De hoesfoto toont een hand van de in Mississippi geboren blueslegende Theodore Roosevelt Taylor. Bekend geworden vooral in Chicago en omgeving als Hound Dog Taylor. Door de foto borrelde een grappige herinnering naar boven. Begin jaren zestig leerde ik tellen. Een goede collega van mijn vader, Chris Brugman, had net als Taylor zes vingers aan iedere hand. Hij telde mij voor op zijn hand en kwam tot zes, wat ik toen ook probeerde ik kwam maar steeds tot vijf. Overigens een bijzonder grappige man, die Brugman, die het gezegde “praten als Brugman” alle eer aan deed. Zes vingers aan een hand wijst trouwens op inteelt, iets wat in het zuiden van de Verenigde Staten begin van de vorige eeuw nog geregeld voorkwam. Begin jaren zeventig verschenen er drie geweldige albums van Taylor, Hound Dog Taylor & the Houserockers, Natural Boogie en Beware of the Dog, een postuum, stomend live-album opgenomen in 1974. Naast eigen composities speelde Taylor vooral covers van Elmore James. Het opwindende geluid op die albums werd naast door Taylor, slechts mede bepaald door gitarist Brewer Phillips (het nummer Phillips Goes Bananas verwijst naar hem) en drummer Ted Harvey. Vijftig jaar geleden verscheen het debuutalbum Hound Dog Taylor & the Houserockers. Voor GA-20, een bluestrio uit Boston, aanleiding om een prachtig eerbetoon uit te brengen aan Hound Dog Taylor. GA-20 werd opgericht in 2018 door vrienden Pat Faherty en Matthew Stubbs. Beiden met een karrenvracht aan ervaring . Zo was Stubbs dertien jaar gitarist bij mondharmonicagigant Charlie Musselwhite en toerde hij met blueslegendes als James Cotton, John Hammond, Junior Watson en James Harman. Naast in GA-20 speelt Stubbs ook nog in zijn instrumentale psychedelische rockband The Antiguas. De groepsnaam GA-20 is een verwijzing naar de door Gibson tussen 1950 en 1961 gefabriceerde versterker. De periode waar men voornamelijk hun inspiratie haalt. In 2019 trad Tim Carman toe als drummer. Hun debuutalbum Lonely Soul met zeven eigen nummers en drie covers werd uiterst lovend ontvangen. Over opvolger Does Hound Dog Taylor : Try It...You Might Like It! kan ik kort zijn. Het is een voorbeeldig coveralbum geworden. Op intense, rauwe en eerlijke wijze wordt deze door de Chicago blues doordrenkte muziek gebracht. Waarbij je meteen de volumeknop wat omhoog draait. Doordat het combo uit slechts twee gitaristen en een drummer bestaat zou het album weleens in de smaak kunnen vallen van liefhebbers van The Black Keys, maar natuurlijk ook van gewone bluesliefhebbers. Het album zal in samenspraak met Alligator Records verschijnen, het label waarop ook de albums van Hound Dog Taylor verschenen. Zeer verslavend plaatje!

Mede dankzij zijn landgenoot Ólafur Arnalds nam het afgelopen decennium de populariteit van neoklassieke muziek een grote vlucht. Ongetwijfeld zal Arnalds een van de inspiratiebronnen zijn geweest voor de piepjonge componist Ólafs uit Reykjavik. Hij begon reeds op vijfjarige leeftijd piano te spelen, zowel klassiek als jazz.

Zijn eerste liveoptreden ooit op negentienjarige leeftijd werd uitgezonden op de IJslandse tv en zorgde ervoor dat hij ontdekt werd door Björk’s manager Derek Birkett. Kort erop sloot hij een platencontract met One Little Indian Records.

De aanzet voor de opener en titeltrack Absent Minded van zijn debuutalbum schreef hij reeds op zijn veertiende. De zeer persoonlijke compositie vond uiteindelijk dit jaar zijn definitieve vorm. Bij het componeren is hij heel erg visueel ingesteld, hij schrijft altijd op basis van een denkbeeldig verhaal of karakter.

Veelal ontstaan zijn composities als filmische beelden in zijn hoofd. Het geïsoleerd opgroeien speelde daarbij een grote rol, veelal vind hij zijn onderwerpen dichtbij huis : “My home studio is my world, my family home my universe”.

Zo ontstond Cyclist Waltz dankzij de poster van een Franse wielrenner. Andere inspiratiebronnen vormden onder anderen, de tuin van zijn moeder, de haven aan het einde van zijn straat en een vriendin Lóa.

Staircase had een minder prettige aanleiding. Tijdens een zware storm zette het nabij gelegen meer zijn opnamestudio onder water. Al zijn instrumenten en microfoons liepen grote waterschade op. Deze onplezierige gebeurtenis leverde een bitterzoete compositie op : “It's bittersweet but it's meant to capture positivity in a moment of unhappiness.”.

Zijn composities klinken alle evenwichtig en harmonieus. Naast piano speelt Ólafs celesta, synthesizers en stoeit ook nog met andere elektronica. Verder worden de composities subtiel ingekleurd door strijkers, percussie, klokkenspel, marimba, vibrafoon, elektrische gitaar, lap steel en bas. De master werd gemaakt door Simon Gibson in de Abbey Road Studios.

Mijn ervaring is dat het album vooral bijzonder geschikt is om mee wakker te worden en voor de late avond. Voor de koopjesjagers, volgens mij is het album in Nederland het goedkoopst te bestellen in de webshop van De Konkurrent.

Augustus vorig jaar ontdekte ik de muziek van de in Glasgow woonachtige Gareth Dickson en besteedde direct een artikel aan hem. Hij brengt al sinds 2005 albums uit.

Zijn leven was niet altijd rozengeur en maneschijn. In 2007 werd hij verliefd op een Argentijnse dame en vestigde hij zich daar. In die periode dat hij in Argentinië verbleef, werd hij een keer beschoten, aangevallen door honden en een keer zat hij in een vliegtuig waarvan de motor vlam vatte en ternauwernood veilig kon landen. De relatie verliep ook niet zoals gehoopt en een paar illusies armer keerde hij terug naar Schotland.

Sindsdien verloopt zijn carrière crescendo, doordat hij de vaste begeleider is van Vashti Bunyan en trad met haar op in zalen als de Barbican en Carnegie Hall, maar bijvoorbeeld ook in Japan. Ook Gareth verkreeg daar een behoorlijke populariteit, zodat zijn albums daar ook uitgebracht worden.

Zelfs het als liveproject bedoelde Wraiths met covers van voornamelijk nummers van Pink Moon van Nick Drake werd daar uitgebracht onder de artiestennaam Nicked Drake. Nick Drake is de meest duidelijk hoorbare invloed in zijn liedjes.

Maar ook Bert Jansch en qua geluid Brian Eno en Aphex Twin. Nauwelijks hoorbaar zijn de invloeden van Syd Barrett, Captain Beefheart en Robert Johnson (!), vanwege zijn unieke, nauwelijks te kopiëren gitaarspel.

Zijn muziek is een mix van akoestisch gitaarspel, fluisterzang en elektronica. De songs hebben een hypnotiserend effect op mij.

De titel van Orwell Court is ontleend aan 1984 van George Orwell : “Much of what I see going on around me can be described as "Orwellian" and so it's a comment on that (surveillance state, dishonest use of language, endless war)”. Maar het is ook de naam van de straat waar hij vroeger dagelijks doorheen liep als student op weg naar het station.

In opener Two Halfs zingt Vashti Bunyan de achtergrondvocalen, bovendien verzorgde ze de extra instrumentatie. Celine Brooks verzorgt de achtergrondvocalen in The Big Lie. Ze had ook een belangrijk aandeel in het tot stand komen van Orwell Court. Allereerst als grote steun, maar ook met daadwerkelijke ideeën om de liedjes te verbeteren.

De afsluiter is een cover van Atmosphere van Joy Division, wat betreft thematiek uitstekend past bij de rest van de songs. Wie bekend is met zijn werk; er is gelukkig weinig nieuws onder de zon. Hij borduurt gewoon verder op zijn ingeslagen weg. Het wordt tijd, dat hij eindelijk eens wat meer bekendheid in Nederland gaat krijgen.

Een van de allereerste artiesten, die ik dankzij muziekkrant Oor rond 1974 oppikte was Garland Jeffreys met zijn gelijknamige debuutalbum, wat gevolgd werd door het eerste hoogpunt in zijn carrière, Ghostwriter, nog steeds een van mijn favoriete albums van hem. Een van de andere hoogtepunten vormt Escape Artist, met artwork van Oorcoryfee uit die tijd, Anton Corbijn.

Daarna volgden nog met wisselend succes diverse releases, na Wildlife Dictionary in 1997 bleef het angstvallig lang stil rond deze beminnelijke man. Na veertien jaar kwam hij echter ijzersterk terug met het alom geprezen The King of in Between, een toepasselijke titel verwijzend naar zijn Afro-Amerikaanse, Portoricaanse en Europese voorouders.

Twee jaar later gevolgd door Truth Serum, wat minstens zo goed was. Het bleek echter geen garantie, dat de platenlabels in de rij stonden voor een eventueel vervolgalbum.

Zijn nieuwste album 14 Steps to Harlem kwam dankzij donaties tot stand. Vooraf had ik een goed voorgevoel, dat het weer een uitstekend album zou worden en gelukkig komen mijn verwachtingen uit. Sterker nog, zijn nieuwe cd kan gerekend worden tot zijn allerbeste werk.

Deze keer opvallend weinig songs met een echte boodschap, het beperkt zich deze keer tot Color Boy Said en I’m a Dreamer. Garland kijkt deze keer voornamelijk terug, waaronder in de titelsong, wat vooral een ode aan zijn vader is. Zijn vader was niet alleen een harde werker, maar zorgde ook dat zijn zoon op de juiste wijze opgroeide.

Ook heerlijk nostalgisch is Reggae on Broadway, waarin hij herinneringen ophaalt aan Joe Strummer van The Clash en Linton Kwesi Johnson, die overigens meewerkte aan Escape Artist. In de geweldige opener When You Call My Name hoor je direct dat Garland nog steeds goed bij stem is en nog steeds de hoge noten haalt.

Zoals gebruikelijk bedient hij zich van uiteenlopende genres, in Schoolyard Blues, worden we getrakteerd op spetterende, rammelende blues. Uiteraard is dit een terugblik op zijn schooltijd. Eigenlijk kan de cover van Waiting for the Man ook zo gezien worden, want Lou Reed kende hij sinds zijn studietijd. Er is ook nog een verrassende cover van Help te vinden, opgesierd met een fraaie accordeon.

Een van de mooiste songs vormt het duet in Time Goes Away met zijn lieftallige, jonge dochter Savannah. Zij heeft duidelijk goede muzikale genen meegekregen en staat al heel lang regelmatig met haar vader op de planken. We gaan nog veel van haar horen, daar kunt u zeker van zijn. Overigens telt Garland hier duidelijk zijn zegeningen en is hij zich terdege bewust dat je van alles wat je meemaakt volop moet genieten, want het zou zomaar eens snel over kunnen zijn.

Ook zijn er enkele liefdesliedjes te vinden, het eerder genoemde When You Call My Name, het nog mooiere Venus en Spanish Heart, inclusief een warme accordeonbijdrage. De mooiste song wordt echter bewaard tot het slot, het breekbare en kippenvel bezorgende Luna Park Love Theme, overigens een van Garland’s persoonlijke favorieten. Laurie Anderson, tot aan zijn dood in 2013 de vrouw van Lou Reed, bespeelt hier op subtiele wijze de viool.

14 Steps to Harlem is het derde, ijzersterke album op rij na zijn glorieuze comeback in 2011. Gelukkig is hij op 24 juni live te zien op Night at The Park Festival in Den Haag. Geloof me, Garland Jeffreys is still alive and kicking.

Aanstaande donderdag hoopt de New Yorkse singer-songwriter Garland Jeffreys zijn tachtigste verjaardag te vieren. The King of in Between is niet alleen de titel van een van zijn laatste albums, maar tevens de titel van een binnenkort te verschijnen documentaire. Vrouwlief Claire maakte hem. Hierin komen een aantal bekende collega’s van Garland aan het woord. Garland heeft zowel witte, zwarte als Puerto Ricaanse voorouders, vandaar de bijnaam The King of in Between.

Net zoals veel van mijn leeftijdsgenoten leerde ik hem door zijn uitstekende album Ghost Writer kennen, waarschijnlijk via een recensie in muziekkrant Oor. Bij het grote publiek brak Garland een paar jaar later door dankzij de hitsingle Matador van het album American Boy & Girl.

Ook in zijn muziek klinken zowel zwarte als witte invloeden door. De belangrijkste zijn rock en reggae. Die combinatie komt misschien wel het best tot zijn recht op Escape Artist, een van mijn favoriete albums van hem. De meeste uitvoeringen van dat album bevatten een extra EP. Hierop zijn een herbewerkte versie van Christine te vinden en de twee uitstekende reggaenummers We The People en Miami Beach (met Linton Kwesi Johnson). Ze werden opgenomen in Londen door dubmaster Dennis Bovell. De opvallende hoes is van Anton Corbijn.

Ook was hij in die tijd op het podium top. Zeker toen hij in 1981 de fantastische band The Rumour als begeleidingsband had. De liveopnames van zijn concert op 7 maart van dat jaar in Paradiso zijn gelukkig bewaard gebleven. Het album The King of in Between is trouwens zijn comebackalbum, na een afwezigheid van veertien jaar. De twee albums die hierna volgden waren allebei ook nog meer dan de moeite waard. Of er nog een album in het vat zit zal de tijd moeten leren.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

I love San Antone is al het vierde album van space countryrocker Garrett T. Capps. Het is pas mijn eerste positieve kennismaking met zijn muziek. Capps is woonachtig in San Antonio, Texas. Hij eert die stad zowel in de zelf geschreven opener I Like Austin, but I Love San Antone als in de afsluitende bonustrack Goodbye San Antonio, Hello Amsterdam. Laatstgenoemde is geschreven door legende Doug Sahm, de muzikale omnivoor, eveneens afkomstig uit San Antonio. Ook Capps levert een gevarieerde schijf af. Heerlijke texmex krijgt de luisteraar voorgeschoteld in Margarita, Margarita. Wie kan je dan beter op accordeon vragen, dan degene die het schreef, Santiago Jimenez, Jr? Vervolgens worden we door Capps op de trein gezet. Een gloedvolle countryvertolking van Jethro Tull’s klassieker Locomotive Breath. Om te vervolgen met het wat treurige Never End. Dan is het gelukkig weer tijd om feest te vieren in het uptempo Downtown, I’m Ready 2 Go, waarbij het onweerstaanbare orgeltje de hoofdrol opeist. Hij covert ook een wat obscure song van Loudon Wainwright III, getiteld Everybody I know. Het gevarieerde I Love San Antone bevat echter voornamelijk eigen werk. Hij kon een beroep doen op doorgewinterde muzikanten. Het lijkt me een feest om deze liedjes, die alle geworteld zijn in het diepe zuiden van de VS, live te horen. Capps heeft voorlopig vijf shows in Nederland en België gepland staan, hopelijk wordt Corona geen spelbreker.

Garrett T. Capps live :

14-10 SINT-NIKLAAS : De Casino (met North Mississippi Allstars)
02-06 DEVENTER : Burgerweeshuis
03-06 LEFFINGE : De Zwerver
04-06 GRONINGEN : De Oosterpoort
14-06 AMSTERDAM : Paradiso, kleine zaal

De interesse voor muziek ontstond al heel vroeg bij de in een voorstad van Liverpool geboren Gem Andrews. Haar moeder hield vooral van country en folk en haar vader was meer van de jazz. Op haar zesde ging ze op gitaarles en luisterde naar Sandy Denny. Er zijn slechtere keuzes om mee te beginnen. Het opgroeien in een muziekstad met een dergelijk grote historie als Liverpool liet haar natuurlijk ook in aanraking komen met de nodige andere muziek.

Vanaf haar vijftiende begint ze op te treden en speelt voornamelijk nummers van Townes van Zandt en Neil Young. Zo trad ze onder anderen in die tijd in de befaamde Cavern Club op. Vanaf haar zeventiende begint ze zelf liedjes te schrijven. Een toevallige ontmoeting in Bridgewater Hall in Manchester met Emmylou Harris gaf haar de gelegenheid om Emmylou een uur lang advies op het gebied te vragen van componeren. Harris wordt overigens nog genoemd in de schitterende opener van Vancouver, Calling.

Op haar zeventiende verhuist ze naar Newcastle upon Tyne om daar hedendaagse muziek en compositieleer te studeren. Daarnaast probeert ze het song schrijven beter onder de knie te krijgen. Elf jaar later vestigt ze zich in Vancouver en begint daar veel op te treden. De periode in Canada bracht haar veel inspiratie en leverde na terugkeer in Engeland in 2012 de debuutcd Scatter op. Onder anderen Chris Hillman, Nicky Rushton en Gabriel Minnikin werkten er aan mee.

Haar tweede album Vancouver is gevuld met alt country. Veel teksten zijn schrijnend, zoals Mother Dear, overigens geschreven door Nicky Rushton net als Ten Thousand More. Hierin wordt in slechts enkele regels geschetst hoe een dochter met haar dementerende moeder omgaat en hoeveel moeite ze met die situatie heeft. De liedjes kennen een sobere invulling. Gitaar, piano, bas en viool zijn de enige instrumenten die in de liedjes voorkomen. Daarnaast wordt vaak gebruik gemaakt van meerstemmige harmony zang. De zang is goed naar voren gemixt.

De intensiteit van de zang van Gem is net zo krachtig als van iemand als bijvoorbeeld Iris Dement. Liefhebbers van diens muziek zullen dit album volgens mij kunnen appreciëren. Vancouver had bij mij even tijd nodig om volledig zijn geheimen prijs te geven. Naast voornamelijk eigen werk van Gem, staat er een ook nog een prachtige, integere cover op van Heart Like A Wheel van Kate & Anna McGarrigle. Overigens vind ik de hoes foeilelijk. Maar gelukkig is de muziek dat niet. Het is muziek die diep weet te ontroeren.

Op dit moment verlekkert zich menig progrock liefhebber aan de nieuwe muzikale kluif van Steven Wilson, To the Bone. Zondermeer een fraai album, maar toch voel ik me meer aangetrokken tot Clock Unwound, het tweede album van de Noorse groep Gentle Knife.

Waarschijnlijk komt dit doordat dit elfkoppige gezelschap zich laat inspireren door de progressieve rock uit het begin van de jaren zeventig. Muziek waarmee ik toen zelf opgroeide, vooral met groepen als King Crimson, Gentle Giant en Genesis.

De groepsnaam lijkt me dan ook een samenvoeging van de groepsnaam Gentle Giant en het nummer The Knife van Genesis. Overigens doet men op hun website geheimzinnig over de oorsprong van de groepsnaam.

Zo begon de ontstaansgeschiedenis van Gentle Knife in feite al in 1989 toen Charlotte Valstad Nielsen en Eivind Lorentzen elkaar ontmoetten op de Universiteit Oslo, waar ze samen musicologie studeerden.

Zanger Brian M. Talgo, daarnaast schilder en auteur, luistert al zo’n vijfentwintig naar King Crimson als hij schildert. Niet zo vreemd dat hij ook verantwoordelijk is voor de mellotronbijdrages. De mellotron was, net als de dwarsfluit, prominent aanwezig op de eerste albums van King Crimson.

Van een jongere generatie is Pål Bjørseth, die in 2008 afstudeerde in de muziek. Toch vormt dit bonte gezelschap een zeer homogeen collectief op Clock Unwound, dat als hoofdthema heeft, de meedogenloze voortgang van de tijd.

Het album opent nog ingetogen met piano en trompet, maar dan volgen vijf lange, meeslepende composities vol tempo- en stemmingswisselingen. Je wordt al zeer snel meegezogen. Soms voegt men op vernuftige wijze geïmproviseerde jazzy en latin elementen toe aan de epische muziek.

Clock Unwound is een absolute aanrader in het genre en bovendien het zoveelste bewijs, dat Noorwegen niet te onderschatten valt op het gebied van muziek.

Gentle Knife - Clock Unwound - new album (June 2017) - YouTube

Bij het grote publiek zal de naam van de uit Wales afkomstige muzikant Geraint Watkins geen belletje doen rinkelen. Zijn staat van dienst is echter enorm. Hij werkte met bekende muzikanten van diverse pluimage samen.

Van Rory Gallagher, John Martyn, Linda Thompson, Nick Lowe, Stray Cats, Eric Clapton tot aan Paul McCartney. Hij is zelfs te horen op een aantal platen van Normaal uit de jaren tachtig en op Johnny and the Devil van Hans Theessink.

Daarnaast maakte hij een groot aantal (digitale) masters, ook van de meest uiteen lopende muziek. Naast zijn sessiewerk startte hij in 1979 een solocarrière. Zijn eerste album werd geproduceerd door Andy Fairweather Low. Hierna zouden nog vier, eveneens uitstekende, albums volgen. Helaas bleven ze allen onder de radar van het grote publiek.

Zijn zesde album Rush of Blood zou daar, eigenlijk moet daar, verandering in kunnen brengen. Gouden greep was dat Watkins Simon Ratcliffe van Basement Jaxx als producer aantrok. Ratcliffe schreef mee aan zes nummers en is een paar keer op gitaar en toetsen te horen.

Opener en titelsong Rush of Love leverde direct een technische knock-out bij mij op. Niet alleen vanwege het aanstekelijke ritme, maar ook door de geweldige opbouw, waarbij zelfs plaats is voor cello en viool. Ongetwijfeld een grote hit, mits het gedraaid zou worden op de radio.

Zeker zoveel hitpotentie heeft het eveneens aanstekelijke Middle of the Night. Zijn zang lijkt hier trouwens sterk op de donkere stem van Tindersticks zanger Stuart Staples. Regelmatig hebben de liedjes voor mij een heerlijk nostalgisch tintje, zoals Hold Back.

Geregeld leveren gastmuzikanten opvallende bijdrages. In Heart of Stone is dat de pedal steel van David Hartley. Een liedje wat niet misstaan zou hebben op een album van Ry Cooder uit de jaren zeventig. Ronduit schitterend is het klarinetspel van Martin Winning in Heaven Only Knows en in I Got the Blues.

In Reason to Live heeft multi-instrumentalist Watkins helemaal geen hulp van anderen nodig. Het liedje On the Nside bevat subtiele, tekstuele verwijzingen naar twee meesterwerken uit de jazzmuziek, A Love Supreme van John Coltrane en Kind of Blue van Miles Davis. Rush of Blood is een hoogtepunt in het oeuvre van de nu achtenzestigjarige muzikant. Een album dat heel hoge ogen gaat gooien in mijn eindejaarslijst.

De afgelopen jaren was Ghost Woman Evan Uschenko's uitlaatklep voor zijn interesse in songwriting en opname, die begon na een aantal jaren als sideman te hebben gespeeld in verschillende Canadese indie-ensembles, met name in de Michael Rault-band, een groep die vertoont een vergelijkbare affiniteit voor perfect gekozen, deels ouderwets aanvoelende gitaarpop. Na het titelloze debuut uit 2022, uitgegeven door het in het Verenigd Koninrijk gevestigde Full Time Hobby met lovende kritieken, presenteert Anne, If een iets uitgebreidere visie van wat Ghost Woman te bieden heeft.

Het geluid van Anne, If komt zeker overeen met eerdere output: de muziek werd (bijna) volledig door Uschenko zelf uitgevoerd en opgenomen op zijn vertrouwde Tascam 388 bandrecorder, tijdens wat hij beschrijft als een "vreemd nieuw hoofdstuk" in zijn leven, wonen in een groot afgelegen huis met niets anders te doen dan muziek opnemen, oude VHS-films kijken en maaltijden koken boven een open vuur in de achtertuin. "De mogelijkheid om op elk moment van de dag geluiden te maken en op te nemen, had een grote invloed op de manier waarop ik werkte en wat er werd geproduceerd", zegt hij. En de resultaten zijn geweldig; Uschenko slaagt erin om meer stilistisch terrein dan ooit te bestrijken, terwijl hij van begin tot eind een sterke doorgaande lijn behoudt. Hoewel sommige nummers bijna rechtstreeks lijken te verwijzen naar bepaalde bands en tijdperken van rockmuziek, is niets daarvan ooit pure imitatie; Uschenko's melodische gevoel - tegelijk afstandelijk (op een Pavement-achtige manier) en verlangen (de innemende melodieën en harmonieën van Crosby, Stills en Nash worden meer dan eens opgeroepen) - lijmt het album aan elkaar.

De warme, ongecompliceerde productie - die doet denken aan Captain Beefheart uit het Safe As Milk-tijdperk, de eerste paar Beak-albums of Shel Talmy's producties uit de jaren 60 voor The Creation of The Kinks - breit het geheel ook samen, en het perfect tape-verzadigde, analoge geluid biedt een aangenaam tegenwicht voor de huidige wereld van digitale opnames, plug-in-effecten en "we lossen het later wel op"-houdingen.

Uschenko schuwt het idee dat de band - in ieder geval volledig - een "soloproject" is, aangezien de liveshow van Ghost Woman in hoge mate een bandcentrische aangelegenheid is, tegenwoordig bestaande uit creatieve en romantische partner Ille van Dessel (Poolface) aan de drums en Nick Hay, afkomstig uit Uschenko's geboorteplaats, die alle snaar gerelateerde taken uitvoert. De liedjes van Anne, If die hun weg naar het podium hebben gevonden tijdens de vele live data van dit jaar in Canada en Europa (inclusief het openen van London Calling en een recente reeks shows met indie-folk-pop-lieveling Chad Van Gaalen) beginnen al aan te nemen nieuwe vormen, en de band – in welke formatie dan ook – is niet te missen. Op 9 maart in Brugge of 12 maart in Utrecht bij De Helling bijvoorbeeld.

De afgelopen week was zoals vanouds in Groningen het Eurosonic festival. Veelal treden hier aanstormende jonge talenten uit binnen- en buitenland op.

12 januari was hier ook het jonge Duitse kwintet Giant Rooks te bewonderen. Ze komen uit het kleine plaatsje Hamm, dat niet ver van Dortmund vandaan ligt. De groep bestaat sinds 2014 en heeft in de korte tijd van hun bestaan een geduchte livereputatie opgebouwd.

In 2015 verscheen hun eerste EP The Times Are Bursting the Lines. De meeste bandleden zaten toen nog gewoon op school. Ze noemen hun muziek indie art-pop. Een pakkende mix van indie rock, folk en elektronica, tegelijkertijd melancholisch en dansbaar.

Haldern Pop Recordings grossiert in kwaliteitsacts. Onder anderen Chris Pureka en The Slow Show vinden er ook onderdak en Giant Rooks misstaat allerminst hiertussen.

De groepsnaam werd spontaan gekozen omdat die gewoon lekker klinkt en verschillende betekenissen kan hebben. Ze luisteren natuurlijk vooral naar moderne muziek, maar zijn toch ook bekend met het werk van iemand als Bob Dylan en Pink Floyd. Zanger Frederik Rabe heeft een krachtige stem met een lekker licht hees randje.

De groep bruist op deze EP van de energie en zoals al aangegeven is de muziek erg dansbaar. De aanstekelijke opener New Estate verscheen terecht al op single. Terecht, omdat het nummer na een keer luisteren in je geheugen gebeiteld staat, bovendien is het uitermate geschikt om op de radio gedraaid te worden.

Het liedje zit vol inventieve wendingen en tempowisselingen. De ritmesectie is buitengewoon gedreven, bovendien is de zang zeer passioneel. De jongemannen beheersen hun instrument al tot in de puntjes.

Het meer ingetogen Bright Lies vind ik de meest fraaie song van de EP. Hier wordt ene Ophelia en de woestijn bezongen. Wie de hoes goed bestudeerd heeft zal onder anderen twee gezichten, een aantal cactussen en de maan herkennen. Maar ook de overige drie songs zijn bijzonder fraai.

New Estate is een mooie staalkaart van hun mogelijkheden tot nu toe. Voor mij is het zonneklaar dat voor dit vijftal een internationale carrière in het verschiet ligt.

Een tijdje terug ook een recensie over geschreven, die eventueel hier te lezen is : Music that needs attention: Giulia Millanta - Moonbeam Parade - musicthatneedsattention.blogspot.nl

In 2016 werd in de Trix in Antwerpen de documentaire vertoond “The Sad And Beautiful World Of Sparklehorse”, een eerbetoon aan de veel te vroeg in 2010 overleden Mark Linkous. Voor die ene gelegenheid had Johan Verckist wat collega’s opgetrommeld om een aantal nummers van Sparklehorse te vertolken. Men vond het echter te leuk om er geen vervolg aan te geven.

Glitterpaard bestaat uit doorgewinterde muzikanten uit het Antwerpse. Vanaf de aftrap bestaat deze supergroep uit Johan Verckist (Wardrobe, zang, gitaar, toetsen), Philip Bosschaerts (Mintzkov, zang, gitaar, toetsen), Damien Vanderhasselt (Millionaire, drums) Frederik Bastiaensen (Marble Sounds, bas) en Sarah Pepels (Portland, toetsen, achtergrondzang).

Intussen zijn de Sparklehorse songs ingeruild voor eigen songs met een uniek eigenzinnig geluid, die nog weinig van doen hebben met Sparklehorse. Wel creëerden ze vanuit die bestaande songs van Sparklehorse die eigen sound.

De eerste associatie die ik had bij het beluisteren van hun debuutalbum Glitterpaard, met opvallend artwork van Mar Mascaro, was met die andere bekende Antwerpse band, dEUS. Dat komt doordat een van de twee leadzangers, een op Tom Barman gelijkende stem heeft.

Het is een gelaagde, complexe plaat met de nodige diepgang geworden. Het varieert van intieme, melancholische pop georiënteerde songs, naar meer stevigere rocksongs, met regelmatig een vervormd gitaargeluid. Net als de muziek van Sparklehorse kruipen de songs al snel onder de huid en weten ze de luisteraar te ontroeren.

De debuutsingle All Rights Reserved werd intussen al zeer enthousiast ontvangen op de Belgische radio. Labeleigenaar Felix noemde Glitterpaard al heel terecht een straffe plaat. Felix heeft wel vaker een uitstekende neus voor goede alternatieve muziek, zoals vorig jaar nog White Flemish Trash van Mercelis.

Gelukkig staan er de komende tijd zowel in Nederland als in België een tweetal concerten gepland om dit fantastische debuutalbum te promoten. De album releaseshow is uiteraard in de Trix, waar het ooit allemaal begon. Warm aanbevolen!

Glitterpaard live :

31-03 ANTWERPEN : Trix, albumreleaseshow
14-04 HASSELT : Café Café
15-04 GILZE : Collectors
16-04 DORDRECHT : Bibelot

Nieuw-Zeelandse artiesten breken door de geïsoleerde ligging van het land zelden door in Europa. Die wel doorbreken zijn dan bijna altijd van uitzonderlijke kwaliteit, zoals Split Enz lang geleden en tegenwoordig Nadia Reid en Aldous Harding. Aan dat rijtje kan nu resoluut Grant Haua worden toegevoegd. In het afgelopen decennium bouwde hij samen met percussionist Michael Barker (Neil Finn, John Butler Trio) een grote reputatie op als Swamp Thing. In januari 2019 besloot Haua, na een groot aantal keren toeren door Australië en Nieuw-Zeeland, solo verder te gaan. Hij bracht eerder als singer-songwriter al zeven studioalbums uit. Awa Blues wordt het eerste album dat meteen verkrijgbaar zal zijn in Europa. Haua is een afstammeling van de Maori’s, de bevolkingsgroep die zo’n zeven eeuwen geleden als eerste voet aan land zette in Nieuw-Zeeland. In de Nieuw-Zeelandse blues scene bekleedt Haua hierdoor net zo’n uitzonderlijke positie als blueszangeres Pura Fé in Amerika. Zijn roots klinken overigens op Awa Blues alleen door in het zeer aanstekelijke This Is the Place, wat gedeeltelijk in het Maori wordt gezongen. Een song die tijdens het inzingen onverwacht veel emoties bij hem losmaakte. Bij het meer humoristische Tough Love Mama had hij dezelfde ervaring. Door het grote spelplezier van zijn begeleiders kon hij zich bij het zingen meer laten leiden door zijn onderbewustzijn. Ook liedjes als Devil is a Woman, Keep on Smiling, Got Something if You Want It en Mummas Boy hebben dezelfde humoristische ondertoon. In Devil is a Woman is het gitaarspel trouwens fenomenaal. Muzikaal gezien bestaat zijn repertoire uit een mix van Blues, RnB, Rock, Soul. Wat hij wil overbrengen omschrijft hijzelf als volgt : “The feeling and imagery I’m trying to convey in this album is pretty simple. I’m a huge fan of simplicity. I want the listeners of this album to feel like they’re guests in my home and like the songs, my home is pretty simple but it’s warm, cozy and friendly. You don’t have to take your shoes off when you come in and you just help yourself to anything. So welcome. This is my place.”. Een plaats waar ik vanaf nu zeker regelmatig te gast zal zijn. Awa Blues is niets minder dan een imposant album.

Gravel Town bestaat uit vier doorgewinterde muzikanten. Michel en zijn neef Martijn Ebben, Mark Lubeek en Hans Glerum (broer van de bekende jazz bassist Ernst Glerum) lopen allen zo’n vijfentwintig jaar rond in de muziekwereld.

Gravel Town is voortgekomen uit Plastic Shark Project, een groep die in 2007 werd opgericht, in een overigens iets andere samenstelling. De naam voor de groep ontstond tijdens een groepsbespreking, waarbij toevallig een speelgoedhaai, gekregen van een vriendin, op tafel lag.

De toenmalige drummer Niels Vloemans regelde in datzelfde jaar dat ze konden spelen op het Benátska Noc festival, de Tsjechische variant van Lowlands. Op een gegeven moment is Niels Vloemans bij de festivalorganisator gaan werken en werd vervangen door Mark Lubeek.

In 2012 werd het plan opgevat om eindelijk eens een aantal songs, die ze al jaren live speelden, op plaat te gaan vastleggen. In dat jaar werd de bandnaam gewijzigd in Gravel Town. De basis, vooral bas, drums en elektrische gitaren, van From Grace werd in een boerderij in Frankrijk opgenomen. In Rotterdam werden door Michel Ebben de overige instrumenten ingespeeld en door Hans Glerum nog wat overdubs van de elektrische gitaarpartijen en de akoestische partij voor Hold On For Your Love.

De nummers welke uiteindelijk de cd haalden waren, naast de cover van Hiatts Hold On For Your Love en Middletown Avenue geschreven door Mark Lubeek, allemaal songs van Michel Ebben (waarvan 2 samen met neef Martijn). Ebben koos allemaal liedjes uit, die hij normaal gesproken zelden bij zijn solo-optredens gebruikt.

Hij is een druk baasje, want naast Gravel Town, en zijn grote bemoeienis met het album van Bregje Sanne Lacourt, is hij volop bezig met de voorbereiding van een soloalbum, hetgeen hij begin 2015 hoopt uit te brengen. From Grace bevat country, rock, blues en Americananummers.

Een aantal nummers zijn autobiografisch, zoals bijvoorbeeld het droevige, maar een positieve conclusie bevattende Room With a View. Het handelt over de periode toen hij begin twintig was en getroffen werd door een burn out en straatvrees, en hoe klein je wereld op dat moment dan wordt.

Het mooie For the Love of Marie gaat over een aantal herinneringen uit zijn jeugd en met zijn partner en ook over een tragisch familiaal voorval. Sterke opener From Grace is een lied over fouten die je kunt maken in een relatie en waardoor je van je voetstuk valt en waarbij je hoopt dat je partner ze zal vergeven of accepteert zoals je bent.

Ghost of Modern Times schreef hij zo’n twintig jaar geleden, rond zijn achttiende, en is een klassieke protest song. Het is het oudste nummer wat From Grace haalde. Het prachtige, ingetogen Cold September Day en Sleep In Church werden door Michel en Martijn Ebben geschreven tijdens een radio-uitzending van een programma voor Drechtstad FM. Ze schreven voor dat programma liedjes over het actuele nieuws of iets anders wat hen bezighield.

Ze hebben voor dat radiostation ook een eigen programma gepresenteerd, Ebben Eruit!, met gasten als bijvoorbeeld Johnny Dowd. Muzikanten waardoor Ebben zelf beïnvloed wordt zijn onder anderen, John Hiatt, David Olney en Guy Clark.

Intussen heb ik het album vele malen gehoord en kan geen favoriet of minder nummer aanwijzen en het groeit nog steeds per draaibeurt. Een groot compliment wil ik vooral geven over het mooie gitaarwerk op het album, zowel in de rustige als in de meer rockachtige songs. Ook zijn er een aantal prachtige koortjes te vinden, die verzorgd worden door de dames Demet Köysüren, Marinka Stam en Bregje Sanne Lacourt.

From Grace werd uitstekend geproduceerd door Michel en Martijn Ebben. Zij maakten ook de prachtige foto’s in het tekstboekje en van de hoes, die gemaakt werd in Havana. From Grace is een prachtige, evenwichtige en authentieke country, rock en Americanaplaat geworden, waarop niets valt af te dingen en verdient om gehoord te worden!

Tom Brosseau schreef voor zijn dit jaar verschenen album Grass Punks het nummer Gregory Page of San Diego. De vraag is of Gregory Page wel zo Amerikaans is als deze titel doet vermoeden. Hij werd namelijk geboren in Londen in 1963. Zijn vader is Armeens en zijn moeder Iers.

Op zijn veertiende verhuisde hij naar San Diego en werd Amerikaans staatsburger. Naast Amerikaans staatsburger is hij sinds half juni ook Iers staatsburger. De reden hiervoor is dat hij dan niet steeds visa dient aan te vragen voor zijn veelvuldige verblijf in Europa. Zijn beide ouders zijn muzikanten. Zo speelde zijn moeder met haar toenmalige damestrio The Beat-chics in 1965 in het voorprogramma van The Beatles.

Hij groeide op zonder zijn vader, die hij pas in 1999 in Parijs leerde kennen na een langdurige zoekactie. Hij draagt de achternaam van zijn moeder. In zijn vroege tienerjaren luisterde hij naar de oude jazzplaten van zijn moeder, terwijl zijn generatiegenoten naar punkmuziek luisterde. Ook luisterde hij naar 78-toerenplaten van zijn uit Dublin afkomstige opa, Dave Page.

Dave Page speelde in het fameuze kwartet van Leo Rowsome, de beste Uillieann Pipe speler die Ierland ooit gehad heeft. Bekende muzikanten als Paddy Moloney en Liam O’Flynn kregen ooit les van hem.

Na aanvankelijk wat los-vast baantjes als taxichauffeur en kok gehad te hebben, stortte hij zich in zijn muzikale avontuur. Door zijn romantische en nostalgische inborst en voorliefde voor jaren 30 jazzmuziek was het logisch dat hij een soort retro jazzmuziek ging maken. Vooral door iemand als Al Bowlly werd hij beïnvloed.

Al Bowlly was een zeer bekende crooner en bandleider, die eerst furore maakte in Engeland en later in Amerika. Richard Thompson schreef ooit het schitterende Al Bowlly’s in heaven over hem.

Op One way journey home worden die jazzinvloeden ingeruild voor Ierse folkinvloeden. In wezen verandert er verder niet zoveel. Ierse muziek is ook vaak weemoedig en romantisch. De hoes moet volgens Page gezien worden als een metafoor waar de diepblauwe zee volgens hem voor staat : “Great open water has a certain attraction to people, to stare at it so that their minds start wandering off. I guess amongst others the concepts of space, motion and the sound of waves are responsible for this and also the history it bears in it depths is fascinating, Especially the sea travels of the early days, it has an inspirational effect.”

Zijn Ierse achtergrond wordt direct duidelijk bij het beluisteren van het openingsnummer Counting blessings, vooral door de zeer weemoedige fiddle en doedelzak. Dat hij een geboren verhalenverteller is wordt duidelijk in het opvolgende Right side up. Meer een singer-songwriternummer.

Het titelnummer wordt opgesierd door een prachtige, weemoedige fluit en een schitterende melodie. Traditional Mary and the soldier heette oorspronkelijk The gallant soldier. Het werd vooral bekend in de schitterende uitvoering van Andy Irvine en Paul Brady op het klassieke folkalbum Andy Irvine & Paul Brady. De uitvoering van Page doet niet onder voor die versie en dat mag een groot compliment heten.

In het heerlijke Old photographs beschrijft hij op humorvolle wijze belangrijke gebeurtenissen uit zijn leven. Vooral de banjo is onweerstaanbaar. Right or wrong behoort tot de mooiere nummers. Vooral door de warme stem van Page en de prachtige begeleiding op gitaar.

Best friends is een niemendalletje wat mij betreft had mogen worden weggelaten. Vooral de tekst is aan de magere kant. Gelukkig wordt het hoge niveau weer gehaald in I don’t know, vooral door de heerlijke uithalen van Page en mooie gitaarbegeleiding. In de instrumental Sliabh na mBan (vertaald Mountain of the women, een heuvel in Zuidoost Ierland) excelleert Eric Rigler op doedelzak.

The banks of the Pontchartrain is vooral bekend geworden als The lakes of Pontchartrain in de uitvoering van Planxty. Het is een Amerikaanse traditional.
Down by the Glenside (The bold Fenian men) wordt hier helaas gebracht als een korte instrumental. Wie de prachtige versie van Jim McCann kent, zou graag een vocale uitvoering gehoord hebben. Down by the Glenside werd geschreven door the Ierse republikein Peadar Kearney. Hij schreef ook het Ierse volkslied, Amhrán na bhFiann (The soldier’s song).

Meer Iers dan in de afsluiter The parting glass kan het niet worden. Zoals in de aloude sean-nós traditie a capella gezongen. Deze traditional werd ooit ook door Sinead O’Connor opgenomen.
De cd werd overigens geproduceerd door zijn goede vriend Jason Mraz. Ooit hielp Page Mraz namelijk aan een optreden en groeide zo een vriendschap tussen beiden.

One way journey home is een prachtige plaat geworden van een geweldige zanger die verdwaald is in deze moderne tijd en een hang heeft naar het verleden en daar in zijn muziek uiting aan geeft.

De release van Borrowed had de nodige voeten in aarde. Door juridische aspecten werd die meer dan een half jaar vertraagd. Erin Grey Van Oosbree bracht in de eerste jaren van het millennium een vijftal in Nederland goed ontvangen albums uit. Helaas werd het toen stil rond Erin, die hierna een goed belegde boterham verdiende als stemactice (meer dan 200 films en games). Het bloed kroop echter waar het niet gaan kan en ligt er nu het prachtige coveralbum Borrowed in de schappen.

Borrowed verwijst niet alleen dat de liedjes “geleend” zijn van anderen, maar is tevens een verwijzing naar haar eigen song Borrowed and Blue van mijn favoriete album van haar, Homewrecker. Het album opent met Brick, een bijzonder fraai opgebouwde cover van de Pink Floyd klassieker Another Brick in the Wall. Dit nummer nam Erin reeds in 2017 op als protest tegen Trump vanwege de bouw van de muur aan de Mexicaanse grens.

Erin heeft iets met Mexico, haar grootmoeder kwam er vandaan. Zij was een zangeres, die nog met Tito Puente heeft samengewerkt. Naast Nederlandse en Mexicaanse heeft Erin ook nog Ierse roots. Ook van Ierse en Mexicaanse afkomst waren The Lennon Sisters en net als Erin geboren in Californië. Dit kwartet zussen werd bekend dankzij hun versie van Tonight You Belong to Me.

Het is fijn om te horen, dat de stem van Erin nog geen spat is veranderd. Bovendien weet ze dankzij die stem en geheel eigen interpretaties van de songs, die volledig naar zich toe te trekken. Zo wordt bijvoorbeeld het door Ray Charles wereldberoemd geworden Georgia on My Mind van Hoagy Carmichael een treurige country song.

Veelal worden de songs verrijkt met strijkers. Ook wordt ze omringd door uitstekende muzikanten, zoals bijvoorbeeld haar ex-man Murry Hammond. Van hem covert ze het fraaie Valentine, afkomstig van het album Fight Songs van Old 97s. De pedal steel bijdrage is hier van maestro Greg Leisz.

Zoals gebruikelijk was de productie wederom in de bekwame handen van Marvin Etzioni. De master werd gemaakt door Sean Magee in de befaamde Abbey Road Studio, waar op dit moment overigens onze eigen Yorick van Norden een album aan het opnemen is. Over de intenties van de hoes zegt Erin, “It’s supposed to look like a library book. My kids borrowed me for the last 15 years!”.

Er zitten trouwens nog meer albums in de pijplijn, Erin schreef de afgelopen twee jaar meer dan zeventig nieuwe songs. Ik kijk daar nu al naar uit, want het prachtige Borrowed smaakt naar meer, véél meer.

De eerste kennismaking tussen Grey DeLisle en Jolie Holland dateert uit de tijd dat ze allebei meewerkten aan de Carter Family-documentaire “The Winding Stream” in 2014. Onlangs kwamen ze weer in contact door een Instagram vriendschap. DeLisle trok vervolgens de stoute schoenen aan en vroeg aan Holland of ze Driftless Girl wilde produceren, ondanks het feit dat ze geen enkele ervaring op dat gebied had.

Naast dat Holland het album produceerde speelt ze altviool en zingt ze samen met DeLisle duetten in Mama’s Little Rose en The Ballad of Ella Mae. De laatstgenoemde song klinkt als een stokoude traditional, maar werd echter door DeLisle zelf geschreven. Vorig jaar werkte Buck Meek (Big Thief) mee aan Holland’s album Haunted Mountain. Ook hier is hij van de partij, hij zingt en speelt gitaar en was mede verantwoordelijk voor de geluidsopnames.

Sinds DeLisle twee jaar terug haar comeback maakte met Borrowed is ze ongekend creatief. Zo verschenen daarna onder andere ook de albums Princess Mike met The Roughhousers en haar prachtige album She’s an Angel met eigen werk, op de cover van Billy Vera’s I Really Got the Feeling, wat hij schreef voor Dolly Parton. Op Driftless Girl zijn een drietal covers te vinden. Opener Where You’re Coming From werd geschreven door Meek en Holland. My Two Feet is een cover van DeLisle’s ex-echtgenoot Murry Hammond (Old 97’s) en afsluiter Down from Dover is van de hand van Dolly Parton.

Aan het eind van My Two Feet laat DeLisle trouwens horen waar ze vocaal tot in staat is. Favoriete song is voor mij het titelnummer Driftless Girl, waar het inventieve vioolspel van Holand de kers op de taart is. Het andermaal bijzonder fraaie Driftless Girl is voorlopig niet het laatste album wat in de pijplijn zit. Binnen afzienbare tijd verschijnen albums met de volgende producers, Andy Paley (Jerry Lee Lewis, Brian Wilson), Marvin Etzioni (Lone Justice, Counting Crows) en John Carter Cash.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Tussen 2000 en 2005 bracht Grey Delisle vier studioalbums en een livealbum uit. Die bezorgden haar ook in Nederland de nodige populariteit. In 2003 was ze samen met onder andere Vic Chesnutt, Dayna Kurtz, David Olney, Jennie Stearns, Mia Doi Todd en The Walkabouts te zien op TakeRoot, toen nog gehouden in De Smelt, Assen. Vooral haar album Homewrecker heb ik grijsgedraaid. In januari 2017 schreef ik er met terugwerkende kracht een recensie over en stuurde de link naar Grey. Waarop ik een leuke reactie van haar kreeg en had hierdoor vervolgens nog af en toe contact met haar.

Groot was de verrassing een paar jaar terug, dat ze meedeelde dat ze weer songs aan het schrijven was. Erin Grey Van Oosbree, met Nederlands/Iers/Mexicaanse roots, verdiende vooral haar boterham als stemactrice. Haar stem is sinds 1996 bijvoorbeeld te horen in The Simpsons en Scooby Doo. Intussen leende ze haar stem al aan meer dan 2000 rollen.

Toch kroop gelukkig het bloed waar het niet gaan kan en verschenen er vorig jaar binnen een week al twee fraaie albums van haar. Eerst het toepasselijk getitelde coveralbum Borrowed, de titel slaat zowel op de gecoverde liedjes als op haar drie kinderen. En het eerste instantie vooral voor kinderen bedoelde album Princess Mike met haar groep The Roughhouses. Een album met een half uurtje onvervalste rock ‘n’ roll.

She’s an Angel is echter vooral onvervalste country. Voor dertien van de veertien nieuwe liedjes schreef Grey zelf de muziek, voor de teksten kreeg ze soms de hulp van anderen. Daarnaast een schitterende cover van Billy Vera’s I Really Got the Feeling, oorspronkelijk geschreven voor Dolly Parton. Af en toe is in de liedjes de invloed van de jongere Johnny Cash te horen. Uiteraard ontbreekt de kenmerkende humor van Grey niet. Haar nieuwe album gaat er weer in als gesneden koek, fijn dat ze weer helemaal terug is!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De afgelopen twee weken verschenen een aantal fraaie albums, waaronder die van ANOHNI & The Johnsons, PJ Harvey, Julie Byrne en Lucinda Williams. Meest aangename verrassing was toch wel Chaos for the Fly van Grian Chatten, frontman van Fontaines D.C. . Vooral omdat ik totaal niks met de muziek van die band heb. Bovendien heb ik een zwak voor Ierse muziek in het algemeen.

Ierland is allang niet alleen meer bekend vanwege traditionele folkmuziek. Het eerste half jaar van 2023 verschenen daar de nodige prachtplaten, zoals die van Lankum, Lisa O’Neill, The Murder Capital, John Blek, Ailbhe Reddy, Perlee, Daniel Luke, Stephen Shannon en The Bonk.

Chaos for the Fly is veel luchtiger dan de muziek van Fontaines D.C. Het is een zomerplaat bij uitstek en bovendien goed in het gehoor liggend. Chatten mag dan niet de beste zanger zijn, maar liedjes schrijven kan hij wel. Zowel dromerige als catchy (Fairlies). Chaos for the Fly is daarnaast gevarieerd, het zal mij niet verbazen dat het in menig jaarlijstje zal gaan opduiken, zowel van critici als van muziekliefhebbers.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Productief man, deze Gruff Rhys. Sadness Sets Me Free wordt alweer het vijfentwintigste album waar hij tijdens zijn vijfendertigjarige carrière aan heeft meegewerkt. Gruff Rhys is de zoon van de Welshe dichter en essayist Ioan Bowen Rees. Zijn talenten zijn veelzijdig, naast muzikant, componist en producer is hij ook filmmaker en schrijver. Voorspelbaar is Rhys nooit, dat bewezen zijn laatste twee soloalbums Pang! en Seeking New Gods overduidelijk. Het laatste album kon zeker gerekend worden tot zijn beste werk en dat niet alleen, het was zijn meest succesvolle album.

Maar om met de deur in huis te vallen Sadness Sets Me Free is absoluut mooier dan al zijn voorgaande werk. De titel doet zwaarmoedige muziek vermoeden, maar dat is allesbehalve het geval. De insteek voor het album omschreef Gruff zelf als volgt “I’m going for euphoric melancholy”. Geen wonder dat er kosten noch moeite gespaard zijn om de songs weelderig met strijkers en dergelijke in te kleuren.

Hij kreeg hulp van niet de minsten, Osian Gwynedd (piano), Huw V Williams (contrabas), voormalig Flaming Lips drummer Kliph Scurlock en de achtergrondvocalen werden verzorgd door Kate Stables van This Is the Kit, een wederdienst voor het produceren door Rhys van haar laatste album. Het album werd in slechts drie dagen tijd opgenomen in de La Frette Studios, dat gevestigd is in een negentiende eeuws huis.

Het album gaat muzikaal gezien de nodige kanten uit. Zo hoor je in de opgewekte opener en titelnummer wat countryinvloeden. In They Sold My Home to Build a Skyscraper hoor je dance invloeden uit de jaren nul, maar ook Latijnse invloeden. En zo had Peace Signs geschreven kunnen zijn door Brian Wilson ten tijde van de klassieker Pet Sounds. Het album herbergt daarnaast ook een paar echte oorwurmen, Bad Friend en Silver Lining (Lead Balloons). Vooral het laatste nummer is niet uit je bovenkamer te branden en zou volgens mij een gigantische hit kunnen worden. Gelukkig komt Gruff in maart naar Nederland om het buitengewoon verslavende en intrigerende Sadness Sets Me Free voor te stellen.

Gruff Rhys live:

03-03 AMSTERDAM : Tolhuistuin

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Op voorganger Pang! zong Rhys in het Welsh en eenmaal zelfs in het Zulu. Voor zijn zevende soloalbum Seeking New Gods besloot de zanger te kiezen voor het Engels. Belangrijke inspiratiebron voor het nieuwe album werd Mount Paektu, die afgebeeld staat op de hoes. Paektusan is een actieve vulkaan op de grens van Noord-Korea en China, met een enorm kratermeer en panoramische vergezichten. Toen Gruff eenmaal aan het schrijven was geslagen en begon na te denken over de leeftijd van de piek Paektu in verhouding tot het menselijk bestaan én de kenmerken van een vulkaan die zoveel mythologisch leven hebben gebracht, werden zowel de liedjes als de berg steeds persoonlijker. In een drietal gevallen levert dat net zoals op de voorganger aanstekelijke nummers op met interessante ritmes en soms fraai trompetspel. Vooral het refrein van Can't Carry On is een echte oorwurm. En Hiking in Lightning is een bijzonder aanstekelijk nummer, wat je heel graag live zou willen horen. De overige songs zijn meer ingetogen en hebben regelmatig fraaie koortjes. Seeking New Gods van de inmiddels vijftigjarige Rhys behoort tot zijn fraaiste in zijn oeuvre.

In 2019 vierde Guido (68) succesrijk zijn dertigjarige jubileum met zo’n honderd live-concerten en het album Een Zanger Moet Trachten Pijn Te Verzachten. Voor twee van de drie cd’s grasduinde de koning van het authentieke levenslied in zijn persoonlijk archief en de derde werd een live-cd.

Helaas gooide 2020 roet in het eten om het succesvolle momentum vast te houden. Hierdoor trok Guido zich terug in de Franse Pyreneeën en verbleef daar een half jaar in gedwongen ballingschap. Maar gelukkig heeft ieder nadeel zijn voordeel. Hij had veel inspiratie, schreef net als in zijn begintijd in een roes liedjes aan de lopende band. Guido over deze zeer vruchtbare periode : ”Ik schreef 20 nieuwe songs op twee maanden tijd. Het was alsof ik opnieuw geboren werd als songschrijver, alsof ik aan een nieuw begin stond, net zoals vijfendertig jaar geleden, alsof de goden mij stuurden, alsof de Heilige Geest mijn gids was. Het was “alle dagen feest in de kronkels van mijn geest.”.

Een dozijn hiervan is terechtgekomen op zijn intussen vijftiende album In de Kronkels van Mijn Geest. Vier zijn volledig van eigen hand. Hieronder het prachtige Een Luchtige Liefde met een Meisje in Volle Fleur, wat ook een Ierse traditional had kunnen zijn. Een smartlap van het zuiverste water is Rozen op de Mesthoop van het Leven, waarop trouwens Stef Kamil Carlens meezingt. Voor een Man Is het Geluk van Korte Duur is een fraai duet met Petra Wilhelmina Vanhoren over de verschillende opvattingen van mannen en vrouwen over het liefdesspel.

Ook legde Guido twee traditionals vast, het bekende uptempo Plastic Jesus en het minder bekende, ontroerende en persoonlijke Meisje van het Meetjesland. Laatstgenoemde is misschien wel voor mij het hoogtepunt van het album.

Verder vertaalde Guido een nummer van Bob Dylan en een van Townes van Zandt. Tevens Les Moulins de Mon Coeur van Michel Legrand, dat in de Engelse vertaling onder de titel Windmills of Your Mind wereldberoemd werd gemaakt door legende Dusty Springfield. Op 17 september verscheen de eerste single Spookrijder in de Nacht, een bewerking van de klassieker Ghost Riders in the Sky, een van de nummers waarmee Johnny Cash roem vergaarde.

In de Kronkels van mijn geest werd geproduceerd en gemixt door Nicolas Rombouts, tevens bassist van het Broederschap, Guido’s uitstekende vaste band waarmee het album werd opgenomen, met daarin ook Maarten Moesen (drums), Andries Boone (viool, mandoline), Geert Hellings (gitaren) en Lieven de Maesschalck (gitaar/accordeon). Het album wordt live voorgesteld dit najaar met een uitgebreide tour die loopt tot zomer 2022. Die data zullen de komende tijd op zijn website terug te vinden.

Ondanks dat Guido tot een van de best articulerende en verstaanbare zangers behoort, wordt het album geleverd met een keurig verzorgd tekstboekje. Starman Records levert geen half werk, wat trouwens tevens al gold voor het ook onlangs verschenen Heen Zonder Weer, het uitstekende debuutalbum van Brent Beukelaer. Ook Guido levert nooit half werk, dus ben ik als fan met het persoonlijke In de Kronkels van Mijn Geest weer erg in mijn nopjes.

Voordat de in Turnhout geboren Guido August Constancia Versmissen onder eigen naam platen ging uitbrengen was hij in de jaren zeventig zanger voor balorkesten, straatzanger en variétéartiest. Zijn eerste roem als soloartiest verkreeg hij in 1989 met de single Op het zeildoek van de botsauto’s.

Sinds die tijd brengt hij regelmatig albums uit, waarvan La Comédie Humaine mijn grote favoriet is. Wat mij vooral zo aantrekt in de liedjes van deze vertolker van het levenslied, is de vaak aanwezige humor en zelfspot. Ook op Liefde & Devotie ontbreekt die natuurlijk niet, in Meneer de Politieman drijft hij weer de spot met zichzelf, de fraaie muziek is overigens van Admiral Freebee.

Het repertoire bestaat dit keer voor een gedeelte uit eigen nummers en een aantal op muziek van anderen met eigen teksten. Tot de fraaiste nummers van eigen hand behoren Al Die Verspilde Schoonheid, Beste Anna en het stevige Uniek Specimen van de Menselijke Soort.

In Laarzen van Spaans Leder op muziek van Bob Dylan zingt hij een beklijvend duet met Kimberley Claeys. Tot de prijsnummers kan de door Nick Cave bekend geworden traditionele murder ballad Henry Lee gerekend worden. Guido zingt het samen met Nathalie Delcroix.

Uiteraard wordt Guido ook dit keer weer bijgestaan door zijn uitstekende muzikanten, Het Broederschap. Zijn trouwe fans kunnen weer zeer tevreden zijn, ik in ieder geval wel.

Net als bij goede wijn weet ik Guido Belcanto naarmate hij ouder en doorleefder wordt steeds beter te appreciëren. Intussen al zo’n veertig jaar het unieke boegbeeld van het Vlaamse levenslied. Zijn laatste twee albums Liefde & Devotie en In de Kronkels van Mijn Geest vielen bij mij uitermate goed in de smaak. Dat geldt absoluut ook voor nummer vijftien, Tedere Baldadigheden. Naast leden van zijn trouwe begeleidingsband Het Broederschap spelen ook gastmuzikanten als o.m. Stoy Stoffelen, David Poltrock, Evert Verhees, Jan De Smet, Alban Sarens, Adriano Cominotto en Chris Peeters mee. Opvallend zijn zeker ook de vocale bijdragen van Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers) en The Bonnie Blues. Muzikaal gezien is het een gevarieerd album geworden.

De meeste songs schreef Guido in zijn eentje. Uitzonderingen zijn de tekst van Vaginale Vakantie geschreven door Joeky Demunck, daarnaast twee covers. Een prachtige, sobere vertolking van een lied van Guido’s idool Renaud Séchan, hier getiteld De Generaal. En net als eens eerder een bijzonder fraaie Eels cover, welke hier De Blik Die Je Die Gast Geeft heet. De uitstekende productie was in handen van Firmin Michiels en Guido Op De Beeck. De albumpremière is aanstaande zondag in de AB in Brussel. Het begin van een uitgebreide tournee door België, waarbij ongetwijfeld veel songs van het fraaie, nieuwe album voorbij zullen komen.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Dat België allang meetelt als muziekland is genoegzaam bekend. Het begon ooit met artiesten als Toots Thielemans en Jacques Brel, die beiden wereldfaam vergaarden. Later gevolgd door iemand als Raymond van het Groenewoud, die in de eigen taal furore begon te maken in Vlaanderen en Nederland. Zijn ouders waren trouwens van Nederlandse afkomst.

En in de jaren negentig maakte in de rockmuziek dEUS zijn opwachting. Tegenwoordig wemelt het in België van het talent op het gebied van pop, rock en singer-songwriters. Wat jammer genoeg minder bekend is, dat er ook goede blues en rootsartiesten rondlopen.

Eerder dit jaar verscheen er al een prachtig album van Tiny Legs Tim, Stepping Up. De onbetwiste nummer in België in dit genre is echter Guy Verlinde. Het is een rasartiest, die over een zeer goede live-reputatie beschikt. Onder de naam Lightnin’ Guy bracht hij al zeven albums uit, stuk voor stuk prachtig.

Nummer acht, Better Days Ahead, besloot hij echter onder zijn eigen naam uit te brengen. Op dit album is zijn muziek iets meer richting rock opgeschoven, wat direct duidelijk wordt in de heerlijke opener Better Days Ahead. De meeste andere nummers op deze cd hebben dezelfde passie en energie.

Het is onmogelijk om stil te zitten en geen goed gevoel te krijgen van deze muziek. Op de juiste momenten neemt Guy wat gas terug in meer singer-song achtig materiaal; Sacred Ground, Call on Me en Don’t Tell Me That You Love Me. Songs die zeker niet onder doen voor het up-tempowerk. Het gitaarspel van Guy is fantastisch, korte puntige solo’s allen in dienst van het liedje.

Ook zijn begeleiders zijn allen topmuzikanten : Luc Alexander op elektrische gitaar, Wladimir Geels op bas, Patrick Cuyvers op hammond. Daarnaast ook nog Frederik van den Berghe op drums en Steven Troch op bluesharp. Deze beiden speelden ook mee op Stepping up van Tiny Legs Tim. Het album werd op voortreffelijke wijze geproduceerd door Gert Jacobs.

Voor liefhebbers van het blues- en bluesrockgenre lijkt Better Days Ahead me een verplichte aanschaf.