menu

Hier kun je zien welke berichten henrie9 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Chantal Acda - Saturday Moon (2021)

4,0
geplaatst:
Ik zag ze openbloeien bij Isbells. Intussen is gebleken dat ze ook alleen haar vrouwtje staat. Dat ze bovendien in het wereldje zeer gerespecteerd wordt, getuigen de samenwerkingen op deze plaat, o.m. met leden van Sigur Rós, Low, Björk, dEUS, Marble Sounds e.a. Onbekend? Geef ze dus maar gerust een kans.

Charlotte Cardin - Phoenix (2021)

4,0
geplaatst:
Nog een ruw diamantje met een aandachttrekkende Winehouse-stem. Deze Canadese singer-songwritet zowel in 't engels als in 't frans. Meer poppy dan Amy, maar wel altijd geheel ontwapenend.

Counting Crows - Butter Miracle, Suite One (2021)

4,0
geplaatst:
Zanger-songschrijver Adam 'Dreadlock' Duritz kent geen haast, maakt zich nul kopbrekens over de dikte van z'n songbook en maakt het dan tóch nog altijd  waar(d) naar eender welke Crows-release, hoe klein ook, te doen uitkijken. Zoals  nu deze. Vanuit zijn Engelse  isolement loste hij een Suitje nr°1 met vier in elkaar overlopende songs. Wie CC al zo'n 7 jaar moest missen, weet -bij deze- dat dit werkstuk, met Duritz's fijnste poëzie eroverheen, je vanaf noot één inpakt. Zoals hij zelf recent toevertrouwde op de Vlaamse Radio 1 was hij met een emotionele zoektocht naar z'n plaats in de muziek bezig, intussen ouder wordend en terugblikkend op wat al voorbij is. Of daarbij al dan niet de muziekregels suiteschrijven zijn gevolgd doet eigenlijk weinig ter zake. Feit is dat hier 4 zeer sterke gevoelige nummers vintage Crows de revue passeren. Ze lopen suitegewijs van behoorlijk beheerst acoustisch op in intensiteit en virtuositeit. In de finale 'Bobby And The Rat-Kings' gaan de elektrische gitaren haast tekeer als Lou Reed's rock en roll-animals. Dus toch een onmisbaar stuk Counting Crows dit. Wel móet nu Adam als de gesmeerde bliksem (of echt maar volgend jaar?!) terug naar die Engelse middle of nowhere. Wij willen een even spirituele schitterende lange Suite Two!

Crowded House - Dreamers Are Waiting (2021)

4,0
geplaatst:
CH is al 36 jaar een huis van vertrouwen. Tal van grote muzieknamen verworden mettertijd tot huizen van verval, maar CH blijft ondanks alles en ook na meer dan 10 jaar stilte mooi zichzelf. Founding father Neil Finn's is nog steeds de motor, misschien vond ie precies in zijn touren laatst met Fleetwood Mac de drive voor een heropstart van CH. Zijn voor CH zo  karakteristieke stemgeluid leidt nog steeds de dans. 'The house' is nu bovendien ook nog letterlijk meer 'crowded', nu nog twee Finn's, Neil's 2 zonen, er mee introkken, zij ook als songschrijvers. Vooruitziende jongen dus, Neil. Hier in alle geval andermaal 'n aangename luisterplaat vol korte songs, catchy oorwurmpjes met harmonietjes om, koptelefoon op, te ontdekken en zalig door te luisteren. Ook de nieuwelingen kwijten zich voortreffelijk van hun schrijfkunsten. De songs als vanouds zacht melancholisch, met als echte CH-topper 'To The Island', nostalgische mijmering over homeland Nieuw Zeeland. Her en der schijnen Neil's twijfels over de prestaties van zijn generatie door. Het hilarische 'Whatever You Want' zet dan weer de Amerikaanse politiek van de laatste jaren goed te kakken. Sprankelende albums als dit verdienen het volle licht onder de muziekzon. CH did it again!