​​Babylon A.D. speelt het soort muziek dat ik nooit geweldig zal vinden, maar op z'n tijd best kan waarderen: goed in het gehoor liggende hardrock, met hier en daar een zoetsappige ballad. Goed gitaarwerk, sterke zang, dito productie, maar bijna alle nummers hebben een vergelijkbare structuur (couplet-refrein-etc, ergens een solo, aan het einde het refrein ad nauseam) die ​er ​uiteindelijk ​voor zorgt dat het album mijn aandacht maar met moeite vast weet te houden.
De eerste vijf nummers ​minus Desperate hebben dan ook de beste indruk achtergelaten. Gelukkig sluit het album af met Sally Danced, dat qua geluid wat buiten de boot valt. Het heeft wat meer een rock 'n rollgevoel, en schudt de boel een beetje op zodat het album als geheel toch een goede indruk achterlaat.

Veelal goede nummers, maar als geheel niet geweldig. ​Daarom drie sterren.

Bij de beschrijvingen van dit album die ik elders gelezen heb, wordt vaak de vergelijking gemaakt tussen Danzig en Babylon Whores. Of die vergelijking terecht is, kan ik niet beoordelen. Ik heb nog nooit een album van Danzig gehoord. Wellicht heb ik hem eens op een festival gezien, maar dat is hoogstens voor een half concert geweest.
Van Babylon Whores ken ik behalve Cold Heaven alleen Death Of The West. Dat album beviel me goed, aanleiding om ook Cold Heaven te gaan luisteren. Dit album biedt ruim 36 minuten harde rock, met de energie van een punkalbum. Zanger Ike Vil croont over de muziek heen, soms helaas op een manier alsof de zanglijnen en de muziek los van elkaar zijn geschreven. Daar staat tegenover dat hij een diepe stem heeft, waar ik graag naar luister. In vergelijking met Death of the West vallen me de punkinvloeden op. Ook op Cold Heaven is het laatste nummer een klassiek, instrumentaal werk, dat voor mij niet veel toevoegt aan het album. Los van dat laatste nummer bevallen de meeste nummers me goed. Als album komt Cold Heaven echter niet helemaal goed uit de verf: er mist iets dat alle losse stukken tot een geheel smeedt.

Voor liefhebbers van duistere rock is dit een aanrader, hoewel het wat meer metalbeinvloedde Death Of The West mijn voorkeur blijft houden.

Vikingmetal uit Fryslân, jawel. Hoewel bandnaam, albumtitel en de namen van de nummers Noors zijn, wordt er gewoon in het Engels gezongen. Het album is een conceptalbum over Baldr, een Noorse god. Vanwege de grunts is het verhaal zonder tekstboekje bij de hand niet echt te volgen.
Hoe dan ook, van Vikingmetal ben ik geen kenner. Sterker nog, voor dit album was ik er onbekend mee. Ik was dan ook een beetje skeptisch voor ik ging luisteren: ik verwachtte een soort combinatie van metal en drankliedjes. Folkmetal, zeg maar. Dat laatste viel mee. De muziek is steviger dan ik had gedacht en het kampvuursfeertje is helemaal afwezig. Toch ligt de muziek niet helemaal in mijn straatje. Het is allemaal net iets te gezapig en mist voor mijn gevoel agressie en intensiteit. Klein minpuntje is nog het Nederlandse accent dat hier en daar in de teksten opduikt.
Mijn stem valt dan ook niet superhoog uit, maar ik verwacht dat liefhebbers van het genre een ster bij mijn waardering kunnen optellen.

3.0*

Het Finse Barren Earth brengt een mix van metal en retro (70s) rock. Voor mij een potentieel interessente mix, hoewel Opeth er vorig jaar een slaapverwekkende combinatie van wist te maken.

Barren Earth slaagt er met dit album beter in om me wakker te houden, maar toch ga ik hier niet een hoge waardering komen. The Devil's Resolve blijft voor mij, zelfs na een flink aantal keren luisteren, een album dat ik meteen weer vergeet nadat ik het gehoord heb. In The rain begins, As it is written en Oriental pyre zitten een paar stukjes die blijven hangen, en daarmee is het ook wel gezegd.
Daarbij komt dat ik met name de grunt niet zo goed vind: het doet me denken aan het geluid van een of ander evil karakter uit The Lord of the Rings.

Kortom, niet een album waarvan ik verwacht dat ik het nog veel ga draaien:

3.0*

​​Tijdens de eerste tonen van dit album, waarin de zanger twee lijnen zingt alvorens de andere muzikanten invallen, bekroop me even het gevoel dat ik een album van het kaliber Badlands had ontdekt. Maar helaas. ​Baton Rouge serveert de beste muziek als eerste. Al snel blijkt Shake Your Soul een goed uitgevoerd hardrockalbum, maar ook niet meer dan dat. Een paar meer nummers die het niveau van Doctor of Walks Like A Woman halen, had dit album goed gedaan.

Het jaar is nog niet voorbij, maar dat dit album jaarlijstmateriaal is, staat als een paal boven water.
De Australiërs van Be'lakor maken death metal met een melancholisch randje. Aan coupletten en refreinen doen ze in ieder geval niet op dit album. Echter, niet alleen de songstructuur maar ook de wendingen in de nummers doen in de verte een beetje aan Opeth denken.
De nummers zijn goed opgebouwd. Eigenlijk word je vanaf de eerste paar seconden meegenomen op een reis waarvan je pas weer terugkeert aan het einde van By Moon and Star. Ik heb de nummers nog nooit los of in een andere volgorde beluisterd, en misschien als gevolg daarvan kan ik ze zelfs na heel veel luisterbeurten niet uit elkaar houden. Gezien de flow op het album is dat wat mij betreft geen probleem. De grunt (geen cleane zang hier) bevalt me uitstekend: redelijk verstaanbaar en toegankelijk.

Het enige minpuntje dat ik heb, is (bijna) dezelfde als Dr.Pat hierboven: soms klinken de riffs iets te simpel. Na een paar keren luisteren was ik daaraan gewend, maar zo nu en dan valt het me nog op.

Zoals het er nu uitziet, gaat dit album aan het eind van het jaar de strijd aan met Dodecahedron voor de nummer 1-positie in mijn jaarlijst. Nog 3 maanden te gaan, ben benieuwd of er nog kanshebbers bijkomen.

4.5*

Bethlehem's debuutalbum brengt 'dark metal', volgens de duitse wikipedia een mengsel van doom, death en black metal (de engelsetalige wiki komt met iets heel anders). Het doomaspect lijkt hem bij dit album vooral in het tempo te zitten: dat is erg laag. De zang is een soort grunt, die vaak redelijk verstaanbaar is, en soms wat gekrijs. De nummers zijn erg lang, soms misschien iets te lang, hoewel bijvoorbeeld Apocalyptic Dance uit een paar delen bestaat die redelijk natuurlijk in elkaar overgaan.
Het belangrijkste doel van dit album lijkt mij echter niet om zo bruut mogelijk te zijn, maar vooral om een donkere, depressieve sfeer neer te zetten. De sfeer als meetlat gebruikend, moet ik constateren dat dit album heel aardig gelukt is, maar niet volledig overtuigt. Daarvoor zijn de nummers niet goed genoeg en is er te weinig om het echt dreigend te maken.
Overigens staan de laatste 2 hier vermelde nummers, Supplementary Exegesis en Wintermute, niet bij dit album vermeld als reguliere nummers. Ik luister die nummers dan ook nooit. De productie is niet heel denderend en bovendien maken ze dit album toch wat te lang.

Zonder de bonusnummers is dit een traag, maar voldoende onderhoudende plaat.

3.5*

In tegenstelling tot Dark Metal slaagt Bethlehem met dit album wel in de opzet om duistere en deprimerende muziek te maken. Er is een nieuwe zanger (Marco Kehren) die zich een weg door de nummers krijst, huilt en kermt en er zijn gesproken stukjes toegevoegd. In die stukken valt op dat Cathrin Campen hard en onvriendelijk overkomt. Daarnaast zijn er hier en daar andere geluiden aan dit album toegevoegd, zoals aan het eind van Nexus: daar komt een Zweedse dialoog voorbij, zo uit een lesboek voor die taal geplukt.
Hier en daar klinkt de zang over de top, maar over het algemeen is dit een geslaagde excercitie in het overbrengen van wanhoop en uitzichtloosheid.

4.0*

Stönkfitzchen was mijn kennismaking met de olijke Duitsers van Bethlehem. Op deze EP staan 5 nieuwe nummers, en een heropgenomen nummer (Yesterday I already died today/Gestern starb ich schon heute, van S.U.i.Z.i.D.).
Kvarforth (van Shining) is op dit album de zanger van diens, en hij schreeuwt, krijst en kermt het album vol, afwisselend in het Duits, Engels en een paar flarden Zweeds. Vergeleken met eerder werk (ik ken Dark Metal en S.U.i.Z.i.D) is de muziek op dit album toegankelijker, dat wil zeggen minder ziek, en stukken beter geproduceerd. Het tempo lijkt ook hoger te liggen. Dat neemt niet weg dat de nummers nog steeds erg somber en naargeestig van aard zijn. Maar goed, het is dan ook dark metal.

Voor mij was dit album als een goede introductie tot Bethlehem en het is nog steeds het album dat ik ga luisteren als ik even geen zin heb in al te moeilijke albums van deze band.

4.0*

Van dit album heb ik een bootleg rerelease, genaamd Living Naked, die ik een jaar of vijf geleden opeens in de Media Markt zag staan. Ward One: Along the Way is out of print, dus voor mij was dit een acceptabel alternatief.
Volgens het hoesje van mijn cd werkten de volgende mensen mee aan dit album: Bill Ward zelf uiteraard (zang, drums, percussie), de gitaristen Rue Phillips en Keith Lynch, en bassist Marco Mendoza. Ozzy Osbourne zingt op Bombers (Can Open Bomb Bays) en Jack’s Land. Jack Bruce doet de zang op Light Up the Candles en Tall Stories.
(De hoes van de originele uitgave meldt verder nog als ‘musicians’: Bob Applebaum, Malcolm Bruce, Rick Caughron, Gordon Copley, Lanny Cordola, Bob Daisley, Lee Faulkner, Steve Freidman, Dave Gage, Bruce Geary, Peter R. Kelsey, Jack Lancaster, Leonice, Jeff Naideau, Lorraine Perry, Mike Rodgers, Ophir Shur, Frank Sivagni, Eric Singer, Mike Slarme, Nickie Slarme, Richard Ward, Zakk Wylde, en Tommy Yeager, zonder te vermelden wie wat gedaan heeft. Voor sommige muzikanten is dat duidelijk, de anderen heb ik niet gegoogled. Het doet in ieder geval vermoeden dat het album over een langere periode is opgenomen, ook al omdat de live-bonustrack Tall Stories uit een radiouitzendin uit 1986 komt, terwijl het album zelf uit 1990 is.)

De muziek waarmee Bill Ward op dit album op de proppen komt, ligt ver weg van wat hij met Black Sabbath in de jaren ’70 deed. Dit is meer rock, maar wel met veel ruimte voor gitaren en gitaarsolo’s (zoals bijvoorbeeld in Living Naked). Snakes & Ladders is een rifffeest in de beste Sabbathtraditie. Sommige nummers zijn vrij conventioneel van opbouw, anderen werken langzaam naar een indringende climax toe, zoals Shooting Gallery (sowieso een van de beste nummers op het album) en Tall Stories. Bovendien is gezorgd voor voldoende variatie om het album interessant te houden: Short Stories is een beklemmende intermezzo, Pink Clouds an Island begint op dezelfde manier, maar ontvouwt zich daarna langzaam tot een rocknummer, Sweep begint met een draaiorgelachtig kermisdeuntje, heeft een hoger tempo dan de rest van het album en eindigt met een serie oorlogsgerelateerde geluidsfragmenten.

Bill Ward treedt niet op elk nummer prominent op de voorgrond als drummer die alle ruimte en aandacht moet hebben, maar hier en daar laat hij een paar mooie dingen horen. Zijn zangstem, die op een enkel Black Sabbathnummer ook wel eens te horen was, ligt me erg goed, stukken beter dan die van z’n gastzangers eigenlijk.
Het drumgeluid, die onmiskenbaar 80s klinkt, verraadt wanneer dit album is opgenomen, maar doet verder geen afbreuk een de kwaliteit van het album.

Slechte nummers staan er niet op dit album. De uitschieters zijn (Mobile) Shooting Gallery, Snakes & Ladders en Living Naked.

Helaas ben ik de eerste die een stem plaatst bij dit album, want Ward One verdient meer luisteraars. Ik geef een dikke vier sterren.

​Een paar weken geleden zag ik dit album voor 4,99 bij de Saturn staan. Voor die prijs wilde ik het wel meenemen, vooral om mijn Black Sabbathcollectie compleet te maken. Toen het album uitkwam, heb ik het een paar keer geluisterd voor ik het, niet geimponeerd, aan de kant legde. Drie jaar na dato kon ik me weinig van de muziek herinneren, dus de afgelopen weken heb ik de tijd genomen voor een hernieuwde kennismaking met 13.
Ook in de herkansing is 13 geen album dat veel indruk maakt. Een nummer als Zeitgeist, en de regen en klokken aan het eind van Dear Father verwijzen naar mijn mening zo nadrukkelijk naar eerder werk, dat het overkomt als een poging te punten te scoren op nostalgie. Ten tweede zijn veel nummers langer dan 7 of 8 minuten. Als ik zo'n nummer los zou luisteren, is er niks aan de hand, maar voor het album als geheel was het goed geweest als Rick Rubin de heren had geadviseerd de schaar in een paar van die lange nummers te zetten. De laatste twee minuten voegen vaak weinig toe. Het belangrijkste minpunt van 13 is echter de zang. Ozzy Osbourne is nooit een goede zanger geweest, maar in de jaren '70 wist 'ie tenminste nog te overtuigen. De zang klinkt hier weliswaar niet zo kunstmatig opgepoetst als op Ozzy's recentere solowerk, maar ik vind het behoorlijk onplezierig om naar te luisteren. Overigens deden zanglijnen van de eerste paar zinnen van Age of Reason deden me heel erg denken aan Thunder Underground van Ozzmosis, maar toen ik beide nummers achter elkaar luisterde, bleek die gelijkenis er toch niet echt te zijn. Zo'n gevoel bekruipt me regelmatig: dit heb ik eerder gehoord, hetzij ergens op een soloalbum van Ozzy of Iommi.

Iommi kan met nog zoveel goede riffs (en solo's) komen, het album weet hij er niet mee te redden. Echt slecht is 13 nergens, maar waarom zou ik een 'niet slecht' album uit de kast trekken als er zoveel Sabbathalbums naast staan die zoveel beter zijn?

Deze plaat was mijn eerste kennismaking met Black Sabbath. Ik denk dat ik 'Black Sabbath' gekocht heb aan het eind van de zomervakantie in 2001, en ik weer zeker dat dat bij KingKong in Leeuwarden was, die toen nog niet verhuisd waren naar de ruimere behuizing waar ze nu zitten. Prijs: fl.15.
En die prijs was de doorslaggevende reden om voor deze plaat te kiezen, en niet voor een van de andere Black Sabbath-cd's die voorradig waren. Ja, gierige Nederlander .

Maar ik had een mindere keuze kunnen maken, want deze plaat staat nog steeds op plek 1 in mijn top-10, en ik zie ook niet waarom 'Black Sabbath' daar binnenkort plek zou moeten maken voor een andere cd.
Kortom, een briljante plaat. Het begin, met regen en onweer en een kerkklok, zuigt je meteen naar een enge, donkere omgeving, waarna de eerste riff je de stuipen op het lijf jaagt. En daarna wordt Black Sabbath alleen nog maar spannender en werkt toe naar de climax. Hier (youtube) overigens een versie van het nummer met een extra couplet.
Voor mij is The Wizard het hoogtepunt van de plaat. Niet alleen vanwege de mondharmonicaintro, maar bovenal vanwege de riff, die het nummer met horten en stoten richting het einde drijft. En een paar woorden over het drumwerk zijn ook niet overbodig. Bill Ward doet zoveel meer dan alleen de maat meetikken.
De rest van kant A (Behind the Wall Of Sleep, N.I.B.) is in feite 1 lang nummer, maar omdat het op mijn persing van de cd als 2 losse nummers aangegeven staat, ben ik geneigd om ze als 2 aparte delen te zien, verbonden door de bassolo (Bassically). Hier (Youtube) een filmpje van Behind The Wall Of Sleep.
Op mijn versie van de cd staat Evil Woman als eerste nummer van de tweede helft. Dit vind ik het minste nummer van de cd. Het wijkt teveel af van de andere nummers, en heeft lang dezelfde intensiteit niet als de meeste andere nummers.
De eerste keer dat ik Sleeping Village en Warning luisterde, had ik niet door dat de nummers in elkaar overgingen, en was ik verbaasd toen opeens Wicked World uit mijn speakers schalde. Het heeft bij mij ook even geduurd voor ik die 2 nummers echt goed kon waarderen, omdat het in feite meer een jam is dan echt een nummer. Inmiddels vind ik deze nummers ook erg goed, hoewel het niet het hoogtepunt is van de plaat. Die jam is best ok overigens, de live jams van Sabbath vind ik niet per se beter dan wat ze hier laten horen.

Voor mij is deze plaat de beste die Sabbath ooit heeft gemaakt. Het rauwe gevoel dat over de plaat hangt, de lompe riffs, het drumwerk...Bijna alles is goed. Zelfs een minder nummer als Evil Woman kan niet voorkomen dat ik hier 5* uit moet delen.

Het is weer vrijdagmiddag...dus maar even iets minder hard werken en wat over Born Again schrijven. Hoe vaker ik deze cd beluister, hoe leuker ik hem begin te vinden. Misschien is de combinatie van de hoge uithalen met de duistere muziek van Black Sabbath niet meteen heel voordehandliggend, maar op deze cd werkt het toch. Dat BS fans dit album vaak als een dieptepunt in het oeuvre van de band beschouwen, kan ik me ook wel voorstellen, als je hoort hoe de platen met Ozzy en Dio klonken, en het contrast met Born Again.

De plaat begint tamelijk furieus met Trashed, dat naar ik ergens las, gaat over een auto-ongeluk dat Gillan kreeg nadat hij dronken met de auto van Bill Ward aan het racen was geslagen. Een aggressief nummer, dat qua geluid meteen goed aangeeft hoe de hele plaat ongeveer gaat klinken.

Stonehenge is de intro van Disturbing the Priest. Vergeleken met andere intro’s als Embryo en Orchid heeft dit nummer niet heel veel om het lijf. Overigens is de oorspronkelijke versie van dit nummer, die op de demo van de Born Again sessies staat, ongeveer 3 keer zo lang. Dan ben ik toch blij dat later de schaar in dit nummer is gezet.

Disturbing the Priest is ook een prima nummer, dat afwisselend hard en zacht is. Op dit nummer valt me op hoe hard de gitaar van Tony klinkt, alsof hij het hardste nummer ooit wilde schrijven of zo. Ik heb ergens gelezen dat dit nummer ook over de band zelf gaat: tijdens een oefensessie oid werd zoveel herrie geproduceerd dat een kerkdienst in een kerk dichtbij er last van had.

The Dark is de intro voor Zero the Hero. Naar mijn mening is Zero the Hero het beste nummer van Born Again. De riff klinkt donker en dreigend, geholpen door Gillan die tamelijk monotoon zijn tekt doorwerkt. En daarna natuurlijk een hele lange meeslepend solo. Goed geslaagd nummer.

Digital Bitch is een aardig nummer, snel, en ruim voorzien van Gillan’s kenmerkende hoge uithalen. Wel jammer dat de solo van Iommi zo hoog/schel is dat mijn oren er vooral van beginnen te piepen.

Born Again is een ander hoogtepunt van Born Again. Een ingetogen ballad, een absolute schoonheid voor het oor.

Hot Line is weer een hard rockend nummer, maar haalt het niet bij een nummer als Trashed.

Keep it Warm is alweer het laatste nummer op Born Again. Net als Born Again een ballad, maar dan veel minder mooi. De tekst is saai, en wie zit er nou te wachten op een liefdesliedje van Black Sabbath? Ik in ieder geval niet.

Al met al 3.5*** voor mij.

Of het de artistieke uitdaging was of de zakken met geld die aan de horizon lonkten, weet ik niet, maar in ieder geval ontsloeg Tony Iommi in 1991 al zijn bandleden en bracht Geezer Butler, Ronnie James Dio en Vinnie Appice terug in Black Sabbath. Na een paar maanden hadden Dio en Iommi&Butler alweer ruzie, kwam Tony Martin weer terug, maar een tijdje later was Dio weer present.

In ieder geval kwam Dehumanizer uit in 1992. In mijn ogen is dit album redelijk goed, maar veel te licht om ook maar in de schaduw te mogen staan van The Mob Rules. Er is een aantal goede nummers op dit album te vinden zoals Computer God, TV Crimes, I, en Buried Alive. Allemaal dreigende nummers met loodzware riffs, goed opgebouwd. Dio lijkt voor de gelegenheid zijn ‘kastelen en draken’-thematiek te hebben ingeruild voor iets hedendaagsere onderwerpen.
Helaas worden deze nummers afgewisseld met veel vullers, die op zich wel aardig zijn, maar in het niet vallen bij Sabbath’s eerdere werk met Dio, of met de beste platen met Tony Martin achter de microfoon (Headless Cross). Tot slot nog een paar nummers die nergens beginnen, doormodderen en tot slot ook nergens eindigen: Too Late, Sins of the Father, Letters From Earth.
Tot slot klinkt dit album ook nog eens slecht. Net als bij Born Again krijg ik hier het gevoel dat het album geproduceerd is om te klinken als het hardste album ooit. Helaas is de band een goed geluid uit het oog verloren is bij het nastreven van dat doel. Resultaat: de drums klinken blikkerig, en de gitaar had ook beter gekund.

Hoewel de volgende Sabbathalbums nog minder waren dan Dehumanizer, had hier veel meer ingezeten, zowel qua nummers als qua geluid.

3.5*

Live Evil. Mijn eerste kennismaking met Black Sabbath. En dat was geen aangename kennismaking, want ik had de cd in mijn discman gestopt, maar hoorde maar niks. Wist ik veel dat E5150 heel zacht begint%u2026toen viel de band opeens in en blies Neon Knights bijna de oren van mijn hoofd. Ik wist niet hoe snel ik weer een ruk aan de volumeknop moest geven, ditmaal de andere kant op.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder. Mijn waardering voor dit album is met de jaren bepaald niet gestegen. Deels komt dat omdat ik inmiddels de studioversies van de nummers die hier gespeeld worden heb geluisterd. Met name de nummers uit de periode met Ozzy worden hier door Dio behoorlijk verprutst, N.I.B. uitgezonderd. Black Sabbath, War Pigs, Iron Man: gelukkig komen ze achter elkaar aan, dan hoef ik niet 3 keer naar de cd speler te lopen om op 'next' te drukken. Daar staat tegenover dat de eerste nummers van dit album (tot en met Voodoo) wel goed te pruimen zijn, en de uitvoering van Heaven and Hell, met The Sign Of The Southern Cross erin gepropt, is ook goed.
Verder is het geluid van de plaat niet denderend. Ik heb nergens het idee dat ik naar een live-album zit te luisteren. Dat klopt ook, omdat delen later in de studio zijn overgespeeld. Dat is geen doodzonde, maar dat het publiek bijna helemaal weggemixt is wel.
Ik heb genoeg Black Sabbath bootlegs gehoord de afgelopen jaren, en op veel van die bootlegs hoor ik een veel geïnspireerder band zich door een veel interessantere setlist denderen.

Kortom, een gemiste kans, dit album.

Overigens is op de eerste cd-rereleases van dit album het gepraat van Dio tussen de nummers door weggeknipt, om het geheel op 1 cd te kunnen houden.
3.0*

Als ik hersenloos wil beuken met Sabbath, is dit mijn vaste eerste keuze. Ik kan hier een betoog af gaan steken over de simpele maar o zo briljante en doeltreffende riff van Children of the Grave. Of over de tekst van After Forever (hier een opname van een van de weinige keren dat dit nummer in de jaren ’70 live is gespeeld), die mijns inziens een van Sabbaths beste is. Of over het angstaanjagende stukje ‘The Haunting’, de outro van Children of the Grave. Of over de wonderlijke subtiliteit van Orchid. Of dat Solitude een heel mooi, ingetogen werkje is, maar wel minder dan zijn broertje Planet Caravan van Paranoid.
Maar dat betoog ga ik hier niet afsteken. Feit is dat deze plaat voor mij een overgangsplaat is voor Sabbath. Na 2 albums met blues-geïnspireerde hardrock/metal is die invloed voor een groot deel verdwenen, terwijl de wat complexere nummers en de experimenteerdrift pas op Vol.4 de intrede deden. Het resultaat is een erg harde, maar wel ongecompliceerde beukplaat.
Zelf voel ik me meer aangetrokken tot de bluesmetal van de debuutplaat, of de drugs-geinspireerde gekkigheden die op Vol.4, Sabbath Bloody Sabbath of Sabotage te vinden zijn. Master of Reality is leuk, maar niet voor heel lang. En daarom vind ik het niet erg dat de plaat op minder dan 35 minuten afklokt. Helemaal omdat het geluid van deze plaat ook vrij massief en dof is. Alsof alle instrumenten zo hard mogelijk ingemixt zijn. En dat komt op mij over alsof ik een chocoladetaart ineens naar binnen krijg gestouwd. Het smaakt eventjes lekker, maar ligt ook heel zwaar op de maag.

3.5*

Hoeveel briljanter wil je je platen nog hebben? Even afgezien van hun debuut, en delen van Vol 4 & Sabbath Bloody Sabbath, is dit zonder meer het beste album van Black Sabbath. Tony heeft dit album sindsdien niet meer weten te overtreffen (hoewel Headless Cross in de buurt kwam), en Dio al helemaal niet.
Elk nummer is raak. De knallende opener Turn Up The Night. Het trage Voodoo met die hele deftige riff. En denk je net dat het niet beter kan, worden beide nummers simpelweg weggeblazen door The Sign Of The Southern Cross. Dio zingt de sterren van de hemel, Iommi komt met een briljante riff aanzetten. Een heerlijk lang uitgesponnen nummer. Via E5150 (Evil als je de getallen omzet in het romeinse cijferschrift) beland je in THe Mob Rules, het overdonderende titelnummer. Doet qua tempo een beetje aan Neon Knights denken, maar dan beter uitgevoerd. En dan is kant A alweer om.
De tweede helft van de plaat is iets minder dan de eerste. Country Girl en Slipping Away knallen wel, en Slipping Away zelfs op een on-Sabbathse manier, maar deze 2 nummers zijn desondanks de minste op de plaat. Falling Off The Edge of the World is een volgende hoogtepunt. Via een rustig intro, waarna Iommi invalt met een trage riff die de spanning verder opbouwt, barst het nummer ineens los. Hoger tempo, en alle remmen mogen los. En als Over and Over begint, is het tijd om weer bij te komen en adem te halen. En episch nummer waarin Iommi alle ruimte krijgt om te schitteren, hoewel ook Dio hier weer fantastisch zingt.

Ok, briljant dus. Vergeleken met The Mob Rules is Heaven&Hell kinderspel. Hier geen vullers à la Wishing Well of Walk Away (of een semi-gejat riffje in het titelnummer ). Hier wèl afwisselender songmateriaal en een intens geluid van 2 grote ego’s die tegen elkaar op lopen te bieden en elkaar daarmee tot grote hoogtes opzwepen.

Dit is de enige plaat die ik in tweevoud heb. Eentje op cd, eentje op LP. Geen idee waarom. Ik had de cd al, zag de lp liggen, en kon die niet laten liggen.

5*

De laatste Black Sabbath plaat met Ozzy achter de microfoon, en voor mij de eerste cd die ik kocht toen ik op kamers ging wonen. En alleen daarom is Never Say Die nog altijd een speciale plaat voor me.
Sowieso is Never Say Die een speciale plaat binnen de discografie van Sabbath. Nadat hij eind 1977 plotseling was opgestapt bij Black Sabbath, is Ozzy weer (even) terug. In tussentijd had de rest van de band niet stilgezeten en met Dave Walker als nieuwe zanger aan een nieuwe plaat gewerkt. Van deze samenwerking is bijna niks bewaard gebleven, op het geluid van een vroege versie van Junior’s Eyes voor een tv-opname voor de BBC na. Voor de liefhebber: hier kan je deze versie beluisteren. Toen Ozzy weer terugkwam, wilde hij geen teksten zingen die voor Dave Walker waren geschreven, en moesten de teksten weer opnieuw gedaan worden. In een (ijskoude) bioscoop in Canada werden de nummers overdag geschreven, en ’s nachts opgenomen. Volgens Tony Iommi (in de liner notes van Reunion) had de band geen idee of hetgeen ze aan het uitspoken waren, goed of slecht was.
In ieder geval zijn de nummers gevarieerder dan ooit. Bij het jazzachtige Air Dance en het instrumentale Breakout, inclusief saxofoon en andere toeters en bellen valt dat het meest op, maar de tamelijk prominente (en nu gedateerd klinkende) synthesizers in Johnny Blade en het subtiele Junior’s Eyes hadden ook niet op een andere plaat dan NSD kunnen staan, of het moet al Technical Ecstacy zijn.

Of gevarieerd ook automatisch goed is, is een ander verhaal. Ik vind van niet. Johnny Blade, Junior’s Eyes, A Hard Road (stom/cliché achtergrondzang trouwens) en Air Dance kan ik waarderen, maar die nummers zijn wel stukken minder goed dan de beste nummers van alle voorgaande Sabbathplaten. Breakout en Swinging The Chain vind ik ronduit saaie nummers, en de rest is redelijk, maar die nummers beginnen me halverwege meestal ook te vervelen. Ook tekstueel is dit album zwak. Op zich vind ik de tekst niet belangrijk voor een Black Sabbathplaat, maar als Ozzy begint te zingen over “Teachers burn the schools”, om maar eens wat te noemen, dan valt me dat wel op en begint het me tegen te staan. Daar komt nog bij dat de productie van Never Say Die lang zo vet niet is als die van eerdere platen. Met name het gitaargeluid is erg dun.
Het titelnummer werd uitgebracht als single (en geplaybackt in Top of the Pops en kwam in de setlist voor de 10th anniversary tour (hier inclusief beeld). Ook Shock Wave werd live gespeeld (klik hier voor geluid) tijdens de Never Say Die tour.
Na afloop van die tour dook de band de studio weer in om te werken aan een album genaamd ‘Heaven and Hell’, maar voordat er serieus dingen gedaan konden worden, moest er eerst een andere zanger komen, aangezien Ozzy was ontslagen, en dit keer niet weer terugkwam na een paar maanden.

Wat mij betreft is Never Say Die een buitenbeentje in Sabbath’s oeuvre. Hoewel er een paar goede nummers opstaan, is het album over de gehele linie niet sterk.

2.5*.

Paranoid en ondergetekende passen niet goed bij elkaar. Als ik met deze plaat een date zou hebben, zou ik denk ik al snel een smoes verzinnen om maar weg te kunnen.

Het begon allemaal nog zo goed, een paar jaar geleden. Mijn ouders de stad in, ik zat thuis huiswerk te maken. Toen mijn ouders weer terugkwamen, hadden ze Paranoid voor me meegenomen. Zomaar. Bij het openslaan van het boekje ging het al enigszins mis. Mijn versie van de cd is de Castle remaster uit 1996, en dat boekje liet zich typeren door het woord chaos.
Maar het gaat natuurlijk om de muziek. En hoewel Paranoid volstaat met allemaal Black Sabbathklassiekers, kan ik de plaat toch niet heel goed waarderen.
Neem nou War Pigs. Dat nummer heb ik de afgelopen jaren in, voorzichtig geschat, tientallen uitvoeringen gehoord, veelal live-uitvoeringen op bootlegs, en op bijna al die versies kwam het nummer beter uit de verf dan in de studio. De versie op cd vind ik wat mat klinken. Hier (Youtube) een live-opname, met alternatieve tekst, waarin in mijn ogen veel meer intensiteit en dynamiek zit dan in de studioversie.
Paranoid vind ik dan wel weer een prima nummer. Niet erg diepgravend of heel afwisselend, maar het nummer duurt kort genoeg om de aandacht vast te kunnen houden. Hier (Youtube) een liveversie uit 1970, ook weer met een deels andere tekst.
Het rustige Planet Caravan vond ik eerst niks, vooral omdat ik dit soort ingetogen nummers niet van een band als Sabbath verwachtte. Iron Man vind ik nog steeds niet echt een heel denderend nummer. De riff vind ik een beetje flauw, zeurderig, en verder doet het me ook niet veel. Hier (Youtube) nogmaals een live-uitvoering met andere tekst, voor de liefhebber.

Voor Electric Funeral geldt een beetje hetzelfde: die zeurende riff kan me niet echt boeien. Het nummer werd pas tijdens de Technical Ecstacy tour voor het eerst live gespeeld. Hier (Youtube) een live uitvoering uit 1978, mijns inziens vooral een demonstratie inspiratieloos je liedjes afwerken.
Hand Of Doom vond ik eerst een chaotisch nummer, maar dit nummer begin ik hoe langzaam hoe meer te waarderen als een slechte trip met de bijbehorende nare waanvoorstellingen.
Rat Salad is voor mij vooral een drum solo, en daar heb ik een hekel aan. Punt. Maar, als intro voor Fairies Wear Boots kan ik het nummer wel redelijk waarderen, terwijl Fairies voor mij een onbetwist hoogtepunt van het album is. Toen ik het nummer net leerde kennen, was dat vooral vanwege de tekst die ik toen grappig vond, nu vind ik het als geheel gewoon een gaaf nummer, alweer een verhandeling over drugs. En als ik naar dit soort nummers luister, begin ik toch echt het idee te krijgen, dat Sabbath veel liever over drugs dan over Satan schrijft.

Kortom, ik begin deze plaat steeds meer te waarderen, maar echte liefde zal het nooit worden. Sommige nummers vind ik gewoon niet goed, en van anderen hoor ik dat ze veel minder zijn dan ze hadden kunnen zijn. Maar dat wil niet zeggen dat Paranoid niet een klein monumentje in de geschiedenis van de hardrock/metal is.

Gelukkig dat je niet met platen kan daten.

3.5*.

Sabbath Bloody Sabbath was het derde Sabbathalbum dat ik kocht, inmiddels een jaar of 8 geleden denk ik. Bij Elpee in Groningen, toen ik met mijn ouders aan het winkelen was in Groningen. Ik weet nog dat ik in de auto terug naar huis bijna niet kon wachten om de cd uit de verpakking te halen om hem te gaan draaien.

Als fan van Black Sabbath is het achteraf makkelijk praten dat de aanschaf van dit album een goede keuze was, maar in het geval van SBS is dat ook echt zo. Het is, met het debuutalbum, Mob Rules en Vol.4, een van de albums die ik zeker niet zou achterlaten als ik naar een onbewoond eiland zou worden verbannen.

Het titelnummer begint meteen al met een prima riffje, en wordt alleen nog maar beter als drums en (een indrukwekkend dreunende) basgitaar invallen. Verder valt op dat Ozzy zich hier de longen uit het lijf zingt, en daarbij ook hoger zingt dan ooit tevoren.
A National Acrobat, hier een live-opname van een van de weinige keren dat dit nummer live gespeeld is, is al even imposant. Het nummer begint met een speels riffje, slaat dan om in een dreigend stuk (en wat haalt Ozzy hier weer eng hoog uit), en eindigt met een uptempo stukje, dat naar een climax toewerkt. Fluff is dan een beetje een anticlimax. Veel toetsen en pingeltjes, weinig opbouw. Wellicht leuk als slaapliedje, maar als rustpuntje op een Black Sabbathalbum geef ik toch de voorkeur aan iets als Planet Caravan of Solitude.
Sabbra Cadabra is stiekem gewoon een liefdesliedje, maar dan wel in een hele mooie hard rockende verpakking. Niet een van de hoogtepunten van het album, maar dit nummer mag er zeker zijn. Als ik het goed heb, speelt Rick Wakeman van Yes mee op Sabbra Cadabra.

Kant B van de LP begint net als de kant A met een knaller, in dit geval Killing Yourself to Live, compleet met wazige toetsenpartij in de intro. Bij de overgang van couplet naar refrein wordt steeds het gaspedaal nog een beetje dieper ingedrukt. Hier een live-opname van dit nummer inclusief bewegend beeld en een zanger die zijn hoge noten niet altijd haalt.
De volgende nummers vind ik niet echt heel denderend. Who Are You is het eerste nummer dat door Ozzy werd geschreven. Qua muziek is het vooral synthesizers en andere instrumenten waarvoor je plectra of stokjes nodig hebt. Dat kan goed uitpakken, maar dat doet het hier niet. Looking for Today is een dertien in een dozijn rocknummer over de vergankelijkheid van roem.
Sabbath Bloody Sabbath gaat gelukkig niet als een nachtkaars uit. Want Spiral Architect is een topper. Mijn vader riep meteen toen hij het hoorde dat hij dit nummer, of in ieder geval de intro, op Pinball Wizard van The Who vond lijken. Dat laatste nummer moet ik nog een keer luisteren om zelf een oordeel te kunnen vellen, maar de beste man is niet onnozel, dus hij zal gelijk hebben. In ieder geval is Spiral Architect een vrij traag en redelijk rustig rocknummer. Hier een live-opname uit 1975 van dit nummer.

Op Sabbath Bloody Sabbath slaat Black Sabbath nieuwe, melodieuzer, wegen in zonder overigens aan kracht in te boeten. Juist deze combinatie maakt deze plaat voor mij een van Sabbath's beste albums.

4.5*

Het klinkt misschien gek, maar met beide meningen hierboven ben ik het eens.
Het eerste deel van dit album is in mijn ogen een van de hoogtepunten uit Sabbath's discografie. De eerste 4 nummers van Sabotage zijn niet zomaar een verzameling liedjes, het is eerder een bloedstollend ritje in een achtbaan.
Zodra je instapt, word je meteen met een hoge snelheid weggeschoten. Je draait een aantal rondjes om je as zonder dat je nog precies doorhebt wat er allemaal gebeurt. In ieder geval is het iets magisch, furieus, spannends (Hole In The Sky). Na 4 minuten belandt je karretje op een vlak stukje, en remt opeens af zodat je tijd hebt om wat adem te halen. Net op het moment dat je (te laat) beseft dat je wellicht beter niet had in kunnen stappen, begin je weer snelheid te maken voor de hele vette looping die Symptom of the Universe heet. En nog een looping, en nog een. Met piepende banden komt het karretje opeens op grote hoogte tot stilstand. Weer even een rustpuntje, even ademhalen. Dan begin je langzamerhand nog verder te klimmen. Heel rustig, maar langzamerhand voel je de spanning toenemen. Todat je opeens van grote hoogte naar beneden raast, sneller en sneller (Megalomania). Het lijkt wel alsof je afdaling nooit meer op gaat houden. En dan sta je opeens stil, nog naar adem zoekend.
Einde van het achtbaanritje dat kant A heet.

Daarbij vergeleken is kant B meer een half leeg spookhuis in hetzelfde pretpark. Je gaat in je karrtje zitten, maakt die riemen vast, en gaan maar. Als je naar binnen gaat, bekruipt je een spannend gevoel. Heel subtiel, maar toch heb je het idee dat er iets overdonderends plaats gaat vinden (Thrill Of It All). Dan kom je het eerste vertrek binnen, maar in plaats van een wandelend skelet kom je een Russisch kamerkoor tegen dat statisch staat te zingen (Supertzar). Gelukkig rij je snel door naar het volgende vertrek. Ook daar niks spannends of engs. Alleen als de klapdeuren naar de volgende kamer openklappen, heb je opeens het idee dat je wordt achtervolgd door een horde enge wezens. Eindelijk iets spannends. Hopelijk is de laatste kamer van het huis net zo eng. Maar helaas. Hier alleen een hard, en bijna vals schreewende man (The Writ). En dan sta je alweer buiten in het daglicht.

Terug in de auto naar huis bekruipt je een gevoel van teleurstelling. De dag begon zo mooi, maar het einde viel toch erg tegen. Maar die achtbaan waar je mee begon, die was er eentje om nooit te onthouden.

4*

Nou, dat je vriendje om kattekwaad uit te halen ineens verandert in die gezellige oude tante die elk jaar je verjaardag komt verstieren met haar natte zoenen en slecht gekozen cadeautjes. Dat is wat er mis mee is.

Technical Ecstacy was de laatste cd van Sabbath met Ozzy die ik kocht. Ik herinner me nog dat ik na een aantal keren luisteren als mp3 de cd wilde kopen, maar dat in Groningen geen enkele cd-winkel was waar Technical Ecstacy in de schappen stond. Toen maar besteld. Helaas wist de man achter de toonbank niet welke cd ik bedoelde. Uiteindelijk moest ik de naam van de titel zo’n beetje spellen voordat ik mijn bestelling kon doen. Technical Ecstacy mag dan wel niet het hoogtepunt uit Sabbath’s catalogus zijn, dat deze beste meneer het album niet kende, zag ik dan wel weer als een hiaat in z’n kennis. Hopelijk dat mijn bestelling dat gat gedicht heeft.

Dat ik het album wilde hebben, was vooral omdat ik dan alle Sabbath cd’s uit de periode 1970-1978 in bezit had, want om de muzikale inhoud is dit niet een plaat die je per se in je kast moet hebben staan.

Ten eerste ben ik niet echt te spreken over de productie. Ik weet niet precies wat het is, maar het geluid van deze plaat klinkt niet heel erg krachtig, alsof de gitaar een beetje weggestopt is. Daarnaast vind ik Ozzy op Technical Ecstacy een beetje schel klinken.
En, als ik nu toch bezig ben: ik wil niet luisteren naar teksten over een rock&roll dokter, hoeren, of toekomstvoorspellers. Veel liever heb ik teksten over drugs, gekke trips, tovernaars, rare SF, of desnoods over niks, maar hieraan begin ik me na een tijdje lichtelijk aan te ergeren.
Ook het songmateriaal is niet geweldig: She’s Gone vind ik een tenenkrommende ballade, met wel heel veel clichés opgestapeld in de vocalen en goedkope instrumentatie van schelle violen. Rock ’n Roll Doctor is een beetje flauw, net als Gypsy. You Won’t Change Me stelt muzikaal ook niet veel voor, maar voor mij zit aan dat nummer nog wel een positieve herinnering: elke ochtend als ik begon te werken aan mijn bacheloronderzoek draaide ik dat nummer, dus dat maakt voor mij wel wat goed. Ook Back Street Kids vind ik dan weer een niemendallig nummer met een schreeuwende Ozzy over een vrij zompige laag muziek eronder.
Is er dan niks goed? Jawel. Pianoballad It’s Allright, gezongen door Bill Ward, vind ik een schitterend nummer. Ook All Moving Parts (Stand Still) kan mij wel bekoren, hoewel ik dat nummer vaak halverwege wel weer gehoord heb, en Dirty Women is ook een goed nummer. Vergeleken met de beste nummers van eerdere Sabbath-platen is het vrij mager, maar op zich is het een prima nummer. Even niet op de tekst lettend dan.
Hoewel het voor de muziek niet uitmaakt, vind ik de hoes van Technical Ecstacy ook een van de mooiste uit de periode met Ozzy.

Voor mij pakt het experiment dat Black Sabbath hier opzoekt, dus niet erg goed uit, It’s Allright uitgezonderd. Aan de andere kant: als de band hier met alleen maar hardrocknummers à la Back Street Kids of All Moving Parts was aangekomen, was ik ook niet tevreden geweest.
Al met al lijken de ideeën hier echt op.

2.0*

Als er geen nieuwe nummers opstonden, zou ik deze plaat niet hebben gekocht want ik heb de albums waarop deze nummers staan, toch al wel. Maar goed, er stonden 3 nieuwe nummers op, dus ben ik een jaar geleden maar weer naar de Plato gesloft om The Dio Years te halen.
Die nieuwe nummers zijn weliswaar geen nummers van wereldklasse waar Black Sabbath over 50 jaar nog om herinnerd zal worden, maar het is alles behalve een straf om ze te beluisteren.

En dan de rest van heb album. Hoewel je beter Heaven&Hell en Mob Rules kan hebben, vind ik dit een redelijke verzamelaar.
Ik mis The Sign Of The Southern Cross. Raar, want dat is in mijn ogen een van de beste nummers die de Sabs opgenomen hebben. En van Dehumanizer had ik Buried Alive nog wel op dit schijfje willen zien. Maar ja, dan past het allemaal niet meer op 1 cd. Wat Lady Evil op deze 'best of' doet, zie ik dan weer niet helemaal, maar voor de rest is er geen enkel nummer dat er niet op zou moeten staan.

Kortom, een goede instapper voor mensen die het werk van Black Sabbath met Ronnie James Dio willen leren kennen. Maar als metalliefhebber zou ik liever Mob Rules en Heaven&Hell in de kast hebben staan.

4*

Heb zonet die album maar eens weer beluisterd op mijn koptelefoon...wat een machtig album is dit stiekem eigenlijk. Het begint al met het briljante The Shining (die riffs!). Ancient Warrior is daarna iets minder, maar met Hard Live to Live/Love en Glory Ride komen er weer 2 klasse nummers. Daarna Born to Lose...snel, aggressief, en prima zang van Tony Martin. Nightmare bevat het enige stukje geluid van oud-zanger Ray Gillen nadat die was ontslagen bij Sabbath: een stukje angstaanjagend gelach. Verder een prima nummer ook, overigens. Scarlet Pimpernel is een instrumentaal rustpuntje van het soort Embryo of Orchid (van Master of Reality), dat verder niet vervelend is, maar dat ik ook niet zou hebben gemist als het het album niet had gehaald.
Daarna is het weer gedaan met de rust bij Lost Forever, een snel nummer, waar ik zonet een mooi baslijntje in hoorde. En tot slot het titelnummer. Dat greep me eerst nooit echt, maar dit keer wel. Deels door het volume waarop ik het nu afspeelde, denk ik. Maar wat een spannend, donker nummer!

Kortom, een prima plaat. Zelf ben ik niet heel gecharmeerd van de prominente aanwezigheid van de drums in de mix, maar dat mag de pret niet drukken.
Ik verhoog mijn stem met een half puntje naar 4*.

Loser Gets It All is ook de reden dat ik deze cd heb gekocht.

Deze cd is een soort van 'best of' van Black Sabbath uit hun IRS-periode (1989-1995), waaraan als een soort van bonus een nummer van Born Again, Seventh Star, en The Eternal Idol zijn toegevoegd. Tenminste, volgens het boekje.
Kortom, eigenlijk focust deze cd op de periode met Tony Martin en een hele rits muzikanten, en wordt de Dehumanizerperiode en passant ook nog even meegenomen.
De cd begint in ieder geval goed, met de 3 beste nummers van het beste album uit de bovengenoemde periode. Van het eveneens goede TYR mis ik Anno Mundi en Jerusalem, die ik graag had gezien in plaats van het mij niet echt boeiende drieluik Battle of TYR/Odin's Court/Valhalla.
Dehumanizer, met Ronnie James Dio achter de microfoon, in plaats van Tony Martin, komt er een beetje magertjes af. Naast TV Crimis hadden ook Computer God en I, of Buried Alive wel een plekje op deze cd gemogen.
Van het zwakke Cross Purposes en Forbidden zijn de beste nummers hier wel present.

Al met al is dit niet een cd waarmee ik zou beginnen als ik Black Sabbath zou willen leren kennen. Voor de liefhebber die de beste albums met Ozzy en Heaven and Hell en Mob Rules in de kast heeft staan, is dit wel een aardige aanvulling.

3.5*

Ben nu deze cd maar eens weer aan het luisteren. Dat had ik al een tijdje niet gedaan. Als ik naar Tony Martin-cds wilde luisteren, pakte ik liever Headless Cross of The Eternal Idol. En dat is nog steeds zo.

Los daarvan is Anno Mundi een wereldnummer, mooi opgebouwd, sfeervol. The Law Maker is ook niet verkeerd, maar ik vind de nogal dominant aanwezige drums een beetje een nadeel. Jerusalem is ook goed, maar niet heel speciaal. The Sabbath Stones is een traag en dreigend nummer, zeker de moeite waard.
Het drieluik The Battle of Tyr/Odin's Court/Valhalla vind ik een beetje jammer van de tijd om helemaal te beluisteren. Eigenlijk is alleen Valhalla de moeite waard. De rustige andere 2 delen hadden voor mij wel vervangen mogen worden door een hard rockend nummer. Hoewel dat nummer ook aan de cd toegevoegd had kunnen worden zonder iets anders weg te halen, want TYR is natuurlijk een belachelijk korte plaat.
Feels Good to Me is, naar ik ergens heb gelezen (niet op MuMe, ook al wordt het hierboven al ergens genoemd) toegevoegd omdat de platenmaatschappij een single op de plaat erbij wilde. En inderdaad, ze hebben een standaard rockballad gekregen, die bij mij helemaal niks doet, behalve het opwekken van een neiging om op het knopje 'next' te drukken.
Maar gelukkig is er de afsluiten, Heaven in Black, nog. Dat nummer vind ik weer erg genietbaar. Een prima afsluiter van een goede plaat. Niet een cd om voor naar de platenboer te rennen (aannemend dat ze TYR daar hebben, wat meestal niet het geval is. Mijn exemplaar is een tweedehandsje), maar wel eentje om regelmatig af te spelen.

Vol.4 was indertijd (nou ja, nog maar 8 jaar geleden) de tweede Black Sabbath-cd die ik kocht, na hun debuutplaat. Ik heb geen idee waarom ik juist deze koos, want de Plato in Groningen had toen de eerste 8 platen van Sabbath met miniatuur-LP-hoesreplica in de schappen staan. Maar om een of andere reden, misschien wel die wat gekke hoes, besloot ik Vol.4 te luisteren, en te kopen. Achteraf toch geen slechte keuze geweest.

Het album begint tamelijk slepend met Wheels of Confusion, dat na 2 minuten echter sneller wordt na een tempowisseling. Na ongeveer 5 minuten gaat Wheels of Confusion over in The Straightener, waarin ook een akoestische gitaar verwerkt is. Al met al een indrukwekkende opener.
Tomorrows Dream is een sneller nummer, dat tijdens de concerten van de Vol.4-tour als opener diende. Een leuk nummer, aardige riffs, en verder niet heel memorabel.
Dan Changes. Als er prijzen uitgedeeld moeten worden voor clichématige tekst (I feel unhappy/I feel so sad etc.) is dit een goede kanshebber. Ook voor de award voor hele simpele pianopingeltjes lijkt Changes me een goede genomineerde. Kortom, dit nummer is niet echt het hoogtepunt van de plaat. De band heeft het een paar keer live gespeeld, op tournee in Australië in 1973.
Het volgende nummer is niet veel beter, maar gelukkig wel korter. FX is anderhalve minuut geknoei met gitaareffecten, en dat klinkt vast briljant als je stoned in de studio hangt. Maar voor de meeste mensen buiten die studio is er dan weer niks aan.
Supernaut doet ook pijn aan mijn oren, maar dan op een andere manier, omdat ik bij dit nummer de neiging krijg om het volume heel hard op te voeren. Een briljante openingsriff met fantastisch drumwerk (die break in het midden! Overigens schijnt Bill Ward een hekel te hebben aan dit nummer omdat hij veel moeite had met zijn partij) helpen mee dit een van de hoogtepunten van het album te maken. Meesterwerkje.

Snowblind was niet een nummer dat me meteen pakte toen ik het album 7 jaar geleden voor het eerst hoorde. IK snapte dan ook niet waarom ze dat zo vaak live speelden, hoewel ik wel vind dat het live ook beter tot z'n recht komt dan de studioversie. Al met al een aardig midtemponummer, leuk riffje, maar minder goed als sommige andere nummers op Vol 4.
Cornucopia is weer een wat sneller nummer, dat me altijd een beetje deed denken aan Tomorrow's Dream. Best een genietbaar werkje in mijn ogen.
Laguna Sunrise is een akoestisch nummer, waar mijn oren niet veel variatie in kunnen bekennen. Noch in het gitaarspel, noch in de synthesizervulling. Waar op andere albums dit soort intermezzo's nog wel eens wilde werken (Embryo, Fluff, Scarlet Pimpernel), vind ik het hier niet zo geslaagd. Te lang om te blijven boeien.
St Vitus Dance is weer een leuk rocknummertje, maar je bent hem vergeten als het nummer afgelopen is.
En dat komt omdat Under the Sun een uitermate heerschend nummer is. Het begint met een heel traag, doomy riffje, waarna een ander meesterlijk riffje komt waar Ozzy overheen gilt dat niemand hem hoeft te vertellen wat te doen of hoe te leven. In het tweede deel van het nummer ('Everyday Comes and Goes') gaat het tempo nog even omhoog, waarna Iommi er nog 2 minuten over mag doen om een eind aan het nummer te breien. En dat doet hij op een meesterlijke manier met een hele vette riff. En elke keer als je denkt 'nu is het nummer afgelopen', gaat het toch nog even door.

Ik heb het idee dat dit album vaak een beetje vergeten wordt omdat er niet heel veel superbekende nummers opstaan in vergelijking met de eerste 3 platen, en omdat het net het geraffineerde van Sabbath Bloody Sabbath mist, maar mijns inziens is dat niet terecht. Hoewel dit album een aantal missers kent (Changes, FX, Laguna Sunrise), is het voor de rest een consistent geheel van hoog niveau, met een drietal uitschieters (Wheels of Confusion, Supernaut, en Under the Sun).

Désir de Vampyr is het tweede album van de Fransen van Blaspheme. Hun debuutalbum ken ik niet, maar als dat net zo goed zou zijn als deze, zou het geen straf zijn er eens naar te luisteren.
Désir de Vampyr is een album vol met het soort heavy metal dat enkele jaren daarvoor uit Engeland kwam overwaaien. NWOBHM, maar niet heus, want Frans en met teksten geschreven in de moedertaal van de heren Blaspheme. Zoals dit soort jaren ‘80 metal betaamt, is de zang behoorlijk hoog. Gelukkig niet zo hoog als bij de landgenoten van Sortilège of Mercyful Fate.
Dit album is een klein energiebommetje dat uitstekend begint met Seul, en dat daarna aan een stuk doordendert op min of meer hetzelfde niveau. Alleen de ballade Vivre Libre duurt me te lang, en weet mede daarom niet zo te boeien. De hoogtepunten van het album zijn voor mij dan ook de wat snellere nummers, zoals Seul, het titelnummer en ook Contrôle.

Een uitstekend geslaagd album dus, met slecht een minpuntje. Vier sterren.

Belgische metal met een vrouwelijke zangeres, waar heb ik dat eerder gehoord?

Bliksem brengt ons thrash/snel gespeelde heavy metal die terug doet denken aan een tijd waarin bands niet bezig waren de gitaren zo laag mogelijk te stemmen en de muziek tijdens de productie niet helemaal dichtgeplamuurd werd. Redelijk oldschool.
De zang is opvallend, en deze EP heeft een aantal gitaarsolo’s die erg vet klinken. Toch weet deze EP me niet te overtuigen. Over het algemeen vind ik het tempo net een beetje te laag liggen en hoewel de riffs niet saai zijn, blijven ze ook niet hangen. Pas bij Follow lijkt de band voor het eerst echt los te gaan, maar na dat nummer gaat het weer verder als vanouds. Het rustige middenstuk in Circus Schizophrenia vind ik ronduit saai. Zoals ik het opvat, is het bedoeld als spannend en beklemmend. Die opzet komt niet goed uit de verf: niet spookachtig genoeg.

Deze EP is degelijk. Niet meer, niet minder, en weinig nieuws onder de zon.

3.0*

Imaginations from the Other Side was het eerste album van Blind Guardian dat ik leerde kennen. Dat smaakte naar meer, en zodoende kwam ik jaren geleden bij dit album uit.

Het eerste nummer, Time What Is Time is een prima opener. Het begint met een rustig akoestisch gitaarstukje, waarna het (typische) Guardiangeweld losbarst. Veel tempowisselingen, een beetje over de top allemaal, maar wel heel lekker. Journey Through The Dark gaat in sneltreinvaart verder waar het openingsnummer gebleven was. Pas bij het derde nummer, Theatre of Pain wordt het gas aanvankelijk teruggenomen, maar zonder de snelheid en het manische van de eerdere nummers vind ik het toch wat minder interessant.
De intro van The Quest for Tantelorn roept hoge verwachtingen op. Het klinkt alsof de band moeite heeft zich te beheersen om niet uit te barsten in een heel snel nummer. De verwachtingen worden echter niet echt waargemaakt. Een rustig middenstuk verbreekt de spanningsboog, en sowieso is het refrein me een beetje te cheesy.

Een paar van de melodielijnen in Ashes to Ashes toveren een glimlach op mijn gezicht. Daarna is het even over met de lol. Het eerste deel van The Bards’s Song is iets teveel minstreelachtig/Middeleeuws voor mij, maar het tweede deel vind ik dan wel weer ok. The Piper’s Calling is een doedelzaksolo. Niet geheel verrassend, gezien de titel, maar wat het op dit album doet, is mij een raadsel. In die zin contrasteert het prima met de afsluiter, tevens titelnummer. Dat is een machtig stuk powermetal waarin de band nog eenmaal laat horen wat het in huis heeft.

Van de albums van Blind Guardian die ik heb gehoord (bijna allemaal), is dit een van de betere. Qua muziek is het allemaal behoorlijk druk: veel tempowisselingen, solo’s, achtergrondkoortjes die je om de oren vliegen. De stem van Hansi ligt me goed. Niet te glad, wel veelzijdig. Waar op andere albums de band zich nog wel eens wilde verliezen in te gepolijste nummers en productie, is dit album een beetje ruwer. Qua geluid prima verzorgd, maar de scherpe randjes zijn niet van de nummers afgeschuurd.
Niet voor mensen die een rustig muziekje op de achtergrond willen, maar mijns inziens een van de beste Blind Guardianalbums.

4.0*