Afgelopen vrijdag schonk ik op mijn blog aandacht aan het album How Long Do You Think It's Gonna Last? van Big Red Machine, het interessante project van Aaron Dessner (The National) en Justin Vernon (Bon Iver). Ze gaan hierop de samenwerking aan met een groot aantal internationaal bekende zangers en zangeressen. Voor het debuutalbum La Belle Époque, Volume 1 deed Danny van Tiggele (o.a. Mister and Mississippi & TOUSCH) hetzelfde, in dit geval met een groot aantal gerenommeerde Nederlandse zangers en zangeressen. Dit album heeft echter duidelijk mijn voorkeur. Het is een stuk gevarieerder en organischer. Het draait hier echt volledig om de liedjes. Danny koos een positieve naam voor het project La Belle Épogue. Het verwijst naar de periode van culturele, technologische en wetenschappelijke vooruitgang die plaatsvond tussen het einde van de negentiende eeuw en de eerste wereldoorlog. Het was de periode waarin de Europese cultuur (de Franse en Belgische in het bijzonder) floreerde; de geboorte van Art Nouveau/Jugendstil, de opening van de Eiffeltoren en het Moulin Rouge Cabaret, Haute Couture en de opkomst van de Parijse casino's en operahuizen. Er ontstond een bruisende scene van kunstenaars, dichters, muzikanten en andere artistieke figuren die samen creëerden. De promotiemachine voor het album trad reeds in april in werking met een persbericht en de eerste single Sanity, gezongen door Marien Dorleijn op een zelfgeschreven tekst. Alle vocalisten schreven zelf hun teksten en in een aantal gevallen schreven ze ook mee aan de muziek. Danny nodigde vocalisten uit die hij hogelijk waardeert en die allang voor uitnodiging in zijn platenkast prijkten. Het album opent en eindigt instrumentaal. Het is een bijzonder sterk album geworden, van een constant hoog niveau. Natuurlijk heb ik wel favorieten, zoals bijvoorbeeld Phase Out ,met heerlijk stevig gitaarspel van Pablo van de Poel, Another Day van Blaudzun en het redelijk ingetogen, kippenvel bezorgende Anyone’s Favorite Girl van Judy Blank. Ondanks haar nog steeds jeugdige leeftijd een van Neerlands beste zangeressen én songschrijvers. Aangename verrassing is de prachtige stem van de voor mij volledig onbekende Marrit van Brummelen. Uiteraard ontbreekt bij de gastvocalisten zijn goede maat Yorick van Norden niet. La Belle Époque, Volume 1 is een uitstekend bewijs dat Nederland wereldwijd meetelt op muzikaal gebied. Ik kijk nu al reikhalzend uit naar een vervolgalbum.

Twee jaar terug was het project La Belle Épogue van Danny van Tiggele (Mister and Mississippi, Tousch, Blaudzun) met debuutalbum Volume I meteen erg succesvol. Hierop ging hij de nodige samenwerkingen aan met veelal bekende namen uit de Nederlandse pop- en indiewereld, waaronder Blaudzun, Pablo van der Poel, Ruben Hein, Judy Blank, Anne Soldaat en Yorick van Norden. Vaak ook goede vrienden van hem. De tekst en melodie werd aangeleverd door degene die zong en in de meeste gevallen schreef Danny alleen de muziek.

Op Volume II kreeg Danny andermaal de hulp van niet de minsten ; Tessa Douwstra, Spike, Maxime Barlag, Camiel Meiresonne, Bertolf, Tim Knol & Cato van Dijck, Maurits Westerik, Robin Kester, Bent van Looy, Megan de Klerk, Anne Lieke Heusinkveld en Bas van Holt. Je hoort regelmatig invloeden uit de jaren zestig en zeventig, maar ook meer hedendaagse, zoals bijvoorbeeld de invloed van Wilco en Daryll-Ann.

Zo zou het bijzonder fraaie, door Maxime Barlag gezongen Wildflower uit de hoogtijdagen van Laurel Canyon kunnen dateren, die belangrijke zangeressen als Joni Mitchell en Judee Sill voortbracht. Niet zo vreemd dat Paul Bond hierop piano speelt, hij is net als ik een groot liefhebber van de muziek van Sill.

Danny is schijnbaar ook iemand die er altijd voor zijn vrienden is, als die door een moeilijke periode gaan, zoals in het geval van Maurits Westerik. Westerik over het ontstaan van het uptempo Back Where I Belong / Take It Slow : “Eerlijk is eerlijk: Danny belde mij in een moeilijke periode van mijn leven. Ik zat in een negatieve wending en moest ruimte maken en op zoek naar een weg. De helaasheid der dingen, een samenloop van omstandigheden die ruimte biedt voor een nieuw perspectief en uitdagende aanpak ten behoeve van een ieder.

In voor- en tegenspoed heb ik mijn tijd vol openheid gedeeld met Danny en gaf hij mij de kans zijn muzikale wereld te omarmen zijn prachtige song in te kleuren met mijn wel en wee op dat moment. Uiteindelijk is er weer licht aan het einde van de tunnel. Deze energie deel ik met Danny en is te horen op Back Where I Belong / Take it Slow”. De song werd geschreven tijdens een zomerse tuinsessie bij Danny in de tuin en is uiteindelijk opgenomen in Heirloom Studio & Mailmen Studio.

Hoogtepunt vormt voor mij I’ve Searched All of My Skies gezongen door indiefolk zangeres Anne Lieke Heusinkveld (AKA la loye). Zij speelt ook in de begeleidingsband van Pitou. Volume II is andermaal een gevarieerd album geworden met de crème de la crème van Nederlandse muziek en in een geval Belgische (Bent van Looy). Hopelijk volgt er een derde deel, misschien kan Danny dan eventueel Pitou vragen om mee te werken.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Volgens het persbericht heeft de band La Luz uit Los Angeles altijd een duidelijke visie gehad, maar ze hebben minder kaas gegeten hoe je een album aan de man dient te brengen. Misschien ben ik een zeurpiet, maar de informatie is nogal karig bij hun vierde album La Luz, alleen de titels van de composities worden vermeld. Aan gebrek aan ruimte kan het niet gelegen hebben. Er was voldoende ruimte om op zijn minst de credits te vermelden. Aan de binnenkant van het klaphoesje, waar nu “artwork” staat afgebeeld, dat de naam van hun label alle eer aan doet. Ook hadden ze informatie kwijt gekund op het extra beschermhoesje waarin de cd zit. La Luz is een damestrio bestaande uit gitarist en songwriter Shana Cleveland, bassist Lena Simon en toetsenist Alice Sandahl. Hun muziekstijl wordt bondig omschreven als surf noir, waaraan gelaagde vocalen worden toegevoegd. Ze worden beïnvloed door muziek uit lang vervlogen tijden. Allereerst door de surfmuziek van Dick Dale en Link Wray, maar bijvoorbeeld ook door The Ronettes (zang) en The B-52’s (orgel). Voor hun vierde album zochten veel inspiratie in de natuur. Ook verkennen ze aan de hand van geestverwant en producer Adrian Younge nieuwe wegen, wat zeker ook gelukt is. Younge komt eigenlijk uit een andere muziekhoek, hij werkt voornamelijk met hiphop-, soul- en jazzacts. Hetgeen een verfrissende manier van werken heeft opgeleverd. Het een dozijn composities bevattende La Luz werd opgenomen in de Linear Labs Studio in Los Angeles.

Reeds een gepokt en gemazelde zangeres is Lady Blackbird (aka Marley Munroe) afkomstig uit Los Angeles. Toch is Black Acid Soul pas haar overdonderende debuutalbum. Haar artiestennaam onttrok ze aan de song Blackbird van haar grootste voorbeeld Nina Simone. Simone schreef het in 1963 op het hoogtepunt van de strijd voor burgerrechten van Afro-Amerikanen. Blackbird was de eerste single die Lady Blackbird vorig jaar op 27 mei uitbracht. Het nummer blijkt nog steeds pijnlijk actueel te zijn, want het verscheen twee dagen na de geruchtmakende dood op George Floyd. Haar invloeden zijn overigens vrij divers. Van Billie Holiday, Gladys Knight, Tina Turner en Chaka Khan, tot aan Whitney Houston en Grace Jones. Laatstgenoemde ligt voor de hand want ze is net zo eigenzinnig en extravagant. Het album werd opgenomen in de legendarische Studio B (Prince’s Room) en voortreffelijk geproduceerd door Chris Seefried. Haar eigenzinnigheid blijkt uit de regelmatig niet voor de handliggende songkeuzes. Zoals bijvoorbeeld It’ll Never Happen Again van Tim Hardin, afkomstig van diens legendarische debuutalbum. En live coverde ze bijvoorbeeld ook al Tom Petty’s Angel Dream. Lady Blackbird beschikt over de gave om songs van anderen volledig naar zich toe te trekken. Ook legt ze vaak haar hele ziel en zaligheid in de vertolkingen. Maar ook in ingetogen songs als het schitterende Fix It komt haar veelzijdige stem volledig tot zijn recht. Overigens had ik bij dit liedje meteen associaties met het vroege werk van Laura Nyro. Ze wordt omringd door uitstekende begeleiders, die de songs sober en inventief inkleuren, waardoor haar stem nog beter tot zijn recht komt. Helaas zal het album alleen digitaal en op vinyl verkrijgbaar zijn. Het indrukwekkende Black Acid Soul behoort tot de meest relevante releases van 2021.

De eerste waardering voor haar derde album Willing sleepte de uiterst getalenteerde Lady Nade reeds in januari in de wacht. Afsluiter Ain’t One Thing werd genomineerd voor “Song of the year” op de UK Americana awards. Dat Willing een fantastisch album zou gaan worden bewezen reeds de singles Willing en You’re My Number One. Liedjes die me veel kippenvel bezorgen, Wildfire misschien nog wel meer. Lady Nade begon reeds op jeugdige leeftijd teksten te schrijven, nadat ze een familielid had verloren. Over dat familielid gaat het nummer Complicated. Thema’s vormen liefde, vriendschap en eenzaamheid, verpakt in eerlijke, directe teksten. Zo is Peace and Calm een liefdevol eerbetoon aan haar beschermende, wijze opa. Ze omschrijft zelf haar muziek als “eclectic Americana folk” verpakt in “Soothing words and melodies that nourish the mind and body - through life’s complicated tapestry”. En zo onderga ik haar muziek ook, als bijzonder troostrijk en helend. Lady Nade beschikt over een van de meest uitzonderlijke stemmen, die ik ken. Maar ze is ook een begenadigd songschrijver, liedjes als Willing, You’re My Number One en Wildfire kruipen diep onder de huid en raken navenant diep. Waarschijnlijk zullen met mij velen ingepakt worden door het hartwarmende Willing, niet minder dan een prachtplaat!

Misschien werd Nicole Wray te vroeg ontdekt. Vijftien jaar was ze toen in haar eigen woonkamer auditeerde voor Missy Elliott, zelf toen overigens ook pas drieëntwintig. Elliott herkende haar grote vocale kwaliteiten en gaf haar meteen een platencontract.

In 1998 verscheen onder haar eigen naam haar debuutalbum Make It Hot. Het titelnummer, een duet met Missy Elliott, leverde haar een gouden plaat op. In die tijd was ze nog erg onzeker en vond ze het niet prettig teksten te zingen, die niet door haar geschreven waren.

Haar tweede soloalbum Queen Alone, de titel is een knipoog naar het gelijknamige album van Carla Thomas, verscheen pas in 2016. In de tussentijd was er veel veranderd in haar leven, getrouwd, moeder geworden en levend voor haarzelf en haar gezin. Een album waarop ze in zee gaat met producer Leon Michels, een uitstekende keuze.

Die samenwerking wordt nog succesvoller gecontinueerd op haar nieuwste album Piece of Me. Het geluid is nog wat moderner geworden, nog steeds vormt R&B, met een stevige dosis soul de basis, maar de hiphop invloeden zijn toegenomen evenals de aanstekelijkheid van haar songs. Ook worden deze keer haar vocale kwaliteiten nog optimaler gebruikt. Tevens zijn de teksten nog persoonlijker geworden.

Het titelnummer verscheen reeds in 2019 succesvol op single en gaat over mensen in je leven die meer van je verlangen dan je van plan bent ze te willen geven. Het werd samen met b-kant Come On In ingezongen terwijl ze acht maanden zwanger was van haar dochter Melody, een belangrijke inspiratiebron voor haar. Het fraaie, wat afwijkende Melody, is een ode aan haar dochter, die erop te horen is. Onlangs verscheen het aanstekelijke Under the Sun op single.

Dankzij de uitmuntende productie van Michels worden de reeds uitstekende songs, naar een nog hoger niveau getild. Het over de ups en downs van het leven gaande Joy and Pain is trouwens geen cover van de bekende Maze klassieker, maar ook gewoon een eigen nummer. Een aantal nummers zijn reeds op haar Bandcamppagina te beluisteren.

Piece of Me is een bijzonder homogeen, verslavend en persoonlijk album van een zelfbewuste vrouw. Net als de voorganger reeds te bestellen in de webshop van De Konkurrent.

Radiomaker Marco Geene zal me ongetwijfeld eind 2015 de alternatieve singer-songwriter Lael Neale getipt hebben. Helaas ben ik er toen niet aan toegekomen om haar debuutalbum I’ll be your man te beluisteren. Lael bracht haar jeugd door op het platteland van Virginia. De laatste tien jaar woont ze in Los Angeles. In deze periode begon ze veel liedjes te componeren en tevens lokaal op te treden. Daarnaast werkte ze met talloze muzikanten en producers samen en maakte enige albums, die op het debuutalbum na, allemaal achter slot en grendel verdwenen. Ze raakte ook in de ban van poëzie en van de omnichord. Haar songteksten zijn in feite gewoon gedichten op literair niveau. Meestal vormen verlangen, sterfelijkheid en isolatie belangrijke thema’s. Begin 2019 kocht ze een omnichord en begon er veel mee te experimenteren. Het instrument heeft een sfeer bepalende rol gekregen op haar tweede album Acquainted with Night. Laele onderscheidt zich van andere zangeressen door haar herkenbare stem en opvallende frasering. De eerste twee singles van het album ; For No One For Now en Every Star Shivers in the Dark gingen vorig jaar de release vooraf. Bij de aankondiging van de release werd ook haar persoonlijke lijflied Blue Vein vrijgegeven. De bijbehorende video’s werden ook nog daar haarzelf geregisseerd. Ze blijkt trouwens over nog meer artistieke kwaliteiten te beschikken, want ze maakte de illustraties op de binnenkant van het klaphoesje van Horse van de Letse groep Holy Motors. Het is niet zo’n opvallende samenwerking als het misschien lijkt. Haar vriendin Xenia Owens is namelijk de manager van Holy Motors. Acquainted with Night zal naast digitaal ook op lp, cd en cassette verschijnen.

Aan het eind van de vorige eeuw bracht het toen nog piepjonge Kalmthoutse folktrio Laïs door dank zij een optreden op het Dranouter festival, waar ze met grote bewondering werden gadegeslagen door Emmylou Harris. De single ’t Smidje deed de rest.

Van hun debuutalbum Laïs werden meer dan 50.000 exemplaren verkocht, ongehoord veel voor een folk album. 7.000 daarvan vonden hun weg naar Frankrijk, doordat ze daar als support act van Sting optraden.

Hun groepsnaam is ontleend aan het Keltische woord voor stem. Het was hun hemelse zang, die toen vele harten veroverden, inclusief het mijne. De zang in opener Isabelle bezorgde me, na het een aantal jaren niet gehoord te hebben, direct weer kippenvel.

Op hun eerste albums bleven ze redelijk dicht bij de traditionele folk. Maar het experiment wordt zeker niet geschuwd in hun repertoire, zoals bijvoorbeeld Joskesong bewijst. Hun eerste twee albums Laïs en Dorothea zijn het best vertegenwoordigd met ieder vier songs. Met cultheld en psychedelische folkzangeres Linda Perhacs zingen ze diens Chimacum Rain.

Maar de luisteraar wordt ook getrakteerd op enkele songs van hun recente albums Midwinter Tales 1 & 2. 25 is een mooie selectie uit het fraaie oeuvre van deze Kalmthoutse dames. De latere albums bewijzen dat hun stemmen meer gerijpt zijn en dat ze gezien hun leeftijd nog zeker met gemak 25 jaar aan vast kunnen plakken.

Laïs live:

• 20/11 : DE KLUIZE – OOSTERZELE (try out)
• 21/11 : DE DJOELEN – OUD-TURNHOUT (avant première)
• 22/11 : HET BOLWERK (Laatste kaarten) – VILVOORDE (première)
• 23/11 : MUZIEKGEBOUW – EINDHOVEN
• 27/11 : T VONDEL – HALLE
• 28/11 : DE PLOMBLOM – NINOVE
• 30/11 : HET GASTHUIS – ASSE
• 05/12 : MUZE – HEUSDEN-ZOLDER
• 06/12 : TER VESTEN (Uitverkocht) – BEVEREN
• 07/12 : DE BROUCKERE – TORHOUT
• 12/12 : DE MOL – LIER
• 13/12 : DE KIMPEL – BILZEN
• 14/12 : DE ADELBERG – LOMMEL
• 18/12 : TER DILFT – BORNEM
• 19/12 : DEN BLANK – OVERIJSE
• 20/12 : DE KRUISBOOG (Uitverkocht) – TIENEN
• 21/12 : DE ROMA – BORGERHOUT

De hemelse stemmen van Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix uit Kalmthout wisten mij zo’n vijfentwintig jaar geleden meteen te verleiden. Niet alleen mij, zelfs in Oor was toen van hun debuutalbum Laïs een lovende recensie te vinden. Een album waarop (eeuwenoude) folkmuziek met wereldmuziek gecombineerd werd tot aan een a cappella gezongen versie van Sinéad O’Connors In This Heart.

Door de jaren heen verschenen, slechts met tussenposes, nieuwe albums. Dat had onder andere te maken doordat Nathalie Delcroix samen met partner Bjorn Eriksson al vele jaren het succesvolle duo Eriksson Delcroix vormt, dat prachtalbums uitbracht als For Ever, Heart Out of Its Mind en Magic Marker Love (met het Sun Sun Sun Orchestra). In 2019 werd het vijfentwintigjarige jubileum gevierd met het album 25, met daarop succesnummers als ’t Zoutvat, Kanneke en uiteraard ’t Smidje, de single waarmee het succes begon.

Een jaar later houdt helaas Annelies Brosens het voor gezien, maar gelukkig worden Nathalie en Jorunn op De Langste Nacht nu begeleid door hun partners Bjorn Eriksson en Tomas De Smet, die samen een verleden delen in Zita Swoon.

De Langste Nacht ontstond in Coronatijd. Het begon met muzikale ideeën van Bjorn en Tomas, die in de thuisstudio werden opgenomen. Hierna vertrokken de dames met dit basismateriaal naar een klein, romantisch huisje op een kasteeldomein in Bretagne, op zoek naar teksten en zanglijnen die erbij hoorden. Het eindresultaat is een ijzersterk en avontuurlijk folk/popalbum, waarop de nodige Oosterse invloeden en uitheemse ritmes doorklinken.

De dames staan alweer twee jaar te popelen om te kunnen optreden, gelukkig begint voor hen aanstaande zaterdag hun De Langste Nacht Tournee, wat hun ook op 18 november in de Cacaofabriek in Helmond zal brengen. Ze worden op het podium bijgestaan door multi-instrumentaliste en zangeres Esther Lybeert (The Antler King, ex Hooverphonic), gitarist Tom Theuns (Aurélia, ex Ambrozijn) en drummer Roel Poriau (Rumbaristas, ex Think of One). Laatstgenoemde is ook op het album te horen.

Laïs heeft na al die jaren nog steeds niets aan kwaliteit ingeboet, integendeel, De Langste Nacht is misschien wel het mooiste album uit hun oeuvre, met zekerheid hun meest avontuurlijke.

De eigenzinnige band Lambchop onder aanvoering van frontman Kurt Wagner wordt gerekend tot americana, maar met invloeden uit onder andere post-rock en lounge is hun vaak subtiele muziek moeilijk te classificeren.

Op hun nieuwste album The Bible zijn de invloeden weer talrijk. De voorgaande paar platen bevielen me overigens minder door het gebruik van de auto-tune, gelukkig stoor ik me deze keer beduidend minder aan.

Een van de sleutelsongs op het album is de eerste single Police Dog Blues. “Tijdens de onrust rond het gruwelijke onrecht in Minneapolis in 2020, luisterde ik opnieuw naar een nummer van Arthur Blake (aka Blind Blake), Police Dog Blues. Oorspronkelijk werd het opgenomen in 1929, het jaar waarin mijn vader werd geboren, en het schijnt dat John Peel het speelde in zijn show op 11 september 1968. Het was muzikaal bedrieglijk vrolijk en niet wat ik me herinnerde. Toen herinnerde ik me dat een politiehond een herder is.", aldus Wagner.

Over de titel van het album gesproken, zegt Wagner: "I had this idea that—I’m not a religious person but I do believe that there’s a spirituality to a lot of people and they’re not religious. You don’t have to be religious to be a spiritual person, right? You just don’t have to, there should be an acceptance, or a way of recognizing spirituality without it being overtly religious.".

De opnames vonden in de zomer van 2021 in Minneapolis plaats, in een ontmantelde verffabriek, dat een oefenruimte was geworden. Hij vertrouwde zichzelf volledig toe aan pianist Andrew Broder en zijn productiepartner Ryan Olson, die beiden meeschreven aan de composities. "Ryan and Andrew, they’re like two sides of my personality,", zegt Wagner. "And if you put them together as a team, they represent me".

Dit zou de eerste keer worden dat Wagner iemand anders - om nog maar te zwijgen van iemand anders zonder enige connectie met Nashville - een Lambchop-plaat liet produceren. Het resultaat is dat The Bible de meest onvoorspelbare plaat uit het oeuvre is geworden. Overigens is mijn hoes anders dan de hier afgebeelde hoes.

Afgelopen dinsdag hoorde ik voor het eerst de vrijgegeven single Go Dig My Grave van het nieuwe album False Lankum en werd volledig van mijn sokken geblazen door deze indringende, beklijvende versie. De traditional werd al vele malen vertolkt. Radie Peat leerde het kennen in de versie van Jean Ritchie van diens album Jean Ritchie and Doc Watson at Folk City uit 1963.

Op basis van traditionele folksongs drukt Lankum hun eigen donkere, onderscheidende stempel op elke track, leunend op zware drones en sonische vervorming die de liederen een nieuwe intensiteit en schoonheid geeft. Met deze plaat bevestigt de band hun doorbraak uit het folkgenre door gedurfde, eigentijdse muziek te creëren die misschien is gevormd uit traditionele elementen, maar stevig nieuw is en comfortabel is naast Rough Trade-labelgenoten als black midi en Gilla Band.

Lankum is dus een band die de folkmuziek een nieuwe, spannende dimensie geeft. Veelal gebeurt dat in (eeuwenoude) traditionals. Soms ook in recentere composities, het schitterende Clear Away in the Morning dateert uit 1971. Het is te vinden op het album Peter Kagan and the Wind van de Amerikaanse zanger Gordon Bok.

False Lankum bevat ook twee eigen composities, beiden geschreven door Daragh Lynch. Netta Perseus begint met fraai, akoestisch gitaarspel en tedere zang en krijgt gaandeweg een psychedelisch tintje. De andere compositie is The Turn, de dertien minuten durende, waardige afsluiter. Soms blijft men dichter bij de folk leest, Master Crowley’s is een uit twee delen bestaande reel, waarbij Radie samen met Cormac Begley en zuslief Sadhbh excelleert op de concertina.

Vaak worden traditionals mondeling van artiest op artiest overgebracht, zo ook in het geval van het wonderschone Newcastle, oorspronkelijk The English Dancing Master (1651) geheten. Men leerde de compositie kennen van Seán Fitzgerald van The Deadlians, wiens moeder het voor hem zong in zijn jeugd. Het ingetogen On a Monday Morning is een song uit 1966 van Cyril Tawney, die vooral bekendheid kreeg door zijn compositie The Grey Funnel Line, ooit schitterend vertolkt door Linde Nijland.

Hun vorige album The Livelong Day zorgde al voor een grote boost van hun populariteit. False Lankum is echter nog indrukwekkender en zal ongetwijfeld hun populariteit nog verder vergroten. Het album is reeds te bestellen bij De Konkurrent, ook in een speciale uitgave op oranje vinyl.

Lankum live :

28-04 AMSTERDAM : Tolhuistuin uitverkocht
30-04 BRUSSEL : Le Botanique
26-11 AMSTERDAM : Paradiso

Folklegende Martin Carthy noemde Lankum al jaren geleden “the best thing since Planxty”. De broers Ian en Daragh Lynch begonnen ongeveer een decennium geleden het folkpunkduo Lynched. Ze brachten onder die naam een album uit, het zeer goed ontvangen Cold Old Fire.

Hun interesse verschoof zich echter naar de traditionele Ierse folk en ging men met Cormac MacDiarmada en Radie Peat verder als kwartet onder de naam Lankum. Hun album Between the Earth and Sky werd twee jaar terug erg goed ontvangen en de vergelijkingen met Planxty waren niet van de lucht. Zelf zag ik ze als de Ierse tegenhangers van het Londense Stick in the Wheel.

Voor hun nieuwe album The Livelong Day spitte het kwartet weer diep in de archieven. De lange opener The Wild Rover stamt al uit de zeventiende eeuw en werd al talloze malen opgenomen. Lankum leerde het in de versie van Dónal Maguire.

Het ingetogen the Young People is volgens mij een eigen compositie en het schetst een morgen in de herfst in Dublin. Katie Cruel werd vooral bekend in de karakteristieke versie van Karen Dalton, te vinden op haar obscure folkklassieker In My Own Time uit 1971. Bear Creek associeerde ik enigszins met de muziek van Lau.

Het bijzondere aan hun muziek vind ik dat deze multi-instrumentalisten traditionele instrumenten als concertina en uilleann pipes combineren met instrumenten als vibrafoon en mellotron. De mellotron werd toch vooral bekend in de jaren zestig en zeventig in de popmuziek (The Moody Blues, The Beatles) en symfonische rock (King Crimson, Genesis).

In sommige gevallen wordt de mellotron op The Livelong Day bespeeld door gastmuzikant Adrian Crowley. De hoesfoto is trouwens genomen in The Burren aan de Ierse westkust. Ooit maakte ik een autorit door dat gebied, wat een buitenaardse belevenis opleverde. The Livelong Day laat horen dat de Ierse traditionele muziek nog steeds springlevend is.

Na het schitterende Race the Loser uit 2012 werd er al lange tijd reikhalzend door mij uitgekeken naar opvolger The Bell That Never Rang. Lau is een Brits folktrio, wat zeer avontuurlijke en vernieuwende folk maakt. Altijd op zoek naar nieuwe wegen.

De heren waren al direct succesvol bij hun debuutalbum, wat onder andere vier prijzen won bij de BBC Radio 2 Folk Awards. Sindsdien volgde twee nog succesvollere studioalbums en een live-album. Ook waren ze solo actief. Zo verraste bijvoorbeeld Martin Green vorig jaar met het intrigerende Crows’ Bones.

Hieraan werkte onder andere Inge Thomson mee. Over haar mooie, nieuwe album schreef Hans Jansen onlangs een recensie Folk Lantern: Inge Thomson, Da Fishing Hands - folklantern.blogspot.nl.

Opgenomen werd er opnieuw in hun favoriete Castle Studio, gelegen nabij Edinburgh. Verrassend was de keuze voor Joan Wasser, beter bekend als Joan As Police Woman, als producer. Na een muzikale trip aan New York, wat veel indruk maakte, besloten ze de uit New York afkomstige Joan te vragen.

De manier van werken voor het album was zoals gebruikelijk, al improviserend komen de stukken tot stand. Ook maken ze hier weer gebruik van akoestische instrumenten en daarnaast van elektronica. Hun muziek kenmerkt zich vooral door de gebruikte ritmiek. Daarnaast beschikken ze in Kris Drever over een zanger, met een karakteristieke, prettige en warme stem. Hun sound is daardoor volstrekt uniek.

Bij de eerste beluistering spraken de openers First Homecoming en The Death of the Dining Car me direct aan. De overige stukken hadden wat meer tijd nodig om te kunnen bekoren. Daaronder het epische, 17 minuten durende titelnummer, wat speciaal geschreven werd voor de Commonwealth Games van Glasgow.

Het befaamde Londense strijkerskwartet The Elysian Quartet leverde een belangrijke muzikale bijdrage aan het nummer. Eind januari overleed Vincent Sipprell van dit kwartet en werd The Bell That Never Rang aan hem opgedragen. Het trio is weer een stuk verder gegroeid in hun ontwikkeling en levert hun beste album tot nu toe af.

Lau maakt geen gemakkelijke, maar wel de meest intelligente en intrigerende folkmuziek die ik ken.


Binnenkort te zien in:
7/5 UTRECHT: Rasa
10/5 ROTTERDAM: LantarenVenster
12/5 GRONINGEN: De Oosterpoort

Reeds als student aan het prestigieuze Berklee College of Music was Laufey Lin Jónsdóttir drie jaar terug succesvol. Een zangeres met IJslandse en Chinese roots. Haar debuutalbum Everything I Know About Love stond boordevol liedjes met een hoog zwijmelgehalte. Een album over liefde en over volwassen worden. Ook een album waar de nostalgie en romantiek van afdruipt. Muziek vooral geïnspireerd door jazzmuziek van zo’n tachtig jaar geleden, maar waarin ook klassieke invloeden doorklinken. Laufey probeert met haar muziek een brug te slaan tussen jazz en klassiek en een jong publiek.

Op dit moment is Laufey dan ook de meest beluisterde jazzartiest op Spotify. Die populariteit zal ongetwijfeld vergroot gaan worden met haar nieuwe album Bewitched, waarop ze zowel als zangeres en liedjesschrijver gegroeid is. De liedjes op het nieuwe album gaan over de liefde, maar dan meer in de algemene zin. Andermaal hebben ze een hoog zwijmelgehalte, waarvoor je in de juiste stemming moet zijn, zoals bijvoorbeeld op de late avond.

Regelmatig zijn ze rijkelijk versierd met strijkers van de uit Londen afkomstige Philharmonia Orchestra. Elf van de veertien liedjes schreef ze alleen. Promise schreef ze samen met Dan Wilson (Taylor Swift, Adele) en Must Be Love met Max Wolfgang en Freddy Wexler. Daarnaast vertolkt ze de jazzklassieker Misty van Johnny Burke en Erroll Garner. Het gaat Laufey duidelijk voor de wind, haar komende toer was in een paar minuten uitverkocht.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Van IJsland komen relatief gezien best veel interessante artiesten, vorig jaar nog bracht singer-songwriter Bony Man met Cinnamon Fields een van de mooiste albums van dat jaar uit. Nieuwe rijzende ster is nu Laufey Lin Jónsdóttir, zij het dat Laufey slechts voor de helft IJslands is en voor de andere helft Chinees.

Haar vader is een enthousiaste jazzliefhebber, die dochterlief liet kennismaken met jazz zangeressen als Ella Fitzgerald en Billie Holiday. De klassieke muziek kreeg ze met de paplepel ingegoten door haar moeder, een klassieke violiste en haar opa Lin Yaoji was viooldocent aan het Central Conservatory of Music in China.

Ook Laufey begon viool te spelen en debuteerde op vijftienjarige leeftijd als soliste bij het Iceland Symphony Orchestra. Een jaar eerder was ze al de jongste deelnemer ooit in Ísland Got Talent, waar ze dat jaar de finale behaalde. Laufey studeerde vorig jaar af aan het prestigieuze Berklee College of Music. Momenteel woont ze in Los Angeles en gaat het haar voor de wind, mede dankzij haar goed ontvangen debuut EP.

Vrijdag verschijnt haar langverwachte debuutalbum Everything I Know About Love. Een album over liefde en over volwassen worden. Ook een album waar de nostalgie en romantiek van afdruipt. Het kent een hoog zwijmel gehalte, verpakt in een modern muzikaal jasje. Ze tapt uit diverse muzikale genres, zo is opener Fragile zwoele Bossa Nova. Hierin wordt trouwens meteen duidelijk dat Laufey een prachtige stem heeft.

Uiteraard zijn er ook de nodige jazz invloeden, zo spreek de titel van Just Like Chet al voor zich. Maar ook klassieke invloeden, zo begint de titelsong Everything I Know About Love met een overbekend stukje Bach.

Onlangs kreeg ik trouwens zowel voor Laufey als voor Bony Man een uitnodiging voor het bijwonen van een concert. In het geval van Laufey was dat voor een uitverkocht concert in De Melkweg en van Bony Man voor een huiskamerconcert. Ik misgun niet iemand iets, maar het blijft voor mij toch altijd een groot raadsel, waarom de ene meteen doorbreekt naar het grote publiek en de ander niet.

Laufey live :

10-11 AMSTERDAM : Melkweg (Uitverkocht)

Bij het zien van de fraaie hoes had ik direct een goed voorgevoel over Goners. De prachtige foto is van de hand van de Letse fotografe Katrina Kepule en maakt deel uit van de reeks Sit Silently. Goners is intussen het vijfde album van singer-songwriter en multi-instrumentalist Gibson.

Het album is vernoemd naar de eerste regel, die ze begin 2017 op een gure dag schreef : “If we’re already goners, why wait any longer, for something to crack open”. Het werd een soort mantra voor haar. Onlangs haalde Gibson een “Master of Fine Arts in Writing”.

Die opgedane ervaring stelde haar in staat meer beeldend en levendig te schrijven. Ze wilde een soort fabel schrijven, met onderwerpen als spookachtige zaken, rare geesten in kindervermomming en littekens die beginnen te leven en heeft ze de teksten opgesierd met stekels, naalden, klauwen en vlijmscherpe tanden.

Tekstueel gezien is het duidelijk haar meest vreemde album geworden. Het album werd andermaal mede geproduceerd door haar vriend John Askew en andermaal werd ze omringd door de uitstekende muzikanten Dave Depper (Death Cab for Cutie), Dan Hunt (Neko Case) en Nate Query (the Decemberists). Samen met Kelly Pratt (St. Vincent and David Byrne, Father John Misty) scheef ze de wonderschone (houten) blaasarrangementen en de strijkersarrangementen samen met Kyleen King (Stephen Malkmus, Case/Lang/Veirs). Die arrangementen tillen de songs naar een nog hoger niveau.

Regelmatig levert het tijdloze songs op, waar ik vooral Marjory, Thomas, Slow Joke Grin en Performers toe reken. Het zijn vooral deze liedjes, die de luisteraar diep raken. Live zal Laura te bewonderen zijn op 15 november in de Tolhuistuin.

Goners kan gerekend worden tot de allermooiste releases van dit jaar.

Laura Victoria Hewison’s carrière startte op vrij jonge leeftijd als lid van Folkestra North!, waarvan de bekende violiste en doedelzakspeelster Kathryn Tickell de muzikale leider was. Vervolgens richtte zij zich volledig op haar studie Folk en traditionele muziek aan Newcastle University.

In 2006 begon ze solo, zichzelf begeleidend op cello, op te treden. De EP Acting up verscheen in 2009, dat vertolkingen van liedjes van onder andere Marc Almond, Woodie Guthrie en Capercaillie bevatte. Ook verhuisde ze in die periode naar Londen en kwam in de plaatselijke folkscene terecht.

De afgelopen jaren was ze onder vele anderen al supporting act van Jackie Oates, O’Hooley & Tidow en Simon Felice. Laura kwam ik zelf op het spoor door de zeer positieve recensie in het gezaghebbende fRoots, die Head Above Water eigenzinnig en onweerstaanbaar noemt.

Ze wordt in de Engelse pers regelmatig vergeleken met Nina Simone, Tori Amos en Kate Bush. De laatste vergelijking vind ik wel hout snijden. Laura beschikt ook over een vrij hoge stem en de manier van zingen lijkt ook af en toe op die van Kate Bush.

Head Above Water bevat eigen werk, met uitzondering van het heerlijk lome Rock Salt and Nails, van de bekende Amerikaanse folkzanger Utah Phillips. Phillips schreef veel politiek getinte liedjes. Veel van haar eigen liedjes hebben hun wortels in de traditionele muziek en bevatten elementen uit country, blues en verrassend genoeg heel af en toe uit de pop.

Half-hearted Love verraadt Laura’s voorliefde voor de popmuziek uit de jaren zestig. Ze schreef dit liedje grotendeels al op vijftien jarige leeftijd. Een aantal van de nummers bevat een sterke melodie, zoals bijvoorbeeld het titelnummer.

Het zal voor de meeste luisteraars even wennen zijn haar manier van zingen, die wel het nodige vraagt van de luisteraar, ook van mij. Intussen daaraan gewend, valt alles op zijn plaats. Head Above Water werd geproduceerd door de zeer ervaren Mark Wallis, die samenwerkte met artiesten als Talking Heads, Marianne Faithfull, Joan Armatrading en U2.

De oude Rivella slogan zou van toepassing kunnen zijn op Head Above Water : een beetje vreemd, maar wel lekker!

Niet zo vreemd dat ik het debuutalbum Forager van singer-songwriter Lauren Barth uit Santa Barbara zes jaar terug niet ontdekt heb. Ze is namelijk amper actief op de sociale media en haar website is ook niet bepaald actueel en achtergrondinformatie bevat die site ook al niet. Gelukkig attendeerde mijn Amsterdamse muziekvriend Henk mij op haar tweede album Stormwaiting.

Toch kreeg het debuutalbum Forager al aandacht in Nederland, Fred Schmale sprak toen over bijna een uur verrukkelijke luistermuziek en een zinderende verrassing. Een belangrijke rol op dat album was weggelegd voor producer en multi-instrumentalist Jesse Aycock, die toen diverse gitaren, pedal steel, lap steel, dobro, synthesizer, rhodes, bouzouki, sitar, harmonica voor zijn rekening nam. Met Aycock toerde ze een jaar later door Europa en deed daarbij ook Nederland aan.

Haar tweede album Stormwaiting is beduidend korter dan het debuut, nog geen veertig minuten, maar weet wederom te overtuigen. Barth is een echte doorgewinterde folkie, die de Californische folkbeweging van de late jaren zestig oproept, zoals bijvoorbeeld David Crosby (die ook uit de omgeving van Santa Barbara kwam). Maar Barth wordt ook beïnvloed door de Britse folk zoals Bert Jansch, Incredible String Band, Fairport Convention, Nick Drake en Pentangle.

De instrumentale opener Casita laat meteen de overduidelijke invloed van Nick Drake horen. Op het titelnummer onderzoekt Lauren de vraag wie ze is en waar ze zich tegenover een ander bevindt, en het zijn deze vragen die ze de hele tijd beantwoordt:

“Leave me alone, you are the tower, I am the storm”.
“I am the mountain, green grass all around... I will take you home”.

Een van de hoogtepunten vormt het lange, verhalende Durango. Echo’s van de folkmuziek uit het eind van de jaren zestig klinken vooral door in Family Chant I & II. Het enthousiasme van Fred Schmale destijds kan ik mij intussen goed voorstellen. Stormwaiting weet mij bijzonder te overtuigen.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Onlangs zag Lavalu (AKA Marielle Woltring) de films “Lost Daughter” en Power of the Dog”. Ze merkt dat toon van vertellen anders is. De films blijken geregisseerd te zijn door vrouwen. Opeens herkent ze ook de vrouwelijke hand in haar nieuwe album Earthbound.

Het album is grotendeels in haar eigen huis opgenomen en praktisch volledig door haarzelf geproduceerd. Alle composities kwamen tot stand op haar vertrouwde Ibach piano. De zang nam ze op zittend op de bank in haar chillpak met een dekentje om haar heen. Dit alles komt de intimiteit zeer ten goede. Wie goed luistert hoort zelfs af en toe op de achtergrond vogels.

Marielle wordt begeleid door Roosmarijn Tuenter op altviool en Paul Rittel op cello. Onlangs speelde Marielle mee op het prachtige debuutalbum Heimat van Miriam Moczko. Als wederdienst zingt Miriam mee op drie composities. Wat beide dames trouwens gemeen hebben is, dat ze allebei in Arnhem wonen en niet in Nederland geboren zijn.

De teksten handelen vaak over het omarmen van je teleurstellingen, over het accepteren dat hoe hard je ook je best doet heel vaak dingen gewoon niet lukken. “Ik ben opgevoed door een moeder die enorm groot geloof had in de maakbaarheid van jezelf en de samenleving en ik kom er de afgelopen jaren middels een halve burn-out achter dat het gewoon niet zo werkt”, aldus Marielle.

Het ingetogen Watching You Sleep is geschreven voor haar dochtertje. Haar mooie stem lijkt trouwens vooral in Wide Open wat op die van Beth Orton. Earthbound is een schitterend kamerpop album, dat hopelijk grootschalig opgepikt gaat worden.

Lavalu live :

07-04 EDE : Akoesticum i.s.m. astrant
08-04 AMSTERDAM : Concertgebouw (première)
09-04 ROERMOND : ECI Cultuurfabriek
10-04 TILBURG : Paradox
21-04 DEN HAAG : De Nieuwe Kerk
23-04 MIDDELBURG : Zeeuwse Concertzaal
30-04 ZUTPHEN : Buitensociëteit
01-05 ARHEM : Musis
20-05 WARMOND : Theater Het Trefpunt (solo)
27-05 ANTWERPEN : Kunstencentrum Vlaams Fruit (solo)

De afgelopen tijd luisterde ik erg veel naar Schaduwland van Jan Swerts en Island Songs van Ólafur Arnalds. Deze beide muzikanten zijn beïnvloed door Philip Glass, een van de meest prominente minimalisten. Het was voor mij dus een kleine stap naar The Glass Effect van Lavinia Meijer.

Met dit dubbelalbum, wat bijna twee uur duurt, krijg je veel waar voor je geld. Op de eerste cd bevinden zich tien etudes van Glass, die Lavinia zelf arrangeerde. Ze kreeg wel enige, kleine adviezen van de componist zelf.

Deze etudes geven een goed beeld van de ontwikkeling van Glass als componist de laatste twintig jaar. Het zijn echter geen hapklare brokken die de luisteraar voorgeschoteld krijgt. Deze complexe composities dwingen tot geconcentreerd luisteren.

De titel slaat op het feit dat Glass veel devote volgelingen kreeg, Lavinia incluis. Vijf jaar terug bracht ze het met platina bekroonde album Metamorphosis/The Hours uit, gevuld met composities van Glass . Niet alleen ontstond er een hechte vriendschap tussen Meijer en Glass, maar begon ze ook zelf te componeren.

Op de tweede cd zijn werken te vinden van door Glass beïnvloede muzikanten, op opener Koyaanisquatsi na. Deze compositie werd gebruikt voor de gelijknamige documentaire. Suite for Harp werd dit jaar speciaal voor harp geschreven door Bryce Dessner, gitarist van The National (Tweede deel in samenwerking met Yuki Numata Resnick).

De première vond 19 oktober in New York plaats. En 12 november gevolgd door de première van Sur un Fils, een andere compositie van Dessner in de W2 in Den Bosch. Lavinia probeert trouwens al jaren een brug te slaan tussen populaire en klassieke muziek. Het werk van Dessner wordt onder anderen ook gespeeld door Los Angeles Philharmonic en het Kronos Quartet.

Naast werk van Dessner, ook van Nico Muhly, Ólafur Arnalds, Nils Frahm en Ellis Ludwig-Leone. Met name de uitvoering van Night Loops van laatstgenoemde beklijfd erg door het spannende gebruik van elektronica, net als de afsluiter Lift Off. Dit is een eigen arrangement van Lavinia en Arthur Antoine van Koyaanisquatsi.

De tweede cd maakt het de luisteraar een stuk gemakkelijker dan de eerste, misschien is het beste om eerst de tweede cd te gaan beluisteren. Andermaal heeft Lavinia een prachtplaat toegevoegd aan haar oeuvre, wellicht wordt het nu eens tijd voor een album met eigen composities.

Tijdens de opnames van haar vorige studioalbums voelde Layla Zoe zich nooit helemaal senang. Dat geldt niet voor het nieuwe, in eigen beheer uitgebrachte en in Bonn opgenomen dubbelalbum Gemini. De eerste cd is akoestisch en heeft als ondertitel Fragility, de tweede is elektrisch en heet Courage.

De titel van het album is een verwijzing naar het sterrenbeeld van Layla, maar het is ook het sterrenbeeld van haar Duitse gitarist Jan Laacks. Samen schreven ze maar liefst twintig nieuwe nummers, welke goed zijn voor iets meer dan anderhalf uur luistergenot.

Zoe is vooral bekend als blueszangeres, maar ze is veel meer dan dat alleen. Een goed voorbeeld van haar folk kant horen we in het zeer gevoelig gezongen liefdeslied I Can’t Imagine My Life Without You.

Bijzonder is de ballade Mumbai, waarin ze haar ervaringen van haar prettige verblijf in deze immense stad verwoordt. Ze was er in februari om er samen met John Mayall, Coco Montoya en Walter Wolfman Washington op te treden op het Mahindra Blues Festival, het grootste in zijn soort in Azië.

Politieke onderwerpen gaat ze geenszins uit de weg. Het indrukwekkende Automatic Gun gaat over het drama eind vorig jaar, aangericht door Stephen Paddock waarbij 59 doden en 527 gewonden vielen onder onschuldige bezoekers van een countryfestival in Las Vegas.

The Deeper They Burn is opdragen aan een van de “Angola Three”, Herman Wallace. Hij zat tweeënveertig jaar opgesloten in een isoleercel en werd op zijn eenenzeventigste vrijgelaten om humanitaire redenen, drie dagen na zijn vrijlating overleed hij.

Afsluiter, het reggaenummer Little Sister, is een aandoenlijke ode aan haar jongere zus. Het album biedt de nodige muzikale variatie, zo is het titelnummer funky, vooral de bas. Vocaal gezien heeft Zoe een bijzonder zware kluif aan dit nummer. Het behoort voor mij zeker tot de hoogtepunten, net als de ingetogen ballade Roses and Lavender, voor mij haar mooiste ooit.

Ook doet ze haar bijnaam Firegirl weer alle eer aan in songs als Weakness, Dark World en Bitch with the Head of Red. Heel af en toe hoor je wat invloeden, zo heeft Ghost train vooral door het drumwerk wat weg van Crosstown Traffic van Jimi Hendrix.

De songs zijn van een constant hoog niveau, ik heb trouwens geen voorkeur voor een van de twee cd’s. De opnamekwaliteit is top. Luisteraars die voor aankoop het album eerst op Spotify of een andere streamingsdienst willen beluisteren hebben pech, omdat ze besloten heeft om het daar niet aan te bieden. Ze vindt heel terecht dat de artiesten er veel te weinig aan verdienen.

Het album is gesigneerd en al rechtstreeks voor 20 euro inclusief verzendkosten bij Layla te bestellen, haar e-mailadres is [email protected], de betaling verloopt via Paypal. Op zondagmiddag 4 november zal ze te zien in De Bosuil in Weert.

Met Gemini levert Layla Zoe een indrukwekkend en veelzijdig album af, zonder enige twijfel haar beste tot nu toe.

Er verschenen al een drietal livealbums van de in Nederland woonachtige Canadese powerhouse zangeres Layla Zoe. Twee daarvan werden opgenomen in de bekende zaal Spirit of 66 in het Belgische Verviers. Deze keer vonden de opnames plaats op 27 maart jongstleden in de Harmonie in Bonn. Layla wordt vakkundig en energiek begeleid door Krissy Matthews (gitaren), Felix Dehmel (drums) en Josh Rigal (bas en achtergrondzang). Met de fenomenale gitarist Matthews toert al meer dan tien jaar geregeld samen. Eerder dit jaar was Layla te horen op de vertolking van The Band’s The Weight op het nieuwe, ambitieuze album Krissy Matthews & Friends.

Het album Into the Blue is in twee blokken verdeeld, voor de pauze voornamelijk eigen werk, in het tweede deel covers. Opener is een a capella versie van de traditional Oh Lord I Want You to Help Me. Hierna volgen een vijftal songs van haar laatste drie studioalbums. Waaronder het indrukwekkende Automatic Gun dat gaat over het drama in 2017, aangericht door Stephen Paddock waarbij 59 doden en 527 gewonden vielen onder onschuldige bezoekers van een countryfestival in Las Vegas. Dat Layla meer is dan een powerhouse zangeres bewijst ze in Might Need to Fly, waar ze gebruik maakt van haar kopstem.

Het tweede deel bestaat uit een vijftal goed gekozen covers. Meest verrassende keuze is misschien wel War Pigs van Black Sabbath. Naast Paranoid een van Black Sabbath’s meest populaire songs en nog steeds brandend actueel. De tekst handelt over rijke, machtsbeluste en harteloze politici die oorlog en haat verspreiden en die uiteindelijk krijgen wat ze verdienen. Op Layla’s lijf geschreven is Janis Joplin’s Move Over, een zangeres waar ze vaak mee vergeleken wordt. Verder Little Feat klassieker Willin’ en Bob Dylan’s Forever Young. Het album wordt prachtig afgesloten met een klein gehouden versie van Elizabeth Cotten’s Freight Train. Into the Blue zal bestaan uit een cd en een Blu-ray. Het album is reeds bij Layla zelf te bestellen, regulier verschijnt dit uitstekende, vijf kwartier durende album op 20 september.

Layla Zoe live :

04.10.2024 DE-Berlin, Quasimodo
05.10.2024 DE-Isernhagen, Blues Garage
09.10.2024 AU-Vienna, Reigen
10.10.2024 CZ-Cernosice, Club Kino
11.10.2024 CZ-Holesov, New Drive Club
12.10.2024 DE-Burghausen, Jazzkeller
13.10.2024 DE-Sindelfingen, Sindelfingen Bluesfestival
15.10.2024 DE-Fürth, Kofferfabrik
16.10.2024 DE-Erfurt, Museumskeller
17.10.2024 DE-Eppstein, Wunderbar
18.10.2024 DE-Dortmund, Musiktheater Piano
19.10.2024 NL-Tilburg, Heyhoef Backstage
21.10.2024 DE-Weinheim, Muddy's
24.10.2024 DE-Marburg, KFZ
25.10.2024 LU-Luxembourg, Sang & Klang
26.10.2024 BE-Ittre, Zik Zak
27.10.2024 DE-Leverkusen, topos
29.10.2024 DE-Rimsting, BluesClubChiemgau
30.10.2024 CH-Chur, Streaminghall.ch
31.10.2024 CH-Geneva, Bag Blues
01.11.2024 CH-Seon, Konservi
02.11.2024 DE-Habach, Village
03.11.2024 DE-Straubing, Raven

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Haar vorige album Gemini was het meest ambitieuze en fraaiste uit het oeuvre van de Canadese blueszangeres Layla Zoe. Op de eerste cd stonden akoestische songs en op de tweede elektrische. Het is een indrukwekkende staalkaart van deze veelzijdige zangeres. Layla schreef de liedjes samen met de Duitse gitarist Jan Laacks. Voor haar intussen vijftiende album Nowhere Left to Go sloeg Layla echter de handen ineen met verschillende componisten. Met de talentrijke Amerikaanse singer-songwriter Jackie Venson schreef ze opener Pray, een gospel song. Maar ook aan het inmiddels vrijgegeven titelnummer schreef Venson mee en speelt er tevens gitaar op. Het is opgedragen aan de slachtoffers van de natuurbranden in Australië een jaar geleden. De meest opvallende coauteur is voor mij de Nederlandse bluesgitarist Guy Smeets. Begin twintig, maar reeds een schat aan ervaring. Op zijn negende deelde Smeets al het podium met Guy Forsyth en op zijn zestiende had hij al een eigen band. Smeets speelt rhythm gitaar op het album en lead gitaar op de door hem meegeschreven songs Little Boy en Might Need to Fly. Eerstgenoemde behoort tot mijn favorieten, door het flitsende gitaarspel van Smeets dat werkelijk de boxen uit knalt. Ongeveer net zo fraai is Might Need to Fly waarin Layla af en toe kopstem gebruikt. Het is weer een uitermate gevarieerd album geworden. Van gospel, blues, rock, folk tot zelfs jazz (in Lies). Het album is reeds te koop op haar website en vanaf de releasedatum ook regulier. Met Nowhere Left to Go voegt de al jaren in Nederland woonachtige Layla opnieuw een ijzersterk album aan haar oeuvre toe.

Na negen jaar wordt de Canadese blueszangeres Layla Zoe op haar nieuwe album The World Could Change herenigd met producer, componist en multi-instrumentalist Henrik Freischlader. Het album verschijnt op het label van Freischlader. Layla is een artiest naar mijn hart, heeft niets met streamingdiensten, waar haar muziek dan ook niet terug te vinden is. Artistieke vrijheid is het grootste goed voor Layla.

The World Could Change is opgedragen aan diegene die opkomen voor echte vrijheid in al zijn hoedanigheidvormen. De songs op het nieuwe album zijn een uitstekende mix van blues rock en tedere, soulvolle ballads. Layla is een powerhouse, maar kan ook bijzonder ingetogen zingen.

Vooral de ballads bevallen me uitermate goed, favoriete song is het meer dan acht minuten durende Baby Bird. Een lied over een vrouw die haar zwangerschap verliest. Ook ingetogen is Praying Kind, waarvan ik dacht dat over haarzelf ging, maar dat blijkt bij navraag niet zo te zijn.

Het trage ritme aan het begin van het titelnummer deed me herinneren aan de Sirtaki. Wellicht bewust of onbewust een knipoog naar Layla’s Oost-Europese roots. Freischlader speelt naast gitaar, bas en drums. Freischlader krijgt geregeld de kans van Layla op gitaar zijn duivels te ontbinden, zoals in opener Dark Heart.

Het duo kreeg alleen hulp op Hammond orgel van Moritz "Mr. Mo" Fuhrhop. Zoals gebruikelijk schreef Freischlader de muziek en Layla de teksten. Als altijd levert Layla kwaliteit, maar ook kwantiteit, want The World Could Change duurt ruim zeventig minuten.

Het zijn beslist geen kliekjes die geserveerd worden op Leftovers. Het betreft het debuutalbum van zangeres Lauren Spear(28) uit Montreal. Liedjes die ze afgelopen vier jaar schreef. Het album werd echter vorig jaar voorafgegaan door de ep Morning & Melancholia. Hierop staat centraal het verwerken van het verlies van haar ex-vriend bij een auto-ongeluk twee jaar ervoor. De eerste single Dyan van het nieuwe album kreeg onder andere al veel lovende aanacht van Stereogum, Paste (Best New Songs), Brooklyn Vegan, Consequence (New Sounds-afspeellijst) en Jeff Tweedy's Substack. Het ontroerende liedje is een ode en opgedragen aan haar lang geleden overleden moeder Dyan. Haar moeder is op het eind te zien op privébeelden in de door Ali Vanderkruyk gemaakte video. De prachtige nieuwe single I Already Love You werd gisteren vrijgegeven. Naarmate ze ouder wordt begint Lauren steeds meer over het moederschap na te denken : “I Already Love You is geschreven voor een mogelijke toekomst.”. Kers op de taart is hier trouwens de weemoedige cello. Haar poëtische teksten worden qua niveau vergeleken met grootheden als Neil Young en John Prine. Als muzikale invloeden rept het persbericht over klassieke iconen als Joni Mitchell, Vashti Bunyan en Karen Dalton en uit de nieuwe lichting zangeressen als Adrianne Lenker, Jessica Pratt en Laura Marling. Daar zou ik graag Erin Rae McKaskle aan toe willen voegen. Een nummer als Was I Not Enough bevat dezelfde subtiele countryinvloeden als die van McKaskles nummers. Gastmuzikanten zijn Buck Meek en Tenci (duet op Annabelle & MaryAnne). Het album werd voortreffelijk geproduceerd door Chris Cohen. Leftovers is een debuut dat zeer weinig tijd nodig heeft om de luisteraar te overtuigen. Le Ren is dan ook een blijvertje.

Deze fantastische band bestaat sinds 2002 en bracht reeds 7 albums uit. De groep werd opgericht door pianist en draailier speler Nicolas Boulerice en violist Olivier Demers. Beiden speelden hiervoor in de groepen Ad vieille que Pourra en MontcorbieR. Vanaf het begin af aan hadden ze veel succes in thuisland Canada.

Hun debuutalbum Maudite moisson! won direct de prestigieuze Juno award. Ze deelden de afgelopen jaren het podium met onder anderen The Chieftains, Breabach, Emily Smith, Julie Fowlis, Sharon Shannon en Patsy Reid. De teller staat intussen op zo’n 1400 uitverkochte concerten.

De kwaliteit van hun albums zijn altijd van hetzelfde constante hoge niveau en het achtste werkstuk Têtu, wat koppig betekent, vormt daarop geen uitzondering. Zoals gebruikelijk bestaat het gebrachte materiaal uit eigen werk en door hen bewerkte traditionals en worden ze gezongen in het Frans. De band is namelijk afkomstig uit het Franstalige deel van Canada, meer bepaald uit Québec.

Voor diegenen die moeite hebben met de Franse taal zijn de vertalingen van de teksten in het Engels terug te vinden op hun website. De onderwerpen op Têtu variëren van liefde, politiek tot aan satire. De veelal meerstemmige zang van de vier muzikanten is een belangrijk kenmerk van hun muziek, die wordt beïnvloed door de traditionele muziek uit Québec, maar ook door de muziek uit Ierland en Groot-Brittanië.

Het overgrote deel van de stukken is up tempo en erg goed in het gehoorliggend. Naast geweldige zangers zijn allen meer dan uitstekende muzikanten, die ook hun hand niet omdraaien voor invloeden uit andere genres. Zoals dat te horen in slotstuk Amant volage, een jazzy stuk met een heerlijke pianobijdrage en een Stephane Grappelli-achtige viool.

Têtu laat wederom horen dat Le vent du nord tot het beste uit de hedendaagse folk gerekend moet worden!

Regisseur Rick Alverson maakte tussen 2000 en 2007 met zijn band Spokane een handvol interessante, beeldende platen. Vervolgens werd het stil op muzikaal vlak en stortte Alverson zich volledig op het regisseren, totdat vanuit het niets in 2017 het prachtige debuutalbum van Lean Year verscheen. Erwin Zijleman beëindigde toen zijn recensie op Krenten uit de pop met de woorden “Het album kleurt uiteraard prachtig bij de recente herfstdagen, maar de pure schoonheid van de muziek van Lean Year is uiteindelijk volstrekt tijdloos.”.

Het album Sides kan andermaal een regelmatig terugkerende soundtrack van de (naderende) herfst gaan vormen. Op de hoes staat Rick Alversons moeder op jonge leeftijd afgebeeld. De aanvankelijke intenties van Alverson en partner Emilie Rex tijdens het schrijfproces voor het album veranderden na een aantal persoonlijke tragedies. Alverson verloor zijn beide ouders snel achter elkaar, de moeder van Rex kreeg de diagnose kanker en de geliefde familiehond van het paar, Orca, stierf.

Deze gebeurtenissen veranderden het album in een verkenning van verlies - een poging om de pijnlijke, complexe en persoonlijke emoties te verwerken die naar de oppervlakte borrelen wanneer ze worden geconfronteerd met de dood. Vanaf opener Legs, wordt een bijzondere, regelmatig dromerige sfeer neergezet. Een sound gecreëerd met instrumenten als een elektrische kalimba, maar ook met fluweel saxspel van Joseph Shabason (Logan Farmer, Destroyer, War On Drugs).

Sides is een album dat vliegensvlug bij mij onder de huid kroop.

Ledfoot is de artiestennaam van de nu eenenzestigjarige Tim Scott McConnell, ooit geboren op een trailerpark, ergens in Florida. Hij toert al sinds de tweede helft van de jaren zeventig, zowel solo als met The Rockats en The Havalinas, respectievelijk in de jaren tachtig en negentig.

Begin jaren negentig vroeg Bob Dylan hem persoonlijk of hij met The Havalinas wilde openen voor diens Oh Mercy toer in Frankrijk en Engeland. Ze toerden bijvoorbeeld ook met Chris Isaak en Tina Turner. Vele anderen maakte gebruik van zijn kwaliteiten als songschrijver, van TnT tot aan Sheena Easton. Bekendste afnemer was Bruce Springsteen, voor wie hij High Hopes schreef.

Sinds 1982 brengt hij soloplaten uit, eerst onder zijn eigen naam, waaronder voor grote labels als Sire Records, Geffen en Warner. Zo’n vijfentwintig jaar geleden vestigde McConnell zich in Noorwegen en nam in 2006 de artiestennaam Ledfoot aan.

White Crow is, na een stilte van zeven jaar, intussen zijn vierde album als Ledfoot. Overigens is dit nieuwe album pas mijn eerste kennismaking met zijn muziek. Na de korte opener Dead Man Can Do was ik al volledig verkocht.

Met zijn ruime podiumervaring heeft hij op zijn twaalfsnarige gitaar een volledig eigen gitaarstijl ontwikkeld. Geweldige finger picking wordt gecombineerd met erg zware snaren, open gitaar stemming en het gebruik van een stompbox.

In het verleden kreeg hij nog weleens hulp, zoals van Sivert Høyem (Madrugada) op Damned. Deze keer kon hij het in zijn eentje af en toch maakt hij op mij grote indruk met zijn akoestische blues. Af en toe is zijn zang aan de bezwerende kant en vaak intens. Zijn stem en manier zingen heeft overigens in afsluiter When An Angel Falls wat weg van de betreurde Schotse zanger Jackie Leven.

De tien compacte composities tikken net het half uur aan, maar dat mag voor mij de pret niet drukken. Hierdoor grijp ik juist nog sneller naar het album terug. White Crow verscheen op 1 november reeds in thuisland Noorwegen, maar wordt gelukkig op 24 januari ook in Nederland uitgebracht. White Crow is voor mij intense, akoestische blues op zijn best.

Samen met Charles Bradley en Sharon Jones behoort Elmer Fields tot degenen die grotendeels zorgden voor de opleving van de ouderwetse soul aan het begin van deze eeuw. Helaas zijn de eerste twee ons intussen reeds ontvallen.

Op zijn zestiende trok Fields, ondanks zijn tegen sputterende moeder, al naar New York City om daar zijn geluk te gaan beproeven als muzikant. Zijn grote voorbeeld was in die tijd James Brown, bekend om diens opzwepende soul en funk. Ook qua uiterlijk probeerde hij toen zoveel mogelijk op Brown te lijken. Het bezorgde hem al snel zijn bijnaam “Little JB”.

In 1969, op zijn achttiende, bracht hij zijn eerste single uit. Hierna volgden nog een reeks uitstekende funk singles. Toch zou het nog tien jaar duren voordat hij in eigen beheer zijn eerste, uitstekende, sterk door James Brown beïnvloedde album Let’s Talk It Over uitbracht. Reeds toen was zijn rechter hand Leon Michels zijn producer.

Zijn grote doorbraak, ook in Nederland, kwam pas met het album My World, waarop voor het eerst zijn geweldige begeleidingsband The Expressions onder aanvoering van eerdergenoemde Michels, te horen is. Het is trouwens ook het eerste album waarop hij duidelijk een totaal eigen smoel aan de songs heeft gegeven. Hierna volgden nog een instrumentaal album en een viertal albums van dezelfde kwaliteit, waarvan It Rains Love vorig jaar het laatste wapenfeit was.

Nu blijkt dat platenlabel Big Crown nog een vracht aan onuitgebracht materiaal op de plank heeft liggen en lanceert nu de nieuwe serie : Big Crown Vaults. Het eerste deel Big Crown Vaults Vol. 1 bevat ongebruikt materiaal van de sessies van de albums Special Night en It Rains Love. Zeer terecht dat het nu op de markt gebracht, want we horen Fields en zijn begeleidingsband hier in optima forma.

Zoals altijd is er weer een belangrijke rol weggelegd voor producer Leon Michels, die tevens saxofoon, toetsen, bas, gitaar en fluit speelt en ook nog zingt. De eerste zeven nummers zijn vocaal, waarna nog een vijftal instrumentale versies van een vijftal van de vocale nummers volgen. Het is absoluut geen kliekjesalbum geworden en laat me nu al reikhalzend uitkijken naar de rest van deze serie.

In thuisland Ierland bezorgden hun twee EP’s Stuck Upon the Staircase en Oil and Water het folkduo Lemoncello al de nodige bekendheid. Hun debuutalbum Lemoncello en hun komende tournee daar langs bekende podia als Whelan’s en Coughlan’s Bar zal die bekendheid ongetwijfeld een stuk vergroten.

Lemoncello bestaat uit songschrijfster en gitariste Laura Quirke en celliste Claire Kinsella. Hun kwaliteiten werden al snel onderkend, want ze werden in 2019 genomineerd voor ‘Best Emerging Folk Act’ in the RTÉ Radio 1 Folk Awards. Het duo werkte al samen en deelde podia met interessante en vernieuwende artiesten als Anna Mieke, Lisa O’Neill, Sam Amidon en Mick Flannery. Helaas heb ik de cd nog niet ontvangen vanuit Ierland, dus beschik ik niet over de complete credits.

Ze produceerden zelf met Julie McLarnon het album in Analogue Catalogue Studios en werden de opnames vastgelegd op 2 inch tape. Naast door folk liet het duo zich beïnvloeden door indiepop, jazz improvisatie en romantische en moderne klassieke muziek. Tekstueel onder andere door James Joyce, Michael Fury, gaat over een fictief figuur uit een kort verhaal van Ierlands beroemdste schrijver. Net als het duo afkomstig uit de Ierse hoofdstad. Hun teksten zijn zowel doorspekt met humor als breekbaarheid.

De eerste acht songs betreft eigen werk, afsluiter My Lagan Love is een bekende Ierse traditional, talloze malen gecoverd door bekende artiesten als The Chieftains, Jim McCann, Mary Black tot zelfs Dusty Springfield en de klassieke sopraan Mary O’Hara. De arrangementen zijn zonder uitzondering beklijvend, maar de kers op de taart is toch vaak de geweldige samenzang van de dames. Na Yellow Roses van Niamh Bury is Lemoncello de tweede schitterende release in korte tijd op het Claddagh label.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com