Muzikanten uit Canada willen aan deze kant van de oceaan nog wel eens onder de radar blijven, gelukkig attendeerde Jan Muylaert van Salmon Bookings mij op singer-songwriter Zachary Lucky (35). Hij blijkt de kleinzoon te zijn van de Canadese countrylegende Smilin Johnny Lucky. The Wind is intussen al zijn zevende album, welke tot nu toe nauwelijks aandacht kregen in de Lage Landen. Blijkbaar is zijn bekendheid in het Verenigd Koninkrijk groter, want daar werden de twee vrijgegeven singles van The Wind al op de BBC gedraaid en verscheen enkele dagen terug deze recensie op KLOFmag.

Zachary beschikt over een zeer prettige bariton. Het maken van albums is overigens niet de favoriete bezigheid van hem : "Ik heb het opnameproces altijd zwaar gevonden, alsof er iets opgegraven moest worden, en het maken van The Wind was niet anders. We hadden net een tournee van tien data door Oost-Canada afgerond en waren behoorlijk uitgeput en emotioneel rauw. Ik heb mezelf altijd betrapt op het proberen om iets te zijn wat ik niet ben in de studio, maar ik denk dat de staat waarin we achterbleven van de tour me geen andere keuze gaf dan om volledig te zijn wie ik ben.".

De folk en country getinte liedjes worden zonder uitzondering sober ingekleurd. Door middel van een reeks suggestieve liedjes creëert Lucky een tapijt van personages op kruispunten, worstelend met de onvoorspelbare wendingen van het lot. Elk nummer duikt in thema's als verandering, liefde en de eeuwige beweging van het leven, waarbij zowel het verdriet van verloren liefde als de vreugde van gevonden liefde worden vastgelegd. Met zijn reflectieve verhalen en atmosferische melodieën biedt The Wind een zielvolle herinnering aan de schoonheid en onzekerheid die gepaard gaan met onze persoonlijke reizen.

“Ik heb altijd geprobeerd om albums te maken die het lied en het verhaal echt centraal stellen, waardoor de luisteraar het gevoel krijgt dat ze daar in de kamer bij ons zijn,” en The Wind doet precies dat. Lucky schreef alle liedjes zelf, op de cover na van Water in the Fuel van Fred J. Eaglesmith, iemand die hier wel de nodige bekendheid geniet. In het verleden deed Lucky op eigen gelegenheid al enkele toertjes in de Lage Landen. Het is de bedoeling dat Jan Muylaert in België en Sandra Zuidema in Nederland komend jaar zijn concerten gaan regelen. Ook gaat Sandra The Wind proberen hier te distribueren. Zou terecht zijn, want het is een prachtig album geworden.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De Britse jazz zangeres Zara McFarlane werd geboren in Dagenham uit Jamaicaanse ouders. Reeds op haar veertiende was ze te zien in het tv-programma Stars in Their Eyes, waar ze een nummer van Lauryn Hill ten gehore bracht.

In haar jeugd luisterde ze veel naar reggae en R&B. Die voorkeur veranderde naar jazz toen ze ging studeren aan de fameuze BRIT School.

In 2010 bracht ze een EP uit, die uiteindelijk door BBC dj en plateneigenaar Gilles Peterson werd opgepikt. Sindsdien verschijnt het werk van Zara op het hippe jazzlabel van Peterson, Brownswood.

Haar naamsbekendheid is sindsdien snel gestegen, niet zo heel verwonderlijk, want Zara is een geboren zangeres. Op haar albums houdt ze haar Jamaicaanse wortels in ere. Naast jazz vinden we reggae, maar ook ritmes gebaseerd op kumina en nyabinghi terug.

Zelf omschrijft ze haar muzikale ontdekkingstocht als volgt : “Tracing the musical heritage of the Caribbean, I explore my interconnected vision of the diaspora.”.

De twee belangrijkste vertegenwoordigers van de reggae worden geëerd op haar derde album Arise. Fussin' and Fightin' werd geschreven door Lee Perry, maar Bob Marley maakte het bekend. Ook aan Fisherman schreef Perry mee, dit nummer staat op een van de belangrijkste reggaeklassiekers, Heart of the Congos van The Congos. Een album, wat eigenlijk in geen enkele serieuze muziekcollectie zou mogen ontbreken.

Naast reggae horen we Zara excelleren in jazz, een van de hoogtepunten is Silhouette, waarop haar zang tot grote hoogtes stijgt, net als het schitterende klarinetspel van Shabaka Hutchings.

Zara wordt op Arise omringd door toonaangevende musici uit de Londense jazz scene. Het lijkt een wonderlijke combinatie, reggae- en jazznummers op een album, maar dat geldt geenszins voor Arise, integendeel, het repertoire vormt een homogeen geheel.

Binnenkort is deze geweldige zangeres te aanschouwen in Nederland, onder anderen in Eindhoven, waar nog meer zeer interessante artiesten, onder wie Moses Sumney, acte de présence geven.

Zara McFarlane live:

03-11 EINDHOVEN: Muziekgebouw Eindhoven
04-11 EINDHOVEN: Muziekgebouw Eindhoven
18-11 AMSTERDAM: Paradiso

Zara McFarlane - Fussin' and Fightin' - YouTube

Zarelli is niet de naam van een Italiaanse groep of artiest, maar is het alter ego van de 41-jarige Carwyn Ellis, een multi-instrumentalist, singer-songwriter, componist, arrangeur en muziekproducer uit Wales. Hij maakt sinds 2007 deel uit van de groep Colorama, eveneens uit Wales afkomstig.

Daarnaast is hij eigenaar van de platenlabels London Records en Aed Records. Bij laatstgenoemde label is onder andere Roddy Frame onder contract. Hij studeerde muziek aan The Royal Academy of Music. Zijn laatste voorgaande wapenfeit was het schrijven van muziek voor de bekroonde documentaire over Edwyn Collins, The possibilities are endless.

Voor het opnemen van Soft Rains gebruikte hij een Farfisa Pro 110 orgel, Roland SH 1000 en Juno 106 synthesizers, Rhodes electrische piano, Suzuki Omnichord, acoustische gitaren en een Apple Ipad (!). De enige andere muzikant die meewerkte is een, bij mij niet bekende, zangeres in het openings- en slotnummer.

Verder gebruikte Ellis de in 1975 opgenomen vocale opname van Ray Bradbury’s short story There will come soft rains (afkomstig van The Martian Chronicles, gepubliceerd op 6 mei 1950). De band werd op adequate wijze ingesproken door Leonard Nimoy.

Het verhaal begint op 4 augustus 2026 (in de oorspronkelijke versie op 28 april 1985) met de introductie van de luisteraar (lezer) met een computergestuurd huis, dat kookt, reinigt en verzorgt. De luisteraar (lezer) volgt het huis bij een aantal van de dagelijkse taken, die gelden als voorbereiding van de bewoners op een dag werken.

In eerste instantie is het niet duidelijk dat er iets mis is met de bewoners, maar uiteindelijk blijkt het dat ze niet aanwezig zijn. Voor het ontbreken van de bewoners wordt dan geen verklaring gegeven. Maar er volgt een beschrijving van de schaduwen van een verbrande man, vrouw en twee kinderen ergens in het huis. Die verbranding schijnt veroorzaakt te zijn door een thermische flits van een kernwapen.

Het huis staat te midden van ruïnes in de stad. Er wordt hierna het uitzenden van een radioactieve gloed beschreven. Het is het enige huis wat is blijven staan, en blijft haar taken uitvoeren, niet op de hoogte dat de familie verdwenen is. Op een gegeven moment wordt verder inzicht gegeven in de ondergang van de familie, wanneer een bandrecorder in het huis een gedicht van Sara Teasdale uit 1920 reciteert genaamd There will come soft rains.

Om 10 uur wordt het huis uiteindelijk vernietigd wanneer er door een windvlaag een boomtak door het keukenraam naar binnenvliegt en hierdoor wasbenzine op het gasfornuis lekt en er brand uitbreekt. Het huis waarschuwt hierop de familie om het huis te verlaten en tracht de verdere verspreiding van het vuur te voorkomen door de deuren te sluiten. Het huis probeert het vuur ook met water te bestrijden, maar de waterreservoirs zijn uitgeput na vele dagen van koken en schoonmaken. Het hele huis brandt af met uitzondering van een muur, die nog steeds de tijd en datum aangeven (inmiddels is het een dag later).

Carwyn Ellis heeft dit verhaal op indrukwekkende wijze van muziek voorzien. Zover ik weet is dit album voorlopig alleen te koop op www.seriesaphonos.com.

Deze zeer ervaren Britse band verwerkt zowel blues, jazz en rock in hun muziek. De klassiek getrainde zangeres Zoë Schwarz werkte in het verleden met iemand als jazzpianist Keith Tippett (King Crimson). Gitarist Rob Koral trad bijvoorbeeld op met een andere, voormalige King Crimsoncoryfee, Bill Bruford. Maar ook organist Pete Whittaker en drummer Paul Robinson staan hun mannetje.

This Is the Life I Choose is maar liefst hun zesde album in vijf jaar tijd. Elf van de dertien nummers werden geschreven door Zoë en Rob. Veelal zijn dit zeer aanstekelijke uptemponummers, die direct blijven hangen en waarbij stilzitten onmogelijk is. De geweldige strot van Zoë wordt hierbij ten volle benut en de begeleiding is uitermate strak.

Soms hebben ze maar weinig tijd nodig om een song te schrijven, People werd in slechts twintig minuten voltooid. Er is ook meer ingetogen werk te vinden, zoals het schitterende Call of the Night.

Het is voor mij onmogelijk om favorieten aan te wijzen, ook de twee covers zijn geweldig. Een van de twee is de Cream klassieker We’re Going Wrong. Niet zo heel vreemd dat het hier gecoverd wordt, want de allereerste lp die Zoë ooit kocht was Disraeli Gears.

Mijn vermoeden is dat het album zonder overdubs en live in de studio is opgenomen. Zo klinkt het voor mij althans. This Is the Life I choose duurt een uur, maar kent geen enkel zwak moment. Bovendien is het zwaar verslavend.

Voor mij is het nu al duidelijk, deze cd gaat hoge ogen gooien aan het eind van het jaar.