Het heeft even geduurd, maar Frames heeft me nu toch weten te grijpen. Dat dit een album was dat tijd nodig heeft, had ik wel verwacht. Uiteindelijk heeft het toch een jaar of 5 geduurd voor ik dit album echt begon te waarderen (daarbij inbegrepen overigens wel een paar jaar waarin ik het album nauwelijks heb beluisterd).

De afgelopen weken is het kwartje toch gevallen. Oceansize weet hier invloeden uit rock en metal samen te smelten tot een ijzersterk geheel van lange, zorgvuldig opgebouwde nummers die geen moment vervelen. De hoogtepunten op dit album vind ik de opener Commemorative 9/11 T-shirt en het daarin naadloos overgaande Unfamiliar, Savant en Sleeping Dogs and Dead Lions. Die laatste twee nummers noem ik omdat ze qua geluid van de rest van het album afwijken. Savant omdat het veel opgewekter klinkt dan de rest van Frames, Sleeping Dogs omdat dat veel meer richting metal gaat.

Een minpuntje aan Frames vind ik de zang. Die is degelijk en nergens storend, maar blijft toch wat achter bij het niveau van de muziek. Desondanks zijn 4 sterren hier zeker op z’n plaats.

4.0*

In mijn reis op Kronos’ bagagedrager door de discografie van Opeth, ben ik deze maand aangekomen bij Damnation. Tot deze maand was dat een album dat ik jaren geleden eens een paar keer geluisterd had, na deze maand zullen de mp3 stof gaan staan verzamelen op mijn hard schijf.

Mijn favoriete Opethalbums (Still Life, Blackwater Park, Deliverance) van alle albums die ik echt goed ken (dat is alles tot en met Damnation, hebben een aantal dingen gemeen: (1) goede productie; (2) complexe nummers; (3) afwisseling tussen harde en zachte stukken; (4) donkere sfeer.
Wat betreft het eerste punt, de productie, is er met dit album niks mis. Het album klinkt goed, zelfs beter dan het bij vlagen wat modderig klinkende Deliverance. Echter, productie is voor mij vooral een randvoorwaarde om van een cd te kunnen genieten. Slechte muziek met een goede productie sla ik graag over.
De meeste Opethnummers die ik ken, zijn behoorlijk complex. Veel verschillende riffs en overgangen. Op de eerste albums resulteert dat regelmatig in fragmenten die als los zand aan elkaar hangen, maar vanaf My Arms... worden het consistente nummers. Op Damnation is het andere koek: De nummers zijn een stuk simpeler, veelal gebaseerd op 1 of 2 ideeën of in het slechtste geval (Death wispered a lullaby)blijft het nummer hangen in een coupletje-refreintje-achtige structuur.
Gezien de opzet van dit album hoef ik uiteraard geen harde stukken te verwachten. Maar het neemt voor mij wel een deel van de spanning die de meeste Opethnummers in zich hebben weg.
Tot slot de donkere sfeer. Om Michael Åkerfeldt’s quote zoals door wouter30 hierboven neergepend maar eens te herhalen: “Only that its slightly mellow, doesn’t mean that it’s less evil.’ Voor mij heeft het ‘evil‘-gehalte van een nummer niets te maken met hoe hard het is, maar wel met de sfeer die geschapen wordt. En die donkere, evil sfeer, die mis ik hier bijna helemaal. To rid the disease is een positieve uitzondering. Het missen van de donkere sfeer ligt niet aan het feit dat er hier geen harde stukken inzitten, want op Harvest van Blackwater Park is het wel gelukt om een melancholische, sombere atmosfeer mee te geven . Waar het wel aan ligt? Ik denk aan 2 dingen. Ten eerste aan de te simpele structuur van de meeste nummers. Ten tweede aan de zang. Het was me op andere albums nog nooit echt opgevallen, maar nu Michael Åkerfeldt’s stem zo prominent naar voren komt op dit album, begon ik te merken dat zijn cleane zangstem me na een paar nummers wat tegen begon te staan. Hij zingt op Damnation vaak net een beetje te hoog. Ik krijg de indruk dat hij net genoeg moeite moest doen om zijn noten te halen, om de emotie in zijn stem te verliezen.

Kortom, dit album mist veel van de aspecten die ik goed vind aan een Opethalbum. Eigenlijk blijft er een tamelijk gewoon rockalbum over waarop de nummers vaak net een beetje te lang zijn. De betere stukken van Damnation zijn In my time of need, het instrumentale stuk in Closure en Hope leaves, dat mooi compact is gehouden. Hoogtepunt van het album is voor mij To rid the disease. De minste stukken muziek op dit album zijn voor mij het te simpele Death wispered a lullaby en Weakness, dat overkomt als een te lang uitgerekte intro voor een hard nummer dat nooit begint.

Ergerlijk slecht is het nergens, maar dit album weet me ook niet te raken. Ik wil het niet afzetten, maar ook niet opnieuw opzetten. Het is goed gemaakt maar niet meer dan dat.
Kortom, een typisch album dat ik 3 sterren geef.

Aangezien mijn 3 sterren een uitzondering zijn tussen alle 4’en, 4.5’en en 5’en hierboven, deze lange toelichting op mijn waardering. De meeste Opethalbums heb ik tot dusverre goed kunnen waarderen, maar het feit dat er Opeth op de hoes staat, betekent voor mij niet dat ik er automatisch een hoog cijfer op ga plakken.

3.0*

De afgelopen maand heb ik me proberen te verdiepen in dit album van Opeth. Dat viel nog niet mee. Niet omdat dit zo'n slecht album is, maar omdat ik elke keer dat ik dit Ghost Reveries luisterde, halverwege mijn aandacht verloor.
Het album opent sterk, en ook The Baying of the Hounds bevalt me wel. Tijdens Atonement verlies ik mijn aandacht. Het is geen album waar me de haren van overeind gaan staan van ergernis, maar in tegenstelling tot veel andere rustige Opethnummers wringt er niks, er zit geen dreiging achter. Daarna komt mijn aandacht ook niet meer terug. De nummers missen gewoon spanning. Wat ik op Blackwater Park zo waardeer, spannende nummers die opeens om kunnen slaan van iets kwaadaardigs naar een ingetogen (ingehouden is misschien een beter woord hier) stuk, of gewoon geniale melodielijnen die naar een climax toewerken, mis ik in de rest van het album. Het klinkt allemaal een beetje vlak, bijna plichtmatig. Daarbij vind ik dat Michael's cleane zang veel gepolijster klinkt dan op eerdere albums. Heel mooi en verzorgd, maar het weet me niet te boeien.
Ghost Reveries wordt nergens echt slecht, maar na een flink aantal keren beluisteren deze maand, ben ik er ook niet van onder de indruk. De 3.0* die ik had staan, blijft staan. De komende weken proberen of Watershed wat meer indruk op me weet te maken.

3.0*

In het voetspoor van Kronos heb ik dit album de afgelopen maand redelijk intens beluisterd. Niet dat Morningrise dagelijks voorbij gekomen is, maar zeker wel 3 keer per week.
Toen ik dit album leerde kennen, jaren geleden alweer (de tijd blijft ook maar doortikken) vond ik het de minste van Opeth. Dat wil zeggen: van de albums die ik van de band kende (en dat is alles tot en met Ghost Reveries minus Damnation). De reden? Het album klonk ontzettend kil, de nummers fragmentarisch, en de grunt vond ik hier verschrikkelijk klinken. Voor de duidelijkheid: ik vind de afwisseling cleane zang-grunt een van de sterke punten van Opeth, maar op dit album vond ik de grunt niet goed klinken.

Na een maand Morningrise beluisteren moet ik van mijn eerder mening terugkomen. Weliswaar klinkt het geluid op dit album nog niet zo verzorgd als op latere albums, en is het productioneel minder een organisch geheel dan bijvoorbeeld Blackwater Park, ik ben het wel gaan waarderen. Met de grunt heb ik geen moeite meer. Daarnaast zijn de meeste nummers voor me gegroeid, met name de eerste 3 nummers.
Is het dan alleen maar hosanna nu? Nee. To Bid You Farewell was eerder een hoogtepunt op het album voor me, maar bij betere kennismaking duurt het me te lang voor dat nummer spannend wordt. Daarnaast vind ik Black Rose Immortal nog steeds te lang, en te gefragmenteerd.

Intensief beluisteren heeft mijn waardering voor dit album goed gedaan. Ik verhoog van 3.5 naar 4.0*. Nog hoger ga ik niet, daarvoor zijn de laatste 2 nummers niet sterk genoeg.

4.0*

Na een maand My Arms, Your Hearse te hebben geluisterd is het tijd om een paar conclusies te trekken voordat ik me op Still Life ga storten.

In vergelijking met Orchid en Morningrise is de muzikale koers enigszins veranderd. De nummers zijn wat minder van de hak op de tak, en binnen de nummers is meer afwisseling te vinden. Dat klinkt als een tegenstelling. Maar dat is het niet: op eerdere albums kwamen nummers nog wel eens over als achter elkaar geplakte ideeën. De verschillende stukken van de nummers vloeien op My Arms... gemakkelijker in elkaar over. Toch weet Opeth op dit album meer tegenstellingen tussen hard en zacht, boos en melancholisch, in de nummers te stoppen.
Qua songwriterschap is de band gegroeid dus.

Wat betreft productie klinkt dit album ook anders dan zijn 2 voorgangers. Orchid en (vooral) Morningrise klonken erg koud en afstandelijk, dit album heeft een warmer gevoel. Het geluid klinkt meer als dat van een band, in plaats van afzonderlijke instrumenten die samen spelen. Helaas vind ik deze productie minder geslaagd. Het idee, een meer samenhangend geluid, is goed, de uitvoering niet. My Arms... klinkt niet alsof je een warme jas krijgt als je, hartje winter, buiten in t-shirt loopt, maar eerder alsof je in eskimo-outfit wordt gehesen terwijl je door een woestijn loopt. De muziek wordt bijna begraven in de productie.

De productie is voor mij het grootste minpunt. Qua muziek staat er een aantal erg mooie momenten op: de eerste tonen van April Ethereal, de keyboards in Epilogue, om 2 dingen te noemen die me meteen binnenschieten.
Over Karma ben ik niet zo enthousiast. Meer in het algemeen: het kan aan de productie liggen, maar over het algemeen blijven bij dit album de nummers niet goed hangen. Ik mis de ideeën die het album echt briljant maken, de riffs en melodieën die zich in je hoofd verankeren.
Tot slot vind ik het erg gezocht om de nummers te noemen naar de laatste zin van het vorige nummer. Een beetje te 'kijk ons eens artistiek doen'.

Na Orchid en Morningrise is dit album in mijn ogen een overgang naar de wat toegankelijker en beter geproduceerde albums, met Blackwater Park als hoogtepunt. Toch een klein stapje terug tov Morningrise, en daarom 3.5*. Wel een 3.5 die tegen 4 sterren aanschurkt, overigens.

3.5*

Van de hoes tot de laatste tonen van The Apostle in Triumph vind ik dit een intrigerende plaat.
Alles wat Opeth later groot zou maken is al aanwezig: de grunts, maar ook de cleane zang (hoewel hier niet echt veelvuldig aanwezig); de plotselinge overgangen tussen verschillende delen van de nummers; beukende metal, maar ook lieflijke stukjes.
Echter, voor mijn idee weet de band hier wel welke kant ze opwillen, maar lukt het nog niet om die ideeën ook goed in muziek te gieten. Met als resultaat dat de nummers hier en daar wat fragmentarisch klinken, en ik vind ook dat de nummers lastig van elkaar te onderscheiden zijn. De matige productie doet deze plaat ook geen goed.
Ondanks - of juist dankzij - deze gebreken vind ik Orchid een charmante plaat. Niet eentje om dagelijks te draaien, maar zeker de moeite waard voor op een donkere avond. Met Forest of October als hoogtepunt.

3.5*

Gezien de vele uitstekende nummers die Opeth door de jaren heen heeft opgenomen (de laatste jaren niet zoveel meer in mijn ogen) zou een live-album mij in theorie moeten kunnen boeien.

Theorie en praktijk komen in het geval van The Roundhouse Tapes niet overeen.
Ondanks het schreeuwende publiek lukt het me toch niet echt om bij dit album het gevoel te krijgen naar een liveregistratie te luisteren. Hier en daar zijn er weliswaar wat andere accenten in vergelijking met de studio-opnamen, maar over het algemeen vind ik de uitgaven van de meeste nummers op dit album klinken als een oefening ‘hoe zou dit nummer hebben geklonken als we het met de huidige bezetting hadden opgenomen’. Tussen de nummers door wordt echter voldoende duidelijk dat dit een live-album is. Helaas hebben Mikael Åkerfeldt en ik niet dezelfde vorm van humor. In andere woorden: ik vind zijn verhalen tussen de nummers door vervelend. Fascinerend ook iemand zo traag kan praten.
Gelukkig staan er een paar uitstekende nummers op dit album: Under the Weeping Moon en The Night and the Silent Water springen er voor mij uit. Ook Blackwater Park blijft een sterk nummer. Daar staat tegenover dat ik Windowpane een weinig overtuigend nummer vind en ook Face of Melinda heb ik altijd een van de mindere nummers van Still Life gevonden.

Ik luister toch liever nog een keertje Orchid, Blackwater Park, of Deliverance.

3.0*

¨Dit album ken ik nu zo’n 7 jaar denk ik. Aanvankelijk was ik erg onder de indruk en draaide dit album bijna dagelijks. Dat duurde een paar weken. Intussen luister ik het album soms een paar keer, maar dan verdwijnt het al snel weer van mijn radar.

Ik heb geen idee in wat voor hokje ik Opus Däi moet plaatsen. Op Last.fm zag ik het vergeleken worden met The Mars Volta en Rishloo. Twee bands die ik niet ken. Zelf zegt de band beinvloed te zijn door onder andere Led Zeppelin, Jeff Buckley en Tool. Ook weinig veelzeggend.
Op Tierra Trágame hoor ik in ieder geval veel harde gitaren en een band die probeert veel emotie in zijn nummers te stoppen, wat niet altijd helemaal lukt helaas. Dat is veelal de zanger aan te rekenen: ik vind zijn zang wat dun, schel uit de hoek komen. Deze cleane zang wordt afgewisseld met wat screams.
Hoogtepunten op dit album zijn Firefly en, vooral, Step Up. Een nummer als Taken Eye of The Frontline doet me dan weer weinig.

Al met al vind ik dit een heel aardig album, maar meer dan een paar keer per jaar hoef ik dit nu ook weer niet te horen.

3.5*

Een jaar of tien geleden luisterde ik veel naar Nederlandse gothic metalbands als Within Temptation, After Forever en Autumn, zonder ooit van Orphanage gehoord te hebben, hoewel die band toch een gothic metalpionier is. Intussen is Autumn muzikaal een andere weg ingeslagen, en overdrijf ik als ik schrijf zelden naar WT en AF te luisteren. Ik luister het praktisch nooit meer.

Dit By Time Alone komt echter zo nu en dan voorbij. Orphanage weet hier een aantal sterke nummers te presenteren. Bijna elk nummer heeft wel een riff, melodie of stuk tekst dat blijft hangen, en ook de sfeer op dit album bevalt me prima: donker, maar toegankelijk.
Daar staat tegenover dat dit album niet bepaald geweldig klinkt. Voor mijn gevoel had dit album veel intenser kunnen klinken met een andere productie. Met name op de plaatsen waar het tempo omhoog gaat, is de basdrum niet goed te horen.

Met een beter geluid had dit geluid wellicht een hogere score gekregen. Nu kom ik uit op 3.5*. Dit album zal nog regelmatig voorbij komen, en ik ben benieuwd naar de andere albums van Orphanage.

3.5*

The Electric Age was mijn eigenlijke kennismaking met Overkill, hoewel ik Ironbound daarvoor zo nu en dan al eens gehoord had. De overeenkomst tussen Ironbound en The Electric Age is dat ze het moeten hebben van keihard doorrammen en de karakterestieke zang van dhr. Blitz. Het verschil is dat er op The Electric Age veel meer sterke nummers staan dan op dit album. Na Endless War begint de cd langzaam zijn overtuigingskracht te verliezen, met The Head and the Heart als dieptepunt. Gelukkig wordt Ironbound nog wel erg sterk afgesloten met The SRC.

De sterkste nummers hier zijn in mijn ogen het titelnummer en Bring Me the Night, maar dat kan ook komen doordat die nummers op een plaats op de cd staan waar de Overkillstoomwals voor mij uitgerold is.

Destijds wist Ironbound me niet over de streep te trekken meer van Overkill te gaan luisteren, en nu geef ik de voorkeur aan The Electric Age. Het is geen slecht album, maar een van de vele gemiddelde releases waar ik niet al teveel van mijn tijd aan wil besteden.

3.5*

Dit live-EP’tje kreeg ik als deel van de ‘tour-editie’ van The Electric Age, maar ik heb het sindsdien eigenlijk maar weinig gedraaid. Live at Ozz bevat vier live opgenomen nummers, waar het publiek echter nauwelijks in is te horen, alleen net voor en net na de nummers. Daarbij zitten er tussen de eerste drie nummers fades, wat verder afbreuk doet aan het livegevoel. Ten derde vind ik Overkill op deze EP veel fletser en trager klinken dan op The Electric Age, en ik me herinner hun concert vorig jaar als ook veel bevlogener dan wat ik hier hoor.

Uiteraard mag ik een gegeven paard niet in de bek kijken, maar als ik dit album niet had gekregen dan had ik ook weinig gemist.

3.0*

Ik heb dit album als 'tour edition' gekocht na een optreden. Die toureditie bestaat uit deze cd en de Live from Oz-EP met een stukje karton erom om beide bij elkaar te houden. In ieder geval is het vooral The Electric Age dat ik beluister.

Van Overkill ken ik alleen dit album en Ironbound, dus ik kan het niet vergelijken met hun oudere albums. Hoe dan ook, The Electric Age is een erg sterk album geworden. Hoewel niet elk nummer even goed is, weet de band mijn aandacht vast te houden. Dat is mede de verdienste van de eerste twee, erg goede nummers. Die zijn net zo catchy als thrashend, en zorgen ervoor dat ik in de juiste stemming ben voor de volgende paar nummers, die wel goed zijn, maar niet net zo sterk als 'Come and get it' en 'Electric rattlesnake'.
Naast deze eerste twee nummers zijn ook '21st Century man' en 'Old wounds, new scars' uitschieters. Afsluiter 'Good night' vind ik het enige wat mindere nummer op dit album. Op de een of andere manier vind ik het qua stemming niet op deze plaat passen, en het is alsof de tekst niet helemaal loopt. Maar dat laatste kan ook aan mij liggen.

Daarnaast is het geluid spijkerhard. Dat, in combinatie met de energie die de band weet over te brengen, zou je bijna doen geloven dat Overkill een fris jong bandje is. Kortom, een erg goed album van deze veteranen.

4,0*

In hetzelfde jaar dat zijn voormalige band Black Sabbath met 'Heaven And Hell' kwam, toverde Ozzy Osbourne zijn debuut 'Blizzard of Ozz' uit zijn hoge hoed.
Voor mij is het zijn album met de meeste klassiekers erop. Ozzy geeft meteen zijn visitekaartje af: hij kan meer dan met de riff meezingen. En ondanks zijn beperkte bereik, weet hij hoe je een nummer interessant kan maken. Daarnaast heeft hij (of Sharon) natuurlijk een prima neus voor het vinden van een goede gitarist.

De eerste 5 nummers van dit album (Dee even niet meerekenend) vind ik allemaal knallers van formaat. Ja, zelfs Goodbye to Romance. Normaal gesproken ben ik niet zo van de ballades, maar op een of andere manier maak ik voor dit nummer een uitzondering. Wellicht vanwege de naief-hoopvolle tekst. En de rest van die eerste nummers heeft alles wat een goed nummer nodig heeft: prima riffs en solo's, een zanger met een zich onderscheidende stem, pakkende melodiën.
Dee vind ik dan weer minder, maar wellicht zijn mijn oren niet getraind voor dit soort klassiek-geinspireerde gitaarbriljantjes of zo. Hoe dan ook, ik vind het nummer niet echt tussen de andere nummers passen.
Pas na Mr. Crowley wordt het voor mij echt minder. No Bone Movies en Steal Away (the Night) zijn wel goed, maar vallen in het niet bij de nummers waar ze achter staan. Te simpel. En Revelation (Mother Earth) als 2e ballade op zo'n kort album is me teveel van het goede.

Kortom, een verzameling hele goede nummers. Toch draai ik dit album niet zo vaak, en zou ik No More Tears kiezen als beste Ozzy album, ook al staan daar minder klassiekers op. Met name het geluid van deze plaat staat me een beetje tegen. Ik ben de lompe riffs van Tony Iommi gewend. Rhoads is veel virtuozer en speelt heel anders. Dat is op zich niet erg. Vervelender vind ik dat 'Blizzard of Ozz' heel iel geproduceerd is. Niet dat ik zo'n overgeproduceerd product van de loudness wars had gewild, maar een iets voller geluid had wel gemogen.
Meestal als ik Ozzy en Randy Rhoads wil horen speel ik liever het Randy Rhoads Tribute-album af. Daar staat tenslotte ook dit hele album op.

4.0* voor Blizzard. Een 4.5* gaat er vanwege het geluid en een paar iets zwakkere nummers niet inzitten.

Het beluisteren van dit album deed me denken aan het Tijgerbrood van de appie waar ik me tijdens mijn eerste jaren als student nog weleens doorheen werkte. Dat zag eruit als brood, had de textuur van brood, en smaakte ook als brood. Zodra de lunch er op zat, kon ik me ook niet meer herinneren hoe het brood gesmaakt had.

Down to Earth is eigenlijk hetzelfde verhaal. Het album weet eigenlijk geen indruk te maken. Niet positief, niet negatief. Het klinkt als een middle of the road metalalbum, gemaakt om zoveel mogelijk mensen aan te spreken. Niet te gevaarlijk, niet te moeilijke nummers, hier en daar een ballad om het makkelijker verteerbaar te maken (en zodat moeder ook mee kan luisteren).

Deze ‘moderne’ uitgave van Ozzy vind ik weinig interessant in vergelijking met zijn eerste twee albums, of met No More Tears. Voor een handjevol nummers kan ik hier best naar luisteren, maar Down to Earth weet me als geheel niet tot het einde toe te boeien. Wat dat betreft is het onaf aanvoelende You Know (part 1) goed geplaatst: het weet me wakker te schudden zodat ik nog een paar extra nummers volhoud zonder definitief af te haken.

Dit album is niet zozeer slecht (bovendien zingt Ozzy niet zo slecht als ik had gevreesd, maar zijn beste dagen zijn duidelijk voorbij), maar vooral oninteressant. Er zijn geen stukken waar ik echt neigingen heb om naar het volgende nummer te springen, maar ik heb ook nauwelijks de behoefte om dit album te luisteren. Volgens mijn last.fm heb ik dit album twee, drie keer geluisterd in de afgelopen drie jaar. Nu heb ik niet altijd alles gescrobbeld, maar dit is inderdaag een album dat zelden uit de kast komt.

Niet goed, niet slecht. Drie sterren voor Ozzy’s Tijgerbrood.

3.0*

Dit tussendoortje moet het naar mijn mening vooral hebben van de liveversies van de nummers die afkomstig zijn van No Rest For The Wicked. Dat album is niet mijn favoriet van Ozzy, maar de nummers die op deze EP verschijnen, horen wel bij de betere nummers van No Rest... In het bijzonder Miracle Man vind ik erg sterk.
Helaas doet de versie van Shot in the Dark die op deze EP staat, me niet veel. Ik vind het een beetje slordig klinken en Ozzy’s stem schiet tekort. Ook de nummers van Black Sabbath hadden hier achterwege gelaten mogen worden. Van Sweet Leaf en War Pigs zijn er al zoveel uitgaven, en zonder Iommi klinkt het allemaal wat te licht.

Dit lijkt me meer iets voor diehard Ozzy fans. Het is geen straf om naar Just Say Ozzy te moeten luisteren, maar echt blij word ik er ook niet van.

3.0*

Ik vreesde het ergste voordat ik dit album voor het eerst hoorde. Niet alleen vanwege de hoes om dit album, maar ook omdat ik de stem van Ozzy de laatste tien, vijftien jaar erg zwak vind klinken. Om nog maar te zwijgen over alle ‘I can’t hear you’s en ‘Louder’s.

Dat alles in gedachten houdend, is Live at Budokan me meegevallen.

Uiteraard maakt dat gegeven van Live at Budokan niet minder een overbodige release: de setlist is dodelijk saai, in That I Never Had zingt Ozzy vals, Mr. Crowley wordt verpest doordat Ozzy na de intro eerst het publiek op moet zwepen, eigenlijk is het enige goede aan deze plaat dat Ozzy’s band goed staat te spelen.

Behalve drie redelijke uitvoeringen van drie redelijke nummers bevat dit album niks wat op Tribute of Live&Loud al niet gedaan werd. Daarbij zijn die twee eerdere livealbums veel beter.

Toch drie sterren, waarschijnlijk omdat dit album niet zo slecht was als ik verwacht had, maar als ik kon kiezen tussen Tribute, Live&Loud en deze, dan zou de keuze nooit op Live at Budokan uitvallen.

3.0*

Vandaag dit album op LP gekocht. Eindelijk. Hij stond al een tijd op mijn verlanglijstje, maar meestal vond ik een ander album dat ik toch liever wilde hebben.
Hoewel ik No More Tears vanwege de herinneringen die ik aan dat album heb hoger gewaardeerd heb, zou dit Tribute het album zijn dat ik zou aanraden als iemand me zou vragen welk Ozzy-album ze in huis moeten halen.
Tijdens de opnames van dit album was Ozzy nog goed bij stem en creatief waarschijnlijk aan de top van zijn kunnen. Bovendien had hij Randy Rhoads aan z’n zijde. Wat een virtuoos. Een krachtpatser op de gitaar, die tegelijkertijd toch ook heel subtiel kon spelen.
Dit album is bijna een integrale live-uitvoering van Blizzard of Ozz, aangevuld met een paar nummers van Diary of a Madman en een handje vol Black Sabbathklassiekers. Mijn grootste bezwaar tegen de eerste 2 albums van Ozzy is dat ze niet heel sprankelend klinken. Een beetje tam en mat. Hier rocken dezelfde nummers echter de pan uit. Randy Roads geeft z’n eigen invulling aan Tony Iommi’s partijen op de Sabbathnummers, zonder echter het origineel uit het oog te verliezen.

Waarom dan toch ‘maar’ 4 sterren? Omdat het album niet perfect is. Hoe goed Randy Rhoads ook mag zijn, ik ben niet echt een groot fan van lange gitaarsolo’s. En al helemaal niet van drumsolo’s. Vooral voor dat laatste trek ik er een paar punten af. Daarnaast komen de nummers van Blizzard hier weliswaar beter tot hun recht, dat betekent nog niet dat ik het ook allemaal briljante nummers vind. No Bone Movies bijvoorbeeld, en Steal Away the Night vind ik niet zo denderend, ook niet op dit album.

Toch is dit een prachtig eerbetoon aan Randy Rhoads.

4.0*.

Op ongeveer hetzelfde moment als zijn voormalige bandmaten met Live Evil op de proppen komen, verschijnt er ook een live-album van Ozzy met alleen maar Black Sabbathnummers.

Waar Dio op Live Evil moeite heeft de nummers uit het Ozzytijdperk goed te brengen (met name op Black Sabbath en Iron Man), vind ik dat Ozzy hier de gitarist mist die de muziek net zo intens kan brengen als Iommi. Brad Gillis, zoals zo’n beetje alle gitaristen die in Ozzy’s band spelen, maakt de nummers klinken als een soort lightversie van het origineel. De nummers liggen nergens zwaar op de maag en luisteren makkelijker weg, maar dit is toch niet zoals ik de klassiekers van Black Sabbath het liefst wil horen.
Ozzy werkt zich heel aardig door deze live best-of heen, en zijn commentaren tussen de nummers door zijn nog lang niet zo tenenkrommend als ze later zouden worden.

Had ik geen bootlegs van Black Sabbath gehad, dan zou ik dit album nog wel eens draaien om te horen hoe hij Sabbathnummers live brengt. Ik heb echter liever iets waar Iommi meespeelt.

3.5*