Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hannah Jadagu - Describe - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hannah Jadagu - Describe
De Amerikaanse muzikante Hannah Jadagu maakte indruk met haar gitaar georiënteerde debuutalbum Aperture en gooit het nu over een andere maar ook interessante boeg met het vooral met elektronica ingekleurde Describe

Hannah Jadagu maakte een album dat in het voorjaar van 2023 prima paste in de hokjes indiepop en indierock, maar het album klonk ook origineel. Dat geldt ook weer voor het deze week verschenen Describe, maar de twee albums verschillen flink van elkaar. Het debuutalbum van de muzikante uit New York had gitaren als basis, maar op haar tweede album kiest Hannah Jadagu vol voor de elektronica. Het album schuift hierdoor op van indierock naar indiepop, maar het is wel een album dat zich breed laat beïnvloeden en duidelijk anders klinkt dan de meeste andere albums in het genre. Het sluit misschien minder goed aan op mijn smaak dan het vorige album, maar ik ben zeker gecharmeerd van Describe.

De afgelopen week was een goede week voor de liefhebbers van indiepop en indierock. Het zijn genres waarin het al tijden flink dringen is, al heeft dat ook alles te maken met de brede definities van de genres. Ik was de afgelopen week al positief over een aantal albums die passen in de hokjes indiepop en indierock, maar gaf ook aan dat het steeds lastiger wordt om je als muzikant te onderscheiden in deze genres. Dat geldt vooral voor jonge vrouwelijke muzikanten, want die zijn, in ieder geval in mijn bubbel, oververtegenwoordigd in de indiepop en indierock van het moment.

Toch voeg ik nog een indiepop en indierock album toe aan mijn selectie van deze week. Het gaat om Describe van de Amerikaanse muzikante Hannah Jadagu. Het is voor mij een bekende naam, want de muzikante, die een paar jaar geleden Texas verruilde voor New York, liet in het voorjaar van 2023 een uitstekende indruk achter met haar debuutalbum Aperture . Het is een album dat volgde op een met een stokoude iPhone opgenomen EP waarop Hannah Jadagu nog vooral bedroom pop maakte , maar op Aperture zette de Amerikaanse muzikante een flinke stap met een rijker en interessanter geluid.

Met Describe zet Hannah Jadagu een volgende stap en het is wederom een boeiende stap. Ik noemde het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante een indiepop en indierock album, maar als ik haar tweede album in een hokje moet stoppen, laat ik het label indierock achterwege. Het debuutalbum van Hannah Jadagu was nog grotendeels een gitaar georiënteerd album met meerdere uitstapjes richting indierock, maar op Describe is ze de rock vergeten.

Op Describe zijn de gitaren vervangen door een flinke batterij analoge synths en een aantal drummachines. Het zorgt voor een totaal ander geluid, maar het is een geluid dat me wel bevalt. De ritmes zijn in een aantal tracks op Describe wat zwaarder aangezet, maar het album bevat ook flink wat dromeriger klinkende tracks. Hier en daar hoor ik wat flirts met muziek uit de jaren 80, wat vast komt door het gebruik van analoge synths, maar het tweede album van Hannah Jadagu is ook absoluut een album van deze tijd.

In de tracks waarin de elektronica het zwaarst is aangezet wordt ook de stem van de Amerikaanse muzikante vervormt. Daar ben ik normaal gesproken helemaal niet gek op, maar de stemvervormingen op Describe zijn subtiel en dragen bij aan de bijzondere sfeer op het album. Het is een album dat best een indiepop album genoemd mag worden, maar Hannah Jadagu flirt ook op subtiele wijze met hiphop en R&B en heeft een aantal van haar songs voorzien van een wat psychedelisch sfeertje.

Het zijn invloeden die ook te horen waren op het debuutalbum, maar ze pakken op Describe echt anders uit dan op Aperture. Het is een moedige stap die Hannah Jadagu heeft gezet, want kiezen voor een totaal ander geluid is een stap die niet zonder risico is, maar ik kan me best voorstellen dat het tweede album van Hannah Jadagu in staat is om een breder publiek aan te spreken dan haar debuutalbum.

Dan moet het album overigens wel meer aandacht krijgen dan het vooralsnog krijgt. Het zou wat mij betreft zeer terecht zijn, want binnen het enorme aanbod van indiepop albums klinkt Describe van Hannah Jadagu beter en interessanter dan de meeste andere albums. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lily Allen - West End Girl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lily Allen - West End Girl
Ik had eerlijk gezegd geen aansprekend album van Lily Allen meer verwacht, maar na twee behoorlijk zwakke albums en een lange periode van stilte verrast de Britse muzikante met het prima West End Girl

Een portie persoonlijke ellende wens ik niemand toe, maar het levert wel vaak mooie albums op. We hoorden de afgelopen jaren niets van Lily Allen, maar na het op een vervelende manier op de klippen lopen van haar huwelijk begon ze aan het maken van haar vijfde album. West End Girl is deze week verschenen en is echt veel beter dan de vorige twee albums van de Britse muzikante. In muzikaal opzicht slaat Lily Allen wat andere wegen in, maar haar stem is uit duizenden herkenbaar en dat geldt ook voor haar teksten die afwisselend grof en grappig zijn. Ik had het totaal niet verwacht, maar het vijfde album van Lily Allen is echt een leuk album geworden.

Ik was in 2006 wel een klein beetje verliefd op Lily Allen en nog net wat meer op haar debuutalbum Allright, Still, waarmee de Britse muzikante direct en volkomen terecht doorbrak naar een groot publiek. Die liefde groeide flink toen in 2009 haar tweede album It's Not Me, It's You verscheen. Ik vond en vind het tweede album van Lily Allen een album vol met briljante popsongs, die nog een stukje beter worden door de wat ordinaire humor in de teksten van de Britse muzikante.

Als ik het album beluister word ik er ook 16 jaar later nog heel vrolijk van en dat is best bijzonder. Ik werd een stuk minder vrolijk van het in 2014 verschenen Sheezus, dat het vooral qua memorabele songs flink liet afweten. Het in 2018 verschenen No Shame was wel weer een stapje in de goede richting, maar nog altijd geen schim van It's Not Me, It’s You. Na No Shame schreef de Britse muzikante haar autobiografie en begon ze een nieuwe carrière als actrice.

Het overigens zeer lezenswaardige My Thoughts Exactly maakte duidelijk dat het leven van Lily Allen even opwindend was als de songs op haar tweede album en sindsdien is het zeker niet saaier geworden. Lily Allen kan er wederom een boek over vol schrijven, maar na zeven jaar stilte komt ze eerst met een nieuw album op de proppen. Het is een album dat deels in het teken staat van de zoveelste gestrande liefdesrelatie, waardoor West End Girl een breakup album genoemd mag worden.

Na Sheezus, No Shame en de stilte die volgde had ik eerlijk gezegd niet meer op een nieuw album van Lily Allen gerekend en al helemaal niet op een goed album. West End Girls bevalt me echter wel, al is ook het nieuwe album van Lily Allen niet zo goed als It’s Not Me, It’s You. West End Girls bevat geen 20-karaat popsongs als The Fear, maar ik hoor minstens een handvol memorabele popsongs en ook nog wel een aantal songs die uit kunnen groeien tot memorabele popsongs.

Lily Allen heeft van haar hart nog nooit een moordkuil gemaakt en dat doet ze ook niet op haar nieuwe album. Met name haar vorige echtgenoot moet het flink ontgelden en dat levert flink wat behoorlijke grove teksten op die door Spotify worden aangemerkt als expliciet, maar die ook absoluut grappig zijn.

In muzikaal opzicht kan het op West End Girls alle kanten op. Het album bevat een aantal tracks die zich hebben laten inspireren door popmuziek die meer dan 65 jaar geleden werd gemaakt, maar Lily Allen kan ook opeens naar heel veel elektronica en de autotune grijpen.

Ik vind met name de wat meer ingetogen en licht zoete songs op het album interessant. Het klinkt misschien anders dan de muziek die Lily Allen in het verleden maakte, maar het is door haar stem, door haar tongval en door de humor in de teksten ook vintage Lily Allen.

Natuurlijk ligt het voor de hand om West End Girls te vergelijken met het topalbum dat de Britse muzikante 16 jaar geleden maakte, maar dat is niet helemaal eerlijk. De vergelijking met haar andere drie albums valt wat mij betreft overigens wel positief uit. West End Girls zal nooit zo goed worden als It's Not Me, It’s You, maar iedere keer als ik naar het nieuwe album van Lily Allen luistert vind ik het weer wat leuker, zeker als ik de teksten er bij pak. West End Girls is de door mij niet meer verwachte comeback van Lily Allen en het is een comeback die ik opvallend geslaagd vind. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sigrid - There's Always More That I Could Say - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sigrid - There's Always More That I Could Say
Ik vond het tweede album van de Noorse popster Sigrid wat tegenvallen, maar het deze week verschenen There's Always More That I Could Say is minstens net zo onweerstaanbaar als haar debuutalbum Sucker Punch

Ik ben redelijk kieskeurig wanneer het gaat om pop, want ik bejubel misschien een aantal popalbums van het moment, maar er zijn er ook een hoop waar ik minder goed mee uit de voeten kan. Het nieuwe album van de Noorse muzikante Sigrid hoort wat mij betreft absoluut in de eerste categorie. Net als op haar debuutalbum Sucker Punch uit 2019 tovert Sigrid op haar derde album There's Always More That I Could Say de ene na de andere onweerstaanbaar lekkere popsong uit de hoge hoed. Sigrid klinkt op haar nieuwe album volwassener dan op haar debuutalbum, maar haar songs hebben nog altijd de frisse energie die Sucker Punch zo leuk maakte.

De Noorse muzikante Sigrid (Solbakk Raabe) maakte in het prille voorjaar van 2019 met Sucker Punch een werkelijk geweldig popalbum. Op haar debuutalbum maakte de destijds 23-jarige muzikante samen met een blik uitstekende producers bijzonder aanstekelijke popmuziek met een hoofdletter P.

De vooral met elektronica ingekleurde songs op Sucker Punch sloten aan bij de mainstream pop van dat moment, maar Sigrid liet ook absoluut een eigen geluid horen op haar terecht stevig bewierookte debuutalbum, dat vol staat met perfecte popsongs, die na één keer horen voorgoed in het geheugen zitten.

In het voorjaar van 2022 verscheen het tweede album van Sigrid, maar How To Let Go maakte op mij niet de verpletterende indruk die Sucker Punch drie jaar eerder wel maakte. Ik heb het heel vaak geprobeerd met het album, dat kon rekenen op geweldige recensies, maar How To Let Go kreeg me maar niet te pakken. Dat lag niet aan de kwaliteit van het album, want die was prima, maar het soort pop op het tweede album van Sigrid beviel me gewoon minder dan de sprankelende popsongs op haar debuutalbum.

Deze week is het derde album van Sigrid verschenen en gezien de minder goede ervaringen met How To Let Go begon ik met bescheiden verwachtingen aan There's Always More That I Could Say. Sigrid heeft wederom de tijd genomen voor haar album en klinkt toch weer flink anders dan op haar vorige twee albums.

There's Always More That I Could Say lijkt niet echt op Sucker Punch, maar het derde album van Sigrid heeft wel precies hetzelfde effect op mij als het debuutalbum van de Noorse muzikante. Direct bij eerste beluistering werd ik meedogenloos verleid door de nieuwe songs van Sigrid en sindsdien zitten de popsongs op There's Always More That I Could Say in mijn hoofd. En ze gaan er niet meer uit vrees ik.

Het betekent overigens niet dat Sigrid op haar nieuwe album continu het soort pop maakt waar ik als een blok voor val, want dat is niet het geval. De Noorse muzikante laat zich op haar nieuwe album inspireren door een aantal decennia popmuziek en maakt iedere keer weer een net wat andere keuze. De ene keer hoor je vooral gitaren, de volgende keer toch weer elektronica of juist een piano. De meeste songs op het derde album van Sigrid klinken groots en meeslepend, maar ook als er even gas terug wordt genomen maakt het album indruk.

De songs op There's Always More That I Could Say klinken volwassener dan de songs op Sucker Punch, maar waar het plezier en de positieve energie wat mij betreft ontbraken op het tweede album van Sigrid, geeft haar nieuwe album mijn humeur weer een enorme boost. Het voorziet de enorm goede songs op There's Always More That I Could Say van nog wat extra glans. Dat doet Sigrid ook met haar stem, want ook de zang van de Noorse muzikante is uitstekend en is gegroeid sinds haar debuutalbum.

Er verschenen ook dit jaar weer heel veel uitstekende popalbums en het zijn popalbums die zich voor een belangrijk deel binnen een vast stramien bewegen. Het album van Sigrid doet dit niet, want There's Always More That I Could Say klinkt echt anders dan de Britse of Amerikaanse popalbums van het moment. Het levert een album op dat alles heeft dat een nagenoeg perfect popalbum moet hebben. Sigrid is terug en hoe. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: fanclubwallet - Living While Dying - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: fanclubwallet - Living While Dying
Het tweede album van fanclubwallet, een project van de Canadese muzikante Hannah Judge, krijgt vooralsnog maar heel weinig aandacht, maar het is net als zijn voorganger een leuk, fris en zeer fantasierijk indiepop en indierock album

You Have Got To Be Kidding Me, het debuutalbum van fanclubwallet, bleef in 2022 wat onderbelicht, maar gelukkig kreeg ik het album wel op het netvlies. Het project van Hannah Judge uit Ottawa opereerde binnen de overvolle indiepop en indierock van dat moment, maar klonk origineler en spannender dan de meeste andere albums in het genre. Het geldt ook weer voor het deze week verschenen tweede album van de Canadese muzikante. Ook Living While Dying past in de hokjes indiepop en indierock, maar Hannah Judge doet alles net even wat anders. Het gaat haar waarschijnlijk niet wereldberoemd maken, maar dat dit album meer aandacht verdient dan het vooralsnog krijgt is 100% zeker.

De Canadese muzikante Hannah Judge maakte onder de naam fanclubwallet misschien niet het beste album van 2022, maar het in het voorjaar van dat jaar uitgebrachte You Have Got To Be Kidding Me behoorde wat mij betreft wel tot de leukere debuutalbums van 2022.

Op haar debuutalbum als fanclubwallet maakte Hannah Judge muziek die goed aansloot bij de indiepop en indierock van persoonlijke favorieten van mij uit het betreffende jaar als Soccer Mommy, Snail Mail en Phoebe Bridgers, maar het album van fanclubwallet klonk ook lekker eigenzinnig en trok steeds weer de aandacht met verrassende wendingen, bijzondere klanken en andere eigenwijsheden.

Er was in het voorjaar van 2022 helaas maar heel weinig aandacht voor het album van fanclubwallet, want eigenlijk pikte alleen de Amerikaanse muziekwebsite Paste het album op. Paste heeft het deze week verschenen nieuwe album van het project van Hannah Judge helaas niet opgemerkt, waardoor Living While Dying het waarschijnlijk met nog minder aandacht moet doen dan zijn voorganger.

Het is jammer, want ook het tweede album van fanclubwallet is een album waar ik in ieder geval heel vrolijk van word. Living While Dying ligt in het verlengde van You Have Got To Be Kidding Me en is een album dat goed overweg kan met de etiketten indiepop en indierock. Ook op haar tweede album werkt Hannah Judge weer samen met muzikant en producer Michael Watson, die ook Living While Dying heeft voorzien van een fantasierijk geluid, dat continu een glimlach op je gezicht tovert.

Het is een geluid waarin jengelende gitaren en soms wat cheesy klinkende synths op avontuurlijke wijze om elkaar heen draaien en steeds weer zorgen voor net wat andere accenten. Wanneer je het nieuwe album van fanclubwallet met de koptelefoon beluistert hoor je hoe knap het in muzikaal opzicht allemaal in elkaar zit, maar de muziek van fanclubwallet doet op hetzelfde moment wat lo-fi aan.

Living While Dying is in meerdere oprichten een album van tegenstrijdigheden. De titel van het album verwijst naar de chronische ziekte waaraan Hannah Judge lijdt en die veel impact heeft op haar leven. Het zorgt er voor dat haar songs soms wat melancholisch klinken, maar het tweede album van fanclubwallet is ook een album vol zonnestralen.

Bij vluchtige beluistering lijkt de muziek van de muzikante uit Ottawa misschien op de indiepop en indierock die wordt gemaakt door een heel legioen aan jonge vrouwelijke muzikanten, maar fanclubwallet weet zich wat mij betreft redelijk makkelijk te onderscheiden van alles dat er al is.

De songs van Hannah Judge liggen stuk voor stuk bijzonder lekker in het gehoord, wat zowel de verdienste is van de veelkleurige en avontuurlijke instrumentatie als van de aangename fluisterstem van de Canadese muzikante, maar de songs op Living While Dying zijn interessanter dan de gemiddelde songs in deze genres en blijven de fantasie maar prikkelen.

Het is daarom jammer dat vaste en invloedrijke tipgevers als Pitchfork en Paste deze week niet thuis geven, want het tweede album van fanclubwallet past wat mij betreft perfect in het muzikale straatje van beide websites. Ik ben zelf in ieder geval heel blij met dit leuke album van fanclubwallet, dat net als zijn voorganger toegankelijkheid en schoonheid combineert met avontuur en eigenzinnigheid. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Eliza McLamb - Good Story - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Eliza McLamb - Good Story
De Amerikaanse muzikante Eliza McLamb moet op haar tweede album Good Story concurreren met 1001 andere vrouwelijke muzikanten binnen de indiepop en indierock en dat gaat haar echt uitstekend af

Good Story van Eliza McLamb kan met name in de Verenigde Staten rekenen op zeer positieve recensies. Daar kan ik me van alles bij voorstellen, want direct bij de eerste keer horen was ik heel enthousiast over het album. Dat was ik overigens ook al over het debuutalbum van Eliza McLamb, maar haar nieuwe album is nog een stuk beter. Good Story staat vol met de indiepop en de indierock zoals die op het moment veel vaker wordt gemaakt, maar de songs van Eliza McLamb zijn beter, de muziek op het album is mooier, avontuurlijker en veelzijdiger en de muzikante uit New York is een prima zangeres. Op TikTok is Eliza McLamb al een grootheid, maar ook buiten dit medium gaat haar ster nu snel rijzen.

Er zijn momenteel zoveel vrouwelijke muzikanten actief in de indiepop en indierock dat ik wel eens een naam vergeet. De naam Eliza McLamb kwam mij in ieder geval niet bekend voor toen ik vorige week de lijst met nieuwe albums bestudeerde. Toen ik vrijdag mijn selectie voor deze week maakte beviel haar nieuwe album Good Story me wel meteen.

Het bleek niet de eerste keer dat ik viel voor de muzikale charmes van de Amerikaanse muzikante, want helemaal aan het begin van 2024 was ik ook zeer positief over haar debuutalbum Going Through It. Het was een album dat een geluid liet horen met volop invloeden van met name boygenius en de drie leden van deze ‘supergroep’. Niets nieuws onder de zon dus, maar Eliza McLamb deed alles wel net wat beter dan de meeste andere muzikanten die zich hebben laten beïnvloeden door de vaandeldragers van de indiepop en indierock van het moment.

Het was deels de verdienste van de productie van Sarah Tudzin, de vrouw achter de Illuminati Hotties, maar ook actief als producer voor onder andere Weyes Blood en boygenius, maar Eliza McLamb deed zelf ook een flinke duit in het zakje met een serie aansprekende songs en overtuigende zang.

Ook voor haar tweede album wist Eliza McLamb de zeer getalenteerde Sarah Tudzin te strikken als muzikant en producer. Hiernaast deed ze een beroep op een wat groter aantal muzikanten, deels afkomstig uit de band van Lucy Dacus en Chappel Roan, van wie er een aantal werden gerekruteerd voor de ‘screams’ op het album, wat we op voorhand nieuwsgierig maakte naar Good Story.

Eliza McLamb is in mijn bubbel volgens mij nog niet heel erg bekend, maar ze schijnt groot te zijn op TikTok, wat voor mij nog altijd een onbekend parallel universum is. De muzikante uit Brooklyn, New York, verdient het om ook in mijn bubbel bekend te zijn, want Good Story is nog wat beter dan haar debuutalbum.

Ook Good Story past in de hokjes indiepop en indierock en klinkt direct bekend in de oren, maar waar Eliza McLamb op haar debuutalbum aansloot bij de smaakmakers binnen het genre, klinkt ze op haar tweede album een stuk eigenzinniger. Ze heeft haar songs gevarieerd en fantasierijk ingekleurd, waarbij het gitaarwerk de ene keer lekker staccato of fraai akoestisch klinkt en het volgende moment gierend uit de bocht vliegt, maar Good Story bevat ook een aantal folky popsongs die een stuk meer ingetogen klinken.

Indiepop en indierock gaan op Good Story naadloos in elkaar over en dat is knap. In muzikaal opzicht klinkt Good Story een stuk avontuurlijker en ook beter dan het debuutalbum van Eliza McLamb en ook haar gevarieerdere zang spreekt me nog meer aan dan op haar vorige album.

Het debuutalbum van Eliza McLamb vond ik al beter dan het gemiddelde album binnen de indiepop en de indierock en dat gaat in nog veel sterkere mate op voor Good Story. De muzikante uit Brooklyn is flink gegroeid als songwriter en tovert op haar tweede album de ene na de andere memorabele popsong uit de hoge hoed. Het zijn popsongs die goed passen bij haar leeftijd (23) die die vaak in het teken staan van het volwassen worden.

Ik raak eerlijk gezegd wel eens wat uitgekeken op al die jonge vrouwelijke muzikanten in de indiepop en indierock van het moment, maar van Good Story van Eliza McLamb kan ik alleen maar heel blij worden. Nu nog op zoek naar die ‘screams’, want die ben ik volgens mij nog niet tegengekomen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Brandi Carlile - Returning To Myself - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Brandi Carlile - Returning To Myself
Brandi Carlile is de afgelopen twintig jaar uitgegroeid tot een van de groten binnen de Amerikaanse rootsmuziek en bevestigt deze status met het zeer persoonlijke en uitstekende Returning To Myself[

Brandi Carlile begon in the middle of nowhere en in haar eentje aan de songs voor haar nieuwe album, maar kreeg uiteindelijk hulp van meerdere producers, onder wie Aaron Dessner, en van een heel legioen topmuzikanten. Dat is goed te horen op Returning To Myself, dat in muzikaal en productioneel opzicht echt prachtig klinkt. De meeste indruk maakt Brandi Carlile echter zelf met een serie prachtige songs, met persoonlijke teksten en vooral met een stem die nog veel mooier is dan de stem die twintig jaar geleden zoveel indruk maakte op haar debuutalbum. Het maakt het stapeltje uitstekende Brandi Carlile albums nog wat groter en indrukwekkender dan het al was.

Het is bijna niet te geloven dat het alweer twintig jaar geleden is dat het titelloze debuutalbum van Brandi Carlile verscheen. Het is een album waarmee de Amerikaanse muzikante zich in één klap schaarde onder de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek, al had in 2005 nog lang niet iedereen dit door.

Twintig jaar later wordt Brandi Carlile echter door de meeste liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek geschaard onder de groten binnen het genre. Daar valt ook weinig op af te dingen, want de muzikante uit Ravensdale, Washington, heeft inmiddels een stapeltje fraaie en invloedrijke albums op haar naam staan, haalde een imposant aantal Grammy awards op, timmerde aan de weg als producer voor onder andere Brandy Clark en Lucius, kreeg Joni Mitchell weer het podium op en vormt bovendien samen met Maren Morris, Amanda Shires en Natalie Hemby de ‘supergroep’ The Highwomen.

Ik heb nog altijd een enorm zwak voor het debuutalbum van Brandi Carlile, maar ook de zes andere albums die ze uitbracht zijn van een hoog niveau. Van deze albums was het in 2021 verschenen In These Silent Days misschien wel de beste en bovendien het laatste wapenfeit van de solomuzikante Brandi Carlile. Tot deze week dan, want met Returning To Myself heeft de Amerikaanse muzikante haar achtste album uitgebracht.

In de aanloop naar de release van het album luisterde ik weer eens naar haar debuutalbum, dat nog altijd indruk maakt. Het is een album dat flink ver verwijderd is van het nieuwe album van Brandi Carlile. Dat is ook niet zo gek, want wat is er de afgelopen twintig jaar veel gebeurd in de carrière van de muzikante, die nog altijd woont op het platteland van Washington State, ver verwijderd van Nashville.

Returning To Myself is het tweede album dit jaar met de naam Brandi Carlile op de cover, want eerder dit jaar een album dat ze samen maakte met Elton John. Daar vond ik eerlijk gezegd niet veel aan, maar Returning To Myself is prachtig. Het album kwam tot stand nadat Brandi Carlile in contact was gekomen met producer en The National voorman Aaron Dessner.

De Amerikaanse producer bood Brandi Carlile zijn afgelegen cabin in het bos aan en hierin sleutelde ze in eerste instantie in haar eentje aan de songs die terecht kwamen op het nieuwe album. Returning To Myself werd geproduceerd door Brandi Carlile en Aaron Dessner, waarna ook producer Andrew Watt aanschoof en bovendien een waslijst aan topmuzikanten, onder wie Justin Vernon (aka Bon Iver), Josh Klinghofer, Matt Chamberlain, Elton John, Rob Moose en Blake Mills.

Met Returning To Myself heeft Brandi Carlile een zeer persoonlijk en voornamelijk ingetogen album gemaakt. Het album opent prachtig met de spaarzaam ingekleurde titelsong, waarin opvalt hoe mooi de stem van Brandi Carlile is. Returning To Myself bevat voornamelijk van dit soort ingetogen tracks, maar ook een drietal rocksongs, die wat mij betreft minder goed passen op het album en minder onderscheidend zijn.

In alle tracks op het album trekt de verzorgde en hoogstaande instrumentatie de aandacht, maar ik word zelf vooral geraakt door de prachtige stem van Brandi Carlile, die haar persoonlijke songs voorziet van extra emotionele lading. Het was al een fraai oeuvre dat Brandi Carlile op haar naam had staan, maar met Returning To Myself voegt ze er nog maar eens een prachtalbum aan toe. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Elton John - Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy (1975) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Elton John - Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy (1975)
Elton John maakte in de eerste helft van de jaren 70 een serie tot klassiekers uitgegroeide albums, waarvan Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy nu als laatste de vijftigste verjaardag viert

Mijn stapeltje favoriete Elton John albums kwam tot voor kort uit de jaren 1970, 1971, 1972 en 1973. Na mijn eerste kennismaking met Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy uit 1975 voeg ik dit album toe aan dit stapeltje. Het album is inmiddels alweer vijftig jaar oud en is het laatste echt goede album van Elton John uit de jaren 70 en misschien zelfs wel het laatste echt goede album van de Britse muzikant. Het is een album waarop het duo Elton John en Bernie Taupin nog in topvorm verkeert, al mist het album de grote hits van zijn voorgangers. Er valt echter genoeg te genieten op Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy, dat misschien geen grote hits bevat, maar wel een serie excellente songs.

Op een of andere manier bleef de muziek van Elton John voor mij lange tijd onbelicht of in ieder geval onderbelicht. Wat niet hielp is dat mijn interesse voor singer-songwriters uit de jaren 70 halverwege de jaren 80 begon te groeien en dat was ook het moment waarop Elton John opdook met het vreselijke Nikita, waardoor ik de Britse muzikant direct helemaal afschreef.

Ik heb het oeuvre van Elton John daarom pas veel later ontdekt en heb toen snel geconcludeerd dat eigenlijk alleen de albums die hij aan het begin van de jaren 70 maakte interessant zijn. Met iets meer nuance beschouw ik ook Too Low For Zero uit 1983 als een heel behoorlijk album, maar verder blijf ik er bij dat Elton John aan het begin van de jaren 70 zijn beste albums maakte.

Bij het ontdekken van het oeuvre van Elton John begon ik zo’n twintig jaar geleden bij Elton John uit 1970, maar mijn favoriete albums van de Britse muzikant werden Tumbleweed Connection (1970), Madman Across The Water (1971), Honky Château (1972), Don't Shoot Me, I'm Only The Piano Player (1973) en Goodbye Yellow Brick Road (1973). Ongelooflijk trouwens hoe productief Elton John aan het begin van de jaren 70 was, want welke andere muzikant maakte in een paar jaar tijd zoveel klassiekers?

Na Goodbye Yellow Brick Road verscheen in 1974 het album Caribou, dat ik een stuk minder interessant vond dan zijn voorgangers. Het was voor mij het moment om te stoppen met het ontdekken van het oeuvre van Elton John. Met de kennis van nu weet ik dat ik na Goodbye Yellow Brick Road niet heel veel meer heb gemist, maar in 1975 verscheen nog een album dat door de critici wordt geschaard onder de allerbeste albums van de Britse muzikant.

Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy verscheen precies 50 jaar geleden en werd deze week uitgebracht in een luxe versie. Het is een album dat ik nog niet eerder had beluisterd. Het is bovendien een album waarvan ik maar heel weinig songs blijk te kennen. De cover van The Beatles track Lucy In The Sky With Diamonds heb ik altijd wat overbodig gevonden en Philadelphia Freedom schaar ik niet onder de meest memorabele Elton John singles, maar verder hoorde ik niets bekends op het album.

Over het algemeen genomen ben ik echter wel enthousiast over Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy, dat prima past in het bovenstaande rijtje klassiekers van de Britse muzikant. Op het album werkt Elton John, net als op al zijn andere memorabele albums, samen met Bernie Taupin en het is een combinatie die ook op Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy uitstekend werkt.

Op het conceptalbum staan Elton John en Bernie Taupin stil bij de jongere en minder succesvolle versies van zichzelf. Het album bevat in tegenstelling tot de voorgangers geen hele grote hits, maar de kwaliteit van de songs is hoog. Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy is een typisch jaren 70 singer-songwriter album en het is een album waarop een geweldig spelende band is te horen.

Er is hoorbaar veel energie gestoken in de songs en de teksten. Omdat het album volledig nieuw voor me was, ging ik wat minder snel overstag dan bij beluistering van de andere albums van Elton John uit de eerste helft van de jaren 70, waarop ik altijd wel wat grote hits tegen kwam, maar toen ik het album voor de derde keer beluisterde merkte ik wel dat Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy zich steeds meer begon op te dringen.

Na het album ging het snel bergafwaarts met Elton John. De samenwerking met Bernie Taupin werd tijdelijk beëindigd en het niveau van de albums van Elton John kelderde, net als zijn fysieke en mentale gesteldheid. Aan mijn oorspronkelijke conclusie verandert dan ook niet veel, maar Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy voeg ik toe aan mijn lijstje met de beste Elton John albums. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Alice Phoebe Lou - Oblivion - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Alice Phoebe Lou - Oblivion
Alice Phoebe Lou begon een jaar of twaalf geleden als straatmuzikant in Berlijn, maar heeft inmiddels een stapel prachtalbums op haar naam staan, waaraan deze week het uiterst sobere maar zeer intieme Oblivion wordt toegevoegd

Ik hou altijd wel van bijzondere vergelijkingen en wat te denken van deze: “Oblivion takes the confessional poetry of artists like Joni Mitchell, the vocal tenderness of Billie Eilish and combines those with the calm, collected lament of storytellers like Leonard Cohen”. Is het een onzinnige vergelijking? Nee, al blijft Alice Phoebe Lou wel een unieke en bijzonder eigenzinnige muzikante. Op haar nieuwe albums doet de Zuid-Afrikaanse voor de afwisseling eens alles zelf. Het levert een behoorlijk ingetogen geluid op, waarin alles draait om de stem van Alice Phoebe Lou en die is zoals altijd prachtig. Oblivion is het zesde album van de muzikante uit Berlijn en het zesde prachtalbum op rij.

Alice Phoebe Lou werd geboren in Zuid-Afrika, maar vertrok op haar 19e naar Europa om zich eerst in Amsterdam en later in Berlijn te vestigen. Ze verdiende in eerste instantie haar geld met straattheater, maar koos uiteindelijk voor de muziek. Ze timmerde als straatmuzikant aan de weg bij het metrostation Warschauer Straße, maar kreeg als snel de kans om haar muziek uit te brengen.

Het resulteerde in 2016 in haar debuutalbum Orbit, dat ik reken tot mijn favoriete albums aller tijden. Alice Phoebe Lou laat op Orbit een bijzonder eigen geluid horen. Het is een geluid dat opvalt door sprookjesachtige muziek met invloeden uit de folk en de jazz, maar het is vooral de stem van Alice Phoebe Lou die opzien baart. Het is een stem die anders klinkt dan de meeste andere stemmen en het is bovendien een stem die je direct de wereld van Alice Phoebe Lou in sleurt.

Met Orbit maakte Alice Phoebe Lou een niet of nauwelijks te overtreffen album, maar ook alle andere albums die ze tot dusver maakte zijn van hoog niveau en laten een zeer karakteristiek geluid horen. Ik heb niet alleen een enorm zwak voor Orbit, maar koester ook Paper Castles (2019), Glow (2021), Child's Play (2021) en Shelter (2023). Niet zo gek dus dat het deze week verschenen Oblivion het album is waar ik het meest naar uit keek deze week.

Alice Phoebe Lou doet sinds haar debuutalbum precies waar ze zelf zin in heeft en dat siert haar. Voor het deze week verschenen Oblivion liet de Zuid-Afrikaanse muzikante haar band maar eens thuis en koos ze voor het in haar eentje muziek maken. Dat is niet makkelijk, maar het is een kunst die Alice Phoebe Lou als voormalig straatmuzikant uitstekend beheerst.

Oblivion is een stuk soberder ingekleurd dan de vorige albums van de muzikante uit Berlijn. Alice Phoebe Lou heeft op haar nieuwe album genoeg aan haar akoestische gitaar of de piano en voegt incidenteel nog wat synths toe. Het album herinnert aan singer-songwriter albums uit een ver verleden, maar bevat ook de unieke handtekening van Alice Phoebe Lou.

Oblivion laat vooral invloeden uit de folk en de jazz horen en mist het sprookjesachtige karakter van bijvoorbeeld Orbit. De muziek speelt op het nieuwe album van Alice Phoebe Lou een bijrol, want alles draait om haar stem. Dat is zeker geen straf, want het is de stem van de Zuid-Afrikaanse muzikante, die haar vorige albums zo’n uniek karakter gaven. Ook op Oblivion zingt Alice Phoebe Lou prachtig en weet ze de luisteraar aan de speakers te kluisteren.

De zang op het album is vooral zacht, maar heeft het bezwerende karakter dat ook de zang op de vorige albums kenmerkte. Alice Phoebe Lou kan flink variëren met haar stem, waardoor Oblivion een sober maar zeker geen eenvormig album is geworden. Af en toe verlang ik wel naar de bijzondere muziek die de vorige albums van Alice Phoebe Lou zo betoverend mooi maakte, maar Oblivion maakt op een andere manier indruk. Het album straalt een bijzondere rust uit, maar wordt ook gekenmerkt door een hoge mate van intimiteit.

Zeker als je het album met volledige aandacht en enig volume beluistert lijkt het wel of Alice Phoebe Lou naast je staat, wat met grote regelmaat zorgt voor kippenvel. Alice Phoebe Lou gaat de afgelopen twaalf jaar op bijzondere en ook succesvolle wijze haar eigen weg en doet ook op Oblivion weer op fraaie wijze haar eigen ding. Het dwingt wederom heel veel respect af. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Faten Kanaan - Diary Of A Candle - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Faten Kanaan - Diary Of A Candle
A Mythology Of Circles van Faten Kanaan was voor mij vijf jaar geleden een toevalstreffer, maar ook op haar nieuwe album maakt de muzikante uit Amman in Jordanië weer wonderschone muziek die de fantasie maar blijft prikkelen

Ik luister maar zelden naar muziek die zich beweegt in de genres waarin Faten Kanaan actief is en ook het deze week verschenen Diary Of A Candle bevindt zich weer ver buiten mijn muzikale comfort zone. Het is op hetzelfde moment een album dat me weer stevig intrigeert. Faten Kanaan maakt muziek die totaal anders klinkt dan de muziek waar ik normaal gesproken naar luister, maar wat is het weer mooi. Het is muziek die de fantasie prikkelt en bijna vanzelf bijzondere beelden op het netvlies tovert. Diary Of A Candle is net als het album van vijf jaar geleden een bijzonder album en het legt bovendien weer net wat andere accenten, waardoor het wederom in alle opzichten fascineert.

Bijna vijf jaar geleden besprak ik het album A Mythology Of Circles van de met Syrisch, Palestijns, Jordaans en Libanees bloed gezegende muzikante Faten Kanaan. Ik bespreek maar zelden volledig instrumentale albums en het is ook niet het soort albums waar ik normaal gesproken graag naar luister, maar A Mythology Of Circles van Faten Kanaan intrigeerde me hopeloos.

Het is een album dat vooral in hokjes als neoklassiek en avant garde werd geduwd, maar ik hoorde ook volop invloeden uit de minimal music en de filmmuziek. Er zijn stapels albums die in deze hokjes passen en het zijn albums die ik meestal laat liggen, maar A Mythology Of Circles had iets speciaals. Dat zat hem deels in de muziek, waarin invloeden uit de neoklassieke muziek op bijzondere wijze werden vermengd met elektronica, maar het zat hem ook zeker in het beeldende karakter van het album van de muzikante die destijds Brooklyn, New York, als thuisbasis had.

Het album van Faten Kanaan zou het nog altijd uitstekend doen bij films en documentaires, maar de muziek van de bijzondere muzikante was op zijn mooist wanneer je zelf de beelden mocht verzinnen bij de vaak betoverend mooie maar ook razend spannende klanken. Alle reden dus om nieuwsgierig te zijn naar het deze week verschenen Diary Of A Candle, het deze week verschenen nieuwe album van Faten Kanaan.

Bij beluistering op Spotify kwam ik er achter dat ik twee jaar geleden het album Afterpoem heb gemist. Het is een album met deels dezelfde ingrediënten als A Mythology Of Circles en ook Afterpoem is prachtig, maar op dit moment gaat mijn aandacht uit naar Diary Of A Candle. Wat voor Afterpoem geldt, geldt trouwens ook voor het nieuwe album van Faten Kanaan, want ook Diary Of A Candle lijkt in meerdere opzichten op het album dat me aan het eind van 2020 zo wist te verrassen.

Ook op haar nieuwe album vermengt de muzikante, die Brooklyn inmiddels heeft verruild voor Amman in Jordanië, invloeden uit de neoklassieke muziek met andere invloeden. Waar op A Mythology Of Circles elektronica een belangrijke rol speelde, domineren op Diary Of A Candle de meer organische klanken. Het doet me qua klanken af en toe denken aan de filmmuziek van de Japanse muzikant Ryuichi Sakamoto, maar Faten Kanaan heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat dit keer wat meer invloeden uit de Aziatische muziek verwerkt.

Het is een geluid dat dankzij de repeterende elementen meer dan eens doet denken aan minimal music, maar ook invloeden uit de ambient en new age hebben hun weg gevonden naar het album. Het is nog altijd een soort muziek waar ik niet al te vaak naar luister, maar net als A Mythology Of Circles doet ook Diary Of A Candle weer wat met me. De klanken op het album zijn vaak wat weemoedig, maar ook bijzonder mooi en ook op haar nieuwe album betovert Faten Kanaan weer met beeldende klanken die de fantasie uitvoerig prikkelen.

Ook Diary Of A Candle is weer een soundtrack voor een film waarvan je zelf de beelden mag bedenken en iedere keer dat je naar het album luistert is het weer een andere film. Na het kleine half uur dat het nieuwe album van Faten Kanaan duurt ben ik wel weer toe aan andere muziek, maar was het iedere keer een fijn en ontspannend half uur. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jess Jocoy - Cul-De-Sac Kid - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jess Jocoy - Cul-De-Sac Kid
De naam Jess Jocoy zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar iedereen die haar eerste twee albums kent weet dat ze behoort tot de beste rootszangeressen van het moment, wat nog eens wordt onderstreept op album drie

Ik koester de eerste twee albums van de Amerikaanse muzikante Jess Jocoy, die haar muziek aan het begin van 2020 persoonlijk onder mijn aandacht bracht. Met Such A Long Way en Let There Be No Despair maakte Jess Jocoy twee prachtige rootsalbums, die deze week gezelschap krijgen van album nummer drie. Cul-De-Sac Kid doet niet onder voor zijn twee voorgangers en staat vol met zeer aansprekende en smaakvol ingekleurde songs. Ondanks het beperkte budget klinkt ook het nieuwe album van Jess Jocoy weer prachtig en de Amerikaanse muzikante maakt ook op Cul-De-Sac Kid weer diepe indruk met haar sensationeel goede stem. Wat mij betreft een van de grootste talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment.

In het begin van 2020, vlak voor het uitbreken van de coronapandemie, stuurde de Amerikaanse muzikante Jess Jocoy mij haar debuutalbum Such A Long Way. Ik werd onmiddellijk verliefd op het album, waarop de muzikante uit Nashville, Tennessee, echt alles goed deed. Toen het album een paar maanden later verscheen was de wereld totaal veranderd, maar mijn liefde voor het debuutalbum van Jess Jocoy was alleen maar groter geworden.

Het album haalde aan het eind van 2020 dan ook met overtuiging mijn jaarlijstje en dat lukte twee jaar later ook het in het voorjaar van 2022 verschenen Let There Be No Despair, dat ik net als zijn voorganger schaarde onder de beste rootsalbums van de afgelopen jaren.

Op Such A Long Way en Let There Be No Despair imponeert Jess Jocoy als zangeres. De Amerikaanse muzikante beschikt over een mooie, krachtige en karakteristieke stem, maar de zang van Jess Jocoy zit ook vol gevoel, waardoor haar songs keihard binnen komen. De songs van de Amerikaanse muzikante zijn op beide albums ook nog eens fraai ingekleurd met vooral snareninstrumenten en het zijn van die songs die onmiddellijk vertrouwd klinken en die je vervolgens eindeloos wilt koesteren.

Het is daarom niet zo gek dat mijn hart vorige week een sprongetje maakte toen ik een nieuw album van Jess Jocoy tegen kwam in de lijsten met de nieuwe albums van deze week. Ik begon met torenhoogte verwachtingen aan de eerste beluistering van Cul-De-Sac Kid, maar na een paar noten wist ik al dat Jess Jocoy de verwachtingen met gemak waar zou gaan maken.

Ook op haar derde album zingt de muzikante uit Nashville weer de sterren van de hemel, wat je nog wat beter hoort wanneer je het album met de koptelefoon beluistert. Het is bijna niet te geloven en eigenlijk ook diep triest dat een geweldige zangeres als Jess Jocoy met twee prachtalbums op zak een crowdfunding campagne nodig had voor het maken van haar derde album, maar gelukkig is de campagne geslaagd.

Er kwam uiteindelijk een kleine 12.000 dollar op tafel voor het maken van Cul-De-Sac Kid en dat is niet heel veel. Het was wel genoeg om een geweldig klinkend album te maken, want het derde album van Jess Jocoy klinkt nog wat mooier dan zijn twee voorgangers. De muziek op Cul-De-Sac Kid is over het algemeen genomen subtiel en beperkt zich af en toe tot een akoestische gitaar, maar met grote regelmaat zijn ook fraaie elektrische gitaar en vioolpartijen te horen en worden bovendien bas en drums toegevoegd aan het geluid van Jess Jocoy, dat af en toe wat steviger klinkt.

Het is een warm en een verzorgd klinkend geluid, maar het is boven alles een geluid dat alle ruimte biedt aan de stem van Jess Jocoy. Dat is een wijs besluit, want de Amerikaanse muzikante behoort wat mij betreft tot de beste zangeressen binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. De zang op haar vorige twee albums was al prachtig, maar de stem van de muzikante uit Nashville lijkt alleen maar mooier te worden.

De songs op Such A Long Way en Let There Be No Despair zijn me inmiddels zeer dierbaar en de songs op Cul-De-Sac Kid zijn zeker niet minder. Het zal inmiddels duidelijk zijn dat Jess Jocoy wederom een droom van een rootsalbum heeft afgeleverd en het is een album dat zeker zal opduiken in mijn jaarlijstje over een kleine twee maanden. Ga dat vooral horen! Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mariel Buckley - Strange Trip Ahead - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mariel Buckley - Strange Trip Ahead
Mariel Buckley heeft een achternaam die direct in het oog springt, maar ze heeft ook in muzikaal en vocaal opzicht veel te bieden op haar nieuwe album Strange Trip Ahead, dat Amerikaanse rootsmuziek vermengt met een vleugje pop

De Canadese muzikante Mariel Buckley trok drie jaar geleden de aandacht met het uitstekende Everywhere I Used To Be, dat achteraf bezien moet worden gerekend tot de betere rootsalbums van 2022, en doet dat deze week opnieuw met het minstens even goede Strange Trip Ahead, dat zowel liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek als liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek met een vleugje pop zeer zal aanspreken. Strange Trip Ahead staat vol met aansprekende songs en het zijn songs die, mede dankzij de pedal steel, smaakvol zijn ingekleurd. Net als drie jaar geleden is de mooie en zeer aangename stem van Mariel Buckley de kers op de taart.

Bij de achternaam Buckley denk ik in eerste instantie aan Jeff en aan Tim en hierna aan Allie Crow en Jessie. De naam Mariel Buckley deed bij mij niet direct een belletje rinkelen, maar toch was ik in de zomer van 2022 zeer enthousiast over Everywhere I Used To Be, het tweede album van de muzikante uit Calgary. Het is een album dat ik eerlijk gezegd alweer was vergeten, maar toen ik het deze week beluisterde was ik direct weer onder de indruk van het in 2022 terecht geprezen album van Mariel Buckley.

Die indruk maakte de Canadese muzikante met lekker in het gehoor liggende songs en een aansprekende stem, maar ook de zeer smaakvolle en trefzekere productie van Marcus Paquin (The Weather Station, Sarah Harmer, Julia Jacklin) veranderde een degelijk rootsalbum in een uitstekend rootsalbum.

Gezien het enorme aantal nieuwe albums dat de afgelopen week is verschenen had ik het nieuwe album van Mariel Buckley zomaar over het hoofd kunnen zien, maar gelukkig is dat niet gebeurd. Ook met Strange Trip Ahead heeft de muzikante uit Calgary immers een album afgeleverd dat ik niet graag had willen missen.

Voor haar derde album verruilde Mariel Buckley haar thuisbasis in Canada tijdelijk voor Nashville, Tennessee, waar ze samen werkte met producer en filmmaker Jarrad Kritzstein, die vooral werkt onder de naam Jarrad K. Ik ben de naam van de Amerikaanse producer nog niet eerder tegengekomen en als ik zoek op zijn naam kom ik buiten het laatste album van Ruston Kelly, ook geen albums tegen die ik ken, maar Strange Trip Ahead is fraai geproduceerd.

Net als zijn voorganger heeft het nieuwe album van Mariel Buckley een lekker ontspannen geluid. Het is een geluid dat vooral door de ingezette instrumenten kan worden omschreven als Amerikaanse rootsmuziek, maar het is ook zeker een geluid dat flirt met zonnige pop zoals die in de jaren 70 in California werd gemaakt. Zeker wanneer de pedal steel opduikt hoor je echter vooral Amerikaanse rootsmuziek in de songs van Mariel Buckley en het is Amerikaanse rootsmuziek die zich makkelijk opdringt.

Het is de verdienste van de aangename muziek op het album en de fraaie productie van Jarrad K, maar ook de stem van Mariel Buckley draagt bij aan het hoge niveau van het album. Het is een stem die het goed doet in de door country en folk beïnvloede songs op het album, maar ook de zang op Strange Trip Ahead herinnert aan Californische pop uit vervlogen tijden, waarbij de stem van Mariel Buckley meer lijkt op die van Christine McVie dan op die van Stevie Nicks.

Het is in muzikaal, productioneel en vocaal opzicht allemaal dik in orde, maar de kracht van Strange Trip Ahead schuilt ook zeker in de songs op het album. Het zijn songs met een tijdloos karakter en het zijn bovendien songs die zich makkelijk opdringen. Strange Trip is wat mij betreft het mooist wanneer de stem van Mariel Buckley samenvloeit met de pedal steel van Ryan Funk, die ook tekent voor prima gitaarwerk, en dat gebeurt met grote regelmaat op het album.

Mariel Buckley speelde bij mij direct bij eerste beluistering van haar nieuwe album een gewonnen wedstrijd, maar Strange Trip Ahead is ook nog eens een album dat zeker niet minder wordt wanneer je het vaker hoort. Ik was Mariel Buckley na haar tweede album helemaal vergeten, maar dankzij het uitstekende nieuwe album is haar naam vanaf nu in het geheugen gegrift. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: POLIÇA - Dreams Go - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: POLIÇA - Dreams Go
De aandacht voor de muziek van POLIÇA is de afgelopen jaren helaas wat weggeëbd, maar de band rond zangeres Channy Leanagh laat ook op Dreams Go weer horen dat het mooie, interessante en avontuurlijke muziek maakt

Ik herinner me nog goed dat ik het debuutalbum van POLIÇA op pikte uit een aantal jaarlijstjes. We zijn inmiddels zo’n dertien jaar verder en de Amerikaanse band is deze week alweer toe aan haar zesde album. Het is een album dat voortborduurt op de vorige albums van de band, maar POLIÇA legt ook net wat andere accenten. In een deel van de tracks wordt de dansvloer wat uitbundiger opgezocht, terwijl een aantal andere tracks juist subtieler klinken dan voorheen. Gebleven zijn de spannende elektronica en de aansprekende stem van zangeres Channy Leanagh, die over de jaren alleen maar beter is gaan zingen. De muziek van POLIÇA is objectief bezien niets voor mij, maar ik vind ook Dreams Go weer geweldig.

De Amerikaanse band POLIÇA (oorspronkelijk geschreven als Poliça) debuteerde aan het eind van 2011 met het album Give You The Ghost, dat overigens in Nederland pas in 2012 de aandacht trok. Het is een album dat destijds totaal niet in mijn straatje paste, want de muziek van de Amerikaanse band wordt gedomineerd door elektronica en flirt bovendien opzichtig met de dansvloer en dat is niet het soort muziek waar ik normaal gesproken warm voor loop.

Op het album wordt bovendien veelvuldig gebruik gemaakt van de auto-tune en als ik ergens een hekel aan heb is dat het wel. Toch had ik aan het eind van 2012 toch opeens een zwak voor het op dat moment al een jaar oude album. Dat lag vooral en ondanks de auto-tune aan de stem van zangeres Channy Leanagh, maar ook de invloeden van vooral Portishead en Grimes trokken me over de streep.

POLIÇA is sinds 2012 een band die zich constant wat buiten mijn muzikale comfort zone beweegt, maar op een of andere manier weet de band uit Minneapolis, Minnesota, me vrijwel altijd te verleiden. Ik was op deze site dan ook positief over Shulamith (2013), United Crushers (2016) en Madness (2022) en besprak alleen When We Stay Alive uit 2020 niet, maar dat had niet zoveel te maken met de kwaliteit van het album.

Deze week is het zesde album van POLIÇA verschenen en ook Dreams Go kan weer op mijn sympathie rekenen. In muzikaal opzicht is er in al die jaren niet zo heel veel of eigenlijk bijna niets veranderd. De band rond Channy Leanagh maakt nog altijd door elektronica gedomineerde muziek en de dansvloer is op de albums van POLIÇA nooit ver weg. Ik hoor ook nog steeds wat van Portishead in de muziek van POLIÇA, al is het wel Portishead dat de dansvloer op is getrokken. Channy Leanagh maakt geen gebruik meer van de auto-tune, maar dat deed ze op de vorige albums van haar band ook al niet.

Kortom, niet veel nieuws onder de zon en op papier niets voor mij, maar ik heb wel wat met het album. De flirts met de dansvloer zijn het hevigst in de tracks die zijn geproduceerd door de Zweedse techno producer Peder Mannerfelt en dat zijn niet mijn favoriete tracks op het album. Ik vind Dreams Go het mooist wanneer de elektronica wat subtieler maar niet minder avontuurlijk wordt ingezet, wanneer het tempo net wat lager ligt en wanneer Channy Leanagh echt prachtig zingt. De Amerikaanse zangeres mag van mij best een keer een nog wat meer ingetogen folkalbum maken, maar haar stem gedijt ook uitstekend in de fraaie elektronische klankentapijten van POLIÇA.

De Amerikaanse band maakt inmiddels al een kleine veertien jaar duidelijk herkenbare muziek, maar het is muziek die op Dreams Go ook weer kleine stapjes zet in andere richtingen, wat op het nieuwe album kan betekenen dat de band nog wat duidelijker kiest voor de dansvloer of juist opschuift richting subtielere maar ook spannende elektronische pop.

Ik vind de muziek van POLIÇA ondanks de zware inzet van elektronica over het algemeen muziek die het verrassend goed doet op de achtergrond en op een of andere manier is dat ook bij Dreams Go weer het geval. Het is ook zonde om het album te laten voortkabbelen, want in muzikaal opzicht is Dreams Go meer dan eens een prachtig album en ook de stem van Channy Leanagh verdient het om met volledige aandacht te worden beluisterd. Er is inmiddels flink wat minder aandacht voor de muziek van POLIÇA dan in de begindagen van de band, maar dat is echt volkomen onterecht. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Josienne Clarke - Far From Nowhere - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Josienne Clarke - Far From Nowhere
Ik ken de muziek van Josienne Clarke al heel wat jaren, maar met name de afgelopen zes jaar maakt ze albums van een bijzondere schoonheid en intimiteit en ook het deze week verschenen Far From Nowhere is er weer een

Josienne Clarke beschikt absoluut over een van de mooiste folkstemmen van het moment en maakte de afgelopen jaren bovendien een aantal prachtige en interessante folkalbums. Het stapeltje Josienne Clarke albums dat ik koester groeit deze week nog wat verder, want ook Far From Nowhere is weer een betoverend mooi album. Het is een album dat in isolement en met bescheiden middelen werd gemaakt, maar dat heeft niets veranderd aan de schoonheid en kracht van het album. Ook Far From Nowhere is weer sober maar fantasierijk ingekleurd en ook dit keer zingt Josienne Clarke weer de sterren van de hemel. Folk is niet mijn favoriete genre, maar de albums van Josienne Clarke kan ik echt met geen mogelijkheid weerstaan.

Ik ben zeker geen echte folkie, maar dat betekent niet dat ik niet kan genieten van folkalbums. Folkmuzikanten maken het voor mij een stuk makkelijker wanneer ze wat buiten de hokjes van het genre durven te kleuren en bovendien open staan voor invloeden van wat recentere datum. Wanneer een folkalbum aan deze voorwaarden voldoet kan het zomaar opduiken in mijn jaarlijstje of zelfs in het lijstje met mijn favoriete albums aller tijden (als ik dat ooit eens zou maken).

De folkmuzikante die de afgelopen jaren de meeste keren mijn jaarlijstje heeft gehaald is de Britse muzikante Josienne Clarke. Toen ze in 2019 het prachtige In All Weather uitbracht kende ik haar al van de albums die ze had gemaakt met de Britse muzikant Ben Walker. Stuk voor stuk uitstekende albums, maar voor mij net wat te traditioneel en te folky. Met de soloalbums van Josienne Clarke kon ik echter wel overweg.

In All Weather (2019), A Small Unknowable Thing (2021), Now And Then (2022), Onliness: Songs of Solitude & Singularity (2023) en I Parenthesis (2024) zijn stuk voor stuk albums die ik hoog heb zitten en in de meeste gevallen inmiddels koester. Het zijn albums die allemaal het predicaat folkalbum verdienen, al nam Josienne Clarke de ene keer wat meer afstand van de traditionele folk dan de andere keer.

Ook het deze week verschenen Far From Nowhere is een album dat uitstekend past in het hokje folk, maar het is net als de vorige albums van Josienne Clarke ook weer een album waarmee ik me eindeloos wil opsluiten. Dat heeft alles te maken met de stem van Josienne Clarke, die beschikt over een van de mooiste stemmen in de Britse folk van het moment. Het is een stem die loepzuiver door de speakers komt, maar het is ook een stem die je weet te raken door de emotionele lading die Josienne Clarke in haar zang heeft gestopt.

Net als de vorige albums van Josienne Clarke heeft ook Far From Nowhere weer meer te bieden dan een betoverend mooie stem. Ook de muziek op het album is weer prachtig en maakt de songs van Josienne Clarke nog wat mooier. De muziek op het nieuwe album van de Britse muzikante is over het algemeen genomen uiterst sober maar zeer smaakvol. Door het veelvuldig gebruik van de akoestische gitaar klinken de songs van Josienne Clarke onmiskenbaar folky, maar er gebeurt ook altijd iets bijzonders in haar muziek.

Dat het album zo prachtig klinkt is overigens best bijzonder, want met Far From Nowhere wilde Josienne Clarke haar eigen Nebraska maken. Ze sloot zich op in een klein huis in het bos met flink wat instrumenten en producer en muzikant Murray Collier en kwam na een week naar buiten met een serie prachtige songs.

Vergeleken met een aantal van haar vorige albums kruipt Josienne Clarke met haar nieuwe album weer wat dichter tegen de traditionele Britse folk aan, maar ik vind het album 13 tracks en ruim veertig minuten lang prachtig en heb geen moment van de allergie die ik vaak voor wat traditionelere folk heb.

Far From Nowhere is gemaakt met beperkte middelen en is het meest sobere album van Josienne Clark tot dusver, maar desondanks is het een album dat het verdient om met de koptelefoon te worden beluisterd. Dan immers hoor je hoeveel zorg Josienne Clarke en Murray Collier hebben besteed aan de muziek op en de productie van het album en bovendien hoor je nog wat beter hoe mooi de stem van de Britse muzikante is. Ik heb inmiddels al heel wat jaren een enorm zwak voor de albums van Josienne Clarke en ook haar nieuwe album is weer indrukwekkend mooi. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rachel Bobbitt - Swimming Towards The Sand - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rachel Bobbitt - Swimming Towards The Sand
Swimming Towards The Sand van de Canadese muzikante Rachel Bobbitt heeft nog niet veel aandacht gekregen, maar het is een interessant album, dat vaak doet wat je niet verwacht, maar desondanks zeer toegankelijk is

Laat het debuutalbum van Rachel Bobbitt door de speakers komen en je hoort steeds weer wat anders. In muzikaal opzicht kan de Canadese muzikante meerdere kanten op en dat kan ze ook met haar stem. Het is een stem die vrijwel altijd bijzonder mooi klinkt en de songs op Swimming Towards The Sand net dat beetje extra geeft dat nodig is om op te vallen. Opvallen doet de muzikante uit Toronto ook met haar songs, die lastig in een hokje zijn te duwen, en met haar muziek, die makkelijk schakelt tussen verschillende genres. Het is even wennen misschien, maar uiteindelijk is het moeilijk om niet te vallen voor de bijzondere muzikale charmes van Rachel Bobbitt.

Ik weet meestal vrij snel of een album iets voor mij is of niet, maar ik heb, zeker voor mijn doen, best lang geworsteld met Swimming Towards The Sand van Rachel Bobbitt. De ene keer vond ik het album te zweverig, de volgende keer juist weer teveel pop en zo hoorde ik nog veel meer dingen die me afwisselend wel en niet bevielen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit, maar voorlopig geef ik het album het voordeel van de twijfel, al is het maar omdat het ook wel leuk is om in verwarring te worden gebracht door een album dat me zo verschillend weet te raken.

Het is sowieso een klein wonder dat ik het album van de muzikante uit Toronto heb ontdekt, want er is de afgelopen week niet heel veel aandacht besteed aan wat volgens mij het officiële debuutalbum is van Rachel Bobbitt. Ik zie op Spotify nog een album dat ze maakte met iemand anders (Justice Der) en op haar bandcamp pagina een hele serie losse tracks en EP’s, maar Swimming Towards The Sand is voor zover ik kan zien het eerste volwaardige album dat alleen haar naam op de cover heeft staan.

Het is een album dat zoals gezegd niet zo makkelijk is te plaatsen. De muziek van Rachel Bobbitt heeft soms een wat zweverig karakter, wat vooral te maken heeft met de wijze waarop de zang en de synths zijn opgenomen. De zang klinkt op het hele album bijzonder en over het algemeen bijzonder mooi, maar Rachel Bobbitt draait met haar stem ook haar hand niet om voor redelijk rechttoe rechtaan indierock en kan ook zomaar het soort pop maken dat momenteel gemeengoed is.

En net als je denkt te weten wat je aan haar hebt kiest de Canadese muzikante voor klanken en zang die herinneren aan de keer dat ik Nico en haar harmonium zag op een klein Rotterdams podium. De muziek van Rachel Bobbitt klinkt dan opeens bezwerend, maar kan niet veel later weer zomaar omslaan in de richting van makkelijk verleidende indiepop of pop met een hang naar een ver verleden.

Swimming Towards The Sand is hierdoor een draak van een album voor een ieder die albums graag met veel precisie in hokjes propt, maar het onvoorspelbare karakter van de songs op het debuutalbum van Rachel Bobbitt geeft het album ook een bijzondere charme en kracht.

Rachel Bobbitt groeide op in Canada, op het platteland van Nova Scotia, maar ze nam haar nieuwe album op in Los Angeles. De Canadese muzikante heeft van beide uitersten wat meegenomen, want Swimming Towards The Sand is afwisselend een album van weidse landschappen met een winters karakter en een album met de dynamiek van de grote stad.

Ik moest er een tijd aan wennen, maar hoe vaker ik naar het debuutalbum van Rachel Bobbitt luister, hoe meer ik onder de indruk raak van het album. Ik ben niet alleen onder de indruk van de wijze waarop het album steeds van kleur verschiet, maar ook van de songs op het album, van de fraaie klanken waarin de fraaie gitaren en synths strijden om de aandacht en zeker ook van de stem van Rachel Bobbitt die prachtig zingt en wiens stem ik steeds meer ga waarderen.

Swimming Towards The Sand is een album dat ik de afgelopen week zomaar aan de kant had kunnen schuiven omdat ik er onvoldoende grip op kreeg, maar het debuutalbum van Rachel Bobbitt is ook een album dat zomaar in mijn jaarlijstje kan terecht komen. Ik durf het allemaal nog niet te voorspellen, maar mijn twijfel over de kwaliteit van het album is tijdens het typen van deze recensie definitief verdwenen. Ik zou er zeker eens naar luisteren de komende tijd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: bar italia - Some Like It Hot - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: bar italia - Some Like It Hot
Met Tracey Denim en The Twits schaarde de Britse band bar italia zich in 2023 onder de leukste nieuwe bands van dat jaar en dat dit geen toevalstreffers waren bewijst de band deze week met het zeker niet mindere Some Like It Hot

Er doken in 2023 heel wat nieuwe bands op, maar er waren niet veel bands die zo fris en eigenzinnig klonken als bar italia. De band maakte in 2023 ook nog eens indruk met twee albums binnen een paar maanden tijd en dit zonder te verslappen. Voor het deze week verschenen Some Like It Hot heeft bar italia net wat meer tijd genomen. De band klinkt meer ervaren dan twee jaar geleden, waardoor de muziek op Some Like It Hot wat minder lo-fi klinkt. De band heeft het rammelende karakter van haar muziek gelukkig niet volledig afgezworen, want bar italia maakt nog altijd muziek die even eigenzinnig als onweerstaanbaar is. Ook de veelheid aan invloeden is gebleven, waardoor ook Some Like It Hot weer twaalf tracks lang weet te verrassen.

De Britse band bar italia bracht in 2020 en 2021 twee mini-albums uit, die misschien nog geen onuitwisbare indruk maakten, maar die op een of andere manier wel naar meer smaakten. Toen dat meer er in 2023 kwam werd al snel duidelijk dat mijn goede gevoel over de mini-albums van bar italia echt volkomen terecht was.

In 2023 bracht bar italia binnen een paar maanden uit twee albums uit en ik vond het lastig kiezen tussen Tracey Denim en The Twits, al heb ik achteraf bezien net wat meer met Tracey Denim. Beide albums vielen op door een eigenzinnige mix van invloeden en door stekelige songs die de fantasie prikkelden, maar die ook direct vanaf de eerste keer horen hopeloos verslavend waren.

De leden van de Britse band maakten in 2023 nog niet heel lang muziek en Tracey Denim en The Twits rammelden dan ook aan alle kanten. Het rammelende karakter was aan de ene kant een beperking, maar aan de andere kant ook de charme van de muziek van de band uit Londen.

Na de release van de twee albums in 2023 heeft bar italia vaak op het podium gestaan en is er veel geleerd. Het zorgt er voor dat het deze week verschenen Some Like It Hot in muzikaal opzicht een stuk volwassener klinkt dan zijn twee voorgangers, wat je met name hoort in het gitaarwerk, maar de muziek van bar italia heeft nog altijd iets ruws en spontaans.

Wat ook is gebleven is de bijzondere mix van invloeden, want ook op Some Like It Hot schiet de muziek van bar italia meerdere kanten op. Ook op haar nieuwe album is de Britse band niet vies van invloeden uit de postpunk, maar Some Like It Hot is zeker geen postpunk album. Naast invloeden uit de postpunk zijn ook invloeden uit de indierock te horen en ik kan nog wel tien genres noemen die invloed hebben gehad op de songs op Some Like It Hot.

Net als op de vorige albums sleept bar italia een aantal decennia Britse popmuziek met zich mee, maar de band kan ook Amerikaans klinken, zeker wanneer ik vooral associaties heb met de meedogenloos onweerstaanbare songs die de New Yorkse band The Strokes maakte op haar debuutalbum.

Het geluid van bar italia blijft ook op Some Like It Hot verrassend veelzijdig, wat alles te maken heeft met het feit dat de band in de personen van zangeres Nina Cristante en zangers Tarik Fehmi en Sam Fenton beschikt over maar liefst drie aansprekende stemmen. Het zijn stemmen die de songs van bar italia steeds weer een net wat andere kant op duwen, maar op een of andere manier sluiten de songs, waarin steeds weer net wat andere vocale accenten worden gelegd, ook naadloos op elkaar aan.

Ik had heel veel met de ruwe charme van de vorige twee albums van bar italia, maar de groei die de band in muzikaal opzicht heeft doorgemaakt is niet ten koste gegaan van het aangenaam ruwe karakter van de net wat voorzichtiger rammelende songs op Some Like It Hot. Een aantal songs op Some Like It Hot is ook niet zo heel ver verwijderd van de songs op Tracey Denim en The Twits, maar bar italia slaat ook een aantal keren nieuwe wegen in met mooie en meer ingetogen songs.

Alles bij elkaar is bar italia er op haar derde album in geslaagd om haar geluid naar een wat hoger niveau te tillen zonder dat dit ten koste is gegaan van alles dat de vorige twee albums van de Britse band zo leuk en onweerstaanbaar maakte. De mate van onweerstaanbaarheid groeide bij mij overigens bij herhaalde beluistering van Tracey Denim en The Twits en ik ga er van uit dat dit bij herhaalde beluistering van Some Like It Hot niet anders zal zijn. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Last Dinner Party - From The Pyre - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Last Dinner Party - From The Pyre
The Last Dinner Party begon aan het begin van 2024 als een heuse hype, maar maakte de belofte waar met een geweldig debuutalbum, waar de vijf vrouwen op het deze week verschenen From The Pyre nog een schepje bovenop doen

Ik hou over het algemeen van ingetogen popsongs, maar hiervoor ben je bij de Britse band The Last Dinner Party meestal aan het verkeerde adres. Ook op hun tweede album staan de vijf vrouwen uit Londen over het algemeen garant voor behoorlijk theatrale en soms bijna bombastische popsongs. Het zijn echter wel hele leuke popsongs en vaak volstrekt onweerstaanbare popsongs. In muzikaal opzicht sleept de Britse band er van alles bij en dat doet The Last Dinner Party ook in vocaal opzicht, zeker wanneer de uitstekende zang van Abigail Morris wordt omringd met fraaie koortjes. Objectief beschouwd is de muziek van The Last Dinner Party teveel van alles, maar het pakt echt fantastisch uit.

Voor mijn gevoel is het debuutalbum van de Britse band The Last Dinner Party nog helemaal niet zo oud, maar Prelude To Ecstasy gaat inmiddels toch alweer ruim anderhalf jaar mee. Bij het verschijnen van het debuutalbum aan het begin van 2024 leek de compleet uit vrouwen bestaande band me nog vooral een enorme hype, maar met zowel het album als met de indrukwekkende liveoptredens die volgden hebben Abigail Morris, Aurora Nishevci, Emily Roberts, Lizzie Mayland en Georgia Davies laten horen dat ze wel degelijk veel te bieden hebben.

De muziek van The Last Dinner Party werd na de release van Prelude To Ecstasy vergeleken met de muziek van onder andere Queen, ABBA, Kate Bush, Sparks, David Bowie en Florence & The Machine en werd hier en daar zelfs in het hokje musical geduwd. Voor alles was wel iets te zeggen, al hoorde ik de link met musicals gelukkig niet en in plaats hiervan hoorde ik wel een vleugje Siouxsie & The Banshees, maar de Britse band maakte wat mij betreft vooral hopeloos verslavende popsongs met de geweldige stem van Abigail Morris als smaakmaker.

Alle reden dus om nieuwsgierig te zijn naar het tweede album van de Britse band en dat album is deze week verschenen. De band werkt op haar tweede album met producer Markus Dravs, die onder andere werkte met Arcade Fire, Wolf Alice en Florence And The Machine, en rekruteerde voor de mix de legendarische Alan Moulder, die een cv heeft om bang van te worden. Het zorgt er voor dat het tweede album van The Last Dinner Party nog wat grootster en meeslepender klinkt dan het debuutalbum van de band.

The Last Dinner Party doet op From The Pyre geen poging om zichzelf opnieuw uit te vinden. Het tweede album van de band ligt in het verlengde van het terecht zo geprezen debuutalbum, maar is in alle opzichten nog net wat beter. Ook de muziek op From The Pyre is weer behoorlijk stevig ingezet en bij vlagen bijna bombastisch, maar echt uit de bocht vliegen doet de band nooit.

Wat voor de muziek geldt, geldt ook voor de zang van Abigail Morris, die uitpakt met bij vlagen behoorlijk theatrale zang, maar ook mooi en trefzeker zingt. Het is een stem die vaak wordt ondersteund met heerlijke koortjes, die de songs van The Last Dinner Party nog wat onweerstaanbaarder maken.

Overdaad schaadt en in meerdere opzichten lijkt op From The Pyre sprake van overdaad, maar op een of andere manier blijft The Last Dinner Party op haar tweede album altijd aan de goede kant van de streep en dat is knap. Ik moest ruim anderhalf jaar geleden wel even wennen aan de uitbundige muziek van de vijf vrouwen uit Londen, maar uiteindelijk viel ik als een blok voor de muzikale en vocale verleidingen van The Last Dinner Party.

Aan From The Pyre hoefde ik niet te wennen, want het album sluit naadloos aan op zijn voorganger. Ik kon dus direct genieten van de aanstekelijke popsongs van de band en van de echt fantastische zang van de frontvrouw van de band. From The Pyre klinkt een beetje als een verzamelaar met al die bijna over de top popsongs die je de afgelopen decennia koesterde, maar de popsongs van The Last Dinner Party zijn gloednieuw, wat het nieuwe album alleen maar knapper maakt. De band gaat op haar nieuwe album overigens zeker niet alleen maar voluit, wat From The Pyre nog wat knapper maakt. Het altijd lastige tweede album is voor The Last Dinner Party al met al een makkie. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: D'Angelo - Voodoo (2000) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: D'Angelo - Voodoo (2000)
De eerder deze week overleden Amerikaanse muzikant D’Angelo zette halverwege de jaren 90 met zijn album Brown Sugar de neo-soul op de kaart en leverde met het in 2000 verschenen Voodoo zijn meesterwerk af

D’Angelo behoorde samen met onder andere Maxwell, Erykah Badu en Lauryn Hill tot de vaandeldragers van de zogenaamde neo-soul. In zijn muziek verwerkte de Amerikaanse muzikant zowel invloeden uit de soul en funk uit de jaren 60 en 70 als invloeden uit de R&B en hiphop van de jaren 90. Het is goed te horen op het in 2000 verschenen Voodoo, dat wordt gezien als het beste album van de deze week overleden muzikant. Voodoo is een album met een wat broeierige sfeer en het is een album dat gemaakt lijkt voor de kleine uurtjes. Ik vond er 25 jaar geleden eerlijk gezegd niet veel aan, maar hoor inmiddels wel waarom het album destijds zo uitvoerig werd geprezen.

De Amerikaanse muziekwebsite Paste publiceerde de afgelopen week een lijst met de 250 beste albums van deze eeuw. Ik ga me zelf nooit wagen aan zo’n lijst, want hoe vergelijk je albums die je al 25 jaar koestert met een pas enkele weken of maanden geleden verschenen meesterwerk. Paste had er kennelijk geen moeite mee en publiceerde een interessante lijst waaruit ik de komende tijd zeker nog ga putten wanneer ik stil sta bij albums die zijn verschenen voor de krenten uit de pop het levenslicht zag.

Ik begin deze week bij de nummer drie uit de lijst van Paste en dat is een album dat deze week werd voorzien van een gitzwart randje. Eerder deze week overleed immers de Amerikaanse soulzanger D’Angelo op slechts 51-jarige leeftijd. Michael D'Angelo Archer zou uiteindelijk maar drie studioalbums maken: Brown Sugar uit 1995, Voodoo uit 2000 en Black Messiah uit 2014.

Met zijn debuutalbum Brown Sugar was de Amerikaanse muzikant een van de vaandeldragers van de neo-soul, destijds een nieuw genre, terwijl hij zijn muziek op Black Messiah een stevige funkinjectie gaf. Voodoo uit 2000 wordt over het algemeen gezien als het meesterwerk van D’Angelo, al doen de andere twee albums er nauwelijks voor onder.

Ik was in 2000 zelf overigens geen fan van D’Angelo en vond Voodoo in mijn herinnering ook geen geweldig album. Ik had destijds meer met vintage soul dan met de gloednieuwe neo-soul en vond het tweede album van D’Angelo klinken als een minder album van Prince. Ik heb de afgelopen 25 jaar dan ook nauwelijks geluisterd naar de muziek van de Amerikaanse muzikant, al vond ik zijn in 2014 verschenen album prima.

Toen ik een paar dagen geleden voor het eerst weer eens luisterde naar Voodoo had ik ook direct weer associaties met de muziek van Prince. Dat is op zich ook niet zo gek, want net als D’Angelo heeft ook Prince goed geluisterd naar de soul en funk uit de jaren 60 en 70. Ik heb inmiddels meer met neo-soul dan 25 jaar geleden en ik hoorde dan ook direct waarom Paste het album zo hoog in haar lijst met de beste albums van deze eeuw heeft gezet.

Voodoo heeft een bijzondere sfeer en een zeer aangename flow. D’Angelo heeft zich inderdaad flink laten beïnvloeden door de soul en funk uit de jaren 60 en 70, maar verwerkt ook invloeden uit de R&B en hiphop zoals die rond het jaar 2000 werd gemaakt. Vergeleken met de klassieke soulalbums uit de jaren 60 en 70 klinkt vooral de zang anders. Net als Prince zingt ook D’Angelo voornamelijk ingehouden of met een falsetstem en waagt hij zich niet aan de uithalen van de grote soulzangers uit het verre verleden.

Ik vond Voodoo 25 jaar geleden maar wat voortkabbelen en klinken als Prince in een wat mindere vorm, maar ik hoor nu veel meer in het album. Het album heeft een wat broeierige maar ook bijzondere sfeer, die het met name goed doet wanneer de zon onder is. Ik heb soul liever wat rauwer dan de muziek die D’Angelo op Voodoo maakt, maar ik hoor inmiddels wel de kwaliteit van het album.

D’Angelo schaarde zich met het album onder de neo-soul sensaties van dat moment en bleek een imponerende podiumpersoonlijkheid, maar het leven van de Amerikaanse muzikant werd de afgelopen tien jaar ook getekend door gezondheidsproblemen die hem eerder deze week helaas fataal werden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Apartments - That's What the Music Is For - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Apartments - That's What the Music Is For
De Australische band The Apartments gaat al een aantal decennia mee, maar met name sinds de terugkeer van de band in 2015 zijn de albums van de band rond Peter Milton Walsh van een ontzettend hoog niveau en bijzondere schoonheid

De afgelopen drie jaar moesten we het doen zonder een herfstalbum van de Australische band The Apartments, maar deze week keert de band rond de eigenzinnige Peter Milton Walsh terug met een nieuw album. Aan de muziek van The Apartments is gelukkig niets veranderd, wat betekent dat ook That's What the Music Is For weer een album is dat de nodige herfst- en winteravonden gaat verwarmen met stemmige klanken en een aangename dosis melancholie. Peter Milton Walsh gaat al vele decennia mee, maar hij schrijft nog altijd prachtige songs, die That's What the Music Is For nog wat verder optillen. Ga dat horen en doe er je voordeel mee de komende herfst en winter.

Peter Milton Walsh is al sinds het eind van de jaren 70 actief in de Australische muziekscene en heeft een wonderlijke carrière achter de rug. Zijn band The Apartments werd al in 1978 geformeerd, maar toen Peter Milton Walsh aan het begin van de jaren 80 de kans kreeg om toe te treden tot de roemruchte Australische band The Go-Betweens, liet hij deze kans niet lopen. Hij bleek echter al snel te botsen met Robert Forster en Grant McLennan, de Lennon en McCartney van de Australische popmuziek die geen behoefte hadden aan een George Harrison, en keerde al snel terug naar The Apartments.

De band maakte een aantal prima albums, maar wist de cultstatus nooit echt te ontstijgen. De band raakte in de vergetelheid, tot een Frans label wel wat zag in The Apartments, waarna in 2015 het echt prachtige No Song, No Spell, No Madrigal verscheen. Het album kreeg terecht behoorlijk wat aandacht en werd overladen met zeer positieve recensies.

Ik pak het album er zelf ook nog regelmatig bij, zeker wanneer de herfst zijn intrede doet. Dat geldt overigens ook voor het in de herfst van 2021 verschenen In And Out Of The Light, dat niet onder deed voor zijn voorganger. De onlangs begonnen herfst wakkerde het verlangen naar een nieuw album van The Apartments weer aan en dit jaar worden we gelukkig niet teleurgesteld.

Het wederom in een zeer sfeervolle hoes gestoken That's What The Music Is For is een album dat direct aanvoelt als een warm bad, want Peter Milton Walsh heeft niets veranderd aan het geluid van zijn band. That's What the Music Is For ligt in het verlengde van voorgangers No Song, No Spell, No Madrigal en In And Out Of The Light en doet uitzien naar een gure herfst en een lange en koude winter.

De Australische band maakt nog altijd muziek die perfect past bij het huidige seizoen en het seizoen dat er aan komt en verwarmt de ruimte vanaf de eerste noten met fraaie en zeer sfeervolle klanken. De muziek van The Apartments is mooi maar ook wat weemoedig en het melancholische karakter van de muziek van de band wordt ook dit keer versterkt door de stem van Peter Milton Walsh, die zich twee keer laat bijstaan door een vrouwenstem. Het is een mooie en warme stem, maar ook een stem die de melancholie in bakken over je heen schept.

Het wordt op de Britse muziekwebsite Louder Than War fraai beschreven als: “The Apartments play mood music for moody people. Tunes for all the dive bars in all the heartbreak hotels of the world. Songs for those nights when you know you’re going to have the mother of all hangovers in the morning”, maar ook als je het leven wel door een roze bril bekijkt en ’s ochtends weer fris aan de slag gaat, is het nieuwe album van The Apartments weer een prachtalbum.

Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van de Schotse band The Blue Nile, maar ook That's What the Music Is For klinkt weer vooral als The Apartments. Het budget zal ook dit keer karig zijn geweest, maar wordt er met veel zorg en smaak gemusiceerd en wat heeft Peter Milton Walsh weer mooie songs geschreven. Ik wist zelf bij voorbaat al dat dit album de soundtrack van mijn herfst en winter gaat worden en ik hoop dat dat dit keer in veel bredere kring navolging krijgt. Ook het derde album sinds de wederopstanding van The Apartments is immers weer wonderschoon. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Skullcrusher - And Your Song Is Like A Circle - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Skullcrusher - And Your Song Is Like A Circle
De Amerikaanse muzikante Helen Ballentine leverde drie jaar geleden een fluisterzacht en betoverend mooi album onder de naam Skullcrusher af en herhaalt dit kunstje op het nog wat mooiere And Your Song Is Like A Circle

Direct vanaf de eerste noten van And Your Song Is Like A Circle neemt Helen Ballentine, de muzikante achter Skullcrusher, je mee naar andere werelden. De wat zweverige klanken op het tweede album van Skullcrusher zorgen voor onmiddellijke ontspanning en hoe dieper je het album in duikt hoe mooier het wordt. De bijzonder mooie muziek op het album wordt gecombineerd met de zachte en dromerige zang van Helen Ballentine, die nog wat mooier zingt dan op het debuutalbum van Skullcrusher. Droom echter niet te ver weg, want de Amerikaanse muzikante heeft de songs op haar nieuwe album volgestopt met prachtige accenten. And Your Song Is Like A Circle is een droom van een album.

Toen bijna drie jaar geleden een album van Skullcrusher opdook in de lijst met nieuwe albums had ik niet direct het idee dat het een album voor mij zou zijn. De naam Skullcrusher past op het eerste gehoor immers prima bij de namen van de obscure metalbands die ik iedere week zie opduiken in de releaselijsten en dat is niet het soort muziek waar ik van hou.

De betekenis van Skullcrusher is echter niet zo duister als de letterlijke vertaling suggereert en de muziek op Quiet The Room bleek heel ver verwijderd van de klanken van de gemiddelde metalband. Skullcrusher is een project van de Amerikaanse muzikante Helen Ballentine, die op haar debuutalbum vooral zachte en intieme popsongs liet horen.

De popsongs van de muzikante, die destijds Los Angeles als thuisbasis had, vielen op door zachte maar bijzonder mooie zang en door relatief ingetogen maar op hetzelfde moment wonderschone klanken, die prachtig waren geproduceerd door Big Thief producer Andrew Sarlo. Quiet The Room kon absoluut een folkalbum worden genoemd, maar het was ook een sprookjesachtig, beeldend en af en toe vervreemdend album met hier en daar een vleugje Twin Peaks.

Toen de naam Skullcrusher de afgelopen week opdook in de lijst met nieuwe albums was ik daarom direct bij de les. Helen Ballentine heeft Los Angeles inmiddels verruild voor upstate New York en heeft de tijd genomen voor haar nieuwe album dat in meerdere sessies werd opgenomen gedurende een aantal jaren.

In de openingstrack March valt direct op dat het geluid van Skullcrusher wel iets is veranderd. De songs van de Amerikaanse muzikante zijn nog steeds zacht en intiem, maar klinken ook donkerder en bezwerender. In de openingstrack kruipt Helen Ballentine dicht tegen de onheilspellende muziek van Grouper of Ethel Cain aan, maar ik hoor ook flarden van de muziek van Cocteau Twins uit de jaren 80.

Het zijn invloeden die op And Your Song Is Like A Circle veel vaker terugkeren en het album voorzien van een wat zweverige sfeer. Het betekent overigens niet dat de folky elementen zijn verdwenen uit de muziek van Skullcrusher, want een groot deel van de songs op And Your Song Is Like A Circle heeft een folky basis.

Ik begon vrij laat op de avond aan de eerste beluistering van het tweede album van Skullcrusher en bovendien op een avond met stevige regenbuien en dat bleek een prachtig decor voor de stemmige maar ook zeer sfeervolle muziek van de Amerikaanse muzikante.

And Your Song Is Like A Circle werd met een beperkt aantal muzikanten en op verschillende plekken opgenomen en dat hoor je in de songs, die steeds subtiel van kleur verschieten. De fluisterzachte maar echt bijzonder mooie stem van Helen Ballentine staat centraal op het album en de muziek op het album draait hier fraai omheen. Het is muziek die in de basis genoeg heeft aan akoestische gitaar of piano, maar vervolgens verder is ingekleurd met benevelende klankentapijten en hier en daar met bijzondere ritmes.

Het levert een album op dat het oor onmiddellijk streelt, maar het is ook een album dat beter en fascinerender wordt wanneer je het vaker hoort en wanneer je steeds dieper het muzikale universum van Skullcrusher in wordt gesleurd. De naam Skullcrusher blijft bij mij wat gewelddadige associaties oproepen, maar de bijzonder mooie klanken en zowel lieflijke als wat onderkoelde zang nemen je mee naar sprookjesachtige werelden waar alles prachtig en vreedzaam is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jay Som - Belong - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jay Som - Belong
Melina Duterte deed de afgelopen jaren vooral andere dingen, maar deze week keert ze terug als Jay Som en levert ze met Belong een indiepop en indierock album af dat nog wat beter is dan zijn twee voorgangers

Het debuutalbum van Jay Som kwam voor mij ooit als een daverende verrassing in een jaarlijstje van de Amerikaanse website Paste, maar sindsdien ben ik zeer gesteld op het alter ego van de Amerikaanse muzikante Melina Duterte. Het is lang stil geweest rond Jay Som, maar met Belong is de muzikante uit Los Angeles gelukkig terug. Belong past uitstekend binnen de indierock en indiepop van het moment, maar tikt binnen beide genres wel een zeer hoog niveau aan. De songs van Jay Som liggen lekker in het gehoor, maar zitten ook knap in elkaar. De stem van Melina Duterte is aangenaam, maar ook eigenzinnig genoeg om op te vallen tussen alle fluisterstemmen in het genre. Knap album weer van Jay Som.

Ik heb tot dusver wel wat met de muziek van de Amerikaanse muzikante Melina Duterte, die we beter kennen als Jay Som. In 2017 dook Jay Som voor het eerst op met het mini-album Turn Into, maar ik ontdekte het alter ego van Melina Duterte pas in 2017 toen Everybody Works verscheen. Ik ontdekte het album overigens pas nadat het op de eerste plek was geëindigd in het jaarlijstje van Paste Magazine, dat mij wekelijks voorziet van interessante tips, maar mij compleet verraste met het debuutalbum van Jay Som.

Ik was in 2019 wel bij de les toen Anak Ko, het tweede album van Jay Som, verscheen. Ik was onder de indruk van Everybody Works, maar Anak Ko was wat mij betreft een nog veel knapper album. Het is een album dat is gevuld met inventief in elkaar geknutselde popsongs die aansloten bij de indiepop en indierock van dat moment, maar zich ook zeker lieten beïnvloeden door muziek uit het verleden.

Melina Duterte was de afgelopen jaren enkele malen te horen op albums van anderen, waaronder het meest recente album van Lucy Dacus, en zette bovendien haar eerste stappen als producer, onder andere voor boygenius (met wie ze ook tourde) en Illuminati Hotties. Ze maakte bovendien samen met Ellen Kempner (Palehound) een erg leuk album onder de naam Bachelor, maar het inmiddels ruim zes jaar oude Anak Ko was tot deze week het laatste wapenfeit onder de naam Jay Som.

Gelukkig keert Melina Duterte deze week terug met een nieuw album van Jay Som en ook Belong is weer een uitstekend album. De Amerikaanse muzikante liet de afgelopen jaren horen dat ze zelf een getalenteerd producer is, maar voor haar nieuwe album schakelde ze een viertal extra producers in. Het zijn producers die in de studio in Los Angeles ook haar band vormden en het zijn producers die gelukkig niet allemaal hun stempel willen drukken op de muziek van Jay Som.

Belong klinkt daarom vanaf de eerste noot als Jay Som en dat blijft zo tot en met de laatste noot. Ook op haar nieuwe album maakt Melina Duterte weer muziek die aansluit bij de indierock en indiepop van het moment en die wat betreft kwaliteit niet onder doet voor de albums van de leden van boygenius met wie ze de afgelopen jaren vaak op het podium stond.

De songs op Belong kunnen heerlijk dromerig klinken wanneer Jay Som vooral de kant van de indiepop op gaat, maar kunnen ook lekker gruizig klinken wanneer invloeden uit de indierock het winnen. Het levert een veelzijdige serie songs op en het zijn songs die zowel lekker in het gehoor liggen als de fantasie prikkelen. De nieuwe songs van Jay Som klinken echt bijzonder lekker, maar als je met aandacht naar Belong luistert, hoor je ook hoe veel moois de muzikante uit Los Angeles in haar songs heeft gestopt.

Er zijn de afgelopen jaren echt heel veel albums verschenen binnen de genres indiepop en indierock en ook heel veel albums die enigszins vergelijkbaar zijn met Belong van Jay Som. Net als op haar vorige album doet Melina Duterte echter alles net wat beter dan de concurrentie. De songs op Belong zijn interessant maar ook aantrekkelijk, de muziek op het album is veelkleurig en trefzeker en de zachte stem van Melina Duterte is net wat mooier dan die van de meeste andere indiepop en indierock zangeressen van het moment. Goed dat ze terug is derhalve. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Sarah Morris - Say Yes - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Sarah Morris - Say Yes
Sarah Morris is nog niet heel bekend, maar maakt inmiddels al heel wat jaren uitstekende albums en ook het deze week verschenen Say Yes is weer een album dat er uit springt in het overvolle genre van de Amerikaanse rootsmuziek

De Amerikaanse muzikante Sarah Morris heeft inmiddels een aardig stapeltje albums op haar naam staan. Het zijn albums die niet heel veel aandacht trekken, maar deze aandacht zeker verdienen. Sarah Morris schrijft immers aansprekende songs en verwerkt in deze songs uiteenlopende invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. De muzikante uit Minneapolis, Minnesota, is bovendien een uitstekende zangeres en beschikt over een karakteristieke stem. Ook Say Yes is weer een album dat zich in eerste instantie bescheiden opdringt, maar het is net als zijn voorgangers een album dat snel beter wordt en dat zich uiteindelijk in het genre kan meten met de betere albums van het moment.

Ik ken de Amerikaanse muzikante Sarah Morris inmiddels al een kleine tien jaar en iedere keer als een nieuw album van haar verschijnt gebeurt ongeveer hetzelfde. In eerste instantie vind ik de albums van de muzikante uit Minneapolis, Minnesota, aangenaam en mooi, maar op hetzelfde moment ook niet heel onderscheidend, waardoor het album moet concurreren met stapels andere albums binnen de Amerikaanse rootsmuziek, het genre waarin Sarah Morris vooral opereert.

Vervolgens kunnen er twee dingen gebeuren. Door het snelle oordeel kan het album op de stapel belanden en vervolgens uit beeld verdwijnen, maar ik kan de albums van de Amerikaanse muzikante ook een nieuwe kans geven, waarna in het verleden meestal bleek dat de albums van Sarah Morris toch onderscheidender zijn dan ze op het eerste gehoor lijken. Dat laatste gebeurde met de albums Ordinary Things (2015), Hearts In Need Of Repair (2017) en Here's To You (2023), terwijl alleen het in Nederlands nauwelijks opgemerkte All Mine uit 2020 ook bij mij in de anonimiteit verdween.

Deze week verscheen een nieuw album van Sarah Morris en ook bij beluistering van Say Yes was het weer het vertrouwde recept. Op een of andere manier kan ik de naam van Sarah Morris niet onthouden, waardoor ze iedere keer weer bij nul begint, en ook dit keer vond ik de songs van de Amerikaanse muzikante direct mooi, maar twijfelde ik wel of ik Say Yes bijzonder genoeg vond.

Gelukkig was ik dit keer wel zo verstandig om haar naam even te googelen, waardoor ik direct bij mijn recensies uit het verleden terecht kwam en wist dat enig geduld wonderen doet. Sarah Morris behoort tot het legioen muzikanten binnen de Amerikaanse rootsmuziek die het niet voor niets krijgen, maar samen met producer Dave Mehling levert de muzikante uit Minneapolis ook op haar nieuwe album weer kwaliteit.

Die kwaliteit hoor je in eerste instantie in de zang op het album. Sarah Morris beschikt over een mooie en expressieve stem, die geen genoegen neemt met een rol op de achtergrond. De zang staat op Say Yes vooraan in de mix en dat is een wijs besluit. De stem van Sarah Morris is niet alleen mooi, bijzonder en veelzijdig, maar slaagt er ook in om haar songs met veel gevoel te vertolken. Het is een stem die het prachtig doet in relatief sober ingekleurde songs met vooral invloeden uit de folk en de country en dat zijn de songs die domineren op Say Yes.

Het budget voor het maken van het album zal ook dit keer bescheiden zijn geweest, maar dat is niet te horen. Say Yes is voorzien van een rijk en warm klinkend geluid met onder andere prachtige bijdragen van de pedal steel en hier en daar geweldig vioolwerk. Het is een geluid waarin invloeden uit de folk en country zoals gezegd centraal staan, maar Sarah Morris verwerkt ook wel wat invloeden uit de pop in haar muziek en laat zich bovendien beïnvloeden door een aantal decennia popmuziek, waardoor de Amerikaanse muzikante je af en toe mee terug neemt naar een ver verleden.

Say Yes is een met veel aandacht en goede smaak gemaakt album, dat net als de vorige albums van Sarah Morris goed genoeg is om op te vallen binnen het overvolle genre waarin ze opereert. Ik hoorde het ook dit keer niet direct, maar na een paar keer horen kan ik Say Yes, net als de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, alleen maar zeer warm aanbevelen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Besnard Lakes - The Besnard Lakes Are The Ghost Nation - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Besnard Lakes - The Besnard Lakes Are The Ghost Nation
De Canadese band The Besnard Lakes bouwt langzaam maar gestaag aan een fascinerend oeuvre en voegt met het zeer melodieuze en bedwelmend mooie The Besnard Lakes Are The Ghost Nation een volgend prachtalbum toe aan dit oeuvre

Ik ben de afgelopen drie jaar enorm verslingerd geraakt aan The Besnard Lakes Are The Last Of The Great Thunderstorm Warnings van de Canadese band The Besnard Lakes. De band uit Montreal schotelt de luisteraar op dit album een wonderschone maar ook avontuurlijke luistertrip van 70 minuten voor. Ook op het deze week verschenen The Besnard Lakes Are The Ghost Nation is de muziek van de Canadese band weer prachtig. Het is wederom muziek die prima kan worden omschreven als psychedelica of neo-psychedelica, maar het kan meerdere kanten op. Gemene deler is het zeer melodieuze karakter van de muziek van The Besnard Lakes in zowel de muziek als de zang. Het levert wederom een prachtalbum op.

Ik heb op deze website al een aantal keren stil gestaan bij het werk van de Canadese band The Besnard Lakes. De band debuteerde in 2003, maar ik maakte voor het eerst kennis met de muziek van The Besnard Lakes toen in 2007 het fascinerende The Besnard Lakes Are The Dark Horse verscheen. Ook met The Besnard Lakes Are the Roaring Night (2010), Until In Excess, Imperceptible UFO (2013), A Coliseum Complex Museum (2016) en The Besnard Lakes Are The Last Of The Great Thunderstorm Warnings (2021) maakten de Canadezen flink wat indruk.

Ik was aan het begin van 2021 al behoorlijk positief over het laatstgenoemde album, maar mijn liefde voor het album groeide pas veel later. Met de kennis van nu vind ik The Besnard Lakes Are The Last Of The Great Thunderstorm Warnings een van de onbetwiste meesterwerken van de afgelopen jaren. De mix van neo-psychedelica en psychedelica, aangelengd met flarden hardrock, postrock en progrock is goed voor een 70 minuten durende luistertrip, die me ook na talloze keren horen nog niet verveeld.

Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar het nieuwe album van de Canadese band, dat na een stilte van ruim vier jaar is verschenen. Ondanks de misschien wel wat te hooggespannen verwachtingen had The Besnard Lakes Are The Ghost Nation maar heel weinig tijd nodig om me te betoveren en overrompelen. De band uit Montreal komt na de 70 minuten van The Besnard Lakes Are The Last Of The Great Thunderstorm Warnings met ‘slechts’ 45 minuten muziek op de proppen, maar het is 45 minuten heel goed.

Centraal thema op het nieuwe album van de Canadese band is nationale identiteit, wat gezien de wens van Donald Trump om Canada in te lijven als 51e staat een heel actueel thema is. De band heeft er echter geen zwaar politiek album van gemaakt en combineert de wat donkere ondertoon in de teksten met wonderschone muziek. The Besnard Lakes Are The Ghost Nation is nog wat melodieuzer dan de vorige albums van The Besnard Lakes en betovert continu met wonderschone melodieën.

In muzikaal opzicht past de muziek van de Canadezen ook dit keer uitstekend in hokjes als psychedelica en neo-psychedelica, maar andere invloeden worden ook dit keer niet geschuwd, waardoor ook liefhebbers van progrock en postrock gecharmeerd zullen zijn van de muziek van The Besnard Lakes.

Ook op haar nieuwe album strooit de band driftig met bedwelmende geluidstapijten waarvoor zowel keyboards als gitaren worden ingezet. Het klinkt allemaal heerlijk zweverig en dromerig en dit wordt versterkt door de zang van Jace Lasek en Olga Goreas, die ook tekenden voor de prachtige productie van het album.

Het is allemaal zo bedwelmend mooi dat het album nauwelijks te vangen is in woorden, al doet het het Britse Rough Trade een aardige poging: “Unique among their furrowed brow peers, The Besnard Lakes are unafraid to marry textured, questing headphone sonics to the honeyed pleasure of radio hits past: the rapture of My Bloody Valentine entwined with the romance of Fleetwood Mac. Imagine dreamy Beach House riding Led Zeppelin dynamics, with unabashedly androgynous vocal harmonies; a melodic yet mountainous sound world”.

Ik heb er eigenlijk weinig aan toe te voegen, buiten het feit dat ik The Besnard Lakes Are The Ghost Nation inmiddels al wel durf uit te roepen tot het beste album van The Besnard Lakes tot dusver, wat gezien de vorige albums een prestatie van formaat is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hannah Frances - Nested In Tangles - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hannah Frances - Nested In Tangles
Hannah Frances maakte indruk met haar vorige album Keeper Of The Shepherd, maar heeft haar geluid op haar deze week verschenen nieuwe album Nested In Tangles nog wat verder verrijkt en geperfectioneerd

Bij beluistering van Nested In Tangles van Hannah Frances vallen direct de bijzondere blazersarrangementen op. Het zijn arrangementen die haar folky songs voorzien van een geheel eigen geluid. Het is een geluid dat herinnert aan Amerikaanse folk uit vervlogen tijden, maar het is ook een geluid dat is voorzien van een zeer eigenzinnige touch. Bij eerste beluistering komt het misschien wat vreemd of zelfs overweldigend over, maar als de Amerikaanse muzikante je te pakken heeft wordt Nested In Tangles een steeds fascinerender album. Het is een album dat ik uiteindelijk nog wat hoger aan sla dan het in 2014 al terecht zo bejubelde Nested In Tangles en dat zegt wat.

Met name de Amerikaanse muziekpers was aan het begin van 2024 heel erg enthousiast over het album Keeper Of The Shepherd van Hannah Frances. Alternatieve muziekwebsites als Pitchfork deelden extreem hoge rapportcijfers uit aan het album, maar het was voor mij een album dat ik wel even op me in moest laten werken en waarop ik het hoge rapportcijfer in eerste instantie niet terug hoorde.

De muziek van Hannah Frances bleek bij vlagen immers behoorlijk experimenteel en zowel in muzikaal als in vocaal opzicht vond ik Keeper Of The Shepherd een complex en bij vlagen zelfs overweldigend album. Ik heb het album eerder deze week nog eens beluisterd en hoorde muziek die in veel gevallen begint bij de alternatieve en psychedelische folk uit de jaren 60 en 70, maar vervolgens in alle richtingen de grenzen opzoekt.

Het is een omschrijving die ook van toepassing is op het deze week verschenen Nested In Tangles. Ook op haar nieuwe album laat Hannah Frances zich inspireren door de folk zoals deze in de jaren 60 en 70 met name in en rond San Francisco werd gemaakt. Je hoort het met name in het bijzondere akoestische gitaarspel op het album en af en toe ook in de zang. Vergeleken met Keeper Of The Shepherd zoekt de muzikante uit Chicago, Illinois, wel veel eerder het experiment, waardoor de vergelijking met folk uit het verleden al snel minder zinnig wordt.

Nested In Tangles heeft meer raakvlakken met het vorige album van de Amerikaanse muzikante. Ook op het nieuwe album van Hannah Frances zijn zowel de zang als de muziek vrijwel nooit alledaags. De Amerikaanse muzikante heeft een bijzondere manier van zingen en het is een manier die niet bij iedereen in de smaak zal vallen. Ik moest er net als in 2024 enorm aan wennen, maar het streek niet meer zo tegen de haren in als bij beluistering van het vorige album van Hannah Frances.

Het doet me af en toe wel wat denken aan Joni Mitchell en ook dat is geen zangeres waarvoor ik altijd in de stemming ben. Ik twijfel overigens niet aan de zangkwaliteiten van de Amerikaanse muzikante, want met name in een aantal wat meer ingetogen en net wat toegankelijkere songs zingt Hannah Frances echt prachtig.

In muzikaal opzicht is Nested In Tangles nog wat indrukwekkender dan zijn voorganger. Het folky akoestische gitaarspel is wederom prachtig, maar hier en daar hoor ik ook weergaloos elektrisch gitaarspel voorbij komen. Incidenteel zijn er fraaie bijdragen van strijkers en de pedal steel, maar naast het bijzondere gitaarspel springen vooral de fascinerende blazersarrangementen in het oor.

Met name de blazers voorzien het nieuwe album van Hannah Frances van een eigenzinnig maar ook mooi en interessant geluid. Het is een geluid dat ik in 2024 vergeleek met de muziek van Jeff Buckley, maar dat hoor ik dit keer minder goed. Nested In Tangles schuift toch wat dichter tegen folk uit het verleden aan, al is het wel folk met een bij vlagen hele eigenzinnige twist.

Hannah Frances heeft wederom een album gemaakt waarover je niet te snel moet oordelen, want de songs op het album vragen absoluut tijd. Wanneer je Nested In Tangles deze tijd geeft wordt het album echter steeds mooier en wordt de muziek van Hannah Frances je steeds iets dierbaarder. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Flock Of Dimes - The life You Save - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Flock Of Dimes - The life You Save
De Amerikaanse muzikante Jenn Wasner maakt inmiddels al heel wat jaren interessante muziek met Wye Oak en haar eigen project Flock Of Dimes, maar met het nieuwe album van het laatstgenoemde project zet ze een reuzenstap

Ik heb het in het verleden vaak geprobeerd met de muziek van het Amerikaanse duo Wye Oak, maar nadat ik het in eerste instantie meestal interessant vind, haak ik uiteindelijk iedere keer af. De muziek van Flock Of Dimes, een soloproject van Jenn Wasner, de helft van Flock Of Dimes, vond ik al een stuk beter, maar een album van het niveau van het deze week verschenen The Life You Save had ik niet verwacht. De songs op het album zijn allemaal even aangenaam, in muzikaal opzicht is het vijftig minuten smullen en dan is er ook nog eens de prachtige stem van Jenn Wasner, die nog niet eerder zo mooi klonk. Een daverende verrassing wat mij betreft dit nieuwe album van Flock Of Dimes.

Jenn Wasner maakte de afgelopen 15 jaar een aantal albums als lid van het duo Wye Oak, maar begon een kleine tien jaar geleden ook met haar soloproject Flock Of Dimes. Met de muziek van Wye Oak heb ik nooit zoveel gehad, al maakt het duo dat naast Jenn Wasner bestaat uit Andy Stack zeker interessante muziek. De muziek van Flock Of Dimes bevalt me vooralsnog een stuk beter, al vond ik het in 2016 verschenen debuutalbum van het project nog niet heel overtuigend.

De twee albums die volgden, Head Of Roses uit 2021 en de een jaar later verschenen aanvulling Head Of Roses: Phantom Limb, vond ik een stuk beter en zeker goed genoeg voor een plekje op de krenten uit de pop. Head Of Roses en de follow-up zijn albums met meerdere en minstens twee gezichten. In een aantal tracks op deze albums pakt Jenn Wasner uit met flink wat elektronica en is ze niet eens zo heel ver verwijderd van de muziek van Wye Oak, maar in een aantal andere tracks schuift de muzikante uit Baltimore, Maryland, op richting Amerikaanse rootsmuziek en maakt ze indruk met ingetogen en folky tracks.

Op het deze week verschenen The Life You Save voegt Jenn Wasner nog een derde gezicht toe aan de muziek van Flock Of Dimes of combineert ze alle invloeden juist tot één gezicht. De Amerikaanse muzikante kiest dit keer voor een lekker dromerig geluid en het is een geluid dat zich vrijwel onmiddellijk als de spreekwoordelijke warme deken om je heen slaat. Het klinkt flink anders dan de muziek op de vorige albums van Flock Of Dimes en totaal anders dan de muziek van Wye Oak, maar wat klinkt het aangenaam.

De warme klanken van Flock Of Dimes gaan zeker muzikale troost bieden tijdens de vele donkere dagen die er aan komen, maar het is ook absoluut een interessant album. Jenn Wasner maakte het nieuwe album van haar project met een aantal gastmuzikanten, die een heel arsenaal aan instrumenten toevoegen aan het geluid van Flock Of Dimes. Het is een mooi en interessant geluid dat de ene keer wordt voorzien van bijzonder sfeervolle bijdragen van de pedal steel, de volgende keer met wolken elektronica en incidenteel met wat stekeligere bijdragen van onder andere elektrische gitaren.

Gemene deler is dat de muziek op The Life You Save altijd warm, sfeervol en buitengewoon verzorgd klinkt. Het is muziek om lekker bij te luieren, al is het zonde om alle bijzondere details in de muziek van Flock Of Dimes te missen. De zeer sfeervolle klanken passen uitstekend bij de stem van Jenn Wasner, die wat mij betreft nog niet eerder zo mooi zong. Ook de zang op The Life You Save heeft overigens het warme karakter dat ook de muziek op het album typeert. Het wordt allemaal geperfectioneerd in de productie, waarvoor Jenn Wasner ook zelf tekent.

Er is de afgelopen jaren niet veel meer vernomen van Wye Oak en gezien het hoge niveau dat Jenn Wasner haalt op het nieuwe album van haar project Flock Of Dimes hoeven we daar wat mij betreft ook niet om te treuren. Ik was best gecharmeerd van de vorige twee albums van het project van de Amerikaanse muzikante, maar Flock Of Dimes zet op The Life You Save echt een reuzenstap en heeft een album afgeleverd dat wat mij betreft niet gaat misstaan in de jaarlijstjes en dat had ik op voorhand echt niet verwacht. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Madi Diaz - Fatal Optimist
Madi Diaz koos op haar vorige album op geslaagde wijze de afslag richting een wat toegankelijker geluid, maar laat op het deze week verschenen Fatal Optimist horen dat ook het soberdere werk bij haar in goede handen is

Ik heb Madi Diaz inmiddels al een aantal jaren hoog zitten, want ondanks dat het feit dat de Amerikaanse muzikante flink varieert met haar geluid, levert ze altijd kwaliteit. Dat doet ze ook weer met haar nieuwe album Fatal Optimist, al haar zesde of zelfs zevende album. Het is een album waarop Madi Diaz haar songs terugbrengt tot de essentie. De meeste tracks hebben genoeg aan een gitaar en de stem van Madi Diaz en het resultaat is song na song prachtig. Door de sobere inkleuring komt alles neer op de zang van de Amerikaanse muzikante en de zang is op Fatal Optimist echt indrukwekkend mooi. Ik was best onder de indruk van haar vorige twee albums, maar deze vind ik nog wat beter.

De Amerikaanse muzikante Madi Diaz leverde begin vorig jaar met Weird Faith een bijzonder leuk album af. Het is een album dat een stuk lichtvoetiger klonk dan het in 2021 verschenen History Of A Feeling, dat vooral sober ingekleurde folksongs bevatte. Op Weird Faith flirtte Madi Diaz ook opzichtig met indiepop en indierock en dat beviel me wel.

Een paar maanden na de release van het album zag ik Madi Diaz alleen met haar gitaar in het voorprogramma van Kacey Musgraves, maar in een warm en rumoerig Paradiso bleef er helaas maar weinig over van de prima songs van Madi Diaz. Toen ik vorige week las dat de Amerikaanse muzikante op haar nieuwe album kiest voor uiterst sober ingekleurde folksongs was ik daarom niet direct enthousiast, maar het deze week verschenen Fatal Optimist had niet veel tijd nodig om me enthousiast te maken.

De berichten die aan het album vooraf gingen blijken te kloppen, want Fatal Optimist is inderdaad een bijzonder ingetogen en zeer spaarzaam ingekleurd album. Volgens de credits waren er nog wel wat extra muzikanten en twee producers, onder wie de topproducer Gabe Wax, betrokken bij het maken van het album, maar ook bij beluistering met de koptelefoon hoor je buiten wat subtiele accenten niet veel meer dan gitaarakkoorden en de stem van Madi Diaz, die één keer kiest voor de piano en alleen in de slottrack wat meer instrumenten toe laat.

Dat er een producer van naam en faam heeft gesleuteld aan de songs op Fatal Optimist hoor je overigens wel, want het album klinkt veel mooier dan het gemiddelde sober ingekleurde singer-songwriter album. Ik werd eigenlijk direct gegrepen door het van alle franje ontdane geluid op het nieuwe album van Madi Diaz.

De Amerikaanse muzikante had zoals gezegd niet veel meer nodig dan gitaren, maar zowel het akoestische als het elektrische gitaarwerk op het album is prachtig. De instrumentatie op Fatal Optimist is spaarzaam of zelfs Spartaans, maar wel zeer trefzeker. Het biedt bovendien een prachtige basis voor de stem van Madi Diaz, die echt prachtig zingt.

Haar stem deed het vorig jaar uitstekend in de lekker in het gehoor liggende popsongs op Weird Faith, maar ik vind de zang op Fatal Optimist nog een stuk mooier. Madi Diaz is een getalenteerd verhalenverteller en heeft voor haar nieuwe album een aantal persoonlijke en vaak wat melancholische songs geschreven. Het zijn songs die ze met heel veel gevoel vertolkt, waardoor de zang op het album flink binnen komt.

Er zijn momenteel niet veel muzikanten die een uiterst sober album als Fatal Optimist durven te maken, maar ik ben blij dat Madi Diaz het wel heeft gedaan. Wanneer in de slottrack en tevens titeltrack van het album toch nog wordt gekozen voor een wat voller geluid vind ik de muziek van Madi Diaz direct een stuk minder onderscheidend en verlang ik terug naar de ruwe eenvoud van de tien eerdere songs op het album.

Ik was op voorhand nog wel bang dat de sobere setting na een paar songs of na een paar keer horen van het album zou gaan vervelen, maar dat is zeker niet het geval. Integendeel zelfs want de sobere prachtsongs op Fatal Optimist worden me alleen maar dierbaarder. Het is een moedige keuze om een puur en eerlijk album als Fatal Optimist te maken, maar het pakt prachtig uit. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rachael Yamagata - Happenstance (2004) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rachael Yamagata - Happenstance (2004)
De Amerikaanse muzikante Rachael Yamagata heeft sinds vorige week vijf uitstekende albums op haar naam staan, maar met name haar debuutalbum Happenstance uit 2004 is een album dat iedereen gehoord moet hebben

Ik weet niet precies meer hoe ik 21 jaar geleden op het spoor kwam van Rachael Yamagata, maar weet nog wel dat ik direct onder de indruk was van haar debuutalbum Happenstance. Dat ben ik 21 jaar later nog steeds, want hoewel ook de andere vier albums die Rachael Yamagata heeft gemaakt prachtig zijn, blijft Happenstance mijn favoriete album van de Amerikaanse muzikante. Het is een album dat meerdere kanten op kan en met name het tweede deel van het album is van een bijzondere schoonheid en dan vooral door de prachtige stem van Rachael Yamagata en de bijzondere arrangementen van de songs. Happenstance is een album dat wat mij betreft best een klassieker mag worden genoemd.

Vorige week verscheen bijna uit het niets Starlit Alchemy, het vijfde album van de Amerikaanse singer-songwriter Rachael Yamagata. Het is net als de drie albums die er aan vooraf gingen echt een uitstekend album, maar het debuutalbum van Rachael Yamagata blijft wat mij betreft nog altijd ongeëvenaard.

Happenstance verscheen een jaar na de veelbelovende EP met de titel EP, die Rachael Yamagata in 2023 op de kaart had gezet, nadat ze flink wat jaren met weinig succes muziek had gemaakt, onder andere met de funkband Bumpus. Na de EP werd ook het in de zomer van 2004 verschenen Happenstance uitstekend ontvangen en leek Rachael Yamagata een ster in wording. Zo ver kwam het echter niet. Ik heb het debuutalbum van Rachael Yamagata de afgelopen eenentwintig jaar heel vaak beluisterd en beschouw het als een van de betere albums van vrouwelijke singer-songwriters, maar het grote publiek dacht er kennelijk anders over.

Toen ik vorige week naar het nieuwe album van Rachael Yamagata luisterde kwam ik op de streaming media platforms tot mijn verrassing een Deluxe Edition van het album tegen, die nog eens drie tracks toevoegt aan het originele album. Op dit album heeft de Amerikaanse muzikante zich stevig laten beïnvloeden door de grote singer-songwriters uit de jaren 70, waaronder ook absoluut vrouwelijke singer-songwriters als Carole King.

Happenstance werd hiernaast vergeleken met de muziek van Fiona Apple, die op dat moment al een paar jaar aan de weg timmerde. Dat het debuutalbum van Rachael Yamagata werd vergeleken met de muziek van Fiona Apple hoor je vooral in Be Be Your Love, de openingstrack van Happenstance, en nog veel duidelijker in Letter Read, de tweede track op het album, die wel erg opzichtig tegen de muziek van Fiona Apple aanschuurt met vrijwel identiek pianospel en ook zanglijnen en ritmes die niet hadden misstaan op een van de albums van Fiona Apple.

In de andere tracks op Happenstance ligt de vergelijking met de muziek van Fiona Apple er minder dik bovenop en horen we meer van Rachael Yamagata zelf. Het kan nog steeds alle kanten op van vintage jaren 70 singer-songwriter muziek tot radiovriendelijke 90s pop en soulvolle pop.

Zeker als Rachael Yamagata meer haar eigen weg kiest valt op hoe mooi en veelzijdig haar zang is en hoe trefzeker de productie van John Alagia, die op dat moment vooral bekend was als producer van Dave Matthews en John Mayer en Happenstance heeft voorzien van een mooi en bij vlagen rijk georkestreerd geluid, dat perfect past bij de stem van Rachael Yamagata. De Amerikaanse muzikante zingt op haar debuutalbum echt prachtig en ook nog eens met veel passie, wat haar songs voorziet van een bijzondere lading. Het raakte me in 2004 echt onmiddellijk en de songs op Happenstance raken me nog steeds.

Wanneer ik nu luister naar het debuutalbum van Rachael Yamagata, begrijp ik er echt niets van dat het album in 2004 niet veel meer aandacht trok dan het deed en begrijp ik ook niet dat het album achteraf bezien niet is uitgeroepen tot klassieker.

De originele versie van het album was 13 tracks lang prachtig en de Deluxe Edition voegt er nog drie mooie en bijzondere tracks aan toe. Ik hoop dat Rachael Yamagata deze weken wat nieuwe zieltjes wint met haar nieuwe album Starlit Alchemy, maar haar debuutalbum Happenstance mag echt nooit vergeten worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Roufaida - Coming Up For Air - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Roufaida - Coming Up For Air
Na een terecht geprezen mini-album keert de Nederlands-Marokkaanse muzikante Roufaida deze week terug met haar debuutalbum Coming Up For Air en wat is het een mooi, spannend, vernieuwend en sprankelend album geworden

De Rotterdamse muzikante Roufaida maakte in 2023 al indruk met een bijzonder eigen geluid en dat geluid is op Coming Up For Air alleen maar mooier, rijker en eigenzinniger geworden. Het is een geluid waarin bijzondere ritmes centraal staan en waarin zowel plaats is voor invloeden uit de Westerse popmuziek als voor invloeden uit onder andere de Marokkaanse muziek. Het is van de eerste tot en met de laatste noot spannend, maar het is ook bijzonder mooi. Het wordt nog mooier door de stem van Roufaida die diepe indruk maakt als vertolker van zowel Engelse als Arabische teksten. Roufaida sleept je een bijzonder muzikaal universum in, dat je vervolgens voorlopig niet meer wilt verlaten.

De Nederlands-Marokkaanse muzikante Roufaida (Aboutaleb) leverde in het voorjaar van 2023 een titelloos mini-album af en maakte terecht flink wat indruk met bijzondere klanken, persoonlijke songs en een mooie en karakteristieke stem. Op het mini-album combineerde de Rotterdamse muzikante op bijzondere wijze invloeden uit de folk en de indie met invloeden uit de Marokkaanse muziek en muziek uit het Midden-Oosten. Het leverde uniek klinkende maar ook zeer aansprekende songs op.

Roufaida keert deze week terug met haar volwaardige debuutalbum en laat horen dat ze sindsdien alleen maar beter is geworden. Op het ruim twee jaar oude mini-album liet Roufaida al een bijzondere smeltkroes vol invloeden horen en hier zijn alleen maar invloeden aan toegevoegd. Naast folk en indie en invloeden uit de muziek waarmee de Rotterdamse muzikanten kennis maakte tijdens de vakanties in Marokko uit haar jeugd, zijn op Coming Up For Air ook invloeden uit onder andere de hiphop, R&B, Afrobeat en pure pop te horen.

Roufaida koos op haar mini-album nog vooral voor songs met een duidelijke folky basis, maar kiest op haar debuutalbum vooral voor dansbare maar tegelijkertijd redelijk ingetogen tracks. Het zijn tracks die worden gedragen door bijzondere ritmes en het zijn tracks die in muzikaal opzicht continu een brug slaan tussen de culturen waartussen Roufaida zich beweegt. Het klinkt allemaal bijzonder lekker, maar de muziek op Coming Up For Air is ook altijd spannend, waardoor je steeds weer nieuwe dingen ontdekt op het album.

Het slaan van een brug tussen culturen doet de Rotterdamse muzikante ook met haar teksten, die deels in het Engels en deels in het Arabisch zijn. Het zijn overigens teksten waarin Roufaida geen blad voor de mond neemt. Direct in de openingstracks vraagt ze aandacht voor de Palestijnse zaak, maar ook meer persoonlijke thema’s als discriminatie, het vinden van een eigen identiteit en volwassen worden in een onstuimige wereld komen ruimschoots aan bod op een album dat ook optimisme uitstraalt.

Roufaida trekt niet alleen aandacht met haar bijzondere muziek, maar maakt ook indruk met haar stem. De zang op Coming Up For Air heeft aan kracht en souplesse gewonnen en voelt zich als een vis in het water in het avontuurlijke en veelzijdige geluid op Coming Up For Air. Hoe mooi haar stem is hoor je misschien nog wel het best in een zeer ingetogen track als Li Beirut, maar ook in combinatie met wat steviger aangezette klanken is de stem van Roufaida echt bijzonder mooi.

Het heeft heel af en toe wel wat van de muziek van Naaz, die ook verschillende culturen samenbrengt in haar songs, maar Roufaida heeft op haar debuutalbum ook een duidelijk eigen geluid. Het is een geluid dat verder wordt opgetild door de fenomenale productie van Wannes Salomé, die we kennen van zijn band Klangstof, maar die ook als producer inmiddels flink aan de weg timmert. De Nederlandse producer heeft het album voorzien van een mooi helder geluid, waarin de ritmes een cruciale plek innemen en waar de rest van de muziek en de zang fraai omheen draaien.

Coming Up For Air bevat elf tracks en bevat ruim een half uur muziek, maar wat gebeurt er veel moois en spannends in dit half uur. Na haar mini-album waren de verwachtingen met betrekking tot het debuutalbum van Roufaida hooggespannen, maar de Rotterdamse muzikante maakt ze met speels gemak waar. Wat een bijzonder album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Worthitpurchase - Worthitpurchase - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Worthitpurchase - Worthitpurchase
De Amerikaanse muziekwebsite Paste heeft al jaren een goede neus voor leuke en eigenzinnige indie albums en heeft het ook met haar tip van het titelloze album van het Californische duo Worthitpurchase weer bij het juiste eind

Bij eerste beluistering van het deze week verschenen derde album van Worthitpurchase was ik vooral in verwarring. De popliedjes van het duo uit Los Angeles hebben direct bij eerste beluistering iets charmants of zelfs onweerstaanbaars, maar de songs zijn ook wat ongrijpbaar. Het zijn songs die op het eerste gehoor lijken te rammelen, maar uiteindelijk vol bijzondere vondsten lijken te zitten. Wat voor de muziek geldt, geldt ook voor de zang, die alleen maar mooier lijkt te worden, zeker wanneer Nicole Rowe zingt en dat doet ze gelukkig heel vaak. Het titelloze album van Worthitpurchase zal niet heel breed worden opgepikt, maar iedereen die dit wel doet heeft iets moois in handen .

Alleen de Amerikaanse muziekwebsite Paste wees me de afgelopen week op het titelloze album van Worthitpurchase. Gezien het ontbreken van een titel ging ik uit van een debuutalbum, maar het blijkt al het derde album van Worthitpurchase. Achter deze wat wonderlijke naam die "de moeite waard om te kopen" betekent, gaat een duo uit Los Angeles schuil dat bestaat uit Nicole Rowe en Omar Akrouche.

De twee muzikanten waren beiden als studiotechnicus werkzaam in een studio in Los Angeles en werkten tussen hun werkzaamheden in aan eigen projecten. Sinds ze de krachten hebben gebundeld maken ze muziek onder de naam Worthitpurchase en dat levert deze week echt een bijzonder leuk album op.

Het valt niet mee om de muziek van Nicole Rowe en Omar Akrouche in een hokje te duwen en dat levert op het Internet dan ook vooral weinig geslaagde pogingen op als “ambient-electro guitar-pop” of "cyber-folk”. Zelf hou ik het op een mix van indiefolk, indierock en lo-fi, wat natuurlijk ook niet alles zegt.

Het maakt ook niet zoveel uit hoe je de muziek van Worthitpurchase precies noemt, want waar het om gaat is dat de popliedjes van de twee muzikanten uit Los Angeles hopeloos charmant, onweerstaanbaar lekker en heerlijk eigenzinnig zijn en je maar blijven verrassen en vermaken.

Nicole Rowe en Omar Akrouche zijn allebei voorzien van een wat dromerig stemgeluid. De stem van Omar Akrouche roept vooral associaties op met indierock uit de jaren 90, terwijl de stem van Nicole Rowe vooral goed is voor zwoele verleiding. De zang op het titelloze album van Worthitpurchase wordt gecombineerd met een wat dromerig geluid waarin gitaren worden gecombineerd met spacy geluiden.

Zowel de muziek als de zang van Nicole Rowe en Omar Akrouche rammelen behoorlijk, maar op hetzelfde moment lijkt alles te kloppen in de popliedjes van de twee. Het zijn popliedjes die in geen enkel genre precies passen, maar ontoegankelijk zijn de popsongs van Worthitpurchase zeker niet.

Omdat de muziek van het duo uit Los Angeles anders klinkt dan de meeste andere muziek van het moment moest ik even wennen aan de intieme popsongs van de twee, maar hoe vaker ik het album hoor hoe meer songs me dierbaar zijn. Het is een album dat hier en daar een lo-fi indruk maakt, maar wanneer je het album met de koptelefoon beluistert hoor je dat Nicole Rowe en Omar Akrouche niet voor niets als studiotechnicus werkzaam waren.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je steeds meer bijzondere dingen op het album van Worthitpurchase. Zeker door deze beluisteringen ben ik steeds meer onder de indruk geraakt van de bijzondere songs op het album en het zijn songs die niet alleen de fantasie uitvoerig prikkelen, maar die ook op een of andere manier rustgevend zijn.

Het zijn songs die ook nog eens verrassend veelzijdig zijn, want ondanks het feit dat de muziek vaak subtiel is en de stemmen van Nicole Rowe en Omar Akrouche niet heel veel variëren en vaak zacht en ingehouden zijn, klinken de songs van de twee behoorlijk verschillend.

Buiten het advies van Paste las ik de afgelopen week maar heel weinig over het album van Worthitpurchase, maar het was, zoals gewoonlijk, weer een uitstekende tip van de Amerikaanse muziekwebsite. Wereldberoemd gaat Worthitpurchase niet worden denk ik, maar er zijn vast meer mensen die zich laten verleiden door dit bijzonder leuke album. Ik zou het toelaten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Madison Cunningham - Ace - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Madison Cunningham - Ace
Madison Cunningham maakte drie jaar geleden een onbetwist jaarlijstjesalbum, kreeg vervolgens te maken met een writer’s block en een echtscheiding, maar keert nu terug met het buitengewoon indrukwekkende Ace

Ik keek al een tijdje uit naar een nieuw album van Madison Cunningham, maar vorig jaar moesten we het doen met het overigens zeer fraaie tussendoortje met Andrew Bird. Ace, het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante, kwam er niet zonder slag of stoot, maar wat is het een indrukwekkend album geworden. Het is een album dat flink anders klinkt dan de terecht bejubelde voorganger Revealer, maar qua schoonheid doen de twee albums niet voor elkaar onder. Het vooral met piano en strijkers ingekleurde Ace is wat melancholischer en indringer dan Revealer en biedt nog wat meer ruimte aan de intense stem van deze bijzondere Californische muzikante.

Toen ik in de herfst van 2022 voor het eerst kennis maakte met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Madison Cunningham, bleek ik al een aantal jaren achter de feiten aan te lopen. De Californische muzikante had op dat moment immers al een Grammy nominatie op zak voor haar officiële debuutalbum Who Are You Now uit 2019 en had bovendien een aantal prima EP’s op haar naam staan.

Ik ken inmiddels het hele oeuvre van Madison Cunningham, maar het in 2022 verschenen Revealer vind ik met afstand het meest indrukwekkend. Het is een album dat de top 15 van mijn jaarlijstje haalde en achteraf bezien ook niet had misstaan in de top 5. Het met drie topproducers gemaakte album maakte eigenlijk in alle opzichten diepe indruk en doet dat nog steeds.

De muziek op Revealer is complex en avontuurlijk, maar staat wel in dienst van songs met een kop en een staart. Het zijn songs die zich makkelijk bewegen tussen meerdere genres, met folk, jazz en indie als belangrijkste ingrediënten. In productioneel opzicht staat het album als een huis en dan is er ook nog eens de veelzijdige stem van Madison Cunningham en haar inventieve en veelkleurige gitaarspel.

Het prachtige Revealer werd bijna precies een jaar geleden gevolgd door het samen met Andrew Bird gemaakte Cunningham Bird, een remake van de op dat moment vergeten, maar vorige maand opnieuw uitgebrachte klassieker van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Deze week keert Madison Cunningham terug met een nieuw album en gezien mijn liefde voor Revealer was Ace het album waar ik het meest naar uitkeek deze week.

Madison Cunningham was de afgelopen jaren te horen op nogal wat albums van andere muzikanten, maar ze kampte ondertussen zelf met een serieuze writer’s block en bovendien met een echtscheiding. De writer’s block heeft ze inmiddels overwonnen, terwijl de echtscheiding werd gevolgd door nieuwe en wederom verloren liefdes.

Ace mag door alle liefdesperikelen best een breakup album worden genoemd en het is een album dat flink anders klinkt dan Revealer. Op Revealer domineerde de gitaar, een instrument dat Madison Cunningham al vanaf haar zevende bespeelt, maar op Ace spelen de piano en strijkers en blazers een voornamere rol. Wat nog wel vertrouwd klinkt is de bijzonder mooie stem van Madison Cunningham, die door alle emotie nog wat indringender klinkt dan op Revealer. Ace heeft door de instrumentatie en de bijzondere arrangementen vaak een jaren 70 sfeertje en raakt in een aantal tracks aan het werk van Joni Mitchell uit deze periode.

Ik had op voorhand gehoopt op een album dat verder zou gaan waar Revealer drie jaar geleden stopte, maar dat is Ace zeker niet. Buiten de stem van Madison Cunningham zijn er nauwelijks raakvlakken te ontdekken tussen beide albums, maar wat is ook het nieuwe album van Madison Cunningham weer mooi en indrukwekkend.

Het is jammer dat haar gitaar dit keer vooral in de koffer is gebleven, maar de arrangementen met piano, strijkers en blazers zijn wonderschoon en passen misschien nog wel beter bij de stem van de Amerikaanse muzikante. Ace is bovendien een album vol emotie en melancholie, dat de luisteraar niet onberoerd zal laten en dat bij mij met grote regelmaat goed is voor kippenvel. Ik heb het album al even in huis en hoe vaker ik naar Ace luister, hoe mooier, indringender en indrukwekkender het album wordt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Nicki Bluhm - Rancho Deluxe - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Nicki Bluhm - Rancho Deluxe
Nicki Bluhm heeft inmiddels al een aantal albums op haar naam staan, maar is nog niet zo bekend als de kwaliteit van haar muziek rechtvaardigt, wat maar eens moet gaan veranderen met het uitstekende Rancho Deluxe

Natuurlijk is het al tijden dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek en zijn er wekelijks meerder interessante nieuwe albums van vrouwelijke rootsmuzikanten, maar dat rechtvaardigt niet dat de albums van Nicki Bluhm tot dusver wat tussen wal en schip vallen. De Amerikaanse muzikante laat ook op haar nieuwe album weer horen dat ze als zangeres met de besten mee kan en ook in muzikaal opzicht is Rancho Deluxe een uitstekend album. Het is bovendien een veelzijdig album met een serie zeer aansprekende songs. Er waren redelijk wat releases in het genre de afgelopen week, maar het ijzersterke Rancho Deluxe van Nicki Bluhm is wat mij betreft de beste.

Het is er kennelijk het seizoen voor, want een andere verklaring heb ik niet voor het feit dat ik na het maken van een eerste selectie uit de nieuwe albums van de afgelopen week maar liefst zes albums had liggen met een vrouw met een cowboyhoed op de cover. De mannen met cowboyhoeden waren overigens ook ruim vertegenwoordigd, maar die heb ik maar even laten liggen.

Er zaten een aantal aardige albums tussen, maar met afstand de mooiste van het stel kwam van de Amerikaanse muzikante Nicki Bluhm. Dat is op zich geen verrassing, want de Amerikaanse zangeres draait inmiddels al heel wat jaren mee en heeft een stapeltje mooie albums op haar naam staan.

Zelf ken ik Nicki Bluhm sinds ze opdook als gastzangeres op de albums van de Amerikaanse bluegrass band The Infamous Stringdusters, waarna ik de albums die ze eerder maakte onder de naam Nicki Bluhm & The Gramblers ontdekte. Laatstgenoemde band vormde ze overigens met haar toenmalige echtgenoot Tim Bluhm, die we ook kennen van The Mother Hips.

Toch wel enigszins tot mijn verbazing heb ik op deze site tot dusver alleen aandacht besteed aan het in 2018 verschenen To Rise You Gotta Fall, maar ik zie nog minstens twee andere albums van de Amerikaanse muzikante die ik meerdere malen met veel plezier heb beluisterd.

Dat plezier was er ook weer onmiddellijk bij beluistering van het deze week verschenen Rancho Deluxe, dat goed laat horen wat Nicki Bluhm te bieden heeft. Dat is om te beginnen een zeer aansprekende stem. Het is een stem die goed past bij het soort Amerikaanse rootsmuziek dat Nicki Bluhm maakt, maar vergeleken met de gemiddelde countryzangeres beschikt de Amerikaanse muzikante over een onderscheidende stem.

De zang van Nicki Bluhm is vooral ingetogen en laidback, wat van Rancho Deluxe een ontspannen klinkend album maakt. De zang van de muzikante Nashville is niet alleen onderscheidend maar ook heel mooi, wat haar songs net dat beetje extra geeft om zich te kunnen onderscheiden.

Ik heb niet heel veel informatie over het nieuwe album van Nicki Bluhm, maar naar verluidt is het haar meest persoonlijke album tot dusver. Het is een album dat is gemaakt met een beperkt aantal muzikanten, die vooral snareninstrumenten toevoegen aan het sfeervolle geluid op Rancho Deluxe.

De muzikante uit Nashville, Tennessee, laat op haar nieuwe album horen dat ze in meerder genres uit de voeten kan, al ligt de nadruk op country met uitstapjes richting rock of juist bluegrass. Het is country die een brug slaat tussen de meer traditionele variant van het genre en de wat moderne countrypop, waardoor Rancho Deluxe zowel authentiek als eigentijds klinkt.

Rancho Deluxe is een album dat zich door de aangename songs en de mooie stem van Nicki Bluhm makkelijk opdringt, maar het is ook een album vol groeipotentie, wat iets belooft voor de toekomst. Nicki Bluhm behoorde voor mij tot dusver tot de rootsmuzikanten die ik waardeer maar niet altijd oppik, maar met Rancho Deluxe heeft ze een album gemaakt waarmee ze zich schaart onder mijn persoonlijke favorieten in het genre.

Het is bovendien een album dat me nieuwsgierig maakt naar de rest van het oeuvre van de Amerikaanse muzikante, want ze staat al langer garant voor kwaliteit. Extra jammer dus dat ook Rancho Deluxe weer een wat anonieme release is binnen het enorme aanbod van deze week. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rachael Yamagata - Starlit Alchemy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rachael Yamagata - Starlit Alchemy
Rachael Yamagata leverde 21 jaar geleden een bescheiden en miskend meesterwerk af en levert sindsdien met lange tussenpozen nieuwe albums af, die prachtig zijn, wat ook weer geldt voor het deze week verschenen Starlit Alchemy

Wie herinnert zich Happenstance van Rachael Yamagata nog? Het misschien wel mooiste album van 2004 deed destijds veel te weinig en de albums die volgden deden nog minder. Niet zo gek dus dat er deze week niet heel veel aandacht is voor Starlit Alchemy, maar ook het nieuwe album van Rachael Yamagata is weer prachtig. Het is een intiem album dat wat vaker neigt naar klassieke singer-songwriter albums, maar ook dit album heeft weer het unieke Rachael Yamagata geluid, al is het maar vanwege de mooie en emotievolle stem van de Amerikaanse muzikante, die inmiddels vijf echte wonderschone albums op haar naam heeft staan. Ga dat horen!

De naam Rachael Yamagata is voor mij echt voor eeuwig verbonden met haar debuutalbum Happenstance. Het in 2004 verschenen album is inmiddels alweer meer dan twintig jaar oud, maar het is al die tijd een album geweest waar ik met enige regelmaat naar luister en een album dat me echt extreem dierbaar is. Op haar debuutalbum deed de muziek van Rachael Yamagata wel wat denken aan de muziek van de door mij zeer bewonderde Fiona Apple, maar Happenstance is ook album dat teruggrijpt op de albums van de grote singer-songwriters uit de jaren 70, met Carole King voorop.

Happenstance leek de start te zijn van een zeer succesvolle carrière, maar die kwam helaas nooit helemaal van de grond. Het feit dat Rachael Yamagata na Happenstance de tijd nam voor haar volgende albums heeft hierin zeker meegespeeld. Aan de kwaliteit van de albums lag het zeker niet, want Elephants...Teeth Sinking Into Heart uit 2008, Chesapeake uit 2011 en Tightrope Walker uit 2016 waren alle drie uitstekende albums, al haalden ze het torenhoge niveau van Happenstance net niet.

Rachael Yamagata keert deze week terug met haar vijfde album en ook Starlit Alchemy is weer een hele mooie. Het is een zeer persoonlijk en wat melancholisch album dat niet echt onder doet voor zijn drie voorgangers. Op alle albums van de Amerikaanse muzikante hoor ik iets van Fiona Apple en iets van een aantal grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70 en dat is op het nieuwe album van Rachael Yamagata niet anders.

Vergeleken met Happenstance is de balans wel wat doorgeslagen richting de singer-songwriter muziek uit het verre verleden en daar is niets mis mee. Starlit Alchemy werd opgenomen in de thuisstudio van de Amerikaanse muzikante en er is hoorbaar de tijd genomen voor het album dat tussen 2022 en 2024 is opgenomen in Hudson Valley, New York.

Met name de wat soberder ingekleurde songs nemen je mee terug naar de jaren 70, maar in Birds of Blue Jay hoor je toch opeens weer Fiona Apple, terwijl het bont ingekleurde en rijk georkestreerde Carnival met een beetje fantasie van Rufus Wainwright zou kunnen zijn.

In muzikaal opzicht is Starlit Alchemy een interessant album. In een van de weinige artikelen die over het album is gepubliceerd omschrijft Rachael Yamagata het album zelfs als volgt: “Perhaps think of Tom Waits as Willy Wonka and Ricki Lee Jones as Dorothy in a soundscape mentored by Hans Zimmer and Joni Mitchell – from her ‘Both Sides Now’ album. None of which I’m well versed in by the way, so forgive any pretense”. Geestig, maar het zegt verder niet zoveel, dus ik hou me bij mijn eerdere omschrijving.

Ik heb het nog niet over de stem van Rachael Yamagata gehad en het was haar stem die me 21 jaar geleden betoverde. De stem van de Amerikaanse muzikante klinkt op haar nieuwe album rijper en doorleefder, maar ook op Starlit Alchemy is de zang intens en bijzonder mooi.

Het blijft jammer dat Rachael Yamagata nooit is omarmd door een groot publiek, want hier zijn haar albums goed en interessant genoeg voor. Ik ben zelf blij dat ik haar nieuwe albums steeds weer in het vizier krijg en dat is dit keer niet anders, want na een paar keer horen ben ik alweer behoorlijk gehecht aan het intieme, intense en bij vlagen echt wonderschone Starlit Alchemy van Rachael Yamagata. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Brennen Leigh - Don't You Ever Give Up On Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Brennen Leigh - Don't You Ever Give Up On Love
Laat Don't You Ever Give Up On Love van Brennen Leigh uit de speakers komen en je waant je in de jaren 70 in het algemeen en in de tijd van de ultieme country tranentrekkers in het bijzonder en was is het mooi

Ik ben meestal niet zo gek op het soort countrymuziek dat Brennen Leigh maakt, maar de Amerikaanse muzikante overtuigt me nu al voor de derde keer met een album. Ook op Don't You Ever Give Up On Love laat Brennen Leigh zich weer vooral beïnvloeden door de melancholische countryzangeressen uit de jaren 70 en laat ze horen dat ook zij kan tekenen voor weemoedige countrysongs die dwars door de ziel snijden. Het klinkt allemaal behoorlijk traditioneel, maar wat zijn de muzikanten op het album goed en wat zingt Brennen Leigh weer mooi en trefzeker. Binnenkort is er vast weer tijd voor blinkende countrypop, maar eerst genieten van dit prachtige en nostalgisch klinkende album.

Als ik echt moet kiezen luister ik liever naar alternatieve country en countrypop dan naar hele traditionele countrymuziek. Zo af en toe is er echter een uitzondering en bevalt een traditioneel countryalbum me zo goed dat ik de modernere varianten even links laat liggen. Het gebeurde me helemaal aan het begin van 2021, toen ik het al in 2020 verschenen Prairie Love Letter van Brennen Leigh ontdekte via een aantal op Amerikaanse rootsmuziek gerichte jaarlijstjes.

Het was al het zoveelste album van de in North Dakota geboren, in Minnesota opgegroeide en via Austin, Texas, in Nashville, Tennessee, terecht gekomen muzikante, maar het was mijn eerste kennismaking met haar muziek. Prairie Love Letter bevond zich door het zeer traditionele karakter redelijk ver buiten mijn muzikale comfort zone, maar het album had iets en raakte me.

Dat lukte Brennen Leigh een jaar later niet direct met het samen met de band Asleep At The Wheel gemaakte Obsessed With The West, maar het was in 2023 wel weer raak toen Brennen Leigh terugkeerde met het album Ain't Through Honky Tonkin' Yet, dat ik schaar onder de beste traditionele countryalbums van het betreffende jaar. Het is een album dat deze week wordt gevolgd door Don't You Ever Give Up On Love.

Het is een album dat in het verlengde ligt van zijn voorgangers, wat betekent dat het een album is dat klinkt als de countryalbums die vele decennia geleden werden gemaakt. Het is ver verwijderd van de blinkende countrypop van het moment en heeft ook niets te maken met de ruwere alternatieve country, maar ook Don't You Ever Give Up On Love komt bij mij weer binnen.

Brennen Leigh laat zich op haar nieuwe album begeleiden door een aantal zeer competente muzikanten. Het zijn muzikanten die tekenen voor heerlijk honky tonk pianospel, sfeervolle bijdragen van de pedal steel en bijzonder lekker gitaarwerk, maar ook de geweldige basloopjes op het album verdienen een eervolle vermelding. Het klinkt zoals gezegd als de countrymuziek zoals die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt en dat geldt ook voor de zang op het album.

Brennen Leigh beschikt immers over een stem die gemaakt is voor dit soort countrymuziek. Het is countrymuziek waarin de geijkte thema’s voorbij komen en deze worden door Brennen Leigh met veel melancholie en weemoed vertolkt. De stem van de Amerikaanse muzikante slaagt er in om je deelgenoot te maken van alle misère die wordt bezongen en die verder wordt versterkt door de minstens even weemoedig klinkende pedal steel.

De meeste songs op Don't You Ever Give Up On Love zouden niet hebben misstaan op de klassieke countryalbums uit de jaren 60 en 70 van grootheden als Loretta Lynn, Tammy Wynette, Lynn Anderson en noem ze maar op, maar Brennen Leigh gooit er ook nog wat invloeden uit de honky tonk tegenaan en sleept je nog wat verder het diepe zuiden van de Verenigde Staten in.

Ik ben lang niet altijd in de stemming voor albums als Don't You Ever Give Up On Love van Brennen Leigh, maar nu de avonden donkerder en kouder worden en de blaadjes beginnen te vallen komen de traditionele countrysongs op het album goed tot zijn recht. Het is al de derde keer dat ik val voor een album van Brennen Leigh, dus ik ga er inmiddels ook van uit dat zij in het voor mij net wat minder bekende genre van de traditionele country en honky tonk tot de smaakmakers behoort. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kashena Sampson - Ghost Of Me - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kashena Sampson - Ghost Of Me
De Amerikaanse muzikante Kashena Sampson maakte vier jaar geleden een compleet over het hoofd gezien meesterwerk en keert nu terug met een album dat me vooral in verwarring brengt maar dat me ook hopeloos intrigeert

Iedereen die de afgelopen jaren in aanraking kwam met het album Time Machine van Kashena Sampson keek uit naar een nieuw album van de Amerikaanse muzikante en dat album is deze week verschenen. Time Machine was voornamelijk een countryalbum, maar Ghost Of Me is vooral een rockalbum met flarden folk en psychedelica. Zowel de muziek als de zang op het album zijn zwaar aangezet en dat is even wennen. Zo wennen dat ik het album in eerste instantie vond tegenvallen, maar wat is Kashena Sampson een geweldige zangeres en wat verdient ze ons geduld met de nieuwe weg die ze is ingeslagen. Ik denk dat het nog wel wat gaat worden met Ghost Of Me en mij.

Time Machine van de Amerikaanse muzikante Kashena Sampson ontdekte ik pas drie jaar na de oorspronkelijke release en ik vond het album in de zomer van 2024 zo mooi en indrukwekkend dat ik alsnog een recensie typte. Ik schaarde het album met terugwerkende kracht onder de beste rootsalbums van 2001 en ik ben nog altijd diep onder de indruk van het album, dat prachtig opent met een weergaloze versie van Hello Darkness van Shocking Blue.

Het is een album met een wat nostalgisch folk- en countrygeluid met fraai galmende gitaren, hier en daar wat stemmige strijkers en vooral de krachtige en doorleefde stem van Kashena Sampson. Ik was ook onder de indruk van het levensverhaal van de Amerikaanse muzikante, die een ruig leven met de nodige tegenslagen achter de rug had en als muzikant de eindjes nauwelijks aan elkaar kon knopen, zeker niet nadat ze toen ze net alles op de rails leek te hebben slachtoffer werd van de tornado die Nashville in 2020 trof.

Ook het deze week verschenen Ghost Of Me kwam er weer niet vanzelf, want er ging een lange crowdfunding campagne vooraf aan het album. Sinds Ghost Of Me een paar weken geleden opdook in de releaselijsten heb ik Time Machine weer meerdere malen beluisterd en wat is het nog altijd een imponerend album. De verwachtingen waren daarom bijna onrealistisch hoog, waardoor Ghost Of Me me bij eerste beluistering eerlijk gezegd flink tegenviel.

Dat had het album waarschijnlijk ook gedaan wanneer Kashena Sampson Time Machine Part Two zou hebben gemaakt, maar dat is Ghost Of Me zeker niet. Het album opent met fraaie rootsy gitaren en de geweldige stem van de Amerikaanse muzikante en lijkt in eerste instantie verder te gaan waar het vorige album ophield, maar de openingstrack en titeltrack van Ghost Of Me schuift al snel wat op richting wat zwaar aangezette en licht psychedelische rockmuziek.

De stem van Kashena Sampson kan dat zeker aan, maar in muzikaal opzicht is het niet helemaal mijn ding, tot toch weer flarden van het geluid van Time Machine opduiken. Ghost Of Me is in veel meer tracks meer een rockalbum dan een countryalbum en dat is even wennen. Toen ik het album een paar keer had gehoord begon het wel te wennen en beviel het nieuwe album van Kashena Sampson me wel wat beter, vooral omdat ik iets heb met haar stem, want die is ook op Ghost Of Me weergaloos.

De rocksongs op het album liggen verder lekker in het gehoor en hebben een jaren 70 en 80 vibe die ik ook wel aangenaam vind. In de ballads op het album keert Kashena Sampson weer wat terug naar het geluid van haar vorige album en gooit ze met haar stem alle registers open. Het is bijna over the top en het balanceert hier en daar ook op het randje van kitsch, maar voor mij valt alles in een aantal tracks toch weer op zijn plek.

Alles bij elkaar genomen vind ik Ghost Of Me van Kashena Sampson een lastig album om te beoordelen. Ik vind het album zeker niet zo goed als het fantastische Time Machine, waarop de muziek me meer aansprak en de zang net wat minder zwaar was aangezet, maar ik gun Kashena Sampson absoluut het succes en vind het moedig dat ze een nieuwe weg is ingeslagen. Het is een weg die me niet altijd bevalt, maar ik hoor ook wel mooie dingen op Ghost Of Me en ga er van uit dat ik ook moet wennen aan het album. Na een paar keer horen weet ik het nog niet, maar vraag me gerust over een paar weken nog eens wat ik van het album vind. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Zaho de Sagazan - La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Zaho de Sagazan - La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey)
De songs van het geweldige debuutalbum van Zaho de Sagazan kennen we inmiddels, maar samen met het Orchester National de Lyon geeft de Franse muzikante een fascinerende en bijzonder mooie draai aan deze songs

Zaho de Sagazan verbaast de wereld sinds het voorjaar van 2023 met haar bijzondere mix van het Franse chanson en een flinke batterij elektronica. Het leverde een bijzonder indrukwekkend album en nog indrukwekkendere live-optredens op. Op La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey) laat de Franse muzikante horen dat het nog anders kan. Samen met een uit de kluiten gewassen orkest heeft ze nieuwe versies opgenomen van de songs van haar debuutalbum, dit keer niet met elektronica maar met rijke en beeldende orkestraties. Het is bij vlagen behoorlijk zwaar aangezet, maar in combinatie met de ook wat zwaarder aangezette zang klinkt het weer prachtig. Wat een talent is Zaho de Sagazan toch.

De Franse muzikante Zaho de Sagazan dook in het prille voorjaar van 2023 op met haar fascinerende debuutalbum La symphonie des éclairs, maar ze veroverde pas vorig jaar de wereld met de luxe-editie van het album, die de titel La symphonie des éclairs (Le dernier des voyages) mee kreeg. 2024 was absoluut het jaar van de doorbraak van het eerste album van de Franse muzikante, maar in 2025 liet ze zien en horen dat ze ook behoort tot de beste en meest opwindende podium acts van het moment.

De koek is nog niet op, want deze week verscheen ook nog eens een nieuw album van de muzikante uit het Noord-Franse Saint Nazaire. Een echt nieuw album is het niet, want na La symphonie des éclairs en La symphonie des éclairs (Le dernier des voyages) verscheen deze week La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey). De songs van het album zijn inmiddels bekend, maar toch klinkt het deze week verschenen album van Zaho de Sagazan totaal anders dan de twee voorgangers.

De Franse muzikante heeft dit keer de elektronica thuis gelaten en laat zich begeleiden door het Orchester National de Lyon, een 50-koppig orkest. Het is een orkest dat flink uitpakt en de songs van Zaho de Sagazan voorziet van weelderige en behoorlijk stevig aangezette orkestraties. Zeker wanneer het orkest de ruimte krijgt is het bijna filmmuziek die uit de speakers komt en het is eerder filmmuziek van grote Amerikaanse producties dan de muziek die je hoort in Franse cultfilms.

Ik vind dit soort muziek vaak wat te pompeus, maar het orkest uit Lyon speelt echt prachtig en tekent voor beeldende klanken die niet zouden misstaan in een spektakelfilm uit Hollywood. Het past verrassend goed bij de songs van Zaho de Sagazan, die door de orkestrale inkleuring totaal anders klinken dan de versies die we kennen.

Het zijn versies waar ik het afgelopen jaar enorm aan gehecht ben geraakt, waardoor ik niet direct overtuigd was van de Orchestral Odyssey van de Franse muzikante. Ik heb nog steeds een voorkeur voor de inkleuring met elektronica, maar ook de rijke orkestraties doen iets moois met de songs van La symphonie des éclairs.

Zaho de Sagazan moderniseert op haar debuutalbum het Franse chanson met fascinerende elektronica en een vleugje Kraftwerk en kruipt op de nieuwe versie van het album juist weer wat dichter tegen het traditionele Franse chanson aan. De soms bijna bombastische klanken vragen wat van de zang van de muzikante uit Saint Nazaire, die met nog wat meer expressie en emotie zingt dan in de originele versie van de songs, maar als de strijkers even weg ebben zingt ze ook prachtig ingetogen.

De songs op La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey) zijn zoals gezegd bekend, maar het zijn met een beetje fantasie ook nieuwe songs, die herinneren aan de zo bijzondere originelen, maar de songs van Zaho de Sagazan ook voorzien van nieuwe grandeur.

Het leek me op voorhand vooral een leuk experiment, maar hoe vaker ik naar La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey) luister hoe fascinerender en meeslepender ik het eindresultaat vind. Ik begin zo langzamerhand heel benieuwd te worden naar nieuwe songs van Zaho de Sagazan, maar de wonderschone orkestraties op La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey) zijn wat mij betreft veel meer dan een zoethoudertje. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Taylor Swift - The Life Of A Showgirl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Taylor Swift - The Life Of A Showgirl
Taylor Swift was de afgelopen jaren goed voor een serie geweldige albums, maar mede door een wat ongelukkige producerskeuze doet ze op het deze week verschenen The Life Of A Showgirl wat mij betreft een flinke stap terug

Heel veel popzangeressen zouden tekenen voor een album van het niveau van The Life Of A Showgirl, maar voor Taylor Swift vind ik het wat te mager. Ik had geen hoge verwachtingen van de keuze voor het producers duo Max Martin en Shellback en die verwachtingen komen uit. The Life Of A Showgirl mist de bijzondere spanning en lading van de vorige albums en klinkt te vaak wat gewoontjes. Aan de andere kant is The Life Of A Showgirl wel een Taylor Swift album en dus een album van een bovengemiddeld goede songwriter. Dat hoor je af en toe op The Life Of A Showgirl, maar ik begin toch ook alweer snel te verlangen naar folklore, evermore, Midnights en The Tortured Poets Department.

Ik zal mezelf niet snel een Swiftie noemen, maar ik heb de afgelopen vijf jaar wel heel veel geluisterd naar de muziek van de Amerikaanse popster. Taylor Swift heeft in die vijf jaar immers heel veel of zelfs bijna onwaarschijnlijk veel mooie muziek gemaakt. Ik vind folklore (2020), evermore (2020), Midnights (2022) en The Tortured Poets Department (2024) stuk voor stuk jaarlijstjesalbums en ik heb ook met veel plezier geluisterd naar de Taylor’s Version van haar twee countrypop albums, Fearless en Speak Now, terwijl de Taylor’s Version van haar popalbums Red en 1989 me aangenaam wisten te verrassen.

Ondanks al dat moois keek ik niet met hoge verwachtingen uit naar het deze week verschenen nieuwe album van Taylor Swift. Dat heeft alles te maken met de keuze van de producers voor The Life Of A Showgirl. Ik schat de kwaliteiten van de Zweedse producers Martin Karl Sandberg (Max Martin) en Karl Johan Schuster (Shellback) absoluut hoog in, maar de twee zijn verantwoordelijk voor een popgeluid waar ik niet gek op ben. Het is het popgeluid dat was te horen op de Taylor Swift albums Red, 1989, Reputation en Lover en dat vind ik persoonlijk haar minste albums.

Taylor Swift zette wat mij betreft enorme stappen toen ze aanklopte bij Jack Antonoff en Aaron Dessner, waardoor ik de terugkeer naar Max Martin en Shellback op voorhand beschouwde als een stap terug. Ik gun Taylor Swift verder haar levensgeluk, maar was ze niet op haar best toen ze in haar songs moest uithalen naar nare exen? Nog een reden om op voorhand te twijfelen aan haar nieuwe album.

Ik heb The Life Of A Showgirl inmiddels een paar keer beluisterd en het is een album dat deels voldoet aan mijn lage verwachtingen en deze ook deels overtreft. Over de hele linie is The Life Of A Showgirl veel meer een popalbum dan de prachtige albums folklore en evermore en hiernaast een meer doorsnee popalbum dan Midnights en The Tortured Poets Department. Taylor Swift kwam zowel bij Midnights en The Tortured Poets Department razendsnel op de proppen met een speciale editie van het album met veel extra songs, maar dit keer moeten we het doen met twaalf songs net iets meer dan 40 minuten muziek.

Ik vind The Life Of A Showgirl echt in alle opzichten minder dan zijn voorgangers van de afgelopen vijf jaar, maar het is zeker geen slecht album. Taylor Swift blijft immers Taylor Swift en dus de grootste popster van het moment en een van de meest getalenteerde songwriters van het moment. The Life Of A Showgirl mist de unieke sound van Jack Antonoff en Aaron Dessner, maar Max Martin en Shellback hebben de songs van Taylor Swift gelukkig niet door de gehaktmolen van de Zweedse succesformule gehaald, waardoor het Taylor Swift songs blijven en het toch minder doorsnee pop is dan ik had verwacht.

Alle songs op The Life Of A Showgirl zijn uit duizenden herkenbare Taylor Swift songs en buiten het productionele laagje zijn het songs die in een aantal gevallen niet eens zo heel ver verwijderd zijn van de songs op Midnights en The Tortured Poets Department, al klinkt het allemaal wel wat lichtvoetiger en soms helaas ook wat nikserig en wat doorsnee. Een enkele keer slaat Taylor Swift ook de plank mis (zoals in Wood).

Ik ga The Life Of A Showgirl zeker geen slecht album noemen, maar ik weet dat Taylor Swift echt veel beter kan dan dit en ook avontuurlijkere producers verdient dan Max Martin en Shellback, hoe goed ze ook zijn als popproducers. The Life Of A Showgirl is wel wat beter dan ik had verwacht, maar het mag wat mij betreft niet in de schaduw staan van zijn geweldige voorgangers. Ik ga dit album snel weer vergeten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Delgados - Universal Audio (2004) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Delgados - Universal Audio (2004)
De Schotse band The Delgados wist de cultstatus nooit echt te ontstijgen, maar had op basis van de vijf geweldige albums die de band uit Glasgow gedurende haar bestaan maakte echt veel meer verdiend

Na het vorige week verschenen soloalbum van Emma Pollock kwam de muziek van haar voormalige band The Delgados bij mij weer op de radar. De Schotse band maakte tussen 1997 en 2004 vijf albums en het zijn albums die allemaal op hun eigen manier goed zijn. De albums die de band maakte met topproducer Dave Fridmann worden over het algemeen gezien als de beste albums van de band, maar ik ben momenteel vooral gecharmeerd van de zwanenzang van de band. Universal Audio staat immers vol met geweldige popsongs, die aan de ene kant bijzonder lekker in het gehoor liggen en aan de andere kant het unieke en eigenzinnige stempel van de altijd wat onderschatte Schotse band dragen.

Een paar dagen geleden besprak ik het nieuwe soloalbum van de Schotse muzikante Emma Pollock (check absoluut het echt uitstekende Begging The Night To Take Hold). Als ik luister naar de muziek van Emma Pollock duurt het over het algemeen niet lang voordat ik er een album van haar voormalige band The Delgados bij pak en dat was de afgelopen week niet anders.

Ik ben dit keer wat dieper in het oeuvre van de band uit Glasgow gedoken en niet zonder gevolg. Ik leerde de muziek van The Delgados aan het eind van de jaren 90 kennen en was direct gecharmeerd van Domestiques (1996) en Peloton (1998), waarna de Schotse band met het in 2000 verschenen The Great Eastern wat mij betreft haar meesterwerk afleverde. Na The Great Eastern volgden nog twee albums, Hate uit 2002 en Universal Audio uit 2004, maar die konden in mijn herinnering niet tippen aan het album uit 2000.

Ik heb de afgelopen week het helaas compacte oeuvre van The Delgados de revue nog eens laten passeren. Ik vind nog altijd dat de band vijf uitstekende albums heeft gemaakt, maar ik vind The Great Eastern inmiddels het op een na beste album van de Schotse band. De afgelopen week beviel de zwanenzang van The Delgados me immers het best en dat had ik niet verwacht.

Het knappe van het oeuvre van de band uit Glasgow is dat alle albums een eigen gezicht hebben. Dat gezicht werd op The Great Eastern en Hate voor een belangrijk deel bepaald door de productie van Dave Fridmann, die destijds stevig aan de weg timmerde met zijn werk voor met name The Flaming Lips. Voor Universal Audio werd geen beroep gedaan op de Amerikaanse topproducer, waardoor het album weer meer als een album van een eigenzinnig bandje uit Glasgow klinkt.

De albums van The Delgados zijn ook stuk voor stuk albums met twee gezichten, want het maakt nogal uit of Emma Pollock of Alun Woodward tekent voor de leadzang. Het contrast tussen de songs van de twee is op Universal Audio nog wat groter dan op de vorige albums.

De songs waarin Emma Pollock de leadzang voor haar rekening neemt zijn vooral bitterzoete en oorstrelend mooie popsongs. Het zijn in een aantal gevallen popsongs zoals ook bands uit Glasgow als Belle & Sebastian en Camera Obscura die kunnen maken, maar het zijn ook popsongs met het unieke stempel van The Delgados.

De songs die worden gezongen door Alun Woodward klinken totaal anders. De Schotse muzikant laat zich in zijn songs beïnvloeden door een aantal decennia Britse popmuziek. Ik hoor flink wat Beatlesque elementen in de songs op Universal Audio, maar ook een band als XTC (die zich natuurlijk ook liet beïnvloeden door The Beatles) heeft invloed gehad op de songs op de zwanenzang van The Delgados.

In mijn herinnering was het heilige vuur wel wat verdwenen op Universal Audio, maar ik hoor het nu toch totaal anders. Het is een album met een serie geweldige songs en het zijn songs die laten horen dat er in 2004 nog wel degelijk muziek zat in de Schotse band. Het blijft jammer dat het oeuvre van The Delgados is blijven steken bij vijf albums. Alun Woodward is momenteel een triatlon coach en Emma Pollock brengt zo af en toe eens een album uit (wel erg goede albums overigens). In 2023 was er een korte reünie tour van The Delgados, maar van een nieuw album lijkt helaas geen sprake. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Caitlin Canty - Night Owl Envies The Mourning Dove - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Caitlin Canty - Night Owl Envies The Mourning Dove
Caitlin Canty schaarde zich met haar vorige drie albums onder de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek en laat met Night Owl Envies The Mourning Dove horen dat daar niets op valt af te dingen

De Amerikaanse muzikante Caitlin Canty is nog niet heel bekend, maar iedereen die haar albums kent weet dat ze een uitstekende zangeres en een getalenteerde songwriter is. Het leverde de afgelopen jaren een serie geweldige albums op en ook het deze week verschenen Night Owl Envies The Mourning Dove is er weer een. Caitlin Canty maakt Amerikaanse rootsmuziek met uiteenlopende invloeden en het is muziek die opvalt door bijzonder mooi gitaarwerk, sterke songs en de mooie en krachtige stem van de muzikante uit Vermont. Ik heb haar vorige albums heel hoog zitten, maar ook haar nieuwe album stelt weer geen moment teleur.

De Amerikaanse singer-songwriter Caitlin Canty bracht al in mei haar vijfde album uit, maar beperkte zich in het voorjaar tot de versie op cd en vinyl, die via haar website was te bestellen. Ik heb er even over getwijfeld, maar door de absurd hoge verzendkosten van het moment en de grote kans op aanvullende douanekosten besloot ik te wachten tot de officiële release deze week.

Dat ik ondanks de torenhoge kosten toch nog even twijfelde heeft alles te maken met de kwaliteit van de vorige drie albums van Caitlin Canty. Golden Hour, het in 2011 verschenen debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, trok nog niet mijn aandacht, maar Reckless Skyline uit 2015, Motel Bouquet uit 2018 en Quiet Flame uit 2023 zijn rootsalbums die wat mij betreft mee konden met de beste rootsalbums van dat moment.

Met name het samen met Jeffrey Foucault gemaakte Reckless Skyline is nog altijd een bijzonder indrukwekkend album, waarop Caitlin Canty excelleert als zangeres en songwriter en waarop bovendien fantastisch gitaarwerk is te horen. Op Motel Bouquet schoof de Amerikaanse muzikante wat op richting een meer ingetogen geluid en dat deed ze in nog wat sterkere mater op Quiet Flame, waarop de muziek vooral ingetogen en akoestisch was en bovendien wat traditioneler van aard.

Op het deze week dan eindelijk officieel verschenen en ook via de streaming media platforms beschikbare Night Owl Envies The Mourning Dove schuift Caitlin Canty weer op richting een net wat steviger geluid, dat dichter tegen het geluid op Reckless Skyline aan kruipt, al is er ook volop ruimte voor meer ingetogen songs.

Caitlin Canty heeft Nashville, Tennessee, inmiddels verruild voor haar geboortegrond in Danby, Vermont en week uit naar het nabijgelegen platteland van Maine om haar nieuwe album op te nemen. Night Owl Envies The Mourning Dove werd samen met een beperkt aantal muzikanten nagenoeg live opgenomen in slechts vier dagen tijd, waarbij moet worden vermeld dat Caitlin Canty tijdens het opnemen van het album bijna acht maanden zwanger was.

De productie van het album deed ze samen met de vooral van Josh Ritter en van het vorig jaar verschenen en indrukwekkende debuutalbum van Louisa Stancioff bekende Sam Kassirer en het is een bijzonder fraaie productie. Night Owl Envies The Mourning Dove bevat een aantal ingetogen, een aantal net wat stevigere en een beperkt aantal bezwerende songs en ze zijn allemaal even mooi.

Net als op haar vorige albums verwerkt Caitlin Canty vooral invloeden uit de folk en country in haar songs en komen af en toe wat invloeden uit de blues voorbij. Haar songs vallen ook dit keer vooral op door fraai gitaarwerk en hier en daar een pedal steel, maar Night Owl Envies The Mourning Dove bevat ook een tweetal songs waarin de keyboards domineren en waarmee Caitlin Canty een voor haar nieuw geluid laat horen.

Wat niet is veranderd is de kwaliteit van de zang, want die is ook op het nieuwe album van Caitlin Canty weer erg hoog. De Amerikaanse singer-songwriter beschikt over een prachtige stem, die zowel in de meer ingetogen als in de wat stevigere songs op het album makkelijk indruk maakt. De zang van Caitlin Canty is wat mij betreft het mooist in de indringende slottrack Heartache Don’t Live Here, maar de zang in de andere tracks is niet veel minder. Het zal inmiddels duidelijk zijn dat Caitlin Canty wederom een prachtig rootsalbum heeft gemaakt. Voor iedereen die het horen wil. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Equatorial Group - Sunseeker - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Equatorial Group - Sunseeker
De Britse band The Equatorial Group is niet heel erg bekend en dat is jammer, want ook op haar vierde album maakt de band uit Sussex weer makkelijk indruk met muziek die ergens tussen Californische pop en roots in zit

Na Apricity, Falling Sands en Sea verwachte ik een uitstekend vierde album van de Britse band The Equatorial Group en die verwachting is uitgekomen bij beluistering van Sunseeker. Het geluid van de Britse band is inmiddels bekend, maar het vierde album van The Equatorial Group borduurt zeker niet fantasieloos voort op zijn drie voorgangers. De Britse band laat ook op Sunseeker weer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en invloeden van de jaren 70 albums van Fleetwood Mac horen, maar wat zitten de songs knap in elkaar en wat klinkt het zowel in vocaal als in muzikaal opzicht weer aangenaam. Hopelijk trekt de band met Sunseeker de aandacht die het zo verdient.

De naam klinkt misschien een beetje als de naam van een wat obscuur bedrijf of een dubieuze bedrijvengroep, maar achter The Equatorial Group gaat een Britse band schuil. Het is een band die de afgelopen jaren drie werkelijk uitstekende albums heeft uitgebracht, waardoor ik heel nieuwsgierig was naar het deze week verschenen Sunseeker.

Ik ontdekte de band uit het Britse Eastbourne in het voorjaar van 2018, toen het album Apricity verscheen. Apricity slaagde er in om internationaal de aandacht te trekken en kreeg een aantal zeer positieve recensies. Apricity bleek inderdaad een geweldig album en wat mij betreft was het zelfs een jaarlijstjeswaardig album. The Equatorial Group is een Britse band, maar op Apricity klonk de muziek van de band wat mij betreft vooral Amerikaans, met zowel invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek als invloeden uit de Californische pop van bijvoorbeeld Fleetwood Mac.

Apricity werd in 2019 gevolgd door Falling Sands, dat ik bijna net zo mooi vond en dat bij mij ook associaties opriep met de muziek van Cowboy Junkies en 10,000 Maniacs. Na Falling Sands was het een tijdje stil rond The Equatorial Group, maar in 2023 verscheen het tijdens de coronapandemie opgenomen Sea, dat net als zijn twee voorgangers van hoog niveau was en dat weer een wat hoger Fleetwood Mac gehalte had.

Deze week is de opvolger van Sea verschenen en ook Sunseeker is weer een album dat veel meer aandacht verdient dan de muziek van The Equatorial Group tot dusver krijgt. In muzikaal opzicht is er niet zo gek veel veranderd. Ook Sunseeker herinnert weer meer dan eens aan de muziek die Fleetwood Mac halverwege de jaren 70 maakte, al is het wel Fleetwood Mac dat niet in Los Angeles maar in Nashville is neergestreken.

De associaties met de muziek van Fleetwood Mac worden versterkt door het feit dat The Equatorial beschikt over zowel mooie vrouwenstemmen als aansprekende mannenstemmen. Als groot liefhebber van vrouwenstemmen veer ik vooral op als Helen Weeks, die overigens ook tekent voor bijdragen van gitaren en de pedal steel, plaats neemt achter de microfoon en dat is gelukkig heel vaak het geval, maar ook de zang van de mannelijke leden van de band zijn zeer de moeite waard.

De associaties met de muziek van Fleetwood Mac dringen zich vooral op bij het horen van het gitaarwerk en bij beluistering van de mooie koortjes op het album, maar Sunseeker is ook zeker een rootsalbum. Het is een album dat absoluut in de smaak moet kunnen vallen bij een breed publiek, want zowel in muzikaal als in vocaal opzicht klinkt het weer bijzonder lekker, waarbij vooral het gitaarwerk en de stem van Helen Weeks opvallen, en ook de songs van de Britse band spreken makkelijk aan.

Ik hou wel van het Fleetwood Mac sfeertje in de muziek van The Equatorial Group, maar de Britse band is zeker niet blijven steken in het verleden en laat ook op haar vierde album weer een frisse mix van roots en pop horen. Het is een mix die aan de ene kant heerlijk loom en laidback klinkt, maar de band uit Sussex maakt ook muziek die knap in elkaar zit en niet bang is voor verrassende wendingen.

Ik kreeg het album een paar weken geleden al toegestuurd, waardoor Sunseeker inmiddels vertrouwd klinkt, maar ik ben nog lang niet uitgekeken op het vierde album van The Equatorial Group, dat zeker niet onder doet voor zijn drie uitstekende voorgangers. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: dodie - Not For Lack Of Trying - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: dodie - Not For Lack Of Trying
De Britse muzikante dodie is pas dertig jaar oud, maar heeft er inmiddels al een heel leven in de muziek op zitten en laat op haar wonderschone nieuwe album Not For Lack Of Trying horen dat ze vooralsnog alleen maar beter wordt

Build A Problem, het debuutalbum van dodie, haalde vier jaar geleden mijn jaarlijstje net niet, maar als ik het lijstje nu opnieuw zou moeten maken sluit ik een top 10 notering zeker niet uit. Ik moest destijds erg wennen aan de muziek van dodie, maar het deze week verschenen Not For Lack Of Trying had me onmiddellijk te pakken. De zang van dodie is nog altijd fluisterzacht, maar wat zit er veel gevoel in haar stem. Wat voor de zang geldt, geldt ook voor de muziek, want in de subtiele klanken op het tweede album van de Britse muzikante is veel moois en bijzonders verstopt. Ook de songs van dodie hebben aan kwaliteit gewonnen, waardoor Not For Lack Of Trying echt een prachtalbum is geworden.

De Britse muzikante Dorothy Miranda Clark was als tiener zeer actief op de sociale media en maakte indruk met persoonlijke verhalen en zeker ook met bijzondere en over het algemeen zeer intieme popsongs, die ze vertolkte met haar stem en haar ukelele. Dorothy Miranda Clark is inmiddels bekend onder de naam dodie en debuteerde een kleine tien jaar geleden met haar eerste EP.

Ik ken haar zelf sinds het voorjaar van 2021 toen dodie’s debuutalbum Build A Problem verscheen. Het is een album dat me niet direct wist te overtuigen, maar na een tijdje begon ik te houden van de intieme fluisterpop van de Britse muzikante en uiteindelijk werd het een album dat ik koester. Die fluisterpop vond ik overigens op zijn mooist op de aan Build A Problem toegevoegde bonus-disc, waarop de songs van dodie waren ontdaan van alle opsmuk en je vooral de stem van de Britse muzikante en haar ukelele hoorde.

Na haar debuutalbum dook dodie op in de ‘supergroep’ FIZZ, waarvan het debuutalbum mij echt volledig is ontgaan, maar ondertussen werd ook gewerkt aan een tweede album. De Britse muzikante keert deze week terug met dit tweede album en ik vind Not For Lack Of Trying echt prachtig en nog een stuk beter dan het wat onderschatte debuutalbum.

Voor haar nieuwe album deed dodie wederom een beroep op producer Joe Rubel, die haar muziek hier en daar heeft voorzien van versiersels, maar gelukkig niet de hele trukendoos van een producer heeft opengetrokken. De meeste songs op het tweede album van dodie zijn behoorlijk sober ingekleurd, wat in combinatie met de fluisterzachte zang van de Britse muzikante zorgt voor muziek die dicht tegen de bedroom pop aan kruipt, totdat zich toch opeens een bijzonder klankentapijt ontvouwt, overigens zonder de intimiteit van de popsongs van dodie te schaden.

Door alle subtiliteit in de muziek is Not For Lack Of Trying wel een album dat je met enig volume of met de koptelefoon moet beluisteren, want de muziek vervliegt snel. Dat geldt ook voor de stem van de Britse muzikante, die nog wat zachter is dan op haar debuutalbum, tenzij de zang opeens in meerdere lagen uit de speakers komt.

De zang op het tweede album van dodie is over het algemeen echt fluisterzacht, maar ik vind haar stem echt prachtig, al is het maar omdat de zang ook overloopt van gevoel. Door de zachte zang en de bijzondere instrumentatie hoor ik af en toen iets van Billie Eilish op Not For Lack Of Trying, al heeft dodie wel een duidelijk eigen sound.

De Britse muzikante mag van mij ook een album opnemen met alleen ukelele en zang, maar ik raak steeds meer gecharmeerd van de productie van het nieuwe album van dodie. Ik raak ook steeds meer gehecht aan de songs, die vol verrassende wendingen zitten en toch heel vaak net hetgeen doen dat je niet had verwacht en ook niet vies zijn van uitstapjes richting onder andere folk en jazz.

Het zijn songs waarin ‘coming of age’ een centraal thema is, wat gezien de leeftijd van dodie en haar leven niet zo gek is. Het is een wat uitgekauwd thema, maar de perspectieven op Not For Lack Of Trying zijn net wat origineler en bovendien klinken de teksten van de Britse muzikante oprecht.

Ik ben nog steeds zeer gecharmeerd van het debuutalbum van dodie, dat ik eigenlijk oas een jaar na de release echt op de juiste waarde wist te schatten, maar haar nieuwe album vind ik nog een stuk beter. Het is een album dat het oor in eerste instantie zachtjes streelt, maar hoe vaker je het album hoort, hoe intenser de fantasie wordt geprikkeld. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Neko Case - Neon Grey Midnight Green - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Neko Case - Neon Grey Midnight Green
Dat de Amerikaanse muzikante Neko Case een geweldige zangeres is weten we al heel lang, maar toch weet ze indruk te maken met haar fantastische stem op het opvallend ingekleurde en zeer veelzijdige Neon Grey Midnight Green

Ik heb al drie decennia een enorm zwak voor de stem van Neko Case, maar toch was ik nog niet eerder zo onder de indruk van haar stem als bij beluistering van het deze week verschenen nieuwe album van de Amerikaanse muzikante. Het heeft te maken met de bijzondere instrumentatie op het album en de net wat andere genres waarin Neko Case zich beweegt, maar haar stem klinkt op Neon Grey Midnight Green ook nog wat mooier en doorleefder, wat ongetwijfeld te maken heeft met het zeer persoonlijke karakter van het nieuwe album. Ik dacht bij Neko Case wel te weten waar ik aan toe was, maar ik vind Neon Grey Midnight Green echt een enorme verrassing.

De Amerikaanse muzikante Neko Case heeft inmiddels een indrukwekkend stapeltje albums op haar naam staan. Het deze week verschenen Neon Grey Midnight Green is als ik goed geteld heb al haar achtste studioalbum naast twee live-albums en de Neko Case maakt ook al heel wat jaren deel uit van de Canadese ‘supergroep’ The New Pornographers, inmiddels ook al goed voor een tiental albums. En dan was er ook nog de samenwerking met k.d. lang en Laura Veirs (case/lang/veirs) en de samenwerking met Carolyn Mark (The Corn Sisters), die ook allebei nog een prima album opleverden.

Blacklisted uit 2002 en Fox Confessor Brings The Flood uit 2006 zijn mijn favoriete Neko Case albums, maar de andere soloalbums doen hier echt nauwelijks voor onder. Ook het deze week verschenen Neon Grey Midnight Green bevalt me weer uitstekend, want Neko Case heeft ruim dertig jaar na de start van haar muzikale carrière nog altijd heel veel te bieden.

Het werd zo langzamerhand ook wel weer eens tijd voor een nieuw album van de muzikante uit Seattle, Washington, want wanneer ik de verzamelaar Wild Creatures uit 2022 niet mee tel, is haar vorige album (Hell-On) inmiddels al ruim zeven jaar oud. De terugkeer van Neko Case is daarom welkom en valt zeker niet tegen.

Dat is allereerst de verdienste van de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante en het is een stem die nog zeker geen last heeft van de tand des tijds. Op Neon Grey Midnight Green staat de stem van Neko Case zelfs nog wat meer centraal dan op haar vorige albums. Het is een album dat, zeker wanneer strijkers worden ingezet, klinkt als een crooner album en Neko Case laat horen dat ze een zeer verdienstelijk crooner is.

Neko Case debuteerde in 1997 als een getalenteerde maar ook enigszins doorsnee countryzangeres, maar heeft zich als zangeres enorm ontwikkeld. Op Neon Grey Midnight Green laat ze horen dat ze beschikt over een krachtige strot, maar ze kan ook echt prachtig doseren en betoveren met fraai ingehouden vocalen, die in ieder geval bij mij met grote regelmaat goed zijn voor kippenvel.

Alleen de zang maakt van Neon Grey Midnight Green al een mooi en bijzonder album, maar ook in muzikaal opzicht is het nieuwe album van Neko Case indrukwekkend. De Amerikaanse muzikante heeft de country die ze ooit zo intens omarmde deels los gelaten en overtuigt met een veelzijdig geluid dat niet zomaar in een hokje is te duwen.

Het gekke is dat ik bij beluistering van het nieuwe album van Neko Case vooral associaties heb met de latere albums van de Schotse muzikante Kirsty MacColl, die flink wat Keltische invloeden in haar muziek verwerkte. De associaties zullen daarom vooral te maken hebben met de zang, maar ik kan er de vinger niet goed opleggen.

Neon Grey Midnight Green is ook een album van tegenstrijdigheden. Het is een album dat aan de ene kant behoorlijk vol klinkt, zeker wanneer wordt gekozen voor stevig aangezette orkestraties, maar aan de andere kant is het in de eigen studio van Neko Case in St. Johnsbury, Vermont, opgenomen album ook een zeer intiem en persoonlijk album, waarop de Amerikaanse muzikante de touwtjes voor een groot deel zelf in handen had.

Neon Grey Midnight Green slingert je daarom heen en weer toen grootse klanken en emotievolle en intense zang, maar eigenlijk is alles op het nieuwe album van Neko Case prachtig en dat is een prestatie van formaat. Een daverende verrassing dit album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Cate Le Bon - Michelangelo Dying - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Cate Le Bon - Michelangelo Dying
Cate Le Bon imponeerde de afgelopen jaren met een aantal geweldige albums en maakte indruk als producer en dat doet ze allebei ook weer met het deze week verschenen Michelangelo Dying, haar volgende prachtalbum

Het is fascinerende muziek die de uit Wales afkomstige Cate Le Bon maakt. In het begin was het misschien nog even wennen aan haar bijzondere songs en klanken, de bijzondere mix van invloeden en haar zeer karakteristieke stem, maar de afgelopen albums van haar hand waren albums op te koesteren. Dat geldt wat mij betreft ook weer voor het deze week verschenen Michelangelo Dying, dat deels in het verlengde ligt van zijn voorgangers, maar ook weer nieuwe elementen toevoegt aan de unieke muziek van Cate Le Bon. Ook Michelangelo Dying is weer geen heel makkelijk album, maar neem er even de tijd voor en je hoort steeds meer moois in het muzikale universum van Cate Le Bon.

De uit Wales afkomstige muzikante Cate Le Bon debuteerde in 2009 nog wat anoniem en wisselvallig met het aardige Me Oh My, maar sindsdien zijn haar albums alleen maar beter geworden. Het in 2012 verschenen Cyrk vond ik nog vooral lekker eigenzinnig, maar Mug Museum (2013), Crab Day (2016), Reward (2019) en Pompeii (2022) noemde ik op deze site stuk voor stuk al dan niet bescheiden meesterwerken. Cate Le Bon wist zich de afgelopen jaren bovendien te onderscheiden als producer van albums van onder andere Devendra Banhart, Kurt Vile, H. Hawkline, John Grant en Wilco, maar blijft gelukkig ook zelf albums maken.

Ik omschreef de muziek van de muzikante uit Wales de afgelopen jaren als een mix van oude folk, psychedelica, lo-fi, psych-folk en Krautrock. Dat is een omschrijving die op zich niet zoveel zegt, maar op een of andere manier vind ik hem ook wel weer van toepassing op het deze week verschenen Michelangelo Dying. Bij de vorige albums van Cate Le Bon hoorde ik bovendien ook wel wat van David Bowie en dan met name de Berlijnse jaren van de Britse muzikant, van Kate Bush en van Nico en ook dat zijn namen die terugkeren bij beluistering van Michelangelo Dying.

Met haar vijfde prachtalbum op rij onttrekt Cate Le Bon zich echter ook wel wat aan de vergelijking met anderen, waardoor haar nieuwe album vooral een Cate Le Bon album is. Het is een album dat net als haar vorige albums opvalt door een bonte mix van invloeden, door een eigenzinnig maar ook betoverend mooi geluid, door songs vol avontuur en door een zeer karakteristieke stem.

Het is een stem die soms wel wat aan die van Nico doet denken, al is de stem van Cate Le Bon wel wat toegankelijker, al blijft het een stem waar je van moet houden. Ik vind de stem van de muzikante uit Wales perfect passen bij de bijzondere klanken, die het geluid van Bowie’s Berlijnse periode combineren met flarden 80s, wat van Kate Bush en heel veel eigenzinnigheid van Cate Le Bon.

Ook Michelangelo Dying is weer een album dat vanaf de eerste tot en met de laatste noot intrigeert en blijft verrassen, maar het is ook een album met songs met een kop en een staart. Die songs waaien misschien net wat meer uit dan op de vorige albums van Cate Le Bon en zijn door het bezongen liefdesverdriet ook wat melancholischer, maar iedereen die haar vorige albums koesterde kan ook weer uit de voeten met Michelangelo Dying.

Alle albums van Cate Le Bon zijn groeialbums, waardoor ik het nog niet zo makkelijk vind om het album te plaatsen binnen haar inmiddels heel behoorlijke oeuvre, maar dat het net als de vorige vier albums een album van een bovengemiddeld niveau is is voor mij nu al zeker.

Cate Le Bon nam haar breakup album in een aantal sessies op en deed dat op Hydra, in Cardiff, in London in Los Angeles, en in Joshua Tree. Het suggereert dat er de nodige tijd is gestoken in het uiteraard door Cate Le Bon zelf geproduceerde album en zo klinkt het ook. Met name bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe mooi, rijk en knap de muziek op het album is en hoe bijzonder deze combineert met de stem van Cate Le Bon.

Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die niets horen in de niet alledaagse muziek van de muzikante uit Wales, maar ik kan me ook voorstellen dat er mensen zijn die weer intens en eindeloos gaan smullen van Michelangelo Dying en ik ben er zelf een van. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jeff Tweedy - Twilight Override - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jeff Tweedy - Twilight Override
Er zijn niet heel veel muzikanten die 30 tracks of bijna twee uur lang weten te boeien, maar Wilco voorman Jeff Tweedy slaagt er wat mij betreft moeiteloos in met zijn uitstekende nieuwe album Twilight Override

Jeff Tweedy formeerde in 1987 samen met jeugdvriend Jay Farrar de band Uncle Tupelo en zou drie jaar later met het debuutalbum van de band een nieuw genre op de kaart zetten. De Amerikaanse muzikant is inmiddels bijna veertig jaar actief in de muziek en heeft een fraai en omvangrijk oeuvre op zijn naam staan. Het komt allemaal samen op het deze week verschenen Twilight Override, dat met bijna twee uur muziek een imposant werkstuk is. Het is een album met vooral folky en grotendeels akoestische songs, maar het zijn songs waarin van alles gebeurt en die meerdere kanten op kunnen. Het leek me op voorhand teveel van het goede, maar Twilight Override is een indrukwekkend album.

Love Is King, het vorige album van Jeff Tweedy is alweer vijf jaar oud, maar de Amerikaanse muzikant heeft de afgelopen jaren zeker niet stil gezeten. Zo verschenen er twee albums van zijn band Wilco en hiernaast was Jeff Tweedy actief als producer, wat onder andere het wonderschone Alpenglow van Trampled by Turtles opleverde, wat mij betreft een van de mooiste rootsalbums van de afgelopen jaren.

Deze week keert de muzikant uit Chicago terug met een nieuw soloalbum en Twilight Override is in meerdere opzichten een opvallend album. Het eerste dat opvalt is de speelduur van het album, dat maar liefst 30 tracks bevat en goed is voor een kleine twee uur aan nieuwe muziek. Dat is heel veel en in de meeste gevallen teveel, maar Twilight Override slaagt er in om een behoorlijk hoog niveau vast te houden en houdt in ieder geval voor mij verrassend makkelijk de aandacht vast.

Jeff Tweedy maakt zich al langer zorgen over de staat waarin de Amerikaanse samenleving momenteel verkeert en het is een thema dat ook op zijn nieuwe album een voorname rol speelt. In een aantal tracks op het album hoor je invloeden van de Amerikaanse protestzangers uit de jaren 60 met Bob Dylan voorop, maar Jeff Tweedy put ook uit de archieven van zijn eigen werk, dat aan het begin van de jaren 90 begon met de baanbrekende albums van alt-country pioniers Uncle Tupelo.

Het levert tracks op die met een beetje fantasie onder de noemer folk vallen, maar het kan wel alle kanten op van spaarzaam ingekleurde en ingetogen songs, tot wat gruiziger materiaal of juist wat eigenzinnigere songs. Twilight Override werd gemaakt met co-producer Tom Schick en een band bestaande uit Sima Cunningham, Macie Stewart, Liam Kazar, James Elkington en zijn Sammy en Spencer Tweedy. Het is een bont clubje muzikanten, maar zo te horen zat het met de muzikale chemie wel goed.

Je hoort het direct al in de ruim zes minuten durende openingstrack One Tiny Flower, waarin Jeff Tweedy en zijn medemuzikanten het experiment niet schuwen. Twilight Override sluit in een aantal andere tracks goed aan op het eerdere solowerk van Jeff Tweedy, maar er is ook zeker ruimte voor verrassing, waarbij de Amerikaanse muzikant zijn eigen oeuvre niet vergeet, maar ook volop invloeden van grootheden als Bob Dylan, Neil Young en The Beatles opduiken.

Met 30 tracks zijn er altijd uitschieters en tracks die net wat minder opvallen, maar eigenlijk alle tracks op het album hebben wel wat. De ene keer is het in muzikaal opzicht wat interessanter, de volgende keer valt de tekst op of is juist de zang van Jeff Tweedy net wat indringender. Ondanks het zeer grote aantal tracks heb ik het idee dat er in de studio in Chicago aan alle tracks flink wat aandacht is besteed. Niets klinkt afgeraffeld en zeker als je het album vaker beluistert vallen in bijna alle tracks bijzondere details op.

Twilight Override leek me op voorhand een erg lange zit, maar ik ben echt aangenaam verrast door het album en ga er vooralsnog van uit dat het me nog net wat meer aanspreekt dan zijn voorgangers, die me uiteindelijk toch weer naar een nieuw Wilco album deden verlangen. Het is knap hoe Jeff Tweedy met zijn band steeds weer weet te verrassen, maar het is op zijn soloalbums eigenlijk niet anders. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Emma Pollock - Begging The Night To Take Hold - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Emma Pollock - Begging The Night To Take Hold
Emma Pollock maakte deel uit van de legendarische Schotse band The Delgados, maar heeft ook prachtige solo albums gemaakt, waaraan deze week het echt prachtige Begging The Night To Take Hold wordt toegevoegd

Het was de afgelopen negen jaar helaas stil rond Emma Pollock, maar deze week keert de Schotse muzikante terug met een nieuw album. Door het nodige persoonlijke leed is Begging The Night To Take Hold een behoorlijk melancholisch album geworden, maar het is ook een bijzonder mooi en sfeervol album geworden. Het is een album waarop de stem van Emma Pollock centraal staat en de Schotse muzikante maakt nog wat meer indruk als zangeres dan op haar vorige albums. Die indruk maakt ze ook als songwriter, want Begging The Night To Take Hold is een album dat je drie kwartier lang aan de speakers gekluisterd houdt. Wederom een jaarlijstjesalbum van Emma Pollock.

Dat Glasgow een levendige alternatieve muziekscene heeft mag als bekend worden verondersteld en die bruisende muziekscene heeft de Schotse stad al heel lang. Het leverde een aantal grote bands op als Belle & Sebastian, Franz Ferdinand, Mogwai, Simple Minds, Texas, Travis en Middle Of The Road (!), maar nog veel meer bands die de cultstatus niet, slechts in beperkte mate of slechts tijdelijk wisten te ontstijgen als Altered Images, Bis, The Blue Nile, Lloyd Cole & The Commotions, The Lotus Eaters, Orange Juice en Sons & Daughters.

Tot de laatste categorie reken ik ook The Delgados, dat in de jaren 90 en vroege jaren 00 moet worden gerekend tot de leukste exponenten van de Schotse popmuziek. Ik ben de albums van de band uit Glasgow momenteel weer aan het herontdekken en kom hier binnenkort op terug. Reden van mijn heropleving van de aandacht voor de muziek van The Delgados is de release deze week van Beginning The Night To Take Hold van Emma Pollock.

Emma Pollock maakte niet alleen deel uit van The Delgados, maar was ook een van de oprichters van het aansprekende Chemikal Underground label. Na het einde van The Delgados begon ze bovendien aan een solocarrière en een aantal andere bezigheden. Heel veel tijd voor de muziek heeft Emma Pollock kennelijk niet, maar de albums die ze uitbrengt zijn echt uitstekend. Het gold in 2007 voor Watch the Fireworks, het gold in 2010 voor The Law Of Large Numbers, het gold in 2016 in nog sterkere mate voor het geweldige In Search Of Harperfield en het geldt deze week voor Begging The Night To Take Hold.

Omdat het vorige album van Emma Pollock inmiddels al weer negen jaar oud is moest ik weer even in mijn archieven en in mijn platenkast duiken, maar bij eerste beluistering van In Search Of Harperfield was ik weer bij de les. Het is een album dat ik destijds heel vaak heb beluisterd, dat ik uiteindelijk koesterde en dat ik vergeleek met het allerbeste werk van Aimee Mann en dat is voor mij buitencategorie.

Ook bij beluistering van het deze week verschenen Begging The Night To Take Hold moet ik af en toe weer aan Aimee Mann denken en dat vind ik nog altijd een groot compliment. Net als Aimee Mann beschikt Emma Pollock over de gave om lekker in het gehoor liggende songs te schrijven die ook interessant en avontuurlijk zijn en net als de Amerikaanse muzikante bestrijkt de muzikante uit Glasgow het hele palet van uiterst ingetogen tot uitbundig.

Op Begging The Night To Take Hold kiest Emma Pollock voor een belangrijk deel voor ingetogen en door de inzet van strijkers zeer stemmig ingekleurde songs. Het zijn songs waarin de stem van de Schotse muzikante centraal staat en die stem is met het verstrijken van de jaren alleen maar mooier geworden. Het is een stem die nog mooier wordt door alle emotie die komt met de zeer persoonlijke teksten op het album, dat direct na de coronapandemie vorm kreeg en waarop de nodige persoonlijke misère voorbij komt en de muzikante uit Glasgow zichzelf zeker niet spaart.

Emma Pollock is, mede door haar beperkte productie, niet heel bekend, maar heeft met Begging The Night To Take Hold een prachtig album gemaakt, dat er makkelijk uit springt deze week. Door het album heb ik mijn oude liefde voor The Delgados weer nieuw leven in geblazen, maar het solowerk van Emma Pollock is misschien nog wel indrukwekkender. Erwin Zijleman