West-Vlaming Wannes Cappelle, frontman van Het Zesde Metaal, werkte in het verleden al veel samen met anderen. Zo maakte hij de theatervoorstelling “Maanziek”, samen met cabaretier Wouter Deprez en de Nederlandse cellist Frans Grapperhaus.

Samen met broeder Dieleman en Frans Grapperhaus werd Cappelle door GrensGeluid, een initiatief van AB, Motel Mozaïque Festival en Vlaams Cultuurhuis De Brakke Grond, uitgenodigd en uitgedaagd om twee maanden lang muzikaal samen te werken.

De samenwerking tussen Cappelle en Dieleman is voor mij voor de hand liggend. Beiden zingen in een arcadisch dialect, wat erg regio gebonden is, maar die toch ook wel een beetje op elkaar lijken. Bovendien hebben beiden een eigen unieke schrijfstijl ontwikkeld. Deze samenwerking levert een zestal prachtige pennenvruchten op.

Soms is het resultaat meer verwant met het bestaande Dieleman repertoire en een andere keer meer met dat van Cappelle, maar met altijd een prominente rol voor de cello van Grapperhaus. De sterke liedjes weten, zoals we van de heren gewend zijn, te ontroeren en recht naar het hart te gaan.

Zo heeft opener Vergeving een positieve boodschap. Of ze dan wel of niet gebeurd zijn maakt niet uit, zoals De Ballade van Lanza, waarin men zingt : “ ‘k weet nie of ‘t echt gebeurd is, maar het is wel echt verteld”. Het liedje handelt over de pelgrimsreis van iemand die naar India trekt.

Maar toch zijn het alle zes liedjes, met een universele inslag, waar menigeen zich in zal herkennen, zowel in Nederland als in Vlaanderen, vandaar dat vanaf 18 januari voorstellingen in beide landen gepland staan. Bovendien wordt Dit Is de Bedoeling op 18 januari op vinyl en cd uitgebracht zowel op het Nederlandse Snowstar Records als op het Belgische Unday Records.

Anderhalf was singer-songwriter Wanthanee Wadngam toen ze samen met haar moeder en stiefvader neerstreek in België. Wanthanee werd geboren in Chiang Rai, de meest noordelijke provincie van Thailand. Al op haar vierde werd zingen haar lust en leven. Een jaar later begon ze viool te spelen en studeerde op haar zeventiende officieel klassiek getraind af aan de muziekschool. Ze speelde enorm graag Katchiaturian, Beethoven, Bach en Mozart. Waarbij laatstgenoemde haar grootste uitdaging vormde. Ze speelt af en toe nog viool in de band Outer, die op bijzondere wijze neoklassiek koppelt aan dreampop en elektronica. Op haar dertiende verjaardag kreeg ze haar eerste gitaar. Ze begon covers te spelen, via YouTube leerde ze de akkoorden.

Op dit moment heeft de in Gent woonachtige Wanthanee een razend druk leven. Ze studeert momenteel nog interieurvormgeving en zit nu in haar laatste jaar. Intussen doet ze ook een stage bij “Maatschap”, een verzameling architecten met een gemeenschappelijk doel: ecologisch en duurzaam bouwen. Daarnaast werkt ze in de horeca als keukenmedewerker en chef d’équipe. Iets wat ze fijn vindt om te doen, omdat ze graag met haar handen werkt.

Haar grote talenten werden reeds vijf jaar terug opgemerkt toen ze Studio Brussels' De Nieuwe Lichting won. Ze werd geïntroduceerd bij het publiek als “de nachtegaal van de Panne” en “de London Grammar van de Lage Landen”. Maar haar muziek heeft echter een eigen signatuur. Dat komt mede doordat Wanthanee’s kennis van de moderne populaire muziek gering is. Eigenlijk zijn The Beatles zo’n beetje de enige populaire muziek die ze goed kent dankzij de vinylplaten van haar opa.

Meestal start het componeren van liedjes met een korte melodie waarop ze automatisch enkele woorden plaats. Die woorden of zinnen passen nog niet meteen bij elkaar. Maar als ze uiteindelijk overtuigd is van de kracht van het nummer, werkt ze het uit tot een volwaardige song. Belangrijke rol bij het tot stand komen van haar debuutalbum Wanthanee speelde haar vriend Orson Wouters. Hij arrangeerde de songs, mixte, produceerde en nam het album op. Hij heeft trouwens ook een solocarrière en is op dit moment behoorlijk succesvol met zijn project “Aili”, waarbij dance muziek met Japanse teksten worden gecombineerd. Wie trouwens heel goed luistert naar het album hoort dat subtiele Aziatische invloeden in de songs zijn verwerkt.

Tot op heden verschenen al de prachtige singles Mid Day Dream, Taipei, Soon en Cold Summers (over een lange afstandsrelatie). Haar grootste wapen is haar fraaie zang, die me regelmatig kippenvel bezorgt. Het meeste in het sobere, zeer gevoelig gezongen Twenty-Three. Naast van haar vriend Orson kreeg ze hulp van Stijn Konings (gitaar op Only Shadows Remain), Nelle Bogaerts (cello op Concrete), Ruben Mertens (basgitaar op Taipei en Cold Summers) en Sander Stuer (percussie op OSR, Taipei en Concrete).

Het idee achter de hoes, lichtte Wanthanee als volgt toe : “De betekenis van de hoes is dat er na regen zonneschijn komt. En daar gaan in principe alle nummers over. Het is een motto waar ik in het leven achter sta! En daar bovenop laat het misschien ook (onrechtstreeks) zien dat muziek voor mij een middel is om mezelf te ‘troosten’, of verschillende emoties uit te drukken.”. Overigens beschikt Wanthanee over veel podiumervaring, die haar onder andere al in Amerika, Zuid-Korea en Taiwan bracht. Het zeer overtuigende debuutalbum Wanthanee van deze geboren zangeres zal op 9 november voor het eerst aan het publiek worden voorgesteld in de AB in Brussel. Meer concerten zullen hopelijk snel volgen.

Wanthanee live :

09-11 BRUSSEL : AB Albumreleaseshow

De Londense band Warmduscher startte in 2014 als post-punk band, maar is intussen veelzijdiger dan dat. Al bij de titel van het nieuwste album Tainted Lunch wordt de luisteraar op het verkeerde been gezet. De geserveerde lunch is allesbehalve dan bedorven, wel uiterst gevarieerd. Een passendere titel voor het album was volgens mij “Roller coaster” geweest. Veelal is het hollen, maar af en toe ook bijna stilstaan.

Zelf prijzen ze hun album gekscherend als volgt aan : “We’ve been cooking. Michelin stars. The finest ingredients money can buy: Kool Keith and Iggy Pop. Funk, punk, hiphop and lounge rock. “. Maar genoemde genres dekt niet de hele lading.

Zo hoor je onder andere onvervalste discoritmes in Disco Peanuts. Een rocksteady vibe heeft mijn persoonlijke favoriet Precious Things, door de jaren zestig achtige Heptones zang. En in de soulvolle afsluiter Tiny Letters waan ik mij op de dansvloer in de jaren vijftig, waar een schuifelnummer gespeeld wordt.

In opener Rules of the Game is Iggy Pop te horen, die ook meeschreef aan het nummer. In het lome, groovende Burner horen we een andere gastzanger, Kool Keith. Ik zou zeggen, stap in, sluit wel je veiligheidsbeugel goed af, zodat je tijdens de avontuurlijke rit niet uit het voertuig geslingerd kunt worden.

De groepsnaam Watchhouse zal veel muziekliefhebbers nog niets zeggen. Achter die naam gaat het Amerikaanse duo Andrew Marlin en Emily Frantz schuil, bekend van Mandolin Orange. Een grote naam in de moderne roots muziek, met zes prachtige studioalbums en een livealbum op hun conto. Waarom het duo de groepsnaam veranderd heeft weet ik niet en vind ik eerlijk gezegd eigenlijk niet zo belangrijk. Belangrijker is dat het duo met Watchhouse wederom een schitterend album aan hun oeuvre heeft toegevoegd. De prachtige voorganger Tides of a Teardrop produceerde Marlin nog in zijn eentje. Deze keer doet hij dat samen met Josh Kaufman (The National, Bonny Light Horseman) een van de toonaangevende hedendaagse producers. Kaufman heeft op subtiele wijze zijn stempel gedrukt op de productie, die hier en daar doet denken aan de albumproductie van Bonny Light Horseman. Nog steeds is hun muziek doordrenkt door de muziek uit de Appalachen, die verder gekleurd wordt door het Amerikaanse primitivisme van John Fahey. En hier en daar ook door ambient invloeden. Ook Corona heeft duidelijk zijn invloed gehad op het leven van het duo. New Star beschrijft het gemis aan contacten met familie en vrienden. Watchhouse behoort absoluut tot de mooiste albums uit hun oeuvre, fans weten denk ik genoeg.

Josef McManus is een onafhankelijke singer-songwriter woonachtig in Ann Arbor, Michigan. Sinds 2013 brengt hij albums uit onder de artiestennaam White Owl Red. Zijn eerste song schreef hij echter al in 1992 tijdens zijn studie beeldhouwkunst aan the Art Institute of Chicago.

Grote inspiratiebron vormden de songs van Kurt Cobain en de rauwe energie van het grungetijdperk. Na zijn studie bracht hij geregeld een bezoekje aan Tony Fitzpatrick’s art studio Big Cat Press. Een keer vroeg Tony hem diens vriend Steve Earle een lift naar the Old Town School of Folk Music te geven, waar Earle toen leraar was. Tijdens die autorit vertelde Earle hem vol enthousiasme over het les geven daar.

Net als voormalig kunststudent Al Gold besloot Josef les te nemen aan the Old Town School of Folk Music. Josef roemt ruimschoots de kwaliteiten van het muziekinstituut : “It was an amazing place to learn the craft of music. There’s this great lineage of songwriting that came out of that building.”.

De afgelopen jaren deed hij volop zijn voordeel met zijn daar opgedane muziekkennis en evolueerde zijn repertoire steeds meer richting indie folk, alt.country en Americana. Een aantal van zijn liedjes op zijn vierde album Afterglow hadden de nodige tijd om te rijpen, of zoals Josef het mooi omschrijft : “Sometimes songs take years for me to finish, to find the right word or phrase, the right arrangement. A lot of these songs on Afterglow are like old friends of mine that finally learned to fly right.”.

Nooit zit hij om interessante en persoonlijke verhalen verlegen. Daarbij laat hij genoeg ruimte voor een eigen interpretatie voor de luisteraar : “I like to leave my songs open enough that the listener can come into them and find their own meaning. Good art, in my opinion, is like that.”. Toch was Josef me zo vriendelijk me wat meer achtergrondinformatie over de songs te geven.

Voor opener en titelsong Afterglow en The Way I Feel Now vond hij zijn inspiratie in Chili. Eerstgenoemde gaan over de gevolgen van kindermisbruik, slachtoffers ervan zijn in bijna alle gevallen voor hun hele leven erdoor getekend. Hij liet zich bij het componeren inspireren door het lied Ojalá van Silvio Rodríguez, een Cubaanse zanger die de systematische mensenrechtenschendingen van het toenmalige Pinochet regime aan de kaak stelde.

The Way I Feel Now schreef hij vrij recent op de ranch van zijn oom, omdat hij zijn vriendin erg miste en ernaar uitzag om haar terug te zien. Zijn vriendin is trouwens op Hold On, een postmodern liefdeslied, te horen als achtergrondzangeres .

Hell and the Blues gaat over het weer op de rails krijgen van je leven na een verbroken liefdesrelatie door te gaan reizen. Toen hij begin twintig was deed hij dat te voet en later per auto, vooral door toedoen van het bekende boek “On the Road” van Jack Kerouac.

Uiteraard heeft I Walk the Line (For You) betrekking op Johnny Cash. Josef werd geraakt door hoe Cash klonk op zijn laatste album, nadat hij zijn vrouw June Carter had overleefd. De twee hadden een tumultueus huwelijk. Het zette hem tot nadenken over zijn eigen beproevingen in relaties. Johnny Cash overleed kort nadat hij de song afgemaakt had.

Onlangs vernam Josef dat zijn betovergrootvader Iers was en als knecht per boot meegenomen was naar Chili. Het leidde tot de song Out on the Waters. Het werd trouwens geschreven in Mexico.

Begin twintig trouwde Josef, ook zijn toenmalige vrouw was artiest en dichter. Samen met haar woonde hij in een klein oud huis in Chicago. Helaas liep de relatie op de klippen en scheidden ze in 2002 en maakte Josef een nieuwe start in Californië. Onlangs bekropen hem weer herinneringen en emoties uit die periode, met als resultaat Through is Through.

Nadat hij zijn studie had afgerond werkte Josef een tijdlang in een machinewerkplaats. Daar werkte een zeventiger, die hem geregeld bijzondere verhalen over Chicago vertelde. Een verhaal ging over de twee hillbilly’s Arkie en Cotton die vermoord werden in een honky-tonkgelegenheid genaamd Tip Top Bobs.

Afterglow is een uitstekend, gevarieerd album vol persoonlijke en interessante verhalen, met de mogelijkheid tot eigen interpretaties.

Afgelopen weekend was de groep Whitney nog te zien op Pukkelpop en Lowlands. Het gaat de groep behoorlijk voor de wind. In 2015 formeerden ex-Smith Westerns gitarist Max Kakacek en hun zingende drummer Julien Ehrlich samen met hun toetsenist tijdens tournees Ziyad Asrarde de band Whitney. Hun in pop en soul van de jaren zestig en zeventig gewortelde muziek kon meteen rekenen op de nodige radio airplay. Zelf moest ik erg wennen aan de hoge, bijna vrouwelijke zang van Ehrlich. In eerste instantie irriteerde die me net zoals dat de zang van de broertjes Alessi (bekend van Oh, Lori) in de jaren zeventig ooit deed. Door hun retromuziek klinken ook wel wat moderne invloeden. Ook bezit hun muziek een positieve vibe, waarop je eventueel kunt wegdromen. Een belangrijke rol is weggelegd voor de blazers, maar hoor je ook mooie bijdrages op gitaar en Wurlitzer piano. Halverwege vormt Rhododendron een kort instrumentaal intermezzo. De productie van Bradley Cook (Hand Habits, Hiss Golden Messenger) en Jonathan Rado (Weyes Blood, Father John Misty) had van mij wel wat spannender mogen zijn.

Whitney live:

18-11 AMSTERDAM: Paradiso
19-11 BRUSSEL: AB

Oorspronkelijk bestond Wild Rivers uit het duo Devan Glover en Khalid Yassein, geformeerd op Queen's University in Kingston, Ontario. Niet veel later voegde zich Andrew Oliver bij dit Canadese indie folkgezelschap. Een jaar later verscheen al hun goed ontvangen debuut, gevolgd door twee eveneens uitstekende ep’s. In 2018 opende ze voor de Australische band The Paper Kites, wat bijdroeg aan hun populariteit. Intussen doen ze het volledig op eigen kracht. Dankzij hun uitstekende liveoptredens bouwden ze een toegewijde aanhang op. Hun muziek werd intussen al meer dan tweehonderd miljoen keer gestreamd. Het tweede album Sidelines is beduidend ambitieuzer en gevarieerder dan hun debuut. Hun geluid is geëvolueerd en bevat nu elementen uit de pop, rock, indie en folk. Hun teksten zijn eloquent en vaak introspectief. De release werd vooraf gegaan door enkele singles, waaronder het bijzonder fraaie en ingetogen Amsterdam. Bij de uitstekende productie werd het trio geholpen door Peter Katis (The National, Interpol, Sharon van Etten). Door Corona werden hun Europese concerten al tweemaal verplaatst. Hopelijk is in mei driemaal scheepsrecht.

Wild Rivers live:

17-05 AMSTERDAM : Tolhuistuin
18-05 GENT : Trefpunt Zaal

Vandaag verschijnt Generations, het tweede soloalbum van Arcade Fire bandlid Will Butler. Oplettende en fanatieke muziekliefhebbers zullen onder andere de positieve recensies op Written in Music van Leon Pouwels en op Subjectivisten van Jan Willem Broek waarschijnlijk al gelezen hebben. Maar volgens mij kan het geen kwaad nog even er een stukje over te plaatsen.

Zijn debuutalbum Policy ken ik niet, maar dat werd over het algemeen niet al te positief ontvangen, ik verwacht dat het bij Generations anders zal zijn. Het zijn over het algemeen zeer goed in het gehoor liggende songs, waarin synthesizers en drumcomputers prominent aanwezig zijn, instrumenten die niet bepaald tot mijn favoriete instrumenten behoren. Het duurde dan wel even voordat ik mij gewonnen gaf.

Wat mij vooral over de streep trok waren de liedjes waarin klarinetten en saxofoons bespeeld door Stuart Bogie en Matt Baudet deze extra cachet geven. Vooral de twee afsluiters behoren tot mijn grote favorieten van het album. In Not Gonna Die hoor je naast die geweldige, swingende blazers ook nog een meeslepend koortje. Een heerlijk nostalgisch tintje krijgt afsluiter Fine door de wat jazzy achtige klarinet.

Tekstueel gezien onderzocht Butler wat zijn plek in onze wereld is als rijke blanke Yankee, Mormoon, ouder en uiteraard muzikant. Butler komt trouwens uit een uiterst muzikale familie van moeders kant. Butler componeert overigens ook nog met succes filmmuziek, zo werd hij al eens onderscheiden voor de score van de film Her.

Generations is prima rockpopalbum geworden, dat meer dan als een tussendoortje gezien kan worden in de inactieve periode van Arcade Fire.

Nog nooit eerder schreef ik over soulmuziek, niet omdat ik er niet van hou, in tegendeel zelfs. In de jaren zeventig en tachtig luisterde ik er zelfs erg veel naar. Helaas komen er tegenwoordig nog maar weinig soulalbums uit, die mij kunnen bekoren. De meeste moderne R&B is absoluut niet aan mij besteed, maar gelukkig is daar nu This Is Where I Live van William Bell.

Al op zestienjarige leeftijd had Bell in 1955 muzikaal succes door een groot talentenjacht te winnen in zijn geboortestad Memphis. Vlak erna zou hij deel gaan uitmaken van de zanggroep Del-Rios. Zowel met die groep als solo tekende hij kort erop voor het Stax-label. Zijn eerste grote hit in 1961 werd You Don’t Miss Your Water, een nummer wat gospel met country combineerde.

Zijn klassiek geworden debuut The Soul Of a Bell verscheen echter pas in 1967, belangrijkste reden hiervoor was dat hij ook nummers voor andere Stax artiesten schreef. Veel van zijn volgende albums werden geen succes, meestal veroorzaakt door een slechte productie. Gelukkig is dit keer de keuze voor producer John Leventhal een gouden greep.

Leventhal is een man met een enorme staat van dienst, vooral in het countrygenre. Zo produceerde hij een aantal albums van zijn vrouw Rosanne Cash. Naast de productie van This Is Where I Live, zat hij achter de knoppen, bespeelt hij een groot aantal instrumenten, schreef hij mee aan bijna alle songs op het album en arrangeerde hij de liedjes op voortreffelijke wijze.

Bell is bijna zevenenzeventig, maar op zijn stem zit nog maar weinig sleet. Veel van de songs zijn autobiografisch en zijn een terugblik op het verleden, zoals het titelnummer waarin de naam van Sam Cooke valt. Cooke vormde in zijn jeugd samen met Nat King Cole zijn grote voorbeelden.

Het songmateriaal is zonder uitzondering ijzersterk. Veelal ballads, maar ook zijn er meer ritmisch georiënteerde songs te vinden. Een van de hoogtepunten hiervan is Mississippi-Arkansas Bridge. In een aantal songs vervullen blazers en fraaie achtergrondkoortjes een hoofdrol.

Er zijn ook twee zeer goed gekozen covers te vinden, All Your Stories (Jesse Winchester) en Walking on a Tightrope (Rosanne Cash). Met opvallend gemak zet Bell beide songs geheel naar zijn hand.

This Is Where I Live in niet alleen een hoogvlieger in het genre, maar behoort gewoon tot het allermooiste wat 2016 tot nu toe te bieden heeft. Hopelijk gaat de samenwerking tussen Bell en Leventhal nog een vervolg krijgen.

Ruarri Joseph is een gepokt en gemazelde muzikant woonachtig in Newquay, Cornwall. Hij begon zijn carrière door op tournee te gaan met acts als Eli Bowen, the Rhythm Doctors (Speelde met deze band op Glastonbury in 2004) en Joseph and the Dads. Het opende de deur naar een solocarrière want in 2006 tekende hij een platencontract bij het grote label Atlantic. In totaal bracht hij in de periode 2006 tot 2013 een viertal soloplaten uit. Een hoogtepunt vormde ook zijn solo optreden in 2007 op het Glastonbury Festival. In 2015 richt hij samen met Naomi Holmes (bas) en Harry Harding (drums) het trio William the Conqueror op. Ze brengen een unieke mix van blues en (folk)rock. Maverick Thinker is intussen hun derde proeve van bekwaamheid. De vorige twee uitstekende voorgangers, Proud Disturber of the Peace en Bleeding on the Soundtrack, verschenen op het interessante Loose label. In de stevige, uitstekende opener Move On viel me de gelijkenis van zijn stem met die Gregory Page op. Liefhebbers van aanstekelijke en alternatieve blues en (folk)rock kunnen hun hart volledig ophalen aan Maverick Thinker. Aanrader!

Ooit was Willie Watson een van de oprichters van Old Crow Medicine Show, die in hun begintijd straatmuzikanten waren. Dat duurde echter niet lang, want Doc Watson zag ze een keer optreden voor een apotheek, waar hij toevallig een doosje aspirine ging halen.

Al spoedig daarna traden ze op in Grand Ole Opry, te midden van artiesten als Gillian Welch en Dave Rawlings. De voorliefde voor oude muziek begon bij Willie al op zijn twaalfde, toen hij een album van Lead Belly (aka Leadbelly) hoorde.

Muziek die sindsdien als een rode draad door zijn muzikale carrière loopt, eerst met Old Crow Medicine Show en sinds enkele jaren door zijn solocarrière.

In 2014 kwam zijn debuut Folk Singer Vol.1 uit, wat destijds lovend besproken werd door Rein van den Berg. Dave Rawlings produceerde het, net als de nieuwe schijf, getiteld Folksinger Vol. 2, uiteraard gevuld met muziek uit lang vervlogen tijden.

De nodige genres komen voorbij, van southern gospel, railroad songs, delta blues, Irish fiddle tunes tot aan Appalachian folk. Met zijn aparte, zeer herkenbare stem met de nodige vibrato trekt hij de traditionals volledig naar zich toe. Uiteraard ontbreekt repertoire van Lead Belly niet.

Deel een was al fraai, maar deel twee heeft mij nog meer ingepakt, verslavend plaatje.

Wire is het Engelse woord voor draad, een betere groepsnaam had echter tegendraads geweest. Eind jaren zeventig pronkten in mijn platenkast de lp’s Pink Flag, Chairs Missing en natuurlijk hun meesterwerk 154. Wire behoorde voor mij samen met groepen als Pere Ubu en Joy Division tot de meer eigenzinnige bands uit die tijd. Hun muziek beïnvloedde grote namen als R.E.M., Blur en Henry Rollins. Begin jaren tachtig begon punk en new wave snel zijn aantrekkingskracht op mij te verliezen en raakte ik Wire volkomen uit het oog, totdat ik een promo van hun nieuwe album Mind Hive ontving. Bij beluistering bekroop mij regelmatig het gevoel alsof ik door hun herkenbare eigen geluid vier decennia in de tijd werd teruggeworpen. Nog altijd klinkt Wire regelmatig eigenzinnig en soms enigszins bezwerend. Van de uptemponummers bevallen Cactused en Oklahoma me het meest. Nog beter vind ik ze tot hun recht komen in de ingetogen liedjes Unrepentant en afsluiter Humming. Mijn generatiegenoten Colin Newman, Graham Lewis en Robert Grey bewijzen samen met relatieve nieuwkomer Matthew Simms op Mind Hive nog steeds relevante muziek te kunnen maken.

Wire live:

14-05 BORGERHOUT: De Roma
16-05 AMSTERDAM: Paradiso

Je mag een gegeven paard niet in de bek kijken, dus besloot ik ondanks de knullige hoes toch So Removed te gaan beluisteren. Veel weet ik niet over WIVES. Het is een kwartet uit New York, bestaande de gitaristen Jay Beach en Andrew Bailey (DIIV), drummer Adam Sachs en bassist Alex Crawford. Voor gitarist Andrew Bailey zijn het drukke tijden, want zijn groep DIIV bracht gelijktijdig met So Removed ook een album uit, getiteld Deceiver.

So Removed werd met geleende apparatuur gedurende een jaar ’s avonds laat in de studio, over het algemeen analoog, opgenomen. De meeste langere nummers zijn in een take opgenomen, door henzelf betiteld als “lightning in a bottle improvisation”.

Gevraagd naar hun achterliggende gedachtes : “The album taken as whole is the story of the narrator’s psyche reflecting itself off modern society as an entity, which can be beautiful but also ugly. It is an existential work in the line of Camus, Kierkegaard, Celine, and Bukowski.”.

Hun grote muzikale helden zijn opvallend genoeg Marc Bolan van T.Rex, maar ook, zoals hoorbaar in hun muziek, Sonic Youth en Lucinda Williams (She’s a beast). Hun af en toe heerlijk rammelende muziek herinnert me bij tijd en wijle ook aan The Velvet Underground. Het zou me niet verbazen als die legendarische groep ook een grote inspiratiebron zou zijn.

Favoriete track is Even the Dead vanwege de onderhuidse spanning. Dit spannende New Yorkse bandje zal volgende maand live te aanschouwen zijn in de Benelux.

WIVES live:

18-11 BRUSSEL: Botanique
19-11 AMSTERDAM: Cinetol
20-11 ROTTERDAM: V11
26-11 LUXEMBURG: Rotondes

The Early Years is niet een verzamelalbum, maar het solodebuut van singer-songwriter Wolf(gang) Vanwymeersch. In 2019 stopte zijn band The Van Jets na vijftien jaar op haar hoogtepunt met twee afscheidsconcerten in de AB. De oorspronkelijk uit Aalter afkomstige Vanwymeersch is nog steeds frontman van Elefant, maar het werd ook tijd voor een solocarrière.

Het debuut bevat songs die hij in zijn jeugd schreef, maar ook recente songs waarin hij terugblikt op zijn jeugd. Van kinds af aan was en is hij behoorlijk introvert en dat hoor je dan ook af en toe terug in dromerige popsongs.

Het album opent met The Hog, wat een idyllische terugblik is op zijn jeugd met fictieve karakters. Het nummer geeft het gevoel dat de tijd in je jeugd eindeloos leek te duren. Het album werd afgerond een maand na het overlijden van zijn vader en dat heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. “Vooral I’m Wide Awake is een soort afscheid voor mijn vader geworden, je hoort meeuwen omdat mijn vader aan de zee woonde en kraaien als symbool des doods. Daarbij zit er ook een stukje van het liedje Besser van mijn eerste band Waldorf, wat ook een nummer was over mijn vader.”, aldus Vanwymeersch.

Normaal gesproken bedient Vanwymeersch zich voornamelijk van elektrische gitaarmuziek. Op The Early Years wordt het gebruik van die elektrische gitaar zoveel mogelijk beperkt. Hij leerde gitaar spelen zonder plectrum. De inkleuring van de liedjes is vooral een combinatie van akoestische gitaren en niet bepaald doorsnee inzet van elektronica. Hiermee weet hij de songs een bijzondere sfeer mee te geven, gekoppeld aan persoonlijke teksten gezongen met zijn warme stem (denk aan iemand als Sivert Høyem (Madrugada)). Daarnaast zitten zijn songs vaak melodisch uitstekend in elkaar.

De opvallende hoesfoto van dochter Marie-Lou werd genomen door Vanwymeersch’ vriendin. Het album wordt geleverd met een eigenhandig geschreven tekstboekje en artwork. Zowel op het album als live krijgt Vanwymeersch hulp van Stijn Vanmarsenille (Future Old People Are Wizards, Elefant) en Roeland Vandemoortele (Too Tangled, Rick de Leeuw). The Early Years is een ijzersterk en niet bepaald alledaags debuut.

Wolf Vanwymeersch live:

19-05 ANTWERPEN : Kiebooms
21-05 BREDA : MEZZ, Ik zie U graag festival
09-06 GENT : Charlatan
18-06 DRONGEN : Petit kapel (solo)
19-06 TBC
15-07 GENT : De Loge
24-07 TBC
13-08 EEKLO : Herbakkersfestival

Mijn forumgenoot Marten trakteert mij regelmatig op mooie muziektips, vrij vaak betreft het onbekende Scandinavische folkmuziek. Deze keer tipte hij me een jongedame die uit Seattle komt. Wren is de artiestennaam van Laura Adrienne Brady. Ze ontleende die aan een bijzondere droom die ze ooit had. Daarin kwamen winterkoninkjes voor.

Ze publiceerde al gedichten en proza voordat ze liedjes ging schrijven. In haar vroege jeugd zong ze al heel veel thuis, maar ook op school tijdens de pauzes, maar ook geregeld tijdens de les. Dat laatste werd uiteraard niet getolereerd, met als gevolg dat ze het zingen totaal afzwoor.

Het zou tot haar negentiende duren voordat ze de draad weer oppakte. Dat gebeurde nadat ze in een commune terecht kwam, waar iedereen muzikant bleek te zijn. Daar leerde iemand haar een paar akkoorden op de gitaar en binnen zeer korte tijd begon ze liedjes schrijven.

Haar eerste album Bone Nest, wat in 2012 verscheen, staat in het teken van de ontdekking dat ze lijdt aan een chronische ziekte en het aanvaarden ervan.

Het in februari verschenen Stitch an Ocean, kwam door crowdfunding tot stand. Haar donateurs hadden blijkbaar veel vertrouwen in het project, want het streefbedrag werd in korte tijd ruimschoots gehaald.

Voor haarzelf staat de nieuwe cd voor het omarmen van geluk, maar ook voor hoop en transformatie. Het vormt dus een logische opvolger op Bone Nest. In haar jeugd bouwde ze een grote liefde voor de natuur op. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de natuur heel vaak opduikt in haar teksten, al dan niet in de vorm van een metafoor.

Ze verbleef ooit een jaar in Galicië, de geboortegrond van haar voorouders. Daar hield ze zich toen bezig met permacultuur en gaf er ook Engelse les. Bovendien verdiepte ze zich er in de taal en de cultuur. Vandaar dat ze A Rianxeira van Angel Viro en de traditional Catro Vellos Mariñeiros opnam. Beide gezongen in het Galicisch, een taal verwant aan het Portugees.

De muziek op het album heeft overigens weinig tot geen raakvlakken met Amerikaanse folk, het heeft duidelijke Ierse invloeden. Het is een volledig akoestisch album, dat vooral gekenmerkt wordt door de fluwelen stem van Wren, maar ook door de zeer subtiele arrangementen. Bovendien wordt ze omringd door vakkundige muzikanten.

De titel en de hoes zijn ontleend aan het catchy Hand-Sewn Ocean. Het refrein ervan spookt al geruime tijd geregeld door mijn hoofd. Maar het album staat vol met prachtige muziek. Mijn favorieten veranderen regelmatig, volgens mij hét kenmerk van een prachtplaat.