Zo tussen The Back Room en In This Light and on This Evening in, vind ik An End had a Start een toch wat minder album.
Uiteraard staan er goede nummers op dit album, met als uitschieters Smokers Outside the Hospital Doors, het titelnummer en The Racing Rats. Toch vind ik het album als geheel een beetje te bombastisch klinken. Het laagje mysterie en onheil dat bijvoorbeeld The Back Room over zich heeft, is hier zo'n beetje weg.

Daarnaast slaagt het album er toch niet helemaal in om als een geheel over te komen. Na Push Your Head Towards the Air, komen er opeens nog 3 nummers. Terwijl Push Your Head... qua opbouw en toon me heel erg aan een afsluitend nummer doet denken. Dat was misschien een klein detail. Vervelender vind ik dat het album een beetje bedacht (weinig spontaan in elkaar geflanst) overkomt. Er lijkt heel duidelijk te zijn gekozen voor een concept met een meerderheid aan uptemponummers waarin gitaar en zang lekker kunnen galmen, met daarnaast een aantal ballads, al dan niet met teveel drama in de tekst en zang. Echter, ik krijg nergens de indruk dat beide soorten nummers echt heel goed naast elkaar passen.

Met name de uptemponummers maken hier indruk. Vandaar 3.5*.

De gitaren zijn hier vervangen door synthesizers, maar Editors klinkt nog steeds onmiskenbaar als Editors: wat somber, wat melancholisch hier en daar, met de herkenbare stem van Tom Smith.
Na An End has a Start voelt dit album weer spontaan en samenhangend aan. Het openingsnummer is meteen een van de hoogtepunten: lange tijd klinkt het ingehouden, alsof de band een intro aan de cd heeft toegevoegd, om op zeker moment alsnog vol los te gaan. Niet elk nummer daarna is even sterk. Wat mij betreft springen Papillon en Like Treasure er bovenuit, hoewel Walk the Fleet Road ook een perfecte afsluiter is voor deze cd.

Een sterk derde album van Editors. Wellicht iets minder overtuigend dan hun debuutalbum, maar het scheelt niet veel.

4.0*

The Back Room is een album dat ik lang genegeerd heb. Zo nu en dan heb ik het geluisterd als mijn broer het draaide, maar dat was het ook. Achteraf is dat toch jammer: dit album had wat meer aandacht verdiend. Gelukkig heb ik dat gemis de afgelopen tijd ruimschoots ingehaald.

De kwaliteit van dit album zit hem wat mij betreft in de tegenstelling tussen enerzijds de donkere vocalen en evenmin lichte teksten en anderzijds de muziek, die vaak wijds of opzwepend klinkt. Waar de zang doet denken aan schemerige vertrekken met lage plafonds en dichte gordijnen, is de muziek een brede boulevard in de zomerzon.
De gitaarlijnen doen me qua galm en grootsheid aan U2 denken, zonder echter in een overdaad aan bombast te verdrinken. Eerder was dat me niet zo opgevallen. Nog steeds klinkt The Back Room voor mij bij oppervlakkige beluistering als een band met een redelijk intiem geluid, alsof ze hun nummers slechts voor een klein aantal concertbezoekers hebben geschreven. Als ik dan beter luister, blijkt dat toch niet zo te zijn. In dat opzicht vind ik dit een spannend album: er is meer dan ik op het eerste gezicht zie.

Los van dit alles is The Back Room een album dat gewoon heel erg lekker klinkt, hoewel ik de eerste paar nummers wel de sterkste vind. Zo ongeveer bij Fingers in the Factories (dat een heel pakkend refrein heeft) vallen er wat gaatjes in het hoge niveau van de eerste nummers.

Al met al een album dat ik graag veel eerder had leren kennen.

4.0*

Als kind heb ik deze cd vaak geluisterd, omdat mijn vader hem had, en omdat ik het geluid van Wrong Way Up wel spannend vond, denk ik.
Inmiddels zijn we een tien-/vijftiental jaren verder, en draai ik deze cd nog heel af en toe.
Ik vind vooral de eerste nummers, tot ongeveer Spinning Away, het meest de moeite waard. De daaropvolgende nummers zijn niet even spannend, en met name Crime in the Desert en The River zijn voor mij een hele zit, en ik ben dan ook blij dat de cd daarna afgelopen is.
Het geluid van deze plaat wordt, althans naar mijn oren, erg bepaald door synthesizers en computerachtige drums. Als voornamelijk metalluisteraar zorgt dat er voor mij voor dat er een hele andere sfeer ontstaat dan die ik gewend ben, en dat is ook een van de redenen waarom ik Wrong Way Up nog steeds goed kan waarderen. Dat ik de eerste nummers van de cd het best vind, heeft hier volgens mij ook mee te maken: in het begin word ik elke keer weer verrast door het geluid, maar na een paar nummers begin ik alweer te wennen, en begint het me ook weer te vervelen. En daarbij mis ik in de laatste nummers ook de opbouw van spanning.

Ik geef dit album 3.5*, niet alleen omdat er een aantal goede nummers opstaat (In the Backroom, Cordoba, Spinning Away), maar omdat ik goede herinneringen heb aan deze plaat.

Nu december voor de deur staat, en 2010 dus bijna over is, begin ik alvast maar met terugkijken.
Toegeven: ik heb niet bijzonder veel nieuwe cd's geluisterd uit 2010 (in totaal rond de 20 vermoed ik), maar ik heb zo'n voorgevoel dat dit album bovenaan gaan eindigen in mijn jaarlijstje.

Eigenlijk is er weinig aan dit album dat niet goed is. Het songmateriaal is van een erg hoog niveau. Hoog genoeg om het bijna onmogelijk te maken om een beste nummer uit te zoeken (Ethica Odini springt er voor mij uit, maar voor de rest hoor ik in elk nummer wel dingen die mijn hart een sprongetje laten maken). Het contrast tussen grunt en cleane zang, die elkaar bovendien bij vlagen erg mooi aanvullen, de zware en dan weer extatische gitaarlijnen, een mooie drumpartij...mooi mooi mooi. De opbouw ligt me goed, met Axioma als rustpuntje tussen alle geweld. Daarnaast klinkt het album als een klok, zonder dat het over de top klinkt.

Normaal wacht ik even met het kopen van een album tot de prijs een beetje gezakt is, maar Axioma Ethica Odini moest ik gewoon hebben. En wel meteen mailen. En de mensen waarvan ik weet dat ze van metal houden, mailen dat ze dit album moeten gaan luisteren.

In een eerdere post schreef ik dat ik zeker 4 sterren ging geven. Het worden er meer:

4.5*

​V​ier nummers en een speelduur van ruim drie kwartier, met alleen een zangeres, gitarist en een drummer. ​Potentieel een recept voor een heel saai album, maar dat is op Older Terrors gelukkig niet het geval. Verre van dat. Older Terrors is een goede les in het scheppen van een even meeslepende als dreigende sfeer met minimale middelen. De zang van Rachel Davies draagt het album​ en​ slaagt daar overtuigend in, ​een paar momenten daargelaten. Gitaar en drums blijven meest op de achtergrond, en dienen vooral om de sfeer nog wat dikker aan te zetten.

Dit EP'tje zit erg goed in elkaar. Deense heavy metal van de bovenste plank. Strak, gespierd, mooi gitaarwerk, lekker felle drums en de productie is nog heel behoorlijk ook.
Evil's Message is een instrumentale opener die overgaat in Evil. Deze 2 nummers zijn voor mij de beste stukken muziek op deze plaat, daarna wordt het even een tikkeltje minder, en Take Good Care (of Your Balls) is weer een hoogtepunt.

Zijn er dan geen minpuntjes? Jawel. De speelduur. Maar goed, dit is een EP, niet een full-length.
Verder zijn de teksten nogal stompzinnig. De zang is degelijk, maar niet heel spectaculair. In tegenstelling tot veel andere jaren '80-acts heeft de zanger niet een hele hoge gilstem. Dat bevalt me dan weer wel, maar het mist gewoon iets eigens.

4.0*

Wat een opgave om deze plaat helemaal uit te luisteren!
De muziek vond ik goed, leuke thrash, stond als een huis. Niet verschrikkelijk vernieuwend, maar dat hoeft ook niet per se. Ook qua productie heb ik niks te klagen.
Helaas wordt Infected Nations tot op het bot verknald door de zanger, die op een geforceerd-aggressieve toon als een olifant door de spreekwoordelijke porseleinkast raust. Zo'n hele plaat volblaffen zonder ook maar ergens een beetje subtiel te doen of van toonhoogte te variëren. Een prestatie op zich. Maar wel een hele slechte.

Voor de muziek 3.5*, voor de 'zang' 0.5*.

Goede plaat, dit Metal Album van de Week, maar net niet goed genoeg om me te grijpen.
Als ik het door mijn koptelefoon mijn oren inblaas, kan ik me prima met Exhorder vermaken, maar alleen dan. De muziek vind ik goed, en de drummer klinkt als een behoorlijk explosief manneke. Daar staat tegenover dat de zanger voor mij de zwakke schakel is. Op sommige momenten klinkt hij goed, maar nergens wordt het overtuigend fel of boos of agressief. Wat ik toch wel bij dit soort muziek hoort.
Ik had bij de eerste beluistering niet door dat dit album dezelfde producer had als Cowboys from Hell, maar toen ik dat las, vielen de stukjes op hun plek. Net als op CfH vind ik de productie van Slaughter in the Vatican kil en afstandelijk. De muziek klinkt niet als een geheel, maar alsof alle instrumenten op hun eigen eilandje staan.

Kortom, het is geen straf om naar Exhorder te luisteren, maar een geweldige ervaring was het nou ook weer niet. Op basis van dit album voel ik geen neiging andere albums van deze band te leren kennen.

3,5*

Ik doe er inderdaad een halve ster bij.
Wellicht is het omdat ik Exodus pas een paar jaar geleden leerde kennen, en ik er sowieso niet bij was in de jaren ’80, maar de albums met Rob Dukes luister ik toch het liefst. Mijn voorkeur gaat uit naar Exhibit B, maar dit album mag er ook zijn.
Een heerlijke brok agressie, mede door die boze stem van Dukes, maar ook door de riffs van Exodusopperhoofd Gary Holt en Lee Altus. Hier en daar zit er bovendien een hele lekkere groove in. Ik kan wel zeggen dat de nummers onderling inwisselbaar zijn, en dat het album als geheel (daarom) te lang is, en aan veel andere albums had dat wellicht afbreuk gedaan, maar bij Shovel Headed Kill Machine klinkt gewoon zo bruut dat dat er eigenlijk niet toe doet.

4.0*

Van Exodus ben ik vooral bekend met de albums die ze sinds hun reunie hebben gemaakt. Over de vraag of dit een goed comebackalbum is, kan ik daarom niets zeggen. Een goed album is dit echter wel degelijk.
De stem van Zetro was voor mij even wennen. Hoewel ik nog steeds Rob Dukes prefereer, kan ik intussen de vocalen op dit album ook erg goed waarderen. Ook qua riffs zit het hier wel snor. Maar toch werken niet alle nummers even goed. Na een serie uitstekende nummers aan het begin van het album, zakt het album vanaf Forward March wat in. Nummers als Culling the Herd en Sealed with a Fist zijn weinig speciaal, daarna wordt het weer iets beter.
Wat er precies mis is, vind ik lastig te zeggen. Er komen nog steeds veel vette riffs voorbij, maar die zijn niet echt in pakkende nummers gegoten. Wellicht is dat het. Wellicht is het een overdosis Zetro, of is de cd gewoon niet goed opgebouwd.

Tempo of the Damned begint uitstekend, maar eindigt wat gewoontjes. Toch is het een plaat die dik in orde is.

3.5*

Anderhalf jaar na mijn vorige berichtje hier, wordt het tijd om ook maar eens een stem bij Exhibit B achter te laten. Eigenlijk ben ik nog steeds wel tevreden over wat ik hier eerder schreef:
Hoewel ik dat 'interessant' in de eerste zin misschien zou vervangen door morbide, en daarbij zou toevoegen dat dit album volstaat met hele goede riffs en prima drumwerk.
Helaas is het niet noodzakelijkerwijs zo dat goede riffs ook automatisch resulteren in goede nummers. Bijvoorbeeld Nanking, Democide en in mindere mate Downfallv vind ik weinig interessante nummers. Daar staan dan weer knallers als The Ballad of Leonard and Charles, March of the Sycophants en Good Riddance tegenover. Om over The Sun is my Destroyer nog maar te zwijgen.

Was dit album (minimaal) een kwarier korter geweest, dan had ik wellicht een halve ster meer gegeven, maar nu blijf ik toch op 4 sterren steken. Overdaad schaadt.

4,0*