Toen ik dit album voor het eerst luisterde, kort nadat medeuser Mastodonner het als Metal Album van de Week presenteerde, was ik behoorlijk enthousiast. Nog niet razend enthousiast, maar de sfeer en het gebruik van een saxofoon waren voor mij apart genoeg om te vermoeden dat hier sprake was van een groeibriljantje.

Een paar luisterbeurten later geloof ik dat dat vermoeden niet juist was. Integendeel, na een paar keer luisteren merk ik dat het album me steeds minder begint te boeien. Ok, ik heb niet opeens een andere metalband ontdekt die ook gebruik maakt van een saxofoon. Dat instrument werkt voor mij nog steeds sfeerverhogend. Maar daar staat tegenover dat de vocalen me niet heel goed liggen: ze zijn een beetje te vlak allemaal. Daarnaast weet After me nergens echt te grijpen of te raken. Ik luister het wel, maar ik mis de emotie en de muziek is ook niet bruut of intens genoeg om daarvoor te compenseren.

Al met al heeft Ihsahn een album afgeleverd dat ik moeiteloos uit kan luisteren, met redelijk plezier zelfs, maar dat me geen enkel moment weet te raken. En aangezien ik mijn muziek meestal voor de emotie of de sfeer luister, ga ik hier niet op een hele hoge score uitkomen.

3,0*

Illuminatus is een band uit Nottingham, Engeland, maar bestaat uit een Italiaan, Spanjaard, Duitser en een Engelsman. Twee jaar geleden bracht de band haar debuutalbum uit. Dit is de opvolger, die ik eigenlijk bij toeval tegenkwam op Zware Metalen. In de recensie aldaar werd Paradise Lost genoemd als een van de invloeden van deze band, dus mijn interesse was gewekt.

De muziek van Illuminatus is een mix van metal en postrock (met naar verluidt veel Anathema-invloeden, maar ik ben niet bekend met het werk van deze band). Het resultaat van deze mix is muziek met stevig gitaarwerk, maar niet knetterhard, zonder gitaargepriegel en -geneuzel. Hoewel nummers liggen zonder uitzondering prima in het gehoor maar zijn wel complex genoeg om bij herhaalde beluistering niet te gaan vervelen. Enkel het instrumentale Gosling kan me iets minder boeien.
Pluspunt is de stem van Julio Taylor, die erg krachtig is, perfect bij de muziek past en een rauw randje heeft. Daarbij zijn de teksten veelal maatschappijkritisch en tegelijkertijd goed doordacht, dus het is op 2 manieren plezierig luisteren naar de zanger (vorm en inhoud).

Volgens last.fm, hoewel niet helemaal compleet, is dit het album dat ik dit jaar het vaakst geluisterd heb van alle albums die in 2011 gereleased zijn. Geen verrassing dus dat het hoog in mijn top-10 van dit jaar komt. De prima nummers en de bijzonder aangename zang maken dit Glasnost zelfs tot mijn beste album van 2011!

4.5*

Ik heb deze cd nu een aantal keer beluisterd in het kader van het Metal Album van de Week, en ben tot de conclusie gekomen dat het hem niet gaat worden tussen Demolition Business en mij.

Op zich heb ik niets aan te merken op deze plaat. Het klinkt allemaal erg strak qua drum- en gitaarwerk, en hoewel ik de zanger niet heel denderend vind, heb ik me ook aan de vocalen niet lopen ergeren.
En toch, als ik het album in z'n geheel beluisterd heb, merk ik dat er helemaal niets is blijven hangen van wat ik gehoord heb. Geen gitaarriffje of een lapje tekst, helemaal niks. Alles wat ik gehoord heb is op een magische manier in een zwart gat van 32 minuten verdwenen.
Hoe vaak ik deze cd ook gedraaid heb, steeds had ik hetzelfde. Wellicht komt dat doordat de stijl van In Chains niet in mijn straatje ligt, wellicht doordat dit album weinig avontuurlijk is, zodat er niets is wat echt indruk maakt.

Kortom, over de hele linie wel goed, maar weinig memorabel. Met een 3.5* van mijn verstand en een 2.5* van mijn gevoel kom ik uit op 3.0*.

Dit album ligt in het verlengde van Colony. In tegenstelling tot dat album weet Clayman mijn aandacht niet tot het einde vol te houden.
De eerste nummers zijn erg sterk, maar ook weinig afwisselend. Daardoor wordt het album na het titelnummer een beetje eentonig. Zo goed de eerste 6 nummers blijven hangen, zo makkelijk wordt de rest tot een soort muzikaal behang waar elke andere gedachte in mijn hoofd de muziek snel doet vergeten. Slechts met afsluiter Another Day in Quicksand weet In Flames mijn aandacht weer terug te winnen.
Een paar nummers korter had dit album beter gemaakt (hoewel erg kort).

Nu kan ik er niet meer dan 3.5* van maken, en luister ik toch liever naar Colony.

Wat mij betreft het sterkste album van de 'vroege' In Flames. Het album is over de gehele linie sterk en met Pallar Anders Visa is er een mooi rustpuntje ingebouwd, dat het album in twee helften verdeelt. Een minpuntje, net als op andere IFs albums, is voor mij dat de nummers nogal op elkaar lijken.
Vandaar dat ik dit album, hoewel een van IFs betere, toch niet meer dan 4 sterren geef.

4.0*

Op Reroute to Remain slaat In Flames een nieuwe weg in. Zowel qua songmateriaal, dat wat compacter en iets minder melodieus klinkt, als de productie, dat een stuk moderner klinkt. Vooral het drumgeluid is heel anders dan op andere platen. Verder is er met Metaphor een rustig nummer, dat ik me zo snel niet kan herinneren van eerdere albums.
Het resultaat is gemengd. Er staat een aantal sterke nummers op dit album, zoals Trigger, Cloud Connected, Black&White. Helaas zijn er net zoveel songs die totaal niet blijven hangen. Transparent bijvoorbeeld. Rond Free Fall bevindt het album zich inderdaad ook in een vrije val. Voor mij een teken dat Reroute to Remain te lang is om als geheel te blijven boeien.

Een goed idee van In Flames om na een aantal vergelijkbare albums een andere richting in te slaan, maar de uitwerking van het idee laat te wensen over.

3.0*

In Flames is een band waarnaar ik pas sinds een paar jaar luister, dus ik heb geen last gehad van elke 2-3 jaar teleurgesteld worden omdat de band alweer een album aflevert dat nergens naar klinkt (en dat bovendien ook niet meer klinkt zoals de band ten tijde van Whoracle klonk). Maar, ik moet toegeven dat ik ook nooit verder dan Soundtrack to your Escape ben gekomen in In Flames' discografie.

Siren Charms twee weken geleden toch maar eens beluisterd. Met het stemgemiddelde (2.96* momenteel) had ik weinig van dit album verwacht. De eerste nummers waren dan ook een verrassing: die bevielen me bij de eerste luisterbeurt direct. Na wat meer luisterbeurten begint ook de rest van Siren Charms me steeds beter te overtuigen. In Flames klinkt soms (op When the World Explodes bijvoorbeeld) een beetje teveel als de bands die ze zelf beinvloed hebben, en de cleane zang is niet het sterkste punt van de band, maar als ik de sterke en zwakke punten tegen elkaar afweeg, blijft er toch een vermakelijk album over (waarvan het beste deel eerst komt).

Op dit album gaat In Flames verder op de weg die ze met Reroute to Remain insloegen: wat minder melodie en een zwaarder geluid. Waar de voorganger nog wat wisselvallig was, heeft de band hier haar draai gevonden. Dat resulteert in een consistent en sterk album.
Met F(r)iend is alleen wel gekozen om met een van de minste nummers te openen. Ook Evil in a Closet en Borders and Shadings bevallen me wat minder goed, maar voor de rest is er hier geen zwak nummer te bekennen. Waar veel IF albums me na een aantal nummers toch een beetje gaat vervelen, eindigt dit album met een rijtje hele sterke nummers die me naar meer doen verlangen.
Tot nu toe is dit een van de sterkste albums van In Flames die ik beluisterd heb (en dat is alles tussen The Jester Race en deze).

4,0*

The Jester Race is een van In Flames’ sterkste albums, waarbij de nadruk wat meer op het deathgedeelte van melodic death metal ligt. Toch is er hier ook voldoende ruimte voor melodieuze passages, vaak in de vorm van dubbele (over elkaar heengeplakte?) gitaarlijnen. Bovendien kent dit album 2 langere melodieuze nummers. Zowel The Jester’s Dance als Wayfaerer vind ik erg sterk, en daarbij geven ze wat ruimte om wat bij te komen. Met name bij het tweede instrumentale nummer heb ik daar wel behoefte aan, na de hakkende stukken in December Flower en het agressieve titelnummer.
Zwakke nummers kan ik op dit album niet vinden, hoewel Artifacts of the Black Rain na een overtuigende intro niet echt op gang komt. Sterke nummers des te meer: Moonshield, Graveland, Dead Eternity en ook het titelnummer. Dankzij het hoge niveau van deze nummers, en vanwege het wat hardere geluid op dit album weet In Flames mijn aandacht zonder moeite vast te houden. Op hun volgende albums zou dat niet altijd het geval zijn.

Een sterk album van In Flames. Samen met Colony en Soundtrack to Your Escape vormt The Jester Race mijn top-3 van albums van deze band.

4.0*

Dit album lijdt aan het euvel dat ook veel andere In Flamesalbums plaagt: teveel van hetzelfde. Weliswaar levert de band hier goed, melodisch-death metalmateriaal af, maar er zit te weinig verscheidenheid in het songmateriaal en in de vocalen om de gehele speelduur te kunnen blijven boeien. Op dit album gaat het bij Worlds within the Margin mis voor mij. Ik verlies mijn aandacht. De cover Everything Counts werkt niet echt goed, en Whoracle is een saaiig outro, dus die aandacht komt ook niet meer terug.
De beste nummers op dit album zijn wat mij betreft aan het begin van het album te vinden: Jotun, Food for the Gods en Dialogue with the Starts.

3.5*

HEart of the Ages is het enige album van In the Woods… dat ik ken. Volgens last.fm heb ik het album minstens veertig keer beluisterd, volgens mij is dat getal aan de lage kant omdat ik niet altijd alles scrobble.

Hoe dan ook, na een wat aarzelende kennismaking is HEart of the Ages een van mijn favoriete albums geworden. Met name aan de scream die regelmatig gebruikt wordt, moest ik wennen. Het is nog steeds niet m’n favoriete deel van dit album, maar het is niet langer iets dat het luistergenot verstoort. Ook de cleane zang was niet erg conventioneel, ik vond (en vind het eigenlijk nog steeds) behoorlijk plechtig overkomen.

Een tweede reden waarom dit album me niet meteen aansprak, was dat het me aanvankelijk nogal chaotisch en gefragmenteerd overkwam.
HEart of the Ages zit namelijk vol met tempo- en sfeerwisselingen. Nu was ik daar als frequent metalluisteraar wel aan gewend, maar dit album vroeg toch wat extra aandacht. Zit je een metalalbum te luisteren komt er met Mourning the Death of Aase opeens twee en een halve minuut vrouwenzang voorbij. Nou ja, zang, meer ‘aaah’s en ‘aahahaaah’s maar goed. Na veertig keer luisteren is dat nummer een mooi rustpuntje geworden dat erg goed tussen de rest van het album past overigens.
Pigeon is eveneens een intermezzo, maar dan met piano en strijkers. Een mooie opmaat naar afsluiter The Divinity of Wisdom, dat dan weer een van de beste nummers op Heart of the Ages is.

HEart of the Ages biedt vanaf de eerste, bedrieglijke tonen (je zou bijna denken Vangelis op te hebben gelegd) black metal van het creatieve en intelligente soort dat mij aanspreekt (Ulver’s eerste kwam een jaar eerder uit).

Ook enigszins black metal van het pretentieuze soort, wellicht, gelukkig zonder dat het allemaal te erg wordt. De teksten, die in het boekje lastig te ontcijferen zijn want in handschrift afgedrukt, lijken een enigszins spiritueel/filosofisch karakter te hebben. Lijken, want ik moet toegeven dat ik In the Woods... niet luister voor de teksten en ze slechts een keer of twee heb doorgelezen. De teksten gaan allemaal vergezeld van een quote van Bhagwan Shree Rajneesh, “one of the greatest philosophers of modern times...”, allemaal nog kleiner en ook handgeschreven afgedrukt. Helemaal niet te ontcijferen dus.

Zoals gezegd, ook de muziek op dit album kost wat tijd om te ontcijferen. Als dat eenmaal achter de rug is blijft er een indrukwekkend metalalbum over dat overdondert door z’n sfeer en variatie.
Minder dan vier en een halve ster kan ik hier moeilijk geven. Dit album staat intussen een tijdje in mijn top-10. Vaak begin ik een album opeens stukken minder te luisteren als het daar eenmaal instaat, maar dat is met HEart of the Ages nog niet gebeurd gelukkig.

4.5*

Dit Metal Album van de Week zou me theoretisch aan moeten spreken: muzikaal zit het goed in elkaar, het is afwisselend qua zangstijl en muziek, een paar goede solo's. Daarnaast opeens een stukje saxofoon en gesproken woorden tussendoor.

Dat was de theorie. In de praktijk heeft het me na een paar keer luisteren niks gedaan. Er blijft weinig van de muziek hangen, en de cd duurt ook te lang om mijn aandacht vol te houden.

Na 4 keer luisteren geef ik dit album toch maar op, er zijn interessantere dingen te beluisteren.

3.0*

One for Sorrow was mijn kennismaking met de Finnen van Insomnium. Het was een aangename kennismaking, die met 4.5 ster beoordeeld is. Voor Above the Weeping World waren mijn verwachtingen dan ook hoog.
Beide albums verschillen niet veel: bijna perfect uitgevoerd melodieuze, melancholische death metal met jankende leads en een behoorlijk verstaanbare grunt, beginnend met een intro van een paar minuten en helaas allemaal net iets te luid opgenomen. Above the Weeping World ligt niet alleen in het straatje van One For Sorrow, sterker nog, het lijkt me niet overdreven dat ze buren zijn.
Toch zijn er wel verschillen, die helaas ten nadele van Above the Weeping World uitvallen. Ten eerste mis ik hier de cleane zang, die op One for Sorrow beperkt maar heel effectief werd gebruikt. Daarnaast vind ik hier niet alle nummers even sterk. Niet dat ze zwak zijn, maar een nummer als At the Gates of Sleep kan me toch niet helemaal tot het einde boeien. Hetzelfde geldt voor Last Statement.
Om met een positieve noot af te sluiten: de hoogtepunten op dit album zijn Mortal Share, Change of Heart en In the Groves of Death.

Kortom, de verwachting die ik van dit album heb, zijn helaas niet helemaal ingelost. Toch is dit een sterk album waar veel andere bands jaloers op kunnen zijn.

4.0*

Dit album ben ik pas laat dit jaar gaan beluisteren, nadat ik het op een aantal eindejaarslijsten van andere MuMe gebruikers zag staan. Met het oeuvre van Insomnium ben ik verder niet bekend, maar naar aanleiding van dit album ben ik benieuwd geworden naar hun eerdere albums.

Dit One for Sorrow is een melodieus en melancholisch death metalplaatje waarvan de gitaarpartijen me laten denken aan de gitaarlijnen van Gregor Mackintosh bij Paradise Lost ten tijde van Icon en Draconian Times. Niet dat de muziek van Insomnium nu zo op die van PL lijkt, maar de riffs van beide bands zijn beide redelijk hoog, en, belangrijker, huilen beide op dezelfde trieste manier.
De grunt ligt me goed, en de spaarzame afwisseling door cleane zang werkt ook prima.

Overigens vind ik het eerste nummer een beetje een vreemde eend in de bijt. Voor mijn gevoel past de sfeer van dat nummer niet goed bij de rest van het album. Door de lengte en het bijna afwezig zijn van tekst, houdt Inertia het in het midden tussen een intro en een volwaardig nummer, en wordt het geen van beide. Pas bij Through the Shadows begint dit album voor mijn gevoel pas echt.

Nog een klein minpuntje: de productie. Het geluid van dit album is naar mijn mening net een beetje teveel. Alle instrumenten lijken een klein beetje te hard te staan waardoor de subtiele dingen verdrinken in een geluidsbrij.

Dit album ga ik de komende tijd nog vaak beluisteren, maar ik ga eerst maar even een stem uitdelen: 4.5*.

Dit album was een van de eerste albums van Iron Maiden die ik hoorde. A Matter of Life and Death is wat mij betreft een verbetering na Brave New World en Dance of Death, maar aan de andere kant is dit album toch ook de reden dat ik mij maar niet aan The Final Frontier heb gewaagd.
Het album opent sterk met Different World, maar daarna volgen de meeste nummers een vast patroon van introotje-lang (‘episch’) middenstuk-outro. Hoe de nummers binnen dit sjabloon ingekleurd zijn, bepaalt min of meer hoe geslaagd ze zijn. Met name op The Reincarnation of Benjamin Breeg en For the Greater Good of God is het resultaat heel aardig. Op de meeste andere nummers daarentegen is het een kwestie van ene oor in, andere oor uit. Pas met The Legacy krijg ik het idee een nummer te beluisteren dat écht goed is.
Te lang, teveel binnen de lijntjes gekleurd en wellicht is de zang ook niet meer wat het geweest is, maar als achtergrondmuziek best leuk.

3.0*

Ik heb dit album recentelijk best vaak beluisterd tijdens het werk door mijn oordopjes, maar ook wel gewoon thuis door de stereo. In beide gevallen vermaak ik me wel de hele 66 minuten lang, maar daarmee is het ook wel een beetje gezegd.
Qua gitaarwerk vind ik Brave New World niet heel urgent klinken. Eerder gezapig, alsof de plaat op de automatische piloot in ingespeeld. Nergens wordt het saai of vervelend, maar het vuur en de passie van begin jaren '80 lijken te missen.
De zang is ok, maar na een tijdje gaan de teksten me toch tegenstaan. Het is niet zo dat ik veel waarde hecht aan teksten, maar als er zoveel herhalingen instaan als hier, begin ik me toch echt wel te ergeren (bijvoorbeeld eerst 8 keer 'Your time will come' herhalen en dan een hele lange 'o-o-oooh' in The Wicker Man).
Het is leuk dat Bruce Dickinson en Adrian Smith weer terug zijn, maar dat betekent niet dat ik als luisteraar verder alles slik waar Maiden mee aan komt kakken.

Hoogtepunten zijn voor mij The Ghost of the Navigator, Dream of Mirrors en The Thin Line...
Een album volgens het boekje ('hoe een degelijke metalsong te schrijven', dat boekje), dat goed klinkt, maar zonder veel enthousiasme gemaakt lijkt.

3.5*

Mijn conclusie bij Brave New World lijkt ook hier van toepassing: dit is niks voor me. De terugkeer van Bruce Dickinson heeft in mijn ogen nog geen albums opgeleverd die in de buurt komen van Iron Maiden’s klassieke werk uit de jaren ’80.
Over het algemeen maakt dit product een beetje een gemakzuchtige indruk op me, de hoes incluis. De productie is rauw. Het klinkt niet alsof ze daar veel tijd aan hebben besteed, terwijl ik van Iron Maiden eigenlijk redelijk gelikte albums verwacht. Daarbij heb ik het gevoel dat de nummers veel beter hadden kunnen uitpakken als er wat meer aan geschaafd was. Of liever, als er wat geknipt was. Met name qua lengte van de nummers en de hoeveelheid zang had het wel wat minder gemogen. Op dit album is er teveel Bruce Dickinson. Misschien omdat ik zijn stem hier soms geforceerd en te hoog vind klinken, misschien omdat de melodielijntjes voorspelbaar zijn. Uiteraard is hij geen 30 meer, en wordt een stem minder met de jaren, maar ik het blijft een bron van irritatie.
Het nettoresultaat is een aantal aardige nummers: Rainmaker, het titelnummer, Paschendale en het afwijkende Journeyman, alsmede een paar goede stukken (het middenstuk van Montsegur bijvoorbeeld) en veel middelmatige/ondermaatse stukken die niet blijven hangen, ook niet bij herhaald luisteren. Dieptepunten zijn voor mij Wildest Dreams, het voorspelbare No More Lies, New Frontier en Face in the Sand.
Dance of Death is een album dat ik niet meer ga luisteren, vrees ik. Zo'n fan van Iron Maiden ben ik nou ook weer niet, en ik ken veel betere albums van ze.

2.5*

Number of the Beast was een paar (ok, 10) jaar geleden mijn kennismaking met Iron Maiden, en eigenlijk ben ik nooit écht verder gekomen dan Maidens albums uit de periode 1982-1992 plus A Matter of Life and Death. Vandaar dat dit album qua zang eerst even wennen was. Hoewel ik de stem van Bruce Dickinson herkenbaarder vind, zijn de vocalen van Paul Di’Anno veel minder vermoeiend om naar te luisteren. Welke zanger ik liever hoor, weet ik zo niet meteen.
Di’Anno past in ieder geval goed bij het wat simpeler en ruiger klinkende werk dat op dit album staat, zoals Running Free of Iron Maiden. Een nummer als Phantom of the Opera klinkt als een voorbode voor het soort nummers dat Maiden later zou gaan schrijven, net als Transylvania eigenlijk. Wat dat betreft is dit debuut een mengeling van simpeler nummers waar in de verte wat punkinvloeden doorheen schijnen en complexer nummers met veel ruimte voor gitaarspel. Plus dan zijn er nog twee ballads. Hoewel Edwynn een lijstje met Iron Maidenballads komt, is een ballad niet meteen iets wat ik op een Iron Maidenalbum verwacht aan te treffen. Twee is dan ook net een beetje teveel voor me.
Al met al werkt dit album toch best goed, hoewel Iron Maiden dit debuutablum later ruimschoots wist te overtreffen.

3.5*

Killers wist me niet zo makkelijk te grijpen als Iron Maiden’s debuutalbum. Ik denk dat dat komt doordat de muziek wat gecompliceerder is geworden en daarom wat meer tijd nodig heeft.
Het album start in ieder geval ijzersterk met The Ides of March (dat ik als een soort opmaat naar het Wrathchild beschouw), Wrathchild en Murder in the Rue Morgue. Helaas wordt dit hoge niveau niet volgehouden.
Aanvankelijk komt een wat wisselvallig deel van Another Life tot het titelnummer. Another Life is aardig, terwijl ik Ghengis Khan weer heel goed is. Een van de sterkste instrumentale nummers van Maiden, als je het mij vraagt. Innocent Exile wordt pas echt goed als Paul Di’Anno zijn mond houdt. Killers is ook aardig.
Het laatste deel van het album vind ik het minst. De ballad Prodigal Son weet me niet te overtuigen. Nummer lijkt te wachten om los te gaan barsten met een of ander galloppend riffje, maar dat gebeurt nooit. Purgatory en Drifter tot slot zijn aardig, maar meer ook niet.

In vergelijking met Killers vind ik dit album een hele stap vooruit. De muziek klinkt hier meer doordacht en nummers als bijvoorbeeld Ghengis Khan geven een indruk van wat voor soort muziek Maiden een paar jaar later zou gaan maken en wat voor hoog niveau de band zou bereiken (hoewel de stem van Bruce Dickinson me dan vaak weer van een superhoge score afhoudt).

Dankzij een paar goede en een handvol aardige nummers vind ik drie en een halve ster hier wel toepasselijk.

3,5*

Dit album heb ik al eens in een opwelling gekocht omdat ik dacht dat het Iron Maiden’s beste album zou zijn. Dat bleek uiteindelijk niet zo te zijn (Somewhere in Time bevalt me beter), maar Piece of Mind blijft een goed album. Het is wel een album met twee gezichten.
Aan de ene kant is hier werk te vinden dat ik tot Maiden’s beste vind behoren: uiteraard de eerste twee nummers, The Trooper en Flight of Icarus toch ook wel. Aan de andere kant wordt een deel van Piece of Mind helaas ook gevuld met nummers die me niet echt weten te overtuigen. Die With Your Boots On bijvoorbeeld. Het nummer begint aardig, maar bij het refrein haak ik af. Quest for Fire is me ook wat te simpel, en de tekst is ook een beetje lachwekkend aangezien daar mensen tegelijk met dino’s rondlopen. Sun and Steel vind ik dan wel weer leuk. To Tame a Land is wat een twijfelgeval. Het is een mooi episch nummer, maar ik vind het net het grootse missen van Hallowed Be Thy Name of Alexander the Great.

Een goed album, maar de belofte van de eerste twee nummers wordt niet ingelost.

3.5*

De afgelopen weken heb ik alle platen van Maiden uit de jaren '80 en '00 beluisterd (de wat mindere jaren-90 platen heb ik maar even laten liggen), en deze springt er samen met Seventh Son voor mij uit.
De oudere albums van Iron Maiden zijn het steeds net niet voor mij, wellicht een beetje over the top, de jongere albums klinken alsof er een trucje wordt uitgehaald.

En deze is gewoon supergoed. Somewhere in Time begint met het epische Caught Somewhere in Time. Dat nummers is voor mij ook meteen het hoogtepunt van de eerste helft van de plaat. De andere nummers mogen er overigens ook wezen, hoewel Heaven Can Wait een stukje te lang opgerekt is. Daar had ik aan 2 minuten minder ook genoeg gehad.
De tweede helft van het album begint met The Loneliness of the Long-Distance Runner. Muzikaal zit dat prima in elkaar, maar de tekst vind ik wel erg merkwaardig. Van Iron Maiden ben ik wel wat gewend qua teksten: oorlogen, luchtgevechten, Indianen uitmoorden of historische epossen. Maar een nummer over een meneer die ervan houdt om over grote afstanden te rennen, over elk terrein, etc...Maar ja, het werkt wel. Bij Stranger In A Strange Land beginnen de synths me voor het eerst op te vallen (aardig nummer overigens), maar Deja Vu is voor mij het hoogtepunt van de plaat. Ik ben helemaal weg van die melodie. Tot slot nog een korte les geschiedenis in een prima muzikale omlijsting.

Voor mij het enige Iron Maidenalbum zonder echte mispeer.

4*

De titel van dit album slaat in mijn ogen op de zanger van Iron Monkey, die dit album met zijn gekrijs volledig verpest.
Het is niet zo dat ik niet van grunten of krijsen houd. Veel death en black metal zangers hoor ik met veel plezier aan, maar bij deze vocalen kwam bij mij een beeld van een krijsende baby naar boven. Weliswaar eentje met de baard in de keel, maar wel met de woordenschat van een 1-jarige (wawadidada).
Ik heb dit album 3 keer geluisterd, waarbij ik de 2e keer halverwege iets beters heb opgezet. Hier en daar werd ik wel vermaakt, en de muziek zat depressief en slepend genoeg in elkaar om me in principe te boeien. Op het afsluitende nummer, tevens titelnummer na, dat me veel te langdradig was en opbouw naar een climax miste.
Maar goed...die zanger...

Kortom, 1* voor de zang, 3.5* voor de muziek, en dan kom ik met een beetje vriendelijk afronden uit op 2.5*.

2.5*

Qua doom ben ik vooral bekend met My Dyng Bride. Niet echt vergelijkbaar met dit Isole. Dit album deed me meer denken aan Candlemass, maar het is echt lang geleden sinds ik voor het laatste iets van die band gehoord heb. Bij Candlemass ben ik afgeknapt op de galmende zang van Messiah, dus toen ik het eerste nummer van dit album hoorde, was ik bang dat hier hetzelfde zou gebeuren.

Echter, dat is niet gebeurd. Aan de andere kant ben ik ook niet heel enthousiast over dit album. De zang vind ik aardig, maar dit is niet een stem naar wie ik hele dagen zou kunnen luisteren. Muzikaal is het eigenlijk hetzelfde. Leuke riffs en volgens mij zit de muziek goed in elkaar, maar ik mis de momenten waarop de band even versnelt (ja, dit is doom, weet ik) en ik mis de momenten waarop het echt naargeestig gaat klinken. Gegrunte stukken om meer contrast in de nummers aan te brengen had ik ook wel willen horen. Nu wordt een album van 53 minuten een hele lange zit.
Ik blijf achter met een gevoel dat de band somber en donker wil klinken, maar ze hun muziek en vocalen zo neutraal brengen, dat de boodschap totaal niet overkomt.

De conclusie moet hier denk ik zijn dat dit soort muziek mij niet helemaal ligt, maar het was interessant om dit album te beluisteren. De eerste 40 minuten vermaak ik me er prima mee.

3,5*

Aangezien ik behoorlijk blij ben met mijn Izzy Stradlin & the Ju Ju Houndsalbum, heb ik River een paar jaar geleden min of meer blind gekocht. Helaas heeft dit album me nooit echt veel gedaan.
De meeste nummers op River komen wat slapjes over. Er wordt nergens echt gerockt, en als Izzy tegen het einde ook nog voor twee nummers overschakelt op reggae wordt het album me wat te ontspannen en zomers en inconsistent (vooral omdat die twee reggaenummers achter elkaar staan). Izzy’s zang op het Ju Ju Houndsalbum was nog heel behoorlijk, maar op River klinkt het soms alsof de beste man helemaal geen zin had om zijn mond open te doen.
Als achtergrondmuziek kan ik hier wel naar luisteren, maar daar blijft het ook bij.

3.0*