stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Voortzetting van Back Street Crawler, de band rondom Paul Kossoff (Free) nadat laatstgenoemde door drugsgebruik aan hartfalen al op 25-jarige leeftijd overleed.
Ook zonder Kossoff klinkt het erg als Free: bluesy rock met af en toe een lik hardrock links of een scheutje soul rechts (door wat blazerswerk en vrouwelijke backing vocals). Soms doet het me ook wat aan Eric Clapton in zijn meest geïnspireerde/stevige momenten denken, of aan de vroege sound van Whitesnake. Verre van wereldschokkend, maar een prettig relaxed bluesy 70s classic rockplaatje. Een kleine 3,5*.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Twee meiden (zussen) uit Australië die klinken alsof Ann en Nancy Wilson van Heart er een extra scheut hardrockenergie tegenaan gooien. Rechttoe rechtaan, maar door de begeleidingsband heel energiek, swingend en krachtig ingespeeld en door de meiden vol met passie en rauwe testoste... eh, oestrogeen gezongen.
Voor liefhebbers van Runaways, vroege Pat Benatar of Aussie (hard)rock als Rose Tattoo en Skyhooks (die vaak net even scherper en vuiger klinken dan hun Amerikaanse en Europese gelijkgestemden).
Geproduceerd door het vermaarde duo Harry Vanda en George Young (o.a. AC/DC, The Angels, Rose Tattoo, The Saints).

Ik snap het commentaar van Jumpjet wel: wat een grotesque, bombastische over the top sound. Producer Cliff Zelman (die een jaar eerder nog een plaat van Lita Ford produceerde) dacht vast: als Trevor Horn een monsterhit scoort met Yes' 'Owner Of A Lonely Heart', dan moet dit wel helemaal een millionseller worden. Elke beat, elke slag: het klinkt als een 'Wall Of 80s Sound' in een post-apocalyptische drumoorlog. Het is even wennen, flink wennen, maar ergens heeft het ook wel wat. De enige uitzondering hierop is 'April' en laat die dan ook net door een ander (Jim Bell) te zijn geproduceerd. Jammer voor alle moeite die Cliff in de productie stak, want ik vind 'April' dé smaakmaker van het album. Dit nummer klinkt trouwens wel als een unreleased gem van Y&T. Met name die zanglijnen van Rick Chadock: ze lijken als twee druppels op die van Dave Meniketti. Maar dat is zeker niet vervelend. Een kleine 3,5*.

stem geplaatst

stem geplaatst

Op het Keep It True festival van afgelopen weekend stond ik op een bepaald moment een beetje in de €5,- ramsjbakken te struinen en haalde daar de nodige lp's uit. Een vriend van een vriend, beiden heavy collector-verzamelaars en normaliter hun neus ophalend voor de ramsjbakken, pakte deze eruit, liet hem zien en zei: deze is echt goed, moet je zeker meenemen. Ik kende hem en zijn smaak nog niet zo goed, dus ik nam het enigszins voor kennisgeving aan, ook omdat hij dat nog wel van tien andere platen zei, welke ik ook niet kende. Al kletsende en onderwijl raadplegend op ratingsites als deze, RYM en Discogs nam ik uiteindelijk een paar lp's mee die hij aanbeval. Deze plaat was echter in de tussentijd er tussenuit gepulkt door iemand anders. Nouja, jammer dan.

Nu ben ik het album op YT thuis aan het luisteren. Niet alle nummers vind ik even wereldschokkend (beetje tussen de 3* en 3,5* in), maar vanaf 'Bring It On' slaat de vlam in de pan. Tracks #5, 6 en #8 zijn heel erg gaaf. Ik hoor hier ook best wat Boston-invloeden in. En #10 'Last Chance' is zelfs fan-tas-tisch! Wat een dijk van een nummer: alleen dat nummer is al de prijs van de Emerald LP waard die mijn vriend op het Keep It True festival zonder blikken of blozen, maar met een grote gulzige grijns meenam.

Nu best spijt dat ik die vriend van een vriend niet snel genoeg blind op zijn blauwe (?) ogen geloofde. Maar goed: deze lp zit gelukkig in een iets andere prijsklasse dan die voornoemde Emerald plaat, dus ik kom 'em vast nog wel eens tegen.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Eindelijk eraan toegekomen deze band te luisteren. Zo op het eerste gehoor bevalt me dit album wat beter dan het bejubelde album 'Coagulating Darkness', die, hoe bezeten, energiek en enthousiast ook uitgevoerd, wel héél erg op vroege Slayerleest is geschoeid. Hier zijn de Slayer- en ook Motörhead-on-speed-invloeden veel minder opzichtig, al is die coole bassound in 'The Hissing Marshes' als twee whiskeydruppels Lemmy. De nummers zijn ook veel langer en die, middels NWOBHM-achtige speedmetalsolo's, heerlijk gevarieerd klinken.
Prima, zij het ietwat eendimensionale underground thrashplaat die Slayer verlaat en meer slacht in de lijn van Hellbutcher en Bütcher, al is het geen 'Mad Butcher'. Al klinkt het wel degelijk te gek.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

(reactie op ander bericht)

Jôh, ik maar associaties maken met 'Metropolis', hebben ze al het artwork gewoon van de Chrysler Building gejat. Evenzogoed niet minder gaaf. Daarbij: het jaar na die film is men begonnen met het bouwen van deze skyscraper. Art deco was nogal hip in die tijd. Leuk en informatief, dank voor het linkje!
En ook wel aardig om nu eens de snoeten achter hun maskers te zien.

De plaat heb ik pas een keer geluisterd. 't Heeft meer tijd en draaibeurten nodig om te bezinken en mogelijk te groeien. Ik vond hun live (veel) overtuigender dan op plaat, maar misschien valt met dit album het kwartje wel? Ik kreeg al wel een positief gevoel dat het geheel lekkerder in mijn poriën gaat zitten dan de losse delen. Aardig ook die paar muzikale verwijzingen naar de jaren 20/30 en dat G.F. Händel even komt inchecken in 'Hotel Sphinx'.
Het slot van 'Industry Of Misery' deed me trouwens erg denken aan 'I Want You (She's So Heavy)' en dan vooral in de coverversie van Coroner. Ik heb goede hoop op een positief oordeel.

Godzijdank gaf het vooruitgesnelde nummer 'At Races' een verkeerde eerste indruk van dit album. Dat nummer was nogal underwhelming en veel te toegankelijk en lichtvoetig, waardoor ik vreesde dat deze band dezelfde, schouderophalende richting op zou gaan als bijvoorbeeld Blues Pills.
Het blijkt de enige mispeer van de plaat. Een zucht van verlichting.
De overige zes nummer laten namelijk nog steeds een geïnspireerde band horen die invloeden uit doom, blues, classic 70s rock en gothic tot een smaakvol geheel weet te smeden. Met daaroverheen natuurlijk de betoverende, in de rustige passages bijkans jazzy vocalen van Sara Bianchin. Aankomende vrijdag speelt de band het album integraal op Roadburn. Al staat de band wel gelijktijdig geprogrammeerd met De Mannen Broeders van Amenra's Colin H. Van Eeckhout en Broeder Dieleman: potverdrie!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Oje, dit is een tegenvaller. Met het brein en de zanger van Ephel Duath, een Italiaanse avantgarde metalband die rond de millenniumwisseling een paar (semi-)cultklassiekers uitbracht, zou je toch iets avontuurlijkers verwachten dan deze opgefokte opeenstapeling van ziedende, licht dissonante deathmetalsludge.
Ik houd behoorlijk van voornoemde genres en stijlen, maar het komt hier allemaal zo eendimensionaal en zonder ideeën over, laat bijzondere en/of uitdagende, dat ik halverwege het tweede nummer al dreigde af te haken. En mijn geduld werd niet beloond. Veel geschreeuw en weinig wol. Ik zet 'The Painter's Palette' nog maar eens op. Sowieso (te) lang geleden.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Niet gehinderd door enige vorm van jeugdsentiment, ondanks mijn grote (voor)liefde voor 80s thrash die ik, ook destijds, zeer gulzig tot me nam, maar deze band heb ik destijds gek genoeg nooit geluisterd. En dat terwijl de metalmedia-aandacht ruim voldoende was en ik de beide albumhoezen goed (her)ken.
Die drummer maakt het trouwens wel erg herkenbaar met zijn stijl van spelen, maar of dat nou een positief teken is? Hij speelt trash metal, zonder h. Op zich wel vermakelijk, bijna aandoenlijk, maar het heeft ook iets onbeholpens. De speelstijl van de band doet me doet mij denken aan de (Venice) thrashcore van Excel, No Mercy en vroege Suicidal.
Ik zie trouwens nu pas dat de band alweer sinds 2015 opnieuw bestaat en in dat jaar ook een EP'tje heeft uitgebracht. De enkeling die zich heeft gewaagd aan een mening hierover, die was niet mals.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

En dan slenter je samen met je zoon in de kringloop en loop je tegen deze lp aan.
Hmmm, nooit gezien, nooit van gehoord, maar de naam 'Che Guevera' spreekt natuurlijk tot de verbeelding.
Ik kijk even achteloos op Discogs of daar iets te vinden is qua informatie en krijg bijna een rolberoerte.
Ja, laat ik de LP toch maar meenemen. Dat is die €2,- wel waard. Nog gesigneerd door Michael (Mike) Raven ook. Een oplage van 100 stuks en 50 jaar later kom je dan een schier puntgaaf exemplaar tegen in een kringloopwinkel in Utrecht Overvecht: de wonderbaarlijke reizen van een lp zijn onnavolgbaar en maken je nieuwsgierig hoe die reis is verlopen.

Als ik iets minder muziekliefhebber was en iets meer zakenman, dan had ik 'em meteen te koop gezet, maar... de akoestische folk is wel verdomd sterk, potverdrie zeg! De fragiele, maar kristalheldere melancholische stem van Joan komt keihard bij mij binnen. Zo is 'Twenty Years' een bloedstollend mooie variant op 'Scarborough Fair'. Niet alles is even magisch, zo is 'Little White Donkey' mij wat te lichtvoetig en het titelnummer is een live opgenomen eerbetoon dat wel erg tegen een stichtelijke sfeer aanschurkt. Jammer, het ontsiert de sfeer van de plaat en deze hymn blijkt gek genoeg (want de reden dat ik de plaat juist uit de bakken trok) dé mispeer van het album. Gelukkig pakt het prachtige 'The Great Train Robbery' daarna de draad weer overtuigend op. Ik hoor een enkele keer een kleine onzuiverheid, maar dat maken de opnames des te organischer, authentieker en échter. Voor liefhebbers van Sandy Denny, Shirley Collins, Anne Briggs en eigenlijk de hele female fronted British folk of the 60s/70s.

Kom ik er thuis achter dat ik het duo wel ken. Sterker, ik heb nota bene hun op MuMe nog afwezige debuutalbum op lp in de kast staan. Een reissue, dat wel.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst