Een bijzonder trio, alleen al vanwege hun uiterlijk. Een folkie met banjo, een rasta met een staande bas, beiden op leeftijd en een babyface op viool. De zeer ervaren folkie is Hal Canon, oprichter van Deseret String Band (aka The Bunkhouse Orchestra). De groep bestond van 1972 tot 2002 en vertolkte muziek uit de 19e eeuw. Ze speelden in 1998 op de Olympische winterspelen van Nagano in Japan. Naast muzikant is hij ook radioproducer en folklorist.

De eveneens ervaren rasta is Greg Istock met een duidelijk andere muzikale achtgrond, namelijk reggae en experimentele jazz. Hij werkte onder anderen samen met Gregory Isaacs. De pas achttienjarige Eli Wrankle speelt al vanaf zijn vierde viool. Het trio is woonachtig in het kleine plaatsje Virgin in Utah, gelegen in de woeste natuur. Niet ver van Zion National Park, andere Nationale Parken en Death Valley.

Niet vreemd dat die natuur een belangrijke inspiratiebron vormt voor hun muziek, versterkt door de indrukwekkende landschapsfoto’s, die de bekende fotograaf Ansel Adams maakte in dit gebied. Het is hun bedoeling een eigen genre te creëren, American desert music. Zo is de invloed van de woestijnblues van Noord-Afrika in hun muziek te horen, een goed voorbeeld hiervan is Tammy’s Sister.

De jazz achtergrond van Istock is hoorbaar in Sand Storm. Daarnaast zijn er folk invloeden te vinden. Canon en Istock beschikken allebei over een zeer doorleefde stem. De teksten gaan veelal over de natuur. Het is een goed op elkaar ingespeeld trio, dat elkaar uitstekend aanvoelt. De meeste nummers zijn door Canon en Istock geschreven. Daarnaast twee, aan de archieven van John Lomax ontleende traditionals, Carry Me Away en Left Texas.

Tot nu toe kregen ze weinig aandacht, maar dit tweede album gaat daar ongetwijfeld verandering in brengen. Het is zondermeer een van de meest originele cd’s, die ik dit jaar hoorde en daarnaast ook nog erg verslavend.

Ineens was daar in 2015 dit unieke trio uit het kleine plaatsje Virgin, Utah gelegen in de woeste natuur, niet ver van Zion National Park, andere Nationale Parken en Death Valley. Dankzij mijn trouwe tipgever Henk M. leerde ik hun intrigerende album Dark Desert Night kennen. Een toevallige sessie bracht de drie leden met een totaal verschillende muzikale achtergrond samen en klikte het wonderwel. Sindsdien probeert men met albums als Solitaire en Lord of the Desert hun American Desert Music steeds verder uit te diepen en nieuwe wegen te bewandelen. Hun benadering van componeren veranderde ook. Greg Istock hierover : “We can be free to make musical sound that is not like any song, nothing like we’d made before. We are not playing a song anymore. We were playing a feeling, a picture of place or an occurrence. Once we played a virtual train wreck”. De teksten van de songs worden volgens Hal Cannon ook steeds minder belangrijk. Het gaat meer om het gevoel en de spanning die het karakter van hun fascinerende muziek kenmerkt. Veelal is hun muziek experimenteel, filmisch en psychedelisch getint. Op Vanguard-online wordt in hun recensie over het splinternieuwe album Lost Sessions de vergelijking getrokken met de experimentele muziek van Lau, wat ik niet zo’n verkeerde vergelijking vind. Ook deze keer weet het trio mij direct weer naar het puntje van mijn stoel te laten veren. De release had trouwens nogal wat voeten in aarde. Een zomer lang werkte het trio hard aan nieuwe opnames. Na voltooiing sloeg het noodlot toe, de harddrive met daarop het enige exemplaar van de opnames kwam onder een vallende piano terecht. Hemel en aarde werden bewogen om de bestanden nog te redden maar dat leek lange tijd redelijk hopeloos. Gelukkig wist een gespecialiseerd bedrijf de bestanden te redden. Natuurlijk zorgde de wet van Murphy dat het pakketje ook nog tijdelijk zoekraakte bij de postverzending. Maar ineens dook het pakje gelukkig weer op. Gelukkig, omdat Lost Sessions misschien wel hun meest geslaagde album uit hun reeds fraaie oeuvre is. Zo’n vijf jaar geleden wist het trio ook de aandacht te trekken van Sandra Zuidema en Luciano Mulder van LDM Bookings. Het fascinerende Lost Sessions is nu in Europa alleen te koop via Lucky Dice, het mailorderbedrijf van Sandra en Luciano.

Dit trio ontstond na een optreden thuis, bij de toen pas vijftienjarige Eli Wrankle. Hij probeerde geld in te zamelen voor zijn high school orchestra om een optreden te doen in Disneyland. Na afloop raakte hij in gesprek met de zeer ervaren Hall Cannon en Greg Istock. Zij stelden voor om nog even te gaan jammen, maar dan in een genre, waarin Eli totaal niet thuis was. Er was duidelijk een chemie tussen de heren, ondanks de verschillende muzikale achtergrond.

Hoe verschillend de muzikale achtergrond van de heren is, blijkt ook weer op het nieuwe, derde album, Solitaire, gestoken in een prachtige hoes. Istock stelde voor om Get Up Stand Up te coveren van Bob Marley, een nummer wat Cannon niet bleek te kennen.

Hij hield en houdt zich verre van populaire muziek. Hij verdiept zich nog steeds in zijn passie, de muziek uit de negentiende eeuw. Schreef er ook boeken over, want hij is ook nog musicoloog. Het werd een dubbele uitdaging voor Hal, een onbekend nummer en dat omtoveren naar een versie op banjo.

De enige andere cover op Solitaire is hem meer op het lijf geschreven, de overbekende traditional Bury Me Not, wat op eigenzinnige wijze wordt geïnterpreteerd. 3hattrio’s vorige album, Dark Desert Night, heb ik ook gerecenseerd, en was zodoende bekend met hun unieke muziek.

Zelf noemen ze hun repertoire, American Desert Music. Volgens mij een uitstekende omschrijving. Ze wonen aan de rand van Zion National Park, nabij de woestijnen van zuidelijk Utah. Hun muziek ademt als het ware de indrukwekkende natuur, waarin ze wonen. Een van de songs heet niet voor niets Mojave.

Het is voor mij een unieke mix van country, folk en woestijnblues. Op hun mooie website is een video te vinden, waarin de heren begeesterd uitleggen, wat hun missie precies is. De voice-over is van Tom Russell, naast Van Dyke Parks een van hun grootste fans. Hoe groot die missie is blijkt wel dat Hal voor zijn huidige verblijf in Italië toch zijn banjo heeft meegenomen om liedjes te schrijven en zijn vrouw haar schildersezel.

Heel jammer, dat ondanks de vele lofuitingen in de pers, tot op heden de belangstelling voor dit trio nog zeer mager is. Onterecht volgens mij, want ze maken volstrekt unieke muziek. In februari komen ze naar Europa voor optredens, het is niet te hopen dat Nederland verstoken zal blijven van concerten.

Wat goed is komt snel, dat geldt zeker voor het Belgische Ão. Drie jaar terug startte het Gents-Leuvens duo Brenda Corijn en Siebe Chau als Ão. De eerste vier nummers van hun debuutep Ão werden nog net voor de lockdown opgenomen. Bij de laatste vier bevond gitarist Siebe zich in Leuven en bevond zangeres Brenda door een Erasmus-uitwisseling zich zo’n 2000 kilometer verderop in Porto.

Intussen is Ão geëvolueerd naar een kwartet met een geheel eigen sound. De debuutsingle Mulher van hun debuutalbum Ao Mar (Naar Zee) laat een veel gelaagder geluid horen. De single maakte indruk in België en daarbuiten, zoals bijvoorbeeld in Portugal en zelfs in de VS werd de single opgepikt door het invloedrijke KEXP.

Hun muziek bestaat uit een inventieve mix van saudade, elektronica en indie. Brenda heeft Mozambikaans-Portugese roots en zingt voornamelijk in het Portugees en soms in het Engels. Haar prachtige, warme stem heeft voor mij vaak iets melancholisch. Het is een stem, die me ook echt weet te raken. Brenda probeert bij het zingen ook zo dicht mogelijk bij zichzelf te blijven.

Live komt hun muziek nog meer tot zijn recht. Onder andere als support act van dEUS speelde Ão in april een memorabel optreden in het prachtige Coliseu Dos Recreios in Lissabon. Ao Mar is een album dat diep onder de huid kruipt, derhalve warm aanbevolen!

Ão live :

26-10 HASSELT : Café Café (try-out)
10-11 LEUVEN : Het Depot
16-11 STROMBEEK : CC Strombeek
18-11 BERGEN OP ZOOM : Gebouw-T
21-11 GENT : Wintercircus
29-11 ANTWERPEN : De Roma
30-11 BRUGGE : Cactus Muziekcentrum

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Reeds op zijn twintigste bracht Ásgeir Trausti Einarsson zijn debuutalbum Dýrð í Dauðaþögn uit. Gezongen in zijn moedertaal werd het een doorslaand succes in IJsland. Om de rest van de wereld te kunnen veroveren werden de teksten van het album door fan en in IJsland residerende John Grant naar het Engels vertaald.

Een jaar later verscheen het onder de naam In the Silence en met de kernachtige artiestennaam Ásgeir. Ondanks zijn eigenzinnigheid wist het album ook buiten IJsland vele harten te veroveren, ook in de lage landen.

Bury the Moon is intussen zijn derde album. Nadat zijn relatie op de klippen liep besloot hij zijn toevlucht te nemen in een afgelegen hutje. Slechts met behulp van een gitaar en keyboard en wat eenvoudige opname apparatuur schreef hij in een constante roes aan nieuw materiaal. Slechts sporadisch onderbroken door vrienden die hem mentaal kwamen steunen en tevens levensmiddelen brachten.

Vaste factor aan het schrijven van de teksten van zijn liedjes is de inbreng van zijn vader, de bekende IJslandse dichter Einar Georg Einarsson. Dit keer schreven ook nog anderen mee aan de teksten. Uiteraard werden de teksten weer naar het Engels vertaald door John Grant.

De fraaie orkestraties en blaaspartijen zijn nergens opdringerig en hadden bij mij wel wat tijd nodig om onder de huid te kruipen. Zijn handelsmerk blijft uiteraard zijn falsetzang met groot bereik. Naast de perikelen over zijn verbroken relatie blikt hij terug op zijn jeugd in de reeds uitgebrachte single Youth.

Voor wie hem liever in het IJslands hoort zingen is het album Sátt op de markt gebracht. Binnenkort komt hij het album in ons land promoten. Zijn support act Lian Ray is absoluut ook een aanrader. Van Ray zal eindelijk op 13 maart zijn debuutalbum Rose verschijnen.

Ásgeir live met support act Lian Ray:

18-02 ROTTERDAM: Stadsschouwburg
19-02 GRONINGEN: Stadsschouwburg
20-02 AMSTERDAM: Paradiso

Op zijn debuutalbum Dýrð í Dauðaþögn zong de toen twintigjarige Ijslandse singer-songwriter Ásgeir Trausti Einarsson nog in zijn moedertaal. Het werd uitgebracht onder de artiestennaam Ásgeir Trausti. Voor de internationale markt werd het album in het Engels onder de naam In the Silence opnieuw uitgebracht. De Amerikaanse zanger John Grant hielp met de vertaling van de teksten en de herproductie. In 2020 herhaalde hij de werkwijze nog een keer, zij het dat ditmaal eerst het Engelstalig Bury the Moon verscheen dat wat later gevolgd werd door het in het Ijslands gezongen Sátt.

In de afgelopen decennium is Ásgeir uitgegroeid tot een van Ijslands meest succesvolle muzikanten. Die populariteit heeft echter niet voor gezorgd dat hij op zijn lauweren is gaan rusten. Integendeel, op zijn nieuwe album Time on My Hands zoekt hij het experiment, vooral door middel van elektronica.

Ook vergrootte hij zijn compositievaardigheden door vooral veel naar anderen te luisteren, zoals naar Caribou, Big Thief, Michael Kiwanuka, Sault, Ethan Gruska, Blake Mills, Unknown Mortal Orchestra en Moses Sumney. Van die laatste pikte hij bijvoorbeeld het idee om de stem als basgeluid te gebruiken. Tekstueel gezien staat het album in het teken van zelfreflectie.

Grotendeels speelde Ásgeir zelf alle instrumenten in. Het artwork is eenvoudig, maar bijzonder fraai, bovendien wordt een keurig verzorgd tekstboekje meegeleverd. De reacties op zijn nieuwe album zijn nogal verdeeld, maar mij bevalt het prima.

De Griekse, in Athene woonachtige, artieste Σtella is veelzijdig. In eerste instantie lag vooral een carrière in het vooruitschiet als schilder en beeldend kunstenaar. Tijdens haar studie aan de Athens School of Fine Arts begon ze echter ook met het schrijven van liedjes en begon die te uploaden op internet.

Al snel verscheen haar debuut EP Keep Me Naked, een titelloze electro-pop-plaat en haar LP Works For You (2017). Door de soundtrack die ze voor de atletenparade op de eerste Europese Spelen in Azerbeidzjan maakte begon het balletje pas echt te rollen. Die soundtrack werd miljoenen keren gestreamd, hierdoor werd ze een van de populairste indiesterren van Griekenland en begon ze op internationale festivals op te treden, waaronder in 2019 op ESNS in Groningen.

Up and Away is intussen haar vierde album en de eerste voor Sub Pop. De bekendmaking van die samenwerking werd gevierd met de release van de track Charmed. Onlangs werd ook de geweldige titeltrack vrijgegeven. Σtella licht het nummer als volgt toe : "Voor mij symboliseert de uitdrukking "up and away" vrijheid, een bevrijding - onze behoefte om los te breken en ver weg te vliegen, zoals superhelden doen. Deze video vertelt het inspirerende waargebeurde verhaal van hoe twee rebetiko-muzikanten ontsnapten aan geweervuur tijdens de Griekse bezetting door de Asmogendheden in de jaren veertig.”. De video ervoor werd door haarzelf geregisseerd en de animatie werd gemaakt door YOKANIMA.

Belangrijke inspiratiebron voor het nieuwe album was de herontdekking van de platencollectie uit de jaren '50 en '60 waar ze mee opgevoed was. Toen ik opgroeide, speelde ik graag Sousourada van Nikos Gounaris op de oude grammofoon van mijn grootvader. Ik was onder de indruk van Griekse folk-popartiesten zoals Grigoris Bithikotsis en de grote Tzeni Vanou, evenals internationale artiesten als Tony Motolla en Julio Iglesias", aldus Σtella.

Op Up and Away is ze er op inventieve wijze in geslaagd om haar Griekse roots, die diep geworteld is in de Griekse muziek uit de jaren vijftig en zestig, te vermengen met andere internationale invloeden uit die periodes. Een belangrijke rol is weggelegd voor producer Redinho (AKA Tom Calvert), die haar toevallig een keer in Athene zag optreden. Een “match made in Athene” volgens Σtella.

Het grotendeels in Londen opgenomen album zal ongetwijfeld leiden tot een grote internationale doorbraak van Σtella als singer-songwriter.