Melina Duterte (Jay Som) en Ellen Kempner (Palehound) zijn goede vriendinnen. Die vriendschap begon in 2017 toen ze elkaar ontmoetten in een Sacramento green room. Op dat moment waren ze al fans van elkaars muziek. Een jaar later bezocht Kempner Duterte’s thuisstudio en begon men voor het plezier samen wat op te nemen. Het resulteerde in hun eerste song Sand Angel, wat ook op het debuutalbum Doomin’ Sun is terechtgekomen. Het overtuigde de twee dat ze samen een duidelijke chemie hebben. In januari 2020 nam het duo de complete opnameapparatuur van Duterte mee in twee auto’s naar een voor de gelegenheid gehuurd huis in Topanga, Calefornië. In het huis was een grand piano aanwezig. Men schoof alle meubilair aan de kant en stelde vervolgens drums en versterkers op. De ad-hocstudio welke was opgezet, bood het comfort dat nodig was om ideeën vrijelijk te laten stromen, niet gehinderd door een vooraf bepaald schema. Kempner richtte zich vooral op het schrijven van de teksten en Duterte vooral op het produceren. Ongeveer halverwege hun verblijf in Topanga kwamen Buck Meek en James Krivchenia van Big Thief langs. Meek bracht gitaarpedalen en een prachtige oude akoestische gitaar van Martin mee om te gebruiken en Krivchenia tilde een paar nummers naar een hoger niveau met zijn drumpartijen. Duterte's partner Annie Truscott (Chastity Belt) voorzag het album hier en daar van strijkers. Doomin’ Sun is een redelijk stevig rockalbum geworden. Goed voorbeeld is Stay in the Car, met een duidelijk aanwezige bas. Opener Back Of My Hand belicht hun onderlinge vriendschap. Van de talentvolle Duterte besprak ik al lovend haar derde album Anak Ko. Samen met Kempner weet ze het niveau van haar soloalbums te overstijgen. Doomin’ Sun smaakt naar meer, veel meer.

Parijzenaar Baptiste W. Hamon is reeds vanaf zijn debuutalbum L’insouciance een ambitieus en vastberaden muzikant geweest. Voor dat album trok hij naar Nashville om daar te werken met producer Mark Nevers (oa Jake Xerxes Fussell, Caitlin Rose, Vic Chessnutt en Will Oldham).

Vanaf dat debuut vindt zijn bijzondere mix van chanson en Americana in Nederland een gewillig oor. Baptiste bracht zelfs speciaal voor de Nederlandse markt de EP De Mille Feux uit. Die mix van stijlen kwam tot stand doordat zowel Townes Van Zandt als de grote Belgische en Franse chansonniers van lang geleden tot zijn helden behoren. Aanvankelijk probeerde hij het Engels, maar dat ging hem niet zo goed af.

Op zijn derde album Jusqu'à la Lumière werkt Baptiste wederom samen met een producer van naam, niemand minder dan John Parish (oa PJ Harvey, Sparklehorse, Eels en The The). Wat mij betreft een verrassende keuze, die echter wonderwel goed uitpakt. Het album is zelfs weer wat traditioneler dan de fraaie voorganger Soleil, Soleil Blue, waarop hij volop gebruik maakte van drumcomputers.

Deze keer is een prominente rol weggelegd voor de steelgitaar. Baptiste schreef niet alle muziek zelf. Je M’abandonne à Toi werd geschreven door Nederlander Diederik van den Brandt (AKA Aidan & The Wild) en afsluiter Revoilà Le Soleil is een cover van het uit 1968 stammende nummer van Jacques Bertin. Het enige Engelstalige, Leonard Cohen-achtig aandoende, nummer Laughter Beyond the Flames is een duet met de bekende Noorse zangeres Ane Brun.

Baptiste heeft trouwens bewust gekozen voor een lichtere toon. Mijn favoriete track is het ontroerende Les Gens Trompés (bedrogen mensen), wat het meest herinnert aan de grote chansonniers van lang geleden. Ongetwijfeld gaat Baptiste, mede dankzij het populaire tv-programma “Chansons!” van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemp, vele nieuwe zieltjes winnen met Jusqu'à la Lumière.

Het is nu al mijn favoriete album van hem. Hou voor komende concerten zijn Bandcampagina in de gaten.

Het debuutalbum L'Insouciance van Parijzenaar Baptiste W. Hamon uit 2016 bevatte een heerlijke mix van Franse chanson en americana en fraaie duetten met Caitlin Rose en Will Oldham (Bonnie 'Prince' Billy).

Het album bleef niet onopgemerkt in Nederland, hij was te zien in De Avondetappe en Vrije Geluiden, maar ook onder anderen op TakeRoot en Into The Great Wide Open. Vorige maand toerde hij trouwens ter promotie van de komende release door Nederland.

Op Soleil, Soleil Blue kiest hij voor een iets meer moderner geluid, door het gebruik van de drumcomputer. Ondanks mijn hartgrondige afkeer van dit instrument stoort het me hier totaal niet. De nadruk ligt deze keer meer op zijn Franstalige achtergrond, omdat het album is opgenomen in Frankrijk met Franse producers.

Maar anderzijds is zijn muziek ook nog steeds erg Amerikaans, omdat bijna alle nummers in de VS zijn geschreven tijdens zijn trips daar en bijna alle muziek die hij recent beluisterd en hem beïnvloed heeft Amerikaans is.

Met opener en titelnummer Soleil, Soleil Blue heeft hij een speciale band. Hij schreef het in een soort roes, hij had het idee dat het geschreven moest worden. Het is waarschijnlijk zijn meest persoonlijke en mysterieuze liedje wat hij ooit schreef.

Je Brûle bevat mooie jeugdherinneringen aan een landhuis in Chablis, bekend van de wijn. Nog steeds keert hij geregeld terug naar dat plaatsje. Heel recent geschreven is het Engelstalige Coming Home, wat hij schreef op de eerste dag dat in hij Austin, Texas vertoefde. Een duet overigens met partner Alma Forrer.

Tevens zingt hij duetten met Miossec en wederom met Will Oldham in Mon Capitaine. Het is een fraaie Franse adaptatie van Oldhams Black Captain. Bloody Mary zou niet misstaan in het repertoire van Benjamin Biolay.

De afsluiter Le Visage Des Anges gaat over de tragedie in de Bataclan. Het is gebaseerd op de persoonlijke ervaring van een goede vriend, die de aanslag wist te overleven. Met het fraaie Soleil, Soleil Blue gaat Hamon ongetwijfeld veel nieuwe muziekliefhebbers aan zich binden.

Ondanks dat ik als grensbewoner nauwgezet volg wat in België op muzikaal gebied gebeurt, was het debuutalbum Barely Autumn in 2017 van het gelijknamige Brusselse kwartet mij volledig ontgaan. In de pers werd toen nogal eens de naam van Eels genoemd.

Ook nu klinkt nog een keer duidelijk die invloed terug in het liedje Petty. Het blijkt geschreven te zijn ten tijde van het debuut. In tegenstelling tot het eerdere werk heeft men de meer akoestische aanpak met ietwat melancholische inslag omgeruild voor een iets meer stuwend negentiger jaren gitaarluid.

Frontman Nico Kennes schreef wederom alle liedjes, waarin de ironie nooit ver weg is. Abortion Coffee is echter een waar gebeurd verhaal over een vriend van hem. Sterker nog, de twee ruziemakende hoofdrolspelers zijn erin te horen! Zij het dat het in scene gezet is, vier decennia geleden maakte Robert Fripp NY3 over hetzelfde onderwerp met een toevallig opgenomen echte ruzie. Het refrein van Abortion Coffee is overigens een echte oorwurm.

Veelal alledaagse onderwerpen uit onze moderne maatschappij komen aan bod, zoals het fenomeen Tinder in het gelijknamige nummer. Het nieuwe geluid is meteen al volledig terug te horen in opener Alix, waarin de gitaren overheersen.

Maar ook de ingetogen kant is gelukkig nog regelmatig terug te horen. Goed voorbeeld hiervan is het fraaie Dream Vaporizer waarin Chris Isaak door Nico naar de kroon wordt gestoken. Sommige songs bevatten eenvoudige, maar subtiele inkleuringen, zoals de xylofoon en trompet in Crucified. Spannendst van opbouw vind ik Grown. Het album wordt afgesloten met het interessante, instrumentale Out of Love and Out of Shape.

Als invloeden tijdens het schrijven noemt Nico onder meer Sandy Alex G, Mikal Cronin, Car Seat Headrest, Big Thief, The Velvet Underground, Eels, Warhaus, DJ Shadow en Sufjan Stevens. Nico schrijft niet alleen over onze moderne maatschappij, maar weet ook heel goed hoe je tegenwoordig muziek aan de man moet brengen. Van alle nummers op het album werden namelijk al video’s gemaakt.

De afgelopen weken is de nieuwe schijf volledig onder de huid gekropen en heeft het een verslavende uitwerking op mij gekregen. Het is dan voor mij nu al zo klaar als een klontje, Day Trip to the Petting Zoo zal voor mij tot de meest interessante releases van 2020 gaan behoren. Het album is trouwens reeds te bestellen op hun Bandcamppagina : Day Trip to the Petting Zoo | Barely Autumn - barelyautumn.bandcamp.com

Barely Autumn live:

25-01 GENK: C-Mine Cultuurcentrum
31-01 GENT: Charlatan

De Amerikaan Barna Howard verraste drie jaar geleden met een verrassend volwassen debuut. Helaas kreeg het nog niet de aandacht die het eigenlijk zou hebben moeten krijgen. Bij het zien van de hoes van Quite a Feelin’ rees bij mij het vermoeden dat het om een nostalgische plaat gaat. De hoes straalt iets van lang vervlogen tijden uit en het verlangen daarnaar.

Bij beluistering van nieuwe cd’s richt mijn aandacht in eerste instantie altijd op het muzikale aspect en minder op de teksten. Quite a Feelin’ vormt hierop een uitzondering en trokken de prachtige teksten direct mijn attentie. Barna Howard is een geboren verhalenteller en een verdomd goede.

Eentje uit de school van mensen als Townes van Zandt en vergelijkbare muzikanten. Iemand die direct je aandacht vraagt en ook krijgt. Allereerst door zijn karakteristieke stem. Maar vooral door de rust en het gemak waarmee hij zijn repertoire brengt. Bovendien zijn de teksten heel erg beeldend.

Maar muzikaal zit alles ook perfect in elkaar en luistert het gebodene zeer prettig weg. Op zijn gitaar- en banjospel valt ook weinig aan te merken, luister bijvoorbeeld eens naar zijn prachtige spel in Hands Like Gloves. Het gebodene houdt de aandacht moeiteloos tot het einde vast.

Verder heb ik eigenlijk weinig te melden over dit album, waarom zou ik ook eigenlijk?! Gewoon zelf gaan luisteren, want het behoort tot het allerbeste wat 2015 tot nu toe te bieden heeft.

Barrie is een nog vrij jonge singer-songwriter uit Brooklyn, New York. Een vrouwelijke, welteverstaan. Barrie Lindsay bracht tot nu toe twee ep’s uit. Het debuutalbum Happy to Be Here werd nog geafficheerd als een bandprestatie. In feite werd het al grotendeels door Lindsay ingespeeld.

Barbara heet nu haar tweede album. Multi-instrumentalist Lindsay had genoeg om over te schrijven. Haar relatie liep op de klippen en kwam er de nieuwe liefde Gabby voor in de plaats,met wie ze intussen getrouwd is. Gabby is de grootste inspiratiebron voor haar liedjes. Grote impact had verder het overlijden van haar vader.

Waar op het eerste album Alvvays, Beach House, Tame Impala, Maggie Rogers belangrijke referenties waren, zijn dat nu Japanese Breakfast, Clairo, Perfume Genius en Sufjan Stevens. Laatstgenoemde hoor je duidelijk terug in Harp 2. Zelf luistert ze bijvoorbeeld graag naar Genesis en in de toerbus is Soak Up The Sun van Sheryl Crow de meest gedraaide song.

Het merendeel van de elf composities kunnen gerekend tot synth-art-pop songs. Veel hulp heeft ze ook deze keer niet nodig. Dat blijft praktisch beperkt tot een tweetal drumbijdrages van broer Jack. Vrouwlief Gabby zingt mee op het ingetogen Jenny en op Bully.

Het album kent een meer dan waardige afsluiter in Bloodline, waarop Lindsay zichzelf begeleid op bas, piano, synthesizer en fluit. Een eerbetoon aan haar vader. Het opent met de fraaie regels :

“a dry leaf skidding across the concrete
scraping less than its weight down my street
ask you, where do you go
pulled off the side of the road”

Het bewijs dat ze naast uitstekende muziek ook fraaie teksten kan schrijven. Het artwork is trouwens ook door haar gemaakt. Eigenlijk zou ze vanaf vandaag een promotietoer door het Verenigd Koninkrijk maken, maar die gaat vanwege haar positieve coronatest niet door. Gelukkig verschijnt morgen wel het prachtige, door haar zelfgeproduceerde Barbara.

In October werd daadwerkelijk in oktober in eigen beheer op de markt gebracht. 28 oktober was de cd-releaseshow van dit debuutalbum in een uitverkochte Bergsingelkerk in Rotterdam.

Het album werd echter voorafgegaan door de EP Book of Eli uitgebracht onder de groepsnaam Book of Eli. De voornaam van de half Egyptische frontvrouw Aileigh Awad is afgeleid van de naam Eli. De groepsnaam bleek bij nader inzien toch niet zo handig omdat je bij het zoeken op internet dan vooral uitkomt bij de gelijknamige film.

Vandaar de naamsverandering in Bear Valour, wat volharden in moed betekent. Aileigh vindt hem goed bij haar en de groep passen.

Het was trouwens radiomaker Marco Geene die mij op het spoor bracht van Bear Valour. Zeer recent vertelde hij me dat deze groep een van de beste acts was, die hij ooit live in zijn programma Taste of Music te gast had. Deze opmerking maakte mij uiteraard nieuwsgierig en die nieuwsgierigheid wordt dubbel en dwars beloond.

Reeds na het horen van opener Soaked, wat gezien kan worden als een spiegel van een lastige relatie, was ik verkocht. De stem van Aileigh en de gitaar in het begin voelden direct als een warm bad, dat gevoel werd alleen nog maar versterkt door de fabuleuze meerstemmige vocalen van de andere drie dames.

Er is zonder uitzondering bij ieder nummer veel aandacht aan de arrangementen besteed, mede dankzij producers Floyd Atema en Tammo Kersbergen. Laatstgenoemde zorgt zelf regelmatig voor spannende bijdragen op drums en percussie. Het warme bed van instrumenten wordt verder gevormd door banjo, contrabas, toetsen, blazers en mandoline.

Een van de hoogtepunten is The Garden, dat verrijkt wordt met excellent trombonespel van Kobi Arditi. Dit nummer gaat over het verlies van iets dat je nog wel heel dierbaar houdt, maar toch los moet laten. Over dierbaar gesproken, Shed My Skin behoort zeker ook tot de hoogtepunten, mede dankzij inventief contrabasspel van Eddie Kuijpers. Het artwork van het tekstboekje is bijzonder fraai.

Maar genoeg geleuterd, ga liever direct kennismaken met dit wonderschone debuutalbum In October.

Bear Valour - Shed My Skin - YouTube

Op dit moment houdt Arcade Fire violiste Sarah Neufeld twee ijzers in het vuur. Op 14 mei zal haar uitstekende derde soloalbum Detritus verschijnen. Een album dat bij mij overigens redelijk wat tijd nodig had om volledig in te dalen. Dat in tegenstelling tot House Music van de door Neufeld in 1999 in Montreal opgerichte formatie Bell Orchestre, waarvan ook Arcade Fire lid Richard Reed Parry deel van uitmaakt. Het is een album dat mij direct wist te beklijven. Liefhebbers van hun muziek moesten het nodige geduld betrachten, het verschijnt maar liefst twaalf jaar na de voorganger. Maar het is absoluut het wachten waard geweest. Het ontstond bijna volledig uit improvisatie en het is een fascinerende en spontaan ontstane mix van elektronica en Neoklassiek. Bij het creëren hadden ze zowel Talk Talk, The Orb, de late periode van Ennio Morricone en Miles Davis in zijn Bitches Brew periode in gedachte. De in elkaar overvloeiende composities weten mij regelmatig te hypnotiseren, vooral IX: Nature That's It That's All. Soms worden de composities ondersteund door woordeloze zang (VIII: Making Time). Op het muziekforum MusicMeter wordt bij het album ook Avant-garde als genre vermeld. Nergens vind ik House Music echter schurend of tegendraads. Ik denk zelfs dat het een grote groep luisteraars zou kunnen aanspreken. Overigens twijfel ik of het album op 19 maart in Nederland verkrijgbaar zal zijn, want op de website van De Konkurrent wordt 26 maart als releasedatum gegeven.

Zangeres en violiste Bella Hardy leerde ik lang geleden kennen dankzij Hans Jansen van Johnny’s Garden, die toen veel over Britse folk schreef. Ook kwam ik toen via hem in aanraking met bijvoorbeeld het prachtige debuutalbum van Josienne Clarke en Milk Roulette van Charlie Dore.

Bella Hardy (38) is een gevestigde naam in de Britse folk, Love Songs is volgens mij haar negende album. Een album dat spaarzaam is ingekleurd, naast de zang en viool van Bella, zijn alleen vooral een akoestische gitaar, enkele keren een klarinet en twee keer een piano te horen. Lowlands Away is zelfs a capella. Met name de inkleuring door de klarinet is erg smaakvol.

Het album is vooral gevuld met bekende en minder bekende traditionals. Er bovenuit springen voor mij de vertolkingen van Greenwood Laddy en Loving Hannah. De traditional Hares on the Mountain ken ik trouwens vooral in de versie van de onvolprezen Ierse zangeres Niamh Parsons onder de titel Blackbirds & Trushes. De instrumentale opener Summer Daylight Winter Darkness, The Navigator’s Bride en I Think of You schreef Bella alleen. Silverlight schreef ze samen met Joel Cadbury.

Love Songs wist mij pijlsnel te overtuigen, een aanrader voor liefhebbers van sobere, traditionele folk muziek.

Mijn eerste prettige kennismaking met de muziek van Ben Reel was een paar jaar terug, toen hij optrad in mijn woonplaats. Ben Reel is een Ierse singer-songwriter die liedjes schrijft met invloeden die variëren van voornamelijk rock, tot aan soul, blues, alt folk/americana, country en reggae.

In de loop der jaren heeft hij die invloeden steeds meer een eigen smoel kunnen geven. De kwaliteit van zijn songs worden per album beter. Op de website van zijn boekingsagent in Nederland wordt zijn stem omschreven als een kruising van Marvin Gaye en Bruce Springsteen, een vergelijking die volgens mij wel hout snijdt.

Die soul-touch in zijn stem maakt het zeer prettig om naar hem te luisteren. Op 7th blijkt duidelijk het vakmanschap als liedjesschrijver. Het opent met een viertal heerlijke uptempo-songs, met allemaal sterke refreinen. Hij schrijft trouwens teksten die niet veel tijd nodig hebben om doorgrond te kunnen worden.

Na dit viertal volgt het eerste rustpunt met het ingetogen God’s World, een prachtig duet met David Olney. Overigens geschreven samen met Olney en Sergio Webb. Hierna volgt het heerlijke bluesy en lome Reflections of the blues. Vaak worden de liedjes voorzien van prachtige achtergrondkoortjes, onder anderen verzorgd door vrouwlief Julieanne Black.

En regelmatig laat Ben horen dat hij goed met een mondharmonica overweg kan zoals bijvoorbeeld in Back on the Road. Ierse invloeden in zijn muziek is goed te horen in Given it All, de blazers en koortjes lijken zo weggelopen uit een Van Morrison liedje. Ben heeft overigens duidelijk iets met Nederland.

Niet alleen treedt hij hier vaak en graag op, zoals eind vorige maand nog samen met Ronald de Jong, maar ook spelen op 7th diezelfde Ronald de Jong, Jimmy Bakker en Hans Heidt mee. Bovendien werd het prachtige artwork verzorgd door Ewoud Koster. Het hoedje wat hij op de cover draagt, kreeg hij van Michael Prins, intussen een goede vriend van hem.

Met hem schreef hij tijdens zijn laatste bezoek aan Haarlem een liedje. Hij zou graag in de toekomst samen met Michael Prins een aantal optredens willen verzorgen. In het najaar komt hij weer naar Nederland voor optredens, waarbij hij naast eigen repertoire, covers van anderen speelt.

7th is Ben’s beste album en zou weleens een doorbraak naar een groter publiek kunnen worden.

“Dit album is ontstaan uit een poging om een wereld te begrijpen die op zijn kop lijkt te staan. Het is een heel menselijk instinct om te proberen de chaos een rechtvaardigend verhaal te geven - we hebben hypothesen die eeuwen teruggaan, van volksmythen tot religie, van alchemie tot wetenschap. Ik hou van de voldoening om de lagen van een volksverhaal af te pellen en te ontdekken dat het verhaal op zijn eigen manier nog steeds klopt.

Ik begon te spelen met het ontwikkelen van een paar van de volksverhalen die ik aan het lezen was in teksten om muzikaal mee te werken, en ontdekte dat ik er een paar leuk vond. Met alles wat er gaande is in de wereld, heeft het me bijna drie jaar gekost om dit album te maken, maar ik hoop dat het beter is voor de extra tijd die ik heb besteed aan nadenken, testen en een paar dingen proberen.”, aldus Ben over de ontstaanswijze van zijn tweede soloalbum Banish Air from Air.

In feite deed hij op zijn fraaie debuut Echo al hetzelfde. Ook deze keer vroeg Ben een aantal uitstekende zangers en zangeressen om zeven nummers in te zingen. De overige vier composities zijn instrumentaal. Het gracieuze Starlings werd reeds vrijgegeven. De fraaie begeleidende video werd gemaakt door Marry Waterson. Het laat een grote zwerm steeds van richting veranderende spreeuwen zien zonder dat die elkaar raken. Het behoort nog steeds tot de grote mysteries van de natuur hoe dat kan.

Het album opent met de fraaie titelsong, een op muziek gezet gedicht van Emily Dickinson. Het wordt gezongen door Sophie Jamieson, die in december debuteerde met het imponerende en indringende Choosing. Uit duizenden herkenbaar is de stem en de fiddle van Nancy Kerr, zij zingt The Way through the Woods, een op muziek gezet gedicht van Rudyard Kipling.

De mij onbekende zangeres Emily Mae Winters bezorgt dik kippenvel in het prachtig georkestreerde The Yews of Borrowdale. Een heerlijk donkere stem heeft de uit Dublin afkomstige, maar in Londen wonende folk zanger Louis Brennan. Hij zingt de meest afwijkende, maar tevens meest intrigerende song Eggshells. Het zou wat mij betreft niet misstaan in een spaghetti western. De instrumentatie is hier trouwens subliem.

Een psychedelisch randje a la Pink Floyd heeft aan het begin het instrumentale Neptune, maar wat vervolgens duidelijk klassieke trekken krijgt. Bijzonder spannend, met hier en daar wat subtiliteiten, is de uitvoering van de traditional King Storm, uitstekend gezongen door de mij onbekende zangeres Lucy Alexander.

Het had wat voeten in aarde om Sam Lee te strikken, maar het schitterend door hem gezongen There Will Come Soft Rains was het wachten waard. Met Kirsty Merryn maakte Ben in 2021 de fraaie EP Life and the Land, gevuld met bekende traditionals. Kirsty zingt de afsluiter Kepler and Sol. Net als op zijn debuut wordt Ben begeleid door Anna Jenkins (viool, altviool), Basia Bartz (viool), Jo Silverston (cello) en John Parker (contrabas).

Zijn debuut Echo was al bijzonder fraai, maar Banish Air from Air is nog mooier en meer uitgebalanceerd. Ik noteer hem alvast voor mijn eindejaarslijstje.

“In divided times, Echo reflects centuries-old words back to us for today, reimagined in new music. Examining traces of the past to help make sense of an uncertain present, Ben found that some things never grow old; the cycles of life, the sound of the land and the water, stories of loss of innocence, of pride and shame, hope and fear.” Zo worden in het persbericht de intenties omschreven van zijn solodebuut Echo.

Tot voor kort vormde Ben samen met Josienne Clarke een succesvol duo, dat zich kon bogen op een oeuvre van een zestal fraaie albums en meerdere ep’s. Josienne bewandelt intussen met PicaPica andere interessante paden en focust zich tevens op een solocarrière. Het afgelopen decennium werd door Ben ook als producer naam gemaakt.

Voor Echo werd vooral diep de archieven ingedoken van de English Folk Dance and Song Society (EFDSS), die zich bevinden in het vermaarde Cecil Sharp House. Het is verbazingwekkend hoe goed gevuld de schatkamer van traditionele Engelse folkmuziek is.

De acht gebruikte composities dateren van begin 1700 tot begin 1900, naast drie fraaie instrumentale composities van eigen hand. Vooral in de laatstgenoemde categorie komt het fraaie geluid van zijn handgemaakte akoestische Fylde gitaar volledig tot zijn recht.

Voor zijn eigen geschreven composities vond hij vooral inspiratie in de natuur. Opener Afon (Welsh voor Rivier) is een verwijzing naar de rivier de Avon, die overigens zowel in Engeland, Schotland als in Wales voorkomt. Hij nam het zittend naast deze rivier met zijn veldrecorder op. Cross Fell heeft betrekking op een berg nabij Penrith.

Op vocaal gebied kreeg hij hulp van uitstekende vocalisten. Naast de in Nederland redelijk bekende Bella Hardy, rijzende ster Thom Ashworth, Laura Hockenhull, Hazel Askew (The Askew Sisters), Laura Ward, Kitty MacFarlane en Jinnwoo (Benjamin Webb).

De eerste single Rings is een goed voorbeeld hoe inventief Ben is. Het door de meer dan negentigjarige George Maynard gezongen A Sailor in the North Country vloeit over in de door Ben briljant gearrangeerde uit 1780 stammende compositie The Ring.

Zijn arrangementen zijn zonder uitzondering wonderschoon, een vaardigheid die hij zichzelf overigens aangeleerd heeft. Ook de bijdrages van violisten Basia Bartz (Dana Immanuel & The Stolen Band) en Anna Jenkins, celliste Jo Silverston en bassist John Parker mogen zeker niet onvermeld blijven.

De bekende recensent Colin Irwin van fROOTS beloonde Echo reeds met de maximale vijf sterren, een beoordeling waar ik mij volledig bij aansluit. Echo is een intrigerend en tijdloos album. Het is goed dat Ben en Josienne besloten hebben om beiden apart hun vleugels uit te slaan. In september zal Ben een aantal concerten in Nederland en Duitsland geven.

Ben Walker live:

De Nieuwe Anita, Amsterdam 12 September
Houseconcert, Bruhl 13 September
Leonhardskappelle, Erkelenz, 14 September (RH/BW)
Teatro Munganga, Amsterdam, 15 September
House concert (Volksmarsen) 18 September
PizzaLab (Leipzig) 19 September
The Shakespeare (Herdecke) - 20 September
Luke Kulturkeller (Ludwigsburg) - 21 September
Zimmer 16 (Berlin) - 26 September
Mandy’s lounge (Homburg) - 28 September

Ben Watt is een oudgediende, tijdens zijn studie aan de universiteit van Hull begon hij in 1981 op negentienjarige leeftijd zijn carrière als singer-songwriter en bracht twee jaar later zijn debuutalbum North Marine Drive uit en werd vergeleken met John Martyn en Tim Buckley.

In de tussentijd had hij op de universiteit zijn toekomstige vrouw Tracey Thorn leren kennen. In 1984 debuteerde ze samen als het duo Everything But the Girl met het fraaie album Eden. In de vijftien jaren erna verschenen ook nog prachtplaten van hetzelfde niveau als Idlewild, Amplified Heart, Walking Wounded en Temperamental.

Na het stoppen van het duo begon Watt een carrière als radio-dj op BBC6, als producer en startte zijn eigen techno en deep house platenlabel Buzzin' Fly Records (vernoemd naar het Tim Buckley liedje). Ook als auteur bewees hij zijn mannetje te staan. Hij schreef twee memoires, “Patient”, waarin hij gedetailleerd zijn bijna dood ervaring begin jaren beschrijft. Daarnaast nog een dapper gedenkschrift over het huwelijk van zijn ouders, getiteld “Romany and Tom”, dat in 2014 genomineerd werd voor de prestigieuze Samuel Johnson Prize.

In datzelfde jaar verscheen eindelijk na 31 jaar zijn tweede soloalbum Hendra. Snel hierna volgde Fever Dream, waaraan onder anderen Bernard Butler (Suede) en Marissa Nadler meewerkten. Storm Damage is intussen zijn vierde album en zijn fraaiste.

De opgewekte single Figures in the Landscape ging de albumrelease reeds vooraf. De strekking van de teksten zijn over het algemeen minder opgewekt. Watt over de reeds vrijgegeven single : “The song is a call to action in response to feelings of powerlessness. I wrote it in a period of personal crisis and political upheaval. The random nature of both can leave you feeling insignificant, lacking agency in the world, but in the end I guess you have a simple choice: to get up and celebrate what you have, or get out and take issue with it.”.

Ook de titel verwijst naar die periode dat het minder goed met hem ging. Gelukkig eindigen niet alle teksten in treurnis zoals bijvoorbeeld Irene, waarvan het refrein moeilijk uit je geheugen te verbannen is. Watt weet trouwens als geen ander elektronica op een organische manier in te passen in zijn muziek. Op afsluiter Festival Song maakt hij gebruik van een Challen piano uit 1874.

Ondanks de vaak serieuze ondertoon van de teksten voelt Storm Damage aan als een warme deken.

Ben Watt live:

21-03 AMSTERDAM: Tolhuistuin
22-03 BRUSSEL: Botanique Rotonde

De ook in Nederland populaire Engelse alternatieve singer-songwriter Benjamin Francis Leftwich is met To Carry a Whale toe aan zijn vierde album. Een nogal beladen titel. Leftwich licht die als volgt toe : “It’s an observation on what it’s like to be a sober alcoholic addict a couple of years in. A whale is heavy to carry. It’s gonna hurt you to carry it. But it’s also beautiful, and it’s a miracle to be able to carry all that at all.”. De eenendertigjarige Leftwich ziet het album niet alleen als zijn beste, maar ook als zijn meest eerlijke album tot nu toe. Hij verschuilt zich deze keer niet achter metaforen. Hij zingt en schrijft vanuit zijn hart. Tired in Niagara werd bijvoorbeeld live opgenomen in zijn hotel in Niagara Falls. Regels als “I’m crying in the hot tub/Reaching for my phone/Telling all my cousins I’m excited to be home”, zijn niet symbolisch, maar zijn niets anders dan de waarheid. Het is het eerste album dat hij volledig opnam zonder de invloed van alcohol en andere geestverruimende middelen. Hij is volledig clean sinds hij een maandlang in januari 2018 in een ontwenningskliniek verbleef. De meeste songs kwamen heel snel en werden binnen drie uur geschreven. Zijn stem is intussen ook wat lager geworden. Hij produceerde het samen met Sam Duckworth. Tegen het samen songs schrijven was Leftwich in eerste instantie gekant, het botste met zijn ego. Bij hun eerste ontmoeting klikte het echter meteen erg goed tussen de twee. De volgende dag schreven ze samen al Oh My God Please en intussen zijn ze erg goede vrienden. Naast problemen met alcohol en andere harddrugs verloor Leftwich ook nog eens zijn vader. Every Time I See a Bird handelt hierover. Veel steun bij het verwerken van dit grote verlies kreeg hij van zijn liefhebbende moeder en fan Rebecca. Maar volgens mij haalt hij daarnaast ook veel steun uit het geloof. De songs werden in vier maanden tijd grotendeels thuis in Tottenham, in Urchin Studios in Hackney en in Duckworth’s Southend studio opgenomen. Het overwinnen van zijn verslavingen heeft duidelijk het beste in Leftwich naar bovengehaald. To Carry a Whale levert niet alleen zijn beste songs op, maar ook zijn meest eerlijke.

De afgelopen jaren stond de solocarrière van Bertolf Lentink op een laag pitje, omdat hij in die periode veel toerde met de coverband Her Majesty. Samen met onder anderen Jelle Paulusma en Diedrik Nomden werden covers van Crosby, Stills, Nash & Young gebracht.

Beide collega’s werkten mee, en in enkele gevallen schreven zij mee, aan intussen Bertolfs vijfde soloalbum Big Shadows of Small Things. De meeste songs werden geschreven in zijn achtertuin, in zijn gloednieuwe thuisstudio. Deze is volledig geluidsdicht, zodat hij daar in alle rust naar hartenlust kan componeren en experimenteren zonder dat anderen daar last van hebben.

De titel van het album is een verwijzing naar een Zweeds gezegde : worrying often gives small things a big shadow. Volgens Bertolf draait het op het album om het volgende : “het gaat over zorgen maken, bang zijn, nooit tevreden kunnen zijn en de schaduwen die dat over mijn leven werpt. Maar het mooie aan de titel vind ik dat het er tegelijk iets relativerends in zit. Want het zijn ook maar kleine dingen, kleine ongemakken die ik ondervind.”.

Tijdens een optreden met Her Majesty in De Kleine Komedie kreeg hij last van hyperventilatie en bij een ander optreden last van oogmigraine. Deze voorvallen maakten hem angstig tijdens optredens, waardoor hij hiertegen ging opkijken.

Opener Only Love handelt hierover. Eind november verscheen al het uptempo en aanstekelijke Already Down als eerste single. Het bezit een ijzersterk refrein en is voorzien van een fraai arrangement, de blazers gearrangeerd door Bertolf zelf en de strijkers door Reyer Zwart.

Laatstgenoemde arrangeerde trouwens vorig jaar voor onder anderen het voor een Edison genomineerde The Jester van Yorick van Norden. Er is nog een parallel met dat album, op beiden is Dutch String Collective te horen. Dit klassiek geschoolde strijkkwartet werkt regelmatig samen met popmuzikanten. Op de helft van de songs op Big Shadows of Small Things drukken zij een belangrijke stempel.

Mede door de voortreffelijke arrangementen levert dit hoogstaande composities op als Shadows en Passover. Laatstgenoemde associeerde ik meteen met Radiohead, Bertolf zelf met singer-songwriter Andy Shauf.

Buiten de gearrangeerde stukken waagt Bertolf zich ook aan een zeer geslaagd country uitstapje in het heerlijk lome Awake, Rewind met fraai pedal steel spel van hemzelf. Maar is er ook plaats voor een wat steviger nummer als Please Come Back In My Life.

Wintertime #1 en Wintertime #2 doen hun naam alle eer aan en ademen een winterse sfeer uit. De titels zijn trouwens een knipoog naar Waltz #1 en Waltz #2 van de betreurde singer-songwriter Elliott Smith.

Het album werd mede geproduceerd door Frans Hagenaars, wiens visie hij deelt om zoveel mogelijk instrumenten tegelijkertijd op te nemen én om zoveel mogelijk te werken zonder click (metronoom). De releaseshows vinden plaats op 25 januari in Odeon, Zwolle en op 27 januari in De Kleine Komedie, Amsterdam. De overige theatershows onder de titel Soelaas kun je op zijn webste vinden.

Met Big Shadows of Small Things bewijst Bertolf andermaal tot de beste songschrijvers van Nederland te behoren en blijkt het album ook nog eens zwaar verslavend te zijn. Absolute aanrader.

Reeds op zijn twaalfde begon Bertolf Lentink met het opnemen van muziek. De liefde voor muziek kreeg hij vooral mee van zijn vader. Samen met zijn vader speelde hij de nodige cassettebandjes vol met bluegrassmuziek, die hij op school verkocht aan klasgenootjes. Dertig jaar later is Bertolf een gevierd singer-songwriter, die tot nu toe een zestal uitstekende pop/rock albums uitbracht.

Met zijn nieuwe album Bluefinger komt een lang gekoesterde droom uit, opnemen in Nashville met een aantal favoriete muzikanten van hem. Op meer dan de helft van zijn platencollectie spelen de ervaren topmusici Jerry Douglas (dobro), Stuart Duncan (viool) en Mark Schatz (bas) mee. De sessies in Nashville werden aangevuld met de talentrijke jonkies David Benedict (mandoline) en Wes Corbett (banjo).

Het project had trouwens financieel gezien de nodige voeten in de aarde om het rond te krijgen. Mei vorig jaar was het eindelijk zover en werd het in slechts een paar dagen tijd onder leiding van de ervaren Dave Sinko (oa Punch Brothers, Béla Fleck, Darrell Scott, Mary Gauthier) opgenomen.

Bertolf selecteerde een aantal van zijn favoriete songs, die een bluegrassbewerking kregen. Onder die songs ook de allereerste song, die hij onder eigen naam in 2008 opnam, Another Day. Aan het einde ervan loopt de band nog even door en hoor je het enthousiasme van de muzikanten over het resultaat. Het spelplezier spat van de opnames af, net als de fenomenale kwaliteiten van de muzikanten.

Gelukkig bevat het album ook een nieuwe versie van Don’t Look Up, Don’t Look Down, een van mijn favoriete nummers van hem. Een liedje dat gaat over dat je niet tegen iemand moet opkijken, maar ook niet op iemand moet neerkijken.

“And don’t ever act superior
to someone poorer than you
and don’t you ever take shit
from some rich kid
just remember that his shit stinks too”

Of zoals ze vroeger bij ons thuis zeiden, “rijke mensen moeten ook naar het toilet”.

Naast een aantal oude songs, ook een drietal nieuwe instrumentale nummers, Bluefinger, Team Hoover en New Year’s Day. Bluefinger verwijst naar de blauwe vingers, die muzikanten krijgen wanneer ze veel bluegrass spelen. Team Hoover heette eigenlijk Child’s Play, maar er was al een instrumentaal bluegrassnummer wat zo heette. Het is een eerbetoon aan zijn twee zoontjes, die elkaar graag achterna zitten in de huiskamer. Before the Storm is een duet met Ilse DeLange, in wier band Bertolf kort speelde voordat hij solo ging. Tim Knol zingt mee op Even the Bad Ends Badly. Iemand die net als Bertolf thuis de muziek met de paplepel kreeg ingegoten.

Als extraatje nam Bertolf samen met zijn vader het album Lentink & Son op. Net als dertig jaar geleden in dezelfde huiskamer, de cirkel is rond. Het uitstekende Bluefinger zal gepromoot worden met een uitgebreide tournee met andermaal geweldige muzikanten : Natalie Schaap (contrabas en zang), Janos Koolen (mandoline en zang), Joost van Es (viool) Jos van Ringen (banjo) en Caspar de Groen (dobro). Voor de data van de uitgebreide releasetour zie hier.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Net als voor de geweldige voorganger Big Shadows of Small Things trok Bertolf zich voor zijn intussen zesde album Happy in Hindsight terug in zijn tuinhuisje in Zwolle. Deze keer had hij door de Coronaperikelen tijd te over, want het succesvolle toeren met Her Majesty lag immers stil. Net als zijn Her Majesty maatje Diederik Nomden heeft Bertolf een grote fascinatie voor popmuziek uit het verleden en The Beatles in het bijzonder. Bij Nomden ging die interesse zover dat hij samen met Bart van Poppel met hun band The Analogues diverse albums van The Beatles volledig natuurgetrouw naspeelden.

Ook Bertolf analyseert graag muziek. Zo nam hij het gitaarspel van enkele van zijn helden onder de loep. Voor het a capellanummer We Don't Get Along ontleedde hij de virtuoze zesstemmige vocalen van het zwarte vocale sextet Take 6. Zijn bevindingen paste hij toe op het heel oude liedje. Alle zes stemmen zijn door hemzelf ingezongen. Ook in afsluiter Sunday Child experimenteert hij er lustig op los. Hij smeedt hier op ingenieuze wijze losse songfragmenten aan elkaar. Een duidelijke knipoog naar kant twee van Abbey Road.

Het verschil met de voorganger is dat het album poppier is geworden en de teksten wat opgewekter. Niet dat het compleet zorgeloos is. Aan het begin What Have I Dragged You Into? hoor je zijn kinderen vrolijk spelen. Door de vele problemen in de wereld waar we de jeugd in de toekomst mee zullen opzadelen, zingt hij in het refrein “Oh my God, what have I dragged you into?”. Nog beter dan op de vijf voorgangers weet hij zijn kennis van oude popmuziek om te toveren in moderne, aanstekelijke popliedjes . Met een knipoog naar zijn grote helden uiteraard. Zo hoor je in het pianospel op Happy in Hindsight duidelijk Todd Rundgren uit zijn begintijd terug, toen deze nog niet volop experimenteerde.

Andere geweldige voorbeelden van excellente popsongs zijn Don't Look Up, Don't Look Down en Mystery Magnet. Maar het album staat eigenlijk vol met hits in spe. Praktisch alles werd thuis ingespeeld. De drums werden in de studio bij coproducer Frans Hagenaars opgenomen met Bauke Bakker, drummer bij Her Majesty. Het complete verhaal over Happy in Hindsight is overigens terug te lezen op zijn website.

Een van zijn gitaarhelden is Tony Rice. Op diens licks van het album Church Street Blues oefende hij eindeloos. Niet vreemd dus dat zijn volgende album een bluegrass-album wordt. Maar tot die tijd kunnen we volop genieten van dit voorbeeldige, uitermate verslavende popalbum, zonder enige twijfel zijn fraaiste uit zijn oeuvre.

Het gebeurt me nog maar weinig, dat ik bij een eerste luisterbeurt compleet van mijn sokken wordt geblazen. Gisteren was dat het geval bij het debuutalbum van Beverly Copeland. Toen nog door het leven gaand als vrouw, sinds 2002 als trans man en onder de naam van Beverly Glenn-Copeland.

De muziek kreeg de in Philadelphia geboren Copeland in zijn jeugd met de paplepel ingegoten. Thuis speelde zijn vader vaak Bach, Chopin en Mozart op de piano en zong zijn moeder soms spirituals. Hij verhuisde in 1961 van zijn geboortestad Philadelphia naar Montréal om klassieke muziek te studeren aan de McGill University (met de nadruk op Lieder, klassieke kunstliederen uit Duitsland en Frankrijk). Tegenwoordig woont hij in New Brunswick.

Helaas sloeg zijn muziek uit zijn begintijd om onbegrijpelijke redenen niet aan. Hij verdiende sindsdien zijn geld vooral met het componeren van musicals, opera en kindermuziek voor het Canadese Sesamstraat. Ook was hij jarenlang als ‘Beverly’ een vaste gast in een kinderprogramma.

De laatste jaren echter verkreeg Copeland terecht toch de nodige populariteit doordat de albums uit de begintijd opnieuw werden uitgegeven. Veel is over het debuutalbum Beverly Copeland niet te vinden online. Het album werd op 24 en 25 maart 1970 opgenomen in Montreál in de CBC Studios en geproduceerd door Ramona Randall en uitgebracht in een oplage van slechts 250 stuks. Nu dus een waar collectors item.

Copeland schreef alle muziek en teksten zelf, op vier teksten na (1 van C. Bronstein en 3 van J. Weiss). De klassiek geschoolde stem en van Copeland en het grote bereik ervan maakt meteen grote indruk. De muziek zweeft vooral ergens folk en jazz in. Muziek waarin je invloeden terughoort van tijdgenoten Terry Callier, Tim Buckley en Nick Drake.

Copeland wordt zonder uitzondering omringd door uitstekende muzikanten, die de composities fraai inkleuren. Akoestische gitaar, percussie en vooral de trompet en mondharmonicabijdrages spreken tot de verbeelding. Hij zou me niet verbazen, mocht de mondharmonica hier bespeeld zijn door Toots Thielemans.

Door de heruitgaven de laatste jaren werd de muziek van Copeland ook ontdekt door hedendaagse artiesten als Bon Iver en Julia Holter. Beiden werkten vorig jaar mee aan Keyboard Fantasies Reimagined. Ook in Nederland ontstond belangstelling. Op 26 augustus 2020 trad Copeland op op Le Guess Who? en verscheen van het optreden het live-album Live At Le Guess Who? 2018.

Gelukkig is de belangstelling intussen nog steeds niet verminderd, op 29 juli zal Copeland te zien zijn op het festival All Together Now in Ierland tussen grote namen als Nick Cave en Sinéad O’Connor. Hopelijk groeit het debuutalbum Beverly Copeland alsnog uit tot een klassieker. Het zou niet meer dan terecht zijn.

Hij is de zoon van Sri Lankese immigranten, geboren in St. Louis, Missouri. In zijn jeugd luisterde hij naar bands als Nirvana, Soundgarden en Alice in Chains. In de eerste songs die hij schreef was echter niets van deze invloeden terug te vinden, hij klonk meer als de oude folkzangers van weleer.

Zijn debuut Cookbook werd direct goed ontvangen. Een album vol politiek getinte teksten en persoonlijke ontboezemingen. Het leidde tot een optreden in Later van Jools Holland. Daar ontmoette hij zijn jeugdheld Chris Cornell van Soundgarden, die zo onder de indruk van Bhiman’s optreden was, dat hij hem uitnodigde om mee op tournee te gaan.

In 2012 verscheen het album Bhiman, dat wederom goed ontvangen werd. Het leverde hem vergelijkingen op met Bob Dylan, Randy Newman, John Prine en Phil Ochs, hoewel hij toch al duidelijk een eigen stijl ontwikkeld had.

Een ontwikkeling die zich nu verder doorzet op Rhythm & Reason. Het opent met het heerlijke Moving to Brussels, wat duidelijke soul en R&B invloeden laat horen. Bhiman beschikt over een fantastische stem, die al vergeleken werd met artiesten als Bill Withers, Richie Havens en Little Richards. En muzikaal gezien met Rodriguez, Woody Guthrie tot aan Nina Simone.

Naast een goede zanger is hij ook een uitstekend liedjes schrijver. Ieder nummer heeft wel iets waardoor het boven de middelmaat uitstijgt, in There goes the neighborhood is dat bijvoorbeeld het heerlijke orgeltje. Bread and Butter is voorzien van een zeer aangenaam ritme en blazers.

Van een heerlijke flow werd Bennie Please voorzien. Het hoogtepunt vormt voor mij Up in Arms, vanwege de prachtige melodie en orkestratie. Meest catchy song op de cd is het ritmische The Color Pink.

De soul en R&B-invloeden op Rhythm & Reason zijn overigens niet zo vreemd, wat hij schreef al nummers samen met soul legende William Bell. Daarnaast werkte hij bijvoorbeeld ook al samen met de radicale hiphop groep The Coup.

Het is vreemd dat Bhiman totaal onbekend is in Nederland, wellicht kan Rhythm & Reason daar verandering in brengen, wat niet meer dan terecht zou zijn.

Het idee voor Big Red Machine ontstond al in 2009 toen Justin Vernon (Bon Iver) en Aaron Dessner (The National) het gelijknamige instrumentale nummer voor een goed doel opnamen voor de verzamelplaat Dark Was the Night. Het project kreeg daadwerkelijk gestalte toen hun verdienstelijke debuutalbum Big Red Machine in 2018 verscheen. Nog redelijk bescheiden van opzet, het tweetal riep de hulp in van zangeressen Lisa Hannigan en Phoebe Bridgers en verder van enkele andere leden van The National en Richard Reed Parry (Arcade Fire). Opvolger How Long Do You Think It's Gonna Last? is een stuk ambitieuzer, consistenter en meeslepender geworden. De lijst van gastmuzikanten is veel langer en indrukwekkender. Een greep hieruit : Naeem, Sharon Van Etten, My Brightest Diamond, Lisa Hannigan, Ben Howard, Robin Pecknold (Fleet Foxes), Anais Mitchell, Ilsey, This Is The Kit en Taylor Swift. Het album opent uitstekend met het ingetogen Latter Days met als gastzangeres Anaïs Mitchell (Bonny Light Horseman). Vorig jaar verscheen nog het schitterende debuut Bonny Light Horseman op 37d03d, het eigen label van Justin Vernon en Aaron Dessner. De titel van het album is trouwens ontleend aan de opener. Mitchell is tevens samen met Pecknold te horen op het fraaie, ook reeds vrijgegeven Phoenix. Naast de piano en elektronica speelt ook deze keer (tegendraadse) ritmes weer een voorname rol. Alle vijftien songs zijn van hoog niveau. Een van mijn favorieten is het tekstueel wat mysterieuze The Ghost of Cincinnati. Helaas wordt in een drietal nummers, waaronder in het toepasselijk getitelde Easy to Sabotage, gebruik gemaakt van een stem vervormer. Het leidt mij niet alleen af van de muziek, maar het irriteert bovendien enigszins. Het voegt ook niets wezenlijks toe. Uiteraard bevat het op het eigen label 37d03d en Jagjaguwar uitgegeven album een tekstboekje. How Long Do You Think It's Gonna Last? duurt ruim een uur maar houdt de aandacht van de luisteraar moeiteloos vast.

Slechts in kleine kring werden de eerste twee albums, die Bill Fay begin jaren zeventig maakte cultklassiekers. Daarna bleef hij gewoon verder componeren, maar verscheen er buiten twee albums met oud materiaal, geen nieuw werk. Pas in 1998 werden zijn eerste twee albums heruitgeven en kwam er weer enigszins belangstelling voor zijn muziek.

Toch zou het nog tot 2012 duren totdat zijn echte comebackplaat Life Is People zou verschijnen. Mede door de aanwezigheid van Jeff Tweedy van Wilco kreeg het album nu wel terecht volop aandacht. Life Is People werd zelfs op de landelijke radio gedraaid en cabaretier en radiomaker Dolf Jansen brak zelfs een lans voor Fay op tv in DWDD. Het album werd fraai geproduceerd door Joshua Henry, die opgroeide met de muziek van Fay.

Countless Branches is intussen het derde album voor Dead Oceans en wat spaarzamer ingekleurd dan de voorgangers, een keuze die mij zeer goed bevalt. De stem van de inmiddels zesenzeventigjarige Fay begint langzamerhand wat breekbaarder te worden en weet mij daarmee als luisteraar regelmatig te ontroeren, zoals in opener In Human Hands.

Hierin horen we hem alleen op piano zijn zorg uitspreken over hoe de mens met de natuur omgaat. Het is een van zijn gebruikelijke thema’s, naast onder anderen de familie van de mens en de cyclus van het leven. Ze zijn vaak bespiegelend, logisch voor iemand op leeftijd. Your Little Face lijkt me een liedje geschreven voor een kleinkind, opvallend genoeg laat hij hier het pianospel over aan Mikey Rowe. Vermeldenswaard is hier ook de cellobijdrage van Alex Eichenberger.

Naast breekbare, kleine liedjes pakt hij soms ook wat meer uit, zoals in oorwurm Tiny, dat overigens op de luxe versie staat. Of Countless Branches sterkere composities bevat dan Life Is People durf ik nog niet te zeggen. Wel is me al duidelijk dat hij me deze keer in ieder geval meer weet te raken en daar draait het voor mij om bij muziek.

Rond haar achtste begon Isabella Sophie Tweddle, zoals de echte naam van Billie Marten luidt, met gitaar spelen en zingen. Spoedig erna schreef ze haar eerste liedjes. Op haar negende had ze al een eigen Youtube-kanaal, waarop ze popsongs coverde. In eerste instantie plaatste ze deze video’s voor haar grootouders, die in Frankrijk wonen.

Serieus werd het toen ze op haar twaalfde duizenden views per video begon te halen. Haar eerste EP Ribbon verscheen in 2014, alleen in de vorm van een digitale download. De volgende EP, As Long As, die een jaar later verscheen werd ook fysiek te koop aangeboden.

Haar populariteit is intussen erg groot, getuige de miljoenen keren dat een aantal songs van haar op Spotify beluisterd zijn. Toch was ze volledig onbekend voor mij. Gelukkig tipte, zoals wel vaker, mijn forumgenoot Henk (M.) mij.

Haar debuutalbum Writing of Blues and Yellow kon dus op veel belangstelling rekenen. Gerenommeerde kranten als New York Times en The Sunday Times beloonde het intussen al met uitstekende kritieken. Hebben ze het bij het rechte eind?! Die vraag kan ik volmondig met een ja beantwoorden.

Ondanks dat ze pas zeventien is geworden is het een overtuigend debuut. Natuurlijk zijn er invloeden te horen van iemand als Laura Marling, bijvoorbeeld in de song Hello Sunshine. Ook wordt ze wel vergeleken met Lucy Rose. Begrijpelijk, ze coverde songs van haar. Zelf hoorde ik in het stompende ritme van Hand Over Hand, The Durutti Column, tijdens hun debuutalbum terug.

Een aantal van de songs verscheen al eerder op de EP’s of als singles. De uitgebreide versie telt liefst 18 songs en duurt maar liefst 72 minuten. De cd vraagt dus wel een grote inspanning van de luisteraar. Niet alleen door de lengte, maar ook door het feit, dat een aantal van de songs geen duidelijke structuur hebben en een herkenbare melodie.

Haar zang is erg ingetogen en doet voor een zeventienjarige erg volwassen aan. Kopen via haar website heeft als voordeel, dat U dan een gesigneerd exemplaar krijgt. Writing of Blues and Yellow is een staalkaart waartoe ze tot nu toe in staat is en dat is zeker indrukwekkend te noemen.

Billie Marten - Bird (Official Video) - YouTube

Kathleen Vandenhoudt is Billy en Pascale Michiels is Bloomfish, twee doorgewinterde muzikanten uit de Vlaamse muziekscene. Ze werken niet alleen als duo samen, ze maken ook deel uit van The Rielemans Family onder de gefingeerde namen Hermine en Josephine Rielemans.

Daarnaast werken ze al zo’n twintig jaar samen met Jan en Anneke de Bruijn (The Crew) en Pieter van Bogaert (The Crew, Raymond van het Groenewoud) in de Belgisch-Nederlandse groep Blue(s) Angels.

Deze groep zag ik in hun begintijd voor het eerst optreden tijdens de Bluesnight in het Chassétheater in Breda. Wat mij toen vooral van dat optreden is bijgebleven, was de geweldige samenzang van de drie dames. Deze band stond trouwens op vele grote bluesfestivals in Europa.

De samenzang van de twee dames is in de loop der jaren steeds mooier en intenser geworden en vormt hun grote kracht. Hun muziek is vooral diep geworteld in de folk en blues. Praktisch alle nummers voor Happy Incomplete, hun tweede album, schreven ze zelf. Op een intens gezongen cover van Out of the Rain van Tony Joe White na.

“De titel alleen al vertelt het hele verhaal: als je al zo lang in dit leven staat, heb je al van alles meegemaakt, kisten vol herinneringen verzameld, zalige momenten beleefd maar ook verwondingen opgelopen en littekens overgehouden. Als je dan kan zeggen dat het ondanks alles goed is, dan ben je ‘onvolmaakt gelukkig’.... “ aldus Antoine Légat (RootsTime) in het begeleidende persbericht.

De fraaie hoesfoto’s werden bij het krieken van de dag gemaakt in het Grenspark De Zoom-Kalmthoutse Heide in de volksmond De Kalmthoutse Heide geheten. Een gebied wat gedeeltelijk ook in Nederland ligt, net als het werkterrein van de dames.

De komende tijd zullen er ook een aantal optredens gegeven worden in Nederland. De twee Nederlandse cd-releaseshows worden gehouden in De Witte Raaf te Rucphen. Het zou me niet verbazen als daar Jan, Anneke en Pieter ook het podium zullen gaan bestijgen.

Happy Incomplete is een doorleefde en authentieke rootsplaat van internationale klasse.

Billy & Bloomfish live:

20-01 SCHOONDIJKE (NL) : Atelierconcert PDS Guitars
27-01 ANTWERPEN (B) : Zuiderpershuis, cd-releaseshow
02-02 OPGLABBEEK (B) : OC Den Ichter
03-02 ST-LENAARTS (B) : Blues Café Wilhelm Tell
10-02 ASSE (B) : ’t Smiske
24-02 GENT (B) : Bij de vieze gasten
03-03 LOPPEM (B) : Theaterzaaltje Sint-Maarten
09 en 10-03 RUCPHEN (NL) : De Witte Raaf, cd-releaseshow Nederland (res. alleen via [email protected])
22-03 GENT (B) : Het muzikantenhuis
01-04 ESSEN (B) : Café Heuvelzicht
07-04 OOSTBURG (NL) : The Lane – Akoestisch blues festival
08-04 WESTDORPE (NL) : Café ’t Oude Raedhuis
03-05 MERKSEM (B) : Zaal Bart
25-05 GENT (B) : Herberg Marcharius

Tot de meest interessante hedendaagse folkacts behoort het uit Brighton afkomstige Bird in the Belly. Mijn eindconclusie over hun vorige album Neighbours and Sisters was : “Voor doorgewinterde folk liefhebbers is Neighbours and Sisters een absolute aanrader, eigenlijk een verplichte aanschaf.”.

Diezelfde conclusie gaat weer op voor hun derde album After the City. Een conceptalbum gebaseerd op de roman “After London; of Wild Engeland" van Richard Jefferies uit 1885, een vroeg voorbeeld van postapocalyptische fictie.

Jefferies vertelt het verhaal van de wedergeboorte van Engeland na een niet nader gespecificeerde catastrofe. Steden vervallen en storten in, katten en honden verwilderen en etterende menselijke lichamen worden achtergelaten om te rotten, voordat het land uiteindelijk wordt teruggegeven aan de natuur.

Jefferies geeft geen details over wat er voorafging aan het einde van het fictieve Engeland, dus op basis van gedichten (Cotton Famine Poetry, Plague Poetry) en Broadside Ballads construeerden Bird in the Bely een achtergrondverhaal voor After London.

After the City begint met een lied dat een bruisende metropool voorstelt, waar de enige beschikbare natuur de bloemen op de vensterbank zijn. Elk van de vier nummers die volgen, vertegenwoordigen een andere Ruiter van de Apocalyps; Pest, oorlog, hongersnood en dood, die niets anders achterlaten dan rookloze schoorstenen.

Een intermezzo markeert het einde van het leven zoals het was en de nummers in het tweede deel van het album zijn rechtstreeks aangepast aan de roman van Jefferies, die de langzame rotting en uiteindelijke vernieuwing van het land beschrijven.

Voor meer uitgebreide recensies over dit fascinerende album verwijs ik graag naar die van Folkradio UK en The Guardian.

De carrière van Bart-Jan Baartmans begon in de jaren tachtig in de Nederlandstalige new-waveband Square Objects en daarnaast in de rockabillyband Tuney Tunes. Na nog een aantal andere samenwerkingsverbanden begon hij eind jaren negentig een solocarrière.

Later is intussen zijn twaalfde album. Op de eerste zes cd’s werd in het Engels gezongen, vanaf Verpand in het Nederlands. Later werd praktisch geheel live in zijn eigen studio Wild Verband opgenomen, met Mike Roelofs (Hammond B3, Moog bas en zang) en Sjoerd van Bommel (Drums en zanger).

Alle drie beschikken over een schat aan ervaring. Mike Roelofs werkt onder andere samen met Arno Adams, voor wiens mooie cd Maondaagmorgezon hij de schitterende arrangementen schreef. Sjoerd van Bommel verwierf bekendheid in Bots en in de band van Frédérique Spigt. Daarnaast speelden Sjoerd en Mike al mee op eerdere solo albums van BJ en bij diens optredens.

Het drietal werkte in het verleden als sessiemuzikanten ook vaak samen als ritmesectie (vaak met BJ op bas) op cd’s van singer-songwriters uit binnen- en buitenland. Die veelvuldige samenwerking van de heren valt zeer goed terug te horen op Later.

In een week tijd schreef BJ alle nummers met de band in gedachten. De arrangementen ontstonden tijdens de sessies ter plekke. Die improvisaties leveren een zeer relaxt resultaat op. Bovendien hoor je duidelijk het spelplezier terug. Het gebodene is een mix van blues, soul, country en rock & roll. En het heeft het improviserende van jazz.

De teksten op Later zijn redelijk bespiegelend en gaan volgens BJ over Marvin Gaye, hotelkamers, ijdelheid, gitaren, liefdeskoorts, jeugddromen, langspeelplaten en existentialisme verbinden. Zo wordt in opener Er speelt zoveel verwezen naar Marvin Gaye, zijn favoriete zanger en diens periode in Oostende. Het leverde BJ een fascinatie voor die stad op.

Wild verband is overigens zowel een verwijzing naar zijn gedeeltelijk in wildverband gebouwde studio als zijn losse samenwerkingverbanden met diverse musici. Voor degenen die niet graag naar Nederlandstalige muziek luisteren, werden de liedjes ook in het Engels opgenomen. Gratis verkrijgbaar als digitale download bij aankoop van de cd, maar ook separaat te koop als digitale download op de website van Continental.

Later is na eerder dit jaar Caballero zonder filter van Björn van der Doelen en Allez Soldaat de tweede rootsplaat van Brabantse bodem die zich met gemak kan meten met het allerbeste van buitenlandse bodem.

Caballero zonder filter is het derde album van Allez Soldaat, de groep rond liedjesschrijver en zanger Björn van der Doelen.

Het op Continental verschenen debuut D’n duvel die slaapt nooit kon direct rekenen op lovende kritieken. De bezetting hierop was nog niet zo uitgebreid als de twee albums die zouden volgen. Het is een prachtige verzameling rootssongs met klassiekers in de dop als De Breezer-sletjes-blues en vooral Kruispunt. Laatstgenoemde reken ik tot de mooiste Nederlandstalige liedjes ooit gemaakt.

Opvolger Als de wolven janken werd in eigen beheer uitgebracht en werd wederom met positieve recensies overladen. Hierop zouden ook blazers hun intrede doen. Een van mijn favorieten hierop is Mooie zondag, overigens prachtig gezongen door Björn’s partner Ellen Jeurissen, een van de constante factoren op alle drie de cd’s.

Caballero zonder filter werd, net als de vorige twee, wederom vakkundig geproduceerd door Gabriël Peeters, die ook hier weer diverse instrumenten bespeeld. Zijn inbreng is volgens Björn erg groot. Tekstuele adviezen kreeg hij van Gerard van Maasakkers en vooral van Michiel Lieuwma.

De liedjes op Caballero zonder filter zijn mijns inziens weer iets persoonlijker geworden dan de vorige platen. Bovendien zijn de meeste wat meer ingetogener van aard. Een van de uitzonderingen hierop vormt het geweldige 7 zonden, waarin op bekwame wijze naar een climax wordt toegewerkt. Excellent gitaarwerk van Allez Soldaat van het eerste uur, Ruud v.d. Bogaard en dito orgelpartij van Gabriël Peeters.

Ook verschijnt voor het eerst op schitterende wijze een viool in het aandoenlijke Vriend, bespeeld door ‘huursoldaat’ Alex Akela. In de lofzang op The Boss, Och war in mar Bruce Springsteen, keert de viool nog een keer terug, maar krijgen, net als in de muziek van Springsteen, blazers de nodige ruimte.

Het meest aanstekelijk is Nieuwe dag, heerlijke ritmesectie en blazers. Het is duidelijk dat Björn over meer dan uitstekende begeleiders beschikt! Ontroerend is zijn ode aan zijn moeder in Moederke, voorzien van een mooie, persoonlijke tekst. Ook de overige liedjes zijn voortreffelijk. Hij zingt trouwens zijn liedjes met een prachtig, maar toch wel verstaanbaar Brabants accent.

Het gebrachte materiaal is behoorlijk gevarieerd en van een constant niveau. Er wordt ook een tekstboekje meegeleverd. Het album is uitgebracht op Bastaard Platen. Dit label is in 2013 opgericht door Mathijs Leeuwis en Jeroen Kant. Hun bedoeling is om het betere Nederlandstalige product onder de aandacht te brengen. Een nobel streven!

De vorige twee waren al erg mooi, maar Caballero zonder filter is toch wel zijn mooiste tot nu toe.

Aan roken geef ik geen dubbeltje uit, maar toch had ik de afgelopen maanden regelmatig ontwenningsverschijnselen na het voortreffelijke Caballero Zonder Filter uit 2015. Een half jaar geleden vertelde Björn me, dat hij voor De Cowboy, de Outlaw, de Sheriff en de Hoer tekstueel zwaardere tabak zou gaan gebruiken.

De afgelopen week heb ik zowel tekstueel als muzikaal alles diep geïnhaleerd en ondanks dat ik wist dat het een donker album zou worden, weet het repertoire me behoorlijk van mijn stuk te brengen en moest ik zelfs een traantje wegpinken. Dat gebeurde bij Rust, over een meisje wier ouders haar reeds op zeer jonge leeftijd waren ontvallen. Het inlevingsvermogen van Björn is hier erg groot.

Naast dat het een donker album is, is het ook zijn meest persoonlijke tot nu toe. Regelmatig zit hij met zichzelf in de knoop en maakt hij van zijn hart geen moordkuil. Dat maakt zijn teksten voor mij zo aantrekkelijk. Soms maakt hij anderen verwijten, maar soms zoekt hij het ook bij zichzelf, zoals in Wie de Schoen Past. Hij wentelt hier zichzelf in zelfbeklag. Hij eindigt hier wel in berusting :

“Misschien is het da en moet ik gewoon nie zo janken. Misschien wel ja, ik weet het ok nie. Ik ben moe. Welterusten.”.

Muzikaal gezien behoort dit nummer tot de meest fraaie, de cello van Mirthe de Jonge blijkt duidelijk een verrijking. Ook Alex Akela schittert hier.

Veelal zijn het ingetogen liedjes zoals De Kerkklok Slaat, waarvan de melodie mij bekend in de oren klinkt. De titelsong is wat steviger, blijft direct hangen en met een hoofdrol voor Ruud van den Boogaard.

Favoriete track is zondermeer het bluesnummer Jimbo, over de betrekkelijkheid van het leven en dat we daarom volop van het leven moeten genieten :

“En blijven we het leven opvreten veurdat het ons opvreet.”.

Er wordt hier op een geweldige manier naar een climax toegewerkt, waarbij de mondharmonica van Aart van der Wulp excelleert. Het behoort voor mij samen met het vergelijkbare Kruispunt van zijn debuutalbum en Zeven zonden van zijn vorige tot mijn favoriete songs van hem.

Er wordt in stijl afgesloten met het redelijk klein gehouden Het Regent Hard. Ook de overige muzikanten leveren essentiële bijdragen, waaronder Mathijs Leeuwis met subtiel pedal steel- en dobrospel. Ook een dikke chapeau voor producer Gabriël Peeters, die voor de vierde keer op rij een huzarenstukje aflevert.

De Cowboy, de Outlaw, de Sheriff en de Hoer is in eigen beheer uitgebracht en via zijn website te koop. De officiële cd-releaseshow op 23 maart was al uitverkocht, maar hij is gelukkig vaak genoeg gezien in de regio, wilt U weten waar, kijk dan op zijn website. Björn is duidelijk weer gegroeid als tekstschrijver en muzikaal valt er ook niks af te dingen op deze cd.

Als je ouders je aangegeven hebben bij de burgerlijke stand als Wouterus Jacobus Antonius van der Doelen dan moet dat volgens mij wijzen op een katholieke achtergrond. Vroeger gingen volgelingen van dat geloof regelmatig te biecht.

Op zijn nieuwe album Eerwaarde Vader Zegen Mij Want Ik Heb Gezondigd doet Björn dit niet in de biechtstoel, maar publiekelijk. Alle zeven hoofdzonden komen voorbij : de lust, de gulzigheid, de jaloezie, de gemakzucht, de ijdelheid, de hebzucht en de woede.

Zoals altijd is hij openhartig en eerlijk en spaart hij vooral zichzelf niet en steekt hij weer regelmatig zijn hand in eigen boezem, zoals bijvoorbeeld in Oew Tranen Uit ’t Verleden. Hij betuigt spijt omdat hij vroeger weleens midden in de nacht alleen dronken thuis kwam zonder rekening te houden met een zwangere vrouw. Hij beseft dat hij toen erg egoïstisch was en anderen verdriet deed en dat hij nooit meer zo wil zijn.

Ook zijn heerlijke zelfspot ontbreekt niet in De Parel van Brabant, waarin hij trouwens terloops Ramses Shaffy citeert : “dus zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder”. De teksten voelen bij de fan, die ik ben, weer erg vertrouwd aan.

Dat geldt ook voor het muzikale gedeelte. Dat komt natuurlijk vooral doordat Björn veel met dezelfde muzikanten werkt en vanaf zijn debuut met Gabriël Peeters als uitstekende producer. Opener en titelnummer kent echter een verrassend element in de vorm van kunstfluiter Geert Chatrou. Je krijgt hierdoor het idee dat je in een spaghetti western terecht gekomen bent.

Ook afsluiter It’s Just a Ride is afwijkend mede doordat de muziek geschreven is door relatieve nieuwkomer Mirthe de Jonge. Björn wordt hier op bijzonder fraaie wijze begeleid door Mirthe op cello. Trouwe fans zullen weer dik tevreden zijn, schat ik in.

Het nieuwe album wordt morgen en overmorgen ten doop gehouden in La Sonnerie in Son en Breugel. Voor de voorstelling van aanstaande vrijdag zijn volgens mij nog wat kaartjes te verkrijgen. Maar Björn treedt vaak genoeg op , zoals bijvoorbeeld op 17 maart op de bijzondere locatie Herberg Tiengemeten, het kleinst bewoonde eiland van Nederland. Een ideale combinatie voor een mooie wandeling in de natuur en een muziekoptreden.

Na Ons de Zondvloed is intussen alweer het zesde album van de Parel van Brabant. Het is gelukkig geen Coronaplaat geworden, maar Björn maakt de tussenbalans van zijn leven op. Sleutelsong vormt het zowel muzikaal als tekstueel fraaie Halverwege. Geschreven samen met Stef Bos, die hij kent van zijn programma “Praten over liedjes” in theater de Hofnar. Ze zingen het samen en het sluit af met de poëtische regels : “Het uitzicht en het inzicht ze komen elkaar soms tegen, Het is goed om hier te zijn halverwege”.

Zijn jeugd vormt een thema in de voor velen heel herkenbare opener Gezellig Op Vakantie. Maar vaker vormt zijn eigen gezin het ontwerp. Zo schreef Björn op het verzoek van zijn zoon Kootje, het gelijknamige, ontroerende Kootje. Af en toe mag Kootje mee naar optredens van zijn pa en dan luisteren ze naar mooie liedjes, zoals Thunderroad van Bruce Springsteen. Die ritjes zijn voor beiden dierbaar. Aan het eind van het nummer blikt Björn vooruit naar de tijd dat hij er niet meer zal zijn : “Dus jongen as ik er straks niet meer ben en gij echt op eigen benen moet gaan staan. Op de dagen da ge me mist, zet dan Thunderroad nog eens aan dan ben ik bij jou”.

Ook Jantje Huilt, Jantje Lacht gaat over een van zijn zoons. Een bloedmooi duet met zijn rots in de branding Ellen, sinds een jaar officieel mevrouw van der Doelen. Naast een uitstekende zangeres is Ellen ook een bekwaam portretfotografe en maakt sinds kort ook fraaie sieraden (zie eventueel haar instagrampagina TEKOSA). In Zum Wohl telt Björn zijn zegeningen, vooral de mooie vakanties met zijn vrouw en drie zoons. De pedal steelbijdrage van Diederik van den Brandt is wonderschoon.

Ennio Morricone en spaghettiwesterns komen om de hoek kijken in De Horizon Tegemoet, deze keer wordt Björn geassisteerd door kunstfluiter Freek van Beek, andermaal trouwens een song over een van zijn zoons. Het is niet altijd pais en vree in huize van der Doelen, soms wilt hij zijn zoons achter het behang plakken en gaan verhuizen. Dan Is het Stil in Huis handelt over zoons die de corrigerende hand van hun vader nog hard nodig hebben. Soms frustreert het Björn dat hij regelmatig dingen meermaals moet uitleggen. Toch kijkt hij nu al enigszins op tegen de tijd dat zijn zoons het huis uit zullen zijn.

Erg grappig en herkenbaar is Te Laat Veur Gin Kiendjes, over de tijd dat zijn kinderen nog in de luiers lagen. Misschien wel het mooiste liedje is het gevoelige, klein gehouden God Wit, met prachtige begeleiding van zijn bekende Huursoldaten. Die Huursoldaten mogen volledig losgaan in cover Ga Van M’n Erf Af. Originele titel Get Off My Property van Tessa De Boysère. Zijn kritische kijk op de maatschappij botviert Björn in Vrijheid en Liefde.

Zijn moeder wordt weer eens een keer geëerd in het bijzonder aanstekelijke Bende Mal, wat live ongetwijfeld een publieksfavoriet zal gaan worden. Afsluiter is bonustrack en cover Vrouwen Uit Brabant, wat Björn zingt met goede vriend Ruud van den Boogaard. Het nummer was reeds terug te vinden op Ruud’s uitstekende album Eindelijk.

Het fraaie artwork is gemaakt door Bart Sparnaaij. De arrangementen maakte Björn samen met producer Gabriël Peeters en zijn onvolprezen Huursoldaten. Na Ons de Zondvloed is opgedragen aan zijn ouders, zus, zoons en uiteraard zijn vrouw Ellen. Op dit moment is het album alleen op cd verkrijgbaar en rechtstreeks bij Björn te bestellen via [email protected]. In september zal het album ook op vinyl beschikbaar zijn en zal het officieel verkrijgbaar zijn. Het opmaken van zijn tussenbalans heeft een prachtplaat opgeleverd, zijn mooiste tot nu toe.

Wederom zijn de heren van de Nijmeegse rockgroep Black Bottle Riot meer naar elkaar toegegroeid en veelzijdiger geworden dan op de voorganger Fire. Ook is het artwork van Bas Meeuws, Yorick de Vries & Maaike Ronhaar meer in het oog springend. Bas Meeuws is een internationaal vermaard fotograaf, die het traditionele, Hollandse genre van het bloemstilleven nieuw leven inblaast. Volgende maand verschijnt trouwens zijn boek “Flower Pieces : A Photographic Journey Around the World”. De hoes associeerde ik meteen met die van Good van de groep Morphine.

Op That’s Amore maakte de band geen gebruik van overdubs in hun stevige rock, ondergedompeld in soul, blues en rock ‘n’ rollinvloeden. Bovendien is palet kleurrijker geworden dankzij de bijdragen van Martijn “Tinez” van Toor op saxofoon en Thijs Schrijnemakers (Orgel Vreten) op toetsen. Inspiratiebronnen voor dit album waren onder andere de tex-mex rock van Los Lobos tot aan de garagerock van de Hellacopters. Black Bottle Riot heeft in de loop der jaren een geweldige livereputatie opgebouwd en deelden het podium met artiesten als Pearl Jam, The Black Keys, The War On Drugs en Ryan Adams. Ook dit jaar zijn ze weer op de nodige festivals te zien zijn om hun uitstekende nieuwe album That’s Amore voor te stellen.

Black Bottle Riot live :

27-04 ENSCHEDE : Koningsdag Fest @ Rocks
28-04 HANNOVER : Blues Garage
12-05 LEEUWARDEN : Neushoorn
13-05 HOOGEVEEN : Het Podium
19-05 ARNHEM : Luxor Live
20-05 ZWOLLE : Hedon
04-06 EINDHOVEN : Café Wilhelmina
23-06 EERSEL : Music On Payday Festival
01-07 GENT : Crossover
08-07 WEERT : Bospop Festival
02-09 HUISSEN : Under The Milky Way Festival
15-09 GOUDA : So What!
16-09 ASSEN : De Witte Bal
17-09 Oude Meer : The Shack
19-11 AMSTERDAM : Q-Factory

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Album verschijnt trouwens pas regulier op 1 mei aanstaande.