Vijf jaar terug recenseerde ik Ultan’s uitstekende derde album Last Day of the Night Owl. Helaas ontsnapte de opvolger There's a Waltz door Coronaperikelen drie jaar terug aan mijn aandacht. Een album dat werd geproduceerd door Nickel Creek’s Sean Watkins. Zijn nieuwste album The Starlight Ballroom werd geproduceerd door Grammy Award winnaar David Garza (Fiona Apple, Sharon Van Etten, Juliana Hatfield).

Garza schreef ook mee aan songs, zoals aan opener Susie Gossip. In de oorspronkelijke versie wordt de hoofdpersoon niet op een positieve manier bezongen. Tijdens een wandeling op een Protestantse begraafplaats kwam Ultan die naam acht jaar terug tegen op een grafsteen. Samen met Garza herschreef hij het nummer tot een veel fraaiere song met een positievere tekst. Dat de Beatles song Eleanor Rigby erin vernoemd is trouwens niet toevallig. McCartney en Lennon kwamen Rigby’s naam ooit tegen op een begraafplaats in Liverpool.

De liedjes hebben af en toe een nostalgisch tintje, zoals The Old Songs, waarop Eddi Reader meezingt. Het doet me terug verlangen naar sing-alongs die ik meemaakte in Ierse pubs lang geleden. Hurts Like Heaven zou een song geschreven en gezongen kunnen zijn door Paal Flaata van Midnight Choir. Net als Flaata houdt Ultan van strijkers en koortjes. Het behoort zeker voor mij tot de fraaiste songs. Ook tot de hoogtepunten reken ik het meeslepende Rivertown. Ook een klassieker in spé is The Starlight Ballroom, een mooie, gedragen song met een memorabele melodie. Een song die de luisteraar laten zwelgen in nostalgie.

Ook de overige songs hebben intussen een verslavende uitwerking op mij gekregen. Luister ook eens goed naar de inkleuring van de songs, zoals bijvoorbeeld het prachtige, subtiele gitaarspel in afsluiter Don't Tell Me That You Love Me, Prove It. Net als de meeste Ieren is Ultan een geboren verhalenverteller en daarnaast een uitstekende zanger. The Starlight Ballroom behoort zondermeer tot de allermooiste releases, die ik dit jaar hoorde.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Vijf jaar lang kwam er geen levensteken van de Texaanse band Uncle Lucius, de groep rondom frontman Kevin Galloway. Galloway zat in de periode overigens niet stil. Hij bracht twee soloalbums uit, The Change (2018) en Secondhand Starlight (2022). Toen de groep in 2018 stopte leek dat definitief. Fans hadden echter andere gedachten, hun muziek bleef erg populair, onder andere onder profatleten en wandelaars. Ook werd hun muziek gebruikt in televisieshows als Yellowstone.

De roep om een terugkeer van de platina verkopende groep werd daardoor steeds groter en dook men alsnog enthousiast de East Austin Recording Studio in. Het is volgens Galloway meer dan ooit een bandalbum geworden. Ook het meest gevarieerde album uit hun oeuvre. Hun vijfde album Like It’s the Last One Left werd analoog en live opgenomen. Die livevibe werd meteen onweerstaanbaar voor mij, maar natuurlijk ook door de uitstekende zang van Galloway. Zijn stem roept geregeld associaties op met White Buffalo, zeker als hij vibrato gebruikt.

De songs zijn uptempo, vaak vrolijk, energievol en intens. Het is een heerlijke mix van Americana en roots-rock met soms strijkers en een avontuurlijke productie. Doordat men een tijdje gestopt was werd het album met een frisse kijk opgenomen en dat heeft hen zeker geen windeieren gebracht. Favoriete track is Holy Roller wat een beetje een Them vibe heeft (Gloria). Like It’s the Last One Left lijkt me geen eenmalige oprisping, maar een geweldige doorstart van de band.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com