Na zo’n twintig jaar ploeteren in de marge lijkt er sinds zijn voorgaande, voortreffelijke album Old Light eindelijk op grote schaal erkenning te gaan komen voor Herman Temmerman. Een rasmuzikant, die naast zijn solocarrière deel uitmaakt van de groep Laclaireau, met onder anderen ook de zeer ervaren Nils de Calster in de gelederen.

Old Light vergaarde uitstekende kritieken, waarbij zelfs vergelijkingen met Guy Clark en Townes van Zandt werden getrokken. Vooral de vergelijking met Guy Clark vind ik hout snijden. Een album met songs in hun meest uitgeklede vorm. Hij werd er alleen op begeleid door goede vriend en eveneens doorgewinterde muzikant Bruno Deneckere, die het geheel voorzag van tweede stem en gitaar.

Never change a winning team zal Herman gedacht hebben, dus op zijn elfde album Stalemate Days wordt met veel succes de formule herhaalt. Wederom een elftal liedjes veelal in het folkidioom, met hier en daar ter afwisseling een uitstapje naar de country.

Stalemate Days ademt in zowel in het bijzonder fraaie artwork, tekst en muziek de sfeer van de herfst en de winter uit. Veelal zijn de songs erg ingetogen, gezongen door Herman met zijn doorleefde stem met een heerlijk hees randje.

De samenzang met Bruno is nog hechter dan op de voorganger. Enige andere gastmuzikant is Nils de Calster, die Dripping Into Flood verrijkt met zijn fraaie vioolspel. Nils en Bruno spelen trouwens vaak samen en maken beiden deel uit van de fantastische groep The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra. Ook de teksten hebben veel te bieden, regelmatig slaat hij kernachtig de spijker op zijn kop :

“If you don’t swing the hammer
You’re left holding the nail”

Hopelijk zullen de volgende regels uit The Pen niet heel snel van kracht zijn :

“The pen is almost empty
And daylight’s almost gone
The burdens still are plenty
But the work is almost done”

Integendeel, wie zulke fraaie albums maakt als Stalemate Days moet veel gehoord blijven worden. De releaseshow brengt hem voor een concert naar Nederland, op 14 oktober in Bakhuizen. Het wordt de hoogste tijd dat hij te zien zal zijn op de bekende podia voor rootsmuziek in Nederland. Herman Temmerman is voor mij een muzikant van de buitencategorie.

Volgende week vrijdag verschijnen ruim honderd nieuwe albums, probeer dan maar als artiest de aandacht te trekken van de muziekliefhebber. Onder die releases bijvoorbeeld een groep als Elbow, maar die zal niet te klagen hebben over belangstelling. Gisteravond was Guy Garvey met Dutch String Collective al op tv te zien bij “Sophie & Jeroen” om hun nieuwe album te promoten.

Aanzienlijk minder exposure zal meer dan waarschijnlijk Alma, het tweede album van de Nederlandse dark wave- en alt.rockformatie Habitants vergaren. De groep werd destijds opgericht door gitarist René Rutten (The Gathering) en zangeres Anne van den Hoogen (Rosemary & Garlic). De andere permanente bandleden van Habitants zijn bassiste Mirte Heutmekers, gitariste Gema Pérez en drummer Jerôme Miedendorp de Bie. Hun in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum One Self werd zowel door pers als publiek wereldwijd zes jaar geleden enthousiast ontvangen. Men toerde vervolgens in het clubcircuit en stond op festivals als Bruis, Booster en Oranjepop.

Volgens de band is Alma een innerlijke ontdekkingsreis, waarbij de complexiteit van het mens-zijn in al zijn facetten centraal staat. De albumtitel is Spaans voor “ziel”. Zo vertelt de song Alma het verhaal van een vrouw die worstelt met haar identiteit. Ze balanceert tussen kwetsbaarheid en kracht. Niet alleen tekstueel is Alma een ontdekkingsreis, muzikaal gezien is het een interessante mix van alternatieve rock, trip rock en dark wave. Qua geluid ergens tussen groepen als Massive Attack en Portishead. Soms kwetsbaar, soms dromerig en soms vervreemdend, maar altijd beklijvend. Alma is een waardige opvolger van One Self. Voor liveoptredens zie hun website.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Dit bijzondere trio bestaat uit Louise Croft, Gemma en Sophie Barkerwood en zijn afkomstig uit Derbyshire. Twee jaar geleden debuteerde zij met Tricolore, dat de nodige lovende recensies kreeg van ondermeer Mojo, Uncut en NME. De muziek daarop is een unieke, instrumentale mix van elektronica, folk en klassiek. Vooral beïnvloed door de film soundtracks van Yann Tiersen en Benoît Charest, maar ook door groepen als Ametsub en Múm. De groepsnaam is overigens gekozen vanwege de Franse en Japanse invloeden in hun muziek tijdens hun begintijd.

Op Etch And Etch Deep gaat men verder op de reeds ingeslagen weg, dus wederom een album met dezelfde unieke, instrumentale mix die verder uitgediept wordt. Naast synthesizers duiken instrumenten als accordeon, klokkenspel, piano, klassieke gitaar, ukelele, trompet en drums op. Het bijzondere is dat alle drie de dames deze instrumenten bespelen en deze regelmatig op de cd uitwisselen. Vooral het gebruik van de accordeon en klokkenspel maken in combinatie met elektronica de muziek voor mij speciaal. Een combinatie van accordeon en elektronica komen we ook tegen bij de groep Lau. Geen wonder dus dat beide groepen in 2013 al samen toerden.

Het is heel moeilijk om de muziek goed te omschrijven, daar is deze te ondefinieerbaar voor. Ik kan U alleen maar aanraden om Etch And Etch Deep zelf te gaan beluisteren, misschien raakt U er net zo door geboeid als ik.

Releasedatum: 7 augustus 2015

In 2009 was Håkon Kornstad al een gevestigde naam in de internationale jazzscene. In die tijd speelde hij reeds samen met een grootheid als Pat Metheny.

Tijdens een bezoek aan New York in dat jaar ontdekte hij dat hij op zijn tweeëndertigste toch nog tenor wilde worden. Hoe dat in zijn werk ging, legt hij uit in een interessant en grappig YouTubefilmpje, zie bijgaande link : Jazz vs Opera -- a Tenor Battle: Håkon Kornstad at TEDxOslo 2012 - YouTube

Een opmerkelijke stap, omdat zijn enige ervaring op zanggebied wat achtergrondzang was in de band van Anja Garbarek. Van 2011 tot 2014 studeerde hij operazang aan de Norwegian Opera Academy. Hoe uitstekend die keuze is geweest is te horen op Live.

Deze cd bevat de hoogtepunten van twee uitverkochte concerten, die gehouden werden in maart in Store Studio van de Noorse tv. De muziek werd uitgevoerd door zijn band, het Håkon Kornstad Ensemble en Kringkastingsorkesteret (Norwegian Radio Orchestra aka KORK). Op ingenieuze en unieke wijze wordt hier klassieke muziek met jazz verweven.

Het repertoire bestaat uit twee eigen nummers van Håkon, het fraaie Plystre, waarin hij niet zingt, maar fluit. En daarnaast de instrumentale afsluiter ABA, dat hier uitgevoerd wordt door een cellokwintet. Beide nummers stonden eerder op zijn soloalbum Symphonies in My Head.

Zijn kwaliteiten als tenorsaxofonist waren allang bekend, maar ook zijn zangkwaliteiten zijn fenomenaal. Onder anderen bekende, klassieke songs als Marechiare en L’Ultima Canzone, beiden geschreven door Francesco Paolo Tosti, worden grandioos vertolkt. Laatstgenoemde song was trouwens onlangs nog te horen in het populaire tv-programma Maestro.

Zijn inspiratie deed Håkon op bij grote tenoren uit het verleden zoals Lanza, Gigli en DiStefano. Maar ook bij iemand als Steve Reich. In de Liederabend klassieker En Svane (A Swan) van Edvard Grieg is diens invloed duidelijk te horen. En in de aria Di Tu Se Fedele van Verdi, is onmiskenbaar het meanderende element van Better Git It in Your Soul van Charles Mingus verweven.

Op natuurlijke en spannende wijze weet Håkon Kornstad jazz en klassiek samen te laten gaan, waarbij het orkest een belangrijke bijdrage leverde, niet in de laatste plaats door dirigent Christian Eggen, die alles op sublieme wijze in goede banen leidde.

Håkon Kornstad & Kork - Di tu se fedele - YouTube

Helaas was ik Henk Koorn en zijn mannen na de uitstekende albums The More I Laugh, the Hornier Due Gets! en de dubbelcd A Million Planes to Fly uit het oog verloren. Dit Haagse trio ontleende hun groepsnaam ooit aan het NCRV-radioprogramma Los Vast dat in de jaren 80 op Hilversum 3 vanaf een locatie in Nederland werd uitgezonden. Presentator Jan Rietman begon de show altijd met Hallo, gevolgd door de plaatsnaam waar men was.

Gelukkig kreeg ik onlangs ter recensie het nieuwe album Coffee and Cake toegestuurd. De titel verwijst naar het openingsnummer Jazz. Koorn hierover : “Het lied speelt zich af op de begrafenis van Louis Debij, drummer van talloze Nederlandse hits en ik heb hem vaak in de studio in levende lijve mogen meemaken.”. Debij was een bijzonder veelzijdige drummer, die zijn carrière in de jaren vijftig begon in de jazz muziek.

Het trio krijgt op Coffee and Cake slechts alleen op At Night (contrabassist Yannos Taskos en altvioliste Anastasia Krivosheina) en op Mailbox (Lucky Fonz III). Ondanks de sobere inkleuring weten ze in hun “happy sad songs” eenvoudig de aandacht van de luisteraar vast te houden. Zowel in de meer ingetogen songs als in een uptemponummer als Matrix. De tijd lijkt weinig vat te krijgen op deze Haagse band.

Helaas heb ik de band nog nooit live gezien, maar dat ga ik binnenkort zeker doen. Coffee and Cake laat een band horen, die nog steeds urgent blijkt te zijn.

Hallo Venray live :

18-09 DEN HAAG : Paard
07-10 UTRECHT : De Helling
14-10 HENGELO : Metropool
15-10 ZWOLLE : Eureka
22-10 GRONINGEN : VERA
25-10 DEVENTER : Burgerweeshuis
28-10 BREDA : Mezz
11-11 GOUDA : So What!
01-12 ROTTERDAM : Rotown
22-12 AMSTERAM : Paradiso

Felix Huybrechts van Starman Records weet goed wat er op muziekgebied in België gebeurt. Het label brengt regelmatig prachtalbums uit, soms van minder bekende artiesten zoals het geweldige album White Flemish Trash van Mercelis, wat helaas destijds niet de aandacht kreeg wat het verdiende. Eerder dit jaar verscheen er Be Who You Wanna Be van de uit Schoten afkomstige Stef Kamil Carlens wat gelukkig meer werd opgepikt. Handkerchief is een uitstekende band uit Antwerpen, die zich in een steeds groter wordende populariteit in België en Nederland kan verheugen. In Nederland trouwens te boeken via Kees Spruit van Monkeyman.

Voorganger Ghost of This Town wist dankzij zijn verslavende werking mij te overtuigen. Het eerste wat opvalt bij beluistering van hun nieuwe album Big City Blues is dat het een stuk steviger geworden is, meer rockend. Wat gebleven is de bluesy feel, de doorleefde stem van frontman Christof Annaert en de uitstekende blazerssectie. Antwerpen neemt een belangrijke plaats in de songs op het nieuwe album, meer dan in het verleden. Bij de opnames kreeg men hulp van niet de minsten, Nele Paelinck (toetsen, viool, zang), Roel Poriau (Thin of One), Jon Birdsong, Tomas De Smet (Zita Swoon, Think of One) en Floris De Smet (NAFT).

Het resultaat is hun meest verslavende en fraaiste album tot dusver, waarop trouwens een nieuwe versie van Lucky Day te vinden is. De liveband bestaande uit Christof Annaert (gitaar en zang), Tijs Bonner (bas), Sebastian Fisher (bariton sax), Tom De Wilde (drums en percussie), Reinout Reggers (tenorsax), Lies Vandeburie (trompet, zang) heeft een uitstekende livereputatie, dus een echte aanrader. Tot nu toe zijn drie liveoptredens gepland, maar er zullen spoedig meer optredens volgen.



Handkerchief live :

04-10 ANTWERPEN : Djingel Djangel
12-10 MIDDELBURG : ‘t Hof
16-10 GENT : Charlatan

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Het heeft even geduurd voordat The Working Life uit 2014 een opvolger heeft gekregen. Het goede nieuws is dat Woji’s zesde soloalbum Highways, Gamblers, Devils and Dreams een dubbel cd is geworden met 23 songs, die een speelduur heeft van bijna twee uur. Hank Wojtowski is een ervaren Texaanse singer-songwriter met Poolse roots. Als bassist speelde hij in diverse bands, waarmee hij blues, r&b, reggae, rock ‘n’roll, country rock tot aan afrobeat speelde.

Anaïs Mitchell prijst Highways, Gamblers, Devils and Dreams aan als “Hank Woji's 'Highways, Gamblers, Devils & Dreams' is a sprawling meditation on mythic American themes. Hank is a troubadour of the old school, warm hearted and precise.”. Een omschrijving waar ik me goed in kan vinden, want Woji is een verhalenverteller van de bovenste plank.

Met een duidelijke visie voor ogen begon Woji in augustus 2021 aan zijn muzikale odyssee. In 18 maanden tijd doorkruiste hij het land om de 23 songs in 15 verschillende studio’s in 8 verschillende staten op te nemen met een uitgelezen gezelschap muzikanten. Veelal werden de songs recent door Woji zelf geschreven.

Daarnaast enkele covers. De oudste is een cover van Woody Guthrie’s I Ain’t Got No Name. Daarnaast een sobere versie van Townes Van Zandt’s I’ll Be Here in the Morning, waarop Jaimee Harris meezingt. Eerder nam Woji al eens Van Zandt’s Loretta op. Ook van lang geleden is Jimmy Cliff’s Sitting in Limbo. Niet geheel verrassend dat Woji het nummer covert, want ooit deelde hij het podium met Cliff. Recenter is Bruce Springsteen’s Land of Hope and Dreams.

Het eindresultaat is een bijzonder gevarieerd album geworden met de nodige muzikale stijlen. Highways, Gamblers, Devils and Dreams vormt nu al samen met Holy Ghost Town mijn favoriete albums van hem.

Bron : Music that needs attention: Hank Woji : Highways, Gamblers, Devils and Dreams - musicthatneedsattention.blogspot.com

Multi-instrumentalist Hannah Read komt uit Schotland, maar is woonachtig in Brooklyn, New York. Hannah kreeg vorig jaar als lid van de supergroep Songs of Separation, met daarin grote namen als Karine Polwart en Eliza Carthy, de nodige bekendheid. Hun album won trouwens terecht de prijs album van het jaar bij BBC Radio 2 Folk Awards.

Hannah studeerde aan The City of Edinburgh Music School, The American School of Modern Music in Paris en de fameuze Berklee College of Music in Boston. Op Way Out I’ll Wander combineert Hannah op unieke wijze haar Schotse folkroots met de americana van de andere kant van de oceaan. Het is de langverwachte opvolger van haar debuut ep Wrapped in Lace uit 2012. Haar ingetogen liedjes handelen over mijmeringen over thuis, reizen, liefde en verdriet.

Deze release was zeker aan mijn aandacht ontsnapt, maar gelukkig tipte Marco Geene me (nogmaals bedankt!). Way Out I’ll Wander wist ondanks het ingetogen karakter en zeer subtiele arrangementen mij zeer snel te overtuigen en behoort voor mij tot de fraaiste releases van 2018 tot nu toe.

Hannah Read - She Took A Gamble (Official Video) - YouTube
Hannah Read - Alexander (Live) - YouTube

De afgelopen jaren raakte Hannelore het muzikale spoor bijster, mede door externe factoren. Ze wist niet meer welke richting ze uit wilde met haar muziek. Ze trok zich bewust terug uit de publiciteit. Ze schreef alleen nog kindermuziek voor WWF en Radio Oorwoud en speelde honderden kindervoorstellingen, maar dat was het dan.

De goesting voor het schrijven kwam geheel onverwacht terug door het project 33. Dit jaar werd Hannelore 33 jaar en gingen twee mannen voor haar op zoek in Nederland en België naar verhalen van fans, die iets met haar muziek hebben. Het leverde 33 ontroerende en eerlijke verhalen op van mensen, die het regelmatig behoorlijk voor de kiezen hebben gekregen.

Opvallend vaak viel de keuze als favoriete lied op Afspraak (Voor Catherine), wat Hannelore schreef voor haar veel te vroeg overleden nicht. Velen haalden daar troost uit na het verlies van een dierbare. Het mooie van teksten is, dat je een geheel eigen interpretatie aan kunt geven, zoals Nico uit Hendrik-Ido-Ambacht deed, voor hem was Afspraak (Voor Catherine) om een heel andere reden belangrijk geworden.

In november ging Hannelore met nieuw elan de studio in en nam zes spiksplinternieuwe songs op. Uiteraard kijkt ze in de teksten terug op de afgelopen periode, zoals in de fraaie titelsong. Mijn persoonlijke favoriet is echter afsluiter Iemand die Er Nog Is.

Fijn dat Hannelore weer terug is met deze bijzonder fraaie EP én boekje.

Het folktrio Harbottle & Jonas bestaat uit Freya Jonas (zang, harmonium, concertina, piano en klokkenspel), Annie Baylis (viool, altviool en accordeon) en David Harbottle (zang, akoestische gitaar, citer, banjo, bas en percussie). Hun vijfde album The Beacon werd opgenomen in de huiskamer van Freya en David. Op de hoes lichtten ze hun muzikale zoektocht als volgt toe : ”The Beacon is a collection of songs inspired by the difficult circumstances we all faced during the global pandemic of 2020. It is an album of hope, new beginnings and re-rooting to the ancient ways. It has been a journey of discovery and has taught us the importance of love, compassion and empathy, whilst discovering the needs and delights of our inner creature. Much like the beacons of old that served as a warning with flaming fires, we hope that this period in our history will encourage us to reflect, adapt and sing together once more”.

Nabij hun woonplaats Totnes ligt aan de rand van Dartmoor National Park de heuvel Ugborough Beacon vanwaar men een weidse blik heeft over de fraaie omgeving. Het leverde David de inspiratie voor de opener en titelsong The Beacon.

Mijn bijzondere aandacht trok Edith Cavell. Het is hun ode aan de NHS Staf en andere sleutelfiguren van de bestrijding van de Coronapandemie. De tekst is gebaseerd op het gedicht “Edith Cavell” van Robert Laurence Binyon. Edith Cavell was een Britse verpleegster, die aan het begin van de twintigste eeuw hoofd van een Brusselse verpleegsterschool werd. Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, werd het ziekenhuis een Rode Kruishospitaal en droeg Cavell haar verpleegsters op alle gewonden te verzorgen, ongeacht hun nationaliteit. Ze riskeerde haar eigen leven door zowel Britse, Belgische en Franse soldaten te helpen de Nederlandse grens over te vluchten. Daarnaast verzamelde ze militaire inlichtingen door gewonde Duitse soldaten uit te horen. Haar connecties met Belgische verzetstrijders werden haar in 1915 fataal, ze werd door de Duitsers gefusilleerd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog vluchtten overigens zo’n miljoen Belgen de neutrale Nederlandse grens over en werden hier gastvrij ontvangen.

Soms komt de inspiratie van heel dichtbij, Freya schreef F.C. Jonas voor haar geliefde opa Fred. Ze schreef ook I Make a Nest, wat over haar voorliefde voor de herfst gaat en haar hang naar een rustigere en simpelere manier van leven. Regelmatig vertelde Jake Cauty Freya en David mooie, soms hilarische verhalen over diens vader Simon. Het leverde de song Whenever You Seen a Robin op.

Twee keer vormen de gedichten van John O’Donohue de inspiratiebron; Shelter en Anam Cara (zielsvriend). Het schitterende en beklijvende album wordt afgesloten met Black Is the Colour, een van de bekendste en mooiste traditionals. Overigens coveren ze regelmatig bestaande composities. Zo plaatsten ze onlangs op YouTube een sobere en respectvolle versie van Love Will Tear Us Apart, de zwanenzang van de betreurde Ian Curtis.

Bij het album wordt een fraai tekstboekje geleverd. Helaas zal het album niet regulier in Nederland te koop zijn, maar via Amazon en hun Bandcamppagina. Dat is heel jammer, want het zal zeker tot de fraaiste releases van 2021 gaan behoren.

Al tien jaar toeren Cara Robinson en haar man Hat Fitz over de hele wereld. Cara is geboren in Bangor, Noord- Ierland, maar groeide op in Belfast. Met haar Australische man woont ze tegenwoordig in Sydney. Samen vormen ze een goed geolied, energiek duo, dat een repertoire brengt van folk, roots en (gospel)blues. Hand It Over is inmiddels hun vijfde studio album. Hat is een doorgewinterd blues muzikant, die maar liefst achttien maal achter elkaar op het Byron’s East Coast Blues and Roots Festival heeft opgetreden. Zijn ruime podiumervaring hoor je duidelijk terug in zijn vaak heerlijke relaxte gitaarspel. Cara heeft een soul achtergrond, ze toerde veel door Europa en Amerika met artiesten als Jamiroquai en Corinne Bailey Rae. Cara speelt bij live optredens drums, wasbord, tin whistle en dwarsfluit en zingt met passie. Op het nieuwe album zijn uitsluitend uitstekende liedjes te vinden, mijn persoonlijke favoriet is het aanstekelijke Adhd. Hand It Over zal de meeste luisteraars snel weten overtuigen is mijn inschatting.

Aanvankelijk probeerde de 22-jarige Hattie Briggs een zangcarrière en haar studie Russisch aan Oxford University te combineren. De belangstelling van buitenaf in haar muziek werd echter zo groot, dat ze in januari 2014 besloot te stoppen met haar studie. Vorig jaar werd ze al genomineerd voor BBC Radio 2 Young Folk Award Nominee 2014.

Haar muziek is al regelmatig te horen op de radio, maar ook verscheen ze al op tv. In november 2013 bracht ze de EP My Shepherd’s Hut uit, die in Engeland de nodige aandacht trok. Ze begon meer op te treden en was ze reeds supporting act van Sam Brookes en op dit moment toert ze met Kathryn Roberts & Sean Lakeman. De belangstelling voor het debuut Red & Gold is nog groter en verkocht de afgelopen week al erg goed in Engeland.

Niet zo verwonderlijk, er zullen maar weinig mensen zijn die haar prachtige, pure en heldere stem kunnen weerstaan. Ze ziet zichzelf als een singer-songwriter met invloeden uit folk en pop. Tot haar belangrijkste inspiratiebronnen rekent ze Eva Cassidy, James Taylor en Joni Mitchell. De liedjes spreken direct aan bij de eerste beluistering.

Ze speelt zowel gitaar als piano. Het gebrachte repertoire is behoorlijk ingetogen en melodieus en blijft gemakkelijk hangen. Maar wel redelijk mainstream. Vaak wordt ze in de nummers begeleid door een prachtige cello.

Op Red & Gold staan prachtige eigen nummers zoals bijvoorbeeld Pull Me Down en A Beautiful Mind, maar ook 2 covers. De keuze voor Fields of Gold van Sting in de uitvoering van Eva Cassidy is niet zo verwonderlijk, omdat het haar favoriete zangeres is. Minder voor de hand liggend is de keuze voor To Build a Home van The Cinematic Orchestra, wat overigens goed past bij haar eigen songs.

Het album werd geproduceerd door de ervaren Peter Waterman, bekend van het bekende producerstrio Stock, Aitken en Waterman. Hij produceerde ook Uriah Heep. De vraag is nu niet of ze gaat doorbreken naar een groot publiek, maar wanneer.

Vorig jaar verscheen het debuutalbum Red & Gold van Hattie Briggs, de jonge, frisse verschijning uit het Engelse Stroud. Een debuut wat indruk maakte en dat niet alleen vanwege haar prachtige, heldere stem.

Ook haar eigen geschreven liedjes wisten te overtuigen, zoals bijvoorbeeld A Beautiful Mind, een nummer over folklegende Pete Seeger. Maar ook de cover van Sting's Fields of Gold wist ze helemaal naar zich toe te trekken. Betrekkelijk snel na Red & Gold is opvolger Young Runaway klaar.

Voor opener The Lake werd Hattie geïnspireerd door de prachtige omgeving van het Gardameer. Vooral door de ondergaande zon gereflecteerd op het water. Het leverde een fraaie, door de zang, enigszins mysterieus aandoende song. De stemmige cello van Asha McCarthy is een duidelijke meerwaarde.

In Lift Me Up komt de ietwat melancholische kant van Hattie's stem volledig tot zijn recht. Het is ook de eerste song waarin voor het eerst op ingenieuze wijze country-invloeden doorklinken. Here's to Hoping is een terugblik op de eerst zeventien gelukkige jaren van haar nog jonge leven die zij beleefde in een prachtig huis in West Sussex.

Over het grijpen van de kansen die zich voordoen in je leven gaat On Your Way. Tot de mooiste liedjes behoort zeker Digging to Australia, wat voorzien is van een ijzersterk refrein. Het enthousiasme van de muzikanten spat ervan af.

Nog een song die ze tijdens haar vakantie vorig jaar in Italië schreef is Summertime Man. Hierin probeert ze de relaxtheid die ze toen voelde vast te leggen. Misschien wel de fraaiste song van het album is Have We Met Before?, wat ze samen met een ander groot talent schreef, Jack Cookson.

Dit jaar werd hij genomineerd voor BBC R2 Young Folk Award (Net als Hattie in 2014). Hij beschikt over een bijzonder prettige stem, wat een kruising lijkt van die van Bob Dylan en Cat Stevens. Dit duet met Hattie komt erg goed tot zijn recht en hopelijk gaat deze samenwerking in de toekomst meer vruchten afwerpen, want dit nummer smaakt zeker naar meer. Het werd overigens geschreven vlak voordat ze de studio ingingen.

Gelukkig krijgt de piano een prominente rol in melancholische Castle on the Sand, wat over gebroken harten gaat. Soms is het niet erg om je zwakte te tonen, daarover gaat Talk to Me. De boodschap van You Only Live Once is, het leven is te kort om dingen te doen die je haat.

Afsluiter The River wordt ingeleid met prachtig gitaarspel en een weemoedige cello. Het onderwerp van de song is het proces van kind- naar volwassenheid. Ze schreef het samen met producer Peter Waterman en Asha McCarthy.

Young Runaway is muzikaal gezien duidelijk een stap voorwaarts, maar ook een bewuste stap meer richting mainstream én van folk richting country.

Hattie Briggs en Jack Cookson live in Nederland:
14-6 OENTSJERK: Landgoed Stania State
15-6 Nog open
16-6 ROTTERDAM: LiveUitLloyd (Live radio sessie)
17-6 STEENDAM: Podium Café "Peter en Leni"
18-6 BODEGRAVEN: Huisconcert
19-6 Nog open

In eerste instantie was de in Malatya, Turkije geboren Ulaş Hazar alleen een van de beste saz spelers ter wereld. Hij leerde de grondbeginselen van deze driesnarige luit zichzelf aan. Op dertienjarige leeftijd was hij al in staat de meest moeilijke stukken voor dit instrument te spelen. Belangrijk voor zijn muzikale ontwikkeling was én nog steeds is Paco de Lucia.

Hij kreeg les in contrapunt en harmonieleer van Professor Tibor Yusti von Arth, de laatste leerling van Rachmaninov. De tegenwoordig in Duitsland wonende Hazar haalde aan het Conservatorium van Maastricht zijn master op de saz. Toch ging hij op zoek naar een nieuwe uitdaging na een gesprek wat hij had met John McLaughlin na afloop van een concert in Keulen een kleine tien jaar geleden. Het advies van McLaughlin was : “If you want to show your skills, you should play guitar”.

Na ongetwijfeld onnoemelijk veel oefenen op akoestische gitaar is daar nu zijn eerste en geslaagde proeve van bekwaamheid in het toepasselijk getitelde album Reincarnated. Het album opent met Made for Wesley van het Nederlandse Jimmy Rosenberg Trio, bekend van hun gipsy jazz beïnvloed door legende Django Reinhardt. Nog een Nederlands tintje wordt gegeven door het pianospel van Mike Roelofs (oa BJ-s Wild Verband), die zelf ook net een album uitbracht, Anaphora Diary. Mike kent Hazar via klarinettist Piotr Torunski, die hier ook te horen is.

Al Di Meola arrangeerde niet alleen Spain van Chick Corea maar speelt bovendien cajon. Andere bekende stukken zijn Summertime van George Gershwin en Donna Lee van Charlie Parker, maar ook de traditional Le Vieux Tzigane.

Nog een Nederlands tintje vormt For Sephora geschreven door Stochelo Rosenberg, de neef van Jimmy. De begeleiders geven Hazar volledig de gelegenheid zijn fabuleuze techniek en improvisatievermogen te etaleren op deze heerlijk relaxte cd.

Reincarnated werd opgenomen in de bekende Bar Studios in Ludwigshaven, welke al zo’n zeventig jaar synoniem staat voor een geweldige opnamekwaliteit. De master werd vervaardigd in de legendarische Abbey Road Studios in Londen. Het album is zowel alleen op cd verkrijgbaar alsmede in een versie van zowel de cd als een Blu-Ray.

Reincarned is niet alleen een heerlijk, relaxte jazzcd in superieure opnamekwaliteit maar ook het bewijs dat Hazar zichzelf mag rekenen tot de allergrootste virtuozen op akoestische gitaar. Het album verscheen op de dag van zijn drieënveertigste verjaardag. Hij had zichzelf geen beter cadeau kunnen doen.

De naam van het Australische collectief Headland is ontleend aan een bepaald Australisch merk surfboard uit de zeventiger jaren. Niet zo verwonderlijk, want de leider van het collectief, Murray Paterson, heeft een verleden als surfer. Ook de titel van het album komt niet uit de lucht vallen, want hij was ooit leraar kunsteducatie. Het verwijst naar de laatste twee regels van het gedicht The Second Coming van W.B. Yeats :

And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?

Met dank overigens aan René van Schendelen, die me hierop wees. What Rough Beast is na de soundtrack Nordurland de tweede release dit jaar.

Het collectief staat bekend om het schrijven van muziek voor surf films. Hun muziek heeft dan ook vaak een filmisch karakter. Over het algemeen neemt Paterson op bij Les Dorahy, die hij nog kent uit de tijd dat hij leraar was. Dorahy bezit een kleine opnamestudio gevestigd in een oude Booyong winkel, toepasselijk gesitueerd ergens in het Byron Bay achterland.

De meeste, meestal instrumentale, composities schreef Paterson alleen of samen met anderen. Twee covers, afsluiter Darlin’ Be Home Soon is van de hand van John Sebastian, ooit de oprichter van The Lovin' Spoonful. De andere, opvallende keuze is Deaf Forever van Motörhead.

Sommige liedjes hebben opmerkelijke onderwerpen als het installeren van een vaatwasser, een voetbal gevuld met bloed en eentje over een drone met de naam Face in the sky. Door de platenmaatschappij worden referenties als Alex Chilton, Nick Drake en Daniel Lanois gegeven.

Voor mij is vooral prachtige, rustgevende muziek, waarvan de basis de gitaar is. Maar de inkleuring is redelijk gevarieerd, onder andere pedal steel, accordeon, viool, cello, klokkenspel, mellotron en wurlitzer. Hij wordt omringd door uitstekende muzikanten, waaronder Amanda Brown van The Go-Betweens en zanger Joel Silbersher. Door het rustgevende karakter van de muziek is What Rough Beast een ideale zondagmorgenplaat.

Wat is tot op heden de minst fraaie platenhoes van 2021? Wat mij betreft komen daar zeker het album van Yola en dit A Beautiful Life van Heartless Bastards voor in aanmerking. Haar vorige vijf albums verpakte frontvrouw Erika Wennerstrom in fraaiere hoezen. Arrow heeft daarvan niet alleen de meest smaakvolle hoes, maar is ook het meesterwerk uit het oeuvre. Een album wat nog steeds staat als een huis, met schitterende songs als Only for You. Over Arrow schreef ik dan ook een enthousiaste recensie voor mijn toenmalige blog “Muziek van dit moment”. Voorganger Restless Ones dateerde alweer van 2015 en bleek na veelvuldige beluistering toch wel wat minder te zijn dan Arrow, wat zeker geen schande was. Tussendoor bracht Wennerstrom in 2018 onder eigen naam het uitstekende, wat meer popachtige album Sweet Unknown uit. Dit keer produceerde Wennerstrom het album met Kevin Ratterman (Strand Of Oaks, Jim James, White Reaper). Klasbakken als gitarist Lauren Gurgiolo (Okkervil River), drummer Greggory Clifford (White Denim), multi-instrumentalist Jesse Chandler (Mercury Rev, Midlake), toetsenist Bo Koster (My Morning Jacket), gitarist David Pulkingham (Patty Griffin) en oudgediende, bassist Jesse Ebaugh omringden Wennerstrom in de studio. Niet alleen klinken alle songs even geïnspireerd, bovendien worden ze naar een hoger niveau getild door haar begeleiders. Net als op de voorganger is er ruimte voor experiment (bijvoorbeeld in You Never Know). Maar over het algemeen doen de songs meteen vertrouwd aan. Ze hadden dan ook minder tijd nodig om te landen dan de voorganger. Het zou me niet verbazen als A Beautiful Life na Arrow mijn favoriete album van Heartless Bastards zal gaan worden. Overigens staan Wennerstrom en haar begeleiders te trappelen om weer live te komen spelen in de lage landen.

Heartless Bastards live :

03-02 BRUSSEL : Botanique Rotonde
04-02 AMSTERDAM : Paradiso

De grote doorbraak bereikte Heartless Bastards met het vorige album Arrow geproduceerd door Jim Eno, waarop een behoorlijke koerswijziging richting rock werd ingezet. Waren op eerdere albums nog invloeden uit de folk en country te vinden, op Arrow waren die volledig verdwenen.

De kritieken waren terecht lovend. Gevuld met prachtige songs zoals bijvoorbeeld Only for you, die alleen al de aanschaf van het album waard maakte. Maar ook de eerste drie albums zijn nu nog steeds het beluisteren meer dan waard.

Het zal niet veel verbazing wekken dat het nieuwe album Restless Ones wederom een rockalbum geworden is. Dit keer werd het geproduceerd door de bekende producer John Congleton, die werkte met de meest uiteenlopende acts als St. Vincent, Swans, Nelly Furtado, John Grant en R. Kelly.

De cd werd in augustus vorig jaar in 10 dagen opgenomen op Sonic Ranch in Texas, de grootste opname-studio ter wereld. Ver weg van de bewoonde wereld, zodat in alle rust aan de opnames gewerkt kon worden.

Zoals gebruikelijk werden alle songs weer geschreven door frontvrouw Erika Wennerstrom, die haar liedjes net als op voorgaande albums brengt met haar kenmerkende passie. Een aantal songs hadden ook op Arrow kunnen staan, zoals de eerste single Gates of Dawn.

Gelukkig is er ook plaats voor de nodige vernieuwing. Into the Light waarin plaats is voor een heerlijke toevoeging op piano en het gedragen slotnummer Tristessa. Maar ook in een van de hoogtepunten The Fool, opgesierd met heerlijk gitaarwerk.

Restless Ones had trouwens iets meer tijd nodig om mij te kunnen overtuigen dan Arrow. De invloeden variëren volgens de band van The Byrds en Syd Barrett tot aan The Faces en The Flaming Lips.

Uiteraard zal ter promotie van de cd een uitgebreide toer volgen, voorlopig zal die zich helaas beperken tot Amerika. Het wordt eens tijd dat ze hier op de grote festivals komen spelen! Restless Ones is een album geworden dat zeker kan wedijveren met voorganger Arrow.

Eigenlijk is Heather Sarona voltijds moeder. Samen met de liefde van haar leven, Kale, heeft ze vier jonge kinderen, variërend in de leeftijd van anderhalf tot tien. Het gezin woont in Holly Springs, midden in de Uwharrie Mountains, wat een rijke historie heeft op het gebied van folk muziek en bluegrass.

Haar opa was een bluegrass muzikant, die Heather op haar veertiende haar eerste song leerde spelen op de oude gitaar van haar vader. Wat later leerde ze zichzelf ukelele en banjo spelen. Ze creëerde een unieke speelwijze door de metalen fingerpicks andersom te gaan gebruiken.

Haar debuutalbum Head Above Water is doorspekt met invloeden uit de traditionele folkmuziek en bluegrass. Opener en titelsong Head Above Water schreef Heather aan het begin van de Corona pandemie, waarin iedereen probeerde het hoofd boven water te houden.

Heather voelde zich niet altijd even gelukkig zoals ze zich nu voelt. Better Than What I Got gaat over de twijfel over het wel of niet doorgaan met een relatie. Een paar jaar terug schreef ze het eenvoudige, opgewekte liefdesliedje A Little More. For Me en I’ll Be Lost zijn beide odes aan haar man Kale. For Me beschrijft hun eerste ontmoeting, waarbij het meteen voor Heather duidelijk werd dat hij de ware was en is. Ooit maakte Heather een kort tripje met alleen de kinderen, maar miste al snel haar man. Ze schreef over deze ervaring I’ll Be Lost.

Zeker zo’n tien jaar oud is Fool. Ze componeerde het toen haar vorige langere relatie op de klippen liep. Het omschrijft het verdriet wat het teweeg bracht. Ook in de drie laatste liedjes All I Need, Don’t Want to Let It Go en Window to Break staat de liefde centraal.

Heather wordt omringd door de crème de la crème uit de bluegrass, waaronder Andrew Marlin (Mandolin Orange, Watchhouse), Libby Rodenbough (Mipso), Sarah McCombie (Chatham Rabbits) en Lizzy Ross (Violet Bell). Tot mijn grote verrassing bleek trouwens Heather zowel Sophie Janna en Margot Merah van The Lasses te kennen, met wie ze allebei ook e-mailcontact heeft. Wellicht een muzikale samenwerking in de toekomst?

Heather is een onafhankelijk muzikant, die ook een Patreonpagina heeft. Head Above Water is een voortreffelijk debuut, waar zowel de liefde, het geluk als de levenslust van afspat.

“I left that candle burning
When do you wanna go down to the storming ocean?
I dreamt it took me last night
Into the depths of the darker side of light
I accept the invitation
I accept”

Zo luidt de tekst van de titelsong van Invitation, het derde album van de Amerikaanse singer-songwriter Heather Woods Broderick. Broderick onderzoekt op Invitation haar meer sombere, droefgeestige kant. Net als de titelsong lijken My Sunny One en These Green Valleys tekstueel voort te komen uit een droom.

Ook muzikaal heerst er vaak een dromerige sfeer, gecreëerd door synthesizers en door haar ingetogen zang. Haar muziek is niet duidelijk in een hokje te plaatsen, je hoort invloeden uit de folk, americana, maar ook neoklassiek.

Broderick is een multi-instrumentalist, die hier gebruik maakt van akoestische en elektrische gitaren, orgel, synthesizers, fluit en cello. Ze wordt onder anderen bijgestaan door haar broer Peter( oa Horse Feathers). De fraaie strijkersarrangementen voor Slow Dazzle, Quicksand en My Sunny One zijn van de hand van Ryan Francesconi (Alela Diane).

De elf meeslepende songs kruipen snel onder de huid, absoluut een aanrader.

In 2018 eindigde ik mijn recensie over Helen’s debuutalbum Trouble Holding Back met de woorden ; “Geloof me, Helen wordt een blijvertje”. Die uitspraak wordt zes later jaar volledig ingelost. Destijds was de productie in handen van Marvin Etzioni, vooral bekend van zijn samenwerking met Grey DeLisle. Deze keer zit de eveneens zeer bekwame Jonah Tolchin achter de knoppen. Jonah schreef tevens mee aan alle songs. De twee werken al lang samen (kennen elkaar al sinds de middelbare school), dat geldt trouwens ook voor de samenwerking met drummer Kevin Clifford. Verder wist Helen grote namen te strikken als snarenwonder Greg Leisz en rijzende ster Lady Blackbird (waar blijft trouwens de opvolger van haar sublieme debuut Black Acid Soul?).

Rugged Elegance is een gevarieerde staalkaart geworden van Helen’s niet geringe kwaliteiten. In eerste instantie was ik enigszins teleurgesteld dat ze haar saxofoon niet had meegebracht, maar die blijk ik bij nader inzien toch niet te missen. Helen weet zowel volledig te overtuigen in stevige nummers, maar net zo gemakkelijk in de bijzonder klein gehouden song This Ship, waarop ze alleen op gitaar wordt begeleid door Jonah. Op de hoes staat Helen afgebeeld met een dierbare oom van haar. Hij is de overigens de hoofdrolspeler in de song King of This Town. Een van de reeds vrijgegeven songs heet Where Is My Home? Ooit was Amsterdam tijdelijk haar thuis vanwege studie. Helen wil dolgraag naar Nederland komen voor optredens. Met een fantastisch, gevarieerd album als Rugged Elegance zou dat zeker moeten kunnen lukken!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Vandaag begint officieel de herfst, volgens meteorologen zelfs al op 1 september. Gelukkig is er nog weinig van te merken en kunnen we nu nog even genieten van een prachtige nazomer. Het debuutalbum Whatever It Is van Hello Forever van de excentrieke Sam Joseph uit Topanga, Californië past daar perfect bij.

Het gezelschap woont samen op een stuk land dat ooit werd gebruikt door de roemruchte Sandstone Retreat en de free-love nudistencommune. Bandleider Sam Joseph groeide op met klassieke pop zoals The Beatles en The Beach Boys.

De invloeden van de laatste groep zijn overduidelijk aanwezig in hun muziek, met name in hun fraaie samenzang. Beste voorbeeld daarvan vind ik I Want to Marry You, waarin ze The Beach Boys naar de kroon steken. Daarnaast is bijvoorbeeld de invloed van een eigenzinnige groep als Dirty Projektors hoorbaar en hebben ze duidelijk geluisterd naar Edward Sharpe & The Magnetic Zeros, Polyphonic Spree en Hidden Cameras.

Net als in de tijd van de flower power gaan hun feel good liedjes voornamelijk over de liefde. Ze zijn uitermate puntig en zitten boordevol mooie muzikale vondsten, vooral in hun vocalen.

Het album geeft trouwens ook mooi even de gelegenheid om te ontsnappen aan alle zorgen waar we met zijn allen op dit moment mee te maken hebben. Het album kwam reeds op 21 februari digitaal in eigen beheer uit, maar krijgt nu terecht op 2 oktober een fysieke release op Rough Trade

Af en toe krijg ik fraaie luistertips van Duco Koutstaal, verkoper bij de Rotterdamse Plaatboef. Deze twintiger heeft een grote interesse in (obscure) folk. Het debuutalbum van Here Be Wolves was hoogstwaarschijnlijk langs mij heengegaan, als Duco mij er niet op geattendeerd had.

Here Be Wolves betreft het duo Karla-Therese Kjellvander en Mikael Peterson. Vorig jaar maakten ze kennis en hadden meteen een klik, spoedig hierna zond Peterson zo’n vijftigtal songs naar Kjellvander, waaruit ze een selectie mocht maken, welke op hun gelijknamige debuut zijn terechtgekomen.

Peterson is diepgelovig en haalt daaruit veel inspiratie voor zijn teksten en Kjellvander heeft totaal niets met het geloof, toch leidde dat niet tot problemen bij hun samenwerking. Wel tot een groot probleem leidde de ernstige slokdarminfectie bij Kjellvander, welke tot gevolg had dat ze amper nog kon praten.

Dankzij medicatie en een streng dieet ging het langzaam beter. Ze ontzag haar stem in die periode en gebruikte die alleen tijdens de opnames. Haar manier van zingen paste ze echter aan, zachter en minder dynamisch. Het resultaat is een fraai, verstild folk album.

De ingrediënten zijn vooral ingetogen samenzang, piano en gitaar. Ze krijgen wat hulp van Ruben Engzell (synthesizers, vibrafoon en bas) en de ex-man van Karla-Therese, Christian Kjellvander (drums en zingende zaag). Here Be Wolves is slechts uitgebracht in een oplage van 204 stuks op 180 gr vinyl.

Het lag voor de hand dat er tribute albums voor Leonard Cohen zouden verschijnen, maar niet zo snel een op het legendarische jazz label Blue Note. Goede vriend en producer Larry Klein vond het hoog tijd voor zo’n eerbetoon.

De ex-man van Joni Mitchell bouwde sinds de jaren zeventig een enorme staat van dienst op in uiteenlopende genres als jazz, pop, rock, samba, R&B en filmmuziek. Naast van Joni Mitchell produceerde hij onder andere albums van Gregory Porter, Luciana Souza, Norah Jones en speelde hij bas op een album van Peter Gabriel.

Allen, op Mitchell na, zijn te horen op het toepasselijke getitelde Here It Is, het door Cohen en Sharon Robinson geschreven en door Gabriel gezongen titelnummer. De vertolking door Gabriel blijft verrassend dichtbij de manier van voordracht van die van Cohen. Dat geldt ook voor de voordracht van vreemde eend in de bijt Iggy Pop, die You Want It Darker vertolkt, waarbij ik heel even dacht dat het Cohen zelf was.

Minder verrassend zijn de keuzes van Porter en Jones, vooral de vertolking van Porter van wereldhit Suzanne is erg fraai. Van de Braziliaanse jazz zangeres Luciana Souza recenseerde ik vier jaar terug het uitstekende album The Book of Longing. Andere grote namen zijn James Taylor, David Gray, Sarah McLachlan en natuurlijk Mavis Staples, die op fraai ingetogen wijze If It Be Your Will zingt.

Het instrumentale slotakkoord wordt verzorgd door meester-gitarist Bill Frisell. Frisell vormt samen met saxofonist Immanuel Wilkins, pianist Kevin Hays, bassist Scott Colley en drummer Nate Smith de uitstekende begeleidingsband op Here It Is. De bescheiden Cohen zou ongetwijfeld erg tevreden zijn geweest met dit fraaie eerbetoon.

Doordat ik niet ver van de grens woon, kom ik sinds mijn jeugd regelmatig in Vlaanderen. Ook kijk ik sinds die tijd geregeld naar de VRT, met name naar films en wielrennen. Toevallig ontdekte ik de groep van Wannes Cappelle door een optreden in De Laatste Show op de VRT.

Hij zong daar de titeltrack van het album , het prachtige liedje over het tragisch verlopen leven van de wielrenner Frank Vandenbroucke. Terstond heb ik toen de cd aangeschaft. Ik werd aangenaam verrast door met name de persoonlijke teksten van liedjes als Ge Zwiegt en Met Drie, die keihard binnenkwamen.

De naam van groep werd ooit bedacht door oerlid Jan Bulekaen. Op het debuut Akattemets uit 2008 schreef Cappelle nog alle liedjes zelf, op Lore na, wat een cover was van Laura Laurent van Conor Oberst.

Een vaste vorm kreeg de groep vanaf Ploegsteert. In het prachtig vormgegeven boekje is overigens niet terug te vinden, wie er tekende voor de teksten en muziek, alleen maar wie de arrangementen verzorgden.

Het hoge niveau van Ploegsteert vindt een vervolg op opvolger Nie Voe Kinders, dat niet in eigen beheer wordt uitgegeven maar door Unday Records. Een label waar meer zeer interessante artiesten onderdak vinden. Ook hier weer hartverscheurend mooie, persoonlijke liedjes als Ip Min Knieën.

Deze drie prachtige albums schiepen huizenhoge verwachtingen voor Calais. Wannes Cappelle, Tom Pintens, Filip Wauters, Tim Van Oosten en Robin Aerts voldoen wederom aan alle verwachtingen.

In het titelnummer laat Wannes zijn sociale betrokkenheid spreken, maar gelukkig zijn er weer de nodige, prachtige, persoonlijke verhalen op te tekenen, waarin hij de ziel van de mens prachtig weet bloot te leggen.

Muzikaal is de toegevoegde elektronica een verrijking, net als de fraaie strijkersarrangementen van Tom Pintens. Met Calais voegen de heren weer een indrukwekkend album toe aan hun oeuvre.

Afgelopen zaterdagavond was op de VRT een herhaling te zien van een aflevering uit de populaire serie “Eigen Kweek”. In die aflevering bezoeken een aantal hoofdrolspelers het echt bestaande café Des Touristes (tegenwoordig een brasserie) in Ploegsteert. De naam van dat plaatsje was ook de titel van het tweede album, waar de band van Wannes Cappelle en zijn kompanen mee doorbrak.

Het succes werd hierna bestendigd met albums als Nie Voe Kinders, Calais en Skepsels. Daarnaast bracht Cappelle de prachtige EP Dit Is de Bedoeling uit samen met zijn Nederlandse zielverwanten broeder Dieleman en cellist Frans Grapperhaus. Het toeval wil dat Grapperhaus de partner is van Maaike Cafmeyer, een van de hoofdrolspeelsters in de eerder genoemde serie “Eigen Kweek”. Wat deze Cafmeyer gemeen heeft met Cappelle is dat beiden een zwaar West-Vlaamse accent hebben.
Dat zingen van Cappelle in dialect heeft zijn muziek voor mij altijd iets authentieks gegeven. Vandaar ook dat ik deze groep vanaf het begin gevolgd heb.

Helaas stond het nieuwe album Het Langste Jaar in het teken van het overlijden van bandlid Tom Pintens. Ondanks zijn ongeneeslijke ziekte werkte hij nog volop mee aan het album. Het titelnummer werd reeds in oktober uitgebracht. Het nummer werd door de overige bandleden op zijn begrafenis gespeeld, een automatische piano zette er de exacte pianopartij neer die Pintens als producer nog zelf in de studio opnam. Het nummer werd door Wannes Cappelle eerder geschreven voor een overleden familielid.

Een titel als Den Tijd die Ons Nog Rest spreekt natuurlijk boekdelen. Net als Boudewijn de Groot twee jaar terug schreef Cappelle een prachtig eerbetoon aan onze blauwe planeet, Moeder Aarde. Vooral de vergelijking van de aarde met het menselijke lichaam hier is fraai en inventief. Het behoort zeker tot mijn favoriete liedjes op Het Langste Jaar. Het nieuwe album past zonder moeite in het rijtje van prachtige voorgangers. Als eerbetoon aan Tom Pintens en het overleden familielid van Cappelle hieronder integraal de tekst van Het Langste Jaar:

“Morgen gaat 't een jaar zijn da' we
Onder d'n hemel, helledonker
Met een bloemk' en wa' gestamel
U aan d' eirde wereschonken
Omdat de dagen mie zo kwellen
Schrap ik ze van de kalender
Al èt 't weinig zin te tellen
Aan dit einde komt geen ende
Ach, weet j' in hoeveel tijd
Da' zulk verdriet verslijt?
Ben 'k u voor altijd kwijt?
U voor altijd kwijt?
Schreien doen we ondertussen
Meer en meer al zonder tranen
Soms kan maar één gedacht' ons sussen
We zijn naar u onder bane
We bluven zoeken, 't is beloofd
Naar een lichtje in de verte
Maar we wierden bruut beroofd
Gie zat zo diep in ons herte
Ach, weet j' in hoeveel tijd
Da zulk verdriet verslijt
Ben 'k u voor altijd kwijt?
U voor altijd kwijt?
'T langste jaar, dit is 't langste jaar
'T langste jaar, hoe zwaar dat de leegte weegt”

Het Zesde Metaal live :

28-02 GRONINGEN : Vera
29-02 UTRECHT : TivoliVredenburg
01-03 MIDDELBURG : De Spot
02-03 AMSTERDAM : Paradiso (uitverkocht)
08-03 ROTTERDAM : Rotown
09-03 BREDA : Mezz
14-03 MAASTRICHT : Muziekgieterij

Helaas zijn de voorstellingen in België uitverkocht, alleen voor de tweede voorstelling op 28 maart in De Zwerver in Leffinge zijn nog enkele kaartjes!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Begin dit jaar verscheen Dit is De Bedoeling van het trio Wannes Cappelle, broeder Dieleman en Frank Grapperhaus, waarop broederlijk twee verschillende streektalen te horen zijn. Het is dan ook de grote kracht van de groep rondom Wannes Cappelle, Het Zesde Metaal, zingen in de streektaal.

Al zijn liedjes zingt hij met een West-Vlaams accent. Vaak zijn ze voorzien van ontroerende teksten. Nummers van eerdere albums als Ge Zwiegt en Ip Min Knieën bezorgen me ook nu nog steevast kippenvel.

Het vijfde album Skepsels is na voorgangers Calais en Nie Voe Kinders een persoonlijker album geworden. Geregeld zit er de nodige dualiteit in de teksten en soms zijn ze o zo herkenbaar, zoals de zwakte van de mens in Andere Mens :

“de maandag last van ons geweten
we eten kilo's groen en fruit
de dinsdag zijn we het al weer vergeten
de woensdag kunnen we er echt niet onderuit
de donderdag is het laat
want het is vrijdag op het gemak
de zaterdag van elf uur al
zondag de rest van de bak”

Ook tref je die dualiteit aan in het romantische Reden genoeg :

“we samen blijven voor de troost
voor het verleden dat we gemaakt hebben
en voor de toekomst van de kroost”

Veruit het donkerste liedje is Slaven van het leven:

“Ik zei: nu stop ik met denken
ik heb mijn deel gedacht
ik doe met gist de stilte rijzen
in mijn hoofd is het eeuwig nacht”

Zijn regels waar je niet vrolijk van wordt.

Voor het eerst zingt Wannes een duet en wel met Stefanie Callebaut in De Onvolledigen. Een zangeres, die ook het West-Vlaams machtig is. Ook muzikaal is het dik in orde, zo blijft het refrein van Stempel meteen hangen.

Ondanks het feit dat Wannes een sabbatjaar had met Het Zesde Metaal had hij toch het gevoel nooit zo weinig tijd gehad te hebben, vooral voor zijn kinderen. Door zijn schuldgevoel daarover schreef hij A Je Mie Mist. “En toen ik het hen liet horen, waren ze na twee strofen weg om te gaan spelen. Om maar te zeggen hoe relatief het soms allemaal is.”, aldus Wannes. Persoonlijke favoriet is het ingetogen Reden Genoeg.

Met Skepsels voegt Het Zesde Metaal andermaal een album toe aan hun oeuvre, wat me dierbaar is. Ook zijn populariteit in Nederland is intussen gelukkig redelijk groot, niet in de laatste plaats te danken aan het feit dat hij ooit in de Amsterdamse band Roosbeef speelde.

Het Zesde Metaal live:

14-02-20 : DIKSMUIDE, 4AD (Uitverkocht)
15-02-20 : DIKSMUIDE, 4AD (Uitverkocht)
20-02-20 : UTRECHT, EKKO
21-02-20 : NIJMEGEN, Merleyn
22-02-20 : AMSTERDAM, Bitterzoet
24-02-20 : Sint-Niklaas, De Casino
27-02-20 : KORTRIJK, De Kreun (Uitverkocht)
28-02-20 : KORTRIJK, De Kreun (Uitverkocht)
29-02-20 : GENT, Handelsbeurs (Uitverkocht)
01-03-20 : GENT, Handelsbeurs
06-03-20 : LEUVEN, Het Depot
07-03-20 : HASSELT, Muziekodroom
11-03-20 : ANTWERPEN, De Studio
13-03-20 : Cactus, Brugge

Over muzikant en visueel artiest Hilary Woods, oorspronkelijk afkomstig uit Dublin, is vrij weinig bekend. Ze schijnt intussen achter in de dertig te zijn en moeder van twee kinderen. In haar tienerjaren speelde ze in de alternatieve rock band JJ72, een band die in hun begintijd voor hun plezier oefende in een garage. Op haar twintigste toerde ze echter over de hele wereld, maar vond de invloed van de muziekindustrie te groot en kapte resoluut met de band.

Vervolgens verplaatste ze haar aandacht naar schilderen en haalde daarnaast een graad in literatuur en masters in film aan Trinity College Dublin. Toch kon ze haar oude liefde muziek niet loslaten en begon een solocarrière. Ze bracht twee ep’s uit, Night in 2014 en Heartbox in 2016.

Op haar debuutalbum Colt trakteert ze de luisteraar op dromerige en filmische soundscapes, waarbij ze vooral gebruik maakt van piano en synthesizers. Haar nieuwe album Birthmarks ligt gedeeltelijk in het verlengde ervan, zij het dat het opgenomen werd terwijl Woods hoogzwanger was.

De basisopnames werden vastgelegd in een verlaten appartementencomplex ergens in Galway. Het album werd in Oslo afgewerkt samen met noise muzikant en producer Lasse Marhaug. De afgelopen twee jaar schreef ze acht songs met als leidraad vluchtige processen over persoonlijkheid, egoïsme, een groeiende embryo en uiteindelijk de birthing of the Self, te midden van constante persoonlijke en sociale veranderingen.

Birthmarks gaat over pijnlijke herinneringen, over littekens gehuld in mysterie en uiteindelijk de kunst van alchemie en de zoektocht naar het levenselixer. Ze vond inspiratie bij schilderijen van Francis Bacon, foto’s van Francesca Woodman en films van Chris Marker.

Was haar debuut voornamelijk dromerig, hier schuurt het af en toe en is de intensiteit regelmatig groter door de inbreng van Marhaug. Marhaug schreef trouwens mee aan Cleansing Ritual, waarin de eigenzinnige Jenny Hval op synthesizer te horen is. Het overgrote deel van de instrumenten wordt door Woods zelf bespeeld; gitaren, piano’s, analoge synthesizers, elektronica en maakte ze veldopnames.

Op de eerste helft van de tracks is een belangrijke rol weggelegd voor de cello van Okkyung Lee en op de tweede helft van de tracks voor de saxofoon van Dag Stiberg. Birthmarks is een album dat wellicht bij liefhebbers van Jenny Hval, Low en Julianna Barwick in de smaak zou kunnen vallen.

Hilary Woods live:

19-04 TILBURG: Roadburn Festival
03-05 BRUSSEL: Botanique, Les Nuits 2020

Sinds zijn album Bad Debt zo’n decennium geleden volg ik met groot interesse de carrière van M.C. Taylor en ben ik regelmatig zijn “messenger” geweest. Hoogtepunt tot nu toe was voor mij het schitterende Haw waaraan onder andere Phil Cook essentiële bijdrages leverde.

Terms of Surrender is intussen zijn achtste reguliere album, met deze keer onder andere gastbijdragen van Jenny Lewis, Aaron Dessner (The National) Matt McCaughan (Bon Iver, Lambchop). Zoals gebruikelijk vertelt Hansen zijn verhalen over hoop en liefde in donkere tijden, naast hoop stipt hij thema’s aan als ouderschap, vreugde en eenzaamheid.

Wederom verpakt in smaakvolle indiefolk en groovier dan ooit en dat bevalt me uitermate goed. De ene keer is de inkleuring wat spannender (Old Enough to Wonder Why), de andere keer wat subtieler (Cat’s Eye Blue). Sommige liedjes eindigen trouwens in een ouderwetse fade-out.

Bij meerdere beluistering pakken de liedjes de luisteraar onherroepelijk in. Het album werd reeds door een aantal singles vooruitgesneld, I Need a Teacher, Cat’s Eye Blue en Happy Birthday, Baby. In de loop der jaren groeide het aantal fans gestaag en zal dat na het verschijnen van dit album niet anders zijn.

Half december zal hij live in De Melkweg te zien zijn, hopelijk neemt hij de geweldige zangeres Erin Rae mee, die hem een maand nadien ook zal begeleiden op zijn Australische toer. Zolang M.C. Taylor albums blijft maken van het hoge niveau als Terms of Surrender zal ik zeker zijn “messenger” blijven.

Hiss Golden Messenger live:

16-12 AMSTERDAM: De Melkweg

“It is a chronicle of struggle, born of struggle. Bringing it into the world has been the single greatest pain and privilege of our lives. Dust we are, and to dust we will return.”. Zo kondigde de Londense band HMLTD (afkorting voor Happy Meal Limited) hun debuutalbum West of Eden aan.

De band noemde zichzelf eerst Happy Meal, wat om begrijpelijke redenen niet zo goede keuze was. Hun debuutep Hate Music Last Time Delete werd een regelrechte hype en de aandacht werd getrokken door het grote label Rough Trade.

Wat de Amphora vaas uit de Griekse oudheid te maken heeft met het album is me niet duidelijk geworden. Wel dat de titel een verwijzing is naar East of Eden, het land waarnaar Kaïn verbannen werd in het Oude Testament. Er zitten dan ook af en toe Bijbelse verwijzingen in de teksten.

Ook krijgt het Westerse kapitalisme een schop onder de kont. Maar ook dood en verderf is een onderwerp in de teksten, Where’s Joanna? is een onvervalste murder ballad. Muzikaal wisselt men art-pop af met avant-garde rock en electro-punk.

The Ballad of Calamity James lijkt trouwens weggelopen uit een spaghettiwestern waarin de paarden volledig op hol zijn geslagen. Het nummer had zeker niet misstaan in het repertoire van Roselit Bone. De zang van frontman Henry Spychalski doet soms huilerig aan, maar meestal hanteert hij de spraakzang.

Het album werd reeds voorafgegaan door de single LOADED. Eind februari bezoekt de band de lage landen om het album te promoten. Het gevarieerde debuutalbum zal volgens mij vooral bij de meer avontuurlijk ingestelde luisteraar in de smaak gaan vallen.

HMLTD live:

25-02 BRUSSEL: Botanique – Rotonde
26-02 AMSTERDAM: Paradiso

De enige reden om Live in Rio te gaan beluisteren was de tracklist, puur jeugdsentiment voor mij. Veel van die songs behoren tot degene die mijn muzieksmaak in mijn prille tienerjaren hebben gevormd. Hollywood Vampires omschrijven zichzelf als ” best bar band in the world” en bestaat onder andere uit rocklegendes Alice Cooper en Joe Perry (aerosmith) en Johnny Depp. Rock in Rio is een van de bekendste festivals in de wereld, de groep trad er op in 2015 voor meer dan 100.000 fans.

Alice Cooper stond in de jaren zeventig bekend om zijn shockerende optredens, die ik toen al meer dan lachwekkend vond. Mijn vriend Paddy was toendertijd wel een grote fan van hem, dus hoorde ik zijn muziek regelmatig. Songs als Billion Dollar Babies en School’s Out hebben overigens de tand des tijds overleefd. Laatstgenoemde was mijn favoriet, omdat ik een hekel had aan het betuttelende mentaliteit op school (heb jaren les gehad van broeders en nonnen).

De tracklist bevat daarnaast overbekende songs als My Generation en I’m a Boy van The Who, Whole Lotta Love (Led Zeppelin), Manic Depression (The Jimi Hendrix Experience), Cold Turkey (John Lennon), Five to One / Break on Through (The Doors), Brown Sugar (The Stones) en Jeepster (T.Rex). In School’s Out zit trouwens een stukje verweven van Another Brick in the Wall van Pink Floyd. Special guests zijn Lzzy Hale (Halestorm), Andreas Kisser (Sepultura) en Zak Starkey (The Who / Oasis). Het album werd geproduceerd door de legendarische Bob Ezrin (oa Berlin van Lou Reed, Deep Purple, Peter Gabriel, Pink Floyd).

Hollywood Vampires live :

17-06 LANDGRAAF : Pinkpop

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com