Op zijn elfde werd Ed de Smul getroffen door het muziekvirus. Gekluisterd aan bed kreeg hij van een vriend een gitaar cadeau om de tijd te doden. Al spoedig kende hij zijn eerste akkoorden en ontdekte hij de muziek van Bob Dylan, Lyle Lovett, John Hiatt, maar ook van Cat Stevens.

Intussen is Ed gepokt en gemazeld, een rasmuzikant, die zijn sporen in de blues ruimschoots verdiend heeft. Vanaf 2010 heeft hij zijn eigen bluesband Ed and the Gators, waarin ook bassist Stefan Boret van zijn nieuwe band speelt. De Ed de Smul Band bestaat verder uit Tom de Poorter (gitaar, banjo en achtergrondzang), Kay van de Casteele (drums) en dochterlief Silke (achtergrondzang).

Dankzij haar kwam ik Ed op het spoor, want zij bracht vorig jaar haar debuutalbum Strange uit, waarop Ed een belangrijke rol speelde. Het was en is trouwens mijn favoriete album van vorig jaar.

De hoes van Hardworking Man is goed gekozen. Ed staat afgebeeld met cowboyhoed op een veranda in Clarksdale, Mississippi. Clarksdale, de bakermat van de blues. De geboorteplaats van Muddy Waters, Johnny Lee Hooker, maar ook van soullegende Sam Cooke. De cowboyhoed staat symbool voor de countryinvloeden, die te vinden zijn op het album.

Het idee spookte namelijk al een hele tijd door zijn hoofd om een americana-cd te maken. Met zijn huidige band heeft hij daadwerkelijk de goede klik om dat verwezenlijken. Hardworking Man is voornamelijk een mix van songs met blues- en countryinvloeden.

Het schrijven van liedjes gaat Ed zeer gemakkelijk af. Liedjes over verloren en onbeantwoorde liefdes, het op zoek zijn naar jezelf, road songs, en liedjes over hoe volgens hem regelmatig tegen muzikanten aan wordt gekeken. Ed heeft het vermogen om liedjes met ijzersterke refreinen te schrijven.

Het spelplezier is duidelijk terug te horen. Bovendien worden de liedjes fraai ingekleurd, vooral door Tom de Poorter op gitaar. Luister eens naar het zeer inventieve gitaarspel in afsluiter Number One, dat verfraaid wordt met originele gitaarloopjes.

Ed zelf is een uitstekend zanger, die daarnaast regelmatig met ziel en zalig op zijn mondharmonica blaast, daarbij ondersteund door een opstuwende ritmesectie. Naast blues en country worden we getrakteerd op southern rock.

In Guilty as Charged wordt The Allman Brothers Band naar de kroon gestoken. Still on my Mind zou ook geschreven kunnen zijn door John Hiatt. Mijn favoriete track is Number One, maar ik kan me voorstellen, dat ieder ander nummer tot favoriet gekozen kan worden. Het is een album, waar je heel gemakkelijk naar teruggrijpt, vanwege het relaxte karakter en het ijzersterke songmateriaal.

Hardworking Man is te koop via de website van Ed, de cd releaseshow zal vrijdag 29 september plaatsvinden in Stat68 in Aalter.

Zo’n zeven jaar geleden besloot Backyard Tire Fire frontman Edward David Anderson, dat het na acht albums en talloze optredens tijd werd voor een solocarrière. Zijn ambitieuze solodebuut Lies & Wishes uit 2014 werd geproduceerd door Steve Berlin van Los Lobos en kreeg lovende recensies van onder anderen No Depression.

Ook ik was uitermate enthousiast en Steve Berlin omschreef de kwaliteiten van Ed als “Ed is at a peak right now, writing at an extremely high level”. Er bestaat blijkbaar gerechtigdheid, want op 16 november krijgt het album eindelijk een Nederlandse release. Het soulvolle Lower Alabama: The Loxley Sessions verscheen reeds een jaar na het debuut.

Voor Chasing Butterflies nam Ed wat langer de tijd. Producer van dienst is deze keer Jimmy Nutt (SteelDrivers) en was een gouden greep. Nutt koos voor een aantal lokale muzikanten om Ed te assisteren. Het klikte uitermate goed onderling en er ontstond een bijzondere chemie in de studio.

Ed is het liedjes schrijven nog niet verleerd blijkt direct uit de vrolijke opener Harmony. Heerlijk stompend ritme, opvallende en aanstekelijke gitaarloopjes, warm orgelspel en een refrein wat onmiddellijk blijft hangen en ook deze keer was ik direct verkocht.

Waar gebeurd is The Ballad of Lemuel Penn. 1964 was een uitermate roerig jaar in de Amerikaanse geschiedenis. In de bekende film Mississippi Burning wordt het verhaal verteld over de mensenrechtenactivisten J. E. Chaney, Mickey Schwerner en Andrew Goodman, die vermoord werden in Mississippi door leden van de Klu Klux Klan.

Minder bekend is het verhaal van luitenant-kolonel Lemuel Penn, die eveneens in datzelfde jaar door twee leden van de KKK werd vermoord, echter de daders werden door een geheel witte jury vrijgesproken. Een van de twee daders, Howard Sims, werd overigens in 1981 zelf vermoord. Anderson weet hier kernachtig aan te geven waar de song over gaat: “”Lemuel Penn was a good man and somebody’s kin, Lemuel Penn was a good man and dies because of his own skin”.

De teksten zijn nog beter dan op voorgaande albums, zoals The Best Part bewijst. Een nummer wat direct blijft hangen. Ed gebruikt op intelligente wijze metaforen in het onweerstaanbare Bad Tattoos. Het voert te ver om alle liedjes te bespreken, maar de overige liedjes zijn van hetzelfde kaliber. Het album werd opgedragen aan zijn vader, die hem gitaar leerde spelen.

Chasing Butterflies is Eds mooiste album tot nu toe en dat zegt volgens mij genoeg. Het wordt trouwens hoog tijd dat deze geweldige songsmid naar Nederland komt voor optredens.

Ondanks het feit dat Edward David Anderson al sinds midden jaren ’90 in de muziek actief is, had ik nog nooit van hem en zijn muziek gehoord. Dat was zo gebleven, als ik niet door Henk (bedankt!) op Lies & Wishes was geattendeerd.

Zijn muzikale carrière startte hij in Brother Jed, een groep die drie cd’s maakte. Met Backyard Tire Fire maakte hij daarna 6 albums en 2 EP’s met daarop folk-, country- en bluesmuziek.

Daarna vond hij de tijd rijp om een solo-carrière te ambiëren. Hij vroeg zijn vriend Steve Berlin (Los Lobos), die hij in 2011 leerde kennen, om het album te produceren. Een meer dan voortreffelijke keuze.

Het album is opgedragen aan zijn moeder, die nog niet zo lang geleden overleed na een langdurig ziekbed, evenals zijn schoonmoeder kort daarvoor.

De liedjes op het album gaan over verlies, liefde, leven en hoop. Hij ziet ze zelf als een eerlijke blik in de spiegel en als een tussenbalans in zijn leven.

Anderson beschikt over een zeer prettige stem en is een ouderwetse songsmid, in de goede zin van het woord. De liedjes kennen allen een degelijke opbouw, dus verwacht geen trendy vondsten in zijn nummers. Alle liedjes op dit solodebuut zijn, zonder uitzondering, van een zeer hoog niveau.

In opener Lies & Wishes valt zijn prachtige, heldere gitaarspel op. De tekst is eenvoudig, waarin hij gebruik maakt van metaforen, maar wel prachtig in al zijn eenvoud.

Lost & Found bezit zo’n sterke melodie, dat het bij de eerste beluistering direct blijft hangen. De invloed van producer Berlin is duidelijk hoorbaar in dit nummer, maar ook in Pins & Needles.

Son of a Plumber gaat over zijn familie. Het bezit een heerlijke, ritmische flow. Mooi in het nummer is de toevoeging van de accordeon.

Pins & Needles is een song, welke niet zou hebben misstaan op Kiko van Los Lobos. En dat lijkt me een zeer groot compliment! Het beschikt trouwens over een zeer sterk refrein.

Ter afwisseling wordt er heerlijk gerockt in Taking It Out On You, een wat steviger nummer. Daarop volgt het schitterende, gevoelige en ingetogen I Missed You.

Nothing Lasts Forever is een op ritme gebaseerd lied, waarbij het moeilijk is om stil te blijven zitten, met wederom een sterk refrein. Heerlijk is de toevoeging van toetsen en koortje.

In het prachtige Chain Reaction valt vooral zijn zang op, die hier erg soulful is. In Fires zit een heerlijk gitaarloopje, wat niet uit je hoofd te krijgen is.

The Next Melody is een waardige afsluiter van het album. Heerlijk ritme en zang.

Het enige minpuntje van het album is dat het slechts 34 minuten duurt.

Steve Berlin is uitermate tevreden over het resultaat : “Ed is at a peak right now, writing at an extremely high level. This record is right up there with the best of anything I've ever been involved with.”

Het enige wat ik aan Berlin’s woorden heb toe te voegen is, ga luisteren, want anders doe je jezelf misschien tekort. Het album is het meer dan waard.

Vorig jaar debuteerde de voormalige frontman van Backyard Tire Fire, Edward David Anderson (aka EDA), op imponerende wijze als solo artiest met Lies & Wishes. Het album was opgedragen aan zijn kort daarvoor overleden moeder en werd op vakkundige wijze geproduceerd door zijn vriend Steve Berlin (Los Lobos). Naast mijn lovende recensie vergaarde het er ook eentje in Popmagazine Heaven.

Dit keer koos hij Anthony Crawford als producer, ook een uitstekende keuze. Deze cd werd opgenomen in diens opnamestudio, de Admiral Bean Studio in Loxley, Alabama. Vandaar de titel Lower Alabama – The Loxley Sessions. Naast producer neemt Anthony Crawford een groot aantal instrumenten voor zijn rekening.

Ed had de mazzel dat Will Kimbrough toevallig in de buurt was tijdens de opnames. Zonder het materiaal goed gehoord te hebben plugde hij zijn elektrische gitaar in en leverde dat een aantal geweldige bijdragen op. Kimbrough is een van de meest gevraagde sessiemuzikanten van Amerika, die werkt met artiesten uit diverse genres. Savana Lee, de vrouw van Anthony, verzorgde de prachtige achtergrondzang.

Het merendeel van de liedjes zijn nieuw. Een van de uitzonderingen hierop is opener Firefly. Een van de eerste songs die hij schreef, ruim twintig jaar geleden. Hij herontdekte het afgelopen Kerst. Hij paste de tekst wat aan, veranderde het arrangement en de toonsoort. De country-invloeden zijn ruim aanwezig in dit lied, een heerlijke fiddle en de tweede stem maken het tot een perfecte opener.

Een aantal nummers hebben betrekking op de winterperiode dat hij in Loxley verbleef. Hij ontmoette veel aardige mensen en voelde zich er thuis. Silverhill is een goed voorbeeld hiervan. Maar er is ook plaats voor een fictief en grappig liedje als Jimmy and Bob and Jack, wat handelt over een volledig mislukte beroving van een drankenwinkel.

Buiten het feit dat hij mooie liedjes schrijft beschikt hij over een zeer prettige stem. Op dit nieuwe album is deze ambachtelijke singer-songwriter wat meer richting country opgeschoven. Het nieuwe album doet zeker niet onder voor het debuut. Nu wachten tot hij een keer naar Nederland komt voor optredens.

Al een decennium ben ik fan van Eilen Jewell, een door Eilen gesigneerd exemplaar van Letters from Sinners & Strangers is daarvan het bewijs. Als een blok viel ik voor haar timbre en timing. Maar ook voor het unieke gitaarspel van die man met zijn onafscheidelijke cowboyhoed, Jerry Miller.

Tien jaar later is Eilen gelukkig een gevestigde naam in haar genre en een graag geziene gast op de Nederlandse podia. Voor haar laatste twee albums zocht ze de eenzaamheid op om songs te schrijven. Een werkwijze, die deze keer een stuk moeilijker te realiseren zou zijn geweest met haar opgroeiende peuter Mavis, die overigens nu al overal mee op tournee gaat.

Deze keer geen eigen songs, maar blues covers uit lang vervlogen tijden. Haar belangstelling voor oude muziek vond zich in het verleden al haar weg naar eerdere cd’s. Maar ook in haar hobbyband The Sacred Shakers bestaat het repertoire uit oude gospel tot aan nummers van Hank Williams. Ook op het podium kon je regelmatig klassiekers van bijvoorbeeld Billie Holiday voorbij horen komen.

De titel Down Hearted Blues is een verwijzing naar de gelijknamige song, die door Bessie Smith en later Ella Fitzgerald als jazzballad onsterfelijk zou gemaakt worden. De uitvoering van Eilen spookt al een paar weken door mijn hoofd.

Het is een mooie verzameling, goed gekozen covers geworden van bekende, maar ook minder bekende songs. Voor de uitstekende productie tekende Eilen zelf en echtgenoot Jason Beek. Gastrollen zijn er voor pianist Steve Fulton en banjospeler Pat Storey. Een grote pluim verdient de geluidtechnicus, want de muziek spat werkelijk uit de boxen.

Vanaf opener It’s Your Voodoo Working trekken Eilen en haar mannen de songs volledig naar zich toe in vernieuwende arrangementen. Op Spotify heeft Jason Beek een lijst geplaatst van de originele songs, waar zij de mosterd haalden.

Gelukkig zijn ze weer op 1 en 2 november te zien in Luxor Live (Arnhem) en Patronaat (Haarlem). Down Hearted Blues bewijst andermaal de grote klasse van Eilen, sterker nog, met deze nieuwe proeve van bekwaamheid, overtreft ze wat mij betreft haar vorige cd’s.

De afgelopen jaren waren voor Eilen Jewell op zijn zachtst gezegd niet de meest gemakkelijke. Binnen een paar maanden tijd liep haar huwelijk op de klippen en leek haar carrière te imploderen. Het voelde voor haar of ze alles verloren had, behalve haar dochter Mavis. Toch heeft Eilen intussen weer alles op de rails, getuige de laatste regel van het persbericht “There’s a phoenix rising from the ashes.”. Het grappige toeval wil dat ik gisteren tijdens mijn wekelijkse wandeling met mijn zus een landelijk gelegen woning tegen kwam met aan de ingang op twee pilaren gebeeldhouwde feniksen.

Om alles weer op een rijtje te krijgen wandelde Eilen veel in de bergen van Idaho en stopte ze met drinken. Getuige de vitale uptempo opener Alive van Eilen’s nieuwe album Get Behind the Wheel lijkt ze er weer volledig bovenop te zijn. Een nummer met een echte Creedence Clearwater Revival vibe. Een paar jaar terug nam Eilen al eens Green River van CCR op.

Eilen zingt openhartig over verdriet, verlies, veerkracht en verlossing. Een belangrijke rol was weggelegd voor coproducer Will Kimbrough die zorg droeg voor hier en daar een psychedelisch en filmisch tintje. Er zit trouwens ook nog steeds geen sleet op Jerry Miller, volgens mij moet die onderhand tegen de tachtig lopen. Zijn gitaarspel is weer geregeld de kers op de taart.

Eilen heeft me nog nooit teleurgesteld, niet op plaat en ook niet live. Helaas zullen we het dit jaar in Nederland zonder concerten moeten doen. En dat is jammer want Get Behind the Wheel is een ijzersterk album.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Het oeuvre van singer-songwriter Eilen Jewell begint intussen indrukwekkend te worden. Gypsy is haar achtste reguliere album. De prachtige voorganger Down Hearted Blues betrof een album met zorg gekozen blues covers.

Deze keer, op één uitzondering na, door Eilen zelf geschreven nummers. Overigens niet allemaal recent gecomponeerd. Opener Crawl was een moeilijke bevalling, de eerste regels schreef ze al een decennium geleden en werd pas recent afgemaakt. De reeds op single uitgekomen country-rocksong is duidelijk beïnvloed door Creedence Clearwater Revival. Opvallend en toepasselijk is hier het vioolspel van Katrina Nicolayeff.

Ook minder recent is de aanstekelijke meezinger 79 Cents (The Meow Song) geschreven vlak nadat Donald Trump werd gekozen. Het liedje is duidelijk politiek getint en handelt over seksisme en discriminatie, verpakt in gevatte humor. Saillant is dat Eilen ooit het album Butcher Holler opnam, gevuld met Loretta Lynn covers. Lynn blijkt in het pro Trump kamp te zitten, maar dat heeft het respect onderling gelukkig niet minder gemaakt.

De enige cover is You Cared Enough to Lie van Idaho legende Pinto Bennett. Echtgenoot Jason Beek produceerde diens meest recente album The Last Saturday Night. De op leeftijd zijnde Jerry Miller excelleert hier als vanouds.

Twee liedjes hebben te maken met haar moederschap. Witness werd heel snel geschreven in een hut in Idaho. Het moederschap heeft haar veranderd, het heeft haar hart meer opengesteld voor het waarderen van de kleine dingen van het leven, zoals het opkomen van de zon of het zingen van vogels. De geboorte van haar dochter Mavis liet haar kennismaken met een vorm van angst, die ze tot dan nog niet kende. De angst dat ze veel te verliezen had. Ze verwoordt het in afsluiter Fear.

Eilen vind Gypsy haar meest geslaagde album tot nu toe. Aan U zelf te bepalen of ze gelijk heeft, mijn oordeel als verstokte fan is geen goede graadmeter.

Eilen Jewell live:

24-11 ROTTERDAM: Lantaren Venster
25-11 EINDHOVEN: Muziekgebouw Eindhoven
27-11 ARNHEM: Luxor Live
28-11 GRONINGEN: De Oosterpoort
29-11 HAARLEM: Patronaat

Ongeveer zo’n vier jaar moesten we wachten op Sundown Over Ghost Town van Eilen Jewell. Er verschenen een paar tussendoortjes zoals een dubbele live-cd en een live-cd van Eilen’s hobbyband The Sacred Shakers. Daarnaast verzachtte Jerry Miller de pijn van het wachten met een mooi solo album.

Dit lange wachten werd mede veroorzaakt doordat Eilen Jewell en Jason Beek vorig jaar verblijd werden met de komst van dochter Mavis, die overigens vermeld wordt bij de credits op het album. Is er veel veranderd ten opzichte van vorige albums?!

Eigenlijk niet zoveel. Eilen schrijft nog steeds korte, intelligente liedjes vervat in mooie teksten. Uiteraard gezongen met haar, zeer herkenbare, uiterst lome stem, die je vaak laat wegdromen in de rustige nummers.

Naast dit rustige repertoire uiteraard ook weer, volgens haar vaste recept, een aantal uptemposongs, zoals het heerlijke Rio Grande. Hierin schitteren vooral de ritmesectie en de trompet, bespeeld door Jack Gardner. Een van de weinige dingen die veranderd is, dat dit keer de pedalsteel niet door Jerry Miller bespeeld wordt, maar door Jake Hoffman en ook hij doet dat met verve.

Uiteraard schittert Jerry Miller weer als vanouds op elektrische gitaar. De songs worden ook regelmatig op Hammond prachtig ingekleurd door Steve Fulton, die tevens de mixer van het album is. De prachtige hoes is een verwijzing naar de regels “If you were here with me, You would love the stars I see” uit Here With Me.

Sundown Over Ghost Town wordt op bijzonder fraaie wijze door Eilen solo, zichzelf begeleidend op gitaar en mondharmonica, afgesloten met een loflied voor dochter Mavis. Het moet wel heel raar lopen dat Mavis met zo’n mooie ode niet ooit in de voetsporen van haar ouders zal treden.

Eilen heeft al veel fraaie albums op haar naam staan, maar dit is toch wel haar mooiste tot nu toe. Gelukkig was het lange wachten dus niet voor niets. In het najaar komt Eilen en haar mannen weer naar Nederland voor concerten.

Mis haar niet, want live maakt ze ondanks haar kleine gestalte nog meer indruk dan op de plaat. Johnny Sciascia heeft overigens de band verlaten en zal vervangen worden op de tournee door Shawn Supra uit Nashville.

Nog geen veertig, maar reeds een indrukwekkende staat van dienst heeft Leon Michels, de oprichter en bandleider van El Michels Affair. Zo speelde Michels eind vorig jaar nog een belangrijke rol op Big Crown Vaults Vol. 1 van Lee Fields. Op Yeti Season wordt de met Adult Themes ingeslagen weg verder uitgediept. Assistentie kreeg men, net als op de voorganger, van The Shanks op het nummer Sha Na Na. Voor een oriëntaals tintje zorgt zangeres Piya Malik van 79.5, die een aantal songs in het Hindi zingt. Ook nu hebben de songs regelmatig een filmisch en psychedelisch karakter. Naast soul- en funkinvloeden zijn ook duidelijke invloeden uit de wereldmuziek hoorbaar. Op diverse websites zie ik slechts een tracklist van elf nummers, mijn promo bevat echter een zestal bonus tracks. De knullige hoes doet amateuristisch aan, gelukkig is de muziek interessanter.

Regelmatig krijg ik van de webshop van De Konkurrent onbekende, maar o zo interessante muziek toegestuurd. Hiertoe kan zeker de Baskische singer-songwriter en multi-instrumentalist Elena Setién gerekend worden. Lange tijd was ze woonachtig in Kopenhagen, maar is intussen toch weer teruggekeerd naar haar geboortegrond.

Naast dat ze al eens samenwerkte met bekende, avontuurlijke artiesten als Steve Gunn en Mary Lattimore (Op Wreckage of the Hunt), werkt ze veelvuldig samen met Xabier Erkizia. Samen componeerden ze de muziek voor de tv-serie Altsasu, maar maakte ze ook samen haar Baskische album Mirande.

Ook deze keer is hij de producer van Unfamiliar Minds, bovendien assisteerde hij Setién bij de arrangementen en was hij verantwoordelijk voor de sfeer verhogende elektronica. Maar was hij ook een inspiratiebron, net als de muziek van Gyan en Terry Riley.

Tijdens de lockdown had Setién problemen om de basistracks verder af te maken, gelukkig zorgde de poëzie van Emily Dickinson voor nieuwe inspiratie. Ze zette uiteindelijk Dickinson’s gedichten “I Dwell in Possibility” en “In This Short Life That Only Lasts an Hour” op muziek, de overige songs schreef ze volledig zelf. Setién’s zelfverzekerde voordracht gecombineerd met de gevarieerde, sfeerrijke muziek zorgen ervoor dat Unfamiliar Minds zeer snel onder de huid kruipt.

Een perfecte compagnon voor het huidige uitzonderlijke nazomerweer is Shooting for the Moon van de Rotterdamse indieband Elephant. Een band die duidelijk de wind in de zeilen heeft. Hun debuutalbum Big Thief werd in de pers vaak bewierookt. Een album dat ook op veel airplay kon rekenen en hun clubtour was destijds volledig uitverkocht. Net als het debuut is het album geproduceerd door Pablo van de Poel (DeWolff) in diens analoge studio Electrosaurus Southern Sound Studio in Utrecht. Ook ik andermaal Stan de Kwaaisteniet op toetsen van de partij.

Ook deze keer werden de nummers gezamenlijk geschreven, op de reeds vrijgegeven relaxte single The Morning na. Ze schreven het samen met de uitzonderlijk getalenteerde Gentse singer-songwriter Meskerem Mees. De band ontmoette haar backstage tijdens een festival. Ze vonden elkaars show goed en toen ging het balletje rollen.

Het is de relaxedheid en heerlijke samenzang die voor mij de grote kracht vormt van hun muziek en ook hun gitaarsound vormt een extra, positieve factor. Nog steeds presenteren ze zich als een collectief, nog steeds staat niet bij de credits vermeld wie wat heeft gedaan. Dat heeft misschien te maken, dat ze alle vier vooral sidemen geweest zijn in andermans projecten. Naast The Morning behoren zeker ook The Magnet en de afsluiter Moonlight tot mijn favorieten.

Wie het debuut, net als ik omarmde, gaan dat zeker ook met Shooting for the Moon doen. Het album gaat uiteraard met een tour gepromoot worden, voor de data, zie hier.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

In 1997 werden de leden van Buena Vista Social Club, mede dankzij producer Ry Cooder, grote internationale sterren. Hun gelijknamige album werd een echte klassieker. De groep bestond vooral uit hoogbejaarde Cubaanse muzikanten, Eliades Ochoa was met zijn vijftig nog een jong broekje. De groep betrad podia als Carré en Carnegie Hall. Op de laatste locatie werd het geweldige livealbum At Carnegie Hall opgenomen.

Solo was het vooral Ibrahim Ferrer die grote successen boekte met de klassiekers Buena Vista Social Club Presents: Ibrahim Ferrer en Buenos Hermanos. Overigens allebei voortreffelijk geproduceerd door Ry Cooder. Ook Ochoa had solo het nodige succes. Een van die fraaiste soloalbums is Sublime Ilusión uit 1999. De hoes is een fraaie zwart-witfoto van Anton Corbijn. Grote namen als Ry Cooder, David Hidalgo en Charlie Musselwhite werkten eraan mee.

Laatstgenoemde is met zijn mondharmonica ook te horen op het bluesy West van Ochoa’s negende soloalbum Guajiro. Vaak wordt Ochoa Cuba’s Johnny Cash genoemd. Met zijn zesenzeventig klinkt hij nog steeds zo vitaal als vijfentwintig jaar geleden. Naast Musselwhite wordt Ochoa ook door Rubén Blades en Joan as Police Woman bijgestaan. De medewerking van Blades ligt voor de hand, die van Joan as Police Woman minder. Het duet in Creo en la Naturaleza lijkt echter op haar lijf geschreven. Met Guajiro voegt Ochoa een album toe aan zijn oeuvre van hetzelfde niveau als Sublime Ilusión en Tribute to the Cuarteto Patria.

Eliades Ochoa live :

20-06 BLOEMENDAAL : Caprera

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Op haar tiende had Elías Cosenza Krell al heel wat verhuizingen achter de rug. Geboren in Freiburg, Duitsland, waar ze drie jaar woonde, vervolgens vijf jaar Engeland, daarna zes maanden Griekenland en tot slot een jaar in Mexico. Hierna vestigde het gezin zich definitief in Chicago. Overigens was Elías geen “army brat”, maar een “university brat”, haar vader was namelijk een filosofieprofessor.

Elías heeft zelf ook een universitaire graad, een Ph.D. in performance studies, maar volgde ook nog een aantal andere studies. Op het Dartmouth College, New Hampshire, geeft ze onderricht in Latin American, Caribbean & Latino Studies. Ze publiceert artikelen en is bezig met het schrijven van een boek. Een druk en veelzijdig baasje dus.

As Eli is inmiddels haar vierde album. Muzikaal gezien is ze ook erg gevarieerd en tapt ze uit diverse genres. Pop, folk, jazz tot aan klassieke en Latijns-Amerikaanse invloeden. Haar stem is als gevolg van hormoonbehandeling lager geworden. Zo’n vijftien jaar geleden zong ze met haar sopraan nog operarepertoire. Ze gebruikt haar stem op een speciale manier, ze varieert in hoogte maar ook in het aanhouden van de noten.

Ze schrijft zowel erg persoonlijke liedjes als fictieve nummers. Vaak zijn de teksten erg grappig, maar soms ook schrijnend, zoals in Too Old for You:

this old crunchy feeling inside
the amnesia rolling in to then subside
like an old friend come to stay
it’ll only be here a few days
cuz you’re never young to fall apart
til you’re too old to have a broken heart

Overigens is de melodie erg vrolijk, met een hoofdrol voor de klarinet van Tony Aiello.

Een stuk melancholischer klinkt All of Us, wat voorzien is van een heerlijk koortje en klokkenspel bespeeld door Elías zelf. Een van mijn grote favorieten is Say Hello, met name door de zwoele, optimale zang. Bijzonder knap is Call Me Crazy, waarin ze even gebruik maakt van jodeltechniek.

Bijzonder catchy en grappig is High School Boy. Naast eigen werk brengt ze ook een paar covers, gelukkig geen afzaagde van een van haar helden als Prince, maar een paar veel minder bekende. Erg obscuur is het vijftig jaar oude Under My Embrella geschreven door Billy Vera en Chip Taylor voor Harry’s Group. Het heerlijke orgeltje roept bij mij associaties op met de muziek van Eleni Mandell.

De andere cover is nog beter gekozen, het Argentijnse lied Canción de las Simples Cosas,bekend geworden door Chavela Vargas en Mercedes Sosa. Latijns-Amerikaanse muziek zit namelijk in haar genen, haar moeder komt uit Honduras en is een afstammeling van de Maya’s. Ondanks het feit dat ik het Spaans niet machtig ben weet het liefdesliedje Canción de las Simples Cosas mij diep te raken, en niet alleen door de zang. De akoestische begeleiding door Karl Allweier is buitengewoon fraai.

Gelukkig is het niet het enige Spaanstalige liedje, haar eigen Horizonte is niet veel minder. Haar Spaantalige repertoire wordt erg gewaardeerd, onder anderen in Mexico, waar ze deze zomer tien concerten gaat geven. Ze zou ter afwisseling ook niet misstaan op de jaarlijkse Antilliaanse feesten in het Belgische Hoogstraten, het grootste festival in Europa op het gebied van Latijns-Amerikaanse muziek. In korte tijd is As Eli mij erg dierbaar geworden.

Radiomaker Marco Geene tipte me dinsdag het debuutalbum The Lookerer van singer-songwriter en multi-instrumentaliste Eliza Skelton. Eliza werd geboren in de Londense wijk Ealing en groeide vervolgens op in een buitenwijk aan de rand van Londen, waarna ze als jonge volwassene naar Brighton verhuisde. Haar vader, die acteur en zanger was, gaf haar als kind wat zangles, maar verder is ze volledig autodidact.

Ze speelde in diverse bands, maar kreeg vooral bekendheid dankzij The Desperate Ones en Oddfellow’s Casino. Ze is te horen op diverse albums van de laatstgenoemde, unieke band en speelt nog steeds mee bij liveoptredens. Daarnaast heeft ze met Oddfellow’s Casino’s frontman David Bromwell al jaren de bijzonder succesvolle show “SingalongaWickerman”. Deze show is vernoemd naar de horror film “The Wicker Man” uit 1973. Eliza blijkt dan ook veel inspiratie voor haar muziek uit film en literatuur te halen (“I’m a big sci-fi fan”).

Haar muzikale invloeden variëren van avant garde jazz, punk tot aan traditionele folk. Tot haar belangrijkste voorbeelden behoren King Crimson, PJ Harvey, Thin White Rope, Jacques Brel, Killing Joke, Shirley Collins, Kate Bush, Alice Coltrane en Azimuth. Haar muziek op The Lookerer heeft vaak een filmisch karakter (ze doet af en toe sessiewerkzaamheden voor films).

Veel van de instrumenten werden door haarzelf ingespeeld. Veelal zweeft ze tussen folk en rock in, in The Serenade of Rough Music zijn ook jazzinvloeden te horen. Haar regelmatig gelaagde muziek kroop zeer snel bij mij onder de huid. Eliza schreef alle songs zelf, op O Willow Waly na. Dit prachtdebuut is voor € 16,95 inclusief verzendkosten hier op cd te bestellen. Het album is eventueel ook op vinyl verkrijgbaar.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Niet een bepaald doorsnee singer-songwriter is Ella Ronen. Zij is de dochter van schrijfster Diti Ronen. Ella werd geboren in Tel Aviv, maar is woonachtig in Zwitserland, niet het eerste land waar je aan denkt bij muziek. Naast singer-songwriter is ze dichter, gemeenschapsleider en activist. The Girl with No Skin is inmiddels haar vierde album, een uiterst persoonlijk en breekbaar album, waarbij haar hart op de tong ligt.

Opener Truth is hier een sleutelsong. Een paar jaar terug geschreven in gespannen toestand. Op 16-jarige leeftijd ging Ella Ronen een bar binnen die bekend stond om het toestaan van alcoholgebruik door minderjarigen, en een bekende dichter en journalist begon met haar te praten. Hij nodigde haar uit in zijn appartement en mishandelde haar. Ze ontsnapte ternauwernood. Twee jaar geleden nam Ronen, inmiddels een volwassen vrouw (37) deel aan de publicatie van een groot exposé waarin de dichter als roofdier werd ontmaskerd.

In 2020 ging Ronen op zoek naar producenten. Ze was ontzettend ontroerd door twee nummers van verschillende artiesten dat ze hun credits controleerde. En die leidden naar één en dezelfde persoon: Sam Cohen (Kevin Morby, Alexandra Savior, Sharon Van Etten). Ella's onderzoek was voltooid. Een paar maanden later ontving Cohen een e-mail van haar. De onderwerpregel luidde "Een album produceren", en het bevatte een eerste nummer voor dit toekomstige album. Cohen zegt dat hoewel Ronen was vergeten het opnamebestand mee te sturen, de tekst voor hem voldoende was om te weten dat hij dit album wilde maken. Dit nummer was The Girl with No Skin, tevens de titeltrack en het eerste nummer van de plaat gedeeld met de wereld vorig jaar.

Samen met Cohen zong ze een duet, I Just Want to See You. Het gaat over een stel dat zingt over het gevoel wanneer beide partijen dicht bij elkaar willen zijn - maar hoe kan dit lukken als we allemaal zo druk zijn met het spelen van rollen, als man en als vrouw? "The space between two people might as well be galaxies, and oh, I know this to be true. But I'll shine a light, a sign of life, and try to get to you, because in all this space and nothingness - What else is there left to do?" Een teder, liefdevol lied over schijnbaar onoverkomelijke grenzen in het alledaagse samenzijn. Het gevarieerde, breekbare en soms hartverscheurende The Girl with No Skin werd uitstekend geproduceerd door Cohen in Ustate NY.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Sinds 2014 werkt de Zwitsers/Nederlandse componiste Ella van der Woude gestaag aan haar carrière. Ze maakte onder andere deel uit van House en Amber Arcades, in de laatste speelde ze synthesizer en keyboards. Solo bracht ze in 2016 onder de naam ELLA de gelijknamige dream pop/triphop EP uit in samenwerking met Stew Jackson (Massive Attack, Phantom Limb).

Haar hoofdbezigheid is echter het componeren van filmscores, intussen al een dozijn. Vooral de laatste twee brachten haar vorig jaar de nodige bekendheid doordat zowel Halina Reijn's “Instinct” en Ena Sendijarevic's “Take Me Somewhere Nice” internationaal in de prijzen vielen.

Toch vond ze gelukkig tijd om haar eerste piano album getiteld Solo Piano uit te brengen. Ze ziet het zelf als een romantisch afscheid van een klein appartement in het Regenboogs-Liefdehofje. Vandaar dat het daarom verschijnt op Valentijnsdag. Dat appartement van slechts 15m2 was de plek waar haar creatieve leven begon en in de loop der jaren haar heel dierbaar is geworden.

Het album werd in slechts een week, vooral ’s nachts, opgenomen. De muziek is regelmatig verstild, maar af en toe door de herhaling hypnotiserend, zoals in Fear of Sleep. Ook is ze er volledig in geslaagd haar gemoedstoestand in prachtige composities vast te leggen. De toon blijft over het algemeen licht, soms heeft de muziek voor mij ook het mysterieuze wat de pianomuziek van Erik Satie zo kenmerkt.

Zelf categoriseert ze de composities onder alternatief, pop en indie, maar er zijn toch zeker ook invloeden uit de Neoklassieke muziek te horen. Solo Piano wist mij vanaf de eerste beluistering volledig te beklijven. De albumpresentatie belooft een bijzondere avond te worden. Het optreden in de intieme en sfeervolle Roode Bioscoop wordt voorafgegaan door een relaxte muziekwandeling van ongeveer een half uur door de Jordaan, die om 20.30 uur begint. Gelieve je beste koptelefoon mee te nemen. Voor meer informatie kun je met Ella zelf contact opnemen : [email protected] . Ook eventueel voor optredens.

Solo Piano is een prachtige ode en afsluiting van een creatieve periode in een piepklein appartement in hartje Amsterdam, zeer warm aanbevolen.

Ella van der Woude live:

13-02 AMSTERDAM: Roode Bioscoop (voorafgegaan door een half uur durende muziekwandeling door de Jordaan)

Het is intussen alweer drie jaar geleden, dat de dertigjarige Noorse zangeres Ellen Andrea Wang haar goed ontvangen debuutalbum Diving uitbracht. Naast haar solocarrière maakt ze deel uit van Pixel en de Manu Katche Band.

Op haar nieuwe album Blank Out onderzoekt ze wederom nieuwe wegen in haar eigen mix van jazz, funk en pop. Af en toe klinken er ook verstilde klanken op het album, zoals we die kennen van de ECM-albums. Dit is vooral goed te horen in het slotakkoord Accord de Paris, voorzien van woordeloze zang.

Ze wordt uiterst inventief en subtiel begeleid door Erland Dahlen (drums) en Andreas Ulvo (toetsen). Veelal worden de songs bepaald door het aanstekelijke ritme. Bij opener Peace Prize zat ik direct op het puntje van mijn stoel. Ook tekstueel is het nummer interessant. Het geeft een zeer kritische kijk op vooroordelen en hoe omgesprongen wordt met vluchtelingen en andere buitenlanders.

Alle teksten zijn geschreven of zijn aan meegeschreven door Martin Hagfors. Die teksten kunnen gelukkig ook humoristisch zijn, het zeer aanstekelijke Electric, geeft een indrukwekkende opsomming van apparaten, waar de mensheid in de loop der jaren afhankelijk van is geworden.

Prijsnummer is wat mij betreft het ingetogen Heaven, waarin je pas goed hoort hoe fraai haar stem is en hoe gevoelig ze die kan gebruiken. Uiteraard horen we Ellen ook regelmatig excelleren op haar contrabas.

Blank Out is een overtuigende opvolger van haar debuut, waarop wederom met succes nieuwe wegen worden ingeslagen. Binnenkort zal ze ter ondersteuning van de release een paar optredens in ons land verzorgen.

Ellen Andrea Wang live:

26-10 AMSTERDAM: Bimhuis
27-10 ROTTERDAM: LantarenVenster

Begin dit jaar ontdekte ik de Zeeuwse singer-songwriter Ellen Shae dankzij haar medewerking aan het album We Still Know How to Love van Tom Mank en diens vrouw Sera Smolen. Ellen is te horen op het gelijknamige titelnummer, dat ze samen met Tom schreef. Het gaat over prille liefdes die ontstonden tussen militairen en jonge vrouwen vlak na de Tweede Wereldoorlog.

Voor haar intussen derde album Caged Bird schreef Ellen wederom samen met Tom twee nummers, het titelnummer en Open Road. Tom speelde nog op een andere manier een belangrijke rol door haar in contact te brengen met producer Rich DePaolo (oa Joel Rafael en The Burns Sisters).

DePaolo kwam op het geweldige idee om in opener en titelnummer Caged Bird een saxofoon een dialoog aan te laten gaan met de zang van Ellen. Die saxofoon wordt prachtig bespeeld door Mark Karlsen en het resultaat is een iconisch nummer als Baker Street van Gerry Rafferty.

Een maand geleden werd de video vrijgegeven van Open Road. Daarop wordt Ellen onder andere begeleid door de Zeeuwse mondharmonica virtuoos Gait Klein Kromhof. Zijn spel is zoals altijd meteen herkenbaar. Het lied handelt over het feit dat ze haar passie voor muziek belangrijker vond worden dan haar baan en nu volledig op een muziekcarrière is gestort.

Ook een bepalende rol speelt de top celliste Sera Smolen. Zo krijg ik iedere keer kippenvel als ik Toby hoor. Verder is zij te horen in afsluiters Judging en Homesick. Vorig jaar juni werd Westdorpe, de woonplaats van Ellen, opgeschrikt door een lugubere vondst. Langs het Kanaal Terneuzen-Gent werd een onbekende, doodgeschoten vrouw aangetroffen.

Ruim een jaar later weet men nog steeds niet wie zij is. Ellen schreef er Dive in the Dark over. Ze vraagt zich daarin af wie haar missen en zich zorgen over haar maken. Het nummer wordt opgesierd door inventief gitaarspel van DePaolo, die verder ook bas, mandoline, banjo en toetsen speelt op het album.

DePaolo bracht Ellen in contact met Fred Kevorkian, die in het verleden al masters maakte voor uiteenlopende artiesten als Beyoncé, Joan Osborne, Ennio Moricone maar ook de remasters van alle Gentle Giant albums. Naast dat het zonder uitzondering allemaal prachtige nummers zijn, weet Ellen me met haar zang echt te raken.

Caged Bird is niet alleen een tijdloos album maar tevens balsem voor de ziel.

Same Flame en de titelsong gingen de aanstaande release van Wildfire vooraf, en zorgden al voor de nodige aandacht op internet en radio. Wildfire is het debuut van de achtentwintigjarige in Bristol woonachtige Elles Bailey.

Een zangeres met een heerlijk hees randje aan haar stem. Dat randje is niet ontstaan door een ongezond leven met veel nicotine, drugs en Baileys. Reeds op haar derde veranderde haar stem namelijk door een, zowel bacteriële als virale, longontsteking. De KNO-arts sprak toen al de profetische woorden: “als ze later ooit gaat zingen, dan wordt ze vast blueszangeres”.

Naast dat haar stem hees is, is die ook krachtig. Dat geef haar de mogelijkheid te excelleren in het voornamelijk wat steverige werk op haar debuut. Het is een mix van blues, country, rock aangevuld met een vleugje soul.

Ze wordt omringd door een select gezelschap uitgelezen muzikanten, met daaronder gitarist Brent Mason en drummer Wes Little (Stevie Wonder, Melissa Etheridge), die voor een uiterst strakke begeleiding zorgen.

De meeste nummers schreef Elles met anderen, daarnaast een cover van Shake it Off van Taylor Swift en nog drie alleen. Ook in meer ingetogen werk weet Elles te overtuigen, dat bewijst de fraaie afsluiter en bonustrack, het alleen geschreven Time’s a Healer.

Wildfire is een overtuigend debuut van een zangeres, waar we in de toekomst nog vaker van zullen gaan horen.

Het repertoire van de jonge Engelse zangeres Ellie Gowers bestaat zowel uit zelf geschreven songs als traditionals, waaronder bekende composities als Arthur McBride en Auld Lang Syne. Laatstgenoemde coverde ze op haar vorig jaar verschenen tweede EP Parting Breath. Haar debuutalbum Dwelling by the Weir it kwam op natuurlijke wijze tot stand tijdens de lockdown toen Ellie tijd over had om de regio te verkennen waar ze was opgegroeid.

Na zo lang van huis te zijn geweest, was het leuk om terug te keren en om in de geschiedenis van Warwickshire te duiken, op zoek naar verhalen die Warwickshire gemaakt hebben tot wat het vandaag de dag is. De thema’s op het album zijn liefde, verlies, nostalgie en ergens bij horen.

Ze put niet alleen uit de historie, maar ook uit persoonlijke ervaringen zoals in Poor Old Horse. Sinds haar dertiende verzorgt Ellie in het weekend paarden. Ze heeft vooral een speciale band met Thomas, een nors en koppig achtendertigjarig paard, dat altijd om eten schooiert. Een song over zelfmedelijden en ouderdomskwetsbaarheid bij paarden. Ze kwam op het idee voor de song, door een door Cecil Sharpe aan de begin van twintigste eeuw verzameld lied tijdens zijn bezoek aan Ilmington.

Niet alle liedjes zijn van luchtige aard. A Letter to the Dead Husband of Mary Ball gaat over Mary Ball, die haar ongelukkige huwelijk beëindigde door haar man te vergiftigen. Ze was op 9 augustus 1849 de laatste persoon die in Coventry werd opgehangen. Ellie schreef alle songs zelf op The Last Warwickshire Miner van Pete Grassby (op de melodie van de traditional Wayfairing Stranger) na.

Ellie’s heldere stem is de kers op de taart in haar interessante verhalen. Kijk voor een uitgebreidere recensie op Folkradio UK. Dwelling by the Weir is een subliem debuutalbum en gaat hoge ogen gooien in mijn eindejaarslijst.

Een van de belangrijkste functies van de hersenen is het opslaan van herinneringen, al dan niet belangrijk. Deze geheugenstructuren werken bij ieder van ons anders. Misschien wel het ergste wat iemand kan overkomen is dat diens brein beschadigd raakt. Soms is dat gelukkig maar tijdelijk, zoals bij de vader van violiste Ellie Wilson. Haar vader raakte in coma na een hartstilstand, maar herstelde gelukkig volledig.

Sleutelcompositie Delta op Memory Islands gaat over dit herstel. “As his brain fired up, memories were replayed as if happening for the first time, then filed away in the right places. In Delta, I was thinking about the electrical pulses that transmit this information around the brain. Memories returned slowly at first but then the floodgates opened.”, aldus Ellie.

Een andere compositie die erg dicht bij haar staat is By the Time I Got Back, Pt. 1, het is in de eerste plaats een duet met en een ode aan haar in 1992 overleden grootvader Leslie Wilson. Het gebruikte fragment waarop de stem van haar grootvader te horen is, is afkomstig van een schoolproject. Niet alleen wil Ellie haar grootvader laten voortleven, maar het is tevens een aangrijpende herinnering aan de opofferingen van velen, waaronder haar opa, gedurende de Tweede Wereldoorlog :

“They had decided to send me to the bleedin’ Far East,
Now this time they’re fighting in Europe and we’re winning for a change,
This is a time now in the War when they’d already dropped the atomic bomb.

Do you know what had happened to me? They lost me and reported me as a deserter,
Still stuck in Australia, I can’t even get home to get demobbed.
But eventually I got a draft on a destroyer called the Wessex.
I got on that boat; I didn’t have a bleedin’ penny,

I know it seems a long while ago, but it just seems like bloody yesterday to me, you know?

I mean I was 22 when I went in, just before my birthday
And by the time I got back I was in my twenty-ninth year,
The young years of my married life were wasted
And that was my lot!”

De titel Will I Dream? is een citaat uit de film uit 1984 “2010: The Year We Make Contact”. In deze film wordt boordcomputer HAL 900 confronteert zijn digitale ‘sterfelijkheid’ – alle herinneringen zijn gewist. De meeste geluiden die je hoort zijn afkomstig van Ellie’s viool, gemanipuleerd via FX-pedalen en computereffecten. Overigens wordt er regelmatig gebruik gemaakt van dit soort effecten.

Naast neoklassieke invloeden hoor je bijvoorbeeld in Mindpop heuse beats. Ellie licht Mindpop als volgt toe : “Mindpop is a memory that comes to mind suddenly and involuntarily. This has happened to me a few times recently. Memories so buried I hadn’t even thought about the rather mundane events since the day they happened. The main motif throughout may not sound much like a violin, it’s played through a TC Helicon VoiceLive to create the sound I’ve nicknamed the “choir of angels”.

De composities zijn behoorlijk avontuurlijk en experimenteel. Dat avontuurlijke aspect is trouwens niet zo vreemd, want Ellie speelde een aantal jaren in Stick in the Wheel. Ook maakte ze lang onderdeel uit van de Engelse indie rockband Revere. Een band die ook in Nederland bekendheid genoot, niet in de laatste plaats dankzij hun medewerking aan de befaamde 2 meter sessies van Jan Douwe Kroeske. Het avontuurlijke Memory Islands kroop pijlsnel onder mijn huid en in mijn brein.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

In eerste instantie leek een carrière als actrice voor de drieëntwintigjarige Eloise Alexandra Lamb in het verschiet te liggen. In 2012 mocht ze de hoofdrol spelen in de Britse dramafilm “Broken”, naast Cillian Murphy en Lily James en trad ze daarmee in de voetsporen van haar ouders. Ze werkte ook met Damon Albarn mee aan de soundtrack. Uiteindelijk won toch de liefde voor muziek.

Op haar zeventiende ging ze studeren aan de prestigieuze BRITT School. Tegelijkertijd begon ze muziek te posten op Instagram. Vooral haar cover van Bruno Major’s Second Time zorgde voor de nodige populariteit. Ze brak echter pas echt helemaal door in 2019 met haar debuut EP This Thing Called Living, wat kon rekenen op support van Billie Eilish doordat die Subside coverde. Intussen is die debuut EP goed voor zo’n 25 miljoen streams. Het uitstekende minialbum Somewhere In-Between vergrootte nog eens die populariteit. De songs erop vormden samen een geheel en lieten al een meer volwassen geluid horen.

Maar ondanks alle professionele successen die 2021 bracht, had Eloise het achter de schermen moeilijk na het verbreken van een langdurige relatie begin 2022. Ze verliet Londen voor een rondreis door de VS en bleef voor een korte pauze om vrienden in L.A. te zien. Een reis die cruciaal bleek toen ze haar terugvlucht miste. Gestrand in de stad zonder plannen, werd ze overgehaald om samen met voormalig schoolvriend Max Margolis in de studio liedjes te schrijven voor grote popartiesten, waaronder Miley Cyrus. “Ik heb geleerd dat als je je ego loslaat, je nog vrijer bent. We schreven een geweldig nummer en ik realiseerde me plotseling dat ik popstructuur begreep. Het maakte me weer zo enthousiast over muziek en zette deze nieuwe golf van creativiteit op gang.”.

Na haar terugkeer in Londen daagde ze zichzelf uit om elke dag door te gaan met schrijven, waarbij ze al snel meer dan vijftig nummers verzamelde, waaruit ze debuutalbum Drunk On A Flight samenstelde met de Zuid-Londense producer Conor Albert. Net als in de film “Broken” gaat het album vooral over volwassen worden, waarbij de nodige vormen van emoties worden verkend. De liedjes zijn vooral een eigen mix van moderne R&B, Soul, Pop en Jazz invloeden. Vooral het dromerigere element in haar liedjes en haar wat hese stem maken het album tot een bijzonder plezierige luisterervaring. Drunk on a Flight laat weer een duidelijke groei horen sinds het vorige minialbum. Niet zo vreemd dat ze nu ook mag optreden op North Sea Jazz.

Eloise live :

07-06 ANTWERPN : Trix
08-06 AMSTERDAM : Paradiso
08-07 ROTTERDAM : North Sea Jazz

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Een van de eerste songs die ik eind jaren zestig uit volle borst met de radio meezong was Eloise van Barry Ryan. Een zeer succesvolle power ballad in die tijd. Bij de eenentwintigjarige Engelse zangeres Eloise is geen plaats voor zoveel uitbundigheid. Ze brengt voornamelijk dromerige R&B/Soul. Ze werd twee jaar terug opgepikt door BBC Radio 1 bij de release van haar debuutep This Thing Called Living, intussen zo’n 25 miljoen keer gestreamd. Op haar mini-album Somewhere In-Between, laat ze zowel tekstueel als muzikaal gezien een meer volwassen geluid horen. De songs vormen samen een geheel : “I feel my job is to write about all the ugly feelings: the things that are in-between fuck you songs and being in love songs”, aldus Eloise. Het zijn haar ervaringen de afgelopen jaren tussen adolescentie en volwassenheid. Erg speciaal is voor haar de single Who’s She, wat ze schreef op haar negentiende “I wrote it when I had just turned 19 and felt like I’d lost touch with the little girl in me. From the second the words fell out, there was a girl, a boy and a dance”. Die dus ook terug te zien zijn in de video van het nummer. Eloise heeft een prettige stem met een aangenaam hees randje. Het album bevat slechts negen nummers en duurt amper 23 minuten, maar toch weet ze volledig te overtuigen. Met name in de twee afsluiters van het album, die iets soberder zijn en waar haar stem het best tot zijn recht komt. De afgelopen twee jaar deed ze ook de nodige podiumervaring op, ze besteeg al meer dan honderd keer de bühne. Er is nog slechts weinig over haar bekend, maar dat is slechts een kwestie van tijd, want Eloise is buitengewoon getalenteerd, zowel als zangeres maar ook als liedjesschrijfster.

De nodige bekendheid kreeg Elsa Birgitta Bekman als zangeres van de soul/funkband The Tibbs. In 2018 hakte ze de knoop door om solo verder te gaan. Ze vond het tijd worden om de songs die ze sinds haar vijftiende schreef met het publiek te delen.

Voor wie haar kent van The Tibbs zal het even wennen worden aan de richting die ze nu ingeslagen is. Terugkerende thema’s in haar songs zijn romantiek, nostalgie, escapisme en melancholie. Bekman werd muzikaal in haar jeugd gevormd door klassieke componisten als Mozart, Debussy en Satie, maar ook door Ierse folk, new age en elektronische muziek van o.a. Jean Michel Jarre en Kraftwerk, maar ook door Edith Piaf, Jacques Brel, Kate Bush en Supertramp.

Een belangrijke rol in haar muziek spelen de piano en de viool. De laatste zorgt af en toe voor een nostalgisch tintje. Haar stem komt nu nog beter tot zijn recht, weet me nog meer te raken, in haar persoonlijke liedjes.

De muziek begon trouwens een nog belangrijkere rol te spelen in haar leven nadat haar ouders gingen scheiden toen ze elf was. Ze kreeg te maken met depressies, maar ook met onzekerheid waar bijna iedere puber mee te maken krijgt. Gelukkig vond ze in het schrijven van liedjes een uitlaatklep.

Veelal zijn de liedjes redelijk ingetogen, maar is er ook plaats voor meer opgewekte en aanstekelijke liedjes als You're Not My Favourite Sandwich. Een liefdesliedje trouwens geschreven vanuit een aparte invalshoek. Favoriet zijn voor mij de tweede helft van de liedjes. Waardige afsluiter vormt het Franstalige Quoi C'est Ça , niet zo vreemd want haar moeder heeft Frans/Zweedse voorouders.

Een zestal van de songs werden reeds de afgelopen twee jaar uitgebracht. Hiervan zijn op YouTube door haar zelf geregisseerde video’s te vinden. Kers op de taart van haar muziek vormt echter haar aanlokkelijke stem, vooral als ze meer ingetogen zingt. Ze wordt ook nog eens begeleid door uitstekende musici, helaas beschik ik niet over de credits van het album, dus kan ze hier niet vermelden.

Once in My Life is een debuutalbum wat mij razendsnel wist te overtuigen.

Hier is een recensie te lezen over het album : Music that needs attention: Emilie & Ogden – 10.000 - musicthatneedsattention.blogspot.nl

De Australische singer-songwriter Emily Barker bracht solo de nodige albums uit. Met Marry Waterson nam ze het uitstekende en gevarieerde A Window to Other Ways op. Daarnaast maakt ze deel uit van het supertrio Applewood Road, samen met Amy Speace en Amber Rubarth. Hun authentieke debuutalbum Applewood Road werd opgenomen in de analoge studio Welcome to 1979.

Ook Emily’s achtste soloalbum Fragile as Humans werd vastgelegd in een speciale omgeving. The Wood Hall is een indrukwekkend gebouw uit de zestiende eeuw, dat begin jaren tachtig door Tears for Fears werd omgetoverd tot een opnamestudio. De eerste song die Emily opnam was de titeltrack, van de zes takes bleek uiteindelijk de eerste versie de beste. Ze koos gedeeltelijk, in samenspraak met producer Luke Potashnick, voor een heel sobere uitvoering en het andere deel voor een band bezetting.

Vooral in de sobere songs als Loniless vind ik Emily het best tot haar recht komen. In eerste instantie wilde Emily het in bandbezetting opnemen, gelukkig wist Potashnick haar te overtuigen om het soberder te houden. “Luke got it right…it’s lonelier this way.”, aldus Emily.

Literatuur is geregeld een inspiratiebron, Feathered Thing werd geïnspireerd door Emily Dickinson’s “Hope” is the thing with feathers, geschreven door Dickinson na een miskraam. De lyrische dichter Rainer Maria Rilke was een belangrijke inspiratiebron voor het nummer The Quiet Way. Blijkbaar zijn de gedichten van Rilke nog altijd actueel, want ook op het binnenkort te verschijnen debuutalbum How’s Life? van Kiki Deirdre vormt Rilke een belangrijke invloed.

Potashnick begon elk nummer regel voor regel onder de loep te nemen. “Ik had nog nooit zo lang met een producer aan de nummers gewerkt en vertrouwde Luke echt met zijn achtergrond in songwriting”, vertelt Barker. “De nummers zijn sterker geworden doordat hij mij dwong dieper te graven, een onderdeel aan te passen, een keuze te onderbouwen.”. Het eindresultaat is er dan ook naar, prachtplaat.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Al op vroege leeftijd kwam muziek in het leven van singer-songwriter Emily Haden Lee. Op haar zesde startte ze met pianolessen en begon snel daarna ook te zingen in het kerkkoor. Toen ze in groep vijf zat kreeg ze haar eerste cd, Fly van Dixie Chicks, die ze grijs draaide. Thuis werd in het gezin vaak het prachtige album Now That I’ve Found You van Alison Krauss beluisterd. Haar belangrijkste invloed zou echter op de middelbare school de mooie stem van Eva Cassidy worden. Op die middelbare school leerde ze ook haar man Alex kennen.

Overigens duurde het lang voordat Emily koos voor een voltijds muzikale carrière. Acht jaar lang was ze werkzaam als interieurontwerpster. Vlak nadat ze naar Chicago verhuisd was kreeg haar vader de verschrikkelijke mededeling dat hij leed aan kanker. In die periode begon Emily net songschrijflessen te nemen aan de Old Town School of Folk Music. Het stelde haar in staat haar emoties dankzij liedjes te kanaliseren. Ze kreeg niet alleen te maken met de dood van haar vader, maar ook met de strijd van haar familie met depressie en alcoholisme. Haar oudste broer Jonathan overleed op zijn achtendertigste veel te vroeg aan alcoholverslaving.

Alle liedjes zijn erg persoonlijk. De opener Gentle Man gaat over haar twijfels in het geloof, door al het verdriet waar ze mee te maken kreeg. De “gentle man” hier is haar vader. De regel “with the spirit of a lion and a heart just like a lamb” was van zijn hand. Haar vader, die een uitstekend schrijver en dichter was, schreef het over zijn eigen vader. Veel van de liedjes gaan over al het verdriet wat op haar pad kwam.

Meest recente song is Begin Again. Emily licht het lied als volgt toe : “This is the most recently written song on the album. It’s about a mother and daughter relationship, which I think can be the most complicated of all relationships. In the second verse I say, “A little baby, her mother holds her tight - what I would give now to be on either side”. I remember exactly where I was when I wrote that line. It excited me because I felt it so honestly captured where I was at that moment in my life - longing for a deep mother daughter relationship either with my own mom, or my own potential daughter. We had been trying for a baby for a while and weren’t having any luck. The amazing thing is, the month I wrote this song was the month we conceived our daughter.”. Die dochter zal trouwens deze herfst geboren worden.

Op het album is ook een cover te horen, Jolene van Ray LaMontagne. Het is een liedje wat ze gewoon graag speelt en het doet haar herinneren aan haar overleden broer. Het diepst bij mij binnen komt Cowboy, wat over haar overleden broer Jonathan gaat. Ze twijfelde lang of ze de regel “I hated and I loved you, it’s a complicated grief” zou gebruiken. Een harde, maar eerlijke conclusie. Het album werd prachtig geproduceerd door Steve Dawson (Dolly Vardon) en echtgenoot Alex Lee. De inkleuring is voorbeeldig en beschikt Emily bovendien over een prachtige stem, die bij mij diep binnenkomt. Debuutalbum the Woman I Would Be is meer dan een collectie songs, het is een therapeutische arbeid van liefde en die menig luisteraar zal gaan ontroeren. Emily zou dan ook niet misstaan op de bekende luisterpodia van Nederland en België. Wie haalt deze geweldige revelatie naar de Lage Landen?

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Met schaamrood op de wangen moet ik bekennen, dat ik voorheen nooit eerder een album van Emily Jane White heb beluisterd. En dat terwijl ik een groot consument van folkmuziek ben. Bij het zien van het Franse label Talitres op de achterzijde van de cd, wist ik meteen dat het een interessante release moest zijn.

Dat voorgevoel wel bij meerdere beluistering volledig bevestigd. Immanent Fire blijkt intussen al haar zesde album te zijn. Het album werd voorafgegaan door de singles Light en Washed Away. “Washed Away gaat over hoe digitale communicatie en de ontwikkeling van technologie ons leven meer en meer domineert, waardoor we steeds verder verwijderd raken van de natuurlijke wereld. Met dit nummer wil ik benadrukken dat de relatie tussen mens en natuur van niet te onderschatten waarde is. Ik heb het gevoel dat die verwijdering rechtstreeks verband houdt met de klimaatcrisis en de vernietiging van de planeet door de mensheid”, aldus White.

Net als iemand als Joanna Newsom is ze niet helemaal van deze planeet en creëert ze ook een volledig eigen muzikale wereld. Dat doet ze door middel van de inkleuring van haar liedjes door zowel elektronische als akoestische instrumenten. Denk aan orkestrale percussie, strijkers, zware gitaren, kerkorgels en koorstemmen.

Met haar fraaie, feeërieke alt brengt ze haar vaak melancholische liedjes. Liedjes die pijlsnel onder de huid van de luisteraar kruipen. Ondanks dat ik haar niet kende, heeft ze niet over belangstelling te klagen in Nederland. In december zal ze zes keer in Nederland en een keer in België optreden.

Robinson’s liefde voor muziek ontstond op haar dertiende op een zomerkamp, waar ze in aanraking kwam met de muziek van Joni Mitchell, Cat Stevens en Dar Williams. Haar muzikale carrière kwam in een stroomversnelling door Better With Time, afkomstig van haar zelfuitgebrachte tweede album Traveling Mercies. Het liedje werd intussen al meer dan zes miljoen keer beluisterd op Spotify. Het album Traveling Mercies werd ook door Rolling Stone en Stereogum verkozen tot een van de beste countryalbums van 2019. Haar nieuwe album American Siren komt nu uit op Oh Boy! Records. Voor wie het, net als voor mij, de eerste kennismaking is met haar muziek, zal waarschijnlijk bij opener Old Gods de link met een jonge Dolly Parton leggen. Vooral door het gebruik van de kopstem en het kenmerkende vibrato van Parton. Maar Robinson is zeker geen epigoon. Robinson schrijft zowel over imaginaire personen als wel schrijft ze interessante verhalen over mensen die haar levenspad kruisen. Je kunt ze zien als een hart onder de riem voor mensen die verloren lijken te zijn, eenzaam of op een andere manier littekens dragen van een zwaar leven. Robinson kan gerekend worden tot de geboren verhalenvertellers. American Siren werd geproduceerd door Jason Richmond (The Avett Brothers, The Steep Canyon Rangers) en wordt ze begeleid door uitstekende muzikanten, die volledig in dienst van de liedjes spelen. Het bevat zowel geheel authentieke country als folk. Robinson zal trouwens op haar dertiende nooit hebben kunnen bevroeden dat ze in december op toer zal gaan met een van haar eerste idolen, Dar Williams.

De veelzijdige kunstenaar Emily Wells woont in New York. Ze heeft een klassieke achtergrond op de viool. Haar nieuwste album Regards to the End werd door haar geschreven, geproduceerd, gearrangeerd en grotendeels ingespeeld.

Ze maakt een soort stijlvolle, alternatieve kamerpop, waarin de luisteraar veel kan ontdekken, vanwege de gelaagdheid. Soms is het wat soberder, zoals in het schitterende David’s Got a Problem, waarbij het refrein een soort mantra is. Het trage pianospel hier doet wat denken aan Erik Satie.

Ritmiek speelt ook geregeld een belangrijke rol. Het meest wordt de muziek echter verrijkt door strijkers en blazers. Ze krijgt onder andere hulp van haar vader Jim Wells (voormalig minister), die hier de Franse hoorn bespeeld.

Ze brengt zware onderwerpen als de aids-crisis, klimaatverandering en haar eigen leven met de nodige hobbels ter tafel. De hoes heeft trouwens voor mij een Bijbelse connotatie, in dit geval is echter de mensheid die het leed van de wereld draagt. Emily heeft een rijke podiumervaring, ze toerde met onder andere Japanese Breakfast, Son Lux en Arooj Aftab.

Regards to the End behoort tot die albums die langzaam, maar heel zeker onder de huid kruipen.