Deze hele EP ademt oorlog. Geen uitzichtloze loopgravenoorlog, maar Blitzkrieg, of shock-and-awe. Binnen een kwartier is de EP voorbij. In dat korte tijdsbestek komt er ongelooflijk veel op je af. Bovendien: alles wordt in de hoogste versnelling op je afgeschoten, afgezien van het rustpuntje Banners on the Wind.
Als The Art of War langer had geduurd, was het ongetwijfeld op een potje murwbeuken en uitluisteren uitgedraaid, maar nu blijft Vader boeien. Laat ik het zelf ook maar kort houden: 4 sterren.

Vader is een band die ik dit jaar ontdekt heb, via-via via het Metal Album van de Week forumtopic.
Met dit album leveren ze een snoeihard en snel death metal album af dat zich kwalitatief gezien kan meten met hun prima The Art of War-EP, wat ook het enige Vaderalbum is dat ik verder ken. De muziek zit prima in elkaar, de grunt van Peter ligt me goed in de oren en is uitstekend verstaanbaar. Na het intro Ultima Thule kan het feest echt beginnen. De energie spat van de schijf en de muziek is catchy genoeg om me zo nu en dan te verleiden tot meebrullen. Hoogtepunten van dit album zijn Return to the Morbid Reich, Only Hell Knows en Don’t Rip the Beast’s Heart Out.

Minpunten? Ja, die zijn er ook. Decapitated Saints, een heropname als ik goed geinformeerd ben, is zo belachelijk snel uitgevoerd dat Peter bijna over z’n tong struikelt, en dat maakt het nummer zelf ook een beetje belachelijk. Daarnaast vind ik de plaats van They are Coming op het album een beetje onhandig. Voor mij werkt het als outro, waarna Black Velvet... nogal misplaatst klinkt. Tot slot doet het artwork me nog het meest denken aan de NSDAP-partijdagen in Neurenberg, maar dat even terzijde.

Alle plussen en minnen bij elkaar nemend verschijnt er een 4.0* onder de streep.

4.0*

Aanvankelijk was ik nogal teleurgesteld na het beluisteren van dit solowerk van Greg Mackintosh (Paradise Lost). Intussen is die teleurstelling verdwenen en kan ik dit album goed waarderen.
A Fragile King biedt 40 minuten oldschool death metal. De nummers klinken behoorlijk spartaans, het tempo ligt over het algemeen laag en wat me het meest verraste was de grunt van dhr. Mackintosh, die hij al die jaren bij PL goed verborgen heeft weten te houden.
De teksten handelen deels over (de gevoelens rondom) het overlijden van Greg’s vader en deels over ‘de toestand in de wereld’, zoals religie, de onzin daarvan en het effect ervan op mensen. Dat laatste onderwerp mag geen verrassing heten, noch in de wereld van death metal noch gezien de teksten van Paradise Lost, dus de nummers die handelen over verlies en overlijden vind ik het interessants. Ik moet wel toegeven dat ik de teksten niet uitvoerig heb geanalyseerd, maar dat ik me baseer op wat ik gehoord heb tijdens het luisteren.

Al met al een degelijke death metalplaat. Minder spectaculair dan waarop ik gerekend had, helaas.

4.0*

Van Halen I heb ik blind gekocht omdat die zou goed zou moeten zijn. Die gok pakte goed uit. Over Van Halen II las ik op veel plekken dat die ongeveer hetzelfde zou moeten zijn als VH I. Na 1 keer beluisteren zag ik dat album goedkoop ergens liggen. Meegenomen, en dat bleek ook erg de moeite waard, ook al ligt het niet in het verlengde van I als ik dacht. Dit 1984 kreeg ik van een collega mee naar huis. Gezien mijn ervaringen met VH I en II had ik redelijk hoge verwachtingen.

Verwachtingen die helaas geen waarheid bleken. De intro, 1984, is prima, en bouwt de spanning op. Met Jump heb ik weinig moeite. Ik luister nauwelijks radio, dus voor mij blijft dit gewoon een grappig nummer. Enig minpuntje: die solo van Eddie van Halen. Niks mis mee, muzikaal, maar zo uit het niets komt een solo voorbij vliegen die helemaal niet in de toon van het nummer past. Maar goed.
De volgende 3 nummers kunnen me niet boeien. Vaak beginnen ze nog wel hoopvol met een leuk riedeltje of zo, maar ze blijven langzaam hangen in zichzelf en aan het eind ben je blij dat het nummer over is. De Van Halen die ik ken van I en II klinkt als een balletdanseres op fijne schoentjes in een zaal, deze nummers klinken als een wadloper die steeds dieper wegzakt in het slijk.
Op Hot for Teacher bereikt 1984 een dieptepunt. De openingsriff is wel leuk, maar de tekst is me veel te melig om mijn aandacht vast te kunnen houden.
En dan komt opeens I'll Wait. Nog een synthesizernummer met een wat melancholisch sfeertje. Ik had nooit verwacht dat zo'n nummer op een hardrockalbum goed zou werken voor mij. Maar dat doet het wel. Een van de hoogtepunten van het album. En daarmee is meteen de toon gezet voor de laatste 2 nummers: hier weliswaar 2 gitaarnummers, maar dan wel leuk en in staat mijn aandacht te blijven trekken tot het einde.

En zo komt het album toch nog tot een goed einde. Maar het overall resultaat is nogal mager. Meer dan 3.0* kan ik er niet van maken. Misschien dat ik er later nog eens een halfje af haal, maar dat is een zorg voor later.

3,0*

Balance was het eerste Van Halenalbum dat ik luisterde. Het geluid dat de band op dat album had, hoor ik hier terug in een scherpere en meer gefocuste vorm. Tegelijkertijd heb ik het idee dat Van Halen hier voortborduurt op het geluid van 1984, maar dan uiteraard met Sammy Hagar als zanger.
5150 vind ik een goed mengsel van nummers die het vooral van de gitaar van Eddie van Halen moeten hebben (hoewel die nummers lang niet zo furieus meer zijn als op het debuut) en een paar nummers die door synthesizergeluiden worden voortgedreven. Enerzijds vind ik die keyboardgeluiden ontzetten gedateerd klinken, anderzijds werkt het ook wel weer aanstekelijk. Why Can’t This Be Love, en vooral Dreams vind ik tot de sterkste nummers van dit album behoren, Love Walks In doet me niet heel veel. Een andere uitschieter op dit album vind ik het titelnummer.
Zwakke nummers staan er op 5150 niet, met éen uitzondering: Inside. Dat nummer komt nogal flauw en krampachtig op me over en had van mij weggelaten mogen worden. Dat had dan een LP opgeleverd met een speelduur van zo’n 35 minuten. Gezien de lengte van alle andere VH-albums tot dan toe, had niemand daarover geklaagd.

Jammer dat dit album met z’n ronduit zwakste nummer afsluit, maar tot daar is er genoeg te genieten geweest. Ik geef nu drie en een halve ster, wellicht dat daar op termijn nog een halfje bijkomt.

3.5*

Van Van Halen met David Lee Roth ken ik, naast dit album, alleen het debuut en 1984. Hoe dit album zich verhoudt tot de drie albums die tussen Van Halen II en 1984 uitkwamen, en hoe Van Halen’s geluid zich ontwikkelde onderweg naar 1984, weet ik derhalve niet. Voor mij ligt dit album in ieder geval heel erg in het verlengde van Van Halen I.
Gebleven zijn de veelal korte, energieke nummers en Eddie van Halen’s kenmerkende solo’s. Het felle en onstuimige van het debuutalbum is echter afwezig, wat Van Halen II wat tam doet klinken. Aanvankelijk is dat geen probleem: nummers als You’re No Good, Somebody Get Me a Doctor en Bottoms Up! zijn sterk genoeg. Daarna is de koek helaas wel zo’n beetje op. Voor mij springt Light Up the Sky er nog uit, en DOA begint ook nog goed, maar voor de rest weet de muziek me maar matig te overtuigen. Het is niet slecht, maar goed vind ik het ook niet. Met Beautiful Girls gaat de plaat als een nachtkaars uit.
Voor mij is dit een half geslaagde plaat. Ik draai hem nog regelmatig, aangezien de betere nummers mij voldoende interesseren, en de rest niet zwak genoeg is om te negeren.

3.5*

Als de band dit album had opgesplitst in 2 delen, en die delen beide afzonderlijk uitgegeven, dan had ik best eens 2 keer 5* uit kunnen gaan delen.
Dat is echter niet het geval, en nu luister ik naar een hele lekkere thrash/black metalalbum, dat echter net wat te lang is. Op zich weet het album mijn aandacht wel redelijk vast te houden, en de laatste 2 nummers zijn ook 2 van de betere nummers van de plaat, maar toch heb ik, wanneer ik Black Future aanzet, het idee dat ik een hele lange zit tegemoet ga. Wat soms dan weer een reden is om de plaat maar niet op te zetten.
Los daarvan zitten de nummers goed in elkaar. Ze zijn goed opgebouwd, lekker veel tempowisselingen en zo nu en dan stukjes die me aan black metal doen denken (vooral de vocalen). Daarnaast klinkt het album als een klok. Niks mis mee dus, of het moet al zijn dat de nummers voor mij nog niet echt een eigen gezicht hebben. Dat kan nog komen als ik dit album vaker ga luisteren, en het is sowieso niet het allerbelangrijkste wat ik in een thrashalbum zoek.

Tot dusverre is dit voor mij een van de hoogtepunten van de tweede ronde van het Metal Album van de Week-forumtopic. Ik moet me er toe zetten om dit album te gaan draaien, maar als ik die heuvel eenmaal over ben, is het 70 minuten genieten geblazen.

4.5*.

Terminal Redux is wat mij betreft het beste album van 2016, en een van de beste albums die de afgelopen jaren zijn uitgekomen. Het is een album waarvan ik veel verwachtte, vooral op basis van Black Future (Outer Isolation heeft weinig indruk gemaakt, maar misschien moet ik dat album ook nog eens een herkansing geven).

Mijn verwachtingen zijn ruimschoots overtroffen. Terminal Redux is een overrompelende ervaring. Het album straalt energie uit, nodigt uit tot headbangen, en imponeert door de hoeveelheid riffs en solo's. Tegelijkertijd slaagt Vektor erin een verhaal te vertellen zonder dat dat verhaal de muziek in de weg staat. Het gebeurt zelden dat een album van 73 minuten me van kop tot staart weet te boeien, hoewel ik de eerste drie en laatste twee nummers net iets sterker vind dan de vijf nummers daar tussenin. Terminal Redux is in alles overdadig, en ik neem aan dat dit album veel tijd heeft gekost om te schrijven en arrangeren. Toch klinkt het fris en spontaan.

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik aanvankelijk moest wennen aan de cleane zang op Collapse en Recharging the Void, en al helemaal aan de achtergrondzangeres in het laatstgenoemde nummer. Na vaak (geen idee hoe vaak) luisteren, zijn deze nummers toch uitgegroeid tot het sterkste stuk van het album, die Terminal Redux op passende wijze afsluiten.

Waar veel thrashbands doen wat ze altijd hebben gedaan, of doelbewust de jaren '80 nog eens dunnetjes overdoen, laat Vektor hier horen dat thrash nog steeds vernieuwend kan zijn en grenzen kan verleggen. Terminal Redux is een ontzettend ambitieus album, dat toch sprankelt en fris klinkt.

Voivod kende ik voordat dit album het Metal Album van de Week werd alleen van naam, ik had dus geen idee wat te verwachten.

Na een paar keer luisteren ben ik tot de conclusie gekomen dat hoewel de kennismaking met Voivod een aangename was, ik dit album niet heel vaak meer zal luisteren, het overige werk van deze band laat ik ook aan me voorbijgaan.
Vooropgesteld: dit album is zeker niet vervelend. Muzikaal zit het goed in elkaar en het luistert lekker weg. Nadeel is echter dat er niks écht uitspringt. Alles klinkt goed, maar het weet me niet zo goed te verrassen. De zang is ok, maar niet opvallend of speciaal. Het is alsof ik deze zanger ook al in tig andere bands gehoord heb.

Al met al trekt bijna een uur aan muziek aan me voorbij als 1 geheel. Als de cd is afgelopen kan ik me niet herinneren wat ik nou eigenlijk gehoord heb, laat staan een stuk aanwijzen waarvan ik echt onder de indruk ben. Als ik een hoogtepunt aan zou moeten wijzen, zou het 'Le Pont Noir' zijn.

3.5*

Als Fries om utens in Groningen kan ik dit album wel waarderen. Het album is voor mij een beetje aan de lange kant (ongeveer een uur, van reclameblok tot een nieuwsuitzending, met 'reclameblokken' van nog geen halve minuut er tussendoor), maar de meeste liedjes vind ik los erg goed genietbaar. Beste nummers: Dichter/filosoof, Grunneger Bloarkop, en Bie de Lidl. Nummers als Traainconducteur en Stille Aanbidder zijn me iets teveel sentimentele smartlappen die ik het liefst oversla.