Love haar vierde album af. Naar de andere albums ga ik nog wel eens luisteren, maar vooralsnog krijg ik even geen genoeg van I’m A Hurricane I’m A Woman in Love. Het is een album dat wat mij betreft een 100% popalbum genoemd mag worden, maar het is wel een interessant popalbum.

Ik ben kennelijk niet de enige die de muziek van Låpsley de afgelopen jaren heeft laten liggen, want ik heb in meerdere recensies gelezen dat de Britse muzikante ondanks een aantal uitstekende albums nog niet is doorgebroken naar een groot publiek en haar nieuwe album mede daarom in eigen beheer heeft uitgebracht. Over de eerste drie albums kan ik nog niet oordelen, maar I’m A Hurricane I’m A Woman in Love is een popalbum dat niet onder doet voor een aantal andere grote popalbums van het moment.

De Britse muzikante heeft een persoonlijk en intiem album over de liefde gemaakt, maar het is ook een album met een aantal grootse en zeer aanstekelijke popsongs. De meeste pop komt momenteel uit de Verenigde Staten, maar de Britse pop van Låpsley klinkt toch net wat anders. Ik vind het dan ook niet makkelijk om de muziek van Låpsley te vergelijken met de muziek van andere popzangeressen van het moment.

Ik hoor misschien nog wel het meest van het eveneens Britse London Grammar, al moet ik toegeven dat ik al een tijd niet meer naar de muziek van die Britse band heb geluisterd. Net als de albums van London Grammar blinkt ook het album van Låpsley uit door uitstekende zang. De Britse muzikante beschikt over een bijzondere stem, die anders klinkt dan die van de andere popzangeressen van het moment.

Het is een stem die het goed doet in met veel synths ingekleurde songs op I’m A Hurricane I’m A Woman in Love, maar die minstens even mooi en overtuigend klinkt in de meer ingetogen songs die ook zijn te vinden op het album en een folkpop kant van de Britse muzikante laten horen.

Het zijn songs die soms wat echo’s uit de jaren 80 laten horen, maar Låpsley klinkt ook absoluut als een popzangeres van het moment. Ik hou wel van popalbums als deze en kan na een paar keer horen alleen maar concluderen dat de Britse zangeres op geen enkele manier achter blijft bij haar succesvollere concurrenten uit de Verenigde Staten.

Zeker in de wat intiemere songs op het album hoor je veel van de persoon Låpsley en dat mis ik wel eens bij de grote popzangeressen van het moment, die in veel gevallen ook minder goed zingen dan de Britse zangeres. Ik schaam me inmiddels voor mijn vooroordelen ten opzichte van de naam Låpsley, want Holly Lapsley Fletcher is echt heel goed. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jessica Willis Fisher - Blooming - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jessica Willis Fisher - Blooming
Jessica Willis Fisher verwerkte op haar debuutalbum op indrukwekkende wijze een verleden vol seksueel misbruik en laat ook op het wat zonniger klinkende Blooming horen dat ze een zeer getalenteerde muzikante is

Het verhaal van The Willis Clan hebben we in Nederland gemist, maar het is een verhaal dat van Jessica Willis Fisher een beroemdheid maakte, eerst al talentvolle piepjonge muzikante, maar later als slachtoffer van seksueel misbruik door haar vader. Het liet diepe sporen na op haar in 2022 verschenen soloalbum Brand New Day, dat in alle opzichten indruk maakte. We zijn alweer drie jaar verder en de Amerikaanse muzikante is terug met haar tweede album. Het is een album dat, net als zijn voorganger, indruk maakt met de uitstekende stem van Jessica Willis Fisher, met een aansprekende en zeer gevarieerde mix van muzikale invloeden en met prima songs.

Ruim tien jaar geleden dook de familie Willis als The Willis Clan op in de Amerikaanse talentenjacht America’s Got Talent. Het streng christelijke gezin, dat naast de ouders bestond uit maar liefst twaalf kinderen, maakte indruk met haar muzikale en vocale kwaliteiten.

Het leverde de familie Willis uiteindelijk een succesvolle real-life soap op. Het mooie verhaal van de muzikale familie werd echter een aardedonker verhaal toen vader Toby Willis werd beschuldigd van seksueel misbruik van een aantal van zijn kinderen, onder wie dochter Jessica, de ster van het gezin.

Toby Willis zit nog tot 2057 achter de tralies, maar dochter Jessica, inmiddels getrouwd, debuteerde in het voorjaar van 2022 als Jessica Willis Fisher met het album Brand New Day. Het is een album waarop de Amerikaanse muzikante uiteraard uitvoerig stil stond bij het donkere verleden, maar ze maakte ook indruk met een smaakvolle mix van invloeden uit de countrypop, Americana en bluegrass.

Jessica Willis maakte in de talenjacht en de real-life soap al indruk als zangeres en violiste en dat deed ze nog wat meer op haar debuutalbum, waarop ze in vocaal opzicht af en toe aan Alison Krauss deed denken. Brand New Day haalde dan ook met overtuiging mijn jaarlijstje en deed het ook in de Verenigde Staten erg goed.

Deze week is het tweede album van Jessica Willis Fisher verschenen en ook Blooming laat horen dat de Amerikaanse muzikante bulkt van het talent. Blooming is met negen songs en net wat meer dan 30 minuten muziek aan de korte kant, maar ik heb wel wat met het album.

Jessica Willis Fisher schuift in de openingstrack van haar tweede album flink op richting de countrypop en heeft de hoeveelheid pop in deze track flink opgeschaald. Ze blijft wat mij betreft wel aan de goede kant van de streep, waardoor Blooming in de openingstrack het soort countrypop album is waar ik een zwak voor heb.

Jessica Willis Fisher zet de luisteraar ook wel wat op het verkeerde been met de eerste track, want op de rest van het album klinkt haar muziek een stuk traditioneler. De meeste songs op het album hebben zich laten inspireren door country en bluegrass uit het verleden en hier en daar duiken ook wat verrassende Keltische invloeden op.

Ik vind de openingstrack heerlijk, maar ik kan ook met de andere songs op het album uitstekend uit de voeten. Jessica Willis Fisher beschikt over een geweldige stem, die gemaakt is voor het soort muziek dat ze maakt, waarbij het niet zoveel uitmaakt of deze modern of traditioneel klinkt. Haar stem klinkt nog wat voller en doorleefder dan op haar debuutalbum en het is een stem die mij een album lang weet te raken. Met name in de door bluegrass beïnvloede songs haalt de Amerikaanse muzikante uiteraard haar viool uit de koffer en laat ze horen dat ze ook in muzikaal opzicht kan vlammen.

Jessica Willis Fisher is het verleden uiteraard niet vergeten, maar Blooming is vooral een positief en opgewekt album. Het is misschien wat minder indrukwekkend dan de door onvoorstelbaar leed geïnspireerde songs op haar debuutalbum, maar het levensgeluk is Jessica Willis Fisher uiteraard zeer gegund. Brand New Day deed in Nederland volgens mij niet zo heel veel, maar Blooming verdient absoluut een beter lot. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ken Pomeroy - Cruel Joke - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ken Pomeroy - Cruel Joke
Het debuutalbum van de destijds piepjonge Ken Pomeroy sneeuwde aan het eind van 2021 wat onder, maar met het deze week verschenen Cruel Joke zet ze zichzelf nadrukkelijk op de kaart als groot talent

Ken Pomeroy maakte als kind al muziek en schreef op haar dertiende haar eerste songs. Op haar 22e is ze dan ook al een redelijk ervaren muzikante en dat hoor je op het deze week verschenen Cruel Joke, het tweede album van de Amerikaanse muzikante. Het is een album met een warm klinkend Amerikaans rootsgeluid, dat zich om de akoestische gitaar en de stem van Ken Pomeroy heen vouwt. De songs van Ken Pomeroy zijn nog altijd redelijk sober, maar de subtiele accenten in de muziek tillen het album flink op. Dat doet ook de stem van de muzikante uit Tulsa, want Ken Pomeroy heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een uitstekende zangeres en wat mij betreft ook tot een grote belofte voor de toekomst.

In de laatste maand van 2021 verscheen het album Christmas Lights In April van de Amerikaanse singer-songwriter Ken Pomeroy. December is geen handige maand om een album uit te brengen en het uitbrengen van een debuutalbum is misschien wel nog wat onhandiger, want probeer maar eens de aandacht te trekken tussen alle kerstalbums en de luxe reissues die het goed doen onder de kerstboom.

Ken Pomeroy had haar debuutalbum ook nog eens voorzien van een titel die de suggestie wekte dat het ging om een kerstalbum, wat de zichtbaarheid van het album nog wat verder heeft verkleind. Ik heb daarom, na de aankondiging van een nieuw album, deze week pas voor het eerst geluisterd naar het debuutalbum van de muzikante uit Tulsa, Oklahoma. Christmas Lights In April is een sober singer-songwriter album, dat in muzikaal opzicht niet echt opvalt, maar dat wel laat horen dat Ken Pomeroy in 2021 een veelbelovende zangeres en songwriter was.

Inmiddels zijn we drieënhalf jaar verder en keert Ken Pomeroy terug met haar tweede album Cruel Joke. Het is een album dat de voorzichtige belofte van het debuutalbum van Ken Pomeroy wat mij betreft meer dan waar maakt, want Cruel Joke is in alle opzichten beter dan het debuutalbum.

Dat debuutalbum maakte Ken Pomeroy, die overigens Native American (Cherokee) wortels heeft, op zeer jonge leeftijd, want ze is nog altijd pas tweeëntwintig jaar oud. Het dwingt nog wat meer respect af voor het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante en dat respect heb ik ook voor Cruel Joke, want ook 22 is nog erg jong.

Vergeleken met het debuutalbum klinkt het tweede album van Ken Pomeroy wat voller. Op haar debuutalbum vertrouwde ze vooral op de akoestische gitaar en die speelt ook een belangrijke rol op het nieuwe album, maar dit keer worden de gitaarakkoorden omgeven met een warm, sfeervol en soms wat broeierig geluid.

Het is een geluid met vooral invloeden uit de country en de folk met hier en daar een sfeer die we kennen van de producties van Daniel Lanois. Die heeft de muzikante uit Tulsa vast niet kunnen strikken, maar in muzikaal en productioneel opzicht heeft Ken Pomeroy absoluut stappen gezet.

Die stappen hoor ik nog veel duidelijker in de zang. Ken Pomeroy was nog een tiener toen ze haar debuutalbum opnam, maar op Cruel Joke klinkt haar stem volwassen. De Amerikaanse muzikante beschikt niet alleen over een hele mooie stem, maar zingt ook met veel gevoel en brengt bovendien variatie aan in haar zang. Dat het een stem is die ook fraai kleurt bij de stemmen van anderen hoor je in het duet met John Moreland, maar ook in haar eentje houdt Ken Pomeroy zich bijzonder makkelijk staande.

Alleen de zang maakt van Cruel Joke al een album om te koesteren, maar de muziek op het album klinkt zoals gezegd ook prachtig en Ken Pomeroy laat met een serie aansprekende songs, nog veel meer dan op haar debuutalbum, horen dat ze een getalenteerd songwriter is.

De muzikante uit Oklahoma zal een beetje geluk moeten hebben, want het is dringen in dit genre, maar gezien de kwaliteit van haar tweede album zou Cruel Joke de aandacht moeten kunnen trekken van liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. Zelf ben ik in ieder geval erg onder de indruk van het album dat ik bij herhaalde beluistering alleen maar mooier en indrukwekkender vind worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Greta O'Leary - River Dark - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Greta O'Leary - River Dark
De Nieuw-Zeelandse muzikante Greta O’Leary maakt op haar debuutalbum River Dark indruk met een even sfeervol als bezwerend geluid, met indringende songs en vooral met een stem die van alles met je doet

Muziek uit Nieuw-Zeeland trekt nog altijd minder makkelijk de aandacht dan muziek uit Europa of de Verenigde Staten, maar komt, in tegenstelling tot in het verre verleden, onmiddellijk onze kant op via het Internet. Een paar regels tekst maakten me nieuwsgierig naar het debuutalbum van de Nieuw-Zeelandse muzikante Greta O’Leary en wat ben ik blij dat ik op basis van deze regels tekst ben gaan luisteren naar het album. River Dark is niet zomaar te vangen in een paar zinnen, want het is in meerdere opzichten een bijzonder album. Het is een album met prachtige muziek, aansprekende songs, maar het is vooral een album waarop Greta O’Leary imponeert als zangeres.

Ik noem de nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse muziekwinkel Flying Out met grote regelmaat als tipgever wanneer het gaat om interessante nieuwe muziek en ook de afgelopen week bleek deze nieuwsbrief weer zeer waardevol. De muziekwinkel uit Auckland zet me vooral op het spoor van Nieuw-Zeelands muziektalent en wees me de afgelopen week op het album van Greta O’Leary.

Het is een naam die ik nog niet eerder was tegen gekomen en dat kan ook kloppen, want het deze week verschenen River Dark is het debuutalbum van Greta O’Leary. Volgens de informatie van Flying Out heeft de Nieuw-Zeelandse muzikante Tāmaki Makaurau als thuisbasis, wat de inheemse naam is van Auckland.

Flying Out omschrijft het debuutalbum van Greta O’Leary als een “wonderful, obscure, dreamlike” album en dat zijn kwalificaties waar ik meestal wel wat mee kan. De Nieuw-Zeelandse muzikante nam haar debuutalbum op met producer Jol Mulholland en flink wat muzikanten uit de Nieuw-Zeelandse muziekscene. Na het beluisteren van de openingstrack van River Dark was ik eigenlijk direct verkocht, want het is een track waar alles in zit.

Het begint bij de stem van Greta O’Leary, die beschikt over een bijzondere maar ook bezwerende stem, die de openingstrack van haar debuutalbum voorziet van een bijzondere lading. De Nieuw-Zeelandse muzikante is volgens mij nog jong, maar haar stem klinkt op een of andere manier doorleefd, wat niet ten koste is gegaan van de zuiverheid van haar stem.

Het is een stem die je vrijwel onmiddellijk vastgrijpt en vervolgens meesleurt in de bijzondere muziek van Greta O’Leary. Het is een stem die ik niet goed kan vergelijken met andere stemmen die ik ken, al hoor ik af en toe wel wat flarden van folkies uit het verleden, wat wat mij betreft in het voordeel van de muzikante uit Auckland spreekt.

Ook de muziek op River Dark spreekt direct aan. In de openingstrack wordt de bijzondere stem van Greta O’Leary gecombineerd met ruimtelijke gitaarakkoorden en aanzwellende strijkers en in alle tracks die volgen zit wel iets bijzonders. De ene keer zwierige synths, de volgende keer voornamelijk een akoestische gitaar, die dan weer wordt gecombineerd met subtiele percussie, een nog subtielere saxofoon of toch opeens steviger aangezette synths.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal erg mooi en de productie van Jol Mulholland verdient absoluut een pluim, maar Greta O’Leary schakelt ook nog eens makkelijk tussen genres. Zeker de wat meer ingetogen songs op het album hebben een folky karakter, maar door de indringende en echt wonderschone zang van de Nieuw-Zeelandse muzikante, vind ik River Dark zeker geen doorsnee folkalbum en zijn ook etiketten als pop-noir en torch-pop relevant.

Ik was eigenlijk direct onder de indruk van de stem van Greta O’Leary en werd vervolgens snel betoverd door de bijzondere mooie muziek op het album, maar River Dark is ook een album dat je moet ontdekken en dat mooier wordt wanneer je het vaker hoort. Zeker bij aandachtige beluistering valt op hoe mooi de stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante is en hoeveel mooie en bijzondere details er zijn verstopt in de muziek op het album.

River Dark is een album dat in Nieuw-Zeeland goed is ontvangen, maar dat buiten de eigen landsgrenzen nog nauwelijks is opgemerkt helaas. De nieuwsbrief van Flying Out verdient echt een veel breder publiek, net als dit bijzondere album van Greta O'Leary. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Maia Friedman - Goodbye Long Winter Shadow - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Maia Friedman - Goodbye Long Winter Shadow
Het debuutalbum van Maia Friedman haalde in 2022 volkomen terecht een aantal jaarlijstjes en ook op haar tweede album maakt de Amerikaanse muzikante makkelijk indruk met een bijzonder geluid en haar mooie stem

Under The New Light, het debuutalbum van Maia Friedman, liet zich net als zoveel albums van het moment inspireren door de singer-songwriter muziek uit de jaren 70, maar de veelzijdige muzikante gaf wel een eigen draai aan de invloeden uit het verleden. Op haar nieuwe album kiest Maia Friedman weer voor een flink ander geluid. Het is een geluid dat vooral is gevuld met veel strijkers en blazers, waardoor Goodbye Long Winter Shadow een hoog chamber pop gehalte heeft. De sfeervolle instrumentatie past uitstekend bij de prachtige stem van Maia Friedman, die nog mooier klinkt dan op haar debuutalbum. Maia Friedman is nog niet heel bekend, maar verdient echt alle aandacht.

De Amerikaanse muzikante Maia Friedman maakte deel uit van de band Dirty Projectors, maar in de biografie van de band op AllMusic.com wordt haar naam niet eens genoemd. Ik ken Maia Friedman ook niet van de band Coco, al vind ik de twee albums van deze band na beluistering zeker interessant (ik zou ze zeker eens checken).

Ook een aantal andere projecten van de Amerikaanse muzikante kende ik niet, waardoor ik er even van uit ging dat het voor mij een nieuwkomer was, tot ik nota bene op mijn eigen site een bespreking van haar vorige album tegen kwam. Ik was op de een na laatste dag van 2022 enthousiast over het album Under The New Light, het eerste soloalbum van Maia Friedman. Het is een album dat ik eerlijk gezegd volledig vergeten was, maar het is een bijzonder mooi album dat in 2022 zowel nostalgisch als eigentijds klonk en dat wel wat deed denken aan de muziek van Weyes Blood.

Het debuutalbum van Maia Friedman ontdekte ik in 2022 pas toen ik het tegen was gekomen in meerdere jaarlijstjes, maar haar nieuwe album viel me deze week direct op, ook zonder herinnering aan haar debuutalbum. Ik schreef het album onmiddellijk op voor een plekje op de krenten uit de pop en daar heb ik geen spijt van.

Ook op Goodbye Long Winter Shadow overtuigt Maia Friedman onmiddellijk met haar mooie stem. Het is een veelzijdige stem en het is een opvallend zuivere stem die haar songs een tijdloos karakter geeft. Dat tijdloze karakter hoor je ook terug in haar muziek, die net als op het vorige album een nostalgisch karakter heeft, maar ook klinkt als muziek van deze tijd.

Op het vorige album was er een grotere rol voor synths, maar op haar tweede album kiest Maia Friedman voor een flink andere inkleuring met heel veel strijkers en blazers. De inzet van strijkers en blazers versterkt zowel het nostalgische als het eigenzinnige karakter van haar muziek, maar duwt Maia Friedman ook een ander genre in.

Maia Friedman werkt op haar nieuwe album met heel veel muzikanten, maar alle instrumenten staan in dienst van haar stem, die centraal staat in de vooral ingetogen songs op het album. Het vraagt de hand van een ervaren producer, die Maia Friedman heeft gevonden in de persoon van producer en studiotechnicus Philip Weinrobe. Ook haar Coco metgezel Oliver Hill droeg bij aan de productie, die de songs flink optilt.

Op haar vorige album koos Maia Friedman vooral voor tijdloze singer-songwriter muziek. Die invloeden hoor je ook op Goodbye Long Winter Shadow, maar op haar nieuwe album schuift Maia Friedman ook flink op richting chamber pop. Het album bevat hier en daar arrangementen met veel invloeden uit de klassieke muziek en een aantal intermezzo’s die het album nog verder de kant van de chamber pop op duwen.

Ik hou persoonlijk meer van de folky songs en de tijdloze singer-songwriter muziek die waren te horen op het debuutalbum van Maia Friedman, maar ben ook verrassend gecharmeerd van de songs op Goodbye Long Winter Shadow. Het tweede album van de Amerikaanse muzikante is bijzonder sfeervol en heeft een rustgevende uitwerking op de luisteraar.

De muziek op het album is door alle strijkers, blazers en andere instrumenten rijk, maar wordt nergens pompeus. De songs zijn mooi en interessant en dan is er ook nog eens de bijzonder mooie stem van Maia Friedman, die er voor zorgt dat haar nieuwe album anders klinkt dan de andere albums van dit moment. Aanrader dus. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kali Uchis - Sincerely, - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kali Uchis - Sincerely,
Kali Uchis slaagt er in om op ieder album weer net wat anders te klinken en dat doet ze ook weer op haar nieuwe album Sincerely, dat vooral is gevuld met broeierige en dromerige pop met een flinke dosis soul

Kali Uchis wordt vanwege naar Colombiaanse wortels makkelijk in het hokje Latin geduwd, maar daarin hoort ze over het algemeen niet thuis. Op haar vorige album omarmde ze de Latin hier en daar, maar het genre is afwezig op het deze week verschenen nieuwe album van de Amerikaans-Colombiaanse muzikante. Op Sincerely, kiest Kali Uchis voor flink wat invloeden uit de soul en het is zowel de soul uit het verleden als die uit het heden. Het klinkt op het eerste gehoor misschien wat gepolijst, maar Sincerely, blijkt als snel een bedwelmende luistertrip die heel wat zomerdagen van de juiste muziek gaat voorzien. En voor de twijfelaars: wat is Kali Uchis toch een geweldige zangeres.

Ik heb echt maar heel weinig met Latin, maar ik heb inmiddels al heel wat jaren een zwak voor de muziek van de Colombiaanse zangeres Karly-Marina Loaiza, die we beter kennen als Kali Uchis. Nu verwerkt Kali Uchis, die overigens werd geboren in de Verenigde Staten en hier ook het grootste deel van haar leven heeft gewoond, zeker invloeden uit de Latin in haar muziek, maar ze verwerkt ook flink wat andere invloeden.

Deze andere invloeden, waaronder invloeden uit de soul, de pop en de R&B zijn op haar meeste albums dominanter dan invloeden uit de Latin, wat mijn liefde voor de muziek van Kali Uchis deels verklaart. Zelf kan ik deze liefde niet helemaal verklaren, want de muzikante die tegenwoordig in Valley Village in California woont, maakt ook muziek die zich normaal gesproken buiten mijn comfort zone bevindt.

Zo maakt ze met grote regelmaat het soort gepolijste pop en R&B dat ik normaal gesproken laat liggen, maar de muziek van Kali Uchis heeft iets dat me aanspreekt. Dat is al zo sinds haar debuutalbum Isolation uit 2018, dat ik omschreef als een zonnig maar ook eigenzinnig R&B album. Kali Uchis maakte vervolgens een 100% Latin album, maar keerde in 2023 terug met Red Moon In Venus, dat de lijn van het debuutalbum doortrok. Het is een album dat een aantal smetjes bevatte in de vorm van gastzangers die niet konden zingen, maar het album liet ook groei horen.

Die groei was nog veel duidelijk te horen op het begin vorig jaar verschenen ORQUÍDEAS, dat ik nog een flink stuk beter vond dan de andere albums van de Amerikaans-Colombiaanse muzikante en dat ondanks de vele flirts met Latin en reggaeton, normaal gesproken niet mijn genres, en enkele irritante gastbijdragen.

ORQUÍDEAS was vooral een Spaanstalig album en die worden bij Kali Uchis meestal gevolgd door een Engelstalig album. Dat is het deze week verschenen Sincerely, dan ook. Sincerely, is weer een totaal ander album dan zijn voorganger. Kali Uchis zingt dit keer in het Engels, heeft geen gastzangers of zangeressen uitgenodigd, wat ik persoonlijk een zeer verstandig besluit vind, en heeft de invloeden uit de Latin dit keer achterwege gelaten.

Sincerely, klinkt soms als een soulalbum van lang geleden, maar minstens net zo vaak als een neo-soul album van het moment. Het album is voorzien van een wat zoet geluid met zowel synths als strijkers. Het is een geluid dat soms wat gepolijst klinkt, maar het is ook een mooi en warm geluid dat zich makkelijk opdringt.

Het is bovendien een geluid dat goed past bij de stem van Kali Uchis. Het is een stem die op Sincerely, behoorlijk ingehouden maar op een of andere manier toch heel soulvol klinkt. Het is de stem die me de afgelopen jaren wist te overtuigen van de kwaliteit van de albums van Kali Uchis en ook dit keer trekt de zang me onmiddellijk over de streep. In muzikaal opzicht is Sincerely, een wat gelikt of zelfs glad klinkend album, maar de zang tilt het album echt enorm op.

Liefhebbers van de Kali Uchis die geen geheim maakt van haar Latijns Amerikaanse wortels komen er dit keer bekaaid van af, maar een ieder die op zoek is naar een lome, warme, dromerige en wat broeierige soundtrack voor een bloedhete zomerdag zal het nieuwe album van Kali Uchis absoluut lekker vinden. Knap hoe Kali Uchis iedere keer weer een net wat andere weg in slaat en ook deze weg bevalt me wel. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: I'm With Her - Wild And Clear And Blue - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: I'm With Her - Wild And Clear And Blue
Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz maakten aan het begin van 2018 indruk met het debuutalbum van hun project I’m With Her en herhalen dit kunstje nu met het nog net wat betere tweede album

Laat Wild And Clear And Blue van I’m With Her uit de speakers komen en je hoort muzikanten en zangeressen van wereldklasse. Dat klopt ook, want Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz zingen als engeltjes en kunnen ook nog eens geweldig spelen. Zet ze in een studio met topproducer Josh Kaufman en je hebt alle ingrediënten voor een geweldig album. De drie hadden op hun debuutalbum een voorliefde voor traditionele rootsmuziek en die liefde hoor je ook op Wild And Clear And Blue, al klinkt het album ook wel wat moderner. Het past allemaal prachtig bij de geweldige stemmen van de drie, die goed zijn voor pure magie in de wonderschone harmonieën.

Drie geweldige zangeressen bij elkaar zetten en een album laten maken is zeker geen garantie op succes of voor een goed album, maar in het geval van Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz pakte het in 2018 uitstekend uit. Het eerste album van de gelegenheidsband I’m With Her, opgenomen in de studio van Peter Gabriel in het Britse band en geproduceerd door topproducer Ethan Johns, was immers een uitstekend album, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een hoog niveau aantikte.

Nu zijn Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz ook niet zomaar drie zangeressen. Ze hebben alle drie hun sporen in de Amerikaanse rootsmuziek ruimschoots verdiend en Sara Watkins en Sarah Jarosz zijn niet alleen uitstekende zangeressen maar ook nog eens virtuoze muzikanten. Je hoorde het allemaal op See You Around, het debuutalbum van I’m With Her.

Het is een album dat wat prijzen in de wacht sleepte, maar in Nederland volgens mij niet zo heel veel deed, maar toen ik het de afgelopen week nog eens beluisterde, was ik echt diep onder de indruk van het weergaloze snarenwerk op het album, van de prachtige stemmen van Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz en van de wonderschone harmonieën van de drie.

Op See You Around verwerkten de drie vooral invloeden uit de bluegrass en de Appalachen folk in hun songs, maar er waren ook subtiele uitstapjes naar omliggende genres. Ik luisterde weer eens naar See You Around omdat in de lijsten met albums van deze week een nieuw album van I’m With Her opdook. Na de hernieuwde kennismaking met I’m With Her was ik heel nieuwsgierig naar het nieuwe album van het drietal en Wild And Clear And Blue heeft me zeker niet teleur gesteld.

Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz deden de afgelopen jaren veel andere dingen, maar jaren na het debuutalbum van I’m With Her was er gelukkig weer tijd voor het gelegenheidsproject dat gelukkig geen eenmalig gelegenheidsproject is gebleken. De drie trokken dit keer naar upstate New York waar Wild And Clear And Blue werd opgenomen.

De drie gelouterde zangeressen en muzikanten zagen ook dit keer de meerwaarde van een producer van naam en faam en rekruteerden niemand minder dan Josh Kaufman, die de afgelopen jaren een indrukwekkend cv heeft opgebouwd met zijn werk voor onder andere Cassandra Jenkins, The Hold Steady, Anaïs Mitchell, Mary Chapin Carpenter en zijn eigen band Bonny Light Horseman.

Ook op het nieuwe album van I’m With Her wordt in muzikaal opzicht flink uitgepakt met vooral weergaloos snarenwerk (variërend van de mandoline tot de viool), maar Josh Kaufman heeft het allemaal geïntegreerd in een smaakvol geluid dat nergens over the top klinkt en dat alle ruimte biedt aan de zang.

Die zang is ook dit keer om van te watertanden, want Aoife O'Donovan, Sara Watkins en Sarah Jarosz zingen alle drie prachtig, maar als hun stemmen samenvloeien wordt het nog wat mooier en indrukwekkender. Ook op het tweede album is I’m With Her niet vies van Appalachen folk en bluegrass, maar het album klinkt ook wat moderner en dat bevalt me wel. Gelegenheidsbands vallen eerlijk gezegd meestal vies tegen, maar wat I’m With Her laat horen is wederom prachtig. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Caitlin Cannon - Love Addict - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Caitlin Cannon - Love Addict
Caitlin Cannon is de zoveelste nieuwe naam in de country(pop) scene van Nashville, maar haar album Love Addict laat een aansprekend geluid horen, dat toch weer net wat anders klinkt dan alles dat we al hebben

Ondanks een enorm zwak voor country(pop) dreigt zelfs bij mij de verzadiging zo nu en dan toe te slaan. Het aanbod in het genre is momenteel echt idioot groot en het niveau ligt over het algemeen hoog. Het betekent dat een gewoon goed country(pop) album momenteel niet goed genoeg meer is. Gelukkig zijn er ook albums als Love Addict van Caitlin Cannon, die iets toevoegen aan alles dat er al is. De muzikante uit Nashville maakt vooral ingetogen country en veel ballads, maar het is country die een brug slaat tussen verleden en heden en het is country met een bijzondere sfeer, die wordt versterkt door de mooie stem van de Amerikaanse muzikante. Interessante muzikante deze Caitlin Cannon.

Op basis van de cover van Love Addict van Caitlin Cannon had ik een doorsnee countrypop album verwacht. Dat is het officiële debuutalbum (in 2020 verscheen ook al eens een album) van de muzikante uit Nashville, Tennessee, echter zeker niet, want Love Addict is meer een countryalbum dan een countrypopalbum. De cover van het eerste album van Caitlin Cannon (zou misschien ook wel de cover van een doorsnee countryalbum uit de jaren 70 kunnen zijn, maar ook dat is Love Addict zeker niet.

Caitlin Cannon komt op haar debuutalbum op de proppen met een bijzonder geluid en het is wat mij betreft een geluid dat bol staat van de belofte. Dat Caitlin Cannon veel te bieden heeft kwam voor mij zeker niet als een verrassing, want het album wordt deze weken aangeprezen in de nieuwsbrief Backstrom’s Sonic Tonic van muziekpromotor Angela Backstrom en dat is een nieuwsbrief waarin de lat over het algemeen behoorlijk hoog ligt en die me al talloze interessante tips heeft opgeleverd.

Het is een nieuwsbrief die de afgelopen jaren zeer goed gevuld is, want worden er veel albums gemaakt in het hokje Amerikaanse rootsmuziek. Het valt niet mee om je binnen dit hokje nog te onderscheiden met een enigszins eigen geluid, maar Caitlin Cannon is hier op haar debuutalbum wat mij betreft glansrijk in geslaagd.

Love Addict is een album met vooral countryballads. Daar zijn er echt al heel veel, maar de ballads van Caitlon Cannon klinken anders. Dat ligt in eerste instantie aan de stem van de Amerikaanse muzikante, die zeker niet beschikt over de standaard countrystem vol weemoed en met een onmiskenbare snik.

De stem van de muzikante uit Nashville klinkt ook niet als die van de zangeressen die momenteel de lakens uitdelen in de countrypop uit de Amerikaanse muziekhoofdstad. Ik hoor hier en daar een vleugje Kacey Musgraves in de stem van Caitlin Cannon en dat is een van mijn favoriete stemmen, maar de stem van Caitlin Cannon heeft ook iets tijdloos dat herinnert aan de jaren 70 singer-songwriter muziek.

Ook in muzikaal opzicht klinkt Love Addict anders dan de meeste andere country(pop) albums van het moment. Het is een album dat hier en daar flarden van de countrymuziek uit het verleden laat horen, maar dat ook ingrediënten uit de countrypop zoals die momenteel gemaakt wordt bevat.

De instrumentatie op Love Addict is redelijk ingetogen, maar zit ook vol met fraaie accenten van gitaren, de pedal steel en strijkers. Ook in muzikaal opzicht doet het me, zeker qua sfeer, wel wat denken aan Kacey Musgraves, maar ik zeg zeker niet dat de muziek op het debuutalbum van Caitlin Cannon echt lijkt op die van de door mij zo geliefde Kacey Musgraves.

Love Addict geeft me misschien vooral hetzelfde aangename gevoel als met name Golden Hour en Deeper Well van Kacey Musgraves me geven, wat ligt aan de combinatie van een mooie stem, een smaakvolle instrumentatie, een ruimtelijke productie en sterke songs, die op Love Addict het hele spectrum van de liefde bestrijken, inclusief alle ups en downs.

Ik beluisterde het debuutalbum van Caitlin Cannon voor het eerst op de late avond en dan doet dit album echt wonderen, maar uiteindelijk is dit een album voor alle tijden en alle seizoenen. Er zijn dit jaar al veel goede country(pop) albums verschenen, maar dit is echt een bijzondere, die hoge ogen zou moeten gooien. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Men I Trust - Equus Caballus - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Men I Trust - Equus Caballus
De Canadese band Men I Trust leverde nog geen twee maanden geleden met Equus Asinus een uitstekend album af, maar gooit er deze week het minstens even goede en weer anders klinkende Equus Caballus tegenaan

Ik heb er met de Canadese band Men I Trust een favoriet bandje bij en het is er een die in korte tijd twee uitstekende albums heeft uitgebracht. Het zijn allebei albums die doen uitzien naar een eindeloze lente en zomer, maar het deze week verschenen Equus Caballus klinkt anders dan het twee maanden geleden verschenen album. De band uit Montreal heeft een fris klinkend indiepop album afgeleverd, dat bol staat van de invloeden, dat zowel aanstekelijk als avontuurlijk klinkt en dat nog wat verleidelijker wordt door de heerlijke zwoele stem van zangeres Emmanuelle Proulx, die de zon op Equus Caballus nog wat harder laat schijnen. Wat een leuke band en wat een leuke albums.

Een week of zes geleden besprak ik het album Equus Asinus van de Canadese band Men I Trust, mijn eerste kennismaking met de muziek van de band. De band uit Montreal klonk op dit album naar verluidt flink anders dan op haar vorige albums en het nieuwe geluid beviel me zeer.

Equus Asinus liet een wat dromerig geluid horen met vooral invloeden uit de folk en de dreampop en koos voor een lekker laag tempo, wat uitstekend paste bij de mooie en verleidelijke stem van zangeres Emmanuelle Proulx. Equus Asinus is voor mij nog altijd een heerlijke soundtrack voor zwoele lentedagen, maar ik lees op fora als MusicMeter dat zeker niet iedereen gecharmeerd was van het nieuwe geluid van Men I Trust.

Buiten de lelijke cover art was ik echter dik tevreden met het album, dat ik zeker niet kansloos acht voor mijn jaarlijstje. Tot mijn verbazing duikt Men I Trust nog geen twee maanden na het vorige album deze week alweer op met een nieuw album. Equus Caballus lijkt qua titel erg op zijn voorganger, wat alles te maken heeft met het feit dat Men I Trust heeft gewerkt aan een tweeluik, waarvan deze week het tweede deel is verschenen.

Het is kennelijk een tweeluik waarin de Canadese band meerdere kanten van zichzelf wil laten horen, want Equus Caballus klinkt duidelijk anders dan Equus Asinus. Equus Asinus is overigens de wetenschappelijke naam van de ezel, terwijl Equus Caballus de wetenschappelijke naam van het paard is. Op basis van de muziek op de albums kom ik er nog niet uit waarom het vorige album naar de ezel is vernoemd en het nieuwe album naar het paard, al is het wel duidelijk dat een ezel iets anders is dan een paard.

Vergeleken met het vorige album ligt het tempo op het nieuwe album van Men I Trust net wat hoger en hiernaast is de elektronica wat dominanter aanwezig en strooit de band met heerlijke gitaarloopjes. Gebleven is de heerlijke stem van Emmanuelle Proulx, die direct van de openingstrack meedogenloos verleidt met zwoele vocalen.

De muziek op Equus Asinus omschreef ik een week of zes geleden als een mix van dreampop en folk. Op Equus Caballus hoor ik misschien nog wel een vleugje dreampop, maar ik hoor toch vooral zwoele indiepop, waarin uiteenlopende invloeden uit het heden en verleden zijn verwerkt.

Het is pop die je af en toe mee terug neemt, bijvoorbeeld naar de muziek van Scritti Politti of naar zweverigere 80s pop, new wave of postpunk, maar het album bevat ook een aantal tracks die klinken alsof het Fleetwood Mac van halverwege de jaren 70 met een tijdmachine het heden in is geslingerd.

De zwoele zang van Emmanuelle Proulx is niet de enige overeenkomst tussen de twee albums van Men I Trust, want net als op Equus Asinus maakt de band uit Montreal ook op Equus Caballus muziek die het uitstekend doet in de lentezon, die met de muziek van de Canadese band door de oortjes nog wat prettiger aanvoelt.

Op de achtergrond kabbelt de muziek van de Canadese band bijzonder aangenaam voort, maar bij aandachtige beluistering, bij voorkeur met de koptelefoon, valt op dat de songs van Men I Trust ook op dit nieuwe album buitengewoon knap in elkaar zitten en ook absoluut zijn voorzien van scherpe randjes.

Een maand of twee geleden had ik nog nooit van Men I Trust gehoord en nu heb ik opeens twee albums die me dierbaar zijn en waartussen ik niet zomaar kan kiezen. De lente mag van mij eindeloos duren met deze twee heerlijke albums, die ook de zomer, de herfst en de winter ongetwijfeld glansrijk gaan doorstaan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kristina Murray - Little Blue - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kristina Murray - Little Blue
Na het fantastische Southern Ambrosia kreeg Kristina Murray te maken met een aantal diepe dalen, maar met Little Blue is ze terug en laat ze horen dat ze nog altijd behoort tot de best bewaarde geheimen van Nashville

Liefhebbers van moderne countrypop hebben niet zo veel te zoeken op het derde album van de Amerikaanse muzikante Kristina Murray. De muzikante uit Nashville, Tennessee, maakt ook op haar derde album vooral traditioneel aandoende Amerikaanse rootsmuziek met veel gitaren en een hoofdrol voor de pedal steel. Het is het soort muziek dat bijna zeven jaar geleden met Southern Ambrosia een prachtig album opleverde en ook Little Blue mag er wel zijn. Het is een tijdloos klinkend album met een aangenaam en gloedvol geluid, tijdloos klinkende songs en vooral ook een stem die je direct vanaf de eerste noten wilt koesteren. Mooi dat Kristina Murray terug is.

De Amerikaanse muzikante Kristina Murray debuteerde in het najaar van 2013 met Unravelin’. Het is een album dat destijds slechts in kleine kring werd opgemerkt, maar vooral over het hoofd werd gezien, ook door mij. Het debuutalbum van de muzikante uit Nashville, Tennessee, is in muzikaal opzicht geen heel opvallend album en ook de songs springen er wat mij betreft niet erg uit, maar in de krachtige stem van Kristina Murray hoor ik op haar debuutalbum absoluut de belofte.

Die belofte werd volledig waargemaakt op het in de herfst van 2018 verschenen Southern Ambrosia, dat moet worden gerekend tot de betere Amerikaanse rootsalbums van het betreffende jaar. Southern Ambrosia viel op door een gloedvol en volstrekt tijdloos Amerikaans rootsgeluid, dat ver verwijderd bleef van de countrypop van dat moment, maar aansloot bij de soms lekker stevige Amerikaanse rootsmuziek zoals die een aantal decennia eerder werd gemaakt.

Het tweede album van Kristina Murray viel ook op door een aantal aansprekende songs, die het tijdloze gevoel van Southern Ambrosia nog wat verder versterkte. De stem van Kristina Murray viel op haar debuutalbum al op, maar op haar tweede album maakte de muzikante uit Nashville nog veel meer indruk met een krachtige maar ook emotievolle stem.

Southern Ambrosia kreeg in 2018 relatief veel aandacht en het zag er dan ook goed uit voor Kristina Murray, maar vervolgens werd het helaas stil rond de Amerikaanse muzikante. Ze werkte in Nashville en omstreken nog wel stevig aan haar live-reputatie, maar de dood van haar vader en de coronapandemie trapten vervolgens stevig op de rem.

Het momentum voor Kristina Murray leek vervolgens vervlogen, maar deze week is ze gelukkig terug met haar derde album. Little Blue werd gemaakt met producers Misa Arriaga en Rachael Moore. Het zijn namen die bij mij geen belletje deden rinkelen, maar beiden hebben hun sporen ruimschoots verdiend in de muziekscene van Nashville.

Ook Little Blue is weer voorzien van een geluid dat dichter tegen de traditionele Amerikaanse rootsmuziek dan tegen de blinkende countrypop uit Nashville aan zit, maar het met veel gitaren en uiteraard een pedal steel ingekleurde geluid klinkt zeker niet oubollig of ouderwets. Op haar derde album heeft Kristina Murray ook wel wat met pop, maar het is eerder de pop zoals die halverwege de jaren 70 aan de Amerikaanse westkust werd gemaakt dan de pop van dit moment.

In de meeste songs op haar nieuwe album houdt Kristina Murray de pop echter op afstand en maakt ze de traditioneel aandoende country die bij liefhebbers van het genre in goede aarde zal vallen. De songs op Little Blue zijn minstens net zo aansprekend als die op het in 2018 terecht geprezen Southern Ambrosia, waardoor ook het derde album van Kristina Murray weer een plekje in de schijnwerpers verdient.

Dat doet het album ook zeker vanwege de zang, want de stem van Kristina Murray is alleen maar mooier geworden. De muzikante uit Nashville kan in muzikaal opzicht meerdere kanten op en haar stem past zich keer op keer moeiteloos aan. Zeker in de ballads op het album imponeert Kristina Murray met haar prachtige stem en hoor je een zangeres die niet onder doet voor het beste dat Nashville momenteel te bieden heeft. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
Het is moeilijk te geloven dat het debuutalbum van de Amerikaanse band Sparklehorse alweer dertig jaar oud is, maar het bijzondere Vivadixiesubmarinetransmissionplot mag inmiddels wel een klassieker worden genoemd

Vijftien jaar geleden kwam er met de zelfverkozen dood van voorman Mark Linkous een einde aan het bestaan van de Amerikaanse band Sparklehorse. Vijftien jaar daarvoor debuteerde de band met Vivadixiesubmarinetransmissionplot. Het is wat mij betreft het beste album van Sparklehorse, vooral om dat de band op haar debuutalbum voornamelijk kiest voor redelijk ingetogen songs. Het zijn songs die aan alle kanten rammelen, maar het zijn ook songs die bijzondere dingen met je doen. Vivadixiesubmarinetransmissionplot werd in 1995 warm ontvangen, maar inmiddels wordt het album nog hoger ingeschat. Een mooie herinnering of een album om te ontdekken als je van jaren 90 gitaaralbums houdt.

Bijna twee jaar geleden verscheen met Bird Machine postuum toch nog een vijfde album van de Amerikaanse band Sparklehorse. Door het album werd mijn interesse voor de rest van het oeuvre van de band weer aangewakkerd, want voor de release van Bird Machine was ik de band eerlijk gezegd vergeten.

Ik weet bijna zeker dat ik Sparklehorse in 1997 of 1998 als support-act in Paradiso of de Melkweg heb gezien, maar weet echt niet meer bij welke band dit was en kan er ook niets over vinden. Het was in ieder geval na de bijna fatale overdosis medicijnen van voorman Mark Linkous, want hij liep met een stok. Ik weet ook nog dat ik vervolgens het debuutalbum van Sparklehorse heb aangeschaft en de band hierna ben blijven volgen tot de dood van de voorman van de band in 2010.

Van de albums die Sparklehorse tijdens de 15 jaar van haar bestaan maakte is Vivadixiesubmarinetransmissionplot nog steeds mijn favoriete album. Het debuutalbum van de band uit Richmond, Virginia, verscheen in de zomer van 1995 en kreeg uitstekende recensies. Het is vergeleken met de andere albums van Sparklehorse een behoorlijk ingehouden album en dat is de kant van de band die mij met afstand het best bevalt.

Mark Linkous had de jaren voor 1995 vooral doorgebracht in Los Angeles met zijn band Dancing Hoods, wat hem niet veel succes maar wel een ernstige drugsverslaving had opgeleverd. Om de drugsverslaving onder controle te krijgen keerde hij terug naar zijn geboortegrond in Virginia, waar Vivadixiesubmarinetransmissionplot werd opgenomen.

In Richmond liep Mark Linkous de van Camper Van Beethoven en Cracker bekende David Lowery tegen het lijf en de twee besloten samen te gaan werken. Ze namen uiteindelijk met zijn tweeën het merendeel van Vivadixiesubmarinetransmissionplot voor hun rekening. David Lowery deed dit overigens niet onder zijn eigen naam maar onder de naam David Charles.

Het debuutalbum van Sparklehorse is zoals gezegd een vooral ingetogen album met slechts een enkele uitbarsting. De instrumentatie is behoorlijk sober, al is de lijst met voor het album gebruikte instrumenten nog best indrukwekkend. Vivadixiesubmarinetransmissionplot is een album met vooral invloeden uit de indierock, de lo-fi en de Amerikaanse rootsmuziek, maar een aantal songs op het album doet ook wat psychedelisch aan. Dat geldt zeker voor de songs met bedwelmende gitaarakkoorden en de fluisterstem van Mark Linkous.

De Amerikaanse muzikant was niet de vrolijkste toen hij Vivadixiesubmarinetransmissionplot opnam, want het debuutalbum van Sparklehorse is een donker of zelfs wat deprimerend album. Het is vaak een wat eenvoudig klinkend album, maar de eenvoud is ook de kracht van de songs op het debuutalbum van Sparklehorse. Zowel in muzikaal als in vocaal opzicht heeft het album een wat lo-fi karakter, maar de songs op Vivadixiesubmarinetransmissionplot hebben wat, waardoor het album kon uitgroeien tot een van de belangrijke gitaaralbums van de jaren 90.

Ik heb er de afgelopen twee jaar weer veel vaker naar geluisterd dan in de jaren er voor en koester Vivadixiesubmarinetransmissionplot inmiddels als een klassieker en dat is een predicaat dat het debuutalbum van de Amerikaanse band absoluut verdient. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: la loye - sweet dreams, see you tomorrow - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: la loye - sweet dreams, see you tomorrow
De Nederlandse muzikante Anne Lieke Heusinkveld heeft als la loye met sweet dreams, see you tomorrow een debuutalbum van een bijna onwerkelijke schoonheid afgeleverd, dat alleen maar indrukwekkender wordt

Het aanbod binnen genres als indiefolk en indiepop is momenteel groot, waardoor albums van nieuwkomers makkelijk tussen wal en schip vallen. Het zou echt doodzonde zijn als dit zou gebeuren met sweet dreams, see you tomorrow van la loye, want wat is dit een betoverend mooi album. Het alter ego van de Nederlandse muzikante Anne Lieke Heusinkveld maakt diepe indruk met zeer sfeervolle songs, die op prachtige en fantasievolle wijze zijn ingekleurd. De muziek op het album is echt prachtig en de zang doet hier zeker niet voor onder. Het lome en dromerige sweet dreams, see you tomorrow sleept je veertig minuten ver weg van alles en maakt diepe indruk. Wat een prachtig album.

Anne Lieke Heusinkveld maakt inmiddels al een aantal jaren muziek onder de naam la loye. Het leverde aan het eind van 2021 de bijzonder mooie EP to live under water op, waarop de Nederlandse muzikante indruk maakte met een handvol prachtige (indie)folksongs.

Anne Lieke Heusinkveld heeft vervolgens de tijd genomen voor het debuutalbum van la loye, dat deze week is verschenen. Met sweet dreams, see you tomorrow (wederom zonder hoofdletters) maakt la loye de belofte van de inmiddels ruim drie jaar oude EP meer dan waar.

Op het album gaat de Nederlandse muzikante deels verder waar de EP ophield. Ook sweet dreams, see you tomorrow bevat voornamelijk ingetogen en wat dromerig klinkende songs, waarin de stem van Anne Lieke Heusinkveld een belangrijke rol speelt. Vergeleken met de songs uit het verleden klinkt het debuutalbum van la loye wel een stuk voller, al blijft de muziek in de meeste songs redelijk subtiel.

Er is hoorbaar heel veel aandacht besteed aan de inkleuring van de songs op sweet dreams, see you tomorrow. De meeste songs bestaan uit meerdere lagen, waarvan er een aantal vooral atmosferisch en ruimtelijk klinken. Het wordt gecombineerd met subtiele ritmes en mooie gitaarakkoorden die diepte aanbrengen in het bijzondere geluid van la loye.

De muziek op sweet dreams, see you tomorrow is song na song echt betoverend mooi en hoe vaker je naar het bijzondere klankenpalet op het album luistert, hoe mooier het wordt. Het is een geluid dat nog altijd is te omschrijven als indiefolk, al doe je la loye met het label indiepop ook niet te kort.

De bijzonder mooie klanken op het debuutalbum van la loye worden gecombineerd met de al even mooie stem van Anne Lieke Heusinkveld. De Nederlandse muzikante zingt vooral fluisterzacht, maar ook met veel gevoel en precisie, wat uitstekend past bij de verzorgd klinkende muziek op het album.

Wanneer la loye opschuift richting indiepop hoor ik wel wat van Phoebe Bridgers en zeker ook van Billie Eilish, die de afgelopen week zoveel indruk maakte met haar concerten, maar sweet dreams, see you tomorrow roept ook associaties op met meerdere (indie)folkies.

Het is druk in de indiepop en indiefolk, maar het debuutalbum van la loye springt er in meerdere opzichten in positieve zin uit. In muzikaal opzicht verrast Anne Lieke Heusinkveld continu met bijzondere geluiden, fraaie accenten van uiteenlopende instrumenten waaronder blazers en een hele bijzondere sfeer.

Ook de zang op sweet dreams, see you tomorrow is elf songs lang echt prachtig en op een bijzondere wijze in balans met de muziek, die uiterst ingetogen maar ook groots en meeslepend kan klinken. En dan zijn er ook nog eens de songs, die eigenlijk onmiddellijk indruk maken, maar vervolgens steeds mooier en bijzonderder worden. Ik ga er van uit dat sweet dreams, see you tomorrow van la loye met bescheiden middelen is gemaakt, maar het album klinkt echt fantastisch.

Wanneer een Britse of Amerikaanse muzikante een album als dit zou hebben gemaakt zouden de Pitchforks van deze wereld superlatieven tekort zijn gekomen, maar la loye moet het vooralsnog doen met bescheiden aandacht. Ik heb het debuutalbum van de Nederlandse muzikante zelf ook min of meer bij toeval ontdekt, maar wat ben ik onder de indruk van sweet dreams, see you tomorrow. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Maren Morris - D R E A M S I C L E - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Maren Morris - D R E A M S I C L E
Met D R E A M S I C L E moet Maren Morris zich definitief gaan scharen onder de groten binnen de countrypop van het moment en dit doet ze met een fris en modern klinkend album met een flinke dosis pop

Ik heb de afgelopen jaren een ongelooflijk zwak voor countrypop en dan bij voorkeur countrypop met meer country dan pop. Maren Morris kiest op haar nieuwe album vaak voor meer pop dan country, maar D R E A M S I C L E is absoluut een countrypop album. Het is een album dat is voorzien van een blinkende productie en dat bol staat van de invloeden. Het is het soort countrypop waar ik niet altijd gek op ben, maar Maren Morris overtuigt op haar nieuwe album met geweldige en zeer aanstekelijke songs, met een fris en eigentijds geluid en natuurlijk met haar uitstekende stem. Ze had van mij ook best een puur countryalbum mogen maken, want dat kan ze ook, maar D R E A M S I C L E is ook heerlijk en wordt alleen maar beter.

Maren Morris is in Nederland misschien nog niet heel bekend, maar iedereen die de countrypop een beetje volgt, weet dat ze in de Verenigde Staten inmiddels is uitgegroeid tot een van de meest succesvolle zangeressen in het genre en het zou me niet verbazen als ook Nederland binnenkort aan haar voeten ligt.

De in Texas opgegroeide muzikante maakte als tiener al twee best aardige albums en streek vervolgens neer in Nashville, Tennessee. Daar kreeg ze het in eerste instantie zeker niet voor niets, maar met de single My Church kreeg ze uiteindelijk toch haar zo verdiende plekje in de spotlights. Met het door de eigenzinnige busbee geproduceerde HERO leverde Maren Morris vervolgens een van de beste countrypop albums van 2016 af en wist ze, net als Kacey Musgraves, een verrassend breed publiek aan te spreken.

Op het in 2019 verschenen GIRL nam Maren Morris de afslag richting af en toe wel erg gladde pop, wat een wat teleurstellend album opleverde. De revanche kwam in 2022 met het wederom uitstekende Humble Quest. Het door Greg Kurstin geproduceerde album liet wel weer horen wat Maren Morris in haar mars heeft. Het album moet worden gerekend tot de betere countrypop albums van de afgelopen jaren en laat goed horen wat een getalenteerde zangeres en songwriter Maren Morris is.

Met het deze week verschenen D R E A M S I C L E moet Maren Morris zich gaan scharen onder de allergrootsten binnen de countrypop van het moment en ik acht de kans groot dat dit gaat lukken. De Amerikaanse muzikante heeft niets aan het toeval over gelaten en heeft een goed gevuld blik met producers open getrokken, onder wie topkrachten als Greg Kurstin en de onvolprezen Jack Antonoff.

Ik ben normaal gesproken niet zo gek op albums waar meerdere producers aan gesleuteld hebben, maar D R E A M S I C L E klinkt echt fantastisch. Maren Morris flirtte een paar jaar geleden nog opzichtig met mainstream pop, maar op D R E A M S I C L E blijft ze de countrypop wat mij betreft redelijk trouw, maar dat zal niet iedereen met me eens zijn.

Het is wel countrypop waarin flink wat ruimte is voor invloeden uit andere genres en voor invloeden uit andere tijden, want Maren Morris laat zich op haar nieuwe album opvallend breed beïnvloeden. Op D R E A M S I C L E is het aandeel pop wat groter dan ik graag hoor binnen de countrypop, maar Maren Morris blijft, in ieder geval voor mij, wel aan de goede kant van de streep.

Het levert een eigentijds klinkend countrypop album op met een opvallend grote rol voor synths, die het album hier en daar ook een 80s of 90s vibe geven. Het nieuwe album van Maren Morris lijkt me daarom minder geschikt voor liefhebbers van traditionele countrymuziek, maar als een zwak hebt voor countrypop met een flinke dosis pop valt er op het nieuwe album van Maren Morris echt heel veel te genieten.

De muzikante uit Nashville laat horen dat ze een prima zangeres is, zeker in de wat meer ingetogen songs, en bovendien een zangeres met een eigen geluid, dat zich de afgelopen jaren nog flink heeft ontwikkeld. In muzikaal opzicht klinkt D R E A M S I C L E misschien wat clean, maar de muzikanten en producers die hebben gewerkt aan het album hebben vakwerk afgeleverd.

Maren Morris zag haar huwelijk op de klippen lopen, maar heeft zeker geen breakup album gemaakt, al hoor je hier en daar wel wat melancholie in de songs die vooral plezier uitstralen. Ik heb de afgelopen jaren een flink zwak ontwikkeld voor Maren Morris en met haar nieuwe album overtuigt ze me weer verassend makkelijk. In november staat ze in de Melkweg, dat zou wel eens heel goed kunnen gaan worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mei Semones - Animaru - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mei Semones - Animaru
Het ene moment hoor je zwoele bossa nova, het volgende moment complexe jazz of een vleugje rock, wat er voor zorgt dat het debuutalbum van Mei Semones een even aangenaam als interessant album is

AllMusic.com tipte me het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Mei Semones. Op basis van de omschrijving kon ik me geen voorstelling maken van haar muziek, maar Animaru blijkt al heel snel een interessant album. Het is een album dat loom en lichtvoetig kan klinken, maar het is ook een album dat complex en voorzichtig tegendraads kan klinken. Mei Semones verwerkt op haar debuutalbum uiteenlopende invloeden en het zijn invloeden die niet vaak worden gecombineerd. Hetzelfde geldt voor de combinatie van de Engelse en de Japanse taal, die Animaru nog wat eigenzinniger maakt. Haar debuutalbum zet Mei Semones op de kaart als een muzikante om in de gaten te houden.

De afgelopen week besprak ik vooral albums van bands en muzikanten die ik al minstens enkele jaren ken, maar tussen de nieuwe albums van deze week zat gelukkig ook één verrassing. Animaru is mijn eerste kennismaking met de muziek van Mei Semones en dat is niet zo gek, want het is het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante.

Ik kwam op het spoor van Animaru door de selectie van de muziekwebsite AllMusic.com, die Mei Semones als volgt omschreef: “Brooklyn-based singer/songwriter who blends sophisticated indie pop with jazz, bossa nova, and mathrock”. Dat klinkt behoorlijk intrigerend, maar de muziek op het debuutalbum van Mei Semones is nog wat intrigerender.

Ik vind mathrock altijd een wat vage term en een nog vager genre, maar ik hoor zeker rockinvloeden op het album. Invloeden uit de jazz en bossa nova zijn nog wat dominanter aanwezig en folk mag wat mij betreft ook best worden genoemd als belangrijk bestanddeel van de muziek van Mei Semones. Hiermee zijn we er nog niet.

Animaru opent met inventief jazzy gitaarspel, waarna invloeden uit de bossa nova de song overnemen, hier en daar onderbroken door wat stevigere gitaren en bijzondere strijkersarrangementen. Het klinkt direct zomers en aangenaam, maar je hoort ook direct dat Mei Semones niet vies is van behoorlijk complexe muziek.

Het is muziek die een geschoold muzikante verraadt. Dat blijkt ook te kloppen, want de muzikante uit Brooklyn, New York, studeerde aan het prestigieuze Berklee College of Music in Boston, waar jazzgitaar haar specialisatie was. Dat is goed te horen, want het akoestische gitaarspel op Animura klinkt niet alleen prachtig, maar is af en toe ook behoorlijk onnavolgbaar, zeker wanneer de songs van Mei Semones de kant van de jazz opgaan. Hetzelfde geldt overigens voor het weergaloze baswerk op het album.

De muziek op Animaru doet bijzondere dingen met je. Het ene moment is het muziek die uitnodigt tot het opzoeken van een plekje in de zon om even lekker te ontspannen, maar het volgende moment wil je de soms behoorlijk complexe muziek op het album volledig uitpluizen en zit je op het puntje van de stoel. Animaru is in muzikaal opzicht soms een vat vol tegenstrijdigheden, maar net zo makkelijk een album dat het oor aangenaam streelt.

De Amerikaanse muzikante doet hetzelfde met haar stem, die zwoel kan verleiden in de door bossa nova gedomineerde tracks, maar die ook meer tegen de haren in kan strijken in de wat complexere songs. Mei Semones zingt op haar debuutalbum overigens deels in het Engels en deels in het Japans, waarbij opvalt dat het Japans net zo goed past bij bossa nova als het Portugees.

Animaru is waarschijnlijk geen album dat je in één keer verovert, bij mij gebeurde dat in ieder geval niet. Ik moest zelf wennen aan de bijzondere mix van genres en ook zeker aan de stem van de Amerikaanse muzikante, maar eenmaal gewend aan het eigenzinnige geluid en de bijzondere zang op het album, begon Animaru van Mei Semones aan te groeien en deze groei is nog niet gestopt.

Het is nog wel lastig om te bepalen voor wie dit album nu precies interessant is, want Animaru is geen bossa nova album, het is ook geen jazzalbum en ik zou het zeker geen pop- of rockalbum noemen. Het debuutalbum van Mei Semones is van alles een beetje en dat klinkt verrassend lekker. Zeker eens beluisteren dus. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jenny Hval - Iris Silver Mist - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jenny Hval - Iris Silver Mist
De Noorse muzikante Jenny Hval betovert op haar nieuwe album Iris Silver Mist met wonderschone klanken vol avontuur, die je meenemen op een bedwelmende en buitengewoon fascinerende luistertrip

Ik kwam de muziek van de Noorse muzikante Jenny Hval ruim tien jaar geleden voor het eerst tegen en kon er toen nog niet goed mee uit de voeten. Sindsdien is haar muziek stapje voor stapje wat toegankelijker geworden en ben ik steeds meer onder de indruk geraakt van haar muziek. Het zorgt er voor dat ik ieder nieuw album van Jenny Hval weer net wat mooier vind dan het vorige album en dat gaat ook weer op voor haar nieuwe album Iris Silver Mist. Het is een conceptalbum dat continu de fantasie prikkelt, maar dat ook een unieke sfeer creëert. Het is een stuk minder experimenteel dan de muziek die de Noorse muzikante tien jaar geleden maakte, maar het klinkt nog altijd heel bijzonder.

Ik heb een aantal jaren geworsteld met de muziek van de Noorse muzikante Jenny Hval. Haar eerste albums intrigeerden me absoluut en waren bij vlagen ook zeker mooi, maar het waren ook albums waar ik veel te vaak geen chocola van kon maken, waardoor ik ze uiteindelijk toch liet liggen.

Het veranderde in 2016, toen Jenny Hval haar album Blood Bitch uitbracht. Het is een album dat ik pas ontdekte nadat het in meerdere jaarlijstjes was opgedoken, maar vervolgens liet ik me snel overtuigen door de bijzondere mix van elektronische muziek, klassieke muziek en avant-garde en de al even bijzondere zang van Jenny Hval.

Sinds Blood Bitch zijn de albums van de Noorse muzikante steeds iets toegankelijker geworden, waardoor ik The Practice Of Love uit 2020 en Classic Objects uit 2022 nog wat makkelijker omarmde dan Blood Bitch uit 2016. Toegankelijk is in het geval van Jenny Hval overigens een zeer relatief begrip, want voor dertien in een dozijn popsongs ben je bij haar nog altijd niet aan het juiste adres.

Het deze week verschenen Iris Silver Mist is een stuk minder experimenteel dan de vroege albums van Jenny Hval en is weer net wat toegankelijker dan Classic Objects, maar iedereen die op zoek is naar hitgevoelige popsongs die na één keer horen voorgoed in je hoofd zitten, kunnen waarschijnlijk niet overweg met het nieuwe album van Jenny Hval.

De basis van de meeste songs op het nieuwe album van Jenny Hval kreeg vorm tijdens de coronapandemie. De muzikante uit Oslo raakte geïntrigeerd door de wijze waarop geuren verbonden kunnen zijn met herinneringen. Het levert met Iris Silver Mist een conceptalbum op over geuren en herinneringen en ik vind het een bijzonder mooi album.

De geuren moet je er uiteraard zelf bij verzinnen, maar het nieuwe album van Jenny Hval prikkelt wel een aantal andere zintuigen. In de openingstrack hoor je fraaie atmosferische klanken, bijzondere ritmes, uiteenlopende natuurgeluiden en de opvallend mooie zang van de Noorse muzikante, die haar stem ook gebruikt als instrument.

In de openingstrack is er ook weer direct de combinatie van ingrediënten die makkelijk het oor strelen en ingrediënten die de fantasie prikkelen. Het zijn ingrediënten die terugkeren in meerdere songs op het album, hier en daar gecombineerd met bijzondere elektronica, die varieert van nostalgisch tot futuristisch.

Ik zal de muziek van Jenny Hval op Iris Silver Mist niet snel experimenteel noemen of in het hokje avant-garde stoppen, maar alledaags is het album geen moment. Jenny Hval klinkt echt totaal anders dan op haar vroege albums, maar haar muziek is, ondanks het wat toegankelijkere karakter, nog steeds avontuurlijk en verrassend.

Ik moest nog wel even wennen aan haar vorige albums, maar Iris Silver Mist vond ik eigenlijk direct mooi. Het is een album met een duidelijk Scandinavische sfeer, maar het op het legendarische 4AD label verschenen album herinnert ook aan een aantal in het verleden op dit label verschenen albums, zeker wanneer wat ambient achtige klanken domineren.

Iris Silver Mist is soms bedwelmend of sprookjesachtig mooi, maar soms ook vervreemdend en ongrijpbaar. Ik heb lang moeten wennen aan de muziek van Jenny Hval, maar hetgeen dat ze laat horen op haar nieuwe album is bijzonder indrukwekkend en echt wonderschoon. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Esther Rose - Want - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Esther Rose - Want
Esther Rose is met Want alweer toe aan haar vijfde album en net als zijn twee voorgangers is ook Want een album dat binnen de Amerikaanse rootsmuziek moet opvallen met een veelzijdig geluid, sterke songs en uitstekende zang

Esther Rose opereerde een aantal jaren wat in de marge, maar ze trekt gelukkig steeds meer aandacht met haar muziek. Volkomen terecht, want na twee aardige albums leverde ze met How Many Times en Safe To Run twee uitstekende albums af. Die lijn trekt de muzikante uit Santa Fé, New Mexico, door op haar nieuwe album Want. Wat betreft de producer en de muzikanten vertrouwt Esther Rose grotendeels op vaste waarden en uiteraard vertrouwt ze ook dit keer op haar uitstekende stem. In muzikaal opzicht weet de Amerikaanse muzikante zich echter flink te verbreden op haar vijfde album en het derde uitstekende album op rij. Absoluut iemand om in de gaten te houden deze Esther Rose.

Op de eerste twee albums van singer-songwriter Esther Rose hoorde ik, zeker in de zang, wel het talent van de Amerikaanse muzikante, maar This Time Last Night (2017) en You Made It This Far (2019) waren wat mij betreft niet voldoende onderscheidend om de aandacht echt lang vast te houden.

Het ontbrak op de eerste twee albums van Esther Rose vooral aan een goede productie en aan een echt interessante instrumentatie en die hoorde ik wel op het in 2021 verschenen How Many Times. Voor de productie van haar derde album deed de destijds in New Orleans woonachtige muzikante een beroep op stadgenoot Ross Farbe, die ook bekend is van de synthpop band Video Age.

Ross Farbe liet de synths voor deze klus thuis en voorzag How Many Times van een zeer smaakvol Amerikaans rootsgeluid, waarin de stem van Esther Rose mocht schitteren en dat ook deed. Het leverde een album op dat moet worden gerekend tot de betere Amerikaanse rootsalbums van 2021 en dat kunstje herhaalde Esther Rose in 2023 toen haar vierde album Safe To Run verscheen.

Esther Rose had nieuw geluk gevonden in Santa Fé, New Mexico, en dat hoorde je op het prachtig en ook zeker optimistisch klinkende album, dat wederom was geproduceerd door Ross Farbe en bijdragen kende van leden van aansprekende bands uit de New Orleans scene als The Deslondes, Silver Synthetic en Hurray For The Riff Raff.

Deze week is het vijfde album van Esther Rose verschenen en net als zijn twee voorgangers is ook Want een ijzersterk album geworden. De Amerikaanse muzikante woont nog steeds in New Mexico, maar nam haar nieuwe album op in Nashville, waar wederom Ross Farbe aanschoof als producer. Ook meerdere muzikale vrienden uit New Orleans, waaronder leden van The Deslondes, wisten de weg naar de studio in Nashville te vinden, waardoor ook Want weer geweldig klinkt.

Op Safe To Run experimenteerde Esther Rose al met een wat veelkleuriger geluid en dit heeft ze verder ontwikkeld op Want. Het is een uitstekend album geworden waarop Esther Rose put uit meerdere genres, soms ook buiten de Amerikaanse rootsmuziek, en ook nog eens met zevenmijlslaarzen door de tijd stapt.

Alle invloeden worden gecombineerd tot een eigen geluid waarin Esther Rose ook dit keer in eerste instantie vooral indruk maakt met haar stem. De Amerikaanse muzikante zingt met nog wat meer expressie en emotie dan op haar vorige albums en voorziet de vaak zeer persoonlijke songs op het album van veel energie en gevoel.

Die energie en dat gevoel hoor je ook in de muziek op het album. Esther Rose heeft ook dit keer een aantal uitstekende muzikanten om zich heen verzameld en die laten horen in meerdere genres uit de voeten te kunnen. Want bevat een aantal wat stevigere songs met invloeden uit de (country)rock, maar ook voor het meer ingetogen werk ben je bij Esther Rose nog altijd aan het juiste adres.

Met name het gitaarwerk en de bijdragen van de pedal steel op Want zijn prachtig, maar ook de andere muzikanten op het album leveren vakwerk af. Dat doet Esther Rose ook zelf, want ze laat voor de derde keer op rij horen dat ze binnen de Amerikaanse rootsmuziek met de beste zangeressen en de beste songwriters mee kan. Het werk van Esther Rose is helaas nog wat ondergewaardeerd, maar dat moet nu echt gaan veranderen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Young Gun Silver Fox - Pleasure - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Young Gun Silver Fox - Pleasure
Met zomerse temperaturen in aantocht is het de hoogste tijd voor een aangenaam zomerse soundtrack en die wordt geleverd door Young Gun Silver Fox, dat je meeneemt naar de Amerikaanse westkust van de jaren 70

Het is inmiddels al lang geen geheim meer waar de Britse muzikant Andy Platts en de Amerikaanse muzikant Shawn Lee de mosterd halen. De eerste vier albums van hun band Young Gun Silver Fox stonden vol met de zwoele en melodieuze muziek die in de jaren 70 aan de Amerikaanse westkust werd gemaakt. Het zijn albums waar de inspiratiebronnen dik bovenop liggen, maar zeker de laatste drie albums van Young Gun Silver Fox voelden zeker niet aan als overbodige retro. Dat geldt ook weer niet voor het deze week verschenen Pleasure waarop de twee hun geluid en hun songs verder hebben geperfectioneerd. Het levert een album op dat doet uitzien naar een lange, warme en vooral ook zorgeloze zomer. De soundtrack voor deze zomer is nu alvast beschikbaar.

West End Coast, het bijna tien jaar geleden verschenen debuutalbum van het duo Young Gun Silver Fox, moedigde mij vooral aan om een aantal vergeten albums uit de jaren 70 weer eens uit de kast te halen. Op hun debuutalbum maakten de Britse muzikant Andy Platts, die eerder aan de weg timmerde met zijn band Mamas Gun, en de Amerikaanse muzikant en producer Shawn Lee, die onder andere actief was Jeff Buckley en Lana Del Rey, muziek die de hoogtijdagen van onder andere The Eagles, America, Steely Dan, Hall & Oates en The Doobie Brothers deed herleven.

Het debuutalbum van Young Gun Silver Fox klonk als een playlist met wat obscure maar absoluut zonnige en aangename softrock, blue-eyed soul en AM rock zoals die in de jaren 70 aan de Amerikaanse westkust werd gemaakt. Ik vond het zeker niet slecht en in de meeste gevallen zelfs bijzonder aangenaam, maar koos vervolgens toch snel voor een playlist met de hits uit deze genres en periode.

Andy Platts en Shawn Lee vervolmaakten hun geluid vervolgens op hun tweede album AM Waves uit 2018, dat een vergelijkbaar geluid liet horen, maar dan wel met betere songs en een zowel in muzikaal als vocaal opzicht mooier geluid. AM Waves vond ik daarom wel een aardig alternatief voor een playlist met muziek uit de jaren 70 en hetzelfde ging op voor Canyons uit 2020, dat wat extra soul en een beetje funk toevoegde in een nog net wat zwoeler klinkende productie.

Na Canyons ging ik er echter wel van uit dat twee albums van het duo wel genoeg zou zijn, maar met Ticket To Shangri-La leverden Andy Platts en Shawn Lee in 2022 hun beste album tot dat moment af, waardoor ik het album echt niet kon laten liggen. Ticket To Shangri-La was niet alleen een productioneel hoogstandje, maar het album bevatte ook songs die in de jaren 70 stuk voor stuk zouden zijn uitgegroeid tot grote hits en alles werd ook nog eens perfect uitgevoerd.

Alle reden dus om toch weer nieuwsgierig te zijn naar het deze week verschenen vijfde album van het Brits-Amerikaanse duo. Pleasure is op zich niets nieuws onder de zon, maar de titel van het nieuwe album van Young Gun Silver Fox is wel een vlag die de lading dekt, zeker nu de temperaturen weer gaan stijgen tot zomerse waarden. Ook het nieuwe album van het Brits-Amerikaanse duo is weer een album dat de ruimte vult met zonnestralen en warmte en dat alle urgentie om ook maar iets te doen wegneemt.

Aan de inspiratiebronnen is niets veranderd. Ook op Pleasure keert Young Gun Silver Fox terug naar de jaren 70 en dan met name naar de Amerikaanse westkust. Waar het duo op haar debuutalbum flink achter bleef bij de grote voorbeelden, is het op Pleasure goed voor songs van hoog niveau.

Pleasure klinkt als een verzameling hits uit de jaren 70 en het zijn hits die mee hadden gekund met de hits van de eerder genoemde inspiratiebronnen. Hall & Oates zouden hebben getekend voor een collectie songs als deze en dat geldt voor meer voorbeelden van Young Gun Silver Fox.

Ook de kwaliteit van de muziek en de zang voldoet aan de hoogste kwaliteitsstandaarden. De instrumentatie klinkt warm en verzorgd, maar zit ook vol mooie details en ook de zang en de harmonieën op Pleasure zijn van topkwaliteit. Natuurlijk maken Andy Platts en Shawn Lee muziek die al eerder is gemaakt, maar ze doen dit wel heel erg goed. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lael Neale - Altogether Stranger - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lael Neale - Altogether Stranger
Het is bijzondere muziek die de Amerikaanse muzikante Lael Neale maakt en ook op haar vierde album overtuigt ze makkelijk met even minimalistische als bedwelmende klanken en haar eigenzinnige zang

Lael Neale maakte vier jaar geleden indruk met het tijdens de coronapandemie gemaakte Acquainted With Night en deed hetzelfde met het in 2023 uitgebrachte Star Eaters Delight. Het is niet de makkelijkste muziek die de Amerikaanse muzikante maakt en ook haar stem zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar het is ook muziek die bijzondere dingen met je kan doen als je vatbaar bent voor de bijzondere sfeer die Lael Neale creëert op haar albums. Het is muziek die doet denken aan de muziek die in de jaren 60 werd gemaakt, maar Altogether Stranger is ook een album dat opvalt tussen de albums uit het heden. Het is allemaal niet makkelijk misschien, maar ik heb een ongelooflijk zwak voor dit album.

De Amerikaanse singer-songwriter Lael Neale klonk op haar debuutalbum I’ll Be your Man uit 2015 als een singer-songwriter uit de jaren 70. Ze had de pech dat er op dat moment heel veel jonge vrouwelijke singer-songwriters met een voorliefde voor muziek uit de jaren 70 rondliepen, waardoor het album ten onrechte nauwelijks aandacht kreeg.

Ik maakte zelf kennis met de muziek van Lael Neale toen ze aan het begin van 2021 het album Acquainted With Night uitbracht. Het is een album dat ze vanwege de coronapandemie niet in haar thuisbasis Los Angeles maakte, maar op het platteland van Virginia waar ze opgroeide en waar ze zich opsloot met haar omnichord, die het geluid op het album, dat vaak een jaren 60 sfeer had, voor een belangrijk deel bepaalde.

Het bezwerende en soms wat desolaat klinkende folkalbum werd twee jaar geleden gevolgd door het uitstekende Star Eaters Delight, dat mijn jaarlijstje haalde. Het is een album dat net wat voller klonk dan zijn voorganger en zich, mede door de inzet van flink wat elektronica, ook met grote regelmaat buiten de grenzen van de folk begaf. In mijn omgeving was zeker niet iedereen gecharmeerd van de stem van de Amerikaanse muzikante, maar ik kon zelf goed overweg met haar bijzondere zang.

Lael Neale is na de nodige omzwervingen weer terecht gekomen in Los Angeles, waar ze met name in de vroege ochtenduren haar vierde album opnam. Het is een album dat zeker in het verlengde ligt van zijn voorgangers en absoluut het unieke stempel van Lael Neale draagt.

Ook op Altogether Stranger is de muziek van de Amerikaanse muzikante dromerig en sfeervol, maar ook altijd wat minimalistisch en lo-fi. Lael Neale omringt zich nog altijd voor een belangrijk deel door ouderwets klinkende elektronica, waaronder de omnichord en de Mellotron. Het geeft haar muziek een licht psychedelische jaren 60 en The Velvet Underground vibe, maar Lael Neale klinkt ook nog altijd als een folkie uit dezelfde periode.

Van haar soms wat onvaste en hoge stem moet je houden, maar als je gevoelig bent voor de vocale verleiding van de muzikante uit Los Angeles is deze behoorlijk meedogenloos. Altogether Stranger bevat ruim een half uur muziek en het is een half uur muziek die je meesleept naar andere werelden en tijden.

Het is knap hoe Lael Neale met bescheiden middelen haar eigen muzikale universum weet te creëren en muziek maakt die op hetzelfde moment in het verleden en in het heden staat. Wat nog knapper is, is dat de songs van de muzikante uit Los Angeles alleen maar mooier worden wanneer ze haar muziek nog wat minimalistische maakt.

Een eenvoudige drummachine, een repeterend pianoakkoord of wat zweverige synths, alle middelen die Lael Neale inzet hebben een maximaal effect. Luister maar eens naar het eenvoudige maar werkelijk prachtige Tell Me How To Be There en je begrijpt precies wat ik bedoel. Altogether Stranger bevat meer van dit soort songs en met name op het tweede deel van het album dringen de songs zich stevig op.

Ik moet altijd even wennen aan de muziek van Lael Neale maar uiteindelijk zijn de vorige twee albums van de Amerikaanse muzikante me zeer dierbaar geworden. Het lijkt nog wat sneller te gebeuren met Altogether Stranger, dat ik daarom nog wat hoger aansla dan de vorige albums van Lael Neale. Aanrader dus. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Samantha Crain - Gumshoe - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Samantha Crain - Gumshoe
Het is lang stil geweest rond Samantha Crain, maar de Amerikaanse muzikante levert deze week met het veelzijdige Gumshoe wederom een album af dat laat horen hoe getalenteerd ze is als zangeres en als songwriter

Samantha Crain maakte in 2013 met Kid Face een album dat maar moeilijk te overtreffen is. Het is een album dat anders klonk dan de andere albums van dat moment en waarop eigenlijk alles klopte. De Amerikaanse muzikante had sindsdien te maken met de nodige tegenslagen, maar ze bleef albums maken die er toe doen. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen Gumshoe. Het is een album dat put uit meerdere genres, maar alle songs op het album klinken onmiskenbaar als Samantha Crain. Kid Face blijft nog altijd mijn favoriete album van de muzikante uit Oklahoma, maar ik ben nog lang niet klaar met het mooie en verrassend veelzijdige Gumshoe.

Samantha Crain bracht ruim twaalf jaar geleden het album Kid Face uit. Het duurde even voor het album de aandacht trok, maar vervolgens kon de Amerikaanse muzikante in brede kring rekenen op zeer lovende woorden. Dat was volkomen terecht, want Kid Face is zo’n uniek album dat je maar eens in de zoveel tijd tegen komt. Op Kid Face verwerkte Samantha Crain zowel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek als uit de pop in een uniek eigen geluid, dat een nog duidelijker eigen gezicht kreeg door haar bijzondere stem en de hoeveelheid gevoel waarmee ze zong.

Kid Face is nog altijd een album dat ik intens koester en dat ik schaar onder de beste albums van dit millennium, maar de muzikante die werd geboren in Shawnee, Oklahoma, en Indiaans (Choctaw) bloed heeft, maakte meer mooie albums. Haar later opnieuw uitgebrachte eerste twee albums Songs In The Night uit 2009 en You (Understood) uit 2010 waren hooguit een voorstudie op Kid Face, maar met Under Branch & Thorn & Tree (2015), You Had Me At Goodbye (2017) en A Small Death (2020) bevestigde Samantha Crain haar status als enorm talent.

Het laatstgenoemde album kwam tot stand na een donkere periode, waarin Samantha Crain werd geconfronteerd met meerdere auto-ongelukken (!) en een lange periode van revalidatie. Het leverde een zeer sfeervol maar ook zeer melancholisch album op, dat de Amerikaanse muzikante vrijwel in haar eentje maakte. Samantha Crain leek haar leven aan het begin van 2020 weer op de rails te hebben, maar kwam vervolgens terecht in de coronapandemie, die muzikanten hard raakte.

Het was vervolgens lang stil rond Samantha Crain, maar deze week laat ze met het album Gumshoe gelukkig weer van zich horen. De muzikante uit Oklahoma werkte in het verleden vaak in haar eentje, maar koos voor haar nieuwe album voor het samenwerken met een band en het uitnodigen van meerdere gastmuzikanten. Het levert een album op dat weer flink anders klinkt dan we van Samantha Crain gewend zijn.

Gumshoe opent met een wat gruizige rocksong met lekker veel gitaren en een nostalgische vibe. Het is slechts een van de vele kanten die de Amerikaanse muzikante van zichzelf laat horen op haar nieuwe album. Zo wordt de wat stevige openingstrack gevolgd door een ingetogen en wat zweverige track, die zowel ingrediënten uit de Amerikaanse rootsmuziek als ingrediënten uit de indiepop bevat. Wanneer Samantha Crain speelt met ritmes en synths schuift haar muziek verder de kant van de indiepop op, maar Gumshoe bevat ook meer ingetogen songs, die juist dichter tegen de folk en country aan kruipen en met blazers ingekleurde songs die juist soulvol klinken.

Gumshoe is door de veelheid aan invloeden het meest veelzijdige album van Samantha Crain tot dusver en ook het meest eigenzinnige. Het blijft wel een typisch Samantha Crain album, al is het maar vanwege de zo herkenbare stem van de Amerikaanse muzikante, die op Gumshoe echt prachtig zingt en tekent voor zeer persoonlijke teksten.

Ik heb Gumshoe inmiddels meerdere keren beluisterd en mis nog de pure magie van Kid Face, maar ik hoor wel een album dat kwaliteit ademt, dat een duidelijk eigen geluid heeft en dat bol staat van de groeipotentie. Het is een album dat misschien wat moeilijk te plaatsen is, maar dat het absoluut verdient om beluisterd te worden en dat na Kid Face het beste is dat Samantha Crain tot dusver heeft gemaakt. Erwin Zijleman

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Curtis Mayfield - Curtis (1970) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Curtis Mayfield - Curtis (1970)
Curtis Mayfield begon in 1970 voorzichtig aan een solocarrière en leverde met zijn debuutalbum Curtis direct een ware klassieker af, want dat is het album zowel in muzikaal als in vocaal opzicht

Curtis Mayfield is, mede door een ernstig ongeluk tijdens een concert, niet erg oud geworden, maar heeft ons een stapeltje geweldige soulalbums nagelaten. Zijn beste albums stammen uit de vroege jaren 70 en zijn debuutalbum Curtis uit 1970 vind ik persoonlijk de beste. Het is een album dat in muzikaal opzicht fascineert van de eerste tot en met de laatste noot en dat alles heeft wat een soulalbum moet hebben. Dat heeft het album ook in vocaal opzicht, want Curtis Mayfield is een groot soulzanger. De uitstekende songs en de geëngageerde teksten maken het debuutalbum van Curtis Mayfield nog wat specialer. Curtis is dan ook een van de beste soulalbums ooit gemaakt.

Er is een tijd geweest dat ik heel veel soulalbums kocht. De meeste grote soulzangers en soulzangeressen kwamen destijds wel voorbij, maar tot een paar jaar geleden had ik nog nooit naar een compleet album van Curtis Mayfield geluisterd. Ik kende de Amerikaanse muzikant wel van een aantal singles en van een bepaalde sound, maar een heel album kende ik eigenlijk niet.

Ik ben het oeuvre van de in 1999 op slechts 57-jarige leeftijd overleden Curtis Mayfield een paar jaar geleden gaan ontdekken en raakte al snel in de ban van met name zijn vroege albums. De Amerikaanse muzikant maakte zijn meest memorabele albums tussen 1970 en 1975. Het is een relatief korte periode, maar Curtis Mayfield was in deze periode wel opvallend productief.

De soundtrack bij de film Super Fly uit 1972 is waarschijnlijk het bekendste en meest succesvolle album van Curtis Mayfield, maar als ik moet kiezen, ga ik toch voor zijn debuutalbum Curtis uit 1970. Curtis Mayfield maakte in de jaren 60 deel uit van de band The Impressions, die zich stevig liet beïnvloeden door gospel, doo-wop en soul. De in Chicago geboren muzikant zag zijn eerste soloalbum in eerste instantie als een zijuitstapje, maar door het succes van Curtis zou hij niet meer terugkeren bij zijn voormalige band.

Dat Curtis in 1970 zo succesvol was verbaast me niet, want wat is het door Curtis Mayfield zelf geproduceerde album een knap album. Het is een album waarop Curtis Mayfield, destijds pas 28 jaar oud, vooral invloeden uit de soul, de funk en de psychedelica verwerkt, wat een unieke sound oplevert. Curtis klonk ik 1970 anders dan de meeste andere soulalbums en baarde terecht opzien.

De Amerikaanse muzikant koos voor een bijzondere mix van vintage soul met blazers, rijke orkestraties met onder andere bijdragen van de harp en flink wat strijkers en opvallende en vaak opzwepende ritmes en percussie. Het zorgt er voor dat Curtis ook 55 jaar na de release nog buitengewoon opwindend en invloedrijk klinkt. Curtis heeft ongetwijfeld invloed gehad op een hele generatie nieuwe soulzangers, die echter geen van allen een album van het kaliber van het debuutalbum van Curtis Mayfield hebben gemaakt.

De muziek op het album klinkt fantastisch, maar Curtis Mayfield laat op zijn debuutalbum als solomuzikant ook horen dat hij een geweldige soulzanger is. Hij combineert in zijn stem kenmerken van alle grote soulzangers van dat moment en imponeert als zanger. De stem van een nog jonge Curtis Mayfield klinkt soepel en soulvol, maar ook zeker doorleefd, waardoor zijn stem moeiteloos overeind blijft tussen al het muzikale vuurwerk op het album.

De muzikant uit Chicago schreef in zijn jonge jaren ook nog eens zeer geëngageerde teksten, die zowel de politieke als maatschappelijke onderwerpen niet schuwen en nog verrassend actueel zijn. Het maakt van Curtis een nog wat indrukwekkender album.

Toen ik begon met het kopen van soulalbums focuste ik al snel op persoonlijke favorieten als Sam Cooke, Stevie Wonder, Al Green en vooral Marvin Gaye. Het is een rijtje soulzangers waartussen Curtis Mayfield zeker niet had misstaan. Liefhebbers van soulmuziek die het verleden van het genre willen ontdekken moeten dan ook zeker niet blijven steken bij soulklassiekers van de genoemde soulzangers, maar moeten ook zeker Curtis van Curtis Mayfield er eens bij pakken. Erwin Zijleman

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lucius - Wildewoman - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Lucius is een band uit Brooklyn, New York. Van deze band trekken met name de twee zangeressen, Jess Wolfe en Holly Laessig, de aandacht. De twee waren vorig jaar al te horen op de prachtige plaat van San Fermin en zijn nu de smaakmakers op het debuut van Lucius, Wildewoman. Het is een debuut dat een nachtmerrie zal zijn voor een ieder die een plaat bij voorkeur in een hokje wil duwen. Het debuut van Lucius maakt dit vrijwel onmogelijk. Wildewoman begint bij de Phil Spector pop uit de jaren 60, maar sleept je vervolgens mee in een woeste roller coaster ride langs een aantal decennia popmuziek. Lucius maakt muziek die opvalt door de fraaie instrumentatie en imponeert door de vocalen van Jess Wolfe en Holly Laessig. De instrumentatie op Wildewoman is opvallend veelkleurig. De band kan haar songs inkleuren met stemmige muziek die raakt aan die in het Amerikaanse rootssegment, maar Lucius is ook niet vies van lichtvoetige indie-pop, verleidelijke powerpop, wat zwaarder aangezette electropop of honingzoete popmuziek die uitstekend gedijt in het mooie lenteweer van het moment. Het is een instrumentatie die varieert van bijzonder smaakvol tot bijna kitscherig, maar die altijd een opvallend eigen geluid heeft waarin het detail een belangrijke rol speelt. In de meer roots georiënteerde songs zijn er de prachtige gitaarlijnen, in de springerige indie-pop de aanstekelijke elementen als handgeklap of meedogenloos verleidelijke refreinen. Lucius springt zo van Neko Case naar de B52’s en van Cults naar The Ronnettes, maar doet misschien nog wel het meest denken aan de in de jaren 90 zwaar ondergewaardeerde stadsgenoten Luscious Jackson. Wildewoman is in muzikaal opzicht zoals gezegd een opvallende plaat. Lucius slaagt er in om meerdere tegenpolen met elkaar te verbinden en maakt muziek die rauw en zoet, stekelig en aanstekelijk en lichtvoetig en experimenteel is. Zonder vocalen zou het al een prima plaat zijn, maar de vocalen van Jess Wolfe en Holly Laessig maken van Wildewoman van Lucius een geweldige plaat. Jess Wolfe en Holly Laessig beschikken over krachtige stemmen die op één of andere manier goed bij elkaar passen. Ze slagen er bovendien in om met hun stemmen perfect aan te sluiten op de muziek van de drie multi-instrumentalisten in de band. In de meer roots georiënteerde songs zingt het tweetal met veel emotie en een lichte snik, maar als de zon moet schijnen, schijnt deze ook fel. En wanneer de muziek van Lucius een rauw of stekelig randje heeft, verschijnt dit ook in de stemmen van de twee zangeressen. Wildewoman van Lucius is uiteindelijk een plaat die niet of nauwelijks lijkt op die van de concurrentie. De band uit New York beschikt over een opvallend geluid dat alle kanten op schiet. Het is een geluid dat niet bang is om tegen de haren in te strijken, maar uiteindelijk is beluistering van Wildewoman van Lucius uitsluitend een genot. Een van de memorabele debuten van 2014; dat durf ik nu al wel te zeggen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lucius - Lucius - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lucius - Lucius
Met de fantastische stemmen en de betoverend mooie harmonieën van Holly Laessig en Jess Wolfe kun je geen slecht album maken, maar op het nieuwe album is Lucius ook in muzikaal opzicht weer op de juiste weg

Met Wildewoman leverde de Amerikaanse band Lucius in 2013 een in alle opzichten fascinerend album af. Het album prikkelde uitvoerig de fantasie, maar betoverde met de prachtig bij elkaar kleurende stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe, die nieuwe dimensies toevoegden aan het begrip harmonieën. De albums die volgden waren in muzikaal opzicht wat minder spannend, maar bleven overeind door de zang. Op het deze week verschenen titelloze nieuwe album slaat Lucius ook in muzikaal opzicht weer interessantere wegen in, waardoor het onaantastbare Wildewoman weer binnen bereik komt. Dat de zang ook op het nieuwe album weer van een torenhoog niveau is zal inmiddels niemand meer verbazen.

Holly Laessig en Jess Wolfe debuteerden in 2009 als Lucius met het album Songs From The Bromley House. Het in eigen beheer uitgegeven album is inmiddels wat weggemoffeld, ook door de twee zelf, al is het nog wel te koop op hun bandcamp pagina. Het is een album dat laat horen dat Holly Laessig en Jess Wolfe geweldig kunnen zingen, maar het album is zeker niet zo goed als het in 2013 verschenen Wildewoman, dat inmiddels wordt gezien als het debuutalbum van Lucius.

Wildewoman, dat overigens pas in 2014 in Nederland werd uitgebracht, is nog altijd met afstand mijn favoriete Lucius album. Het is een album met sensationeel goede zang, maar ook met fantastische en lekker eigenzinnige songs, die continu dingen doen die je niet verwacht.

Lucius was sinds Wildewoman te horen op talloze albums, waaronder albums van de groten op aarde, want de stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe doen iets met een song. De albums die Lucius sinds Wildewoman maakte blonken stuk voor stuk uit door fantastische zang, maar in muzikaal opzicht werd het allemaal wat minder spannend en voor mij soms zelfs wat te gepolijst.

Vanwege het vleugje disco en het snufje ABBA moest ik wel even wennen aan het in 2022 verschenen Second Nature, maar de stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe trokken me uiteindelijk toch weer over de streep. Desondanks begon ik met enige zorg aan het deze week verschenen titelloze album van Lucius, want er zou een moment kunnen komen waarop alleen geweldige zang niet meer voldoende is.

Bij eerste beluistering van het nieuwe album van Lucius bleek gelukkig direct dat mijn zorg niet nodig was. Het nieuwe album van Lucius klinkt interessanter en een stuk minder gepolijst dan zijn voorganger. De pure pop van Second Nature is vervangen door een indiepop geluid met uitstapjes richting indierock.

Holly Laessig en Jess Wolfe bepalen nog altijd het geluid van Lucius, maar het is inmiddels ook al een tijdje een band en dat hoor je op het nieuwe album beter dan op de vorige albums. Lucius beperkt zich op haar nieuwe album niet tot de indiepop van het moment en sleept er af en toe wat invloeden uit de jaren 80 bij, wat je vooral hoort in de bijdragen van de synths, die prachtig combineren met de gitaren, die een veel voornamere rol spelen dan op de vorige albums van Lucius.

Het nieuwe album is misschien nog niet zo goed en avontuurlijk als Wildewoman, maar ik vind het echt veel beter dan zijn voorganger(s). Lucius heeft een veelzijdig album gemaakt, dat in iedere song net wat anders klinkt. Ik vind niet alle songs op het album even goed, maar de beste momenten op het titelloze album zijn van een ontzettend hoog niveau. Dat ligt ook dit keer vooral aan de zang, want wat zingen Holly Laessig en Jess Wolfe weer geweldig.

De twee beschikken over behoorlijk verschillende stemmen, die individueel makkelijk overtuigen, maar de magie ontstaat wanneer de stemmen van Holly Laessig en Jess Wolfe samen komen in waanzinnig mooie harmonieën. Het zijn harmonieën waarin de stemmen van de twee elkaar op bijzondere wijze versterken en op hetzelfde moment contrasteren. Het zorgt ook dit keer voor de nodige kippenvel momenten, zeker voor een liefhebber van dit soort harmonieën als ik. Lucius leek in muzikaal opzicht wat minder interessant te worden, maar vindt op het nieuwe album weer de juiste weg. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kassi Valazza - From Newman Street - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kassi Valazza - From Newman Street
Kassi Valazza zette zichzelf twee jaar geleden op de kaart met het echt prachtige Kassi Valazza Knows Nothing en laat met het nog wat mooiere From Newman Street horen dat dit album zeker geen toevalstreffer was

Wanneer de eerste noten van From Newman Street uit de speakers komen word je een aantal decennia terug geworpen in de tijd. Kassi Valazza laat zich ook op haar derde album weer beïnvloeden door de country, folk en psychedelica uit de jaren 60 en 70. Het klinkt allemaal fantastisch en het past ook nog eens perfect bij de stem van de Amerikaanse muzikante, die klinkt als de folkies en countryzangeressen van weleer. From Newman Street ligt in het verlengde van het debuutalbum van Kassi Valazza en van Kassi Valazza Knows Nothing, maar de Amerikaanse muzikante weet zich ook weer wat te verbeteren, wat een meer dan uitstekend album oplevert.

De Amerikaanse singer-songwriter Kassi Valazza leverde in het voorjaar van 2019 met Dear Dead Days een werkelijk fantastisch debuutalbum af. Het is een debuutalbum dat de muzikante die destijds opereerde vanuit Portland, Oregon, had moeten scharen onder de grote beloften van de country en de folk van dat moment, maar het album kreeg helaas nauwelijks aandacht, ook niet van mij overigens, want ik ontdekte het album pas veel later.

Hoe anders was het bijna precies vier jaar later, toen het tweede album van Kassi Valazza verscheen. Kassi Valazza Knows Nothing werd terecht de hemel in geprezen in de roemruchte Britse muziektijdschriften Mojo en Uncut en kreeg ook in Nederland de nodige aandacht. Ook ik was bijzonder enthousiast over het album, dat aan het eind van 2023 de hogere regionen van mijn jaarlijstje wist te bereiken.

Kassi Valazza Knows Nothing was nog een stuk beter dan het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante en betoverde met een geluid dat deed denken aan de folk en country van een aantal decennia eerder. De muziek op het debuutalbum van Kassi Valazza klonk tijdloos, maar de instrumentatie op Kassi Valazza Knows Nothing was ook bijzonder mooi en veelzijdig. Ook de kwaliteit van de songs sprak zeer aan, maar het tweede album van de Amerikaanse muzikante maakte vooral indruk met de geweldige zang, die de songs en verhalen op Kassi Valazza Knows Nothing op prachtige wijze tot leven bracht.

De genoemde Britse muziektijdschriften waren de afgelopen maand ook weer erg enthousiast over het deze week verschenen derde album van Kassi Valazza en ik kan ze alleen maar gelijk geven. From Newman Street is vanaf de eerste noten een warm bad en dat blijft het tien songs lang.

Kassi Valazza en haar band hebben ook het derde album van de Amerikaanse muzikante voorzien van een mooi en bijzonder geluid. Het is een geluid dat je mee terug neemt naar de folk en country uit de jaren 60 en 70, maar er is ook een fraai laagje psychedelica uit deze periode aan toegevoegd, wat het album een kosmisch sfeertje geeft.

De band van Kassi Valazza speelt ook dit keer de sterren van de hemel en tekent voor een nostalgisch maar ook bedwelmend geluid vol uitstekend snarenwerk, waaronder uiteraard de pedal steel. Alleen met de muziek op From Newman Street was ik al dik tevreden geweest, maar Kassi Valazza tekent ook dit keer voor zeer aansprekende songs, die zich direct opdringen.

Het zijn songs die stuk voor stuk prachtsongs worden door de geweldige stem van Kassi Valazza. De muzikante die een nieuw thuis heeft gevonden in New Orleans, Louisiana, zingt op From Newman Street nog mooier dan op haar vorige twee albums en moet wat bij betreft worden geschaard onder de mooiste stemmen binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Ze klinkt ook anders dan de meeste andere folk- en countryzangeressen van het moment en herinnert aan de grote zangeressen in deze genres uit een ver verleden.

Ik vond Kassi Valazza Knows Nothing twee jaar geleden al een bijna perfect album, maar het wederom in mei verschenen derde album van Kassi Valazza is nog wat beter. From Newman Street is een album waarvan ik alleen maar zielsgelukkig kan worden en iedere keer als ik naar het album luister voelt het weer wat beter. Kassi Valazza moet wat mij betreft dan ook definitief worden gerekend tot de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Natalia Lafourcade - Cancionera - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Natalia Lafourcade - Cancionera
De Mexicaanse muzikante Natalia Lafourcade haalde in 2022 de jaarlijstjes met het prachtige De Todas Los Flores en maakt ook op haar nieuwe album Cancionera weer indruk met een stem vol gevoel en weemoed

Ik luister niet heel vaak naar Spaanstalige albums, maar had een paar jaar geleden opeens een stapeltje persoonlijke favorieten. Hiertussen zat De Todas Los Flores van Natalia Lafourcade, die deze week opduikt met een nieuw album. Het is een album waarop de Mexicaanse muzikante de traditionele muziek uit haar vaderland veel steviger omarmt. Het vijf kwartier durende album, dat in één take live werd opgenomen, is voorzien van buitengewoon stemmige klanken en die passen perfect bij de prachtige stem van de Mexicaanse muzikante. Het levert een wat traditioneel en nostalgisch klinkend album op, maar het is ook een album vol gevoel, passie en weemoed, dat hard binnen komt.

De Mexicaanse muzikante Natalia Lafourcade timmert al zo’n 20 jaar aan de weg, heeft inmiddels een flinke stapel albums op haar naam staan en is in eigen land een grootheid, maar ik ken haar eigenlijk alleen van het in 2022 verschenen De Todas Los Flores. Mijn Spaans is wat roestig, maar het breakup album van Natalia Lafourcade wist me drie jaar geleden stevig te ontroeren.

Op De Todas Los Flores verwerkte Natalia Lafourcade flink wat invloeden uit de traditionele Mexicaanse muziek, maar het album verwerkte ook invloeden uit de folk en jazz, hier en daar verrijkt met een vleugje Bossa Nova. Op het album waren een aantal uitstekende jonge muzikanten te horen, waarna meestergitarist Marc Ribot de muziek naar een nog wat hoger plan tilde.

Het indrukwekkendst was echter de emotievolle stem van Natalia Lafourcade, die een album lang zorgde voor kippenvel. Sindsdien verscheen een live album van de Mexicaanse zangeres, maar sinds deze week is er ook een nieuw studioalbum, Cancionera.

Natalia Lafourcade stond op haar vorige album open voor invloeden van buiten de Mexicaanse muziek, maar op haar nieuwe album drukt ze de muziek waarmee ze opgroeide weer wat dichter tegen zich aan. Naar verluidt werd Cancionera in één take opgenomen met analoge apparatuur. Dat is een leuk weetje, maar het heeft ook daadwerkelijk effect gehad op het album, dat een bijzondere sfeer heeft.

Cancionera opent met stemmige pianoklanken, waarna nog wat stemmiger klinkende strijkers invallen en later ook nog blazers worden toegevoegd. Het klinkt bijna als filmmuziek bij een dramatisch familie epos, zodat je de stem van Natalie Lafourcade nog niet direct mist. De stem van de Mexicaanse muzikante komt in de openingstrack van het album alleen terug in achtergrondzang, die het filmische karakter van de muziek versterkt.

Wanneer de stem van Natalia Lafourcade opduikt in de tweede track, is er direct weer het kippenvel dat ik nog kende van het vorige album van de Mexicaanse muzikante. Natalia Lafourcade zingt met ongelooflijk veel kracht en gevoel, maar zingt ook met veel precisie. De instrumentatie is vooral stemmig, nostalgisch en melancholisch met een combinatie van gitaar, piano, veel strijkers en af en toe blazers en dat past perfect bij de stem van de Mexicaanse muzikante, die ook vol weemoed zit.

Cancionera klinkt als een album dat vele decennia oud zou kunnen zijn, maar de urgentie spat er van af. Ik was op zich onder de indruk van het wat moderner klinkende geluid van de Mexicaanse zangeres op haar vorige album, maar ik heb ook zeker wat met Cancionera, dat anders klinkt dan alle andere albums die ik de laatste tijd heb beluisterd.

Het is een album waarop met heel veel gevoel en smaak wordt gemusiceerd en waarop songs staan die een bijzondere sfeer oproepen. Het is een sfeer die wordt versterkt door de prachtige stem van Natalia Lafourcade, die veertien songs en bijna vijf kwartier met hart en ziel zingt.

Het is bijzonder indrukwekkend en nog wat indrukwekkender wanneer je je bedenkt dat het album in één take werd opgenomen. Natalia Lafourcade is in Mexico beroemd en ook in de Verenigde Staten zeer geliefd. Hoogste tijd dat we ook in Nederland vallen voor haar bijzondere muziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Eliana Glass - E - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Eliana Glass - E
De Australisch-Amerikaanse muzikante Eliana Glass is nog een twintiger, maar klinkt op haar zeer subtiel maar wonderschoon ingekleurde debuutalbum E als een groot jazzzangeres en als een oude ziel

Ik heb een paar keer naar E van Eliana Glass moeten luisteren voor het album bij mij binnen kwam, maar langzaam maar zeker ben ik gefascineerd en gecharmeerd geraakt van het debuutalbum van de muzikante uit New York. E is een jazzalbum en het is een jazzalbum van het lome en subtiele soort. Het pianospel op het album is spaarzaam en langzaam en de rest van de klanken op het album zijn nog wat subtieler. Het levert een bezwerend geluid op, dat de wereld even een stuk minder snel laat draaien. De sobere klanken op E bieden alle ruimte aan de stem van Eliana Glass en wat is het een bijzondere stem, die decennia ouder klinkt dan Eliana Glass daadwerklijk is. Bijzonder album.

Eliana (Colachis) Glass is een in Australië geboren, in Seattle opgegroeide en momenteel in New York woonachtige muzikante, die deze week haar debuutalbum E heeft uitgebracht. Het is een album dat zich af en toe redelijk ver buiten mijn comfort zone beweegt, maar ik keer op een of andere manier toch steeds weer terug naar het album, dat me ook hopeloos intrigeert.

Het is een album waar het etiket jazz op is geplakt en daar valt niets op af te dingen. Het is behoorlijk subtiele jazz, want het grootste deel van de instrumentatie bestaat uit de piano van Eliana Glass. Het is pianospel dat wordt gecombineerd met subtiele baslijnen en nog subtielere bijdragen van onder andere gitaren, drums en synths. Ik ben vrij allergisch voor nerveuze uptempo jazz, maar de dromerige klanken op het debuutalbum van Eliana Glass kan ik prima verdragen en zeker op een lome zondagochtend doet E in muzikaal opzicht wonderen.

Het pianospel van de muzikante uit New York is altijd subtiel, maar soms bijna minimalistisch van aard. Eliana Glass speelt op E geen noot teveel en houdt in de muziek op haar debuutalbum veel ruimte open. Het is ruimte die ze vult met haar stem. De zang op E klinkt geschoold en is behoorlijk veelzijdig. Het is zang die met enige regelmaat betoverend mooi is, maar de stem van Eliana Glass kan ook wel wat tegen de haren instrijken.

Ik ben niet heel erg thuis in de vocale jazz, maar kan me voorstellen dat de zang op het album associaties oproept met grote jazzzangeressen uit het verleden. Pitchfork komt op de proppen met Carla Bley and Annette Peacock en ik geloof de Amerikaanse muziekwebsite op hun woord. Zelf heb ik bij beluistering van E vooral associaties met Nina Simone en van recentere datum Lady Blackbird (en dan met name haar debuutalbum) en Melanie de Biasio.

De muziek op het eerste album van Eliana Glass is zoals gezegd zeer subtiel en het tempo ligt uiterst laag. Daar moet je voor in de stemming zijn en dat geldt in mijn geval ook een beetje voor de stem van de muzikante ujt New York. Ook de zang op E sleept zich langzaam voort, waardoor E je ook langzaam in slaap kan sussen, maar zeker wanneer je het album met volledige aandacht beluistert valt er veel moois te ontdekken op het album, zowel in muzikaal als in vocaal opzicht.

Eliana Glass beschikt over een bijzondere en enorm veelzijdige stem, maar zingt ook met veel gevoel en doorleving en op zeer intense wijze. Ze klinkt als een jazzzangeres op leeftijd, maar tot mijn verbazing is Eliana Glass pas 27 jaar oud. Het maakt de zang op E alleen maar knapper en het album alleen maar bijzonderder.

Voor de songs vertrouwde de Australisch-Amerikaanse muzikante vooral op het werk van anderen, maar omdat ik de originelen niet ken, voelen de songs voor mij aan als Eliana Glass songs. Ik geef eerlijk toe dat ik lang niet altijd in de stemming ben voor E en ook tijdens wandelen heb ik weinig aan het album dat de pas flink vertraagt, maar zo op zijn tijd doet het album wonderen.

Liefhebbers van vocale jazz gaan ongetwijfeld smullen van de muziek en vooral ook de stem van Eliana Glass, maar ook een ieder voor wie E net wat buiten de muzikale comfort zone ligt, zal op het album veel mooie dingen horen. Ik ben in ieder geval blij dat ik het album uiteindelijk toch heb opgepakt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Loki Project - Game Of Life - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Loki Project - Game Of Life
De Nederlandse muzikante Lieke Dijkstra heeft als Loki Project met Game Of Life een buitengewoon interessant en intrigerend album afgeleverd, dat anders klinkt dan alle andere albums van het moment

Direct vanaf de eerste noten is Game Of Life van Loki Project een album dat de fantasie prikkelt. In muzikaal opzicht klinkt het eerste album van het project van de Nederlandse muzikante Lieke Dijkstra bijzonder fascinerend en ook de zang op het album trekt direct de aandacht. De soms wat minimalistisch maar ook avontuurlijk klinkende songs op het album zijn op het eerste gehoor behoorlijk ongrijpbaar, maar uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Lieke Dijkstra laat zich door van alles beïnvloeden en combineert uiteenlopende genres in een uniek eigen geluid. Game Of Life van Loki Project is een album van eigen bodem waar we best trots op mogen zijn en dat alle aandacht verdient.

Tussen de releases van deze week kwam ik min of meer bij toeval Game Of Life van Loki Project tegen. Bij snelle beluistering van het album intrigeerde het me wel en nu ik het album wat beter ken ben ik nog een stuk enthousiaster over het debuutalbum van Loki Project.

Ik heb nog niet heel veel info kunnen vinden over de achtergrond van Loki Project, maar op bandcamp staat een informatief verhaaltje: “Loki Project is the artistic persona of experimental musician and visual artist Lieke Dijkstra. Known for her expressive voice and genre-defying sound, her music is characterized by a certain minimalism, within which an explosiveness unfolds, which often brings across a paradox: there is lightness yet also something more dark is to be found.”

Ik heb meestal niet zo heel veel met dit soort omschrijvingen, maar in het geval van Game Of Life vind ik de tekst best treffend. De naam Lieke Dijkstra was ik nog niet eerder tegen gekomen, maar ze timmerde tot dusver vooral aan de weg als kunstenares. Ik weet niet of Game Of Life haar eerste stap in de muziek is, maar het is hoe dan ook een hele knappe stap.

Het debuutalbum van Loki Project bevat acht tracks, waarvoor Lieke Dijkstra en haar medemuzikanten ruim 36 minuten nodig hebben. Het project van Lieke Dijkstra neemt de tijd voor het uitwerken van de songs op het album en dat levert fascinerende songs op. Het zijn songs die geen van allen zijn te omschrijven als toegankelijke popsongs, maar ontoegankelijk is de muziek van Loki Project ook zeker niet.

Het is jammer dat er op de bandcamp pagina van Loki Project maar heel weinig informatie is te vinden over de muzikanten en de instrumenten die zijn te horen op het album, want in muzikaal opzicht klinkt Game Of Life heel bijzonder. Het album opent met wat Oriëntaals aandoende klanken, die worden gecombineerd met prachtige baslijnen. Het doet inderdaad wat minimalistisch aan, maar in muzikaal opzicht is Game Of Life een typisch voorbeeld van “less is more”.

De bijdragen van uiteenlopende instrumenten zijn subtiel, maar hebben hierdoor juist een maximaal effect. De wat minimalistische of in ieder geval subtiele klanken bieden veel ruimte aan de zang en die ruimte pakt Lieke Dijkstra op indrukwekkende wijze. De Amsterdamse muzikante beschikt over een hele mooie en ook nog eens zeer veelzijdige stem. Het is een stem die wat onderkoeld kan klinken en hierdoor associaties op kan roepen met uiteenlopende Scandinavische zangeressen, maar de zang op Game Of Life klinkt ook verrassend soulvol.

De combinatie van bijzondere klanken en hele mooie zang keert terug in alle songs op het album, maar het debuutalbum van Loki Project kiest steeds een net wat andere invalshoek en verwerkt hierbij invloeden uit nogal verschillende genres, variërend van ambient tot hiphop. Het levert een album op dat niet goed of eigenlijk helemaal niet in een hokje is te duwen en dat klinkt als geen enkel ander album, maar de songs van Loki Project dringen zich verrassend makkelijk op.

Het zijn songs die door de bijzondere en vaak repetitieve klanken en de al even bijzondere zang een bijna hypnotiserende uitwerking hebben en ondertussen de fantasie eindeloos prikkelen. Dat blijft Game Of Life doen, want door het bijzondere karakter van de muziek en de zang en de eigenzinnige songstructuren blijf je nieuwe dingen horen op dit album. Wat mij betreft een hele bijzondere verrassing van eigen bodem. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Bells Larsen - Blurring Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Bells Larsen - Blurring Time
Bells Larsen ging in transitie en werd van een non-binair persoon een man, maar combineert de twee flink verschillende versies van zijn stem op wonderschone wijze op het opvallende maar ook prachtige Blurring Time

Good Grief van Bells Larsen groeide in de maanden na de release eind 2022 uit tot een album dat me zeer dierbaar is. Dat dankte het album vooral aan de prachtige stem van de Canadese muzikant, die meer dan eens aan Phoebe Bridgers deed denken. Bells Larsen is inmiddels een man en heeft een veel lagere stem gekregen. Het is een stem die op Blurring Time wordt gecombineerd met de stem van Bells Larsen uit het verleden, wat volkomen unieke duetten en harmonieën oplevert. Het zijn twee stemmen die zo mooi bij elkaar kleuren dat het tweede album van Bells Larsen makkelijk ontroert, wat wordt versterkt door de mooie, persoonlijke en wat melancholische songs op het album.

In de herfst van 2022 besprak ik Good Grief, het debuutalbum van de Canadese muzikant Bells Larsen. De muzikant, die zichzelf destijds zag als non-binair persoon, liet zich op Good Grief hoorbaar inspireren door Phoebe Bridgers, op dat moment de onbetwiste koningin van de indiepop en indierock.

Bells Larsen was destijds zeker niet de enige die zich liet inspireren door de muziek van Phoebe Bridgers, maar op het behoorlijk melancholische Good Grief hoorde ik ook genoeg eigenheid. Ik was in mijn recensie al behoorlijk positief over het debuutalbum van Bells Larsen, maar ben later nog veel meer gaan houden van het album, dat vooral opviel door de prachtige stem van de Canadese muzikant.

We zijn inmiddels een kleine drie jaar verder en er is veel gebeurd in het leven van Bells Larsen. De Canadese muzikant gaat inmiddels al man door het leven en de transitie naar het nieuwe geslacht heeft nogal wat gevolgen gehad voor zijn stem. De prachtige vrouwenstem die was te horen op Good Grief is inmiddels een donkere mannenstem geworden, waardoor Blurring Time voor een belangrijk deel een totaal ander album is geworden dan het debuutalbum van Bells Larsen.

Blurring Time is een uniek album geworden, want Bells Larsen nam zijn tweede album op tijdens de transitie naar zijn nieuwe geslacht. Een deel van de zang werd opgenomen met de hoge stem die Bells Larsen vroeger had, maar later werd ook zijn nieuwe veel lagere stem toegevoegd aan de opnamen. Het zijn twee stemmen die prachtig zijn gecombineerd in harmonieën.

Het is een productioneel kunststukje, want hoe krijg je de zang zo mooi synchroon, maar het klink ook echt prachtig. Ik heb heel veel met de oude stem van de Canadese muzikant, maar ook de nieuwe stem mag er zijn. Het zijn stemmen die blenden zoals de stemmen van broers en zussen dit doen en het zijn stemmen die bij mij onmiddellijk de juiste snaar wisten te raken en vervolgens alleen maar mooier zijn geworden.

In vocaal opzicht is Blurring Time voor hooguit 50% te vergelijken met Good Grief, maar in muzikaal opzicht liggen de twee albums veel dichter bij elkaar. Ook op Blurring Time hoor ik nog wel wat van de muziek van Phoebe Bridgers, al schuift Bells Larsen op het nieuwe album ook meer op richting indiefolk en Amerikaanse rootsmuziek.

Wanneer de nieuwe stem van de Canadese muzikant het voortouw neemt hoor ik wel wat van Elliott Smith, die net als Bells Larsen niet vies was van de nodige melancholie, en ook Sufjan Stevens is relevant vergelijkingsmateriaal. Op hetzelfde moment klinkt Blurring Time volkomen uniek.

Een belangrijk deel van de kracht van Blurring Time schuilt wat mij betreft in de unieke combinatie van de twee stemmen van Bells Larsen en dat is een truc die de Canadese muzikant maar één keer uit de hoge hoed kan toveren. Ik ben daarom heel benieuwd naar de toekomstige muzikale verrichtingen van de muzikant uit Montreal, die ondertussen met Good Grief en Blurring Time al wel twee uitstekende albums heeft gemaakt.

Ik zie die toekomstige muziek met vertrouwen tegemoet, want ook de nieuwe stem van Bells Larsen is mooi en de Canadese muzikant schrijft bovendien aansprekende songs met persoonlijke teksten. Album nummer drie zal wel weer totaal anders klinken dan Blurring Time, waardoor Bells Larsen een fascinerend oeuvre aan het opbouwen is. Erwin Zijleman