Het Metal Album van de Week van een week ergens eind 2009.

De combinatie van het majestueuze Prologue met het aggressieve Blue Blood was voor mij eigenlijk al genoeg om deze plaat goed te vinden. De zang is totaal onverstaanbaar, maar dat voegt nog wat extra charme toe. Tenminste, bij de wat snellere nummers. Bij de langzame nummers werkt het weer niet, want dan ga ik automatisch een beetje meer op de tekst letten.
Sowieso vind ik op dit album de snellere nummers het best. Blue Blood, maar ook X en Orgasm zijn de moeite waard. En Rose of Pain is ook een erg goed nummer. Niet vanwege het tempo, maar meer vanwege de opbouw. Hoewel het een erg lang nummer is, heb ik me geen moment verveeld tijdens het luisteren. Sterker: ik heb me uitstekend vermaakt.
Op andere momenten heb ik wel de neiging gehad de skipknop in te drukken: tijdens de ballads. Neem nou zo'n Endless Rain. Flauw, en dan die verplichte solo, die ook nog eens klinkt alsof hij van een Queenplaat weg is gelopen. Niks tegen Queen, maar dat wil ik niet horen als ik X aanzet. Ook leuk dat octaafje hoger aan het einde. Hoezo cliché? Zelfde verhaal voor Unfinished. Kurenai begint ook weinig veelbelovend, maar schijn bedriegt. Sterker nog, als hier de gaspedaal wordt ingedrukt, wordt het nummer een knaller van jewelste.

Kortom: een paar erg goede nummers, veel gewoon goede nummers, en een paar stinkers. Al met al genoeg voor 4*, en daarmee meteen een van de beste albums die ik in het kader van het Metalalbum van de week beluisterd heb.