Drijvende krachten achter Valparaíso zijn Hervé en Thierry Mazurel. Voordien oprichters van de Franse cultgroep Jack The Ripper. Een experimentele groep die een viertal albums maakte. De groep hield op te bestaan omdat hun zanger het voor gezien hield.

De overgebleven leden formeerden hierop de experimentele groep The Fitzcarraldo Sessions, dat gezien kan worden als de voorloper van Valparaíso vanwege dezelfde werkwijze. Een vaste groep muzikanten, die werkte met wisselende zangers en zangeressen.

Het album We Hear Voices werd uiterst lovend ontvangen in Frankrijk. Er werd samengewerkt met niet bepaald de minsten, onder anderen met Stuart Staples van Tindersticks en Joey Burns van Calexico.

Valparaíso bestaat naast Hervé en Thierry Mazurel uit, Matthieu Texier (gitaar), Thomas Belhom (drums) en Adrien Rodrigue (viool en vibrafoon). Allen zijn ervaren indie-rock muzikanten. Een van de redenen om de groep Valparaíso te noemen was de bewondering voor de film …A Valparaíso van de bekende Nederlandse cineast Joris Ivens.

De prachtige, intrigerende hoes is een foto getiteld La bellezza perduta van de Italiaanse fotograaf Enzo Crispino, die werkte voor de Italiaanse versie van Vogue. Overigens is de foto bewerkt, de oorspronkelijke tekst van de twee plaquettes is vervangen en bevatten nu subtiele verwijzingen naar de twee groepen waar Hervé en Thierry Mazurel eerder in speelden.

Ook subtiel en daarnaast zeer inventief is de wijze waarop de zangers en zangeressen op Broken Homeland worden begeleid. Met name de bijdragen van drummer Thomas Belhom bevallen mij erg goed.

De lijst van medewerkers bevat grote namen als Howe Gelb (Giant Sand) en Josh Haden (Spain), maar ook namen die minder tot de verbeelding spreken, maar zeker niet minder zijn, integendeel. De fantastische zangeres Rosemary Standley van de bijzondere Franse groep Moriarty zingt het fraaie Fireplace.

De mij onbekende zangeres Phoebe Killdeer zingt drie nummers waaronder de opener Rising Tides, een spannend duet met Howe Gelbe. In het instrumentale Valpariso spelen Christine Ott en producer John Parish mee.

Broken Homeland had zeer weinig tijd nodig om mij te overtuigen, het zal mij niet verbazen als dit album gaat opduiken in heel veel eindejaarslijstjes van zowel liefhebbers als critici.

In 1974 viel ik direct met mijn neus in de boter, toen ik mijn allereerste album van Van Morrison kocht. Dat jaar begon ik Oor te lezen en ontdekte op die manier Veedon Fleece, overigens nog altijd mijn favoriete album van hem. Natuurlijk kende ik als jongeling van de radio wel nummers van hem als Gloria en Brown Eyed Girl.

Van Morrison kan zonder enige twijfel tot de allerbelangrijkste muzikanten van zijn generatie gerekend worden. Tot Common One maakte hij over het algemeen fraaie albums, hierna kwam er de klad een beetje in. De albums werden van een wisselend niveau, absolute dieptepunten in zijn oeuvre zijn zondermeer A Period of Transition en Too Long in Exile.

Hij maakte trouwens ook een paar uitstekende cd’s in samenwerking met anderen, zoals Irish Heartbeat met The Chieftains en You Win Again met Linda Gail Lewis. Verrassend sterk was ook zijn plaat uit 2012, Born to Sing: No Plan B, hierop werd hij omringd door buitengewoon vakkundige begeleiders.

Dat geldt ook weer voor het zesendertigste studioalbum Keep Me Singing. De songs gaan over zijn terugkeer naar het Ierse platteland. De intussen eenenzeventigjarige Morrison klinkt geïnspireerd als in zijn hoogtijdagen. Zoals altijd is zijn muziek doorspekt met soul en blues.

Alle nummers werden op een na door hemzelf geschreven en zijn van een constant hoog niveau. De enige cover is Share Your Love With Me, onsterfelijk gemaakt door een andere grootheid uit de hedendaagse muziek, Aretha Franklin.

Nadat ik de eerste keer Keep Me Singing beluisterd had, was ik al overtuigd dat ik naar een verbluffend mooi album had geluisterd. Meerdere beluistering heeft intussen die overtuiging zeker bevestigd.

Op Allmusic krijgt Keep Me Singing slechts een zeven van Thom Yurek, een recensent die naar mijn bescheiden mening wel vaker de plank misslaat. Dit door hemzelf geproduceerde album hoort voor mij thuis in het rijtje van Astral Weeks, Moondance, Into the Music, Veedon Fleece en Common One.

Het betreft hier een dubbel cd/lp, die je afzonderlijk van elkaar kunt draaien. Niemand verplicht je om ze achter elkaar te beluisteren. Overigens een prima plaat, die ook bij niet die hard fans in de smaak zou kunnen vallen, want er wordt prima op gemusiceerd.

De moeder van zangeres Cathy Lucas leed aan het vanishing twin syndrome, in dit geval absorbeerde Cathy in de embryonale fase haar tweelingzusje. Net zo bijzonder als dit voorval is de muziek van Vanishing Twin. Ookii Gekkou, Japans voor helder maanlicht, is inmiddels hun vierde album. De groep bestaat naast frontvrouw Lucas uit drummer Valentina Magaletti (Raime, Tomaga, Uuuu, Neon Neon), bassist Susumu Mukai (Zongamin, Floating Points), hoofd van een bibliotheek Phil M.F.U. (Man From Uranus) voor de speciale geluiden en film maker en beeldend kunstenaar Elliott Arndt op fluit en percussie. De band neemt de luisteraar mee op een fascinerende, avontuurlijke luistertrip, die zowel invloeden bevat uit de hedendaagse muziek, maar ook uit een grijs verleden. De band brengt een unieke mix van psychedelica, subtiele elektronica, avant-garde, jazz, afrofunk en lounge. De invloeden zijn heel divers, Stereolab, Broadcast, Sun Ra, Alice Coltrane, Martin Denny, Ennio Morricone, Can, Holger Czukay, Talking Heads, Eno & Byrne tot aan gamelan. Zelf dragen ze als grote voorbeelden aan Piero Umiliani, Art Ensemble Of Chicago en ELO. Het enige minpuntje is de sporadische inzet van de door mij verafschuwde auto-tune. Opnieuw weet het raadselachtige Vanishing Twin met hun nieuwe album Ookii Gekkou de luisteraar mee te slepen en te biologeren.

Vanishing Twin live :

11-11 UTRECHT : TivoliVredenburg

De jeugd van Christine Oele was niet echt doorsnee, ze verhuisde erg veel. Ze woonde ooit in het prachtige Nieuw-Zeeland. Dat land speelde ook een belangrijke rol in haar ontwikkeling : “Nieuw-Zeeland was belangrijk voor me omdat dat de plek was waar ik bewust werd van mijzelf en mijn omgeving, waar ik leerde lezen en schrijven en waar ik begreep dat taal verschillende werelden herbergt. Omdat ik leerde lezen in het Engels, terwijl dat niet mijn moedertaal was, denk ik dat ik me extra bewust was van de woorden, van wat ze betekenden.”.

Christine is een ervaren singer-songwriter, die onder anderen in het verleden deel uitmaakte van het duo Nevada Drive, dat een interessante mix bracht van rock, wave, folk en fado.

De laatste jaren werkt ze echter naarstig aan een solocarrière, zo heeft ze voorafgaand aan haar debuutalbum An Average Woman een jaar lang geprobeerd elke week een nummer te schrijven en die zijn eventueel terug te vinden op haar website met interessante achtergrondinformatie.

Ze bleef intussen niet onopgemerkt voor radiomakers, van de gerenommeerde Amerikaanse DJ Chris Douridas van KCRW tot aan onze eigen “Don” Leo Blokhuis staken hun bewondering niet onder stoelen of banken. Begin vorig jaar werkte ze met Tim Knol aan de single Carolina’s Anatomy.

Voor haar debuut was ze lange tijd op zoek naar iemand om mee samen te werken die begreep waar ze heen wilde, en die ook samen met haar op zoek wilde naar een nieuwe ‘sonische ruimte’ - ze wilde niet de zoveelste folk / singer-songwriter plaat maken die naadloos in een coffeehouse playlist past, maar een nieuwe plek opzoeken, waar onverwachte dingen gebeuren.

En die persoon vond ze in producer Reyer Zwart, die ze beschouwt als een van de grootste muzikanten en arrangeurs van Nederland. In een vijftal nummers zijn de fraaie strijkersarrangementen van Reyer terug te horen.

Maar ook op diverse instrumenten staat hij zijn mannetje. Zijn gitaarspel is opvallend in het stevige Europa Escapes, één van mijn favoriete tracks. Haar voorliefde voor Gillian Welch en David Rawlings hoor je terug in de prachtige samenzang met Marjolein van der Klauw in My Sweetheart. Soms wordt een nummer erg sober gehouden, zoals in By the Oak Tree.

Ondanks de uitstekende arrangementen en hoge niveau van de songs is de urgente voordracht van Christine het belangrijkste ingrediënt van het repertoire. Je hoort een zeer ervaren zangeres aan het werk. Een goed voorbeeld is Listen to You Breathe, waar ze soms tijdens het zingen korte stiltes laat vallen.

Volgens Christine zit er in haar muziek veel heimwee, veel onvervuld verlangen naar eenheid, veroorzaakt door het altijd ontheemd zijn. De cd werd opgenomen in de studio van Frans Hagenaars, die vooral bekend werd door de productie van de klassieker Palomine.

An Average Woman wist mij in zeer korte tijd volledig op alle fronten te overtuigen, het is een beklijvend droomdebuut. De digitale release is vanaf 19 januari op Bandcamp te koop, de fysieke release vanaf 9 februari.

VanWijck live:

21-1 AMSTERDAM: Instore Concerto 16:00 uur
18-2 APELDOORN: De Gigant, muziek café 16:15 uur (entree gratis)
21-2 AMSTERDAM: Melkweg, upstairs (Releaseshow)
7-3 EINDHOVEN: De Rozenknop
16-6 WISSENKERKE: Eindeloos Eiland Festival

Wellicht een geluk bij een ongeluk, na een val bleef de Amsterdamse singer-songwriter Christien Oele een tijdlang met een pijnlijke pols rondlopen. Uiteindelijk eindigde dat in een periode van drie maanden absolute rust. Deze periode gebruikte ze voor zelfreflectie. Het resulteerde uiteindelijk in haar vijfde album Dust Chaser, waarop ze nieuwe wegen exploreert. Dat wordt al meteen duidelijk in de prachtig opgebouwde opener Unravel, wat begint met dromerig, repeterend pianospel, hetgeen mij meteen naar het puntje naar mijn stoel liet glijden. Vervolgens neemt stevig gitaarspel de aandacht over.

Muzikale inspiratie tijdens haar rustperiode deed ze op door naar (desert)blues, dance en psychedelische muziek te luisteren. Deze elementen verrijken duidelijk haar muziek op het nieuwe album. Een nummer als Jump In bevalt me dan ook buitengewoon goed. Ook het bijzonder catchy en uptempo Flowers in the Field gaat erin als koek. Maar uiteraard zijn er de nodige ingetogen songs te vinden, zoals bijvoorbeeld Burning of Dawn, op Christiens kenmerkende manier gezongen, waarbij ze geregeld gebruikmaakt van haar kopstem. De ingeslagen weg op Dust Chaser bevalt mij buitengewoon goed, hopelijk gaat die verder verkend worden. Wellicht gaat Christien nu eindelijk de bekendheid krijgen, die ze eigenlijk al vanaf haar debuut met An Average Woman verdient. Prachtplaat!

VanWyck live :

06-10 AMSTERDAM : Instore Concerto
08-10 NIJMEGEN : Merleyn
11-10 ZWOLLE : Eureka
24-10 AMSTERDAM : Paradiso (last tickets!!)
27-10 AUSTERLITZ : Beauforthuis
01-11 ROTTERDAM : Rotown
05-11 DEN BOSCH : Blue Room, Verkadefabriek
07-11 GOUDA : So What
09-11 KOLDERVEEN : Vegafabriek

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Een van de meest bewierookte albums van vorig jaar was An Average Woman van VanWyck, oftewel Christine Oele. Van radiomaker “Don” Leo Blokhuis, Pieter Wijnstekers van Popmagazine Heaven, Hester Carvalho en Frits Abrahams van de NRC tot aan de nodige buitenlandse recensenten, allemaal sloten ze het album volledig in de armen.

Zo’n vier jaar geleden besloot de ervaren Oele solo te gaan. Sindsdien verschenen ook enkele EP’s. Op We Do Not Speak stond Lead On Me, wat in een nieuwe versie is terug te vinden op Molten Rock. Een lied met een speciale betekenis voor Oele, het was het eerste nummer dat ze schreef na het stoppen met haar band en baan. Tevens het eerste liedje voor haar project “One song a week”.

Ook Carolina’s Anatomy werd al eerder, in een andere versie samen met Tim Knol, opgenomen. Op An Average Woman werd het nodige, persoonlijke verdriet verwerkt. Voor sommige nieuwe liedjes kwam de inspiratie ook van dichtbij.

Opener Supermarket Line gaat over de supermarkt aan het einde van haar straat in hartje Amsterdam, waar ze vaak komt. Er hangt een televisie waar de caissière naar kan kijken, als er weinig klanten zijn. Een jaar geleden moest ze wat langer in de rij en kwam op het idee er een liedje over te schrijven. Bij thuiskomst werd het nummer in een vloek en een zucht geschreven en wist ze ook meteen dat het de opener zou gaan worden.

Een belangrijk terugkerend thema op Molten Rock is “wat is waarheid?”. Christine probeert in liedjes als Make of Me zo eerlijk mogelijk te zijn, maar vaak voegt creativiteit een extra laag aan die waarheid.

Ook luchtigere thema’s worden aangedaan, zoals het eerbetoon aan een goede vriendin van haar in Carolina. Na een lange nacht in een Berlijnse nachtclub was haar vriendin nog een van de weinige op de dansvloer. Het is niet alleen een ode aan haar, maar ook aan dansen en onverwachte momenten van geluk.

Zoals de titel al doet vermoeden is The Boatman Calls een verwijzing naar Nick Caves album The Boatman’s Call, maar tevens naar River Man van Nick Drake, Song to the Siren van Tim Buckley en oude mythes als de Lorelei. Het refereert aan het verlangen om tot iets groters te willen behoren, maar daarvoor dient men zich eerst over de grenzen van de eigen angsten heen te zetten.

In het tekstboekje zijn trouwens van ieder liedje enkele essentiële woorden dik gedrukt. Net als op haar debuutalbum wordt ze bijgestaan door de zeer ervaren producers Reyer Zwart en Frans Hagenaars. Het levert andermaal een tijdloos album op met hier en daar zelfs wat Stones invloeden, zoals bijvoorbeeld in The Rock Steady Creeper.

Degenen die An Average Woman in de kast hebben staan zullen vast en zeker een plaatsje in gaan ruimen voor Molten Rock.

VanWyck live:

17-11 HOLTHEES: Mariakapel
22-11 GOUDA: Acoustifest
24-11 TIENGEMETEN: Herberg Tiengemeten (uitverkocht)
30-11 OOSTZAAN: Theater De Kunstgreep
01-12 NIJMEGEN: LUX
07-12 AMEN: De Amer (uitverkocht)
13-12 GORINCHEM: Theater ’t Pand
01-02 OOST-SOUBURG: Razzmatazz
03-02 EINDHOVEN: Meneer Frits
08-02 WAGENINGEN: Junushoff

De solocarrière van Christine Oele stond met haar schitterende debuutalbum An Average Woman meteen op de kaart. Het werd terecht bedolven onder de lovende kritieken. Zelf noemde ik het een beklijvend droomdebuut. Overigens had Christine, die als artiestennaam de achternaam van haar oma gebruikt, niet bepaald een doorsnee jeugd in Nieuw-Zeeland. “Nieuw-Zeeland was belangrijk voor me omdat dat de plek was waar ik bewust werd van mijzelf en mijn omgeving, waar ik leerde lezen en schrijven en waar ik begreep dat taal verschillende werelden herbergt. Omdat ik leerde lezen in het Engels, terwijl dat niet mijn moedertaal was, denk ik dat ik me extra bewust was van de woorden, van wat ze betekenden.”.

Ook op haar intussen ambitieuze vierde album The Epic Tale of the Stranded Man weegt ze haar woorden nog steeds zorgvuldig af. Het is een heus conceptalbum geworden. Een man spoelt zwaargewond aan op een eiland. Hij weet niet meer wie hij is of waar hij vandaan komt. Een vrouw ontfermt zich over hem, ze neemt hem mee naar haar huis en verpleegt hem. Tijdens zijn ziekbed vertelt ze hem verhalen over haar eiland. Wonderlijke vertellingen over wonderlijke bewoners, over monsters die in grotten wonen, meisjes die zeewier verkopen en zwervers die de waarheid in pacht hebben. In de koortsige dromen van de gestrande man mengen haar verhalen zich met schaduwen uit zijn donkere verleden.

De teksten roepen bij de luisteraar veel vragen op. Is hij slachtoffer of dader, is hij ontsnapt of gevangen? Kan hij gered worden of is zijn einde nabij? Gelukkig verschijnt er een vrouw op het toneel, zal zij hem kunnen redden? Het eerste en het laatste nummer zijn geschreven vanuit het perspectief van de vrouw, in de andere nummers zijn we in het hoofd van de gestrande man en volgen we zijn koortsige pad naar herstel.

Muzikaal staat het album als een huis. Christine vond vooral inspiratie in broadside ballads, oude Engelse verhalende liederen die vaak uit meerdere delen bestaan. Vanwege de titel vond ze dat het album een episch nummer moest hebben. Afsluiter My Baby Rides a Dark Horse werd geïnspireerd door Gillian Welchs I Dream a Highway en Bob Dylans Red River Shore, twee door haar al lang gekoesterde liedjes.
Dat Leonard Cohen ook nog steeds een inspiratiebron vormt hoort de luisteraar al in opener The Stranded Man, waarop Christine op subtiele wijze wordt begeleid door het strijkkwartet rondom violiste Marieke de Bruijn.

Haar debuutalbum kende in Europa Espaces een wat steviger nummer. Nu is die rol weggelegd voor het geweldige The Havoc Wreaker, waarop Reyer Zwart het beste in zichzelf naar boven haalt. Hopelijk komen op een volgend album meer van dit soort nummers terecht.

Soms heeft Christine slechts alleen Zwarts hulp nodig. Op Seaweed Seller en het mij kippenvel bezorgende The Dragon wordt Christines zang alleen begeleid door de akoestische gitaar en het toetsenspel van Zwart.

Zoals altijd is Christines zang regelmatig melancholisch en soms zelfs getormenteerd. Uiteraard is het album weer opgenomen in de vertrouwde omgeving van de SSE Noord studio van Frans Hagenaars. Samen met Frans en Reyer produceerde Christine het album. Het artwork is voortreffelijk verzorgd. De master werd gemaakt door Darius van Helfteren. In de loop der jaren is me wel duidelijk geworden, waarom ik zijn naam dikwijls op albums zie prijken. Met The Epic Tale of the Stranded Man heeft Christine haar fraaiste album uit haar oeuvre afgeleverd.

VanWyck live:

08-04 AMSTERDAM : Concerto (Album release instore)
09-04 WAGENINGEN : Theater Junushoff
15-04 HEERLEN : Nieuwe Nor
22-04 DEVENTER : Mimik
23-04 VOORBURG : Theater Ludens
29-04 MEPPEL : Schouwburg Ogterop
15-05 HEERHUGOWAARD : Cool Kunst en Cultuur
20-05 TWISK : Theaterkerk Hemels
22-05 AMSTERDAM : Meervaart
24-05 DEN BOSCH : The Blue Room Sessions, Verkadefabriek
04-06 ANDEREN : Nijend24
17-06 KORTGENE : Eindeloos Eiland Festival
10-07 AUSTERLITZ : Beauforthuis
23-07 ALKMAAR : Zomer op het Plein

Begin dit jaar verscheen het langverwachte tweede album Peacemaker van Vera Sola, waar Erwin Zijleman van Krenten uit de pop toen een enthousiaste recensie over schreef. Vera Sola is het alter ego van Danielle Aykroyd, die in 1989 in Los Angeles werd geboren als dochter van acteur Dan Aykroyd en actrice Donna Dixon. Na een carrière als actrice en dichter, richtte ze zich in 2018 op een muzikale carrière. De song The Ghostmaster’s Daughter viel destijds buiten de boot voor Peacemaker, omdat het thematisch en sonisch gezien niet op paste. De afgelopen maanden werden het nummer echter een publieksfavoriet en besloot ze de EP Ghostmaker op te nemen. Hierop staan ook drie kale versies van The Line, Hands, Get Wise, die al terug te vinden waren op Peacemaker. Door de sobere invulling van slechts gitaar en zang, komt haar fraaie zang veel beter tot zijn recht en direct binnen. Slechts sporadisch krijgt ze hulp, op The Line verzorgt Marissa Nadler de achtergrondzang en op afsluiter Waiting for You wordt ze begeleid door The Milk Carton Kids. Voor diegene die nog niet bekend zijn met haar muziek is Ghostmaker volgens mij het ideale startpunt, omdat haar twee volwaardige albums redelijk eigenzinnig zijn.

Vera Sola live :

08-12 DEN HAAG : HINK Festival, PAARD

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Net als in Nederland is het aantal Americana artiesten in Groot-Brittannië groeiende. Een van die nieuwkomers daar is Vera van Heeringen. Haar wieg stond ooit in Nederland, echter na een studie Engels in Chester werd ze verliefd op Jock Tyldesley en vestigde zich definitief in Wales.

Met Jock speelde ze vijf jaar in het komische muziekgezelschap The New Ropes (denk aan de absurde humor van Monty Python) tot aan de geboorte van haar tweede kind, dochter Rosa in 2010 en toeren verder niet meer mogelijk was. De groep maakte een album, Myoosick, en houdt overigens in oktober op te bestaan.

Proper Brew is Vera’s tweede album. De hoes vind ik overigens enigszins lijken op die van My Remembrance of You van Diana Jones, ook een Americana artiest die als basis de muziek uit het Appalachengebergte heeft. Proper Brew kreeg al de nodige lovende kritieken in Groot-Brittannië, mijns inziens terecht.

Naast liedjes met als basis de Americana maakt ze ook liedjes die meer de singer songwriter kant op gaan, zoals het prachtige, ingetogen Milk and Honey. Maar ook een aanstekelijk, vrolijk en swingend nummer als Riverside House. Niet alleen is Vera een begenadigd liedjesschrijver, daarnaast beheerst ze de door haar bespeelde instrumenten erg goed, zoals in Never Enough Time en het instrumentale Proper Brew.

Laatstgenoemde wordt virtuoos uitgevoerd samen met Kris Drever van Lau. Een grote groep vrienden verleende hun medewerking aan het album en zeker niet de minsten. Naast Kris Drever, Rayna Gellert ( haar laatste album werd ook voor Folk Lantern gerecenseerd), Tim O’Brien, M G Boulter, Dave Luke, Andy Seward, Dirk Powell, Dave Proctor, Ian Kelly, Sam Sweeney, Neil McSweeney en uiteraard manlief Jock.

Deze musici staan garant voor een zeer smaakvolle inkleuring van de liedjes. De titel is overigens niet alleen een verwijziging naar een lekkere kop koffie of thee, maar meer nog een verwijzing naar de eerste blauwe plek die dochter Rosa opliep. Bruise is een moeilijk woord voor kleine kinderen en wordt dan al snel brew.

De cd is een prachtig verzorgd product geworden, een uitklapbare hoes met uiteraard een tekstboekje toegevoegd. Vera is absoluut een artieste om in de gaten te blijven houden iets wat ik zeker zal gaan doen.

Soms heb je albums, die je meteen vanaf de eerste beluistering bij de lurven grijpen, Won’t Be Broken is er zo een. Het betreft het derde album van Nederlandse singer-songwriter Vera van Heeringen, maar al geruime tijd woonachtig in het Verenigd Koninkrijk. Geboren in Alphen aan den Rijn en opgegroeid in Den Haag.

Mijn eerste, prettige kennismaking met haar muziek was voorganger Proper Brew, waarover ik een enthousiaste recensie schreef. Aan dat album werkten een aantal uitstekende muzikanten mee zoals Dirk Powell, manlief Jock en haar trioleden Dave Luke en Andy Seward. Ze geven ook hier allemaal acte de présence. Opvallende nieuwe naam is Dave Formula, de voormalig toetsentovenaar van de new waveband Magazine.

Vera schrijft liedjes met vaak interessante onderwerpen. Sleep Song werd geïnspireerd door het Japanse fenomeen capsulehotel. “Het idee dat je gewoon heel hard door kunt werken, 24 uur per dag en dan af en toe een “slaapje” kunt kopen, past bij het moderne leven.”, aldus Vera. Overigens geen nieuw idee, het eerste capsulehotel werd reeds in 1979 geopend en waaide in het vorige decennium over naar Europa.

Ook interessant is het verhaal achter Gather the Words. Het lied gaat over de tragische dood van Amédé Ardoin, een cajun accordeonist uit Louisiana. Meer achtergrondinformatie kun je eventueel hier : Amede Ardoin - CreoleGen lezen. Vera is overigens een hartstochtelijk liefhebber van cajun muziek, zo zelfs dat ze nu accordeon leert spelen.

Soms houdt ze haar onderwerpen dichter bij huis, zoals in het bloedmooie Dancing Shoes. Het handelt over haar recent aan dementie overleden oma gezien door de ogen van haar moeder. Met die wetenschap hakt het liedje er behoorlijk in bij de luisteraar.

Luchtiger is het onderwerp van opener Gods. Op een dag zat Vera op de bank gitaar te spelen, toen haar zoon plotseling vroeg “'mama, if you were a god, what would it be?”. Vervolgens ontspon zich een gesprek over Griekse mythologie, waarin haar zoon erg geïnteresseerd is.

Blankets schreef Vera nadat ze het boek “Hoe ik Talent voor het leven kreeg” van de Irakese schrijver Rodaan Al Galidi had gelezen. Galidi beschrijft in het boek het proces van jaren wachten als asielzoeker op een verblijfsvergunning en de onderzekerheid die ermee gepaard gaat.

Net als op de voorganger ook nu weer een instrumentaal nummer. In White Tip etaleert Vera haar virtuoze kwaliteiten op akoestische gitaar. Muzikaal gezien is ze niet echt in een hokje te plaatsen, ze zweeft ergens tussen americana, country, folk tot zelfs wat cajun invloeden.

Haar prachtige liedjes worden naar een nog hoger niveau getild door de uitstekende muzikanten, die volledig in dienst van de liedjes spelen. Daarnaast beschikt Vera ook nog eens over een zeer aangename stem.

Alle ingrediënten voor een geslaagd album zijn aanwezig. Sterker nog, Won’t Be Broken behoort tot de allermooiste releases, die ik dit jaar hoorde. In april was Vera hier voor enkele optredens met haar trio, hopelijk komt ze snel terug!

In april verscheen het bijzonder fraaie album Op de Terugweg van Nergens van André van den Boogaart en De Tornado’s. Tot die geweldige begeleidingsband behoren ook Joost Verbraak en Jan van Bijnen, twee door de wol geverfde muzikanten.

Er is een grappige parallel tussen het lied Kruisweg-Erotiek van van den Boogaart en de sfeervolle opener In This Bordertown op het tweede album Endless Road van het duo. Beide songs hebben betrekking op het bij fietsers erg populaire, Belgische grensplaatsje Meersel-Dreef (gelegen onder Breda). Ze schreven en arrangeerden In This Bordertown samen.

Wat me vooral opvalt is de interessante inkleuring van de songs door deze multi-instrumentalisten, zoals in het zeer aanstekelijke So He Grabbed His Bags, de onweerstaanbare sousafoon is echt een vondst. Een nummer trouwens met de nodige bluegrass-elementen.

In hun liedjes is vooral de invloed van New Orléans en van Tom Waits te horen. Een fraaie ode is gericht aan Levon Helm in Levon, de drummer van The Band, ook een grote inspiratiebron van de heren. Het bijzonder fraaie titelnummer is instrumentaal met gevoelig trompetspel van Joost. Hij schreef het en het is een loftuiting voor de bekende filmcomponisten Nina Rota en Ennio Morricone.

Voor een afwisselende en dansbare noot zorgt Victoria, een liedje over hoop en vertrouwen. No is een eerbetoon aan een andere held van het duo, Johnny Cash. Maar het kan ook gezien worden als een liedje over een onvermurwbaar persoon, want bijna iedere regel begint met no. Live spelen ze trouwens graag de Cash klassieker Ring of Fire, geschreven overigens door diens vrouw June en Merle Kilgore.

De invloed van Tom Waits hoor je goed terug in Stringhorn. De New Orléans invloeden hoor je het duidelijkst in het vrolijke One Hand in My Pocket. Bluesy is het feelgoodnummer Dress Up Marcelia over een meisje wat maar eens aan de slag moet. Een nummer wat naar veel meer smaakt. In afsluiter Hands in Mine overheerst melancholie en weemoed en wat past daar beter bij dan een Chet Baker-achtige trompetsolo en zang?

Endless Road is een verrassend en afwisselend album vol interessant ingekleurde liedjes.

Totaal onbekend was Vicky Emerson voor mij, totdat Wake Me When the Wind Dies Down onder mijn aandacht kwam. Vicky woont in Minneapolis en maakt muziek, die een mix is van blues, folk en traditionele country.

Direct bij de beluistering van opener Under My Skin veerde ik op uit mijn stoel. Dit uiterst aanstekelijke nummer trok meteen mijn volledige aandacht. Ook werd duidelijk dat Vicky zich op dit album omringd heeft met uitstekende begeleiders.

Haar uiterst aangename stem komt volledig tot zijn recht in het ingetogen Rattle Shake. Hier valt voor eerst ook het fraaie vioolspel van Jake Armerding op. Haar stem lijkt hier enigszins op die van Katy Moffatt.

Tot de prijsnummers op deze fraaie cd behoort zeker Long Gone. Stilzitten bij dit nummer is volgens mij zelfs nog niet mogelijk in een dwangbuis. Long Gone is duidelijk beïnvloed door de muziek uit de Balkan. Ook hier schittert Jake Armerding weer. De toevoeging van de accordeon is ook erg fraai.

Vooral het tokkelende gitaarspel in Silhouette valt op, naast de melancholische zang. Ter afwisseling is het ritmische Runaway Train wat steviger. Het is duidelijk dat Vicky over een flexibele stem beschikt.

Dat wordt nog meer duidelijk in het traditionele countrynummer Save All My Cryin’ (For Sunday Afternoons). Als je het hoort, is het nauwelijks voor te stellen, dat Vicky een verleden in de jazzmuziek heeft en een klassiek geschoolde pianiste is. Ze speelt trouwens al sinds haar zesde piano, echter niet op Wake Me When the Wind Dies Down.

Bijzonder bevallig is Dance Me Into the Night, vooral de zang en viool. Tot mijn favorieten behoort zeker September Midnight, voorzien van een prachtige bijdrage van mandoline en gitaar. Afsluiter vormt het vrolijke, uptempo Follow the Moon.

Inspiratie voor haar songs vond ze door te luisteren naar JD McPherson, Chris Stapleton en Jason Isbell, en in de muziek van haar persoonlijke favorieten, Lucinda Williams en Emmylou Harris. Vicky blijkt niet alleen een goede zangeres, maar is ook een uitstekend songschrijver. Ze schreef alle liedjes op twee na helemaal alleen.

Wake Me When the Wind Dies Down vergaarde het afgelopen half jaar al veel zeer lovende recensies in Amerika, waaronder van No Depression. Volgens mij terecht. Het kan gerekend worden tot de allermooiste Americana releases van 2016.

Vreemd dat ik nog nooit een album besprak van Villagers, de Ierse indie folk band rondom frontman Conor O’Brien. En dat terwijl ik de groep nauwgezet volg sinds hun debuutalbum Becoming a Jackal. Tot op heden was, net als voor veel anderen, hun voor de Mercury prize genomineerde album {Awayland} mijn favoriete schijf van hen.

Om maar met de deur in huis te vallen, daar gaat het ijzersterke That Golden Time nu verandering in brengen. Na het nogal gevarieerde Fever Dreams keert O’Brien terug naar de intimiteit van eerdere albums. Zoals we van O’Brien gewend zijn de arrangementen subtiel en zitten de songs weer melodisch goed doortimmerd in elkaar. In zijn teksten klinken zijn hoop, angst en dromen door.

That Golden Time ontleent zijn naam aan het vijfde nummer, dat tevens dienst doet als de eerste single van het album. “Ik wilde dat de warmte van de plaat weerspiegeld werd in de titel”, legt O’Brien uit. “Het nummer raakt ook een thema dat steeds weer opduikt, van romantiek versus realisme. Hoe kun je ambitieuze ideeën hebben over jezelf en de wereld om je heen, terwijl je geconfronteerd wordt met een harde, koude realiteit? De wrijving interesseerde mij.”

De video voor “That Golden Time” is geregisseerd door Rok Predin en is een mooie knipoog naar de hoes van het album, waarop een mot staat afgebeeld, een vehicle voor O’Brien’s gevoelens, gedesoriënteerd door de constante schittering van het mobiele scherm. ‘De mot raakt in de war door de vlam,’ merkt O’Brien op, ‘en zal op tijd sterven.’.

“Het is waarschijnlijk het meest kwetsbare album dat ik heb gemaakt. Ik speelde en nam alles op in mijn appartement, en uiteindelijk, tegen het einde, nodigde ik mensen uit.”, aldus O’Brien. Zo kreeg hij onder andere hulp van de Ierse legende Dónal Lunny (Planxty, The Bothy Band) op bouzouki en de Amerikaanse songwriter en multi-instrumentalist Peter Broderick op viool. Persoonlijke favorieten zijn I Want What I Don’t Need en No Drama. Het zou me niet verbazen als het persoonlijke That Golden Time in veel eindejaarslijsten zal gaan opduiken.

Villagers live :

27-05 BRUSSEL : Ancienne Belgique
28-05 AMSTERDAM : Paradiso
29-05 ROTTERDAM : LantarenVenster

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Op het vorig jaar verschenen album Lichtbreuk was Parijs al eens een inspiratiebron voor dichter/singer-songwriter Vincent Corjanus, wat tot uiting kwam in het liedje Altijd Parijs. Op zoek naar inspiratie vertrok Vincent dit voorjaar per trein naar de Franse lichtstad. In Parijs aangekomen vergat hij in de metro zijn reiskoffer. Gelukkig zat in de koffer een cd van hemzelf en kreeg hij al spoedig op sociale media berichten dat zijn koffer gevonden was. Helaas was er veel uit de koffer gestolen, maar het belangrijkste zat er nog in, zijn microfoon.

Vincent verbleef net buiten het centrum, in Maison-Blanche, maar hing vooral rond in Quartier Latin, voor veel mensen het mooiste stukje Parijs. Vroeger woonden hier bekende Franse schrijvers zoals Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir en Albert Camus. In 1968 vonden hier de bekende studentenrellen plaats. Tegenwoordig wordt het bevolkt door bohemiens, intellectuelen, artiesten, schrijvers en studenten. Een omgeving waar Vincent zich dan ook als dichter als een vis in het water voelde.

Vincent is een jongeman met een oude ziel. Bovendien heeft hij een muzieksmaak, die je eerder bij een zestigplusser zou aantreffen, denk aan bijvoorbeeld Pink Floyd, Fleetwood Mac en The Smiths. Wat betreft Nederlandstalige muziek is Frank Boeijen al sinds jaar en dag zijn grote voorbeeld. Allebei vinden hun kracht voornamelijk in hun poëtische teksten. Dat geldt ook weer voor Vincent’s nieuwste album Een Melancholische Dans door de Nacht.

Uiteraard worden zijn pop songs ook dit keer opgefleurd met een vleugje elektronica. Overigens kropen de songs pas mij onder de huid na de nodige luisterbeurten, maar bevalt het me intussen nog beter dan voorganger Lichtbreuk. De titel van de song De Ontdekking van de Hemel blijkt trouwens inderdaad een knipoog naar het gelijknamige magnum opus van Harry Mulisch te zijn. Vincent treedt aanstaande zondag om 14.00 uur op in ’t Ukien aan de Korteweg in Kampen. De zaal gaat open om 13.00 uur. Hij draagt dan ook een aantal gedichten voor die hij in Parijs schreef. De toegang is gratis.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Op het populaire muziekforum Musicmeter zie ik de naam van Vincent Corjanus met enige regelmaat voorbijkomen, vooral bij cd’s van Frank Boeijen. Door zijn bijzondere, weinig voorkomende achternaam klikte ik een jaar of wat geleden uit nieuwsgierigheid op zijn profiel en zag dat hij een eigen website heeft.

Journalist, poëet en liedjesschrijver Vincent Corjanus (27) is geboren in Zwolle, maar woonachtig in Kampen. De roots van de familie Corjanus liggen echter op het voormalige eiland Schokland. De daar van de visvangst levende bevolking leefde erg geïsoleerd. Ze hadden een geheel eigen kledingstijl en spraken een eigen soort Nedersaksisch dialect. Tegenwoordig wordt het gerekend tot het Werelderfgoed.

Het is een plek waar Vincent graag en regelmatig komt en schreef er al een liedje over wat nog niet is uitgebracht. Zelfs nu nog geeft Schokland het een gevoel dat je op een eiland bent. Vincent komt blijkbaar graag op eilanden, want zijn tweede cd Lichtbreuk werd voor een groot deel opgenomen in Belle Fleur op Terschelling, de rest in zijn thuisstudio.

Vincent timmert al sinds zijn zestiende aan de weg, voornamelijk met dichtbundels. In nog geen 10 jaar tijd schreef Vincent meer dan 800 gedichten, 100 liedjes en deed hij meer dan 100 optredens, dwars door Nederland. De nieuwe release Lichtbreuk bevat zowel een cd als een dichtbundel met 100 fonkelnieuwe gedichten.

Op het eerste binnenblad van de dichtbundel staan de tekstregels te lezen : “And you run, and you run to catch up with the sun but it’s sinking Racing around to come up behind you again.“. Regels afkomstig uit het Pink Floyd nummer Time, afkomstig van de klassieker Dark Side of the Moon. Hierdoor rees bij mij vraag of de titel Lichtbreuk soms een verwijzing zou kunnen zijn naar de iconische hoes van DSOTM.

“De titel is ontstaan op Terschelling, op de plek waar ook de coverfoto is gemaakt. De bunkers bij Formerum Aan Zee. Waar de zon de zee kust. Het moest daarnaast haaks staan op de titel van mijn vorige boek “Nachtgeluk”. Als een soort positieve doorbraak. Omdat het vorige project nogal zwartgallig was. Dark Side of the Moon past daar wat mij betreft perfect bij. Ik heb het album veel gedraaid de afgelopen jaren. En zelfs een tattoo van laten zetten. Thema's van Dark Side of the Moon zou je misschien terug kunnen vinden in een aantal liedjes.”, aldus Vincent.

Vijftig jaar na dato staat deze iconische hoes van DSOTM overigens op het moment weer volop in de belangstelling. Sinds volgende week donderdag maakt het deel uit van de expositie The Art of Hipgnosis in het Groninger Museum, waar ook nog hoezen te zien zijn van Led Zeppelin, Genesis, Paul McCartney, Peter Gabriel & 10cc die de bekende Londense ontwerpstudio Hipgnosis in het verleden maakte.

Misschien interpreteer ik als Vincent ergens op het album zingt over die dichter met zijn gekke haar het verkeerd. Ik krijg het idee dat Vincent zichzelf een beetje als een buitenbeentje ziet. Volgens Vincent werpt hij voorgoed taboes, schaamte en spijt van zich af. Het gevolg is een frisse kijk op het leven, de vergankelijkheid en de liefde. In een wereld waarin we niet stilstaan, maar rennen. Een “Lichtbreuk” verscheen per toeval aan de donkere hemel. Deze gedichten en liedjes geven de luisteraar de ruimte te reflecteren, stil te staan en te genieten van het onvolmaakte. Van het donker naar het licht en alles wat daartussen ligt.

Een van gedichten, “Sociale Media” genaamd, schreef hij nadat hij een keer Jules Deelder had geïnterviewd. Favoriete track is voor mij de korte, ingetogen wat van de overige popsongs afwijkende afsluiter en titelsong Lichtbreuk. De presentatie is aanstaande zaterdag om 20:30 uur in Grand Café Zuijdt in Zwolle. Voor de overige optredens zie Vincents website. De boek en cd zijn bij Vincent te koop voor € 18,99 inclusief verzendkosten.

Echte interesse in muziek kreeg Texaan Vincent Neil Emerson nadat hij voor het eerst de muziek van Townes van Zandt hoorde. Hij begon veel op te treden in voornamelijk kroegen rondom Ford Worth. In 2019 verscheen zijn debuutalbum Fried Chicken and Evil Women. Uiteindelijk krijgt hij dankzij Canadees Colter Wall de nodige bekendheid, doordat Wall hem mee op tournee nam. Intussen een goede vriend van hem en ook te horen op zijn nieuwe album Vincent Neil Emerson. Voor dit album trok hij de stoute schoenen aan en stuurde demo’s van de liedjes naar Rodney Crowell, die danig onder de indruk was. Crowell aanvaardde gretig de producersrol en zorgde ook voor het uitgelezen gezelschap muzikanten op het album. De liedjes werden in een korte periode geschreven. Het album is een grote stap voorwaarts in de carrière van de negentwintigjarige Emerson. Hij groeide trouwens op bij zijn alleenstaande moeder, een afstammeling van de Choctaw-Apache. Hij eert zijn afkomst met het prachtige The Ballad of the Choctaw-Apache. Het is een gevarieerd album, naast country, hoor je onder andere Texmex invloeden, Ierse invloeden (White Horse Saloon) tot aan zigeunerjazz in afsluiter Saddled Up and Tamed. Emerson is een geboren verhalenverteller, zijn liedjes hebben een catharsische werking en zijn recht voor zijn raap en vaak plastisch. Regels als “If you can’t swim you better learn to drown” zijn meteen duidelijk voor de luisteraar. Emerson maakt niet alleen indruk op Crowell, maar ook op mij. Ik denk dat Emerson uit zal gaan groeien tot een van de belangrijkste nieuwe woordvoerders in de traditie van grote verhalenvertellers.

Na het vertrek van Elsa Bekman in 2019 zocht garage soulband The Tibbs een nieuwe zangeres. De keuze viel uiteindelijk op Roxanna Hartog. Toevallig had de gitarist van The Tibbs, Paul Jonker, net op dat moment het plan opgevat om een nieuwe band te gaan formeren. Zangeres Kim Berger had ook meegedaan aan de audities bij The Tibbs. Jonker was danig onder de indruk van haar vocale kwaliteiten en vroeg haar voor zijn nieuwe soul en funk band Vintage Dutch. De groep wilde zichzelf snel op de kaart zetten. De eerste single It Must Be Love verscheen al in november 2019. Het nummer werd meteen opgepikt door de landelijke radio en kwam terecht in playlists op Spotify en werd soultip van de maand op Radio 2. Het vijftal bestaat naast Jonker en Berger uit Walter Gieling (drums), Yvo Wolfsbergen (bas) en Ruben de Ruiter (percussie). De opnames vonden plaats in Jonkers eigen studio Sub45 in Aartswoud. Het debuutalbum bevat een mix van een dozijn swingende en relaxte nummers met een behoorlijk eigen signatuur. Elf werden geschreven door Jonker en Berger, 99 Lbs werd geschreven door Memphis soullegende Ann Peebles en haar man Don Bryant. Zij vereeuwigde dit nummer onder de naam 99 Pounds op haar klassieker Straight from the Heart. De hoes van In My Own Voice lijkt een knipoog naar die hoes, beide afgebeelde zangeressen hebben hun hoofd iets naar boven toe gebogen. Berger is een uitstekende zangeres, die het repertoire volledig naar haar hand zet. In My Own Voice is een overtuigend bewijs dat ook in Nederland buitengewoon goede soul en funk wordt gemaakt. Het is trouwens de tweede fraaie release van Concerto Records binnen een week tijd, na het eveneens prachtige In de Regen van Janne & De Vogels.

Door het gisteren verschenen, lichtvoetige album Les Barricades Mystérieuses van de Brusselse pianiste Paulette Verlée kreeg ik de behoefte om weer eens de cultklassieker From Gardens Where We Feel Secure te beluisteren. Virginia Astley is een dochter van componist Edwin Astley, die muziekthema’s schreef voor series als The Saint, Danger Man, Department S en Randall and Hopkirk. Reeds op haar zesde begon ze piano te spelen en op haar veertiende ook fluit. Alhoewel ze klassiek getraind is, is haar muziek altijd avontuurlijk en rijk aan experiment geweest. Na deel uitgemaakt te hebben van enkele, niet succesvolle bandjes richtte Astley zich op een solocarrière.

Debuutalbum From Gardens Where We Feel Secure verscheen in 1983 op Rough Trade, dat toen pas een paar jaar bestond. Ze nam het zonder enkele druk met producer Russell Webb op en dat is goed terug te horen. Een praktisch geheel instrumentaal album dat al improviserend tot stand kwam. Het enige wat Astley vooraf gepland had was dat de muziek een zomerse sfeer moest uitstralen. De muziek is lichtvoetig, harmonieus, sereen, regelmatig opgewekt en soms hypnotiserend.

Voor een belangrijk deel wordt de sfeer medebepaald door de gebruikte veldopnames van onder andere kerkklokken, schapen, kinderen en vogels (waaronder een uil). Haar pianospel staat centraal, maar daarnaast zijn ook enkele blaasinstrumenten te horen. Sinds de release is de populariteit terecht gestaag gestegen. Helaas was het album lange tijd bijna onleverbaar en was het alleen tegen woekerprijzen te koop. Gelukkig bracht Astley het album twee jaar terug in eigen beheer opnieuw uit. Op haar Bandcamppagina is het te koop voor zo’n 19 Euro inclusief verzending. Nog steeds een absolute aanrader.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Het was niet alleen de verstilde hoes van Mist die mijn nieuwsgierigheid opwekte. Het enige maanden geleden verschenen, uitstekende album Windveren van Boudewijn de Groot vergrootte mijn belangstelling. Alleen al de opener Aarde hiervan maakt het album meer dan het beluisteren waard.

De connectie tussen de twee albums is het hartverscheurende Hoe Meer Ik Dichterbij Kom waarop de Groot in de tekst zich richt tot zijn te vroeg gestorven moeder. De muziek is echter van George Kooymans. “Hij zong de demo thuis zo verschrikkelijk goed in dat die het verdient bekend te worden. Zijn versie staat nu op de derde plaat van Vreemde Kostgangers. Daarmee is het lied voor iedereen die zich ermee kan identificeren.”, aldus de Groot. Een constatering die ik volledig onderschrijf, want Kooymans trekt het nummer volledig naar zich toe.

De twee voorgaande albums van dit trio ken nog niet en blijkt Kooymans als Nederlandstalige zanger voor mij erg overtuigend. Zijn intonatie doet mij, met name in Fender Strat waarin hij zijn 88 gitaren bezingt, enigszins denken aan Raymond van het Groenewoud. Overigens is Kooymans al zo’n vijftig jaar woonachtig in het Belgische Rijkevorsel, waar hij ereburger is.

Mist is opgedragen aan het derde lid van Vreemde Kostgangers, de vorig jaar april overleden Henny Vrienten. Het was zijn nadrukkelijke wens dat album er nog zou komen. Van hem is de ingetogen opener en titelsong, waarin weersgesteldheid wordt gebruikt als een vorm van emotie. Een typische Vrienten song is Tijd Tekort, want nu een wat wrange context heeft. Ook bevat het spitsvondige regels als:

“waarom heeft een dag maar twaalf uren
Hij mag van mij wel dubbel zo lang duren”

De mooiste bijdrage van de Groot vind ik het melodisch bijzonder fraaie en ingetogen Bladzij Na Bladzij. Het refrein ervan blijft meteen hangen. Favoriete track is echter het door Kooymans gezongen en door Thé Lau geschreven De Liefde Kent Geen Tijd. Het zijn vooral beschouwende liedjes van heren op leeftijd. Volgens de Groot een waardig slotakkoord voor een illuster trio en dat klopt als een bus.