Nadia Reid is 23-jarige singer-songwriter uit Nieuw-Zeeland, haar moeder komt echter uit Engeland en haar vader heeft Ierse roots. Ze is een van een veelbelovende nieuwe lichting, waartoe ook haar goede vriendin Aldous (Hanna) Harding behoort. Harding debuteerde eind vorig jaar op schitterende wijze met haar titelloze album. Erwin Zijleman schreef er een mooie recensie over.

Ze hebben een zeer goede band, schreven in het verleden overigens al samen een aantal songs. Het eerste wat opvalt bij beluistering is het gemak waarmee Nadia zingt, een natuurtalent. Ze kreeg nooit zangles, echter wel gitaarles. Haar timbre is ook prachtig en haar zang wordt volgens mij terecht af en toe vergeleken met Jennifer Warnes en Joni Mitchell ten tijde van Blue.

Mitchell behoort overigens tot haar favoriete muziek, maar haar eerste grote inspiratiebron waren The Be Good Tanyas, met daarin onder anderen Jolie Holland. De invloed van Holland is af en toe terug te horen in haar muziek. Bovendien zijn er verder vooral Americana invloeden te horen. De cd had overigens wel enige tijd nodig voordat hij me wist te overtuigen.

Waarschijnlijk had dat te maken met haar enigszins aparte frasering. Bovendien zijn de meeste songs behoorlijk ingetogen van aard. Je moet er dus echt goed voor gaan zitten. De songs werden geschreven in de periode 2012 – 2014. De oudsten zijn Just to feel alive, Some are Lucky en Holy low. Laatstgenoemde behoort tot mijn favoriete liedjes.

Van dit nummer staat ook, als bonustrack, een heerlijke rockversie op het album, toepasselijk Holy loud genoemd. Liedjes schrijft ze wanneer ze droevig is. Of wanneer ze terugdenkt aan iets raars wat ze mee heeft gemaakt. De teksten zijn veelal suggestief, erg volwassen en veelal autobiografisch.

Listen to Formation, Look for the Signs bewijst andermaal dat Nieuw-Zeeland over jonge veelbelovende singer-songwriters beschikt.

Er zijn weinig artiesten, die ik zo’n warm hart toedraag als de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Nadia Reid. Dat komt omdat ze al vanaf het begin van haar muziekcarrière eigenzinnig haar eigen weg volgt en daarnaast probeert ze zo onafhankelijk mogelijk haar muziek uit te brengen.

Haar albums worden in eigen land al in eigen beheer uitgebracht en is ze nu haar eigen platenlabel Slow Time Records begonnen, waarop binnenkort de eerste releases zullen verschijnen. Door haar grote talent wisten haar eerste twee albums haar het nodige succes te brengen en toerde ze over de hele wereld en stond ze in het populaire BBC tv-programma Later van Jools Holland.

De productie van haar derde album Out of My Province is deze keer in de vakkundige handen van Trey Pollard (Foxygen) en Matthew E. White (Natalie Prass, The Mountain Goats) en werd het in de Verenigde Staten opgenomen. Tekstueel staan de liedjes deze keer vooral in het teken van haar omarming van haar nieuwe globetrotterbestaan.

Goed voorbeeld hiervan is Oh Canada, wat niets van doen heeft met het Canadese volkslied. Nadia over het lied in een recent interview met Billboard: "Canada is a metaphor for all places and everywhere, but the phrase essentially came to me after I was reflecting on my long love affair with Rufus and Martha Wainwright and Joni Mitchell -- Canadian artists that have constantly inspired and saved me through the years. I had also been particularly inspired by Michele Shocked's song “Anchorage” where she would reference place and city a lot. Which I have done throughout the record. It is also about big love and new love and navigating being an artist in love with an artist. I was on tour a lot and I was getting more and more attention. There was friction and resentment. So Oh Canada is about that relationship breaking down essentially. It was me working out what I was waiting for and what I wanted from life at that point in time. I finished the song in Portugal.".

De inkleuring van de liedjes is deze keer net iets verfijnder geworden, bovendien vind ik haar zang nog mooier dan op de voorgangers. Vooral Heart to Ride bezorgt me iedere keer kippenvel. Naast haar vooral ingetogen liedjes bewijst ze ook een fantastisch uptemponummer als The Future te kunnen schrijven. Wat mij betreft hadden er nog meer op mogen staan, wellicht op een volgend album.

Out of My Province gaat ongetwijfeld tot mijn favoriete albums van 2020 behoren en niet alleen voor mij, Mojo Magazine koos het tot album van de maand.

Nadia Reid live:

17-04 BRUSSEL: Pilar
18-04 ROTTERDAM: Motel Mozambique

Onlangs was bij de publieke omroep een interessante natuurdocumentaire te zien over Nieuw-Zeeland. Het land bezit een enorme rijkdom aan alleen daar voorkomende planten en dieren. Het enige land ter wereld waar je papegaaien in de sneeuw kunt zien liggen rollebollen.

Ook enig in haar soort is de Nieuw-Zeelandse nachtegaal Nadia Reid. De combinatie van haar opvallende frasering, haar timbre en het gemak waarmee zij zingt zijn speciaal.

Haar debuut Listen to Formation, Look for the Signs verscheen eind 2015 en werd unaniem lovend ontvangen door de internationale pers, door mij incluis. Het was voor mij toen wel even wennen aan haar bijzondere frasering. Het album belandde uiteindelijk in mijn top tien van dat jaar.

Haar tweede album Preservation geeft een openhartige blik in het gevoelsleven van Nadia. Zelf zegt ze over de nieuwe songs het volgende : “ Preservation is about the point I started to love myself again. It is about strength, observation and sobriety. It’s about when I could see the future again. When the world was good again. When music was realised as my longest standing comfort.”.

Muzikaal gezien ligt het repertoire op de nieuwe cd in het verlengde van het debuut. Zij het dat de songs me deze keer sneller wisten te overtuigen. Haar zang vind ik hier nog net iets meer op de voorgrond treden. Bovendien is ze gegroeid als songschrijver.

Degenen, die haar debuut al kennen en mooi vinden, gaan Preservation ongetwijfeld opnieuw omarmen. De overige lezers hebben intussen eventueel de tijd om alvast tot de datum van de release van Preservation het debuut te gaan ontdekken.

De reden van mijn vroege recensie is het feit dat Nadia in februari een drietal optredens gaat geven in Nederland en België. Het jaar is nog geen maand oud, maar Preservation staat al met stip genoteerd voor mijn eindlijstje van 2017.

Nadia Reid Live:

17/02 ROTTERDAM: V11
18/02 UTRECHT: Club Nine @ Tivoli Vredenburg
19/02 BRUSSEL: Botanique (Witloof Bar)

Twee jaar geleden maakte Nadine Shah, ze is van Pakistaans-Noorse afkomst, grote indruk met haar debuut Love Your Dum and Mad, een verzameling songs over de donkere kant van het leven. In de periode dat ze geschreven werden, pleegden twee goede vrienden van haar zelfmoord.

Ze werden overigens geschreven samen met de bekende producer en mixer Ben Hillier. Hij zocht zelf contact met Nadine na het zien van de videoclip van Dreary Town, waarvan hij danig onder de indruk was.

Sleutelsong op Love Your Dum and Mad is het sublieme Floating, een nummer dat zowel tekstueel als muzikaal door merg en been gaat. Het inlevingsvermogen van Nadine is groot, “They name you dumb, they name you mad, they name to name, it's all they have, I, well I only see you floating”.

Overigens werd bij verschijnen van het debuut Nadine door de Engelse pers vaak de female Nick Cave genoemd en werd ze ook vergeleken met PJ Harvey. Op het debuut speelt naast de gitaar, de piano een belangrijke rol in het geheel.

Op Fast Food is de prominente rol van de piano verdwenen. Wel gebleven zijn de vaak dreigende gitaren, de fantastische, met drama doorspekte zang. Ze beschikt over een stem die uit duizenden herkenbaar is. De songs werden wederom geschreven samen met Ben Hillier en zijn van een constant hoog niveau en vormen hier een meer consistent geheel dan die op het debuut.

Geweldige, muzikale bijdragen worden ook geleverd door onder andere Nick Webb op gitaar en door I am klootbassist Peter Jobson. De teksten zijn, net als op het debuut, erg donker. Nadine is duidelijk een jonge vrouw met een oude ziel.

Soms zijn de teksten intrigerend, zoals in Nothing Else To Do, die bestaat uit een regel “And there was nothing else to do but fall in love”. Overigens een van mijn favorieten, vanwege de briljante toevoeging van blazers.

Fast Food is een cd die zeer snel weet te overtuigen door de constante onderhuidse spanning die de songs herbergen. De afgelopen weken is Fast Food met zeer grote regelmaat voorbij gekomen en zal dat voorlopig nog wel blijven doen. 15, 16 en 17 mei komt Nadine naar Nederland voor concerten, absoluut een aanrader, net als de cd natuurlijk.

Al sinds haar debuut in 1981 met La Grande Cantatrice Malienne Vol. 1 behoort zangeres Nahawia Doumbia tot de grote namen in de Malinese muziek. Zo’n twee jaar geleden werd het album heruitgegeven op Awesome Tapes From Africa. Op ditzelfde label verschijnt nu haar langverwachte album Kanawa, opgenomen in de periode 2018-2020 in Bamako, Mali. Samen met Oumou Sangaré en Fatoumata Diawara behoort zij tot de belangrijkste vertegenwoordigsters van de Wassoulou muziek, vernoemd naar de streek in Mali waar het vandaan komt. Kenmerkend voor de muziek is de prominente aanwezigheid van de kamale ngoni (zessnarige harp). Veelal wordt er typische vrouwen-onderwerpen bezongen. Doumbia’s liederen gaan echter meestal over politiek getinte onderwerpen. Op Kanawa ligt de grootschalige immigratiecrisis in haar land haar nauw aan het hart. Zelf licht ze haar mening op haar website uitvoerig toe : “The meaning of “Kanawa” is so simple. We see our children trying to cross the ocean all the time. I said that many of our children die in the ocean and some of them while crossing the Sahara. Some climb over the wires across the borders and they have gotten shot. We have asked them not to leave and instead stay home. But I ask them why do they leave their country? Why do they decide to go? They said that they leave because of the family situation or problems, poverty, and unemployment. We told them if ever they are to leave, they should privilege legal ways. They should abide by laws vigorously when they are to emigrate. That’s better than hiding in boats or adopting other illegal means. I ask them to stay and work in their country. So that we can help each other find a solution to this problem. I call on the UN and African leaders so that we can coordinate our efforts to find a solution, to create jobs for them so that young people stop leaving. This song is about that message and I chose it as the title of my album because I like it. My choice is because it is very meaningful and it is something we see on a daily basis. I chose it in order to alert and sensitize everybody about this question of illegal immigration. To sensitize our brothers and sisters. It is a message. That’s why I chose it as the title of my album so that everybody can learn from it and also so that there is a reduction in the number of people emigrating. To sensitize them so that some can stay home and grow the land. Leaving is not the only solution. That’s my message.”. Voor mij is het meer een hartstochtelijk, vurig pleidooi geworden dat ook nog eens verpakt wordt in fraaie muziek. Zoals altijd is Salif Keita een grote inspiratiebron. Doumbia laat vier decennia na haar debuut horen nog steeds relevante muziek te maken. Het album is naast op cd en vinyl ook op cassette te verkrijgen.

Bij het beluisteren van You and Me werd ik ruim vier decennia terug in de tijd gekatapulteerd naar midden jaren zeventig toen de band Heart furore maakte. Ze bestormden toen de hitladders met hardrock songs als Crazy on You, Magic Man en Barracuda. Wat bijzonder voor de groep was dat de zussen Ann en Nancy Wilson de frontvrouwen van de band vormden én nog steeds vormen. De groep etaleert ook een zachtere kant door hun muziek te vermengen met folk invloeden. Hun debuutalbum Dreamboat Annie werd een klassieker en opvolger Little Queen is ongeveer van een gelijkaardig niveau. Het derde album Magazine was voor mij een grote deceptie. Ik verloor hierna de groep uit het oog, totdat ik kort geleden geconfronteerd werd met You and Me. Nancy Wilson rockt nog steeds als vanouds, maar excelleert ook in meer ingetogen songs. Het persbericht maakt gewag van een debuutalbum. In 2009 bracht Wilson echter in eigen beheer het akoestische folk album Baby Guitars uit. Gevuld met composities voor baby’s om bij in slaap te vallen. Dat zal zeker niet met de luisteraar gaan gebeuren bij de geregeld stevige nummers op You and Me. De eerste single van het album verscheen afgelopen herfst en is een cover van Bruce Springsteen's The Rising. Wilson legt uit: “In deze afschuwelijke periode in de wereld, met al het verlies, leek het de juiste tijd voor een song over hoop en doorzettingsvermogen.". Het album is voornamelijk opgenomen in haar studio in Californië, waarbij de bandleden en speciale gasten op afstand hebben gewerkt. De meeste nummers zijn van eigen hand, maar Wilson besloot ook een handvol covers op te nemen van een paar van haar favorieten. Waaronder een vrouwelijke versie van Pearl Jam's Daughter, een opzwepende versie van Simon & Garfunkel's The Boxer met Sammy Hagar (Van Halen) en een cover van The Cranberries Dreams, met zangeres Liv Warfield van Nancy's nieuwere band Roadcase Royale. Het album opent met het prachtige, ingetogen, akoestische titelnummer. Hierop wordt ze herenigd met Sue Ennis, die ze al kent vanaf haar twaalfde. Oorspronkelijk een schoolvriendin van zus Ann. Ennis schreef samen met Ann onder andere Mistral Wind voor Heart. De acht zelf geschreven zijn meestal akoestische ballads, maar daarnaast ook een aantal opzwepende rocknummers zoals Party at the Angel Ballroom, waarop de rocksterren Duff McKagan (Guns N' Roses) en Taylor Hawkins (Foo Fighters) terug te horen zijn. Verlies, liefde en verlossing zijn centrale thema's. Het album eindigt met een nummer dat alles samenvat. 4 Edward is Nancy's eerbetoon aan Eddie van Halen, een groot verlies dat de muziek overschaduwd. Zoals bij alle muziek die ze met Heart heeft gemaakt, eindigt dit album in een emotioneel en intiem gesprek tussen een muzikant en een publiek. Nancy: "Of je nu op het podium staat of in de studio, het gaat altijd over die relatie, en dat gesprek. "Het is altijd “jij” en “ik” geweest.". You and Me is niet zo’n grote teleurstelling als het album Magazine destijds. Integendeel, het is een bijzonder aangename verrassing en daarnaast ook aanleiding om Dreamboat Annie weer eens te beluisteren.

Speciaal geplaatst voor Ludo. Deze bijgaande recensie schreef ik volgens mij in 2016.

Afgelopen weekend kwam ik in een nostalgische bui terecht. Oorzaak hiervan was de door Joop van Gool op social media geplaatste foto, waarop een platenhoes van de groep Duplex Johnson stond afgebeeld. De eerste helft van de jaren tachtig waren ze in Brabant redelijk populair met hun new wavemuziek.

Joop, die ik al lang ken, was roadie van die band. De zanger van Duplex Johnson, Alex Siegers, had ik nog eerder leren kennen. Dat was in het roerige muziekjaar 1976. Alex en ik waren studiegenoten op het Mollerinstituut in Tilburg. We zouden al snel samen deel gaan uit maken van een vijftal aan muziekverslaafde jongemannen, die nergens anders dan over muziek praatten. De overige drie waren een "gewone" muziekverslaafde, een Bowie-freak en een (hard)rockfanaat, die later als muziekjournalist voor een groot muziekblad zou gaan werken.

Alex was in die tijd een prettig gestoorde jongeman, die duidelijk de sfeermaker in de groep was. Overigens zou geen van ons beiden de aangevatte studie succesvol afronden. Ikzelf had al snel in de gaten dat ik niet in de wieg weggelegd was voor leraar, nadat ik een keer Engelse les had mogen geven aan een klas vol jonge bakvissen van een huishoudschool!

En bij Alex trok al spoedig het muzikant worden meer dan leraar Engels en Duits. Zijn carrière leek een succesvolle wending te krijgen, toen Nancy Works On Payday werd opgericht. Vooral bij hun tweede album Ticket to the Sky waren hun ambities erg hoog.

Niemand minder dan Allen Toussaint nam de productie ter hand. Naast een groot muzikant was hij ook een zeer veel gevraagd en gerespecteerd producer. De cd werd gedeeltelijk in Nederland en in de Sea-Saint Recording Studio in New Orléans opgenomen. Geen idee meer wie van Oor Ticket to the Sky recenseerde, maar het kreeg daar in ieder geval een buitengewoon positieve recensie.

Zelfs in het bijzonder magere muziekjaar 1993 kreeg de cd nauwelijks aandacht van het publiek. Volgens mij zeer ten onrechte, want zelfs 23 jaar na dato staat het als een huis. Veel zwarte invloeden in de songs. Vooral vanuit de funk. Maar ook een swampy en mysterieus lied als Afterglow, waarin de invloed van Toussaint duidelijk aanwezig is.

Daarnaast is er plaats voor een bijzonder fraai en ingetogen song als Christy's place. En Sweet Antwerp hakt er zelfs na ruim 2 decennia nog steeds stevig in. Het onderwerp is helaas nog steeds erg actueel, de openingsregels luiden :

"Sweet Antwerp, why do you keep cutting off hands
Where do we go from here,
If even hospitable Belgians grow hostile
Can you help me understand"

Ook het artwork van het tekstboekje is buitengewoon fraai, het behoort tot de mooiste in mijn uitgebreide cd-collectie. Mocht je Ticket to the Sky ooit in een tweedehands platenzaak of eventueel op de vrijmarkt tegenkomen, twijfel geen moment, want het is naar mijn bescheiden mening een klassieker, dat slechts een handjevol mensen kent. Een heruitgave zou eigenlijk nog mooier en meer dan terecht zijn!

Dit duo was volkomen onbekend, totdat ik onlangs door mijn “folkwatcher” Henk M. op hen geattendeerd werd. Het bekijken van het Youtubefilmpje van het nummer Irla overtuigde mij genoeg om Myriad te gaan beluisteren. Irla had trouwens een liedje kunnen zijn van het avontuurlijke Britse trio Haiku Salut.

Dit duo bestaat uit de Vlamingen Pascale Rubens en Toon van Mierlo. De samenwerking tussen de twee ontstond spontaan tijdens het festival Andanças in Portugal in 2003. Snel hierna steeg hun populariteit en begon men in een groot aantal landen in Europa op te treden. Soms treden ze ook op als kwartet onder de naam Naragonia Quartet . Ze worden dan bijgestaan door Luc Pilartz (viool) en Maarten Decombel (mandola, gitaar).

Sinds 2006 brengen ze albums uit, Myriad is inmiddels hun zesde. Toon van Mierlo en Pascale Rubens zijn zeer ervaren muzikanten. Toon werd in het verleden gevraagd voor diverse formaties, waaronder Fluxus, Hot Griselda en Embrun. Daarnaast is hij ook nog muziekdocent. Pascale richtte in 1999 het duo Musaraigne op samen met cellist Hannes Pouseele en een paar jaar later gaat ze ook deel uitmaken van Griff.

Beiden spelen accordeon. Pascale daarnaast ook viool en zingt af en toe. Toon is multi-instrumentalist en speelt onder anderen klarinet, verscheidene doedelzakken en sopraansaxofoon. Myriad is een afwisselend album.

Het opent zeer sterk met Sahzi. Het samenspel tussen, met name, klarinet en accordeon daarbij ondersteund door piano is van ongekende schoonheid. Op prachtige wijze wordt een terugkerend thema herhaald. Je hoort duidelijk de invloed van de melancholische muziek uit de Balkan in terug. Hun muziek wordt niet voor niets balfolk genoemd.

Uit een ander vaatje wordt getapt in Tourbillonne en Les talos, twee in het Frans gezongen chansons. Maar er zijn ook Ierse invloeden te horen, zoals in de fenomenale afsluiter Sus the Shaker. Toon verbleef ooit een jaar in Ierland om doedelzak te studeren. Zijn bekwaamheid op dit instrument is hier goed terug te horen.

Myriad kan gerekend worden tot de allermooiste folk releases van dit jaar.

Tot mijn favoriete artiesten reken ik zeker Natalie Merchant. Ik volg haar sinds 10,000 Maniacs, met welke groep zij de absolute aanrader In My Tribe maakte. Al haar soloalbums die ze daarna maakte staan bij mij in de platenkast. Favoriete albums zijn haar albums Natalie Merchant en de schitterende deluxe uitvoering van Leave Your Sleep. Haar laatste twee reguliere albums dus.

De verwachtingen voor Keep Your Courage waren dus enorm hooggespannen, maar worden volledig ingelost. Meteen bij beluistering valt de zorgvuldig opgebouwde instrumentatie van de songs op. Verrassend is de geweldige vertolking van Lankum’s Hunting the Wren. Ook de voor haar meer gebruikelijke traditionele invloeden zijn te horen in Eye of the Storm. Ze wordt hierop begeleid door de ervaren Ierse folkgroep Lúnasa, die in Nederland ook de nodige bekendheid geniet.

Haar stem kruipt zoals vanouds diep onder mijn huid. En niet alleen bij mij, want ook in Nederland heeft Natalie veel fans. Haar concert in Carré is reeds uitverkocht, hopelijk komt er een extra concert. Keep Your Courage zal naar mijn verwachting in de nodige eindejaarslijstjes opgaan duiken.

Natalie Merchant live :

13-11 AMSTERDAM : Carré (uitverkocht)
14-11 BRUSSEL : Cirque Royal

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Onlangs werd ik door Hans (M.) getipt om eens naar dit album, van de voor mij totaal onbekende Natalie Ramsay, te luisteren.

Ze is geboren in Vancouver, maar nu woonachtig in Montreal. Op de middelbare school kreeg ze les van muziekleraar en klassiek componist Zane Zalis. Hij moedigde haar aan een muziekcarrière te ambiëren.

Haar eerste solo-album Alien bracht ze reeds op haar zeventiende uit in 2007 en had met 2 nummers van dit album hits op de Philippijnen. Hierna sloot ze zich aan bij het damesfolktrio Prairie Jewel. Hiermee toerde ze langs de oostkust van Canada en Amerika. Op haar twintigste begon ze het duo Little Darjeeling, waarmee ze live speelde tijdens muziek yogaklassen. Daarnaast maakt ze ook nog deel uit van het duo WeAreWater.

In 2012 behaalde ze trouwens in India een diploma om yogalessen te mogen geven. Ook bekwaamde ze zich daar in de henna-art. Daarnaast houdt ze zich ook nog bezig met schilderkunst. Bovendien reist ze graag en veel .

Na terugkomst uit India besloot ze een nieuw solo-album te gaan maken. De basistracks nam ze in haar eentje op bij haar ouders en in haar eigen appartement. Het zijn songs geworden, die een weerspiegeling zijn van haar veelvuldige reizen in binnen- en buitenland, vandaar de titel Fly to Home.

Het eerste wat opvalt bij de beluistering van deze plaat is de werkelijk prachtige en heldere stem van Natalie. Maar ook weet ze direct de luisteraar te raken met haar gevoelige manier van zingen. De songs kennen een sobere, maar subtiele opbouw.

Opener Red Sun zet direct de toon. De begeleiding is minimaal, waarbij vooral de slidegitaar de song naar een hoger plan tilt. Aanstekelijk is Love Comes Every Time, waarbij de close harmony met haar goede vriendin Ainsley Borus prachtig is en verraadt dat de ze al heel lang samenwerken.

Wonderschoon is Hummingbird and the Wandering Willow. Natalie wordt hierop begeleid door een weemoedige cello, de zang is ingetogen. Misschien nog mooier is Broken Mirrors, buiten de prachtige begeleiding op cello en banjo (op zeer vakkundige wijze bespeeld door haar vader), is de zang hier intens en uitzonderlijk mooi. Zeer ingetogen is het titelnummer met wederom fraaie close harmony.

Song to the Sea kent een grote onderhuidse spanning en behoort voor mij tot de mooiste songs op de cd. Misschien wel het mooiste nummer is Hand It Over. Vooral de cello- en banjopartij is bloedmooi. Kippenvel. Zeer verrassend en mooi is haar buitengewoon gevoelige mondharmonicaspel op Differences Of Trees.

Erg emotioneel is de zang in Here and Now, haar vader excelleert hier op banjo. Wederom kippenvel. Meadowlark is een fraaie pianoballade, waarbij de gevoelige zang naar grote hoogten wordt gestuwd. Hopelijk wordt op een volgend album de piano (en mondharmonica) meer gebruikt.
Farewell is een sfeervol gesproken song, met ingetogen achtergrondvocalen. Het album wordt op fraaie wijze afgesloten met Blue Cave.

Fly to Home kan voor mij tot de allergrootste verrassingen van 2014 gerekend worden.

Ze biedt trouwens Fly to Home op bijzondere wijze aan, via The art of asking. Het is een methode die ze overgenomen heeft van Amanda Palmer (The Dresden Dolls). De cd kan gratis van Bandcamp gedownload worden en kan men zelf later bepalen wat men de muziek waard vindt. Ook kan men naderhand via haarzelf de cd bestellen.

Over het schitterende, nieuwe album Red, White and American Blues van Nathan Bell is een hoop te vertellen. Reeds twee jaar terug opgenomen in Capitola, California in de Skunkworks Studios, maar heeft intussen niets aan relevantie ingeboet. Nathan houdt de luisteraar een spiegel voor van de hedendaagse maatschappij en dan met name die van Amerika. In de korte, indrukwekkende en indringende opener Angola Prison, officieel Louisiana State Penitentiary geheten, stelt Nathan de in deze gevangenis vroeger heersende rassendiscriminatie aan de orde. De bewakers waren blank en gevangenen over het algemeen donker. Deze beruchte gevangenis heeft een verleden dat lang geleden begon ten tijde van de slavenhandel. Enige jaren terug scheef Layla Zoe voor haar album Gemini al het liedje The Deeper They Burn. Het is opgedragen aan Herman Wallace. Hij zat tweeënveertig jaar opgesloten in een isoleercel en werd op zijn eenenzeventigste vrijgelaten om humanitaire redenen, drie dagen na zijn vrijlating overleed hij. De bekendste gevangene was ooit Leadbelly. Nathal schreef het liedje in 2016, drie jaar na het overlijden van Wallace. Het verhaal van Wallace kennende weet de luisteraar, dat het openingscouplet zeer realistisch is :

“25 years down in the hole
Never heard a word from a mumbling soul
The day was night
And the night was black
I’ll leave Angola Prison
Lying on my back”

Het harmonicaspel van Reverend Crow is hier de kers op de taart. Crow maakte ook de hoestekening. In American Gun en Mossberg Blues stelt Nathan het overmatig wapenbezit in Amerika aan de kaak. American Gun is een geweldig duet met Patty Griffin, die met haar expressievolle stem het nummer naar een hoger niveau tilt. Het soulvolle American Blues (for GSH) is een eerbetoon aan een van zijn eerste muzikale helden. Op zijn veertiende kocht hij de single The Bottle van Gil Scott-Heron, welke hij helemaal grijsgedraaide. Van Gil Scott-Heron zou wat mij betreft iedere muziekliefhebber toch op zijn minst diens klassiekers Pieces of a Man en Winter in America in de kast hebben moeten staan. In het bluesy Retread Cadillac (lightnin’) wordt een muzikale lans gebroken voor legende Lightnin’ Hopkins. Nathan’s ideale begeleider is hier de fantastische zangeres Regina McCrary. Melodisch gezien is A Lucky Man misschien wel het mooiste liedje van het album. Het ontroerende nummer, wederom een schitterend duet met Patty Griffin, handelt over zijn overleden vader. Het oudste nummer op het album is het tien jaar geleden geschreven, swingende When You’re Dead (Ghost reflects on his dire circumstances), waarbij stilzitten onmogelijk is. Nathan vond het toepasselijk op onze situatie tijdens de coronapandemie vorig jaar : “Another song paying tribute to writer Gaylord Brewer’s visible/invisible Ghost character. We were all ghosts in 2020.”. Muzikaal schatplichtig is Nathan in het funky Monday, Monday (the bony fingers reprise) aan Jimmy Reed and Merle Travis. Een van mijn persoonlijke favorieten. Ritmisch gezien is voor mij Running on the Razor (family) de interessantste track, een mooi duet met Aubrie Sellers. Hij poneert hier kritische kanttekeningen bij de gelijknamige hipsterfilm. De tekst is recht voor zijn raap :

“They were poor motherfuckers
Living off the grid
Screwing praying and dying
Were the only things they did”

Tot de fraaiste songs reken ik ook het ingetogen To Each of Us (a shadow), wat over depressie handelt. Wederom een subliem duet met Patty Griffin. Nathan wordt slechts door een beperkt aantal muzikanten begeleid. Naast de drie genoemde zangeressen en mondharmonicaspeler Reverend Crow, Alvino Bennett (drums en percussie), Frank Swart (bas, gitaar, banjo, mandocaster) en John Deaderick (toetsen). Het album heeft een Nederlandse tintje, een portretfoto van Marco Bakker en een livefoto van Wies van Luijtelaar werden gebruikt voor het artwork. Ondanks de vrij sobere bezetting worden de songs gevarieerd en voorbeeldig ingekleurd. Tekstueel zijn de songs zonder uitzondering relevant. Dat maakt samen Red, White and American Blues tot een van de mooiste en urgentste albums van dit jaar. Hoog tijd voor een doorbraak van Nathan naar het grote publiek. Officieel verschijnt het album in Amerika op 11 september en Europa op 1 oktober. Bij Lucky Dice is het album echter reeds te bestellen en zal op 3 september uitgeleverd worden.

Het vijfde album Old Kind of Magic van het duo Native Harrow opent met veldopnames gemaakt aan de kust bij Brighton, Engeland. Aan het begin van 2021 verhuisden Stephen Harms en Devin Tuel vanaf het platteland in Pennsylvania naar Brighton aan de Engelse kust.

Bij een nieuwe omgeving horen natuurlijk nieuwe ontmoetingen, indrukken en invloeden. Die werden opgedaan door wandelingen door de heuvels van Albion, tot aan het bezoeken van dansgelegenheden in Londen en de nodige bezienswaardigheden. Maar ze besteden ook hun tijd aan het inrichten van hun huis, het herontdekken van de liefde, het loslaten van verloren dingen, het maken van een spirituele reis. Kortom Old Kind of Magic is een album vol levenslessen geworden.

Genoeg inspiratie voor een nieuw album met tien nieuwe songs. Het is hun meest ambitieuze en gevarieerde album tot nu toe geworden. Het opnemen en schrijven nam meer dan een jaar in beslag. Toen het schrijven en opnemen van het album ten einde liep, verhuisde het paar permanent naar het landelijke Sussex.

Ze schakelden toen Alex Hall in (hun medewerker op Happier Now uit 2019 en Closeness van 2020) om zijn kenmerkende drums en percussie toe te voegen, evenals een pianopartij op Used to Be Free. Joe Harvey-Whyte heeft pedal steel bijdrages geleverd aan Heart of Love en I Remember en violiste Georgina Leach is te horen op As It Goes en Long Long Road.

Uiteraard zijn er weer invloeden uit de folkrock van Laurel Canyon van lang geleden te horen. En zoals de hoes al doet vermoeden zijn er de nodige psychedelische invloeden. De tien uitstekende songs weten net als op de voorgangers snel te beklijven, vooral dankzij de prachtige zang van Devin Tuel. Old Kind of Magic is misschien nog wel een tikkeltje mooier dan Happier Now.

De spelling van de artiestennaam van zangeres Neev is hoe je fonetisch de Ierse voornaam Niamh dient uit te spreken. Deze zangeres zou niet misstaan in een rijtje met geweldige Ierse zangeressen als Niamh Parsons en Niamh Dunne, ware het niet dat Niamh Katherine Downes (28) geboren is in Schotland. Haar moeder Eleanor vond Niamh gewoon een mooie voornaam.

Niamh groeide op in Glasgow, studeerde vervolgens aan de universiteit van Edinburgh geschiedenis. Na de voltooiing van die studie vertrok ze naar Londen om daar aan de universiteit een master te halen in mensenrechten. In de tussentijd zette ze ook al voorzichtig de eerste schreden op haar muzikale pad met de EP’s Forgiving Light en Currants. Niamh is praktisch volledig autodidact, op enkele pianolessen in haar jeugd na dan. Ze blijkt ook een geboren zangeres te zijn, met een stem voorzien van een heerlijk hees randje. De muzikaliteit heeft ze van de kant van vader Richard. Twee tantes spelen dan ook mee op Katherine.

Ook blijkt haar familie nog over andere artistieke gaven te beschikken, de hoes werd namelijk gemaakt door oma Kate. De collage heet “Out of the Blue”, wat tevens de titel is van een liedje op Niamh’s debuutalbum Katherine. Niet alleen is de titel van het album een verwijzing naar haar eigen midden-naam, maar ook dat die naam veel voorkomt in haar familie.

Verder licht Niamh de reden van de titel als volgt toe : “The album centres on the theme of 'identity', different forms of identity, what it means to be someone's child/ someone's partner/ the member of a family/ a man or woman, each song is from those points of view and many more. I liked the idea that it's a title that has many different meanings to me and I also liked the idea of giving the album a name in the literal sense, so it has its own identity apart from me.”.

Niamh schreef niet alleen de bijzonder fraaie liedjes, maar arrangeerde ze tevens en mixte en produceerde Katherine samen met Imad Salhi and Jess Camilleri. Muziekbeleving is natuurlijk erg persoonlijk, maar bij mij komt haar wat hese stem heel erg binnen en bezorgt me geregeld kippenvel.

Veelal zijn de subtiel opgebouwde (indie) folk songs behoorlijk ingetogen, soms wat energieker zoals het reeds vrijgegeven Will I Change You. Niamh over dit liedje : “I loved arranging it and letting it burst from the seams at points. It brings together the loud and quiet moments of contemporary Scottish artists I really adore like Frightened Rabbit, Fatherson, Paolo Nutini & Rachel Sermanni.”.

Debuutalbum Katherine behoort in korte tijd tot mijn grote favorieten van 2023, hopelijk krijgt het de aandacht die het absoluut verdient.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Enige tijd geleden kreeg ik de vraag of ik interesse had om het album Permafrost van Parijzenaar Nesles te bespreken. Na één keer het reeds vrijgegeven Mes Forêts gehoord te hebben, kon ik die vraag volmondig met ja beantwoorden.

Permafrost verschijnt op kwaliteitslabel Microcultures, een label wat artiesten ook helpt bij de financiering van hun cd. Microcultures ontdekte ik toevallig twee jaar geleden bij de schitterende release No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments.

Sindsdien hou ik hun releases nauwgezet in de gaten. Onlangs brachten ze nog het eveneens fantastische Oh, Sealand van Oddfellow’s Casino uit. En nu mag het vierde album van chansonnier Nesles hieraan toegevoegd worden.

Een groot kenner van het chanson wil ik mijzelf niet noemen. Vroeger kreeg ik thuis Charles Aznavour met de paplepel ingegoten. Net als mijn vader werd ik een groot liefhebber van zijn muziek.

Verder was het maar vrij beperkt mijn liefde voor dit genre, dat veranderde enigszins met de komst van een nieuwe ster aan het firmament, Benjamin Biolay. Sinds zijn debuut in 2002 volg ik deze avontuurlijke chansonnier.

Het is dit avontuurlijke element, wat mij ook trekt in de muziek van Nesles. Het is een intelligente mix van elektronica en organische instrumenten. Daarnaast word ik geboeid door zijn aparte, vaak zachte, tegen fluisteren aan, zang.

Vooral de inkleuring van de liedjes door violen bevalt me goed. Tot mijn verbazing blijken die softwarematig tot stand te zijn gekomen. Thema’s van de liedjes zijn onder anderen mythologische hallucinaties en een creatief leven leiden zonder opofferingen.

Wat mij betreft heeft Biolay er een geduchte concurrent bij.

Nesles - Mes Forêts - YouTube

Het verhaal achter de liedjes van dit debuutalbum Diamonds & Demons is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Vanessa Rodrigues Gomes Hermesh werd vijfendertig jaar geleden geboren op het eiland Guernsey.

Haar ouders waren Portugese immigranten. Op dit conservatieve eiland werd Nessi met haar achtergrond in haar jeugd al spoedig een buitenbeentje; het zwarte schaap. Ze voelde zich buiten gesloten en de fragiele en gevoelige Nessi werd naarmate ze ouder werd steeds vaker depressief. Ze liep zelfs met zelfmoordplannen rond en begon zwaarmoedige gedichten te schrijven.

Ondertussen begon ze ook in een aantal, niet succesvolle bandjes te spelen. Rusteloos als ze was besloot ze in 2009 door Zuid-Amerika te trekken. In 2010 belandde ze uiteindelijk in Costa Rica in Midden-Amerika.

Eindelijk lachte daar het geluk haar toe. Ze ontmoette er haar huidige partner en manager Lino. Heel belangrijk was ook, dat ze het geestverruimende Ayahuasca leerde kennen. Het gebruik ervan is zeer populair in Zuid-Amerika, maar ook onder artiesten als Paul Simon en Sting. Het stelde haar in staat om de gedachten die door haar hoofd spookten over haar traumatische jeugd om te zetten in liedjes.

Haar relatie, Ayahuasca en haar liedjes werden haar diamonds, die haar in staat stelde om voorgoed af te rekenen met haar problemen uit haar jeugd, haar demons. Na drie jaar Costa Rica en een groot aantal liedjes in haar bagage begon ze over de hele wereld op te treden.

Begin 2015 startte ze een zeer succesvolle crowfunding campagne, die haar de gelegenheid gaven om Diamonds & Demons op te nemen met topmuzikanten als de vermaarde Russische klassieke violiste Viktoria Mullova en een avontuurlijke producer als Duncan Bridgeman (1 Giant Leap).

Interessant is ook dat de muzikanten verschillende achtergronden hebben, naast muzikanten uit de klassieke muziek, ook muzikanten uit de jazz-, indie- en folkhoek. Haar zoektocht heeft een bloedmooi album opgeleverd, waarop zowel invloeden uit de fado als wel uit de hedendaagse Britse pop, prog en folk te horen te zijn.

Ze beschikt over een bijzonder fraaie stem, zo zingt ze in het titelnummer samen met Sam Lee de sterren van de hemel. Persoonlijke favoriet is Falling Birds, maar ik kan me voorstellen dat ieder ander nummer een persoonlijke favoriet kan zijn, zo hoog is het niveau van de songs, waarop je niet snel uitgeluisterd zult raken.

Dat zo’n traumatische jeugd zulke prachtige muziek heeft opgeleverd, daar mogen wij als luisteraar heel blij mee zijn! Haar eindconclusie in afsluiter You Guided Me is positief:

“My pain has gone and your love is upon me
My lessons have been learnt for they have been hard
My inner strength has reformed my heavy heart
And I’m learning to trust you for all that you are
I’m where I need to be I’m one with my heart
So hold onto my hand and lead me the way
My mind cannot sway me
The music keeps me safe
So here I am
I am dancing with you
My pain has gone and your love is upon me
My brothers my sisters you shine like the stars
This journey together
It binds us through our hearts”

Nessi Gomes - All Related (Live) - YouTube

De eerste tweede albums van deze singer-songwriter uit Manchester waren onopgemerkt aan mij voorbijgegaan. Waarschijnlijk was Broken Flowers hetzelfde lot beschoren geweest als ik niet een maand geleden een promo had toegestuurd gekregen. Dat zou bijzonder jammer geweest zijn, want deze cd behoort tot de meest fraaie releases, die ik dit jaar hoorde.

Ik las veel vergelijkingen met Lee Hazlewood, zelf moest ik bij zijn zang direct denken aan Mark Lanegan en aan Colin Linden (Lee Harvey Osmond). Hij heeft een trage, aparte frasering. Instrumentaal gezien wordt hij vaak vergeleken met Ennio Morricone, een van zijn favoriete artiesten. Maar hij is nog meer beïnvloed door de filmmuziek van John Barry. Zijn werk heeft dus duidelijk een cinematografisch karakter.

Voor het schrijven van de songs koos hij deze keer voor een afwijkende werkmethode. Aangezien hij een grote hekel heeft aan de Engelse winters verliet hij in januari 2016 het koude Manchester en koos voor het warme India om daar inspiratie op te doen.

Hij bouwde daar een simpele opnamestudio en had ook de discipline om bij zonsopgang op te staan en direct te gaan componeren. Zijn nieuwe omgeving en het werken buiten zijn comfortzone leverde in een mum van tijd een twintigtal nieuwe composities op.

Met die demo’s op zak toog hij naar Wales om de songs verder te gaan uitwerken samen met zijn producer Mason Neely ( Lambchop/Edwyn Collins). Neely heeft een zeer belangrijke invloed gehad op het uiteindelijke eindresultaat. Niet alleen trommelde hij een aantal klassieke muzikanten op, maar schuwde hij ook het experiment niet.

Tijdens de opnames luisterde Cottee ter inspiratie veel naar Tom Waits’ Blue Valentine en Beck’s Sea Change. Naast eerder genoemde invloeden hoor ik ook af en toe in het uitgesponnen gitaarspel de invloed van Pink Floyd.

Een van de hoogtepunten van de plaat, Tired of Love, is zowel door Pink Floyd als door Mike Oldfield’s Tubular Bells geïnspireerd. Bijzonder in dit nummer is ook het geweldige samenspel tussen de strijkers en gitaar.

Tekstueel gezien ziet Cottee het zelf als een verslag van een roerige periode in zijn leven, dus de songs zijn erg persoonlijk. Vooral liefhebbers van rijkelijk georkestreerde muziek zullen Broken Flowers gaan omarmen. Volgens mij zal het album vanaf vrijdag in Nederland alleen te koop zijn bij De Konkurrent, het is nu al via hun webshop te bestellen.

De titel Madrid, het nieuwste album van singer-songwriter Nev Cottee, laat zich eenvoudig verklaren. Sinds enige tijd woont Nev in Madrid, doordat hij een Spaanse dame leerde kennen. De door Matt Carroll van Central Station Design gemaakte hoes is al een verhaal op zich. Op de hoes wordt “De Gitaarspeelster” van Johannes Vermeer afgebeeld, zij het hier geblinddoekt.

In 1974 werd het schilderij uit Kenwood House in Londen gestolen door leden van de IRA, die het schilderij dreigden te verbranden op St. Patrick's Day. Enkele maanden later leidde een anoniem telefoontje de politie naar het kerkhof van St Bartholomew's in Smithfield, Londen. Daar stond het schilderij verpakt in een avondkrant tegen het hek. Het is onbekend of er losgeld is betaald. Central Station Design maakte onder andere alle mooie hoezen van the Happy Mondays en Black Grape.

De verhuizing naar Madrid heeft Nev de nodige inspiratie opgeleverd. Hij houdt tot op zekere hoogte van de manier van leven in de Spaanse hoofdstad : . "I love the way life works here. It's organised chaos. Walking the neighbourhoods of Lavapiez and La Latina you begin to see how everything is perfectly balanced… how to eat, how to party and then how to relax! When it all gets too much I run away to the English countryside.”.

Het chaotische en hectische van die stad hoor je goed terug in het geweldige, instrumentale titelnummer. Madrid opent ook met een instrumentale compositie, het korte, enigszins mysterieuze en intrigerende Map to the Stars. Menigeen zal het reeds vrijgegeven Renunciate, langzaam voort meanderende, voorzien van de onweerstaanbare achtergrondvocalen van Caroline Sheenan, al kennen.

Af en toe klinkt natuurlijk weer de invloed van Lee Hazlewood in de instrumentatie van de songs door. Madrid werd dan al omschreven als “Lee Hazlewood fronting Spiritualized”. Over het algemeen zijn het vrij korte songs, enige echte uitschieter is het zeven minuten durende, wat Oosters aandoende Under the Skin. Favoriete tracks zijn de aanstekelijke nummers Johnny Ray, A Million Years en het liefdesliedje Angela, wat niet voor iemand in het bijzonder blijkt te zijn geschreven. Het album sluit in stijl af met het serene All’s Well That Ends Well.

Nev maakte al een viertal fraaie albums, Madrid is misschien wel zijn mooiste, voor mij in ieder geval zijn meest intrigerende en hopelijk wordt het eindelijk zijn doorbraak naar een groot publiek, hij verdient dat dubbel en dwars.

Zijn vorige album Broken Flowers was zijn tot dan toe meest donkere album, handelend over een op de klippen gelopen relatie. Geen gemakkelijk brok luistervoer, want geregeld wordt de luisteraar geconfronteerd met behoorlijk zwaarmoedige teksten. Muzikaal gezien doet het repertoire regelmatig psychedelisch aan en baadt het ook geregeld in weelderige orkestraties.

De opzet voor zijn vierde album River’s Edge was om een Neil Young album te maken. Tijdens het schrijven luisterde hij veel naar albums van Neil Young en vooral naar het onderschatte album Comes a Time.

Dat plan liet hij al gauw varen omdat ook andere invloeden zich opdrongen, waaronder Tom Waits. Diens album Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards mag hij graag draaien op de late avond.

De liedjes schreef hij voornamelijk zittend met zijn gitaar in zijn tuin met zingende vogels als achtergronddecor en een paar schreef hij op Majorca. Het geeft het album een pastoraal gevoel, vandaar ook de titel River’s Edge.

Maar hij koos ook de titel omdat het ook gezien kan worden als een toevluchtsoord, een plaats waar je graag vertoeft. Ondanks dat hij in Manchester woont voelt hij zich het prettigst tijdens zijn wandelingen door de natuur.

De eerste single Hello Stranger geeft niet het idee dat er veel gewijzigd is, omdat het in het verlengde ligt van voorganger Broken Flowers. De tweede single Roses spreekt dat tegen.

Het is een bijzonder duet met de mysterieuze, door Nico beïnvloedde Madrileense chanteuse Veronica, die Nev daar in een steegje zag optreden. Het betreft trouwens zijn eerste duet ooit en hopelijk niet het laatste met Veronica. De invloed van Tom Waits is goed hoorbaar in opener Nightingale.

Het album is zowel tekstueel als muzikaal lichter van toon, Nev zit duidelijk beter in zijn vel. Bovendien is de inkleuring van de zonder uitzondering ijzersterke liedjes nu veel soberder en dat bevalt me uitermate goed.

Het zou me niet verbazen als de komende opvolger in het verlengde van dit sobere album zal liggen, al weet je dat bij Nev nooit. River’s Edge is een prachtplaat.

De titel en het lezen van zijn biografie zette me volledig op het verkeerde been, want ik verwachtte namelijk dat Awareness, het solodebuut van Niall McGuigan zweverige New Agemuziek, richting ambient, zou bevatten. Niall is namelijk naast muzikant ook muziektherapeut.

Reeds vanaf zijn vijftiende is hij muzikaal actief. Die eerste groep heette Speedking, meer dan waarschijnlijk vernoemd naar het nummer Speed King van Deep Purple. De groep speelde hardrock en bestond tot 2012 en had een loyale aanhang in Ierland.

Vervolgens speelde Niall tenorsax in de soul- en funkband The Trampz. Daarnaast maakt hij sinds 2011 deel uit van de reggaegroep The Brown Notes, waarin hij zowel zingt als tenorsax speelt.

Sinds het opheffen van Speedking werkte hij in alle rust aan zijn solodebuut. Hij vroeg onder anderen zijn oude bandleden van Speedking om de nummers in te spelen. Gerry Black Jr, Paul McCabe & Ronan Morgan laten duidelijk horen allround muzikanten te zijn.

Vooral Gerry Black excelleert regelmatig op (slide)gitaar, soms rootsy, soms bluesy. En in The Stronger the Tree the Deeper the Roots doet het gitaarspel me denken aan Al Stewart ten tijde van Year of the Cat. Door de veelzijdige muzikale achtergrond van Niall tapt hij muzikaal uit diverse vaatjes; folk, rock, reggae tot aan Khoomii (Mongoolse keelzang).

De liedjes, die hij de afgelopen zes jaar schreef gaan over reizen, ontwikkeling en zelfontdekking. Niall beschikt over een krachtige stem, maar is ook nog soulvol. Het best tot zijn recht komt zijn stem als hij ingetogen zingt, zoals in Staring at the Moon, een van de fraaiste nummers op Awareness.

Er is ook ruimte voor experiment in Yarrow. Naast eigen nummers twee Mongoolse traditionals, vooral Altai Magtaal is goed in het gehoor liggend, zelfs aanstekelijk. Niall produceerde het album op voortreffelijke wijze zelf, geassisteerd door Ben Reel. Ben en Niall kennen elkaar overigens al sinds 1999, Speedking’s allereerste optreden was namelijk op Ben’s bruiloft dat jaar.

De nummers duren gemiddeld vijf minuten, waardoor de totale speelduur ruim een uur is. Maar dat is totaal geen bezwaar, het is een heerlijk, relaxt, in eigenbeheer uitgebracht album, waar je erg gemakkelijk naar teruggrijpt.

Niall Mc Guigan - Staring at the moon (Acoustic version) - YouTube
Niall Mc Guigan - Warrior Soul (Acoustic version) - YouTube
Niall Mc Guigan - Stillness (Acoustic version) - YouTube
Niall Mc Guigan - The Bigger Picture (Acoustic version) - YouTube

Niamh (spreek uit als nief) Boadle is een uit St. Annes, Lancashire afkomstige multi-instrumentalist en traditionele zangeres en Ierse stepdancer. Haar voorliefde voor de Ierse stepdance en traditionele muziek kreeg ze mee van haar vader. Ze studeert folk en traditionele muziek aan Newcastle University.

Sinds 2008 bouwt ze aan een solocarrière. Daarnaast speelt ze in Trí, Gerry McNeice Orchestra en het damestrio Chloe’s Passion. Haar solo repertoire bestaat voornamelijk uit Ierse en Engelse traditionals en daarnaast eigen werk. Maid On The Shore is haar tweede cd.

Opener Forget-me-not is een mooi ritmisch zelf geschreven nummer. De tekst is gebaseerd op een krantenartikel in The Preston Chronicle over een tragisch aflopende liefdesaffaire. Haar gitaarspel verraadt duidelijk de invloed van John Martyn.

Ook van eigen hand is het jazzy Bill’s Missed the Last Boat Back, wederom met heerlijk gitaarwerk. Op Maid On The Shore zijn drie a capella vertolkte traditionals te vinden. Dark Inishowen leerde ze van Mary Dillon. The Flower of Finae werd bekend in de schitterende versie van Niamh Parsons, echter die versie is maar gedeeltelijk a capella.

Boys of Mullaghbawn werd vooral bekend door de versie van Christy Moore. Creggan White Hare leerde ze net als The Flower of Finae van Karan Casey in de korte periode dat ze op the Irish World Academy of Music and Dance in Limerick studeerde.

De traditional Green Bushes kwam ze op het spoor dank zij haar zus.Het samenspel van gitaar en viool is hier buitengewoon mooi. Haar zang is ook af en toe een stuk krachtiger. Haar zang komt het best tot zijn recht in het ingetogen The Only Life Gloria Knows, een nummer van de Ierse singer-songwriter Anthony John Clarke.

De enige compositie waar ze viool speelt, is in het instrumentale Ice on the Water. Overigens speelt ze ook nog bodhran en fluit op de cd. De weemoedige fluit maakt I’m a Fading Day By Day tot een van mijn favorieten. Daartoe kan absoluut ook Roll You Sweet Rain, geschreven door de Australische dichteres en zangeres Kate Fagan, toe gerekend worden.

Hét hoogtepunt vormt het zelfgeschreven Red Dust Road. Geschreven tijdens een rondreis samen met haar zus door New South Wales in Australië. Het heeft een duidelijke boodschap, het handelt over de overheersing van de Aboriginals door de blanken 250 jaar geleden. Afsluiter vormt een fraaie, intense vertolking van het titelnummer, vooral bekend geworden in de versie van Martin Carthy.

Maid On The Shore laat een zeer talentvol vertolkster van traditioneel repertoire horen, maar herbergt nog meer een toekomstig vertolkster van eigen composities.

Mijn moeder kocht nooit gele bloemen, volgens haar was geel de kleur van de haat. In de westerse Middeleeuwen werd geel reeds als zodanig gezien. Of singer-songwriter Niamh Bury hetzelfde bedoelde met de titel van haar schitterende debuutalbum Yellow Roses weet ik niet. Niamh Bury komt uit Dublin, waar ze werkt bij Book Upstairs, de oudste onafhankelijke boekenzaak daar. Dublin kan tegenwoordig misschien wel gezien worden als de hoofdstad van de wereld van moderne folk. Het debuutalbum van Niamh bevestigt mijns inziens die bewering.

De liedjes op Yellow Roses worden zonder uitzondering gevarieerd en fraai ingekleurd. Daarnaast bezorgt haar licht hese stem mij geregeld de nodige kippenvel. Het album verschijnt op het Dublinse label Claddagh Records, dat al sinds 1959 bestaat. Tegenwoordig richt het zich meer op modernere folkacts als Mick Flannery en ØXN. Binnenkort verschijnt daar het langverwachte debuutalbum van Lemoncello. Hopelijk komt Niamh een keer naar Nederland, ze zou bijvoorbeeld niet misstaan op een podium als dat van Guo-concerten. Voor een uitgebreidere recensie verwijs ik graag naar deze van Erwin Zijleman van het populaire blog “Krenten uit de pop”. Yellow Roses is een wonderschoon debuutalbum dat bij mij diep onder de huid kruipt.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Af en toe door het overzicht op MusicMeter van de komende releases doorbladeren loont. In deze lijst komen ook albums voor die niet te vinden zijn in de grote database van distributeurs. Gelukkig had de zeer actieve forumgebruiker musicfriek het album Tides van Niamh Dunne toegevoegd. Dit in eigen beheer uitgebrachte album had ik anders meer dan waarschijnlijk gemist.

Zangeres en violiste Niamh Dunne uit county Limerick is sinds 2005 de frontvrouw van de folkgroep Beoga. Deze groep werkte in 2016 mee aan het album Divide van de zeer populaire Ed Sheeran. Haar fraaie solodebuut Portraits verscheen negen jaar geleden. Dit album leerde ik kennen dankzij Hans Jansen, die er toen een recensie over schreef voor zijn helaas ter ziele gegane blog Folk Lantern.

Opener Roads of Old Tralee lijkt een oeroude traditional, maar is een fraai, door Niamh zelf geschreven duet met Joshua Burnside. In de titelsong Tides zingt ze een duet met Karan Casey. Vijf van de vaak ingetogen liedjes componeerde ze zelf, twee met geluidstechnici en producers Seán Óg Graham en Michael Keeney en overige vier met Graham. Graham is naast drummer Liam Bradley bandlid van Beoga.

De single The Raven is gebaseerd op de traditionele Ierse manier van zingen en het begin is geïnspireerd door de Keltische mythologie en folklore. Het vertelt losjes het verhaal van The Morrigan en Cu Chulainn. De Morrigan is de Keltische godin van de oorlog, een drievoudige godin, ook de koningin van de dood en het lot. Ze is een gedaanteveranderaar en neemt hier de vorm aan van een Raaf die Cu Chulainn uiteindelijk waarschuwt dat hij in de strijd zal worden gedood. De krijger let niet op, en wanneer de Morrigan van gedaante verandert in een oude vrouw en zijn wapenrusting in de zee wast, is zijn lot bezegeld.

Het uitstekend geproduceerde Tides is een modern Iers folkalbum van een zangeres met een stem voorzien van een onweerstaanbaar hees randje. Hopelijk hoeven we niet weer negen jaar te wachten op een volgend album.

Uitgaande van het feit dat Gabrielle Drake het bij het rechte einde heeft in haar boek “Remembered for a while”, is het vandaag precies vijftig jaar geleden dat Nick Drake’s debuutalbum Five Leaves Left verscheen.

Een release die toen amper aandacht kreeg en verscheen in een beperkte oplage van slechts vierduizend exemplaren. Op het allerlaatste moment werd besloten om de volgorde te veranderen, de b-kant van de lp werd de a-kant. Overigens was men al begonnen met het fabriceren van cassettebandjes, die nu een waar collector’s item vormen.

Over volgorde gesproken, zelf leerde ik zijn albums halverwege jaren zeventig in omgekeerde chronologische volgorde per toeval kennen. In die jaren luisterde ik naast progrock en rock ook veel naar singer-songwriters, waaronder John Martyn. Diens album Solid Air, waarvan het titelnummer over Nick Drake gaat, bracht mij op het spoor.

De titel Five Leaves Left is ontleend aan het vloeipapier van Rizla (en Mascotte), waarbij de roker gewaarschuwd werd op het einde van het pakje, dat men dringend toe was aan een nieuw.

De opnames begonnen in juli 1968 in de achtsporenstudio Sound Techniques in Chelsea, Londen en namen een heel jaar in beslag. Producer van dienst was Joe Boyd, die toen al succes geboekt had met debuutsingle Arnold Layne van Pink Floyd.

De strijkers spelen een belangrijke rol, oorspronkelijk zou de arrangeur van Apple, Richard Hewson, dat voor zijn rekening nemen. De eigenzinnige Drake koos echter voor Robert Kirby, een goede vriend uit Cambridge, zonder noemenswaardige ervaring op het gebied van arrangeren. Het bleek echter een gouden greep.

Zelfs na vijftig jaar doen zijn teksten vaak mysterieus en ondoorgrondelijk aan. Met name op het eind van zijn leven kreeg niemand echt hoogte wat er precies in zijn hoofd afspeelde. Overigens had Drake een zeer normale jeugd in een middenklasse gezin.

Zijn stem vind ik niet bijzonder in tegenstelling tot zijn gitaarspel. Drake was een buitengewoon goed gitarist, die praktisch alle opnames in een take opnam. Grotere bekendheid kreeg Drake dankzij het nummer Pink Moon, wat in 1999 gebruikt werd voor een Volkswagenreclame. In 2001 stond datzelfde nummer op de cd, die men toen bij aankoop van een Volkswagen kreeg.

Anno 2019 is zijn bekendheid nog steeds groeiende en dat is meer dan terecht, want zijn muziek is tijdloos.

7 juli verschijnt het tribute album The Endless Coloured Ways : The Songs of Nick Drake, wat ongetwijfeld een hernieuwde belangstelling voor de betreurde Engelse singer-songwriter zal opleveren. Misschien voor Island Records of Hannibal Records een reden om ter gelegenheid van het vijfenzeventigste geboortejaar van Drake de compilatiebox Fruit Tree opnieuw uit te geven.

Nadat mijn reguliere drie albums van Drake begin jaren tachtig versleten waren schafte ik Fruit Tree bij mijn favoriete platenzaak in die tijd, Bullit, aan. Hoogstwaarschijnlijk had de toenmalige eigenaar Guus Otto de box verkeerd geprijsd, want ik betaalde er omgerekend in Euro’s slechts 16,19 voor, een koopje. Het bevatte de drie reguliere albums van Drake, aangevuld met vier extra, niet eerder verschenen nummers. Naast de teksten bevat het begeleidend boekwerk de nodige mooie foto’s en achtergrondinformatie.

Overigens kreeg de muziek van Drake pas echt belangstelling, nadat Volkswagen zijn nummer Pink Moon voor een reclame gebruikte. Intussen is zijn tijdloze muziek gelukkig allang niet obscuur meer. Op 5 augustus 1986 werd Fruit Tree heruitgegeven op Hannibal Records met naast zijn drie reguliere albums ook nog het postuum verschenen Time of No Reply. Volgens mij dateert de laatste heruitgave uit 2007, die alleen nog tegen woekerprijzen tweedehands te vinden is.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

“My clothes are black
My shoes they clack
I wear my hat
Like those country men have”

Dit zijn de openingsregels van de opener van het langverwachte debuutalbum Ain’t No Hollywood Girl van de pas negentienjarige Ossendrechtse singer-songwriter Nienke Dingemans. Een album waar ze anderhalf jaar keihard aan heeft gewerkt met haar “3JS”, de door de wol geverfde muzikanten Jan Verbijnen, Joost Verbraak en Joris Verbogt. Zoals al blijkt uit de openingsregels is Nienke op het nieuwe album wat meer de countryhoek opgetrokken. Waar Nienke vroeger vooral naar Beth Hart en oude blues giganten luisterde, vind ze nu ook Chris Stapleton en Larkin Poe geweldig.

De liefde voor muziek begon bij Nienke trouwens al vroeg, op twaalfjarige leeftijd maakte ze op zaterdagmorgen met twee familievrienden reeds muziek. Op haar zestiende werd ze door Bart Kamp en Richard van Bergen uitgenodigd voor de jaarlijkse Fat Tuesday Party in Dongen, waar ze het podium deelde met andere talentvolle muzikanten. Ook begon ze mee te doen aan de maandelijkse jamsessies in Gebouw-T in Bergen op Zoom. Eind december 2021 verscheen haar prachtige mini-album Devil on My Shoulder. Het kreeg, zonder uitzondering, lovende recensies.

Ain’t No Hollywood Girl is een album waarop Nienke andermaal put uit diverse rootsgenres. Na een keer luisteren was ik volledig overdonderd door de vorderingen die Nienke zowel als zangeres en als liedjesschrijver gemaakt heeft. Die vorderingen op het gebied van zang heeft ze mede te danken aan haar drie zangleraren op het Rotterdams conservatorium.

Over de autobiografische titelsong zei Nienke in het artikel met Willem Jongeneelen een paar dagen geleden het volgende : “Het thema loopt als een rode draad door het album. Niet iedereen is hetzelfde en past in het plaatje dat de maatschappij hen oplegt. De song gaat over een buitenbeentje. Maar wel een die daar trots op is.”. Hetzelfde thema is van toepassing op Thelma & Louise, geïnspireerd op de gelijknamige film.

Naast dat ze put uit blues, americana, country, jazz en soul is er plaats voor een schitterende met strijkers opgesierde song als Place I Call Home, een song die Jan en Joost absoluut op het album wilde hebben en gelukkig maar. Een persoonlijk liedje, wat vooral gaat over haar overgang van de middelbare school naar het conservatorium, het vertrek van een dorp naar een grote stad. De piepjonge strijkers die hier te horen zijn, Sarah Verhulst (viool), Marc Hornes (viool) en Scarlett Waakop Reijers (cello), zijn medestudenten van het Rotterdams conservatorium én studenten van Joost daar. De bugelpartij van Joost in het dik kippenvel bezorgende liedje is trouwens niet te versmaden.

Deze song wordt trouwens gevolgd, door het stevige Thelma & Louise, door Nienke een song met ballen genoemd. Jan, Joost en Joris hebben samen met Nienke de ijzersterke songs bijzonder fraai ingekleurd. Nienke’s talent bleef ook in artiestenkringen niet onopgemerkt. Intussen toert ze met Jack Poels’ Nevenproject langs de grotere podia in Nederland. Morgen is echter de albumreleaseshow op haar vertrouwde podium van Gebouw-T, waarvoor volgens mij nog kaarten zijn. Hopelijk wordt het een volle bak, want Ain’t No Hollywood Girl is een indrukwekkend en gevarieerd album, van misschien wel het grootste talent wat we in Nederland op rootsgebied hebben.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Pas net zeventien is singer-songwriter Nienke Dingemans uit Ossendrecht. Toch heeft ze al op menig podium de nodige ervaring opgedaan, zowel solo maar ook als frontvrouw van de blues band Mindblow. Ze beschikt reeds over een imponerende stem en schrijft ook al haar eigen songs.

Haar grote talent bleef dan ook niet onopgemerkt voor rasmuzikanten Jan van Bijnen en Joost Verbraak, allebei multi-instrumentalisten en met bakken ervaring. Van hen samen recenseerde ik in het verleden trouwens Endless Road en van Jan dit jaar Modest Man. Maar ook Simon Keijzer besteedde eerder dit jaar in zijn podcast aandacht aan dit Ossendrechtse talent en was ook danig onder de indruk.

Jan en Joost produceerden samen de debuutep Devil on My Shoulder met zes eigen composities van Nienke. Nienke heeft vooral een voorliefde voor muziek uit een grijs verleden, waaronder bijvoorbeeld Nina Simone. Ze wordt voornamelijk gezien als een blues muzikant, maar voelt zich ook senang in soul, country en jazz.

Opener Why the Caged Birds Sings bezit een onderhuidse spanning en de begeleiding is hier sober, alleen drums, bas, elektrische en resonator gitaar. Vooral de resonator gitaar is bij Jan in zeer vertrouwde handen. Minder sober, maar wel aanstekelijk en voorzien van een stompend ritme is Heartache Train met Reyer Zwart op contrabas.

Zo’n beetje het eerste lied wat Nienke schreef is het fraaie blues/swampnummer Tennessee River, het verscheen reeds op single. De rivier staat hier voor de metafoor de hoop om je doelen te bereiken, en vooral de weg die je moet afleggen om die doelen te bereiken. De teksten van Nienke zijn al verrassend volwassen en haar Engelse uitspraak is uitstekend, dat is mede te danken aan de extra lessen Cambridge Engels, die ze op het VWO in Bergen op Zoom krijgt. Tennessee River wordt trouwens opgesierd door de sax van Arend Bouwmeester, vooral bekend van zijn samenwerking met Ralph de Jongh.

Met Jan en Joost aan boord is een uitstapje naar New Orléans eigenlijk onvermijdelijk. Het resultaat is het swingende Love Labours Love met Nienke zelf op piano. Joost tilt hier met zijn sousafoon-, trompet- en trombonebijdrages het nummer naar een nog hoger niveau. Vrij sober is het meest bluesy nummer op het album, Mississippi Road Blues, waarop Nienke zelf ook op elektrische gitaar te horen is.

Afsluiter en titelnummer Devil on My Shoulder is een van de hoogtepunten van dit debuut. Hier etaleert Nienke haar soulvolle kant van haar stem. Persoonlijk vind ik hier haar stem het best tot zijn recht komen. Naast eerder genoemde gastmuzikanten zijn verder Joris en Sanne Verbogt (Joost’s partner) op bas te horen. Mede dankzij de voortreffelijke productie van Jan en Joost is Devil on My Shoulder een indrukwekkend debuut van de prille singer-songwriter Nienke Dingemans geworden. Een uiterst talentvolle jongedame, die ik met grote interesse zal gaan volgen.

Het album is eventueel rechtstreeks via e-mail bij Nienke te bestellen : [email protected] . Aanstaande maandag (20-12), zal trouwens een interview te lezen zijn in BN/De Stem met Willem Jongeneelen (Oor).

Half juli werd ik op een besloten forum van fanatieke muziekliefhebbers geattendeerd op de wonderschone EP Side A ~ Our Garden van de Amsterdamse zangeres Nina June. Sindsdien schalt deze EP zeer frequent bij mij door de huiskamer. Het is muziek die zeer snel onder de huid kruipt, met als bonus de fraaie zang van Nina, vooral in Rainbow Ashes komt die prachtige, warme stem tot zijn recht.

Vandaag verschijnt haar vierde volwaardige album Meet Me on The Edge of Our Ruin, waarop alle vijf tracks van de EP terug te vinden zijn. Overigens debuteerde Nina reeds in 2008 met Little Dreams als folk/jazz zangeres en ging vervolgens op de twee opvolgers naarstig op zoek naar een eigen, volwassen geluid, dat ze nu volledig gevonden lijkt te hebben.

Slechts twee songs zijn nog niet eerder op single of EP verschenen, I Call Love In en Beneath the Surface. Voor dit album trok ze Duncan Mills (Florence + The Machine, The Vaccines, Jake Bugg, James Murphy) aan als producer, een gouden greep. Voor een groot deel vond de samenwerking in Londen plaats en was er direct een duidelijke chemie tussen de twee. Helaas door de Coronapandemie werd de samenwerking verder op afstand vervolgd.

Naast enkele aanstekelijke, meezingbare nummers vooral prachtige, meeslepende, met strijkers opgesierde nummers. De stem van Nina is echter de kers op de taart en zal maar zeer weinig luisteraars onberoerd laten. Meet Me on The Edge of Our Ruin behoort zonder meer tot de aller-fraaiste releases van 2021. Volgende maand en volgend jaar hoopt Nina zowel in Nederland en in het buitenland de nodige concerten te geven. Die zullen echter rond mei onderbroken worden, vanwege het heugelijke feit dat ze moeder gaat worden.

Maar uit huize June komt volgend jaar trouwens nog meer heugelijk nieuws, want haar partner Frank DeLange zal dan zijn tweede album gaan uitbrengen. Het vorig jaar verschenen debuutalbum Images van deze neo-romantische pianist is een aanrader, zeker voor muziekliefhebbers die net als ik de preludes van Chopin hoog in het vaandel hebben staan.

Nina June live :

02-12 AMSTERDAM : Melkweg
03-12 ROTTERDAM : De Doelen
11-12 DEN BOSCH Willem Twee – Toonzaal
12-12 ZWOLLE : Hedon
05-02UTRECHT : TivoliVredenburg

Anno 2021 is Nina June (36) een doorgewinterde zangeres . Woonachtig in Amsterdam, maar geboren en getogen in Castricum, nabij de zee. Haar moeder luisterde naar zangeressen als Tracy Chapman, Eva Cassidy en Annie Lennox. Van haar vader kreeg ze de voorliefde voor The Beatles, Fleetwood Mac en Crosby, Stills, Nash & Young mee. Op haar zeventiende verliet ze het ouderlijk huis om te gaan studeren aan de Rockacademie in Tilburg. In 2008 verscheen haar debuutalbum Little Dreams, gevuld met folk en jazz. Een jaar later probeerde ze het in het Nederlands met de fraaie single Wonderwater, wat helaas geen vervolg kreeg. Het balletje begon pas echt te rollen na de release van haar tweede album The World Awaits. Ze werd gevraagd voor grote festivals en voormalig DWDD presentator Matthijs van Nieuwkerk noemde haar de nieuwe Dusty Springfield. Ze was echter volgens eigen zeggen nog niet klaar voor het grote werk en kon de verwachtingen niet waar maken. Ze was bovendien nog naarstig op zoek naar haar identiteit. Ook vond ze haar liedjes te meisjesachtig en te oppervlakkig en besloot ze ook niet meer live te spelen. Op zoek naar inspiratie besloot ze om een duizend kilometer lange pelgrimstocht naar het Spaanse Santiago de Compostella te maken. Het resultaat werd uiteindelijk het succesvolle Bon Voyage, een popalbum met elektronica. De single For Love werd meer dan 2 miljoen keer gestreamd. Met haar nieuwe EP Side A ~ Our Garden lijkt weer een nieuwe fase in haar carrière aan te breken, want de zangeres trakteert ons op prachtige, melancholische, met strijkers gearrangeerde muziek (Red Limo String Quartet). In het vijftal liedjes komt haar uitzonderlijk fraaie stem nog beter tot zijn recht. Hopelijk ontwikkeld ze zich verder op de nu ingeslagen weg, want Side A ~ Our Garden is wonderschoon.

Nina June live :

17-07 AMSTERDAM : Vondelpark openluchttheater
14-08 LAREN : Mañana Mañana Festival
02-12 AMSTERDAM : Melkweg
03-12 ROTTERDAM : De Doelen
11-12 DEN BOSCH : Willem II Toonzaal
12-12 ZWOLLE : Hedon
05-02 UTRECHT : TivoliVredenburg

Het officiële debuutalbum Hummingbird van Nina Lynn Woerden behoorde twee jaar terug tot mijn favoriete albums van dat jaar. Niet alleen bij mij, maar ook bij mijn collega’s van de EuroAmericana Chart, waar het album tot de eerste plaats reikte. Een belangrijke rol in de populariteit speelde en speelt Pieter Groeneveld. Niet alleen stelde Pieter haar in staat de democd Imaganitions op te nemen, maar ook om haar in de Oude Veiling in Aalsmeer de voorprogramma’s te laten verzorgen van Tim en Jackson Grimm, Hugh Moffat en Molly Tuttle. Dankzij een succesvolle crowd funding werd het voor Nina mogelijk om Hummingbird op te nemen met producer Janos Koolen in diens studio in Doornenburg. Niet alleen speelde Koolen meer dan tien instrumenten, maar bleek er ook een grote synergie tussen de twee te zijn.

Was op het debuut nog plaats voor de traditional A Bold Young Farmer nu bestaat opvolger A Taste of the Wild uitsluitend uit originele composities, die Nina ofwel alleen schreef of samen met anderen. Ook deze keer vonden de opnames in Doornenburg plaats met Janos Koolen als producer. Meteen bij de inventieve, spannend opgebouwde opener Glistening schoot ik naar het puntje van mijn stoel. Het accordeonspel van Onno Kuipers geeft nummer niet alleen een duidelijk folktintje, maar is het instrument ook een verrijking van de muziek. Net als de opener schreef Nina met producer Koolen het uptempo The Wolf.

Het meer ingetogen samen met Arthur Bont geschreven If You Were an Ocean associeerde ik meteen met singer-songwriter Beth Nielsen Chapman. Een glimlach op het gezicht tovert het zelfgeschreven titelnummer. Kippenvel bezorgt me het ingetogen Barefoot, waarin ze heel subtiel speelt met dynamiek. Dit soort nummers hoor ik haar het liefste zingen. Er zijn trouwens maar weinig zangeressen, die me zo kunnen raken als Nina.

Het met Lucas Beukers geschreven Growing Pains is het meest stevige nummer op het album. De achtergrondvocalen worden hier verzorgd door Koolen’s Steam Power collega Fay Lovsky, die vooral in Nederland bekend werd door een van de mooiste Kerstliedjes ooit, Christmas Was a Friend of Mine. Ook verrassend is Nina’s samenwerking met de Limburgse singer-songwriter Gé Reinders. Met hem schreef ze Each Woman.

De inventieve achtergrondzang in Wonder in Her Eyes lijkt me bedacht door Lovsky. De meest indringende song is het alleen geschreven From the Bones, met name het gitaar- en toetsenspel brengen het nummer naar een nog hoger niveau. Of het zelfgeschreven Harvest Moon een verwijzing is naar het Neil Young album/song weet ik niet. Een waardige afsluiter vormt het ingetogen Outro. Er zijn drie hoofdthema's op A Taste Of The Wild: emoties in al hun vormen, de relatie tussen mens en natuur, en femininiteit.

Het album is ten opzichte van de al prachtige voorganger weer een duidelijke stap voorwaarts, het album heeft meer emotionele diepte en de synergie tussen de muzikanten is nog groter. Vandaag zal Nina in het Vestzaktheater in Bergen op zoom te zien zijn op het spiksplinternieuwe Flat Mountain Folk & Roots Festival, samen met andere Nederlandse coryfeeën als Dieter van der Westen band, Gitta de Ridder, Johnny, Lewin, The Lasses & Kathryn Claire en Tip Jar. Fijn dat Bergen op Zoom weer een festival kent, want het is alweer zo’n twintig jaar geleden dat het gerenommeerde Irish Folkfestival daar ter ziele ging.

NinaLynn live :

26-03 BERGEN OP ZOOM : Flat Mountain Folk & Roots Festival (Met band)
02-04 HAARLEM : De Waag (Samen met Lucas Beukers)
07-04 WINTERSWIJK : Ankomm’n (Samen met Lucas Beukers)
08-04 VENLO : Theater de Garage (Met band)
23-04 HEEMSKERK : Theater de Cirkel (Met band)
28-04 UTRECHT : Azotod (Met band)

Al op vroege leeftijd was zingen voor Nina Woerden een favoriete bezigheid. Het was toen eigenlijk al duidelijk dat een carrière als zangeres onvermijdelijk zou worden. Haar voorkeur voor Americana ontstond nadat haar hart sneller begon te kloppen door de muziek van Taylor Swift. Zij was degene die haar inspireerde om zelf gitaar te gaan spelen en liedjes te gaan schrijven. Andere grote voorbeelden in die begintijd werden de Dixie Chicks, Alison Krauss en Kacey Mudgraves.

Haar carrière begon eind 2018 serieuze vormen aan te nemen nadat ze per toeval Pieter Groeneveld ontmoette. Kort erna, begin 2019, doken ze samen de studio in om een demo cd getiteld Imaginations op te nemen. Vooral voor Pieter had deze puur en sober opgenomen cd een emotioneel tintje, omdat Nina de gitaar gebruikte van zijn veel te vroeg overleden vrouw Liz Meyer, die grote faam bereikte in bluegrass kringen. Nina’s grote muzikale kwaliteiten druipen zelfs in deze sobere setting van de opnames af. Luister bijvoorbeeld maar eens naar haar kippenvel bezorgende cover van Ghost In This House van Alison Krauss.

Dankzij Pieter mocht zij in hetzelfde jaar in de Oude Veiling in Aalsmeer de voorprogramma’s verzorgen van Tim en Jackson Grimm, Hugh Moffat en Molly Tuttle. Begin 2020 studeerde ze af aan de Universiteit van Amsterdam met een bachelor in Politics, Psychology, Law and Economics. Hierna was het de bedoeling om een half jaar te gaan reizen, echter Corona gooide roet in haar eten. Dat maakte echter de tijd vrij om nieuwe liedjes te gaan schrijven en een geslaagde crowdfunding via Voordekunst te starten.

Deze financiële injectie stelde haar in staat om met Janos Koolen en een aantal rasmuzikanten haar debuutalbum Hummingbird op te nemen. Die opnames vonden plaats in de studio van Koolen in Doornenburg, rustiek gelegen aan de Waal. Hier gingen onder andere The Lasses met hun fraaie album Undone haar vooraf. Koolen blijkt een gouden greep want er ontstond synergie tussen beiden, maar ook met de andere fantastische begeleiders.

Hummingbird bevat negen eigen composities en een cover. Via de uitvoering van Eva Cassidy leerde Nina de traditional A Bold Young Farmer kennen. Ze voorzag het van een eigen arrangement en blijkt op haar lijf geschreven. Het bezorgt mij iedere keer weer kippenvel. Ze blijkt niet voor een gat te vangen, zo is bijvoorbeeld het vrolijke Grandma & I jazzy, met een glansrol voor de klarinet van Koolen. Hij bespeelt trouwens nog meer dan tien andere instrumenten.

Het geluid van het gitaarspel associeer ik af en toe met de nodige weemoed met dat van de eerste albums van Fairport Convention. Hoogtepunt van het album vormt voor mij het heel hard binnenkomende Ways to Wander mede door het fraaie, ingetogen vioolspel van Joost van Es. Vader Rob en zus Sophie verzorgen enkele keren de achtergrondzang. Stralende middelpunt van de liedjes is de mooie, diep rakende zang van Nina. Ze blijkt een geboren zangeres, die met Hummingbird een overrompelend en beklijvend debuut aflevert.

Talenten zoals zij zijn schaars, heel schaars. Hopelijk kan ze snel uitvliegen over de bekende Nederlandse podia, en verdient het ook om tot ver buiten onze landsgrenzen bekend te worden.