Al heeft Natalia Lafourcade zo'n mooi Frans ogende artiestennaam, voluit heet ze María Natalia Lafourcade Silva. Ze is spaanstalig en is al vele jaren een gerespecteerde, gevierde, sociaal betrokken Mexicaanse zangeres, pianiste, gitariste en songwriter. Haar muziek werd omschreven als mix enerzijds van pop, rock en jazz met invloeden van Fiona Apple en Björk en anderzijds van de Mexicaanse en Latijns-Amerikaanse muziekstijlen die ze ook zo graag wil in stand houden. Met succes, want ze blijft de Grammy's en Latin Grammy Awards binnenrijven.

Na de pandemie, in 2022, kwam ze met 'De Todas las Flores' voor het eerst met een album met enkel zelfgeschreven songs. Over de cyclus van leven en dood en de energie van Moeder Aarde. Naar aanleiding van dat etherische succesalbum had men het over 'haar poëtische teksten, teder en kwetsbaar, recht uit het hart, met een stem met de kracht om de oceaan over te steken en door taalbarrières heen harten te raken.'

Net zo wordt ook dit nieuwe album weer een hoogtepunt. Nog meer dan ooit voert de intimiteit van haar stem en haar gitaar die aangename klank van vervlogenheid mee. Een geheel eigen sound versterkt met een volstrekt latijns instrumentarium en daarmee bevindt ze zich ergens tussen Lhasa de Sela en Ry Cooder met Omara Portuondo en Buena Vista Social Club.

Het begint met die prachtige instrumentale ouverture 'Apertura Cancionera'. Piano, fluiten, strijkers en meeneuriënd koor, ze had van een Mexicaanse Morricone kunnen zijn. Alles is dan ook o zo filmisch, alsof je het antieke bioscoopgordijn al ziet openschuiven en je middenin die zuiderse taferelen komt te staan. Ze neemt je qua sound dan ook mee naar de jaren 1930 tot 1950, de jaren dat de Mexicaanse filmindustrie met al zijn symboliek en surrealisme floreerde. Dit zit ook allemaal in haar album, in de thema's van liefdesverdriet, verlies, vrouwelijkheid en viering van het leven. Songs over het leven zoals het is, in Mexico. Met alle kenmerkende, krioelende veelkleurigheid in de teksten en haar muziek verwerkt. Lafourcade, intussen 41 en in een overgangsmoment in haar leven, zag in deze songs van 'Cancionera' haar mystieke alter ego geboren worden.

Weer zitten er songs tussen die helemaal de traditionele muziek van Veracruz, haar geboortestreek ademen. In de son jarocho-stijl, zoals in het feestelijk trompetterende 'Cocos en la Playa'. Of in de regionale evergreen 'La Bruja' (de heks) met zijn gewijzigde tekst. De 'cancioneras', de zangeressen als zijzelf, aldus een raadselachtige Lafourcade, dat zijn nu de moderne 'brujas'.

Spontaniteit is op 'Cancionera' het sleutelwoord en daarmee valt het album in al zijn ruwe schoonheid en dichte aanwezigheid over je heen. Een Lafourcade die blijkbaar pas begint te leven op het podium, haar veilige ruimte om te creëren waar ze de energie kan laten stromen. Zo bracht ze dus ook haar achttien muzikanten samen. Strijkers, riet- en koperblazers en verschillende genodigden als El David Aguilar, Israel Fernandez, Hermanos Gutiérrez en Diego del Morao. Ze nam met hen het hele album op in één sessie, op analoge tape en mixte het direct helemaal live met de Adán Jodorowsky die ook haar vorige album produceerde.

Zonder enige afbreuk te doen aan al die andere voortreffelijke songs, probeer in al zijn verscheidenheid alvast, naast de genoemde opener 'Apertura Cancionera', zeker de nachtelijk zwoel slepende titelsong 'Cancionera', het lieflijke duet met El David Aguilar 'Cómo Quisiera Quererte', 'Mascaritas de Cristal' met die heerlijk vervlechtende cello en contrabas, het vrolijke 'El Palomo y la Negra', zalig à la Buena Vista Social Club naar de tristesse van 'Lágrimas Cancioneras' of de akoestische versie op het einde van het passionele 'Amor Clandestino - Acústica' met flamenco-tenor Israel Fernandez en Diego del Morao.

Al die levende emotie, intensiteit en intimiteit mooi verenigd. Al die nummers met hun eigen vorm en uitstraling. De Mexicaanse cultuur die Natalia Lafourcade hier zo goed als live uitdraagt, wat een aangrijpende Cancionera.

Nathaniel Rateliff brak in 2015 met zijn The Night Sweats de poorten naar de wereldbekendheid open met zijn shakende  knallers 'S.O.B'. en 'I Never Get Old'. Laatst in 2020, na pijnlijke scheiding en overlijden van zijn producer Richard Swift, hoorden we hem plots solo, met verrassend breekbare nummers, waarvan inmiddels ook het akoestische 'And It's Still Alright' zich in het collectief geheugen nestelde. Nu, 2021, slaat de slinger weer naar links en neemt Rateliff zijn feestband The Night Sweats weer onder de arm. Ja, dan zal met die ritmes en koperdecibels gelijk weer de feel good-bries opsteken, is wat we verwachten, toch?

Energieke nummers met lekkere groove dat hier in alle geval. Rock met een flinke scheut soul, funk, r&b, doortastende zang van Rateliff én z'n heel kenmerkende blazerssectie.

Komt nu ook hier wisselwerking met de bespiegelende kijk van solozanger Rateliff de plaat binnensijpelen. Zo slaat de protestzanger in hem al onmiddellijk  wild om zich heen in het meeslepende americana-openingsnummer 'The Future'. In blinde onwetendheid zien we niet dat we overspoeld worden door dieven die al wat goed is onder elkaar verdelen. Al fulminerend omarmt hij daar niet alleen pedal steel, maar imiteert ie vooral op verbluffende wijze Dylan.

'Survivor' is vervolgens authentieke soulklasse, funky, met ferme groove in de ritmesectie. Blazers, gitaren, toetsen, niet aflatende stroomstoten van The Night Sweats. Vertrouwt ook hier  Rateliff je wat van zijn dreigende onzekerheden toe. "Ben bang dat het gewicht van de wereld je inhaalt. Durf bijna niet toe te geven dat het ook mij inhaalt. Groeit dat totdat het je begraaft?"  'Face Down In The Moment', nog zo'n eenvoudig meditatief nummer over loslaten en hoopvol uitweg zoeken, met op de rustigste pianotoetsen meeschuivende drums.

Opvallend wijze quote dan in het innemende 'Something Ain’t Right' : "Gotta dig a lot of holes to get into something deep. Gotta sing a lot of soul to know how to feel it." Beatlelesk openend popnummer met croon van een Randy Newman in mooie samenzang met z'n achtergrondkoor, blazerssectie er waardig overheen. Schitterend andere Rateliff hier.

Ook in de jazzy soul van 'Love Me Till I’m Gone' weet Rateliff weer aangenaam te verrassen, nu in Van Morrisonstijl. Fraai die met de kopers meejengelende keyboards. Het eenzaam filosoferende 'Baby I Got Your Number', soulballad met akoestische gitaar, conga-percussie en Rateliff's vocale trompetimitaties. Opnieuw, nu ingetogen, versterkende blazers. Het geweldige 'What If I', blazers- en koorharmoniën, met Rateliff soulvol op het voorplan croonend. Oproep om samen uit de twijfel en de tweeslachtigheid van een beknottende wereld te stappen.

'I’m on Your Side', inlevende pandemiesong, mooi opstijgend orgel en blazers, met recht uit het hart-emotie. Kop op, door dik en dun elkaar steunen en hoopvol de toekomst aankijken! 'So Put Out' is een waarachtig soulnummer met vette groove. Een terugschreeuwen naar voorbije scheidingsperikelen? 'Oh, I', snelle reggae, als Jason Mraz springerige, maar o zo opbeurende song van Rateliff. Eerst leeg is ie nu weer overvol energie, "I've got the feeling that I can heal."

Finaal, regelrechte topper en groepsstunt 'Love Don't', met uptempo-soulbeat à la 'S.O.B', met onvervalste motownintro, turbodrive van Nathaniel en samen vlammend in de mustang van Wilson Pickett de highway op!

Nathaniel Rateliff & The Sweats overstijgen hier op straffe wijze hun loutere act voor schreeuwerige fans. Hits als 'Survivor' en 'Love Don't' die krijgen ze wel. Maar het album is vooral fantastische wedergeboorte in diepgang. Woord en muziek spreken voortaan ook het innerlijke aan. Met het gematigd optimisme van Rateliff blaast de band de wereld letterlijk verse moed in.

De video van Survivor zette Rateliff neer als opkomende Raging Bull die een onmogelijke uitdaging aangaat. Als een scherts tegen elke vorm van somberte. In de nieuwe introspectieve verpakking is het album in deze tijden minder een feestje. Maar de drive en de veelzijdigheid van een band als Rateliff & The Night Sweats maken het wel een ontzag afdwingende topprestatie. Grote onderscheiding!

Neil Young heeft nu wat meer tijd met zijn archief. Kwam eruit met een juweel van een opname. Andermaal spreken kenners lyrisch over zijn beste gehéél acoustische liveconcert ooit : 1971, Shakespeare Theatre in Stratford, Connecticut. En bij een momument als Neil Young wil dat iets zeggen! En inderdaad... schitterende diamant.

Niet enkel in Dublin broeit het : zo hier een bijtend Iers rockdebuut uit Belfast. Felle zangeres schopt tegen de schenen van 't conservatief-kerkelijke Noord-Ierland én feest van gitaren. Sedert U2 kennen ze er wat van!

Hoe weinig toonbeeld van bescheidenheid hoe dan ook, toch is onze stuurs arrogante Noel Gallagher nog altijd geen vadsige zak. Neen, hij blijft zelfs de avontuurlijke jongen die nooit zal teren op wat voorbij is en evenmin op de lauweren zal rusten van een intussen goedgevulde Oasis-portemonnee vol parels en diamanten. Laat dit dan ook de reden zijn waarom Noel hier ten huize nog altijd veel krediet krijgt in music playtime en dit nu zeker na zijn vierde solo-release, 'Council Skies'. Echt zijn sterkste werk sinds tijden én er moet bij gezegd: 't klinkt ook heel vertrouwd Oasis.

Mmm en op de hoes staat er een schare instrumenten uitgestald, op een bijzondere plek voor de man voor wie toendertijd voetbal zowat de helft van zijn jonge leven invulde, op het heilige Maine Road Manchester namelijk, waar weleer, in het intussen afgebroken legendarische voetbalstadion, talloze en evenveel zinderende match-aftrappen werden gegeven. Duidelijk, Noel Gallagher duikt resoluut zijn nochtans niet al te rooskleurige jeugd in, wist nu tijdens de lockdown zelfs door de rauwe grijsheid van zijn Manchester muzikaal gïnspireerd te worden.

Het groots wiegend, orkestrale 'Dead to the World', song met uitgesproken film-noir vibe, is zo'n persoonlijk roots-epos van Gallagher waar hij vol emotie en melancholie door al die vervlogen Manchester-jaren struint. Halverwege mag daar ook een retrowarm Frans accordeon niet bij ontbreken. Topsong!

Verder nog, in het hart van de plaat, is er het titelnummer 'Council Skies'. Met op Caraïbisch ritme digitaal gestemde gongs opent het Noel's nostalgieke Manchesterdroom over zijn jeugdig magisch zoeken naar schoonheid, over zijn uitbreken uit die grote bad city recht naar de betere toekomst. Contradictorisch toch die intrinsieke nostalgie naar het armeluisleventje daar in hun ooit povere Manchester-council flat, die overigens door de Gallaghers' moeder nog steeds niet is verlaten. In de video van 'Council Skies - pour la petite histoire - voert Gallagher ook nog de excentrieke hanenkam John Robb van Manchester-punkband The Membranes ten tonele. De uitvinder by the way van de term 'britpop' hiermee meteen ook loensend achter het mengpaneel vereeuwigd.

Best wat memorabele songs op dit 'Councel Skies'.' Trying to Find a World That's Been and Gone Pt. 1', haha, is een 'halve song', het oorspronkelijke Part 2 sneuvelde bij nader toezien simpelweg weer in een opwelling van 'first idea, always best idea'.
In de soul van 'I'm Not Giving Up Tonight' zit een verzetsnummer verborgen, dat hier dus passend als opener kan worden gebruikt. Een Gallagher ook die zich tussen al die meeslepende strijkers tot het uiterste inspant om het dan toch allemaal gezongen te krijgen, een klip die hij verder nog een paar keer zal moeten nemen. Zijn daar voorts ook Noel's vrienden. Ja, al meteen op 'Pretty Boy', The Smiths-kopstuk Johnny Marr warempel uitdagend op drummachine in plaats van op gitaar. In overleg met makker Robert Smith krijgt 'Pretty Boy' bovendien al direct een remix tot een op en top The Cure-sfeernummer. Vervolgens had ook buurman Paul Weller naar verluidt muzikaal meer dan wat haver in de pap te brokken

Op het beresterke 'Open the Door, See What You Find' valt dan de zonnegloed glorieus psychedelisch binnen met een geweldige snarenexplosie en dreunende drums. Gallagher's persoonlijkste song over naar jezelf kijken in de spiegel en er zo jezelf mee leren accepteren. Zijn 'Easy Now' is een ballade over talentloos beroemden die met hun 'hollow crown' alles zomaar in de schoot geworpen krijgen zonder iets ook maar ergens te verdienen. De song rolde eruit met die opvallende, bewuste Pink Floyd-inslag en werd uiteindelijk voorzien van de briljante gitaren van co-producer Paul Stacey zelf, die - bij afwezigheid van - dan maar zelf een potige David Gilmour-imitatie ten beste geeft. Pluim!

Voor hardere songs zo opzwepend als wat moet je dan weer bij 'Love Is a Rich Man' zijn, gigantische gitaarsong, aangedreven door rockende drums.

Gallagher houdt natuurlijk ook nog altijd van bijna Beatleleske precisie. Die krijg je onder meer in 'Think of a Number', episch nummer drijvend op strikte drumbeat en cirkelende akkoorden. Tegelijk een persoonlijk, somber nummer over besluiteloosheid in een wrede wereld.

'Council Skies' is een even gevarieerd breed als overwegend Oasis resonerend poprock-album, vol nuance, melodieuze creativiteit, met ijzersterke instrumentatie en met altijd meezingbare refreinen. Gallagher is de ambitieuze impulsenzoeker in het midden van The High Flying Birds die in zijn werkethiek altijd al enkel maar oog heeft voor de song en dan ook de song alleen, een composer die at work ook altijd meer wil dan enkel dat ene kleur, die onmiddellijk grijpt naar het coloriet van de hele regenboog ineens.

Meteen na het verschijnen van 'Council Skies' duiken ze dan ook weer op, de speculaties: en wat nu met Oasis? De gouden stem van zijn broer erbij ware voor ''Council Skies' inderdaad zeker een regelrechte meerwaarde geweest. Maar voor de dromers, zien we daar niet dat het water tussen de Gallagher-broers nu toch al wat minder diep is geworden? Met een Liam die zich recent over titelsong 'Council Skies' van voormalig spitsbroeder Noel uitlaat met: "Hoe kan zo'n kleine gemene man zo'n prachtige song schrijven?" Waarop ook Noel ergens omfloerst laat horen: "Zou jij na een vechtscheiding nog op vakantie gaan met je ex?" Bijna hoffelijke uitlatingen toch voor hun doen. Maar soit - historisch! - hun Manchester City haalde deze avond zojuist toch wel de Champions Ligue 2023 binnen. Kan het voor de duizenden - henzelf incluis - nu toch evengoed niet hét mooie momentum zijn, dat heus helemaal ontladend Oasis-feestje? Manchester City, Oasis United. Tijdstip uiteraard geheel vrij te bezien.