In de reviews van dit album die ik gelezen heb, kwamen zoveel Bay Area thrashbands voorbij dat ik misschien de helft daarvan kende. De boodschap was duidelijk: Tantara brengt ons niks nieuws. Echter, de retrothrash die ze op dit Based on Evil laten horen zit heel goed en afwisselend in elkaar, werkt aanstekende en het album klinkt als een klok. Alleen het laatste stuk van Prejudice of Violence, met een rij quotes van George W. Bush gevolgd door een trage solo vind ik minder interessant.
In Trapped in Bodies klinkt de zang trouwens heel erg als de James Hetfield van midden jaren '80. Zo, toch nog een andere band genoemd.

In de thrash metal mag dan al jaren geen ontwikkeling meer zitten, als er dingen zo mooi worden hergebruikt als hier dan mag de thrashrevival wat mij betreft nog wel even doorgaan.

4.0*

Na Stonedhenge is Ssssh. het tweede studioalbum van Ten Years After dat ik beluisterd heb. Ik vind dit een beter album dan Stonedhenge, maar ik blijf de voorkeur geven aan Recorded Live als ik iets van Ten Years After wil horen.
De prijsnummers zijn hier Good Morning Little Schoolgirl en I Woke Up This Morning. Ook op Bad Scene en Stoned Woman valt genoeg moois te horen. Daar staat tegenover dat I Don’t Know etcetera weinig indruk op me maakt. Het komt een beetje over als materiaal om het album wat te rekken. Gelukkig duurt dat nummer niet zo lang. The Stomp duurt me daarentegen te lang. Het ritme werkt me op m’n zenuwen...

Twee echt goede nummers, een paar mindere nummers en veel nummers die ik best aardig vind. Daarmee kom ik uit op drie sterren.

3.0*

Toen ik dit album een paar jaar geleden voor het eerst luisterde, maakte het weinig indruk. De afgelopen weken heb ik het nog een kans gegeven. Veel indruk maakt Stonedhenge nog steeds niet.
De vier korte nummers op dit album zijn op z’n best melige vulling, ideeën die wellicht in andere nummers verwerkt hadden kunnen worden. Het lange No Title vind ik eigenlijk ook niet sterk. Echt op gang komt het nummer nooit, er gebeurt te weinig om mij acht minuten lang te kunnen boeien. Van de overige vijf nummers heb ik het liefst Sad Song, maar ook Going to Try en Hear Me Calling zijn geen straf om te horen.

In vergelijking met Ssssh. vind ik dit album maar matig, terwijl ik over die plaat al niet erg enthousiast was. Qua Ten Years After heb ik aan Recorded Live wel genoeg geloof ik.

2.0*

De hoes van deze EP deed me denken aan Altars of Madness van Morbid Angel, maar muzikaal is er geen overeenkomst. Terror Empire maakt een combinatie van moderne metal en thrash metal. Bij Dirty Bomb komt Machine Head even om de hoek kijken, tenminste wat betreft de energie die het nummer uit straalt, of uit wil stralen.
De eerste keer dat ik deze EP beluisterde, vond ik het helemaal niks, met name vanwege de zang. Na een paar keer luisteren ben ik iets positiever geworden. De nummers klinken goed. Aan de andere kant bevatten ze weinig stukken die echt blijven hangen. Geen enkele eigenlijk, behalve een sampletje van voormalig president Bush die wat zegt over terroristen. Maar om in 2012 nog aan te komen met die beste man...ik vind het een beetje afgezaagd.
Daarnaast ben ik nog steeds niet echt onder de indruk van de zang. Ik vind er weinig diepte inzitten.

Samenvattend: ik vind het net niet goed genoeg voor een voldoende. 2.5* voor deze Portugezen.

Overigens is deze EP te downloaden vanaf de website van de band.

Vorige zomer zag ik Testament op een festival een set spelen die grotendeels gelijk was aan dit Dark Roots of Thrash. In ingekorte versie uiteraard, want het was een festivaloptreden. Dat was een geweldig concert, dus ik hoefde niet lang te twijfelen om dit album te kopen.
Testament’s studio-albums weten me vaak maar met mate te overtuigen. Live vind ik ze veel beter. De nummers klinken vetter, en ongetwijfeld speelt ook mee dat de band de beste nummers uit kan zoeken om mee op tour te gaan. Dark Roots of Thrash begint overrompelend met een paar van de meest furieuze nummers die Testament geschreven heeft: Rise Up, Native Blood, en bovenal True American Hate. Een nummers als Dark Roots of Thrash daarentegen doet me niet veel. Daarna komt een wat minder interessant deel van het concert. Pas bij D.N.R. veer ik weer op (en bedenk dat ik misschien The Gathering maar eens weer moet horen). Daarna verslapt het album niet meer en laat daarmee een uitstekende indruk achter.

Ondanks een wat minder interessant stuk blijft dit album de moeite waard. De nadruk ligt op Testaments laatste twee albums, aangevuld met werk van eerder albums, zodat ik deze liveplaat als een mooie aanvulling op Live in London zie. Mooie concertregistratie dus.

4.0*

Dit album met heropnames heeft voor mij twee gezichten.
Aan de ene kant is dit een erg strak en agressief album dat de nummers van Testament’s eerste twee albums laat horen zoals ze zouden klinken als ze rond 2000 waren geschreven en opgenomen. Zonder dat een matige productie het luistergenot beinvloedt dus. Op de fiets vind ik dit album prima werken om in tegenwind toch snel thuis te komen. Of om me gewoon af te reageren. In dat opzicht dus vier sterren.
Aan de andere kant vind ik dit album heel erg klinisch klinken. Alsof de heropnames, met moderne technieken en productie, alle ziel uit de muziek heeft getrokken. Daar komt bij dat ik niet echt een fan ben van de zang van Zetro, die met name op Alone in the Dark allesbehalve weet te overtuigen. Geef mij dan toch maar Chuck Billy. Als ik geconcentreerd naar First Strike Still Deadly luister, begin ik me op een gegeven moment toch te vervelen. Alleen nummers als First Strike, Disciples of the Watch of Over the Wall vind ik dan de moeite echt waard. Op dit soort momenten zou ik niet meer dan twee, twee en een halve ster geven.

Het hangt er dus vanaf in welke stemming/situatie ik ben hoe goed ik dit album kan waarderen. Afgerond naar boven maak ik er 3½ ster van.

3.5*

Sinds ik verhuisd ben, is mijn platenspeler niet meer aangesloten op de versterker (heb even geen plaats), dus ik moet het doen met mijn download van dit album in plaats van de Live at Eindhoven EP die tussen de andere LPs in de kast staat. Waar die EP maar vijf nummers telt, is bevat deze cd volgens mij het volledige concert.
Livealbums van Testament vind ik over het algemeen aardig om te beluisteren, en deze registratie van het concert op Dynamo Open Air in 1987 vormt daarop geen uitzondering. De band klinkt hier gedreven (en nog niet helemaal foutloos, zoals tijdens Alex Skolnick’s gitaarsolo te horen is) en bewijst in de drie kwartier die ze hadden, dat de nummers van The Legacy live veel beter tot hun recht komen. Nadeel is dat de grappen over bier tussen de nummers door (een steek onder water naar Styper, meen ik te hebben gelezen, maar kan me niet herinneren hoe de vork in de steel zit) niet echt goed werken als je niet in de festivalwei staat.

Drie kwartier knallende thrash van Testament, niet verkeerd op z’n tijd.

3.5*

In de Large popmerchandisingcatalogus die ik elk kwartaal opgestuurd kreeg, was altijd minimal 1 pagina shirts, truien en andere spullen geweid aan The 69 Eyes. Daarom verbaasde het me dat de band op MuMe nog nauwelijks berichten bij zijn albums had.

Dit Devils is het enige album dat ik van The 69 Eyes ken. Als ik het goed begrepen heb, is deze band afkomstig uit Finland, en al minstens 2 decennia actief.
De muziek op dit album komt op mij over als een combinatie van de sombere gothic/wave uit de jaren ’80 en de galmende stem van wijlen Peter Steele van Type O Negative. Daarnaast deed het album me bij vlagen ook denken aan het ene album dat ik van ‘lovemetallers’ HIM ken. Niet zozeer qua muziek, maar meer de achterliggende gedachte van heel makkelijk in het oor liggende, bijna popachtige, rock.

Devils is dus een makkelijk wegluisterend album met een somber tintje. De eerste vier nummers zijn voor mij meteen het hoogtepunt van het album. Daarna verslapt mijn aandacht langzaam, en uiteindelijk ben ik blij als ik de eerste tonen van Only You Can Save hoor.

Meer dan 3.5* kan ik niet geven aan dit album. Leuk om soms een paar losse nummers te beluisteren, het hele album wordt een te lange zit.

Deze cd heb ik beluisterd omdat Bennerd het gekozen heeft tot het Metal Album van de Week. Hoewel de cd nog geen half uur duurt, heb ik moeite om hem niet halverwege uit te zetten.
Om met iets positiefs te beginnen: de trage stukken vind ik over het algemeen wel goed, maar zodra het gaspedaal wordt ingedrukt, haak ik veelal af. Daarnaast vind ik de grunt van de zanger wel ok, maar de screamachtige stukken minder.
Tot Smoke Ya Later (klapklap) kan ik de cd goed volgen, en vind ik hem ook nog goed genietbaar. Extreme Wrath ect. vind ik erg flauw, en door dat nummer verslapt mijn aandacht. En die aandacht komt ook niet weer terug bij de volgenden nummers. Bij Halycon veer ik opeens op; dit klinkt heel anders dan alles wat ik de minuten hiervoor heb gehoord. Dit buitenbeentje vind ik ook meteen een van de beste nummers van de cd. En dat hoorspel op het einde%u2026ja, leuk gevonden, maar ik hoef er niet van overtuigd te worden dat God's hand niet achter alles op deze wereld zit, en dat de mens zelf verantwoordelijk is voor zijn handelen. En ik gok dat de meeste luisteraars van The Acacia Strain ook niet meer ontchristend hoeven te worden. Voor mij dus een reden om door te skippen naar de volgende cd.

Al met al wel aardig om eens te beluisteren, maar vooral een bevestiging dat metalcore niet echt in mijn straatje ligt. Hier en daar heb ik wel wat goede dingetjes gehoord, maar na een paar redelijke openingsnummers ben ik niet overtuigd.

Ik twijfel tussen 2.5 en 3.0, maar voor een cd waarvan ik de neiging heb hem uit te zetten, ga ik toch voor de 2.5.

“This is a new phase Beatles album” staat er op mijn cd. Een tekst die volgens mij is overgenomen van de LP, en die me altijd een beetje verwonderd heeft. Welke nieuwe fase? Die van gesplitte band?
De bedoeling van de Get Backsessies was, voor zover ik weet, om terug te keren naar de roots van de band, weer ongecompliceerd muziek maken. Ik heb altijd gedacht het dat een soort poging was om de band te redden. Toen dit album, als resultaat van die sessies, in 1970 uitkwam waren de Beatles al uit elkaar gevallen.
Ondanks de productie van Phil Spector, en ondanks de onderlinge spanningen tijdens de opnamesessies, vind ik dat Let it Be toch een redelijk spontaan gevoel over zich heeft. Niet in de minste plaats vanwege de grappen/commentaren van John Lennon tussendoor, en Ringo’s “Hold it!” op Dig a Pony. Korte nummers als Dig It en Maggie Mae versterken dat gevoel (terwijl dit soort tussendoortjes op The White Album me juist stoorden).
Zo’n beetje alle nummers op Let it Be zijn sterk, maar dat mag op een Beatlesalbum geen verrassing heten. Echte uitschieters zijn er hier ook niet, op Get Back na. De kracht van dit album zit hem ook niet in de individuele nummers, maar in het consistente geheel dat de nummers vormen.
Op het einde, met The Long and Winding Road (iets teveel Spector) en For You Blue wordt het iets minder, maar dat mag de pret niet drukken. Het titelnummer vind ik ook niet een hoogtepunt, maar dat ik omdat ik dat nummer wat te vaak heb gehoord.

Ik had hier 3,5* staan, maar doe daar toch maar een halve ster bij.

4.0*

Ik zie dit album altijd maar als een extraatje: Let it Be zoals Paul McCartney het album graag uit had willen brengen. Dat laatste geeft mij ook een beetje een gevoel van een poging tot geschiedvervalsing: alsof dit het album is dat eigenlijk uitgebracht had moeten worden.
Hoe dan ook, zonder Dig It en Maggie Mae, maar met Don't Let Me Down wordt het album er niet minder van. Verschillen qua productie hoor ik vooral in The Long and Winding Road en Across The Universe, en in mindere mate in het titelnummer. Of deze nummers nu ook echt beter zijn, vind ik dan weer lastig te zeggen. Ik ben zo bekend geraakt met de oorspronkelijke versies dat het moeilijk oordelen is. De sfeer is hier anders, wat ingetogener. Ook zonder de wall of sound blijven de nummers sterk...laat ik het er maar op houden dat ik dit interessant luistermateriaal vind.

Een wat merkwaardig project, dat vooral leuk is om te vergelijken met de oorspronkelijke Let it Be.

3.5*

Revolver is het vroegste album van The Beatles dat voor mij de moeite waard is. Aan Rubber Soul heb ik me ook weleens gewaagd, maar dat album is me toch minder goed bevallen. Op Revolver is erg veel te beleven: 14 nummers in dik een half uur, en elk nummer heeft z’n eigen gezicht, variërend van cynisme (Taxman) tot het lieflijke van Here, There and Everywhere. Op twee nummers is een sitar te horen, Eleanor Rigby drijft op strijkers, Tomorrow Never Knows op lsd. Er zitten, kortom, de nodige invloeden in Revolver verwerkt.

Eleanor Rigby is een buitenbeentje op dit album, en ook in het oeuvre van The Beatles. Ik vind het een van hun beste nummers, dat schoonheid en treurigheid perfect weet te mengen. Toch is het nummer niet het eerste hoogtepunt van Revolver, dat is namelijk het openingsnummer Taxman. Hier op MuMe mag ik maar drie gele sterretjes uitdelen voor de beste nummers, maar buiten de twee al genoemde nummers zou ik eigenlijk ook wel Love to You, For No One en Tomorrow Never Knows als favorieten willen aanvinken.

Op Revolver staat, naar mijn mening maar een minder nummer: Yellow Submarine. Wellicht heb ik het te vaak gehoord, wellicht is het te kolderiek en daarom niet goed passend bij de rest van het album, ik vind het een misser.

Nu ik er zo over nadenk, is zijn de vier en een halve ster die ik een paar jaar geleden aan Revolver heb gegeven net wat teveel van het goede. Revolver is een erg sterk album, maar bij die 4,5* was volgens mij ook een ‘het is een album van de legendarische Beatles’-factor in de beoordeling terechtgekomen. Bovendien, de meeste albums die ik op 4.5* heb staan neem ik veel liever dan Revolver mee naar onbewoonde oorden.

4.0*

Zo tussen Sgt. Pepper en Abbey Road vind ik dit album toch wat tegenvallen. Het probleem is niet dat The White Album niet een paar topnummers in huis heeft: nummers als Back in the USSR, While My Guitar Gently Weeps (niet in de minste plaats vanwege de bijdrage van Eric Clapton), Julia, Yer Blues, Helter Skelter, en Long, Long, Long zouden de basis kunnen vormen voor een prima LP. Daar staan helaas ook een XXX mindere nummers tegenover, zoals Glass Onion, Bungalow Bill, I’m So Tired, en Rocky Racoon. Een tussendoortje als Wild Honey Pie had van mij weggelaten mogen worden, en hetzelfde geldt voor Revolution 9, hoewel dat allesbehalve een tussendoortje is. Een overslanummer is het zeker. Wellicht was Revolution 9 een interesant experiment om te doen na inname van bepaalde stoffen, of is het spannend tijdens het mediteren, maar als ik er met mijn nuchtere hoofd probeer doorheen te komen, is het vooral saai en een lange zit.
Nu het toch over revoluties gaat: de versie van Revolution die op de blauwe best-of staat, vind ik stukken spannender dan de slappe versie die hier als Revolution 1 door het leven gaat.

The White Album is voor mij een te lange verzameling liedjes van te wisselende kwaliteit en teveel variatie om een consistent en overtuigend geheel te kunnen vormen. Dat maakt dat ik het album ook weinig draai. Wellicht moet ik voor mezelf nog eens een verkorte versie van dit album maken met alleen de nummers die ik goed vind.

3,5*

Een post op Angry Metal Guy maakte me nieuwsgierig naar dit album. Uiteraard had ik wel eens van The Black Dahlia Murder gehoord, maar ernaar geluisterd had ik niet. Nooit belangstelling gehad. Hoewel gepubliceerd onder de categorie “Yer metal is olde”, is Miasma nog maar tien jaar oud. Gedateerd doet het me sowieso niet aan. Misschien over nog eens tien jaar.

Een maand of twee geleden luisterde ik dit album zo’n beetje dagelijks. Met die frequentie werd Miasma me na verloop van tijd toch teveel. Na een korte pauze heb ik het de afgelopen weken echter weer regelmatig beluisterd. Hoewel er verschillen zijn, vooral qua zang, doet Miasma me erg denken aan Slaughter of the Soul. Zowel qua lengte van de nummers en het album als geheel (veel langer dan de 33 minuten zou het me ook niet weten te boeien, vermoed ik), alsook qua gevoel dat het overbrengt. Veel agressie. En die boosheid wordt in een korte energiepuls op de rest van de mensheid losgelaten. Gelukkig in een voor mij erg genietbare vorm.
Nog een overeenkomst met Slaughter of the Soul trouwens: ik kan de nummers erg slecht uit elkaar houden. Dat maakt ook dat ik, hoewel ik Miasma een sterk album vind, weinig behoefte heb om meer werk van The Black Dahlia Murder te leren kennen.

4.0*

Met Thickfreakness de enige albums van The Black Keys die ik ken. Vind dit een redelijk album, maar dat zal er vooral aan liggen dat ik de muziek niet meer zo interessant vind als een paar jaar geleden.
Dit album is heel erg rauwe bluesrock, die rockt, schuurt en scheurt. De nogal basale productie versterkt dat gevoel. De Beatlescover She Said, She Said, origineel toch een redelijk netjes klinkend nummer, krijgt een Black Keys-behandeling waardoor het erg goed tussen de rest van de nummers past. Alleen het laatste nummer, nog even los van die stomme hidden track, vind ik iets te melig.

3,0*

Dit album was een van de eerste die ik kocht, dus mijn mening zal beinvloed zijn door een soort van jeugdsentiment. Dat laatste neemt echter niet weg dat het laatste deel van het album nogal wisselvallig is. Veel nummers zijn wat slap, bijvoorbeeld Dying in the Sun, en de iets steviger nummers zoals Copycat overtuigen niet echt.
Mijn versie van dit album heeft Sorry Son als afsluiter. Nooit gemerkt dat dat een bonustrack zou zijn, zoals hier vermeld staat. Zo staat het in ieder geval niet op de hoes aangegeven. Het is een goede afsluiter van het album in ieder geval.
De beste nummers op dit album staan wat mij betreft aan het begin: Animal Instinct, Loud and Clear, en met name Promises. Dat laatste nummer was een single en was ook de reden dat ik het album kocht. Ik had destijds gehoopt dat de rest van het album ook zo stevig zou zijn als Promises, maar dat bleek niet het geval.

Een aardig album, dat ik zo nu en dan nog eens draai. Echt overtuigen doet het toch niet, en misschien dat ik me daarom nooit verder heb verdiept in de muziek van The Cranberries.

3.0*

L.A. Woman is zonder meer mijn favoriete The Doorsalbum. Om de plaat hangt een bluesy sfeer, hoewel er ook plaats is voor een paar psychedelische nummers. Jim Morrison's stem is hier zwaarder en dieper dan ooit tevoren.
The Changeling is een even briljante al opzwepende opener. Morrison klinkt hier erg krachtig. Love Her Madly staat daarna in sterk contrast met The Changeling (behalve in het feit dat beide sterke nummers zijn). Het is een veel beheerster nummer met een mooie melodie. De overgangen naar het refrein vond ik aanvankelijk wennen: het leek een niet heel natuurlijke overgang. De volgende 2 nummers ademen een soort van wanhoop. In Been Down So Long klinkt nog iets van hoop door, Cars Hiss By My Window is meer berustend. Een verhaal van down en out in een goedkoop motel, niet in staat nog op te staan, of zelf maar een hand uit te steken richting de vrouw naast je in bed. L.A. Woman vond ik aanvankelijk niet zo'n goed nummer, maar het is met de jaren heel erg gegroeid.

De tweede helft van het album is zo mogelijk nog sterker dan de eerste. L'America heeft wat dreigends, waarna ik Hyacinth House weer een lieflijk, mooi nummer vind. The WASP is vooral een gedicht van Morrison dat op muziek gezet is. Ik vind het een genot om naar te luisteren. Met Riders on the Storm sluiten The Doors af met wat ik hun beste nummer vind. Ik vind het indrukwekkend hoeveel sfeer de band op kan bouwen gedurende deze 7 minuten. Uiteraard helpt de regen en onweer op de achtergrond, maar ook de instrumentatie klinkt erg fragiel en soms op de rand van vals. Of de tekst wat betekent, weet ik niet, maar het geeft mij altijd een gevoel alsof het geschreven is door iemand die zich niet thuisvoelt op de wereld en geborgenheid zoekt. Iemand die een plek zoekt om te schuilen voor de regen. Maar misschien voelt dat ook wel zo vanwege de regen die gedurende het hele nummer maar blijft vallen.

4.5*

Volgens mij heb ik ooit ergens gelezen dat deze plaat bedoeld was als een soort van tweeluik: de A-kant zou, als 'Hard Rock Café', de wat steviger nummers bevatten terwijl op de B-kant, 'Morrison Hotel' de wat rustiger nummers staan. Of het album inderdaad zo bedoeld is, weet ik niet helemaal zeker aangezien ik niet meer terug kan vinden waar ik dit verhaal over het tweeluik ooit heb gelezen. Als het niet zo is, dan hoor ik het graag. Afgaand op wat ik hoor op dit album, zou ik zeggen dat het verhaal slechts deels waar is.

Het album opent inderdaad behoorlijk stevig met het ronkende Roadhouse Blues. Ook de twee daaropvolgende nummers zijn redelijk zware en intense nummers waarin Jim Morrison los kan gaan. Peace Frog is een wat funky, rusteloos nummer dat mooi overgaat in Blue Sunday. Dat laatste is het tegenovergesteld van rusteloos. Wel een mooi nummer.
Het is bij het luisteren van dit album lang wachten op het eerste tegenvallende nummer.

Eigenlijk komt dat nummer nooit. Weliswaar opent de B-kant met een redelijk flauw nummer (Land Ho!) en sluit ook met een wat minder nummer. Toch weet de band het in beide gevallen zo te brengen dat het nergens gaat vervelen, vooral dankzij de vocalen van Jim Morrison. Deze tweede helft van het album is over het algemeen wat rustiger dan de eerste. Het mist nummers van het kaliber Roadhouse Blues of Waiting for the Sun, hoewel Queen of the Highway en Indian Summer er ook niet verkeerd zijn.

Morrison Hotel is een meer bluesy, rockend album geworden dan z'n voorganger(s). Jim Morrison klinkt ouder, doorleefder dan ooit en maakt daarmee dit album een van de sterkste albums van The Doors. Na een intense eerste helft zwakt het album iets af. Dat kost dit album een halve ster:

4.0*

Als ik de discussie hier zo lees, zou Strange Days een van de beste Doorsalbums moeten zijn. Als het niet de beste is, tenminste. Dit album was echter nooit een van de albums die ik zelf tot de betere Doorsalbums rekende. Voor mijn gevoel werd het niveau van het debuut, Morrison Hotel en L.A.Woman hier niet gehaald.
Na een weekend intensief beluisteren van deze plaat heb ik mijn mening niet kunnen herzien.
Op Strange Days staat weliswaar een aantal prima nummers, zoals You're Lost Little Girl, Moonlight Drive en My Eyes Have Seen You, maar als geheel vind ik het album toch niet zo goed werken. Daarvoor staan er net een paar te zwakke nummers op, zoals People Are Strange (dat ik een beetje onaf vind klinken, het eindigt bijvoorbeeld nogal abrupt voor mijn gevoel) en I Can't See Your Face in My Mind. Daarbij doorbreekt Horse Latitudes, hoewel ik dat 'nummer' op zich wel de moeite waard vind, de sfeer die heerst op de rest van het album op een onaangename manier.
Daarnaast vind ik When the Music's Over een twijfelgeval. Op zich is het een uitstekend nummer, maar door zijn lengte en plaats op het album (niet door de opbouw) dringt de vergelijking met The End zich nogal nadrukkelijk op. Die vergelijking wint The End dan toch met glans waardoor ik dit nummer steeds zie als 'dat andere nummer van meer dan 10 minuten'.

Na 'The Doors' klinkt dit album wat ingetogener, de toetsen van Manzarek lijken wat minder nadrukkelijk aanwezig te zijn. Zoals gezegd: een paar echt goede nummers, maar als geheel mist dit album toch wat.

3.0*

Zo'n tien jaar geleden was dit album mijn eerste kennismaking met The Doors. Destijds was het grootste deel van het album voor mij vooral vulling, wachten op Light my Fire en The End. Raar dat ik toen de kwaliteit in veel van de andere nummers toen niet hoorde.

Het album opent erg sterk met Break on Through, dat meteen de belangrijkste ingredienten van dit album, van The Doors in het algemeen, laat horen: Jim Morrison's kenmerkende stem, het orgel van Ray Manzarek en intrigerende teksten, bijna gedichten, die zichzelf niet verklaren.
Vergeleken met Break on Through zijn Soul Kitchen en The Crystal Ship nog een beetje beter. Dat laatste nummer is wonderschoon in z'n ingetogenheid.
Alabama Song doet me denken aan een paar vrienden die in het midden van de nacht, of eigenlijk vroeg op de ochtend stomdronken uit de kroeg geschopt worden: sluitingstijd. Daarna, arm in arm door de straten zwalkend, wanhopig op zoek naar een andere kroeg, die nog wel open is (de Blauwe Engel is uiteraard nog open!). Niet verrassend klinkt dit nummer, als een musicalcover uit het Interbellum, anders dan de rest van het album. Toch brengen The Doors het hier alsof ze het zelf geschreven zouden hebben.
Bij het begin van Light my Fire bekruipt me altijd een gevoel van 'oh nee, niet weer dát nummer'. Als Manzarek eenmaal losgaat, blijkt het toch altijd weer een topnummer te zijn.
Na Back Door Man komen er een aantal nummers die me wat minder aanspreken, waarna dit album op majestueuze wijze wordt afgesloten met The End. Een nummer van elf minuten dat over de hele lengte blijft boeien, dat om je heen blijft slingeren om daarna, tijdens het gesproken deel, genadeloos toe te slaan. Daarbij is het een nummer dat me toch altijd een wat gek gevoel gaf als ik het nummer luisterde in bijzijn van mijn ouders.

Van de albums van the Doors, die met Morrison althans aangezien ik die andere twee niet ken, vind ik dit de energiekste en een van de meest consistente, zowel qua sfeer als qua niveau.

4.0*

In vergelijking met de andere The Doorsalbums die ik ken, is dit toch wel de zwakste. Het album is qua geluid ook een buitenbeentje in het oeuvre van The Doors, deels door het toevoegen van blaasinstrumenten, deels door het wat toegankelijker songmateriaal.
Bij Tell All the People en het sprankelende Touch Me bevallen de arrangementen me nog wel. Shaman's Blues is vervolgens het beste nummer van het album, maar daarna gaat het mis met The Soft Parade.
Do It is me wat te simpel, en dan vooral de tekst. Ook Easy Ride en Runnin' Blue vind ik zwakke nummers. In Easy Ride klinkt de band bijna als een hoempaorkestje, en van de countrystukken in Runnin' Blue beginnen mijn tenen krom te trekken. Wishful Sinful is dan wel weer aardig, maar ook het titelnummer vind ik de moeite nauwelijks waard. Het gesproken intro van Jim Morrison vind ik nog best mooi, maar daarna komt het nummer nooit echt op gang. Het lijkt een verzameling van losse ideeën.

Voor de eerste 3 nummers alsnog 2.5 ster, maar meer kan ik er niet van maken.

2.5*

Dit derde album van The Doors maakt een valse start met Hello I Love You en Love Street. Dat zijn geen slechte nummers, maar goed zou ik ze ook niet noemen. Pas bij Not to Touch the Earth komt het album echt uit de startblokken. Dat nummer is ook meteen een hoogtepunt op het album: heerlijk intens. Daarna komt een nummer dat even heerlijk is, maar op een hele andere manier. Summer's Almost Gone zwelgt zo'n beetje in z'n eigen melancholie. De zomer is bijna voorbij. Nog niet helemaal kennelijk, maar toch is het al tijd om terug te gaan blikken. Wintertime Love laat daarna horen dat ook de winter zo deprimerend nog niet is.
Deze drie nummers zijn voor mij het hoogtepunt van Waiting for the Sun, hoewel er uiteraard nog wel meer goede nummers op dit album te vinden zijn, zoals Spanish Caravan met z'n flamenco-invloeden en afsluiter Five to One.
Met My Wild Love en Yes the River Knows komen er ook nog twee zwakke nummers voorbij.

Het mooie aan Waiting for the Sun vind ik de hoeveelheid stijlen en invloeden die er in dik een halfuur voorbij komen. Nadeel daarvan is dan ook weer dat het album een beetje overkomt als een verzameling liedjes die als los zand aan elkaar hangen. En, nu ik toch bezig ben: de vocalen overtuigen me ook niet overal. Vaak klinkt Jim Morrison wat ongemotiveerd, alsof hij de mond nauwelijks open wil trekken.
Kortom, een bij vlagen erg sterk album, maar het heeft ook voldoende zwakke momenten. Daarom 3,5 ster.

Nighttime Birds is voor mij de logische stap in de ontwikkeling van The Gathering. Het is tegelijkertijd ook hun laatste album dat ik goed vind en nog wel eens luister. Na Always en Mandylion (ok, en Almost a Dance) klinkt dit album melodischer en is rest nog maar weinig van de metal die de band ten tijde van hun debuutalbum maakte.
De eerste 3 nummers vind ik heel erg goed, net als Kevin's Telescope en het titelnummer. De rest is niet slecht, maar ook niet memorabel. Shine vind ik zelfs een minpuntje en doet als afsluiter afbreuk aan het album. Nu geeft het me een beetje een Saving Private Ryan gevoel: heb je net de ontknoping gehad (denk je), komt er nog zo'n slechte tranentrekkende afsluitende scene op een begraafplaats voorbij. Daarnaast komt het plotselinge vrolijk meehuppelstukje in Third Chance een beetje misplaatst op me over.
Tot een paar maanden terug was het ontzettend lang geleden dat ik dit album had gehoord. Toen ik opeens een fragment van een van de nummers (ben vergeten welke) in mijn hoofd kreeg en dit album herontdekt heb. Een mooie hernieuwde kennismaking!

3.5*

Arthur was, na een best of, het eerste studioalbum van The Kinks waar ik me aan waagde. Hoewel ik intussen toch liever Face to Face heb, is Arthur ook een album dat ik graag luister.
Arthur (or the Decline and Fall of the British Empire) is, het blijkt al een beetje uit de titel, een conceptalbum, maar het heeft me wat moeite gekost om het verhaal helemaal te volgen. Voor zover hier al een echt verhaal inzit. Eigenlijk vind ik dit album vooral een bundel losse beelden die slechts schetsen geven van een verhaal, waarbij de verteller zo nu en dan (zoals op Some Mother’s Son en Brainwashed) in het verhaal inbreekt om zijn commentaar te geven.

De eerdergenoemde schetsen die The Kinks hier presenteren laten zich in elkaar verweven tot een verhaal dat start in de goede oude tijd, de Victoriaanse tijd dus, waar Engeland een wereldrijk was dat zijn gelijke niet kende (Victoria is wat mij betreft ook een van de hoogtepunten van het album) en waarin Arthur wellicht opgroeit. Dat zou in de nadagen van Victoria moeten zijn, want even later zien we Arthur als jonge man in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Hoe dan ook, er is een constant verlangen naar de Victoriaanse tijd.
Na de Eerste Wereldoorlog begint het Engelse rijk langzaam in verval te raken, terwijl Arthur zijn dromen langzamerhand opgeeft. In Drivin’ wil hij nog onbezorgd uitjes maken, wegvluchten van schuldeisers en huisbazen. Later droomt hij van een leven zoals alle andere mensen in huizen zoals alle anderen (Brainwashed, Shangri-la) en weet zich een comfortabel bestaan bij elkaar te werken. Of comfortabel...Terwijl het imperium op z’n laatste benen loopt (Mr. Churchill Says) lijken de Engelsen vooral bezig met ‘keeping up appearances’, terugverlangend naar vroeger en vraagt Arthur zich af of dit keurige, burgelijke bestaan nu echt alles is. Onderwijl klinkt de lokroep van Australië en vertrekt Arthur’s zoon richting dit paradijs. De hoofdpersoon blijft alleen achter, mijmerend over vroeger. Het Engelse empire is intussen ook iets van vroeger.

Muzikaal vind ik op dit album vooral Victoria en Shangri-la de hoogtepunten, net als Some Mother’s Son trouwens. Drivin’ en Young and Innocent Days passen perfect bij de onbekommerde boodschap die ze over moeten brengen. Over het algemeen vind ik de combinatie van tekst en muziek erg goed uitpakken op dit album, hoewel de nummers niet allemaal even aanstekelijk zijn als wat ik, gebaseerd op mijn Kinks’ best-of cd, verwacht had. Dit album kost wat meer moeite om te doorgronden.
Niet alles op dit album vind ik zonder meer goed. Australia is mij wat te lang opgerekt, terwijl She’s Bought a Hat like Princess Marina me wat te kolderiek overkomt. Toch mag dat de pret niet drukken.

4.0*

Ik ken het oeuvre van The Kinks niet goed genoeg om te kunnen zeggen in hoeverre dit album de beste nummers van deze band samenvat. In ieder geval wordt 'The Story of' hier alleen verteld over de eerste, meest succesvolle, jaren. Na 1970 zijn er ook nog een hele hoop albums verschenen die hier niet meegenomen zijn.
Los daarvan is dit een verzameling van bijna uitsluitend uitstekende liedjes die laat horen wat voor ontwikkeling de band doormaakte in de jaren '60, zowel muzikaal als tekstueel (hoewel een cynische blik op de Britse burger een constante is). Helaas staan de nummers echter niet op chronologisch volgorde op dit album, zodat die ontwikkeling wat lastig te volgen is. Dat brengt dan wel weer met zich mee dat het album behoorlijk afwisselend is geworden. Hoogtepunten qua nummers zijn lastig aan te wijzen hier: er is teveel goed materiaal. Als ik wat zou moeten noemen, zouden dat A Well Respected Man, Mr. Pleasant, Victoria en Waterloo Sunset zijn. Wonderboy, Starstruck en Everybody's Gonne Be Happy bevallen me wat minder.

Een wat beter passende hoesfoto had dit album helemaal afgemaakt.

4.0*

Het is eigenlijk toeval dat ik the Kissaway Trail ken. Met het idee een bandje te zien spelen in een klein zaaltje vertrok ik met een aantal collega’s naar een bar, en ik kwam terug met deze cd (en een poster). The Kissaway Trail die ik zag, bestond uit 6 man waarvan één, de enthousiastste, slechts de tamboerijn bespeelde. Het was een erg goed concert in een veel te warm zaaltje.
De versie van de cd die ik na het concert kocht heeft twee bonusnummers die hier op MuMe niet vermeld worden: The Storm Petrel en Save Yourself. Helaas wordt het album met die twee nummers net iets te lang voor mij.

Het eerste deel van het album vind ik heel sterk. Vanaf Beat Your Heartbeat vind ik het iets minder worden. Dat nummer is me net wat te monotoon, en Philadelphia is nog wat minder. Het is ingetogen nummer, bouwt op naar een climax, maar die climax komt nooit. Daar staat tegenover dat een accordeon(?) wordt toegevoegd in New Lipstick, en ook in Don’t Wake Up trouwens, wat een mooie extra laag toevoegt.

Dit is een heel genietbaar album, dat eigenlijk wel wat meer aandacht verdient dan de 18 stemmen en vier berichtjes die het nu heeft.

3.5*

Qua geluid slaan The Mary Onettes op dit derde album een andere weg in ten opzichte van hun eerste 2 albums. Van een gitaargeluid naar een meer door keyboards gedomineerd album. Wat is gebleven, is de hele dikke muzikale knipoog naar de jaren '80. Ook tekstueel is er niet veel veranderd: er hangt een sfeer van gelatenheid en neerslachtigheid over dit album.

Oppervlakkig gezien is dit album behoorlijk poppy. Daardoor komt het op mij over als een wat licht en toegankelijk album, maar ook een album dat minder indruk maakt dan z'n voorgangers. Nu ik het een flink aantal keren geluisterd heb, ligt er onder de oppervlakte een klein beetje duisterheid, vooral tekstueel, maar veel is het niet.

Dit album is lichtere kost dan zijn voorgangers, maar ik twijfel of het op de langere termijn een goede maaltijd is.

Mijn favoriete nummers zijn in ieder geval Evil Coast, het titelnummer, Don't Forget (to Forget About Me) en Blues. Het laatste nummer (How It All Ends) spreekt me daarentegen niet aan, het intro had ik niet gemist als het weggelaten was.

3,5*

Eerlijk gezegd heb ik er geen last van dat de lage tonen niet zo heel goed vertegenwoordigd zijn op deze plaat. Het hoort voor mij bij deze plaat, geeft het z'n charme. Daarbij, wat Mjuman hierboven ook zegt, maakt het het album een beetje positiever qua geluid - de teksten zijn in ieder geval niet heel vrolijkmakend.

Het album klinkt mij - geboren in de jaren '80, verder vooral naar metal luisterend - heel erg jaren '80-pop in de oren. Veel galm, wat strijkers, en wellicht dat het hoge geluid van de plaat daar ook aan meewerkt. Ik ben dus niet echt een kenner van de muziek van de jaren '80 - The Cure, Echo & The Bunnymen, China Crisis, om maar een paar van de namen te noemen die ik in de voorgaande berichten las, ik ken de namen, maar dat is het ook - maar als ik in mijn hoofd een beeld had van het geluid van de muziek uit die tijd, dan zou het zo zijn als op deze plaat.

Qua songmateriaal zijn er een paar nummers die er voor mij uitspringen: Puzzles, Once I Was Pretty, The Disappearance of My Youth, en Bricks. Echt zwakke broeders heb ik na ruim 30 keer beluisteren van dit album nog niet kunnen bekennen, hoewel Cry for Love mij niet heel veel doet. Daarnaast springen Symmetry t/m Whatever Saves Me er niet echt uit. Ik vind die nummers redelijk anoniem, maar slecht is het zeker niet.

Het heeft wat voeten in de aarde gehad om deze cd in huis te krijgen (besteld bij cd-wow, cd kwijtgeraakt bij de post, nieuwe opgestuurd, wachten, wachten) maar dit album is zonder meer een van mijn mooiste aankopen van dit jaar, hoewel het jaar nog jong is uiteraard.

4.0*

Hoe vaak ik Days of Future Passed ook luister, echt indruk weet het helaas niet te maken. Het idee om (symfonische) rock te combineren met een orkest klinkt spannend. Band en orkest vullen elkaar ook goed aan, dus daar ligt het niet aan. Waar het probleem dan ligt? Ik denk dat dat een combinatie van een paar factoren is. Ten eerste mijn verwachtingen: ik had meer muziek à la Nights in White Satin verwacht. Ten tweede heeft het album misschien iets te veel een laagje jaren ’60 over zich heen. Met andere woorden: ik vind het een beetje gedateerd klinken. Ten derde ben ik niet kapot van de zang, en vind ik de vertelstem aan begin en eind van album teveel van het goede: te gedragen.

Wellicht had ik teveel verwacht van Days of Future Passed. Ik vind het geen slecht album, maar het heeft me nergens echt weten te raken.

3.0*

Dit debuutalbum van The Music heb ik kennelijk vijf jaar geleden al eens met 3.5 ster gewaardeerd. Onlangs heb ik het album aan kunnen schaffen, en de waardering van vijf jaar geleden is nog steeds onveranderd.

Het speciale aan The Music was destijds dat het rockmuziek was, maar dat de producie werd gedaan door een danceproducer. Het resultaat was een rockplaat die niet als een rockplaat klinkt, en die uitnodigt tot meebewegen.
Het album heeft in mijn ogen twee zwakke punten, die voor mij een score van vier sterren niet rechtvaardigen: de schelle zang en het openingsnummer. The Dance is namelijk zonder twijfel het sterkste nummer dat The Music te bieden heeft. Het zuigt je de plaat in, het klinkt geschift, het slaat over, en het zorgt ervoor dat zo’n beetje alle volgende nummers tegenvallen.

Toch is dit eigenlijk een best lekker album, maar het eerste nummer wekt gewoon teveel verwachtingen.

3.5*