Een album dat om de één of andere reden niet eerder in mijn collectie kwam, is deze dubbelaar van 49 jaar geleden. Langere tijd lastig verkrijgbaar, soms in ingekorte versie, maar er schijnt weer een stapeltje geperst te zijn in Tsjechië, waar de meeste ceedeetjes vandaag de dag vandaan komen.

Nu naar de inhoud. Een absoluut luisteravontuur, als ik het zo mag zeggen. Met spannende instrumentals en pianosongs om helemaal in op te gaan. Op een dubbelalbum heb je de ruimte om wat te proberen. Niet iedere track hoeft direct de roos te raken. Het gaat de breedte in. Een dergelijk avontuur was drie jaar eerder ook dubbelalbum Goodbye Yellow Brick Road.

Elton John maakte een enorme ontwikkeling door in de jaren zeventig, dat is algemeen bekend. Het tempo lag hoog. En hoeveel verder zijn we hier in ‘76 alweer aanbeland. Compositorisch, songmatig, en emotioneel in een volgende fase en, als ik zo vrij mag zijn, het werd hierna nergens beter dan op dít album. Dat klinkt dan weer een beetje wrang, want ik wil al het volgende niet zomaar afschrijven. Maar verschil moet er zijn. En hier maakt de pianorocker een opmerkelijk goed album met een ingehouden spanning die voortstuwt, waar gospel en klassieke elementen elkaar ontmoeten. Melancholische ballads, maar net zo goed swingend materiaal, zo goed en soepel gezongen en genres overstijgend. Elton John vliegt hier hoog.

Met de stem van de nog geen dertigjarige John is hier nog niets mis. Als ik bovenstaande zinnen lees, merk ik dat ik toch nog niet heel veel over de inhoud gezegd heb. Dat hoeft ook niet. Het is een album dat met aandacht beluisterd moet worden, herhaaldelijk, om steeds weer nieuwe dingen te ontdekken. En, niet geheel onbelangrijk, met een prachtig geluid, door producer Gus Dudgeon voor CD geoptimaliseerd met de beste techniek. Helder en gedetailleerd. Zo wil je het toch ook eigenlijk. Een hoogtepunt? Voor mij wel en een aangename verrassing. In ieder geval terecht een tweede dubbel studioalbum voor de man. Een album dat misschien altijd wel wat in de schaduw zal blijven, maar helemaal serieus genomen mag worden.

Zeer gedreven album waarin Taupin als tekstschrijver zijn 'Amerikaanse droom' kon uitleven, en dat met de nodige kritische observaties. Elton John komt geïnspireerd over en zit als het ware op het puntje van zijn pianokruk. Tiny Dancer is naar mijn mening het beste dat de man ooit zong, de titeltrack maakt ook indruk en zeker het fragiele slotnummer Goodbye waarmee het album een flinke brok emotie achterlaat.

De productie is groots, vooral dankzij de orkestarrangementen van Paul Buckmaster. Aardig nog te vermelden is dat Rick Wakeman het Hammond-orgel bespeelde op drie nummers.

Het album haalde geen topposities in de hitlijsten en bleef daardoor vaak wat in de schaduw staan van Honkey Château en Goodbye Yellow Brick Road bijvoorbeeld.

Fraai album, maar erg vrolijk wordt je er niet van. Voor de gelegenheid dus.

Een redelijk album van Elton John en schrijfmaatje Bernie Taupin. Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam en professioneel, met mooie stukjes orkest en koortjes, maar echte uitschieters ontbreken. Daardoor is het een beetje anoniem en kabbelt het voort zonder dat je opveert.

Natuurlijk kan dat ook aan mij liggen. Ik ga dit werk dan ook niet vergelijken met de meer vlammende platen uit de eerste helft van de jaren '70, want dan blijkt dat de jaren '90 voor deze artiest anders verliepen dan zijn geïnspireerde beginperiode.
Een gearriveerde artiest, dat mag zo zijn en eigenlijk ook normaal dat hij hier in rustiger vaarwater terecht kwam in het bloeitijdperk van de CD.

Heel aardig zijn: If the River Can Bend, The Big Picture en Recover Your Soul, maar eigenlijk geldt dat voor de overige nummers ook: heel aardig en goed beluisterbaar. Spannend wordt het hier niet.

Heel duidelijk beweegt Elton John zich in de sfeer van begin jaren '70, de periode waarin hij als pianorocker indruk maakte op albums als Honky Château (1972).

Stem en piano staan op dit album opnieuw helemaal centraal. Onder leiding van producer T. Bone Burnett blijft de opzet sober ondanks de inzet van vrijwel een geheel orkest en ondersteunende vocalisten. Fraai zijn de miniatuurtjes Dream in drie delen, die verbinding maken tussen de bedachtzame ballads. Krachtige songs. Maar het overdondert nergens, je voelt een constante terughoudendheid. En wat is dat ongelooflijk smaakvol gedaan!

Duidelijk is dat Elton John en Bernie Taupin hier compromisloos een goede plaat willen maken, zonder hit-pretenties. Niet helemaal begrepen door een groot publiek, denk ik. Vandaar ook wel dat dit album wat over het hoofd is gezien.

Elton John heeft meerdere periodes gekend door de jaren heen. Artistiek op zijn best op een dubbelalbum als Goodbye Yellow Brick Road (1973). Hitsingles hebben vooral in de jaren '80 zijn gezicht bepaald. Ik noem alleen maar Blue Eyes en Nikita. Het is ingewikkeld die periodes met elkaar in verbinding te zien. Ik heb in ieder geval zo mijn voorkeuren.

Vanaf Songs from the West Coast (2001) is hij in zekere zin terug waar hij begon: pianoballads. En ik denk dat we hier op The Diving Board het beste van die laatste bloeiperiode meemaken. Zo zullen we hem graag willen herinneren. Muzikaal helemaal in orde en ook tekstschrijver Bernie Taupin schittert hier nog eens als vanouds.

Home Again is wat mij betreft het hoogtepunt op dit album. Hier laat ik een traan.
Elton John, een kleurrijke figuur in de popgeschiedenis, die er dit jaar een punt achter gaat zetten, als ik goed geïnformeerd ben. Een prachtig repertoire nalatend.

Opmerkelijke samenwerking van de grote Bacharach met de iets kleinere Costello (sorry, maar het is niet anders).
Bacharach is een groot songwriter en samen met Costello komt de gelaagdheid nog beter tot zijn recht. De songs werden samen geschreven, maar ik vind dat Costello's aandeel meer aansluit bij Bacharach dan andersom. Dat moet ook de bedoeling geweest zijn. Een eerbetoon aan de oude meester, een streep zetten onder de heel bijzondere traditie van deze songs: emotioneel overtuigend, met veel gevoel gezongen en opvallend fraai gearrangeerd.

Dit zijn beslist geen slaperige jazzdeuntjes voor rond middernacht. De voordracht komt uit de tenen. De spanning blijft erin van begin tot eind. Een geslaagde samenwerking en ook wel begrijpelijk dat het bij deze ene worp moest blijven. Zoiets herhaal je niet.

Inmiddels alweer 23 jaar oud, dit eenzame monument. En ik vind het mooi.