menu

Hier kun je zien welke berichten henrie9 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Jay Chakravorty - A Map with No Memory (2021)

4,0
geplaatst:
Op gezonde wijze door Eric 'Aero' aangestoken, waarvoor dank, smul ik nu van een debuut als dit. Jay treft als componist het label 'modern-klassiek', waardoor ie direct voor tevelen onzichtbaar wordt. Maar wat een pracht mis je dan! Filmische evocaties, ontegensprekelijk Nyman, Tierssen, Jóhannsson en Morricone waardig. Zelf is ie, naast componist en producer, duiveltje-doet-al-muzikant met respectabele staat van dienst op piano, synths, accordion, gitaar, bas en percussie. Dit is verstilde muziek die diep aangrijpt, tot en met de gezongen eindnoot, 'Maps'. Dit buitenbeentje lijkt me dan weer klassieke Arab Strap of Adrian Crowley wel. Aero, dit alles over Jay Cha-kra-kov-ski vertel ik zeker verder door!

Jeff Rosenstock - SKA DREAM (2021)

4,0
geplaatst:
Was ska niet al een tijdje dood? Nee hoor, Jeff bewijst hier het tegendeel. Men volledige skabewerking van zijn succesvolle No Dream-cd van 2020. Slechts één conclusie : ska blijft very cool! Origineel lockdownproject.

Joe Strummer - Assembly (2021)

4,0
geplaatst:
De legendarische frontman van The Clash is jammer genoeg niet meer. Maar hier wordt zijn muzikaal genie en ontembare rock'n'roll-spirit nog eens passend tot leven gewekt. Van The Clash tot zijn solo-werk : alles even impressionant.

John Grant - Boy from Michigan (2021)

4,5
geplaatst:
Lockdown, 2020-2021. In het verre Reykjavik telt John Grant z'n lidtekens, begint er aan z'n hoogst persoonlijke Ijslandsuite. Na de vreemde begintonen -begint hier de 'The Shining'-soundtrack?- doemen de als vanuit wolken scherper wordende contouren van zijn getroubleerde vaderland Amerika op, van zijn geboortestreek ook. In de suite, een sleutelvers, "Никогда не извиняйтесь чем вы стали. Всё что мы имеем заработали потом и кровью", diep in 't stuk verborgen, "Verontschuldig nooit voor wat je bent geworden. Alles wat we hebben is met zweet en bloed verdiend." (In 'Your Portfolio').
Nja, het beeld door de songs opgeroepen is ambigu. Een aantal scenes verre van fraai. De synths klinken er o zo dissonant donker, knellend en bijtend. Daarnaast zijn er ook die andere, warme, zo luchtig dansende, zo tedere, of grappig en frivole als wat. Er is z'n hunker naar de zorgeloze kindertijd, z'n roze kinderlijke onschuld. Vergeten we daarin de scary movie in 'Dandy Star', dan toetsen z'n drie beginsongs de Michiganperiode als nostalgie ten top. John groeit vervolgens op in Denver in een voor zijn geaardheid vijandige conservatieve omgeving vol masculiniteit. Ie is dan ook laat uit de kast gekomen, pas rond z'n vijfentwintigste. Wat een totale openheid hier van John Grant! 'The Cruise Room', over 'zijn dingen met een vriend, waarover ze toen het fijne niet wisten'. Aandoenlijk! 'Mike and Julie', prachtige schets over de moeilijkheden met het aanvaarden van zijn geaardheid. " 'k Weet dat ik toch niet mijn hele leven op de loop kan. Schande over mij als ik anderen laat beslissen over wie ik ben." Of 't melancholisch wringende terugdenken aan z'n bedvriendje 'Billy  (in 'Billy')... Slíkkén! Vergeet zeker ook niet z'n schitterende ode bij leven aan z'n dierbare geliefden, 'Just So You Know', andere song dit om in te kaderen. Wat een songwriter. Maar zoals Roger Chapman op zijn uitstekende laatste, veegt de volwassen John tegelijk ook fel schertsend, minachtend, bijna absurd de vloer aan met de kwalijke American-dreamlucht, gevestigde machten, 't meedogenloze kapitalisme, geldzucht, de US aan flarden en met tegenwoordige waarden die enkel bastaards als Trump voortbrengen ('The Only Baby'). Z'n continu meesterlijk spel met de taal! In het engels, duits, russisch, hem totaal om 't even. Neologismen en 't cynisch citeren van de lege woordenschat der bekrompenen, hi-la-risch! De muziekband, de sound dient overal consequent en synchroon de uitzonderlijke lyrics. Als een Rufus Wainwright op zijn melodische best, een even mooie nasale bariton, z'n stem is een sterinstrument. Maar ook veel synths dus hier, in tal van stijlen, epische soundtrack, retro wave, synthpop, elektronische drums. Ze volgen de sfeer, onderlijnen de charmante muzieklijnen. Maar net zo John's mooie piano en bekoorlijke blazers. En een dank ook voor 't puntgave werk van Cate Le Bon, z'n producer-maatje...
Wat een wonderbaarlijk pakkende zit, wat een diepmenselijke plaat! John Grant, boy from Michigan, je vurige rechteroog ziet het vlammend en schiet. Doe vooral verder, zelfs als een Don Quichote, hard tegen de molens in (DQ in 'Just So You Know'). Grotesk of niet, "никогда не извиняйтесь", verontschuldig je vooral niet, je herinnert je tenminste de maatstaven van beschaving. Daarop heeft inderdaad niemand, nooit, persoonlijk noch maatschappelijk, op in te leveren. Weergaloze luisterplaat dit.

John Hiatt with The Jerry Douglas Band - Leftover Feelings (2021)

4,0
geplaatst:
In 't moderne Nashville 2021? Begin je, net zoals John Hiatt, je nieuwe toch geestig kwelend over je lange zwarte, nu elektrische Cadillac? Grapje dit dan, want inhoudelijk houdt Hiatt zich voor het overige altijd ver van voorgebakken Nashville-clichés. Getuigt de releasevideo van single 'All The Lilacs In Ohio' dan weer wel en onmiddellijk : deze gezellige plaat hier werd vooral met de grootst mogelijke gretigheid en enthousiasme door 't gezelschap ingeblikt. Ongelooflijke meezinger ook, echt live klinkend, gebracht door rotten in het vak. Hiatt, met 'n goedgesmeerd gruiziger stemgeluid en Douglas en zijn band. Nee, je hoort geen drums, enkel gitaar, dobro, lap steel, viool en contrabas, maar samen leveren ze altijd de juiste emotie, de juiste sfeer. Je hoort bluegrass, americana, countryblues en countryrock, up-temponummers en andere, met de sound van een Ry Cooder, een late Dylan, een Steve Forbert. Het gaat zoals meer over melancholie, sentimenten, gebroken harten en groter verdriet. Hiatt zelf kende in z'n jeugd ook z'n deel van de smarten. Hier brengt ie bloedstollend de zelfmoord van z'n 21-jarige broer tijdens z'n schooltijd. Het nummer is tegelijk ook uiterst representatief voor de uitgesproken muzikale chemie tussen Hiatt en de subtiel spelende Douglas. 't Is ook de sleutel van de grootsheid van de hele plaat. Wat klinkt ze vitaal en veerkrachtig! Hiatt zit nu op z'n 69ste al zeker boven de 20 platen, maar toch is de houdbaarheidsdatum van z'n songschrijverschap, zo je 't wil, op verre na niet bereikt. Hij deed het hier net iets anders dan gebruikelijk, zoals Bruce Springsteen ooit met z'n ode aan de Pete Seegersound. Maar grote talenten puren dit uit en leveren ook dan steevast iets unieks. Hier, bij John Hiatt en kompaan Jerry Douglas, is dit dus uiteraard niet anders.

Jon Batiste - WE ARE (2021)

4,5
geplaatst:
Toptalent dat blijkbaar overal thuis is, gaat van pop, over James Brown, gospel, naar de Kendrick Lamars en de Paaks tot aan de jazz van een Kamasi Washington.
Bovendien heel sociaal gedreven, zo zie je 't aan de titels : Freedom, Cry, Tell The truth... Black Lives Matter is heel dichtbij.
En de muziek, gewoonweg subliem! Al die kleurige highlights flitsen je toe als vanaf één grote spiegelbol van een (gesloten) dancing.

Jon Campbell - Wolfen (2021)

4,0
geplaatst:
In Berlijn residerend singersongwriter-kunstenaar met een naam die klinkt als goede Schotse whisky. Even geproefd. Wolfen is een kleinood met 8 persoonlijke liedjes over zijn queerbewustzijn. Puur, want enkel acoustisch begeleid met gitaar, piano, viool, cello, een trompet... Schoon dit, in al zijn eenvoud. Less is more! Figuurlijk dan.