Sinds de jaren negentig is de veelzijdige pianist, componist en arrangeur Rachel Grimes muzikaal actief, zowel in de (alternatieve) rockmuziek als in de klassieke muziek. Ze trad op over de hele wereld en haar klassieke werk werd onder andere vertolkt door het Amsterdam Sinfonietta Trio. Afkomstig uit een muzikale familie kreeg ze de muziek met de paplepel ingegoten en begon al op zeer jeugdige leeftijd piano te spelen en bekwaamde haar kwaliteiten verder aan de Universiteit van Louisville.

Haar nieuwste album The Way Forth is haar meest ambitieuze album uit haar oeuvre. Rachel verdiepte zich met de hulp van de nodige memorabilia in haar familiegeschiedenis vanaf 1775 tot heden. Maar tevens in de (muzikale) geschiedenis van diezelfde periode.

Kosten noch moeite zijn gespaard om de luisteraar te imponeren. De opener Got Ahold of Me doet zijn titel bij mij alle eer aan. Het lyrische pianospel van Rachel strijdt om de meeste aandacht samen met de meeslepende strijkers en de harp en zang van Timbre Cierpke.

Veelal is de muziek gecomponeerd door Rachel zelf, maar soms verwerkt ze op inventieve wijze stokoude traditionals als Oh Susanna! en meer recente composities, waaronder een van haar grootmoeder, in haar folkopera. Ook krijgt ze wat hulp van gitarist Nathan Salsburg, die wat gitaarpartijen aanleverde. De eveneens uit Louisville afkomstige zangeres Joan Shelley werkte aan enkele nummers mee.

Haar familiegeschiedenis voert trouwens terug naar Schotland en waarschijnlijk ook naar Nederland. Ook stipt ze grote gebeurtenissen uit de Amerikaanse geschiedenis aan, zoals de Burgeroorlog. Muzikaal gezien wordt dit alles verpakt in intrigerende, meeslepende muziek die genres overstijgt. Red House School zou overigens niet misstaan hebben op Pieces of Africa van het Kronos Quartet.

Red House was de geboorteplaats van haar vorig jaar overleden moeder. The Way Forth is aan haar opgedragen en tevens aan haar twee jaar geleden overleden broer. Op haar website kan men zich eventueel een betere indruk van het album en het schitterende artwork verschaffen. Haar dierbare overleden familieleden hadden volgens mij geen indrukwekkender eerbetoon kunnen krijgen.

Dit duo leerde elkaar pas zo’n twee jaar geleden kennen. Op Lonesome Man / Ocean of Love waren ze voor het eerst samen te horen, onder anderen in het fraaie Rye. Je hoorde toen al direct dat ze samen een bijzondere combinatie vormen.

Beiden zijn rasmuzikanten, die geheel op gevoel hun muzikale koers uitstippelen. Ewa Pepper is geboren in Polen en daar bij de burgerlijke stand bekend als Ewa Górzyńska. Een veelzijdig en veelgevraagd violiste, woonachtig in onze hoofdstad.

Op het dubbelabum Breath of Live, goed voor zo’n twee uur muziek, blijkt dat de chemie tussen hun beiden gegroeid is. De titel lijkt me goed gekozen, het gebrachte repertoire laat zich eenvoudig vertalen naar het podium. Sterker nog, zal daar niet wezenlijk anders klinken, getuige de livevideo van Spinning Round, die sinds enige dagen op Youtube te vinden is. Spinning Round bedacht Ralph spontaan tijdens een optreden op Schiermonnikoog voor Pascal Drost in juni. Het nummer werd gelukkig door Moon Anderson vastgelegd, anders was het voorgoed verloren gegaan.

Het is ook een goede graadmeter van wat men ongeveer van het album verwachten mag. De liedjes weten mij diep te raken, zoals bijvoorbeeld Kneel to Your True Self. Het roept bij mij herinneringen op aan de jonge Van Morrison ten tijde van Astral Weeks.

Ewa kan zich enorm goed inleven in de songs van Ralph en weet ze vaak met haar emotionele spel te verrijken. Maar haar spel kan ter variatie ook inventief zijn, zoals haar heerlijke opzwepende spel in het bluesy Be, wat als werktitel Rising Rough had.

Sommige songs werden al eerder opgenomen zoals Love Is Not a Friend, maar door het gebruik van de viool krijgt het een totaal ander karakter. Hetzelfde geldt voor andere eerder verschenen nummers, waaronder Harry. Harry Muskee zou ongetwijfeld deze versie ook mooi gevonden hebben.

Breath the Live kun je volgens mij het beste zeer aandachtig alleen beluisteren, zodat alle finesses van deze emotionele ontdekkingstocht volledig tot je door kunnen dringen. Breath of Live wordt zoals gewoonlijk door Ralph in eigen beheer uitgebracht en is eventueel reeds bij hem voor 20 euro (exclusief verzendkosten) via e-mail te bestellen : [email protected]

De eerste releaseshow wordt uiteraard gehouden in zijn geboortestad Roosendaal. Voor wie het intussen nog niet duidelijk mocht zijn, geen ander album wist me dit jaar emotioneel zo diep te raken.

CD-presentatieshows:

8-12 ROOSENDAAL: Hotel Tongerlo
9-12 AMSTERDAM: Club Dauphine
16-12 BORGER: VANSLAG

Ralph de Jongh - Ewa Pepper | Spinning Round - YouTube

Afgelopen zondag vroeg ik Ralph de Jongh vooraf aan zijn optreden in café De Klomp, of hij wat Stones nummers wilde spelen, omdat ik dacht dat het aanwezige publiek dat wel zou kunnen appreciëren. Achteraf besefte ik me dat Ralph zelf genoeg Stones achtige nummers heeft geschreven, zoals bijvoorbeeld Highway Man.

Het nummer staat op zijn fantastische drieluik Dancing on a Volcano, een van mijn favoriete albums uit mijn muziekcollectie. Een van de albums van dat drieluik heet Highway Man, het album en de song Highway Man zijn opgedragen aan Max Joosten, Leen Wander en Piet Dik. Zij brachten Ralph in het verleden trouw naar concerten en weer terug naar huis.

Als er een nummer is wat Ralph het beste typeert dan is dat wel Highway Man. Hij zingt daarin niet voor niets “singing the blues, being the blues”. Het drieluik verscheen een jaar na het twintigjarige jubileum van Ralph. Ralph is hier optima forma, niet in de laatste plaats door de geweldige muzikanten waardoor hij omringd wordt, Arend Bouwmeester, Maarten Ouweneel, Nico Heilijgers, Arie Verhaar en Monique Anderson. En onder de gastmuzikanten bevinden zich gelouterde krachten als Bas Paardekooper, Ewa Pepper, Ad van der Veen en last but not least Roel Spanjers.

Het is een fraai boxje met prachtig begeleidend, fotorijk boekje. Veelal is de muziek door blues doordrenkt, maar hoor je ook rock- en funkinvloeden. Zelfs Oosterse invloeden in China. Dancing on a Volcano is dan ook een absolute must voor de echte blues liefhebber. Het is trouwens intussen alweer meer dan 25 jaar geleden dat Ralph’s carrière begon. Ralph vond het dus tijd worden voor wat verzamelcd’s. Binnenkort verschijnen Best of Volume 1 (2cd) en 2 (4cd).

De hoesfoto vangt krachtig de essentie van de energie van een concert van Ralph de Jongh. De foto is niet genomen door een professioneel fotograaf, maar door fan en vriend Edwin Fabriek.

Zo’n negen jaar geleden zag hij Ralph voor de eerste keer optreden, de tweede keer ongeveer tweeënhalf jaar geleden in een kerkje in Vledder. En vanaf dat moment was hij bekeerd. Niet tot het geloof, maar tot de muziek van Ralph. Sindsdien bezoekt hij de optredens geregeld, dit jaar worden het er ongeveer veertig. Edwin is niet de enige trouwe fan, Ralph heeft er velen.

Maar naast trouwe fans heeft hij ook muzikanten als goede vrienden, waaronder Joost Verbraak, met wie hij al in 1992 in de BLUEBAND speelde. Bekendheid kreeg Ralph in 1997 toen hij gekozen werd tot beste singer-songwriter en een deal van Warner-Basard kreeg aangeboden, welke hij echter beleefd weigerde.

Kort erop leerde hij Arend Bouwmeester kennen bij Radio Noord-Holland, die hem meteen boekte voor de Beurs van Berlage, waarvoor hij concerten organiseerde. Maar ook met zijn andere bandleden heeft hij in de loop der jaren een speciale band opgebouwd.

Zulke goede banden zorgen ervoor dat je voor elkaar door het vuur gaat, ook op het podium natuurlijk. Voor de live-opnames werd er hard gerepeteerd. Een aantal nummers zoals Waist Deep, Still a Fool en Shout Myself kregen een geheel nieuw jasje. Zo wilde Ralph dat de blazers in Waist Deep klonken zoals bij Otis Redding vroeger.

Op Live geeft Ralph zijn begeleiders alle ruimte om te schitteren, regelmatig weet hij ze als bandleider ook nog eens aan te sporen. Hoogtepunten te over, vooral in de uptemponummers.

Maar er zijn ook fraaie rustpunten te vinden als Let the Tears Surface, waarop hij alleen op gitaar wordt begeleid door Maarten Ouweneel. Geschreven in de open lucht op een dekentje in bijzijn van zijn geliefde Monique. Muisstil is het bij Misty Train, waarop hij begeleid wordt door de excellente violiste Ewa Pepper.

Het zijn echter de blazers die vaak de show stelen. Ook mag de rol van drummer Arie Verhaar niet onderschat worden. LIVE is voor het merendeel opgenomen in Westerliefde in Amsterdam door Marc Hullegie. SBR (Slow Blues Roosendaal) werd opgenomen in Hotel Tongerlo, Roosendaal. De overige vijf nummers werden opgenomen in VANSLAG, Borger, door Rogier Hemmes.

LIVE geeft een goed beeld van de veelzijdigheid van Ralph en zijn band. Het prachtige artwork is wederom verzorgd door Monique Anderson. Het wordt de hoogste tijd dat deze band te zien zal zijn op de allergrootste podia (Holland Blues Festival, Pinkpop), waar ze gegarandeerd ook de boel volledig plat zullen spelen.

CD-presentatieshows:

8-12 ROOSENDAAL: Hotel Tongerlo
9-12 AMSTERDAM: Club Dauphine
15-12 AMSTERDAM: Instore Concerto met Ewa Pepper aanvang 17.00 uur
16-12 BORGER: VANSLAG

In mijn vorige recensie had ik het over de snelheid waarmee Rob Heron & The Tea Pad Orchestra werkt. Dat geldt zeker ook voor Ralph de Jongh. Het dubbelalbum Miko werd slechts op een dag, afgelopen 7 september, in On The Farm Studio's in Woudenberg samen met de virtuoze Duitse violist Miko Mikulicz opgenomen.

De moeder van Mikulicz had graag gezien dat hij een klassiek violist zou worden, maar op zijn vijftiende raakte hij in de ban van de muziek van Pink Floyd. De psychedelische muziek van die band is tot op de dag van vandaag een inspiratiebron. Mikulicz is vooral bekend van de band Panama Red, waarin hij al ruim twintig jaar speelt.

Wie Ralph volgt kent uiteraard het schitterende dubbelalbum Breath of Live wat hij vijf jaar geleden maakte met violiste Ewa Pepper, met wie hij geweldige chemie heeft. Dat geldt ook voor de samenwerking met Mikulicz. De twee halen tijdens de ruim tweeënhalf uur het beste in elkaar naar boven. Bovendien ontbreekt het spelplezier niet, zoals duidelijk te horen is aan het einde van Hear the Water Running.

Mikulicz blijkt een echte geluidsmagiër, luister maar eens naar de prachtige ijle klanken in As the Mist Clears en Dreamers in This Night. Miko is een intrigerende luistertrip en een absolute aanrader, die meestal ergens tussen folk en blues zweeft. Het album is reeds te beluisteren op Spotify, maar zal over ongeveer drie weken ook als dubbelcd in een mooie digipack oplage van slechts honderd stuks verschijnen.

Ook in 2020 kende de creativiteit en productiviteit van Ralph de Jongh geen grenzen. Zo bracht hij bijvoorbeeld weer een vierluik uit, getiteld The Whole World Inside. Daarnaast onder andere het meer dan uitstekende Let It Be Good For All. Hierop was geregeld een opvallende rol weggelegd voor de lapsteel van Tim Birkenholz, vooral in het wonderschone Seed the Seeds. Op On the Blue Line speelt deze lapsteel een nog een prominentere rol. De meer ingetogen kant van Ralph komt in de songs volledig tot zijn recht. Deze keer dus geen uptempo Stones achtige rockers. Toch weet Ralph moeiteloos de aandacht van de luisteraar meer dan zeventig minuten vast te houden. Ralph heeft met Birkenholz net zo’n grote muzikale klik als met violiste Ewa Pepper. Deze onderlinge samenwerking leverde ook de uitstekende, samen geschreven afsluiter Shadow op. Tot de hoogtepunten reken ik de titelsong, welke behoort tot de fraaiste songs die Ralph ooit schreef. Het fraaie gitaarspel wordt omkaderd door gevoelige zang en achtergrondzang van YLVALIE, Birkenholz en Leon van Etten. Net zo fraai zijn Clenching My Teeth en It Was on the Earth #2. Let It Be Good For All rekende ik al tot een van zijn drie fraaiste albums in zijn oeuvre, On The Blue Line bevalt me zelfs nog beter. Let It Be Good For All is trouwens tijdelijk voor slechts 4,99 te koop in zijn website! Ralph maakt trouwens ook deel uit van de groep Cosmic Walhalla, welke precies om twaalf uur het nieuwe jaar in zal luiden met hun tweede single Black and White Birds.

2017 was een memorabel jaar voor Ralph de Jongh, hij trouwde niet alleen met zijn lieftallige Moon, maar bracht ook vier albums uit. Hieronder bevonden zich het imposante drieluik Dancing on a Volcano en Breath of Live, het dubbelalbum waarop hij een bijzondere chemie heeft met de fantastische Poolse violiste Ewa Pepper.

Vorig jaar hield Ralph zich tamelijk koest, maar is nu terug met Quantum, een box bestaande uit vier cd’s, met daarop maar liefst tweeëndertig nieuwe nummers, samen goed voor ruim vijf uur muziek. Het album werd in slechts drie dagen tijd opgenomen.

Bijna alles ontstond ter plekke in de studio en de andere muzikanten mochten naar believen de songs invullen. Twee songs werden eerder, begin 2018, opgenomen, On the Dancefloor en On the Rolling Wave. Hierop zijn naast Ralph, zijn Alkmaarse vrienden Almar Fernhout, Leon van Etten en Michel ten Hoope te horen. Eind januari kwam het trieste nieuws dat laatstgenoemde plotseling was overleden.

De overige liedjes zijn ingespeeld door bassist Nico Heilijgers, drummer Marcel Wolthof en zangeres Moon Anderson. Dus alles in een zeer sobere bezetting. Deel een getiteld Best of Quantum opent met het langste nummer, School, speelduur bijna achttien minuten.

Het tekent de eigenzinnigheid van Ralph. Een meer commercieel ingesteld muzikant had zeker als opener voor een korter en beter in het gehoor liggend nummer gekozen als bijvoorbeeld het uptempo Message. Dit nummer werd trouwens wel op 2 maart de eerste officiële single. Een liedje in de beste Stones traditie en zo staan er genoeg op het album.

Naar het einde toe staan op de eerste cd een aantal bijzonder fraaie ballades, die me nog beter bevallen. Zoals bijvoorbeeld het heerlijk relaxte Fly, waarop de schilderende bassist, of misschien beter gezegd, bassende schilder Nico Heilijgers excelleert. Ben je trouwens niet bekend met zijn schilderijen, zijn website is absoluut een bezoekje waard!

De overige drie cd’s vormen samen Uncensored, waarop ook een aantal nieuwe nummers te horen zijn en een aantal andere versies van bepaalde nummers. Je hoort hier muzikanten die heel relaxt en volledig op hun gemak voelen in de studio, hetgeen het eindresultaat zeker ten goede komt.

Ralph de Jongh is gelukkig weer terug en hoe! Op zijn website is het album reeds te bestellen en hier kun je zijn concertdata terugvinden. De officiële cd-release was op 2 maart in Maloe Melo in Amsterdam.

Enkele jaren geleden vertelde Ralph me dat hij zichzelf als een transistor ziet, meestal zijn de tekst en muziek er tegelijkertijd. De laatste jaren moet de ontvangst erg goed zijn geweest, want de albums blijven regelmatig uitkomen.

In topjaar 2017 was de oogst erg groot, enkele liveplaten en daarnaast het prachtige dubbelalbum met Ewa Pepper en het ambitieuze drieluik Dancing on a Volcano. Het lopende jaar gaat dat in kwantiteit nog overtreffen.

Er verschenen reeds twee fraaie live-albums, waaronder het door mij besproken Bluezy en ook nog het vierluik Quantum. Het laatste album is goed voor meer dan vijf uur muziek, bestaande uit 32 nummers en verder uit andere versies ervan.

Roadtrippin is wederom een vierluik met meer dan vijf uur muziek, maar deze keer wel allemaal verschillende nummers. Er wordt dus nog meer gevraagd van de luisteraar dan op Quantum.

Het grootste deel van de eerste cd wordt Ralph alleen begeleid door gitarist Chiron Schut, aan het eind ervan ook door de rest van de muzikanten. Kunstschilder Nico Heilijgers neemt als wel vaker hier de bas ter hand, mevrouw de Jongh is te horen op aanvullende percussie.

Verder wordt Ralph opnieuw herenigd met oud-stadsgenoot Elmore James van Dodewaard. Diens vader, de vorig jaar overleden Toon van Dodewaard (AKA McAnthony), was een bekende naam in de West-Brabantse scene en kende zelfs enige landelijke bekendheid. In 1993 begon Ralph trouwens in het voorprogramma van McAnthony, de peetvader van de Brabantse blues.

Uiteraard hoort de luisteraar voornamelijk blues en rock georiënteerde muziek, maar daarnaast profileert hij zich ook als singer-songwriter. Op de laatste cd zijn enkele live-opnames te vinden, gemaakt bij Omrop Fryslan.

De geluidskwaliteit is erg goed. Opgenomen op een topklasse Neve tafel uit de jaren negentig afkomstig uit de Air studio’s van George Martin, de vaste producer en arrangeur van The Beatles. Het uitstekende artwork en design is gemaakt door Jan Blaauw en de fraaie foto’s door Edwin Fabriek.

Begin dit jaar bracht Ralph de Jongh het fraaie drieluik Dancing on a Volcano, 20 Years of Burst out Explosions uit. Hij ziet zichzelf namelijk als een creatieve vulkaan, die regelmatig uitbarst door middel van nieuwe releases.

Geheel onverwachts komt er voor mij in december een nieuwe eruptie van maar liefst drie releases. Het fraaie dubbelalbum Breath of Live besprak ik al. Verder verschijnt het meer dan twee uur durende dubbele live-album Live en als klap op de vuurpijl ook nog eens Slow Turtle Sundance met zestien spiksplinternieuwe songs.

Totaal goed voor iets meer dan vijf uur luisterplezier. Maar laat je dat zeker niet afschrikken, want Ralph zit in een geweldig creatieve periode, waarin alles wat hij opneemt in goud lijkt te veranderen.

Uiteraard met behulp van zijn geweldige medemuzikanten : Arie Verhaar(drums , backing), Arend Bouwmeester (saxen, backing en percussie), Joost Verbraak (trompet, trombone, percussie en backing), Maarten Ouweneel (gitaar), Rogier Hemmes (basgitaar, backing) Judith Renkema (bas), aanstaande echtgenote Moon Anderson (backing) en Ewa Pepper (viool).

All One, opener van Slow Turtle Sundance liet me direct opveren. De gitaarpartijen, allen ingespeeld door Ralph zelf, zijn zeer inventief. Het is duidelijk dat Ralph nieuwe wegen blijft ontginnen. Ook van het titelnummer en Right Here, Right Now speelde hij alle gitaarpartijen in.

Aanstekelijk en stilzitten is onmogelijk bij Crazy Boy Wants to Sing the Blues. In Whole Lotta Courage herleven de gloriedagen van de rock in de jaren vijftig en zestig. Heerlijk rustpunt vormt het relaxte, akoestische Sail Your Ships met een fluitende Ralph.

Niet alleen ik krijg kippenvel van het ingetogen Girl, ook Ralph kreeg het zelf toen hij het de eerste keer terug hoorde. Twee prachtig verweven akoestische gitaren, waarbij zich later op fraaie wijze de elektrische gitaar aansluit.

Tot mijn grote favorieten behoort ondanks de eenvoudige opbouw, het korte Angels Weeping. Heartache Man is voor mij een heerlijke kruising van Highway Man en Sympathy for the Devil. Vermeldenswaard is ook Sweet Operator met lekkere koortjes en blazers.

Niet alle partijen werden tegelijkertijd ingespeeld, zo speelde meestergitaar Maarten Ouweneel zijn partijen in, in zijn eigen thuisstudio. Afsluiter vormt Merry Christmas, een kerstliedje maar dan gelukkig niet van het oubollige soort.

Ralph komt superlatieven te kort om zijn collega’s te roemen. Waarom dat is, kun je ook terughoren op het dubbele livealbum, waarop een staalkaart te vinden is van recent repertoire.

De drie releases worden zoals gebruikelijk in eigen beheer uitgegeven en zijn reeds te bestellen via zijn e-mailadres [email protected] . Degenen die de drie releases tegelijkertijd aanschaffen hoeven tijdelijk geen verzendkosten te betalen.

En nu maar afwachten wanneer de volgende eruptie plaats zal vinden, zal vast niet zo heel lang gaan duren. Ralph wordt niet voor niets een van de hardst werkende muzikanten van Nederland genoemd.

CD-presentatieshows:

8-12 ROOSENDAAL: Hotel Tongerlo
9-12 AMSTERDAM: Club Dauphine
16-12 BORGER: VANSLAG

De binnenhoes wordt opgesierd door een intrigerende, maar schimmige foto, waarop het dak van een huis te zien is met een viertal schoorstenen tegen de opkomende of ondergaande zon. Wat de foto fascinerend maakt is dat op de nok ook een silhouet van een pop met hoed te zien, die een arm in de lucht steekt.

Waarschijnlijk werd Rami and theWhale hier opgenomen, tenminste volgens de informatie op Bandcamp werd het vastgelegd “in the attic of a poor peoples home”. Volgens de gegevens op de binnenhoes echter op vele locaties in Zweden.

En zo is er wel meer onduidelijk over de maker Rasmus Blomqvist. Volgens de ene bron zou hij zes broers hebben en volgens een andere negen. Kortom er is weinig bekend over hem en wat bekend is, is niet met zekerheid vast te stellen of het klopt.

Wel is zeker dat hij deel uitmaakte van de rockgroep Ginger en van het duo Holy Farmers. Hij groeide op met folk, klassieke muziek en Simon & Garfunkel. Er ging aan het maken van de cd een lang rijpingsproces vooraf, ongeveer een decennium.

Hij schijnt ergens op het platteland in Zweden te wonen en veel tijd in de natuur door te brengen. Wat natuurlijk ook zijn weerslag heeft op de muziek, die veelal een pastoraal karakter heeft. Zijn muziek is bijzonder toegankelijk, mede door zijn aangename, warme stem.

De songs worden heel sober ingekleurd. Een aantal keren door een viool, bespeelt door Kristin Freidlitz. Vooral haar bijdrage aan The Unfinished Song is fraai. Ook zijn de twee dwarsfluitbijdrages erg mooi, dat hadden er wat mij betreft meer mogen zijn.

De dwarsfluit in het bevallige Autumn Song laat me terug verlangen naar een song van erg lang geleden als Under the Sky van Pete Sinfield. Trouwens net zo’n groot poet als Rasmus Blomqvist.

In een andere recensie werd hij vergeleken met Nick Drake, Joni Mitchell en Jackson C. Frank. Volgens mij snijdt alleen de laatste naam echt hout, vooral vanwege de stem.

Rami and theWhale is een zeer prettige kennismaking met Rasmus Blomqvist, hopelijk hoeven we geen tien jaar te wachten op een vervolg. Hij is absoluut een aanwinst in zijn genre.

Autumn song - YouTube

Het was Duco Koutstaal van de Rotterdamse platenzaak De Plaatboef, die mij in 2015 op Tender Gold and Gentle Blue wees, hun derde album. De lovende recensies van MOJO, Uncut Magazine en op Folkradio UK en Allmusic waren ongezien aan mij voorbijgegaan. Evenzeer de loftuitingen van iemand als M.C. Taylor (Hiss Golden Messenger).

De liedjes van frontman David Morris waren hier over het algemeen ingetogener en persoonlijker van aard dan de twee voorgangers. Een viertal ervan gaan over het overlijden van zijn vader. Sleutelsong en absolute hoogtepunt vormt het bijna tien minuten durende Ring of Kerry.

Voor opvolger Broken Stay Open Sky vond hij vooral inspiratie dank zij een goede vriendin van hem, zangeres Joan Shelley. Doordat hij een tijd lang haar voorprogramma deed, zag hij haar een tijdlang avond aan avond optreden. Hij werd geroerd door de oprechte frisheid van haar voordracht.

Op het nieuwe album Abundance Welcoming Ghosts verzorgt Shelley in twee liedjes mede de vocalen. Het album werd in vier dagen tijd eind augustus vorig jaar op het platteland van Zuidwest Wales opgenomen. Kort hierna trok frontman David Morris zich negen maanden terug om te mediteren in een Boeddhistisch klooster op de kliffen van Cape Breton in het afgelegen Nova Scotia, Canada.

Spelvreugde stond bij het opnemen voorop, “The compositions had not been fully formed prior to recording, but any pressure was transmuted into invigoration, resulting in the jubilant energy that adorns even the most turbulent songs” aldus Morris. In zijn liedjes is regelmatig een belangrijke rol weggelegd voor de natuur.

Geen wonder dat Jackie Leven een van de inspiratiebronnen vormt, ook iemand die graag veel wandelde in de natuur, getuige een schitterend album als Songs from the Argyll Cycle. In hun folkrock hoor je bijvoorbeeld in het gitaarspel op My Friend ook Fairport Convention terug.

Helaas zit bij de cd geen tekstboekje, daarvoor zal men eventueel de vinylversie moeten aanschaffen. Abundance Welcoming Ghosts is wederom een fraaie aanvulling op hun reeds uitstekende oeuvre.

Voor de eenvoudige, maar fraaie hoes van het vierde album Broken Stay Open Sky bleef liedjesschrijver en frontman David Morris dichter bij huis, namelijk zijn geboortestreek Cornwall. Voor de vorige, Tender Gold & Gentle Blue, poseerde hijzelf op Skellig Island, Ierland.

Dat album werd terecht volledig omarmd door de Britse pers. Het was vooral een persoonlijk relaas over het overlijden van zijn vader. Vier songs gingen erover, waaronder de spannende, tien minuten durende sleutelsong, Ring of Kerry. Daarnaast schreef hij nog een lang essay over het verscheiden van zijn vader.

Voor de nieuwe cd ging hij op zoek, zoals hij het zelf omschreef “freshness, movement and vibrancy”. Altijd speelt de natuur een belangrijke rol in zijn teksten. Zo is het wat stevigere Gull Rock een verwijzing naar de op de hoes afgebeelde plek.

Tijdens het schrijven van de songs kreeg hij een uitnodiging van zijn vriendin Joan Shelley om het voorprogramma te verzorgen. Hierdoor kreeg hij de gelegenheid iedere avond Joan begeleid door Nathan Salsburg en Glen Dentinger te zien optreden. Haar voordracht had de oprechte frisheid waar hij naar op zoek was en leverde inspiratie voor een aantal nieuwe songs.

De songs werden grotendeels met zijn zeskoppige band live in de studio opgenomen, waarin vooral de viool van Ed Sanders een sfeerbepalende rol speelt. In tegenstelling tot de voorganger had dit album meer tijd nodig om te landen. Een vreemde eend in de bijt als Ring of Kerry op de voorganger zul je op Broken Stay Open Sky niet aantreffen.

De songs vormen meer een geheel en bevalt me zeker zo goed als Tender Gold & Gentle Blue.

De hoes nodigde direct uit om te gaan luisteren. Lang geleden bezocht ikzelf Skellig Island in Ierland. Het betreft hier geen Ierse band, zoals ik in eerste instantie dacht, maar een Engelse groep rondom frontman David John Morris. Morris groeide op in Cornwall, maar is sinds enkele jaren woonachtig in Londen.

Over Tender Gold & Gentle Blue verschenen al de nodige lovende recensies zoals in MOJO, Uncut Magazine en op Folkradio UK en Allmusic. Intussen wordt de band op handen gedragen door iemand als M.C. Taylor (Hiss Golden Messenger) en Ben Chasny. In Allmusic worden voorgaande albums vergeleken met bands als The Waterboys, Fairport Convention en met Nick Cave, vergelijkingen die voor het nieuwe werkstuk echter niet opgaan.

Tender & Gentle Blue is veel ingetogener en persoonlijker van aard. Alle liedjes werden geschreven door David, met uitzondering van traditional Bound for the Rio Grande, en ontstonden op gitaar. Een viertal van de nummers, For Ruth and Jane, Fallen Tree, Khesed en Ring of Kerry, hebben rechtstreeks betrekking op het overlijden van zijn vader.

In opener For Ruth and Jane richt hij zich in eerste instantie tot zijn moeder Ruth en zus Jane om hun een hart onder de riem te steken. Alle vier bevatten contemplatieve gedachten zoals de sleutelsong, het bijna tien minuten durende, Ring of Kerry: “I’m suddenly so grateful for the world I see.To whom can I address it if not to thee? My father now departed, I must let him be. And gratefully accept the gift he gave to me.”

Het is muzikaal gezien ook de vreemde eend in de bijt. Het opent met een vioolpartij die herinnert aan de begintijd van The Velvet Underground, waarna er gebruik wordt gemaakt van drones en fields recordings. Dit alles geeft het een zeer bijzondere en mysterieuze sfeer. Voor mij vergelijkbaar met een rondrit langs de Ring of Kerry met slecht weer.

Veel van zijn teksten zijn overigens niet gemakkelijk te doorgronden en laten ruimte voor een eigen interpretatie. Twee zeer fraaie instrumentals op gitaar zijn Child song en Sceillic,die rustpunten vormen. De teksten op dit album vormen een grote kluif. Wie daar niet genoeg aan heeft, David schreef nog een lang essay over zijn overleden vader. Uitgangspunt hiervoor vormen een aantal van de laatste preken van zijn vader als dominee. Tender Gold & Gentle Blue is het persoonlijke relaas van het verlies van een dierbare.

Op Muses vertolkt harpist Remy van Kesteren een tiental composities van bands en artiesten die een grote invloed op hem hebben. ‘’Voor deze plaat heb ik ervoor gekozen om een aantal van nummers te herwerken van enkele van mijn favoriete bands en artiesten zoals Aphex Twin, Radiohead, Kendrick Lamar, Bon Iver en Sibelius. Het combineren van mijn harp en zijn rijke erfenis met muzikale werelden waar het instrument totaal onbekend is, werpt een nieuw licht op deze muzikale juweeltjes. Dit verrijkt het palet van de harp, een instrument dat ooit beperkt was tot alleen klassieke muziek maar nu genrevrij is en klinkt zoals je het nog nooit eerder hebt gehoord”, aldus Remy.

In zijn muziek laat Remy zich niet beperken door muzikale grenzen. Een mix van neoklassieke minimal, elektronische muziek, alternatieve, jazz- en wereldinvloeden, waarbij de grenzen tussen die genres vervagen. Het levert een tiental interessante herinterpretaties op.

Muses opent met een ingetogen versie van Thom Yorke’s Dawn Chorus afkomstig van de EP Anima. Fraai opgebouwd is de cover van Radiohead’s Daydreaming. Aphex Twin ken ik alleen van naam. Remy vertolkt hier Avril 14th en Alberto Balsalm. Geen idee of de nieuwe versies veel afwijken van de originelen. Wel tot mijn muziek DNA behoort Gnossienne no. 3, een van de meest populaire composities van Erik Satie. Deze mysterieuze componist leerde ik in de jaren zeventig dankzij pianist Reinbert de Leeuw kennen. In de muziek van Satie is less overduidelijk more. De versie van Remy is dan ook erg sober.

Een misschien niet zo’n bekende naam bij het grote publiek zal die van Jon Hopkins zijn. Hij is een Engelse muzikant en producer die elektronische muziek schrijft en uitvoert. Hij begon zijn carrière met het spelen van keyboards voor Imogen Heap, en heeft albums van Brian Eno, Coldplay, David Holmes en anderen geproduceerd, maar ook hieraan bijgedragen. Remy vertolkt van hem Small Memory. Muses sluit af met een vertolking van Sibelius’ Largo (sonatina in f-sharp minor, op. 67/1: II. largo).

Remy van Kesteren live :

23-08 AMSTERDAM : A’DAM Tower
24-08 AMSTERDAM : A’DAM Tower
05-10 BRUSSEL : Ancienne Belgique

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De solocarrière van Rhiannon Giddens kreeg in september 2013 gestalte doordat ze door T Bone Burnett gevraagd werd voor het Another Day, Another Time concert in New York City’s Town Hall. Ze maakte toen grote indruk met haar vertolking van de traditional Water Boy. T Bone Burnett stelde haar na afloop voor om samen een album op te nemen.

Haar debuutalbum Tomorrow Is My Turn werd over het algemeen goed ontvangen. Het resultaat was een gevarieerd album met een diversiteit aan stijlen. Volgens bepaalde criticasters te gevarieerd. Zelf omarmde ik het volledig. Het gaf Giddens de gelegenheid haar mogelijkheden als zangeres volledig te benutten. Afsluiter Angel City schreef ze zelf, de rest waren covers.

Deze keer koos ze Dirk Powell als producer. De opnames vonden plaats in diens opnamestudio Cypress House in Breaux Bridge, Louisiana. Deze houten studio ademt de sfeer uit van lang vervlogen tijden. Het herinnert aan de tijden van de slavernij en aan de tijden van de zelfbewustwording van de gekleurde bevolking, die gelijke rechten eisten waarvoor ze een bepaalde tol zouden betalen.

Wie de carrière van Rhiannon gevolgd heeft, weet dat het onderwerpen zijn waar zij zich in verdiept heeft. Slavernij en zelfbewustwording vormen de thematiek op Freedom Highway. Negen van de twaalf liedjes schreef ze zelf of ze schreef eraan mee.

The Angels Laid Him Away werd ooit bekend door Mississippi John Hurt, Birmingham Sunday werd geschreven door Richard Fariña. De fantastische afsluiter en titelsong, een duet met goede vriend Bhi Bhiman, werd bekend door The Staple Singers in 1965.

Dat Giddens tot de beste zangeressen behoort was allang bekend, maar ze overtuigd hier ook als songschrijfster. Vooral in We Could Fly en Hey Bébé, welke ze samen schreef met producer Dirk Powell. Bijzonder is ook haar instrumentale nummer Following the North Star.

Ze wordt omringd door buitengewoon goede muzikanten. Producer Dirk Powell wordt door velen gezien als de beste banjospeler op deze aardbol. Uiteraard ontbreekt haar goede vriendin Leyla McCalla niet. Samen zingen het prachtige duet Baby Boy. Het is een wederdienst voor de duetten die Giddens zong op de beide albums van Leyla McCalla.

Naast voornamelijk traditioneel getinte nummers is een meer avontuurlijk lied te vinden als Better Get It Right the First Time, waarin zelfs gerapt wordt. Freedom Highway maakt grote indruk op mij en ik zal zeker niet de enige zijn bij wie dit zal gebeuren. Het kan niet anders dat het hoge ogen gaat gooien bij zowel critici als gewone muziekliefhebbers. Zaterdag 25 maart zal ze haar nieuwe repertoire presenteren in een uitverkochte Amstelkerk.

Een fenomenale, veelzijdige zangeres als Rhiannon Giddens behoeft natuurlijk geen verdere introductie. Haar eerste twee albums Tomorrow Is My Turn en Freedom Highway konden rekenen op lovende kritieken.

Op haar derde album There Is No Other is een belangrijke rol weggelegd voor de klassiek getrainde jazzmuzikant en multi-instrumentalist Francesco Turrisi. Samen verkennen ze de gospel, jazz, blues, country en folk en doen daarbij Amerika, Europa, Afrika en de Arabische muziekwereld aan.

Het repertoire is erg gevarieerd, traditional Little Margaret vereeuwigde Giddens al eerder op het debuutalbum Dona Got a Ramblin’ Mind van Carolina Chocolate Drops. Maar men covert bijvoorbeeld ook Black Swan van Nina Simone.

Het reeds vrijgegeven I’m on My Way schreef ze samen met producer Joe Henry. Het album werd in slechts vijf intensieve opnamedagen vastgelegd in Dublin, de woonplaats van Turrisi. Het duo stelde het album reeds tijdens een elf dagen durende toer in maart in Ierland voor. Niet zo heel vreemd, want Giddens heeft een huis in Limerick en was getrouwd met de Ierse muzikant Michael Laffan. Hopelijk gaan ze ook Nederland aandoen.

Om eerlijk te zijn, waarschijnlijk was Riding for a Fall aan mijn aandacht ontsnapt als ik vorig jaar niet het bijzondere fraaie Oondert van Ries de Vuyst had gerecenseerd. Hij bracht zowel Silke Catteeuw – de Smul als Rianto Delrue onder mijn aandacht.

Deze vijfentwintigjarige singer-songwriter uit Gent won reeds op zijn vijftiende diverse muziekprijzen. Het duurde echter tot maart 2013 totdat zijn eerste EP verscheen, getiteld An Awful Lot of Hearts. Aanstaande vrijdag verschijnt dan eindelijk zijn langverwachte eerste cd.

En laat ik maar met de deur in huis vallen, het was het wachten meer dan waard. Tot zijn helden en invloeden rekent hij Townes Van Zandt, Bob Dylan, John Prine, Nick Lowe, Warren Zevon en Leonard Cohen. Waarbij ik hem de meeste verwantschap vindt vertonen met Townes van Zandt en John Prine. Laatstgenoemde was overigens net als Rianto nu, ooit postbode.

Zijn teksten hebben allemaal een autobiografische inslag, om hem zelf te citeren : “De meeste 'gebeurtenissen' of gedachten die ik beschrijf zijn waar gebeurd en gaan over mijzelf. Hier en daar is mijn fantasie natuurlijk wat op hol geslagen. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan het nummer 'Solitary Baby'. Maar ook dat nummer zit vol met autobiografische elementen. Ik schrijf enkel over zaken die ik ken of zelf heb meegemaakt. In die zin zijn voor mij al mijn teksten wel degelijk autobiografisch.”.

Riding for a Fall is langzaam, maar heel zeker onder mijn huid gekropen. In een aantal songs zijn duidelijke countryinvloeden te horen, zoals in de fraaie titeltrack. Ter afwisseling is er ook een heerlijk uptemponummer te vinden als Solitary Baby. Een van de fraaiste songs is het bluesy Looking Forward.

Maar persoonlijk weet Rianto mij het meest te overtuigen in de meer folky songs als Lady Walking in the Snow. Absolute prijsnummer vormt de afsluiter Whitehall Rowboat. Hij wordt bijgestaan door ervaren krachten als Ries de Vuyst, Bruno Deneckere (The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra) met wie hij ook vaak samenspeelt.

Een belangrijke rol is weggelegd voor producer Teun de Voeght, die ook een aantal instrumenten voor zijn rekening nam. Het fraaie artwork is van de hand van Maarten Dings. Riding for a Fall is een overtuigend debuut, waarop vooral country- en folkinvloeden overheersen.

Mijn voorliefde voor goede zangers en zangeressen kreeg ik lang geleden mee van mijn vader. Artiesten als Frank Sinatra werden mij met de paplepel ingegoten. Heel toevallig ontdekte ik Richard Hawley pas in 2009 samen met mijn vader toen hij te zien was in het tv-programma De Laatste Show op de VRT. Ter promotie van Truelove’s Gutter zong hij toen het nummer Open Up Your Door. Allebei waren we toen meteen overtuigd van mans kwaliteiten en schafte ik het album direct aan, net als de twee voorgangers.

De twee wat avontuurlijkere opvolgers van Truelove’s Gutter bevielen me net zo goed, op Standing at the Sky’s Edge borrelde zelfs zijn fascinatie voor jeugdliefde Jimi Hendrix wat naar boven. Helaas beviel zijn laatste album Further mij wat minder. Gelukkig wordt dat nu volledig gerevancheerd met In This City They Call You Love waar hij weer volledig zijn geweldige croonerkwaliteiten botviert. Het album kan absoluut wedijveren met Truelove’s Gutter, bovendien heeft het album een verslavende uitwerking op mij. Wie trouwens niet genoeg krijgt van dit soort crooners zou zeker ook eens het prachtige, vorige maand verschenen Kingdom of Mine van Timo de Jong kunnen proberen. Hopelijk komt de man snel naar Nederland voor optredens!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Deze New-Yorkse singer-songwriter vestigde in 1992 direct zijn naam met het ijzersterke album Sparrows Point, nog steeds een hoogtepunt in zijn oeuvre. Intussen is Careless, gestoken in een opvallende hoes, zijn negende werkstuk.

We hebben er deze keer behoorlijk lang op moeten wachten, want de uitstekende voorganger Not Far Now, verscheen reeds in 2009. De laatste vijftien jaar woont Richard in Argentinië, een deel van het jaar in Buenos Aires en het andere deel op een boerderij op de Argentijnse pampa’s.

Af en toe verlaat hij Argentinië om in Amerika of elders concerten te geven. Het is dan begrijpelijk dat deze levensstijl een weerslag krijgt in zijn liedjes. Onderwerpen als het ver weg zijn van je vrienden en familie en zwerven liggen dan voor de hand.

Het is altijd weer een waar genoegen om zijn zeer aangename stem te horen, vooral in meer ingetogen stukken, die gelukkig talrijk zijn op Careless. Allereerst het prachtige titelnummer, waarin de trompet de kers op de taart is. Andere ingetogen stukken zijn The Deer on the Parkway, All Wide Open, Your Guitar.

Daarnaast een aantal uptemponummers. In een ervan, Infrared, hoor ik duidelijk de invloed van de jaren zestig. Misschien wel het meest aanstekelijke liedje is Atlas Choking, met een refrein wat blijft hangen. Zijn stem heeft hier een mooi, ruw randje.

Tot de mooiste songs kan zeker Satellites gerekend worden. Helaas overtuigen de bluesy nummers Stray Cow Blues en Abbie me wat minder, die ik niet boven de middelmaat vind uitkomen. Afsluiter The Dome is de enigszins vreemde eend in de bijt. Het is de enige song, die niet door Shindell werd geschreven.

Er werkten een behoorlijk aantal muzikanten mee aan het album, waaronder Lucy Kaplansky. Shindell deed samen met Greg Anderson de productie. Careless wordt uitgebracht door Continental, een label wat altijd volledig achter zijn artiesten staat. Ze geven ook regelmatig veelbelovende, beginnende artiesten een kans, zoals Martha Bean en Erin Rae and the Meanwhiles.

Richard Shindell komt ter ondersteuning van de release naar Nederland voor concerten.

Richard Shindell live:
3-9 LAGE VUURSCHE: In the woods
5-9 EINDHOVEN: Meneer Frits
6-9 DEN BOSCH: Blue room sessions
7-9 LEIDEN: Q-bus
8-9 DEN HAAG: Musemix @ Engels
9-9 BAKKEVEEN: Muziekpodium

Mijn kennis van bluesmuziek is eerlijk gezegd niet zo heel groot, en luister ik er niet zo heel veel naar. Maar af en toe komen folk, country en de andere genres waar ik naar luister mij de oren uit en dan is zo’n heerlijke, authentieke en ongecompliceerde swampy deltablues album een verademing om naar te luisteren.

Het heeft trouwens nogal wat voeten in aarde gehad voordat het album uiteindelijk verscheen. De songs waren al een paar jaar klaar, maar door diverse redenen werd een release iedere keer weer uitgesteld. Maar gelukkig verscheen het album dan toch een paar weken terug en de ontvangst is terecht unaniem zeer positief. Willem Jongeneelen van Oor noemde het al een van de beste rootsplaten in Nederland ooit gemaakt en in die bewering kan ik mij wel vinden.

Richard van Bergen is een doorgewinterde en begenadigde gitarist die altijd in het dienst van het liedje speelt. Daarnaast beschikt hij over een heerlijke soulful stemgeluid. Zijn trio bestaat sinds 2010. De overige twee leden zijn Jody van Ooijen op drums en Roelof Klijn op bas en zang. Zijn beschikken alledrie over een schat van ervaring en zijn bekend van bands als Shiner Twins (ook fantastische muziek!), JW Roy, Qeaux Qeaux Jones en nog vele anderen.

Live deden ze ervaring op, op festivals als BRBF Peer, North Sea Jazz, Zwarte Cross en het SXSW festival in Austin. Over het album kan ik zeer kort zijn. Het bevat 12 eigen songs die allen een heerlijke groove bezitten, waarbij het moeilijk stil zitten is. Bovendien zijn ze allen van een hoog niveau. Met name het gitaarwerk is erg inventief en bewijst dat Richard zondermeer gerekend kan worden tot de beste gitaristen van Nederland. Ook is zijn zang zeer gepassioneerd en geloof je elk woord wat hij zingt.

Genoeg geouwehoerd, en ga luisteren naar dit heerlijke album van eigen bodem!

In november wordt Richard van Bergen zestig, maar hij heeft nog steeds de gedrevenheid van een beginnend artiest. En is hij nog steeds verliefd op zijn gitaar. Heel regelmatig verschijnen er op zijn Facebookpagina filmpjes, waarop een druk repeterende van Bergen te zien is.

Maar ook in de praktijk is hij vaak samen met Jody van Ooijen (drums) en Roelof Klijn (bas) te vinden op festivals als Blues Peer, Zwarte Cross en Moulin Blues. Al deze in het verleden op gedane ervaring hoor je duidelijk terug op hun tweede schijf Walk On In.

Het debuutalbum werd al lovend ontvangen, Willem Jongeneelen van Oor noemde het zelfs één van de beste rootsalbums ooit in Nederland gemaakt.

Het nieuwe album is wat mij betreft nog een klasse beter. Het is te horen dat het trio nog meer naar elkaar is toegegroeid. Natuurlijk is de muziek ook deze keer weer ondergedompeld in de Delta blues, swampy R & B, maar hoor je ook af en toe rock- en funkinvloeden. Niet voor niets is Jimi Hendrix de grote favoriet van Richard. In Middle of the Night is dat bijvoorbeeld terug te horen.

Regelmatig zijn de liedjes erg catchy, groovy, funky of bezitten ze ijzersterke refreinen. That’s What You Do to Me is de toepasselijke titel van zo’n liedje met een memorabel refrein. Al meer dan een week krijg ik het niet meer uit mijn hoofd.

Af en toe worden de heren op voortreffelijke wijze ondersteund door Erik en Roel Spanjers en mondharmonicavirtuoos Gait Klein Kromhof. Het zijn niet voor niets drie veelgevraagde gastmuzikanten.

Het album bevat elf eigen composities van Richard en een opmerkelijke, korte soloversie van de gospel traditional I’m Willing. Walk On In is het fraaiste bluesalbum, wat dit jaar in Nederland tot nu toe verschenen is.

1979 was een geweldig muziekjaar. Veelal luisterde ik dat jaar naar new wave en reggae albums. Een wat vreemde eend in de bijt was toen voor mij het klassieke debuutalbum van Rickie Lee Jones. Opener Chuck E.'s in Love werd meteen haar grootste hit. Een liedje over muzikant Chuck E. Weiss, die toen furore maakte in bop/jazz scene in Los Angeles. Na het eveneens uitstekende Pirates ben ik Jones uit het oog verloren.

Onlangs kreeg ik haar nieuwste album Pieces of Treasure toegestuurd. Op dit album wordt ze herenigd met Russ Titelman die haar eerste albums produceerde. Naast eigen werk nam ze in de loop der jaren ook nummers van de meest uiteenlopende artiesten op. Het was echter Titelman die na lang aandringen Jones zover kreeg om een volledig jazz album op te nemen. Hierbij werden keuzes gemaakt uit het American Songbook. Overigens was het voor Titelman niet gemakkelijk samenwerken geweest op Pirates destijds. Deze keer verliepen de opnames bijzonder soepeltjes.

Het album werd in vijf dagen opgenomen in Sear Sound studio in Manhattan. Jones wordt begeleid door Rob Mounsy op piano, gitarist Russell Malone, bassist David Wong en drummer Mark McLean. Het resultaat is intiem en op een elegante manier simpel. Door de gemaakte keuzes geeft het album bij beluistering mij een nostalgisch gevoel. Op de afsluiter na kende ik namelijk alle nummers al in vertolkingen van The Voice, de favoriete zanger van mijn vader. Vooral haar vertolking van All the Way komt ook nu nog steeds diep binnen, al blijft de uitvoering van Frank Sinatra in het arrangement van Nelson Riddle en uitgevoerd door diens orkest onovertroffen. Bekendste song is One for My Baby.

Ook producer Titeman is tevreden over het eindresultaat blijkt uit de liner notes : “This American Songbook recording shows Rickie's artistry in full bloom. Her voice has always sounded a bit younger than it ought to (that may be a function of her ability to inhabit the character who is singing the song so masterfully that you believe every word) but on this recording the aging voice sounds even better to me than the youthful one. There's a resonance and warmth in her lower register that wasn't there before. I adore the young Rickie Lee but I love even more the Old Dame.”

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Eerlijk gezegd ken ik Ricky voornamelijk van haar acteerwerk. Van haar vorige zes albums ken ik alleen To the Heartland, een coveralbum. Altijd Iemand is, na Wind Om het Huis uit 2011, haar tweede Nederlandstalige album. Volgens Ricky haar meest persoonlijke tot nu toe. Ze schreef alle liedjes zelf, op twee nummers schreef Paul de Munnik mee aan de muziek.

Tien maanden geleden zag ik Ricky bij “Tijd voor Max” samen met de Rotterdamse band Ocobar en toetsenist Roel Spanjers Mijn Moeder het Water uitvoeren. Een lied met een fraaie tekst, een loflied op de kringloop van het water. Maar daarnaast een fijne herinnering aan het opgroeien in een waterrijke omgeving. Haar ouders hadden in haar jeugd het pannenkoekhuis “De Koolekit” in Schipluiden.

Zelf ziet Ricky het lied meer als troostrijk : “In dit nummer stel ik me voor dat iemand die je mist, iemand die is overleden, opgaat in het water, dat van de bergen naar de rivieren en sloten stroomt en uiteindelijk naar de zee. Daar verdampt het en valt als regen in je gezicht, of als sneeuw op de bergen. Die cyclus, die steeds maar door gaat, die maakt dat iemand steeds dicht bij je is, dat vind ik troostrijk. En niet alleen ik gelukkig. De eerste single van het album is inmiddels al op meerdere begrafenissen gedraaid. Dat is toch heel erg mooi, als andere mensen troost vinden in zo’n liedje?”.

De liedjes op Altijd Iemand zijn ijzersterk, liedjes met een kop en een staart en uitstekende melodieën. De mannen van Ocobar en Roel Spanjers met zijn zoals altijd duidelijk herkenbare toetsenspel tillen de liedjes naar een nog hoger niveau. Zij zijn de Haarlemmerolie, ze geven de liedjes precies mee wat ze nodig hebben. Oliver Pesch, Bo Knippels (Penny Roox) en Maxime Bronmans zingen de koortjes en Romain Bly, Louk Boudesteijn en Loek van den Berg zijn de blazers. Het meest aanstekelijke, radiovriendelijke liedje is Volhouden, een duet met Dave von Raven van de Kik. In de muziek van Ricky zijn rootsinvloeden nooit ver weg. Deze keer klinken er onder andere country, soul en folkinvloeden door.

De titel Altijd Iemand is ook de titel van één van haar meest dierbare liedjes van het album, geschreven voor haar zoon Otis. Het behoort ook tot mijn favorieten, naast Rosie, B-film en het zeer sobere, ingetogen Kus Me Niet. De cover van de plaat is een schilderij van Koole zelf. Geen idee hoe Altijd Iemand zich verhoud tot haar vorige albums, maar op mij maakt het veel indruk. Voor de optredens van haar nieuwe theatershow “Onwijs Gers” zie hier.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De ontroerende opener Spirits, Angels, or Lies was genoeg om mij te overtuigen van de muzikale kwaliteiten van Riddy Arman, afkomstig uit Montana. Ze schreef het na het overlijden van haar vader. Arman zingt vooral authentieke, poëtische liedjes over het leven op het Amerikaanse platteland. Maar daarnaast ook over liefdesverdriet en persoonlijke ontwikkeling. In de tekst van single Half a Heart Keychain veegt ze ondubbelzinnig de vloer aan met een ex. Arman is een stoere meid, die haar ex allang alweer is vergeten : “I’ve already forgotten about this guy. Good riddance and goodbye.”. Maakt van haar hart geen moordkuil. Heerlijk deze directe teksten zonder dubbele bodems en metaforen. Ook heerlijk is de relaxte, wat lome manier waarop ze haar liedjes zingt. Veelal zijn die liedjes in het country idioom. Naast eigen songs ook een prachtige cover van Kris Kristofferson’s Help Me Make It Through the Night. Een van de absolute hoogtepunten vind ik het ingetogen Both of My Hands, waarin de weemoedige viool de hoofdrol opeist. Dit langverwachte debuutalbum Riddy Arman verschijnt op kwaliteitslabel La Honcha Records, waar ook klasbakken als Colter Wall en Vincent Neil Emerson onderdak vinden. Emerson overtuigde trouwens eveneens twee maanden terug met zijn album Vincent Neil Emerson. Van Riddy Arman gaan we nog veel horen in de toekomst, dat is voor mij een ding dat zeker is.

Ries de Vuyst is zestig en zijn gitaar veertig, dan ben je in Zeeland samen Oondert. Voor de kenners, zijn linkshandige Höfner werd speciaal voor hem in Zuid-Duitsland vervaardigd. De cd is voorzien van een prachtige hoes gemaakt door de begenadigde schilder Frank Leenhouts. Hij is lid van het Portretschap, een groep min of meer gelijkstemde schilders.

Naast schilder is Frank een meer dan uitstekend muzikant. Hij speelde mee op het solodebuut van Ries, Killing the Blues. Zijn klarinet speelt een prominente rol in onder anderen Me Blommetje. Het schilderij is gemaakt bij de grensovergang vlak onder Waterlandkerkje, waar Ries ooit woonde. Het Nederlandse buurtschap heet Goedleven en het Vlaamse den Ouweman.

Die grens tussen Nederland en België trekt Ries zelf nog vaak over, nu hij al een tijd in Gent woont. Zijn opa deed dat als binnenschipper ook vaak. Hij voer op de boten de Sarco en de Eduard tussen Terneuzen en Gent. Het grappige is dat Ries nu niet zo ver woont waar zijn opa vaak aanlegde. De mooie opener Eben Haëzer handelt over het zware leven wat zijn opa en oma hadden.

Het is een cover van het Franse chanson La Nonchalante van Emmanuel Pariselle. Het stond overigens ook al op Killing the Blues. Op die versie wordt Ries begeleid door Harrie Mol op accordeon en op de nieuwe versie door de fantastische mondharmonicaspeler Gait Klein Kromhof. Ries heeft overigens een zeer goede neus voor mooie, minder bekende liedjes. Zo maakte hij een mooie Nederlandse tekst op Snowblind van Fernant Zeste.

Ook is er een live-versie van Leger van de Heer van Broeder Dieleman te vinden, opgenomen voor Omroep Zeeland. Tonnie Dieleman speelt er overigens zelf op mee en ook hijzelf vindt dat deze uitvoering zijn origineel doet verbleken. Maar een aantal van de liedjes op Oondert zijn van de hand van Ries zelf.

Deuhroeistjin is een van die mooie liedjes. Hij wordt hier op swingende wijze begeleid door de gitaristen Vincent Chambon en Jan VanPoucke. Het roept herinneringen op aan de muziek van Django Reinhardt. De tekst werd in 2012 gekozen tot beste Zeeuwse liedtekst van dat jaar. Uiteraard zijn er tevens bluesnummers te vinden als Bakker knip m’n aar. Van huis uit is Ries een bluesman en protestzanger.

Als bonus zijn twee verborgen tracks meegeleverd. Het betreft Schoondijkse Blues en Cadzandse Blues, de twee nummers die samen ooit zijn eerste single vormden. Overigens is het Zeeuwse dialect goed te volgen, helemaal als je net als ik de beschikking hebt over het goed verzorgde en gedocumenteerde boekje. Voor mij vormt Oondert een van de grootste verrassingen van 2015.

Starman Records is goed bezig, in een week tijd verschijnen drie uitstekende albums op het Antwerpse label. Eerder deze week besprak ik al Big City Blues van Handkerchief en Tedere Baldadigheden van Guido Belcanto. Riptunes is net als eerdere genoemde acts Belgisch. Frontmannen van deze groep zijn Luc Dufourmont en Wouter Spaens, die elkaar vooral kennen van IDIOTS.

Twee jaar terug debuteerde ze erg sterk met het album Riptunes. Singles als Sue en Sheila waren regelmatig te horen op Radio 1. Overigens hadden alle liedjes op het debuut vrouwennamen. Op Ready for the Revolution spelen vrouwen ook wel een rol, maar toch minder prominent dan op het debuut. Andermaal wordt het tweetal fantastische geassisteerd door drummer Ruben Vanhoutte, toetsenist Gunter Callewaert en de Nederlandse cellist Frans Grapperhaus.

Ook is deze keer James De Graef (AKA Loverman) van de partij. Hij verleende destijds al muzikale en technische assistentie aan producer Pieterjan Maertens bij de opnames van het debuut. Overigens debuteerde De Graef vorige jaar op schitterende wijze met Lovesongs, een absolute aanrader! Opener The Woman with a Face of Iron zal waarschijnlijk door de zang van Dufourmont de meeste luisteraars associëren met het ballades van Nick Cave. Regelmatig druipt de emotie van de zang van Dufourmont. Zonder uitzondering zij de songs subtiel gearrangeerd, die pas bij meerdere beluistering zich volledig openbaren. Ready for the Revolution maakte na verloop van tijd nog meer indruk dan het al fraaie debuut.

Riptunes live :

12-10 KORTRIJK : Muziekcentrum Track
02-11 DIKSMUIDE : 4AD
16-11 KORTRIJK : Oud Cortryck
16-12 TURNHOUT : Barzoen
24-01 ROESELARE : Inval
08-02 SINT-ELOOISWINKEL : ’t Vervolg
14-02 DRANOUTER : Muziekcentrum
25-04 STASEGEM : De Trukendoos

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Een fan stapte naar Luc Dufourmont toe. Hij vroeg of die een nummer kon maken voor June, zijn pasgeboren dochtertje. Het kind werd zo goed als doof geboren en de vader wou een gezongen nummer als geboortekaartje. “Ik kan wel iets schrijven voor uw kindje,” ,zei Luc. “Maar mijn vriend Wouter Spaens heeft altijd wel wat muziek in zijn schuif zitten.” Zonder grootse plannen nam het duo in een dag hun eerste song op. Riptunes is dan een feit.

Beide heren zijn ervaren rotten met veel ervaring en kennen elkaar vooral van IDIOTS. Op de plaat en op het podium krijgt het duo hulp van Gunter Callewaert (piano, accordeon, Hammond), Ruben Vanhoutte (drums) en Frans Grapperhaus (cello). Grapperhaus is een Nederlandse cellist die drie jaar terug samen met broeder Dieleman en Wannes Cappelle de bijzonder fraaie EP Dit Is de Bedoeling uitbracht. Verdere bijdrages worden geleverd door James De Graef (synthesizer) en Sarah Devos (zang).

Alle negen liedjes op het album hebben de naam van een vrouw of meisje gekregen. Met Riptunes wil het gezelschap na een slepende pandemie en een nieuwe oorlog, die nu voor de nodige ellende zorgt, voor de nodige troost zorgen. Dufourmont beschikt trouwens over een prettige, donkerbruine stem.

Matthew Swanson van Lambchop weet hun muziek perfect te omschrijven : “If songwriter Tim Rose were still alive and he took a time machine to meet fellow time traveler Stuart Staples at a dark Belgian bar in the mid 1970’s to hear an obscure chanson singer and discuss heartbreak and former girlfriends over many drinks and cigarettes, I’d imagine the soundtrack to this imaginary movie scene would be capably provided by Riptunes.”.

Binnenkort volgen liveoptredens,hopelijk wordt Nederland niet vergeten.

Riptunes live :

16-09 DRANOUTER : Muziekcentrum Dranouter
17-09 LAUWE : Café De Living
25-09 DOORNIK : La Petite Fabriek
29-10 ARDOOIE : De Schaduw

Grappig, anderhalve week geleden plaatste Hans Jansen op Folk Latern een recensie over The Longest River van Olivia Chaney. Robert Chaney bezit niet alleen dezelfde achternaam, maar is hij net als Olivia woonachtig in Londen, maar verschijnt bovendien Cracked Picture Frames op 28 april, de dag waarop ook de cd van Olivia in de schappen ligt!

Maar hier houdt dan ook de vergelijking helemaal op. Veel weet ik niet over hem. Hij heeft een heel lange periode in Florida gewoond, voordat hij een paar jaar geleden naar Londen verhuisde. Daar heeft hij in die korte periode een behoorlijke faam opgebouwd als singer-songwriter. Tot zijn belangrijkste invloeden rekent hij Townes Van Zandt, Hank Williams en Judee Sill.

Wie een album verwacht met vrolijke liedjes en humoristische teksten kan nu afhaken. Johan Derksen zou deze muziek waarschijnlijk omschrijven als ontzettende zwaarmoedige muziek, waarbij je van tevoren de deuren van je huis op slot moet doen, want anders spring je van het balkon.

Robert brengt zijn liedjes op zeer indringende wijze, zichzelf alleen begeleidend op gitaar en in het geval van Bird and Bees op banjo. Direct in de indrukwekkende opener Black Eyed Susan pakt hij de luisteraar bij de lurven en houdt de aandacht totdat de laatste noot is weggestorven moeiteloos vast.

Hij schrijft erg mooie teksten, weliswaar over droevige onderwerpen. Veel liefdesleed. Soms combineert hij op briljante wijze meerdere onderwerpen, zoals in The Cyclist, een van de hoogtepunten. Het handelt over een tragische romance maar ook over een auto-ongeluk.

Het thema auto-ongeluk komt overigens op een geheel andere wijze aan de orde in Corazones Amarillos. In San José in Costa Rica schildert men gele harten op de weg op de plaatsen waar fatale ongelukken zijn gebeurd. De imponerende afsluiter The Ballad of Edward and Lisa is een heuse murder ballad.

Helaas is Cracked Picture Frames voorlopig op korte termijn in Nederland alleen bij De Plaatboef in Rotterdam verkrijgbaar. Cracked Picture Frames is een debuutalbum vol droefgeestige liedjes die op zeer indringende en sobere wijze worden gebracht.

De afgelopen jaren hakte de Texaanse singer-songwriter Robert Ellis enkele knopen door. Allereerst brak hij met zijn platenlabel New West en verhuisde naar Fort Worth, Texas, waar hij samen ging werken met vriend en collega Josh Block. Een drummer die vooral bekend werd door zijn werk met Leon Bridges en White Denim. Bovendien is Block een geluidstechnicus. De twee bestieren nu samen een hoogwaardige muziekstudio.

Ellis intussen alweer zeven jaar samen met zijn Erica en vader van twee kinderen was het vele toeren meer dan zat. Bevrijd van alle commerciële verwachtingen begon hij in alle rust meer songs te schrijven dan ooit. Hij kwam erachter dan zijn muziek het best tot zijn recht komt bij een “less is more” benadering. Ellis hierover : “De albums die ik zelf het mooist vind zijn klein, teder en zacht. Hoe meer ik aan deze nieuwe liedjes werkte, hoe meer ik besefte dat hun zachtheid juist hun kracht is.”.

De liedjes zijn net zo ingetogen van aard als de eerste helft op zijn fraaie debuutalbum Photographs. Op zijn vijfde album Yesterday’s News weet Ellis met slechts de hulp van een akoestische Spaanse gitaar en een contrabas de luisteraar moeiteloos aan zijn muziek te kluisteren. Vooral ’s ochtends vroeg vond hij vaak inspiratie, voordat de kinderen wakker werden. Deze rust en sereniteit klinken mooi door in de liedjes die daaruit voortkwamen. Het album werd in slechts twee dagen opgenomen. In oktober komt Ellis naar de Lage Landen om het ingetogen Yesterday’s News voor te stellen.

Robert Ellis live :

05-10 GRONINGEN : Lutherse Kerk
06-10 HENGELO : Metropool
08-10 ANTWERPEN : Trix
09-10 EINDHOVEN : Americana Mondays
10-10 UTRECHT : TivoliVredenburg, Cloud Nine

In 2006 viel helaas het doek voor de Australische band The Go-Betweens, na het overlijden van mede-oprichter Grant McLennan. Robert Forster en McLennan schreven de liedjes voor deze populaire band, die beïnvloed werd door the Velvet Underground, Bob Dylan, Creedence Clearwater Revival, maar ook door Australische punk.

Na het uit elkaar vallen van de band besloot Robert Forster met succes zijn solocarrière nieuw leven in te blazen. Op het fraaie The Evangelist brengt hij zijn gevoelens onder woorden over het verlies van Grant McLennan.

Vervolgens moesten de fans zeven jaar wachten op Songs to Play. Hierop grijpt Robert terug naar de stijl van de vroege The Go-Betweens en de kleine liedjes van Jonathan Richman’s Modern Lovers. Daarnaast is ook onmiskenbaar de invloed van The Velvet Underground te horen. Ik omschreef het album toen kernachtig als tintelfris en vrolijk.

Voor Inferno koos Forster, net als zijn debuut Danger in the Past uit 1990, voor Berlijn als werkterrein te kiezen. Als geluidsman en producer koos hij voor, net als toen, Victor van Vugt (Beth Orton, P J Harvey).

Net als op de voorganger zijn multi-instrumentalist Scott Bromley en zijn eigen vrouw Karin Bäumler (viool, zang) van de partij. Verder kon hij rekenen op de hulp van Earl Havin (Tindersticks, Mary J Blige) en Michael Muhlhaus (Blumfeld, Kante). Het album werd vorig jaar tijdens de bloedhete zomer in Berlijn opgenomen.

De negen liedjes klinken meteen vertrouwd in de oren, vanwege de gebruikelijke muzikale invloeden. Negen liedjes die voldeden aan de hoge eisen die Forster zelf aan zijn liedjes stelt. Het vertrouwd klinkende en hoogstaande Inferno zal volgens mij geen enkele fan teleur gaan stellen.