menu

Hier kun je zien welke berichten henrie9 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Adrian Crowley - The Watchful Eye of the Stars (2021)

4,5
geplaatst:
Ongelooflijk dat deze klepper op Labadoux nog in een bijna lege tent speelde! Omringd door de besten timmert hij intussen voort aan de weg. Met een magistrale bariton à la Bill Callahan en literair talent à la Dylan. Hier bevestigt hij andermaal zijn status een der grootste singer-songwriters van deze eeuw te zijn. Heeft blijkbaar ook poëtische voorliefde voor vogels. Na zijn eerdere 'The Magpie Song' is er nu de 'Crow Song' en 'A Shut In's Lament'. Prachtig.

Alluvial - Sarcoma (2021)

4,0
Waarom nu ook niet even tijd nemen voor 't onderbelichte  'Sarcoma', tweede van de deathmetallers van Alluvial, 4 jaar na hun uitstekende 'The Deep Longing for Annihilation'? Verkasten ze inmiddels naar Nuclear Blast, blijkt op 'Sarcoma' enkel gitarist Wes Hauch nog aan boord. Hmm, horen we goed, ook 't Alluvial-geluid is drastisch aangepakt. In plaats van de gave, louter instrumentale technische metal van de voorganger komen ze hier - en waarom dan ook niet- met een behoorlijke brok vocals in 't veld en Wes, die neemt zelfs de cleane partijen voor z'n rekening. Maar doen ze 't ermee dan ook beter? 't Vat rauwe, agressiviteit gulpt met de gesofisticeerde, schitterende opener 'Ulysses' alvast royaal over met, vol in de picture, een brute aanwinst als brulbeer Kevin Muller, ex-Suffocation. Samen met een rits verstoorde ritmes,  lekkere blastbeats en verpletterend wilde thrashriffs, 'n intense entrée die toch wel kan tellen! Volkomen beklijving die ze van dan af constant overeind houden. Neem nu titelsong 'Sarcoma', kernbomminiatuur van behendigheid, die alles samenvat waarvoor deathmetal aan snelheid en heaviness voor staat. 't Slepende 'Sleepers Become Giants', traag, clean melodisch opbouwend akkoordenspel naar weer 't totale, strakke riff- en beukwerk. Het drieste 'The Purid Sunrise', dé ultieme sneltrein van de plaat. Samen genomen krijgen we dus 10 relatief korte songs met pakken nuance, in tal van stijlen, probate, moderne progressieve metal, atmosferische lagen, met her en der erin verwerkt ook de energieke (djent)feel die we van bij Meshuggah en Periphery kennen. Nou, 't is globaal ook wel meer melodisch, zelfs catchy. Maar 'n goed gevoel overheerst overal, 't is verfrissend, levendig, een enkele keer zelfs funky. Kortom, ondanks die onderlinge onmiskenbare verschillen vormen de Alluvialsongs toch één harmonieuze brok metal. De langste track op de plaat is dan toch voor de enige, meesterlijke proginstrumental 'Sugar Paper'. Initieel wat sfeervol inkabbelend, muteert die allengs ondergronds groeiend dreigender en finaal is 't met 't hele muzikale arsenaal opdrijven maar naar de kolkend rode massa.
Alluvial is met z'n tweede zwaar andere horizonten gaan opzoeken, zoals al aangegeven binnen, maar zelfs duidelijk buiten de eigen comfortzone. De unieke vibe van '40 Stories' bijvoorbeeld, 'n partieel clean gezongen, zelfs rustige jazzy lap psychedelische progmetal, even avontuurlijk en wendbaar als een Gojira. Of wat dacht je van het hijgende panfluit(?)-capriooltje 'Zero'... Zal met al dit 'n deel van de fans van 't genre het niet behoorlijk op de heupen krijgen, we vrezen het.
De mannen van Alluvial blijven hier echter met hun techniciteit even impressionant en meedogenloos als voorheen. Echt een schare supercompetente, virtuoze vaklui, onmiskenbaar. De band lijkt nu dus wel degelijk z'n juiste draai te hebben gevonden. Hauch heeft Alluvial met z'n nieuwe zet bovendien nu ook de juiste stem gegeven. Dergelijke platen grijpen onmiddellijk vast en laten je alleen maar met aangenaam ongemakkelijke verbazing achter. Alluvial anno 2021 is richtingevend geworden!
En ja, die nieuwe vocals, waar hebben die 't dan over?
Wes Hauch, als gewezen militair, veteraan van de 'Iraqi Freedom Operation', blikt terug op z'n wel erg bewogen leventje en de kanker ('Sarcoma') die ontstaat door de hele 'death and distruction' die lui elkaar aandoen. De man weet dus écht waar ie het in z'n deathmetal over heeft...

Amenra - De Doorn (2021)

4,5
geplaatst:
Een vuurritueel, Gent 2019, over verlieservaring, loslaten en verwerking, brandend kunstwerk, verlaat die duisternis, ga naar het licht! De introspectieve soundtrack, 't ingezongen kader eromheen kwam uit de nieuwe, aangrijpende De Doorn-score, schitterende postmetal van Amenra. De doorn, universeel symbool van afschermen van dreiging, pijn en zelfbescherming of tot bloedens toe verwond worden. Op de hoes symbolisch de 6 Amenra-medewerkers, ondanks doornranken met elkaar verenigd. Ook nog voorafgaand aan de release, in Menen en Diksmuide, gelijkaardige Amenra- performances met 'De Doorn'-nummers.
De score die paste voor Gent: het verbijsterende 'De Evenmens'. Weidse geluidsmuren vol trage, bezwerende plechtstatigheid, daarbinnen poëzielijnen van ontroerende schoonheid. Gezongen, geschreeuwd, perfect in interactie met elkaar gebracht door frontman Colin en, verrassend, Caro Tanghe van Oathbreaker. Ook nog 'Ogentroost', opener nu van de plaat, uit nachtnevels opkomende dreigende drones, verdwijnend in een Carmina Burana op z'n Amenra's, eerste van meerdere tien minuten overschrijdende klankborden vol ontzettende broeierigheid. Het intense 'Het Gloren' dan, rond voordracht in doodse stilte, angstscreams, getormenteerd, met krachtige grooves. Amenra, het zijn meesters in het creëren van atmosferisch evenwicht tussen sludge en doom, tussen luid en stiller. Binnen de klanktapijten laten ze aan jou de ruimte voor de invulling van betekenissen.
Pas binnen zijn ze bij 't nieuwe Relapse-label, debuteert het vermetele Amenra al direct in 't Vlaams! De switch werkt bevrijdender dan ooit. De teksten zijn verbazingwekkend sterk, al gaan ze bij de screams wel wat verloren. Colin legde er zich samen met Peter Verhelst, schrijver, op toe, met in het achterhoofd de inspirerende lyrics uit de kleinkunst.
De finale. Er gleden bij Amenra ook muzikale reflecties overheen Flanders Fields. Het fenomenale 'Voor Immer' zwerft als op een zompige, zotte morgen (de Vanuytsel-sound is niet veraf) over verwoest, door bommenkraters verslagen oorlogslandschap. Een sacraal in verzen gedebiteerd postmetalrequiem, als in één slepend optrekkende dronebeweging, dat finaal met messcherpe riffs en screams openbarst in oorverdovende flitsen van herinnering, dààr was de bloedige gruwel, het immens onmenselijk inferno. Na die catharsis : verpletterende explosiviteit verzacht in louterende terugkeer.
Dergelijke hectische, rauwe sludge-hardcoremomenten zijn toch schaarser geworden op 'De Doorn', hun vijfde dus na de energievretende Mass-reeks. Eigenlijk krijg je nu meer postrock, met empatische, verdiepende spoken-wordpassages en dito meer akoestisch instrumentarium.
Amenra blijft groots, het spreekt met zijn duistere composities, zijn zuiverende, bevrijdende performances intussen al veel meer volk aan dan alleen de diehard metalfan. Een ongekend dynamisch epos als dit getuigt des te meer van hun maatschappelijke engagement en mentale sterkte, daar kunnen ze zowel op plaat als live indrukwekkend mee uitpakken. Amenra met 'De Doorn' is gewoon wereldtop.
'A Solitary Reign' was al terecht een classic in De Zwaarste Lijst. StuBru, is er straks ook nog plaats voor 'De Evenmens' of 'Voor Immer'?

En ja ... bij Amenra heeft 2021 nóg een project in petto, met Igor Cavalera, ex-mepper van Sepultura. 't Kan dus gewoon niet op! Goe bezig, jullie.

Anne Soldaat - Facts & Fears (2021)

4,0
geplaatst:
Muzikale routinier en bezig bijtje Anne Soldaat van ooit het Nederlandse Daryll-Ann had twaalf liedjes klaar en vond eindelijk wat tijd om die aan z'n nieuwe soloplaat te slijten. Soloplaat, nee samenwerkingsplaat eerder, want op z'n weg vond ie Pablo van de Poel als medestander, meer dan een kwart eeuw jonger, begenadigd zanger-gitarist van het Nederlandse DeWolff. Hoe uitstekend dat samen allemaal uitpakt horen we hier. Echt een speels, relaxt feelgoodalbum is het geworden, met bijzondere plaats voor de retrosound en de gitaar van Pablo. Met heel uiteenlopende, melodieuze songs. Poppy, rocky, folky, country, ragtime, groovy, gospel, wat psychedelisch, wat melancholisch. Alles evenwel prettig, gemoedelijk onder één boog samengespannen door de kundige afmixer-producent, weer Pablo. Openen doen ze rocking in de sixties, met het catchy 'One Book, One Life', wiegende stamper met mooie beatleleske allures, handclaps en achtergrondzang. 'You're Hard to Find' gaat fijn op dit sixties-élan door. Ook 'Water Flowing', schiet met een kanjer van een gretige riff uit de blokken, 't gitaarwerk drijft dan aangenaam verder op een onderlaag van orgeltjesnoten. 'An Angel, a Crook and a thief', aanstekelijke poprocker, trapt weer af met de reverbgitaar, ontbolstert zich dan verder tot een stevige dixielandswing. 't Verrassende 'Meet the Other Side' landt vredig met de inschakeling van 'n godsdienstig retraiteliedje vanuit je schooltijd. 'The Bad Town' dan weer, huppelend bluesnummer met opnieuw 'n sterrol voor de gitaarsound. 'I Was Lost', trage retrorocker tussen Neil Young en The Go-Betweens, uitdeinend met schone strijkers. Stersong 'Flip Decision', springerig als 'n Gruppo Sportivo, met onderliggend weer die flatteuze rol voor het Doors-orgeltje en de pa-pa-pa-eindvocals. 'Suffer Silently', da's een zuivere country meeklapper! En ingetogen dan, het zweverig mijmerende 'Pain Train'. 'Hibernation Generation' vervolgens : achter sprankelende melodie, stuwende gitaar en la-la-la-ënd achtergrondkoortje schuilen toch donkerder lyrics. De Anne-singersongerwriter blikt dan op 't einde, in 'The Long Goodbye', in weemoedigheid fraai terug op z'n geliefde geboortehuis. Wat een spontane en zwierige plaat! Om moeiteloos zelfs natte coronazomers mee op te fleuren, dus!

Arno & Sofiane Pamart - Vivre (2021)

Alternatieve titel: Parce Que - La Collection

4,5
geplaatst:
In Arno's oeuvre liggen de pakkende songs voor 't grijpen. Als de Vlaamse Gainsbourg dan tot een uitgepuurde blind date met enkel piano en bas wordt verleid zoals hier, ja, dan kan dit enkel nog maar meer beklijvende chemie opleveren. De brute emotie van de altijd geïnspireerde Arno, zijn classics nu op de wijze van Tom Waits, de subtiele vingerzettingen van sublieme conservatoriumrapper Sofiane, de overweldigende magie van de arrangementen...Nee, zo'n plaat is dus echt geen klein post-scriptum op de schitterende 'Charlatan'-documentaire-biografie van Dominique Deruddere. Integendeel, weer erg sterk materiaal is dit, in al zijn emotie én eenvoud. Na corona dus graag vliegensvlug het podium op jullie twee! Want 'vivre et jouer,' dat is nationaal erfgoed Arno, chevalier français, z'n leuze, tot zijn laatste dag. Hou je aub zo goed mogelijk, Arno!

At the Gates - The Nightmare of Being (2021)

4,5
geplaatst:
ATG, veteranen van de Zweedse deathmetal, kunnen die hier nog wel hun bestaansrecht bewijzen? Een nieuw opus, valt daar nog sterren mee te oogsten of proberen ze gewoon wat beter te klinken door een of ander experimenteel gedraai? Nu pas goed op, ze wáren al buitenbeentje in 't genre. Ze openen dan ook weer zo, vóór 't grote  metalfest begint, in de verte een rommelend onweer, met vredige klassiek-spaanse gitaarpingels...  en die worden brutaal elektrisch gekaapt in een eerste klepper van formaat, 'Spectre of Extinction', waar 't razend geweld, de vuige riffs, de roffelende polka's en boosaardige grunts je de zwarte diepten van de kosmos insleuren. De bakens zijn verzet, 't onvermijdelijke uitzicht op je cataclystische uitroeiing staat klaar. Die dreigende trein, die raast onverminderd verder, doorheen het sinistere 'The Paradox', waarin je laatste sprankel hoop zal worden omgezet in pikzwart pessimisme. De titeltrack dimt dan sonische vaart, voor het eerst, laat zich wat binden op tragere, bijna akoestische gitaarakkoorden. In 'Garden of Cyrus', je schrikt even, neemt een atmosferische deathmetalsax het dan plots over van de voorheen mooi meanderend dansende gitaren. Maar owee, de relatieve rust in die proggy tuin is wel vals, alleen dreiging is er daar opgebouwd. Via een onheilspellende symfonische promenade waarmee 'Touched by the White Hands of Death' opstart, beland je toch weer in 't dode oog van de storm. Wat werkt die opbouw van ATG dus toch weer fantastisch! Heb je dan nog 'The Fall into Time' niet gehad. Schitterend episch, orkestraal, volle Carl Orff-bombast, steeds weer opduikend rondomheen de vijf fel en vernuftig musicerende Zweedse masters. 'Cult of Salvation', met subtiel pianomotiefje dat overleeft tussen zwiepende gitaren. Ook een verbijsterend sterk 'Cosmic Pessimism', in clean diep postpunk parlando, filosoof Eugene Thacker's donkere lyrics gedebiteerd op een fenomenale groove, helemaal buiten de lijntjes, Tool waardig! Dit alles liefst zes maal onderbroken door een scanderend "We do not live, we are lived. Pessimism, the last refuge of hope"! Pas na de allerlaatste in pijn uitdovende noten van 't benauwende 'Eternal Winter of Reason' kunnen de vertwijfelde oogjes in spleetjes weer open. Is de droom, die existentiële nachtmerrie over?
ATG kijkt het genre hier autoritair aan, hun avontuurlijke sound die staat er nog, als een huis. Hun zevende telt alleen maar 45 boeiende, complexe minuten, vol nuances en  schitterende arrangementen. Supermario Jens Bogren werkte alles weer af. Stond ATG ooit aan de wieg,  wel ze staan nu nog steeds, als vernieuwende gidsen zelfs, helemaal voorop, 'At The Gates' van de melodische deathmetal. 't Zijn dus toppers zeker?

Avishai Cohen - Two Roses (2021)

4,0
geplaatst:
Classical meets jazz! Met zijn trio én een 70-koppige Gothenburg Symphony Orchestra tilt grote jazzman Avishai zijn oeuvre nog wat hoger. Dat zijn muziek bovendien vol zit van Arabische en Israelische kleuren doet daaraan geen afbreuk. Wel integendeel!