menu

Hier kun je zien welke berichten henrie9 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Mad Daddy - Mad Daddy (2021)

4,0
geplaatst:
Zo ongepolijst, gruizig en recht voor de raap hoorde je je rock and roll dit jaar nog niet. Tussen The Stooges, Jon Spencer en Mötörhead. Met de bluesharmonica op een prominente plaats. Superleuk dit!

Manchester Orchestra - The Million Masks of God (2021)

4,0
geplaatst:
Je hoort een indierockband schitterend op dreef. Ze zingen over de hoogten en laagten van 't sterfelijk leven. Zo klinkt ook hun muziek. Uitgebalanceerde dynamische rocksongs, hand in hand met de ingetogen meer acoustische pareltjes. Moest nu eens denken aan Gomez en Mumford & Sons, dan weer aan de voices van Band of Horses en Passenger. Mooie referenties.

Måneskin - Teatro D'ira: Vol. 1 (2021)

4,0
geplaatst:
Alsjeblief, pikt Italië met Måneskin zojuist met een rocksong de Songfestivaltrofee in! Al staat deze nieuwe van hen mijlenver van het gelauwerde Italiaanse songbook opgebouwd door de Ramazotti-, Cutugno-, Conte-, Tozzi- en Zucchero's, al komt het werk van Celentano hierin misschien nog in de buurt, klasse heeft ie wel. Nee, het gaat hier om piepjonge ambitieuze springers met felle frontman die op eigen houtje het rockidioom van hun idolen omarmen en in hun moerstaal bewijzen dat de Italiaanse rock toch wel zeer sterk is gegroeid. Eerste single van de plaat, 'Vent'Anni' was al een voltreffer, song vol levenswijsheid voor twintigjarigen van nu, majestueus aanleunend bij de gekendste rockballad van Metallica. Hun winning song beukt op ditzelfde élan verder, fraai toegeëigende rock van 30 jaar terug. Ook 'Coraline' leent structuur en opwinding van Led Zeppelin's grootste classic. Soit dit allemaal! Ze schreeuwen het met zo'n ontwapenende verbetenheid uit, ze pakken je tijdens de intimistische momenten zo in, dat je nu al wacht op hun Vol.2. Maar die dan volledig in 't Italiaans, graag! In alle geval een winnaar van 't Songcircus die niet al na een week is vergeten!

Matt Sweeney & Bonnie 'Prince' Billy - Superwolves (2021)

4,5
geplaatst:
Will Oldman's frele stem brengt je breekbare, intimistische liedjes, zo ken ik deze folkie al twintig jaar. De muzikale chemie met gitarist Matt Sweeney staat garant voor een uitstekend vervolg op hun 'Superwolf'-samenwerking van 2005. Het goud van die combinatie blinkt weer in deze 14 songs, die er stuk voor stuk toe doen, spaarzaam gedrenkt in een bad van rustige snaren. Variatie en de harmonie met de arrangementen, kortom, prachtig. Toetsen van een Tinariwengeluid, Richard Thompson of een Don McLean. Koesterplaatje en voor mij classic in spe.

Mdou Moctar - Afrique Victime (2021)

4,5
geplaatst:
Mdou Moctar is een begenadigd singer-songwriter, dito autodidact gitaarbouwer en virtuoos gitarist die zich vanuit zijn geboorteland Niger met z'n Toearegwoestijnblues/woestijnrock uit de Sahara internationaal bekend maakte. Werd ie onlangs door de Vlaamse Radio 1 in Niger opgebeld n.a.v. het verschijnen van deze plaat, gebruikte Mdou vurig bijna heel de zendtijd om het vooral over de moeilijke toestand in zijn thuisland te hebben en hoe hij het bij uitbreiding met hand en tand voor heel het Afrikaanse volk opneemt. Ook in zijn dorp, heel letterlijk, waren er die dag problemen met de waterputten... De problematiek komt zeker terug in zijn songs, getuige ook de plaattitel. Maar net zoals elders zingt men ook daar graag over liefde en geluk, maar hier dus ook over eigenwaarde en bovenal : onderdukking en onrechtvaardigheid. De titelsong, koninginnenstuk, is in dit verband een niet te missen, pakkend en episch strijdbaar hymne, dat muzikaal in prachtrock uitwaaiert als een regelrechte Nigerese 'Child In Time'. Maar de plaat van Mdou en z'n band is in zijn geheel sowieso opnieuw één lange onweerstaanbare bron van primair borrelende energie. Weidse soundscapes out of Africa, gedragen door die fantastische repetitieve gitaar, z'n iele zang en die betoverend spontane african style harmonieën. En ook dansbaar als wat! Desert blues en de meermaals onvervalste desert rock hier, de stijlen blijken verrassend steeds meer aan te schurken bij die van onze eigen gitaaridolen. Mdou straks de grote Desert Jimi ? Onduidelijk, momenteel drukt diep op hem het grote onrecht. Bestrijd het met je muziek! Indien niet, evenveel groot respect, dappere man uit Niger.

MEER - Playing House (2021)

4,0
geplaatst:
Acht Noorse jongelui fixen een plaat waarop echt alles klopt : fantastische stemmen en wat een melodieuze instrumentenpracht!

Mick Fleetwood & Friends - Mick Fleetwood & Friends Celebrate the Music of Peter Green and the Early Years of Fleetwood Mac (2020)

4,0
geplaatst:
Big event op zich, die beroemde schare 60's en 70's-helden samen in Londen juist vóór de lockdown, voor hun Last Waltz voor Peter Green & Z'n Vroege Fleetwood Mac! Overlever Mick Fleetwood vond hiervoor John Mayall, Jeremy Spencer, David Gilmour, Pete Townshend, Bill Wyman, Steven Tyler, maar ook Christine Mc Vie, Noel Gallagher, Kirk Hammett e.v.a. Je hoort het direct, memorabel bluesfeest. Niet enkel door Albatross en Oh Well pt.2 met de Floydgitarist, maar evenzeer door de zovele tot leven gewekte bluesparels van Green. Waar liggen mijn ouwe Fleedwood Mac-platen...!

Moby - Reprise (2021)

4,0
geplaatst:
Deze week nog gelezen over Moby's weinig benijdenswaardige leventje en z'n nieuwe documentaire 'Moby Doc'. Nu brengt ie hier samen met vrienden Gregory Porter, Kris Kristofferson en Mark Lanegan e.a. z'n muzikale ambienthoogtepunten uit zijn beginperiode volledig unplugged én orkestraal  heruit. Bij het prestigieuse Deutsche Gramophon dan nog wel. Een totale terugblikplaat en zonder de ambitie wellicht om er nieuwe generaties mee aan te spreken. 't Lijkt inderdaad iets volgend op wat al voorbij is, 70 minuten soundtrack bij een imaginaire filmaftiteling! Vallen met de reprise de miljoenen Mobyfans van weleer nog wel te verleiden? Welnu, we hopen het zeker! Het orkest uit Boedapast verdient alvast een pluim, het haalt alles uit de kast, gaat met de Moby-songs volledig uit de bol. De gelegenheidsvocalen passen er overtuigend. Deze plaat is van begin tot einde ingetogen, zachter, trager, emotioneel, vol gebrokenheid en tristesse, weemoedig, dromerig zoekend, elegant en gratieus, luchtig, gedempt in klaagzang, vol plechtige grandeur, explosief,...  dankbaar. Deze plaat grijpt aan, reprise, jawel, meer nog totale recompositie, toevoeging. Intrigerend schoon en nostalgisch. Geslaagd.

Myles Kennedy - The Ides of March (2021)

4,0
geplaatst:
Geen strot tegenwoordig beter geschikt om  rock of metal te zingen dan die van Myles Kennedy. Bij Alter Bridge en Slash, waar ie al de dienst uitmaakt, bewees hij dit ten overvloede. Nu gaat hij met z'n talent als zanger-gitarist-songwriter voor de tweede maal solo en opnieuw gooit hij hoge ogen. De sound is nog steeds ongeveer die van Alter Bridge/Slash, energieke heavy rock die verder invloeden ontleent bij pioniers als Led Zeppelin. Luister wat dit betreft zeker naar het hoopvolle epische titelnummer, pièce de résistance, geënt op de chaos van de shutdown, meeslepend staaltje van stem- en instrumentenbeheersing. Naast de 2 andere prijsnummers, 'Get Along' en 'In Stride' bewijst Myles ten overvloede in hoeveel rock- en bluessubgenres hij wel thuis is. In zijn geheel een sociaal strijdbare plaat, ontloken in tourbussen, gerijpt in een tijdsgewricht vol in de knoop geraakte burgers, hijzelf inbegrepen. Topplaat!