Nadat ik onder de indruk was geraakt van de debuut-LP van deze band, kwam ik deze liveplaat tegen.
Hierop staan 3 nummers van het titelloze debuut van Quartz. Helaas vallen de uitvoeringen van die nummers een beetje tegen. Count Dracula bevat een lange jam, 9 minuten in totaal. Dat is een van de hoogtepunten van deze plaat voor mij.
Verder nog een aantal covers (Good Times, Belinda (?), Roll Over Beethoven). Hoewel deze nummers goed aan te horen zijn, had ik het persoonlijk meer gewaardeerd als er wat meer tijd was ingeruimd voor eigen werk.

Conclusie: deze plaat haalt het lang niet bij zijn voorganger. 3*.

Fantastisch debuut van deze band uit Birmingham. De enige reden dat ik op zoek ben gegaan naar deze plaat is dat hij geproduceerd is door Tony Iommi van Black Sabbath, en omdat de latere toetsenist van Sabbath, Geoff Nicholls, gitarist van Quartz was.

Mainline riders is een fantastische opener. Een van de hardere nummers van de cd, met goed gitaarwerk, en een dreunend basloopje à la Heaven and Hell van Black Sabbath.
Sugar Rain is een rustige balade, met een hele mooie fluitpartij. Ook een van mijn favoriete nummers van de cd.
Street fighting lady is weer een wat harder, sneller nummer. Een goed hardrock nummer, niet heel bijzonder, maar zeker niet slecht.
Hustler is opgebouwd rondom een vrolijk riffje, hoewel het niet echt een heel vrolijk nummer is. Tijdens de eerste coupletten wordt de electrische gitaar vergezeld door een akoestische. De eerste solo in dit nummer klinkt een beetje alsof ik hem al eerder heb gehoord in een ander nummer...van Black Sabbath (uiteraard).
Devils Brew begint met een stukje synthesizer, waarna het nummer zelf na ongeveer een minuut losknalt. Voor mij niet echt een hoogtepunt, dit nummer, mede door die synthesizer die steeds weer naar voren komt.
Smokie is een instrumentaal nummer, of beter gezegd: een gitaarintro voor Around and Around. Dat nummer doet in het begin een beetje Judas Priest-achtig aan doordat je 2 gitaren die hetzelfde spelen hoort. In de rest van het nummer komen deze gitaarpartijen nu en dan weer terug.
Pleasure Seekers is weer een vrij hard nummer, dat mij wel weet te bekoren. Hier en daar volgt de zanglijn de gitaarpartij qua melodie, wat een mooi effect geeft.
Tot slot Little Old Lady. Dit is een van de rustigste nummers van het album, met een beetje een melancholische tekst. Hoewel niet meteen het hoogtepunt van de plaat is het een goede afsluiter.

Al met al heeft Quartz me positief verrast. Mede door de keigoede opener kon deze plaat eigenlijk de eerste keer dat ik hem luisterde al niet meer stuk.

4.5* derhalve.

In tegenstelling tot A Night at the Opera en Queen II heeft A Day at the Races me niet echt kunnen overtuigen. Dat heeft er zonder twijfel mee te maken dat ik het meest van de meer rockende kant van Queen houd, en dat dat aspect van de band weinig aandacht krijgt op dit album.
Het album start in mijn ogen dan ook goed met Tie Your Mother Down. You Take My Breath Away is daarna iets te zoetsappig voor mij en het duurt daarna tot Somebody to Love dat er weer een echt goed nummer voorbij komt. Toegegeven, Millionaire Waltz is ook nog wel de moeite waard, hoewel dat nummer het voor mij vooral moet hebben van het snellere middenstuk.
De vier nummers van Somebody to Love tot en met het ontspannen Drowse vind ik het beste stuk van het album. Helaas komt daarna nog Teo Torriatte, wat ik een te zoet nummer vind, met dat koor.

Na de vier albums van Queen die ik hiervoor luisterde (I, II, A Night at the Opera, Jazz) is A Day at the Races voor mij toch wat een teleurstelling.

3.0*

Na albums als Queen II en A Night at the Opera vind ik dit album toch een beetje tegenvallend. Los van het geluid vind ik Jazz (wellicht is dit niet het best klinkende Queenalbum ooit, maar echt storen doet het me niet) een beetje onsamenhangend en laat een flink aantal nummers me koud.
Het album begint echter goed met Mustapha. Met name het begin van dat nummer geeft een beetje een Midden Oostenachtige sfeer. Het is een vreemd, maar verfrissend, begin van het album. Ook de drie volgende nummers vind ik sterk.

Vanaf If You Can’t Beat Them wordt het album wisselend. Dat nummer zelf komt wat simpel op me over, en te lang. Let Me Entertain You is wat een twijfelgeval: het refrein vind ik irritant, sommige andere stukken vind ik wel weer de moeite waard. Het hard rockende Dead on Time is dan weer leuk, waarna alleen Don’t Stop Me Now me nog doet opveren. Met More of the Jazz sluit het album met het minste nummer af. Met name die collage/medley van andere nummers van Jazz middenin dit nummer doet dit nummer op mij overkomen als een vuller.

Dit album moet het dus met name hebben van de eerste vier nummers en een enkele uitschieter hier en daar.

3.0*

Na vriendinlief A Night at the Opera cadeau gegeven te hebben, raakte ik zelf ook wel geinteresseerd in Queen. Ik had tot dan toe vooral de Greatest Hits en Innuendo gehoord, maar A Night at the Opera bewees dat de band veel meer interessante muziek had gemaakt.

Dit debuutalbum laat een lekker rockend Queen horen. Veel goede ideeën, hoewel dat niet noodzakelijkerwijs resulteert in allemaal goede nummers. Na een aardige start, komt het hoogtepunt van het album met het drietal nummers Great King Rat, My Fairy King en Liar. Met name Liar vind ik erg de moeite waard, een nummer waarin er heel veel gebeurt.

De rest van het album is wat wisselend, zonder de eerste vijf nummers echter te benaderen. Modern Times Rock ’n Roll en Son and Daughter springen er in positieve zin uit, Jesus in negatieve (hoewel er wel weer een lekkere gitaarsolo in zit). Helaas is het juist dat nummer dat de hele tijd in mijn hoofd blijft hangen.

Een degelijk debuut dus, met een paar uitschieters. Toch kon Queen veel beter, zoals bijvoorbeeld de opvolger van dit album al liet horen.

3.5*

Van de Queenalbums die ik ken (toegegeven, dat zijn er een stuk of vijf), is dit een van de sterkste. Een beetje afhankelijk van mijn stemming heb ik het liefst deze of A Night at the Opera.
Het lijkt alsof Queen voor dit album een enorme hoeveelheid ideeën had liggen, en die ook allemaal meteen wilde gebruiken op dit album. Dat levert een een verzameling van elf veelal sterke nummers op, waarbij het tweede deel van het album het meest consistent is qua kwaliteit. Some Day One Day en The Loser in the End vind ik namelijk de minste nummers op Queen II. Voor mij springen Father to Son, The March of the Black Queen en Seven Seas of Rhye eruit als toppers. Vooral March of the Black Queen is geweldig, een mini-epos van zes minuten met tempo- en sfeerwisselingen met alles erop en eraan.
Het enige minpunt (los dan van de twee iets mindere nummers die hierop staan) van Queen II vind ik dat het als album weinig consistent is. De nummers gaan in totaal verschillende richtingen qua sfeer wat het album een beetje chaotisch over doet komen. Dat is iets waar ik aan zal moeten wennen, ook bij A Night at the Opera heb ik soms hetzelfde gevoel.

Kortom, een verzameling hele goede nummers: vier sterren.

4.0*