Qua groovemetal ben ik weinig verder gekomen dan de eerste twee albums van Machine Head, Cowboys from Hell en deze van Pantera. Hoewel ik al weinig enthousiast was over de eerste drie van de voorgenoemde albums, vind ik deze toch nóg wat minder.

Ik vind dit album koud, saai en monotoon. Hoewel ik zijn zang bij Down erg de moeite waard vind, weet Phil Anselmo me hier niet te overtuigen. De riffs en het drumwerk klinken machinaal, alsof de nummers als ingeblikte worstjes uit een conservenfabriek zijn komen rollen. Allemaal hetzelfde, ergens nog een vage gedachte dat er levende wezens aan te pas zijn gekomen om dit te maken. Enkele rustige ‘ballads’ overtuigen mij niet dat er emotie in dit album zou moeten zitten. Nou ja, de enige emotie die ik uit Vulgar Display of Power weet te vissen is eentje van mannen die zich een stoere houding en het bijbehorende spraakgebruik aanmeten.

Na een nummer of drie ben ik eigenlijk wel klaar met dit album. Elk nummer kan ik los nog wel uithouden, maar als heel album is dit veel te veel. Is dan alles slecht? Rise vind ik een (relatief) hoogtepunt. Het enige nummer dat ik goed vond.

Twee sterren voor dat ene nummer dan maar.

2.0*

Een "live"album, een opname van een netconcert in coronatijd. Een album ook dat ik na de eerste paar keren luisteren in mijn wishlist op Bandcamp heb laten verstoffen.
Aan de setlist ligt dat niet. Die is goed, een mooie doorsnee van Paradise Losts oeuvre. Nick Holmes is heel aardig bij stem. Alle instrumenten, inclusief bas, zijn goed hoorbaar.
Waar het wel aan ligt, is een gebrek aan stemming. Ik begrijp dat het lastig is om de atmosfeer van een concert te benaderen als je publiek vanachter een computerscherm toekijkt. Maar Paradise Lost doet nergens een poging. Geen referentie naar de situatie de deze concertvorm noodzakelijk maakte, het streamende publiek wordt zelfs niet eens toegesproken. Dat maakt dit concert een klinische operatie, die vooral klinkt alsof de band een paar van hun beste nummers opnieuw heeft opgenomen.

Jammer dat bij dit meesterlijke album nog maar zo weinig reacties staan, en ik verbaasde me erover dat ik zelf nog niks had gepost bij dit album, dat tenslotte op plaats 5 in mijn top-10 staat.

Sinds Lost Paradise is Nick Holmes alleen maar beschaafder gaan klinken, maar desondanks heeft de zang op dit album gelukkig een ruwe rand gehouden. De muziek is in vergelijking met Icon (mijn eerste kennismaking met PL) minder hard, maar ook minder eentonig geworden. Wat gebleven is, is het fijne leadwerk van Gregor Mackintosh.

Voor mijn gevoel bestaat Draconian Times uit 3 delen van 4 nummers. Geen idee hoe ik bij dat idee kom, maar in mijn hoofd worden de delen gescheiden door de snelle en beukende intro van Once Solemn en de intro van Shades of God. Wellicht dat het komt omdat echt goede herkenningspunten zijn op het album. Hoewel ik niet wil beweren dat de nummers op deze cd op elkaar lijken, zou ik bij veel nummers niet meteen weten welke het was als ik een kamer zou binnenlopen waar deze cd afgespeeld zou worden.
De cd begint goed met de piano-intro van Enchantment, dat na een minuut idd overgaat in een betoverend nummer. Hallowed Land is echter nog stukken beter. Qua tempo is The Last Time voor mij een beetje een vreemde eend in de bijt tussen de eerste 4 nummers, en eigenlijk ook een zwakke broeder. Relatief zwak dan, want slecht wordt het in de verste verten niet. Forever Failure spingt er voor mij uit, vooral vanwege de stukken tekst van Charles Manson (toch? uit mijn hoofd) er tussendoor.
Met Once Solemn begint voor mijn gevoel altijd het tweede deel van de cd, dat tot Shades of God duurt. Ik heb in mijn hoofd zitten dat dat deel wat anders klinkt dan de eerste 4 nummers. In ieder geval wordt de luisteraar getrakteerd op 4 zware nummers. Iets minder dan de eerste 4 nummers, maar nog steeds van hoge kwaliteit.
En het laatste deel begint met die mooie intro van Shades of God, hoewel ik de rest van het nummer niet heel memorabel vind. Het blijft een beetje hangen in een laag tempo met een flauwe melodielijn. Het volgende nummer vind ik ook wat minder, maar op Yearn for Change gaat het tempo weer wat omhoog, wat meteen weer in een goed nummer resulteert. Jaded tenslotte heeft een dusdanig mooie riff, dat dit een hele mooie afsluiter is.

Tot slot is dit een goed voorbeeld van een album dat je liever niet als kopietje in de kast hebt staan: het artwork is om je vingers bij af te likken.

Omdat er een paar wat mindere nummers op Draconian Times staan, ga ik niet de volle mep geven, maar minder dan 4.5* geven zou de schoonheid van dit album geweld aandoen.

Na dit album werd het toch allemaal wat minder met PL. One Second was nog te genieten, hoewel ik hem eigenlijk alleen maar op late avonden opzet. Host vond ik niet denderend, en Believe in Nothing kan ik moeilijk uitzitten. Op de laatste albums is de band weer bezig de weg omhoog te vinden, maar zo spontaan en overdonderend als op Draconian Times is het nog steeds niet weer.

Tja, de nieuwe PL. Ik heb er al heel veel positieve dingen over gelezen. Hier, en in een paar bladen, maar ik geloof dat ik het enthousiasme dat ik overal lees slechts gedeeltelijk deel.
Faith Divides Us is een goede plaat, beter dan zijn 2 directe voorgangers (ik heb een zwak voor Symbol of Life), maar kan in mijn ogen niet tippen aan Draconian Times of Icon. Die 2 platen waren van begin tot einde sterk. Deze cd begint voor mijn idee vanaf Living With Scars behoorlijk in te zakken. Vanaf dat nummer vind ik de nummers tamelijk inwisselbaar. Echter, daarvoor heb ik al wel kunnen genieten van een zestal prima nummers, waarvan As Horizons End, Frailty, en het titelnummers juweeltjes zijn.
Verder vind ik dat Nick Holmes hier en daar een beetje geforceerd klinkt, en zijn zang een beetje iel, maar goed, de beste man wordt ook ouder.

Qua sterretjes die ik hier rond ga strooien twijfel ik nog tussen 3.5, wat ik ook Paradise Lost en In Requiem heb gegeven (die ik minder vond) en 4, wat ik Icon heb gegeven (en die vond ik beter dan deze plaat). Maar voorlopig begin ik toch maar even bij 4.

Hoewel misschien niet mijn allerfavorietste PL-album, maar deze is zeker erg goed. Lekker zwaar en donker. Nadeel voor mij is dat de nummers allemaal een beetje op elkaar lijken, dat wil zeggen: ik kan de nummers op andere PL-albums beter uit elkaar houden.
Maar, aan de andere kant, als het songmateriaal zo goed is als hier, maakt het ook niet uit dat de nummers niet echt heel verschillend zijn.

Favorieten: Embers Fire t/m Widow, True Belief...eigenlijk alles zo'n beetje
Minste nummers: Colossal Rains, Christendom, Deus Misereatur

Een hele aardige plaat van Paradise Lost.
Mijn eerste indruk was echter niet al te positief. Dat kwam vooral door het boekje van de cd. De voorkant is goed, maar in tegenstelling tot bijna alle eerdere PL-albums hier geen mooi artwork of iets dergelijks, maar een uitleg van Nick en Gregor over de nummers, en een discografie. Plus een foto die zo slecht belicht is dat het lijkt alsof alle bandleden zich opgehangen hebben. En terwijl ik dit typ, zie ik dat op de hoes ‘Beneath Black Skies’ is verbasterd tot ‘Beneath Black Sides’.

Maar goed, het draait natuurlijk om de muziek. Qua opbouw wijkt deze plaat niet echt af van zijn voorganger en opvolger. Het eerste nummer begint met een introotje van een seconde of 20-30, en dan barst het geweld los. Daarna 9 nummers die redelijk hetzelfde tempo hebben en allemaal op een minuut of 4 afklokken, een of twee uitzonderingen daargelaten. Tot slot eindigt het album met een traag, episch nummer.
Dan de uitvoering. Ik vrees dat we niet meer hoeven te rekenen op een tweede Draconian Times, maar deze plaat is zeker een waardig broertje van die plaat. Lang niet zo briljant, maar toch mag In Requiem er zijn.
De band klinkt geïnspireerder dan op ‘Paradise Lost’, het geluid van de plaat is beter, en er zit meer pit in de nummers. Niet (alleen) omdat de gitaren weer centraal staan, maar vooral omdat de band geïnspireerder klinkt dan op de voorgaande platen.
Helaas lijdt ook deze plaat aan dezelfde kwaal als de andere recente PL-albums: net over de helft begint het album wat in te kakken, en beginnen de nummers op elkaar te lijken.

Maar al met al een puik muziekwerkje. Vergelijking met Paradise Lost, en, vooral, Believe in Nothing laat zien dat de band van ver kwam, en hier duidelijk op de weg terug was. Gelukkig werd deze lijn doorgezet op Faith Divides Us

4*

Ik had dit album al een tijdje als mp3 voordat ik hem vorig jaar zomer als 2e handsje op de kop kon tikken. Zonder de bonustracks die mijn digitale versie wel had, helaas.
Symbol of Life is het Paradise Lostalbum dat ik het vaakst draai, maar het is niet het album dat ik het hoogst gewaardeerd heb. Klinkt wellicht raar, maar zo is het wel.

Op dit album verlaat Paradise Lost het electronicapad van One Second en Host en zet weer koers richting een meer gitaargeorienteerde sound. De electronica is niet helemaal verdwenen. Symbol of Life begint zelfs met een (gedateerd klinkende) beat. Als de gitaren invallen, verdwijnt de electronica al snel naar de achtergrond, om hier en daar weer eens boven water te komen.
Redelijk veel gitaar dus. Helaas veelal op min of meer hetzelfde tempo. Waar op andere PL-albums de riffs van Gregor Mackintosh er meestal uitsprongen qua toon, zijn ze hier vooral laag en verdwenen in de brij van geluid van laaggestemde gitaren. Daarom zijn de nummers van Pray Nightfall tot en met No Celebration voor mij redelijk inwisselbaar. Wel goed, en stuk voor stuk veel geinspireerder dan alle nummers van Believe in Nothing bij elkaar, maar toch klinkt het allemaal een beetje hetzelfde.
Channel for the Pain is in dat opzicht een nummer dat eruit springt. Iets sneller dan de rest, en vooral ook feller. Wel jammer dat dat samengaat met een wat irritante, simpele drumpartij.

Al met al een goed album. De gitaren domineren weer, de inspiratie lijkt terug, maar de nummers lijken wat op elkaar.

4*

Aanvankelijk was ik niet van plan deze cd te kopen, omdat ik de meeste nummers van deze cd wel als studioversie heb.
Toch de cd maar gekocht, en dat is me zeker niet slecht bevallen.

Goede muziek, goede uitvoeringen, en het geluid is goed. Ik vind de setlist erg gevarieerd, hoewel Host en Believe in Nothing een beetje ondervertegenwoordigd zijn. Maar ja, dat zijn ook niet de hoogtepunten uit PL's discografie. Al met al een goed overzicht van hun carriere.
De oude nummers, waarvan de grunt is vervangen door cleane zang, bevallen me wel. Het zorgt ervoor dat de plaat een geheel is, en heel eerlijk gezegd bevalt Nick Holmes' cleane zang me ook beter dan zijn grunt.
Kortom, ik ben blij dat ik deze cd in toch heb aangeschaft. 4 sterren. Ik hoop PL ooit nog eens live aan het werk te kunnen zien, maar ik kreeg het idee dat ze vooral in Oost- en Zuid-Europa touren.

Aangezien ik bijna alle albums van Paradise Lost in huis heb (alleen Lost Paradise heb ik niet wegens niet goed, maar het is jaren geleden dat ik dat album voor het laatst hoorde), is het vooruitzicht van een nieuwe release nooit verkeerd.
Het meest recente werk (vanaf het titelloze album uit 2005) is degelijk, en vertoonde een stijgende lijn, zij het slechts langzaam stijgend. Elke keer bleef er bij mij toch een beetje teleurstelling hangen. Tragic Idol is daarop geen uitzondering geworden. Ik ga hier niet elk nummer bespreken, maar een paar woorden die bij me opkwamen tijdens het luisteren van dit album.

Herhaling. Zoals ik in een eerder post hier al eens gezegd heb, was het interessant om de muziek van Paradise Lost te ontdekken, omdat elk album een eigen gezicht en geluidt heeft. Sinds In Requiem is dat steeds minder zo. Sindsdien lijkt elk album een beetje op het vorige in de zin dat het vooral metalalbums zijn, ontdaan van de meeste electronica. Qua geluid veelal ergens in de buurt van Icon of Draconian Times, maar zonder het niveau van die albums te benaderen, laat staan te evenaren. Kortom, de spanning is er een beetje af. Omdat de albums terug doen denken aan de glorietijd in het verleden stellen ze licht teleur.
Nogmaals herhaling. Ikzelf ga hier ook in herhaling vallen door dit album nogmaals met In Requiem en Faith Unites Us etc. te vergelijking, maar dat is niet anders. Net als op die albums lijken de nummers onderling allemaal redelijk op elkaar. Er is niks dat echt slecht is, maar er is ook weinig dat boven de massa uitsteekt. Ik zou het album bij wijze van spreken in een random volgorde af kunnen spelen, zonder verbaasd te zijn dat er een ander nummer volgt dat ik niet had verwacht.
Krachteloos. De vocalen van Nick Holmes zijn over de gehele linie niet slecht, maar tijdens sommige uithalen lijkt zijn stem weinig kracht meer te hebben, en in sommige stukken klinkt hij alsof het geluid uit de tenen moet komen. Dat zijn stem verandert met de tijd, is natuurlijk logisch, kan de beste man ook niks aan doen. Maar de nummers worden er niet altijd sterker van.
Mat. Ik weet niet wat het is, maar de productie van Jens Bogren klinkt net zo vitaal als een doodgereden egel op de snelweg. Er zit weinig lucht in, en al helemaal geen emotie.

Is het dan alleen maar ellende?
Nee. De nummers zijn degelijk, Greg Mackintosh’ gitaar huilt weer zoals vroeger en dit album heeft een aantal knallers in de vorm van In this we dwell en To the darkness (waarna het album ook als een nachtkaars uitgaat, overigens).
Paradise Lost levert weer de kwaliteit die we van de band gewend zijn. Ik ben er alleen wel klaar mee, vrees ik.

Cijfer: 3.5

Op Metal Archives las ik zonet dat Paradox nog steeds bestaat, en inmiddels 4 ex-vocalisten, 13 ex-gitaristen, 11 ex-bassisten en 5 ex-drummers heeft. De line-up ten tijde van Heresy bestond uit Charly Steinhauer (zang en gitaar), Markus Spyth (gitaar), Matthias Schmidt (bas) en Axel Blaha (drums).
Dit album is het enige dat ik van deze band ken, maar het nodigt wel uit om wat ander materiaal van hen te beluisteren.
Zoals Trebremmit al meldt, vertelt dit album het verhaal van de vervolging van de Katharen, een geloofsgemeenschap die tegen de leer van de Rooms-Katholieke Kerk inging en de macht van de Paus niet accepteerde. Overigens handelt het nummer Montségur op Dance of Death van Iron Maiden over hetzelfde thema.

Leuk allemaal, zo'n thematisch opgezet album, maar is het eindresultaat ook goed?
Ja!
Het album heeft een mooie opbouw. Het begint met een stukje akoestisch gitaarwerk, en daar eindigt het ook mee. Daartussen 8 thrashnummers, uitgevoerd in een tempo alsof de bandleden zelf op de hielen worden gezeten door een stel moordzuchtige kruisridders. De zang is, zoals bij veel meer thrashmetalbands, vrij hoog, maar luistert prima weg. En de gitaarpartijen zijn dik in orde.
Bovendien is het album prima geproduceerd. Geen onverstaanbare zang of wat dan ook, alle instrumenten zijn goed te horen en het klinkt best vet.

Absoluut geen gedateerd album dus, dit Heresy. Jammer dat er nog maar 7 stemmen zijn. Dit album verdient veel meer luisteraars.

4.0*

-edit- Nah, was ik zo trots dat ik Montsegur van Maiden had gelinkt aan de Katharen, lees ik net op Allmusic precies hetzelfde

Ten is een album waar ik een paar jaar geleden geweldig van onder de indruk was en waar ik zo 4.5 ster voor zou hebben gegeven. Dat zit er nu toch niet meer in.

Aan de eerste zes nummers ligt dat niet. Die vind ik onveranderd sterk qua muziek en de teksten maken ook indruk, zeker ook door de emotie waarmee Eddie Vedder ze brengt. Hoogtepunt hier is voor mij Black, een nummer net zo donker als z’n titel. Alive vind ik daarentegen het minste nummer in die eerste nummers. Wellicht omdat ik het net wat te vaak gehoord heb: op de radio, of als bonusnummer op mijn cd.
Helaas komt het op me over alsof Pearl Jam na Jeremy gas terug neemt, uitpuft van alle emoties op het eerste stuk van het album. Er komen nog steeds goede nummers voorbij, maar de impact van de eerste zes nummers hebben ze niet. Voor mij springen Porch en het eerste stuk van Garden eruit.

Mijn Europese uitgave van Ten heeft dan nog drie bonustracks, waarvan ik Wash de moeite waard vind. Toch zet ik het album het liefst af na Release.

Vier sterren, met name voor het eerste deel van het album.

4.0*

Deze heb ik als 2e handsje gekocht, een jaar terug of zo. Ondanks dat de plaat qua stylen alle kanten uitvliegt, vind ik het erg mooi.
Ik heb geen idee welke nummers ik het beste vind van deze cd, de meeste ontlopen elkaar niet zoveel. Als ik echt zou moeten kiezen, zou ik voor Moribund, Sollsbury Hill, en Down the Dolce Vita gaan denk ik. Modern Love vind ik iets minder dan de rest.
Van Here Comes the Flood ken ik ook nog die versie met alleen piano die op de Best of van PG staat. Ik neem aan dat dat de versie is waaraan hierboven ook gerefereerd wordt. Beide versies hebben wel wat. Deze versie heeft wel iets, maar die veel ingetogener andere is indringender.

4*

Toen ik de heruitgave van Immense Intense Suspense bestelde, was die alleen te krijgen als dubbel-cd met een heruitgave van Skycontact erbij. Ten opzichte van de hier vermelde tracklijst heeft de heruitgave nog een nummer genaamd Dizz-tance na I Lost My Cookies In the Disco.

Zoals al te vermoeden was aan de hand van de titels en de hoes, is er op Skycontact veel minder metal te vinden dan op Immense Intense Suspense. Keyboard hebben een grotere rol gekregen, de gitaren klinken wat minder rauw en er wordt veel minder gegrunt (bijna niet eigenlijk). De cleanere zang is niet noodzakelijkerwijs een verbetering. Met name in A Cry In July, op de heruitgave deel 1 van vierluik I Hope You Know, klinkt de zang erg zwak.

Gebleven zijn de vele tempo- en sfeerwisselingen in de nummers. Los daarvan, vond ik Immense Insense Suspense juist zo goed vanwege het intense en rauwe geluid. Op Skycontact krijg ik dus niet waar ik bij Phlebotomized voor kwam, maar dat neemt niet weg dat het eigenlijk best een lekker album is. De zwakste punten zijn voor mij I Lost My Cookies en sommige stukken van A Cry In July. Dat laatste nummer kent net wat te veel stukken waarin er eigenlijk niks gebeurt.

Een ander album dan ik had verwacht dus, maar verre van slecht.

3,5*

Gewoon lekkere heavy metal. Dreunt bijna 40 minuten door als een stoomtrein. Niks vernieuwends of hemelbestormends, maar gewoon inpluggen en gaan. Maar dat is helemaal niet erg, want als ik vernieuwende dingen wil horen zoek ik wel een andere plaat op.
Heb ooit in een oude Aloha ofzo gelezen dat deze zanger een beetje een Dio-achtige strot had. Dat blijkt bij het beluisteren van deze plaat inderdaad te kloppen, zij het dat Abigal niet met zoveel kracht als Dio zingt.

3.5*

Na Heavy Metal Ears klonk Diamond Dreamer mij als een veel volwassener album in de oren. Op Eternal Dark gaat Picture verder in de lijn van Diamond Dreamer, hoewel met (onder andere) een nieuwe zanger. Deze Pete Lovell heeft een aangename stem om naar te luisteren, maar hij weet het album helaas niet naar het niveau van eerdere Picture-albums te trekken.

Dat ligt vooral aan het songmateriaal: veel nummers zijn gebaseerd op een paar goed klinkende riffs, maar echt vlammen doet het nooit. Het is alsof de band de goede riffs niet wist om te zetten naar interessante songstructuren, en helaas dreunen veel nummers in hetzelfde tempo voort. Op zich zijn de meeste nummers niet oninteressant, maar het album als geheel is een hele zit. Hoogtepunten zijn het titelnummer, Griffons Guard the Gold en Down and Out. Een nummer als Battle for the Universe klinkt aanvankelijk goed, maar is te lang uitgerekt om interessant te blijven.

Kortom, ik luister liever Diamond Dreamer of Heavy Metal Ears.

3.0*

De eerste Nederlandse heavy metalplaat. Alleen om die reden al had ik verwacht dat er hier meer dan 3 berichten zouden staan. Echter, luisterend naar het muzikale gebodene vind ik het niet zo raar dat er op MuMe nog geen pagina's zijn volgeschreven over dit album.

Begrijp me niet verkeerd: ik luister af en toe met redelijk veel plezier naar dit album, dus slecht vind ik het zeker niet. Maar de meeste nummers klinken redelijk monotoon en weinig spectaculair. Hier en daar zit er wel eens een sneller of een langzamer nummer tussen, maar binnen de nummers zelf moet je tempowisselingen of onverwachte breaks of andere toetsers en bellen met een lampje zoeken. Daarnaast vind ik de stem van Ronald van Prooijen na een tijdje een beetje saai worden.
En om niet al te negatief te eindigen: de afsluiter Fear is in mijn ogen het prijsnummer van de cd. Mooie opbouw, naar een climax toewerkend. Top.

Kortom, de tweedehands vinylversie van deze plaat die ik eerder deze week voor €16 zag staan bij een platenwinkel in de stad, zal voorlopig niet naar mijn huis verhuizen. Picture's debuutplaat is een degelijke heavy metalplaat, maar vergelijking met de sprankelende metal die in die tijd vanuit Engeland de wereld veroverde, laat zien dat Nederland in 1981 op heavy metalgebied nog een ontwikkelingsland was.

3*

Dark Side of the Moon is mijn middelbareschoolalbum. Als 12-jarig jongetje luisterde ik Beatles en de popmuziek die 3FM me voorschotelde, ik verliet het VWO als langharig metaltuig. Ergens tussenin zat dit album.
Mijn vader had het op LP in de kast staan, ik had over het album gehoord. Aanvankelijk was er ik nieuwsgierig naar, vervolgend werd ik erdoor betoverd. In mijn herinnering heb ik avond na avond dit album geluisterd. Alleen. In de huiskamer. In het donker. Mijn geheugen moet me bedriegen: meestal ging ik niet als laatste naar bed, en brandde er licht in de huiskamer. Er was altijd wel iemand iets aan het lezen.

Het album begint raar, anders dan ik tot die tijd gewend was, met al die geluidsfragmentjes aan het begin van Breathe. Maar pas op On the Run begint de plaat voor mij echt. Als ik mijn ogen sluit bij dit nummer, zie ik een klein jongetje voor me, dat door een stad vol kleuren en vormen rent. Sneller en sneller naarmate hij groeit en zijn beentjes benen worden. Totdat hij plotsklaps stilstaat, bij de nek gepakt wordt en in een grijze wereld van hoekige betongebouwen wordt gezet.
De klokken aan het begin van Time splijten mijn hoofd als ik het album met de koptelefoon op afspeel. Na een tekst over (in mijn ogen) luiheid en verveling en plotseling -maar te laat - wakker worden uit je eigen apathie volgt een mooie, breed uitwaaierende solo. Een van de hoogtepunten van het album.

Gevolgd door het dieptepunt. The Great Gig in the Sky heb ik nog nooit geskipt. Dit album leent zich niet goed voor het overslaan van nummers vind ik, maar zodra die mevrouw haar mond opentrekt en haar gezang al snel overgaat in gekrijs, begin ik te hopen op een volgend nummer. Ik snap het nummer niet en ik kan er niks mee. Elk nummer op dit album heeft iets moois. Of een goede tekst, of rare synthesizerpartijen, of een gitaarsolo, of een saxofoon die mee komt doen. Maar nee. Hier zingt een mevrouw mee zonder tekst.

Money blijft een mooi nummer, maar wordt overschaduwd door Us and Them. Dat bevalt me vooral vanwege de tekst, die licht onderkoeld wordt gebracht.
Over Any Colour You Like verbaasde ik me vroeger: hoe kan je dit soort geluiden produceren. Nog steeds vind ik het een fascinerend nummer.
De laatste 2 nummers vormen voor mij de climax van het album, waarin alle stukjes bij elkaar komen.

Recentelijk heb ik dit album niet veel gedraaid, maar elke keer ga ik toch weer helemaal in het album op. Volgens mij heb ik Dark Side of the Moon een tijdlang in mijn MuMe top-10 gehad. Daar is hij alweer lang uit verdwenen, maar het blijft een schitterend album.
Samen met het veel kalere Animals mijn favoriete Pink Floyd-album.

4.0*

Tja...dit Metal Album van de Week klinkt technisch allemaal heel goed, maar weet me nergens te raken. Ja, alleen aan het begin van King of the Universe. Van het gesproken stukje daar begin ik spontaan te lachen. Maar dat zal wel niet de bedoeling zijn geweest.
Zo halverwege begint dit album me redelijk te vervelen, en is het een kwestie van uitluisteren. Ik luister toch liever naar muziek waar wat meer emotie inzit. Bij Universe heb ik soms het idee dat ik naar een radiotune zit te luisteren (de aankomst van de Tour de France oid), soms naar een soundtrack van een documentaire over ons zonnestelsel, compleet met beelden van voorbijvliegende satellieten op weg naar Jupiter, en soms naar een wachtmuziekje voor het bellen naar een internetprovider. Maar nooit naar een album dat me echt bij de keel grijpt.

Omdat het goed in elkaar zit, toch 3.5* voor dit potje technisch verplassen.