Van Yngwie J. Malmsteen (‘s Rising Force) ken ik alleen dit album en het debuut. Is het debuut vooral een solovehikel, hier is er opeens plaats voor heuse nummers met kop en staart. Welke van de 2 Malmsteenalbums ik het liefst heb, hangt van mijn stemming af. Voor het debuut moet ik even gaan zitten, deze is beter tijdens het werk of als achtergrondmuziek.

Van de zang van Joe Lynn Turner bij Rainbow was ik niet onder de indruk. Wellicht omdat hij Dio niet kon doen vergeten en omdat Blackmore de koers verlegde naar voor mij minder interessant werk. Turner’s vocalen passen echter uitstekend bij het virtuoze gitaarspel van Malmsteen en het redelijk gladde songmateriaal, dat met een schuin oog op de hitlijsten lijkt te zijn geschreven.
Soms wordt het me wat te glad, bijvoorbeeld in de ballads (singles?) Dreaming en Now is the Time. Daar staan sterke songs als (mijn favoriete nummer op dit album) Riot in the Dungeons, Rising Force, en Deja Vu tegenover. Ook Crystal Ball vind ik een erg lekker nummer, hoewel de zanglijnen daar een beetje merkwaardig/onaf klinken. Een laatste topper is het instrumentale Krakatau, dat van Malmsteen’s debuutalbum afkomstig zou kunnen zijn.

De sfeer, de honderdduizend aanslagen per minuut gitaarsolo’s en het soms net zo over de toppe gezang van Turner laten er geen twijfel over: deze plaat kan alleen maar uit de jaren ’80 komen. In die zin is Odyssey dus een gedateerd werkje, maar ook ruim 25 jaar na dato werkt de muziek heel erg aanstekelijk en klinkt Malmsteen fantastisch. Ik kan hier (op z’n tijd) heel erg van genieten en daar gaat het uiteindelijk om.

Derhalve 4.0*.

De hernieuwde kennismaking is niet een onverdeeld succes geworden.
Om met iets positiefs te beginnen: Yngwie Malmsteen weet hoe hij een potje gitaar moet spelen. Heel snel, maar ook wat trager en sfeervoller. Als hij er ook mooie liedjes om zijn solo's heen had geschreven, dan had deze cd me heel erg gelukkig gemaakt.
Helaas mankeert het juist aan dat laatste. Teveel nummers op dit album missen een opbouw. Bijvoorbeeld het openingsnummer: als Yngwie eenmaal invalt, houdt hij ook nooit weer op met soleren en dan is opeens het nummer afgelopen.
Gelukkig zijn er ook gebalanceerder nummers op dit album te vinden: Icarus Dream Suite Opus 4, of Far Beyond the Sun. En hoewel de teksten verre van briljant zijn, vind ik Jeff Scott Soto toch een waardevolle toevoeging, zijn zang zorgt voor wat afwisseling.

Tot slot viel me op dat de begeleiding niet heel spetterend is. Soms had ik het gevoel dat Yngwie wat heeft zitten spelen over een voorgeprogrammeerde backingtrack met bas en drum.

Kortom, 5* voor 's mans virtuositeit, maar aftrek vanwege zijn onvermogen echte nummers te schrijven.

3.5*