Tijdens het toevoegen van Lammendam aan mijn winampbibliotheek, nog voordat ik ook maar 1 noot van dit album had gehoord, wist het me al een glimlach te onttrekken omdat de songtitels (‘Phobic Shadows and Moonlit Meadows’, ‘Hexed Melting Flesh’, maar vooral ‘Invisible Physic Entity’ en ‘Heretic Poltergeist Phenomena’) me eerst deden denken aan van die Sjonnie en Anitagezinnen die voor hun kinderen een naam bedenken die hun volkswijkafkomst moeten verhullen, maar dan wel een spelfout maken bij de burgerlijke stand, en daarna aan van die mensen met een beperkte woordenschat die hun taal opleuken met allemaal moeilijke woorden die ze in de verkeerde context zetten (en dat uiteraard niet doorhebben).
Volgens de review op metalfan.nl handelt het album over de geest van een adellijke dame die volgens een lokale sage rondwaardt in Lammerdam, een oud vestingswerk in de Schinveldse Bossen in Limburg. Zonder de teksten erbij had ik dat echter niet uit dit album gehaald, maar wellicht hebben die rare songtitels er iets mee te maken.

Maar goed, daar hield de lol van deze plaat ook wel een beetje op. Muzikaal was het namelijk ongeveer wat ik verwacht had: symfonische black metal, volgestouwd met keyboards. Niet echt mijn soort muziek. Ik vind dit album echter goed in elkaar zitten. Door een aantal gesproken of rustigere stukken tussendoor had Lammendam ook de nodige dynamiek.
Na de rustige intro (Het Spook van de Leiffartshof) had ik verwacht dat het album ook op een soortgelijke manier zou eindigen. Of in ieder geval met een soort van outro. Omdat dat niet het geval was, kwam het laatste nummer voor mij nogal onverwacht en leek het album niet echt een afgerond geheel.

Al met al vakkundig uitgevoerde symfonische black metal. Mij raakt het niet echt, maar ik kan me voorstellen dat de liefhebber van het genre extatisch naar de winkel zal rennen.

3.5*

Aangezien dit album best hoog scoorde in diverse jaarlijsten, heb ik me eind vorig jaar ook maar eens onderworpen aan Carcass’ chirurgische metaal. Van Carcass kende ik verder niks, dus dit album was voor mij de kennismaking met deze Engelsen.

Surgical Steel als uithangsbord dus. Niet een bord dat me de bijbehorende winkel in heeft weten te trekken, in ieder geval. Het album begint erg sterk met het intro 1985 en Thrasher’s Abbatoir. Daarmee heeft de band ook zo’n beetje al het kruid verschoten, lijkt het. De rest van het album is een degelijke death metalplaat, die echter nergens spannend wordt en langzamerhand verzandt in z’n monotonie. Hier en daar komt er een melodieuze gitaarlijn bovendrijven die me even weet te grijpen. Ook 316L Grade Surgical Steel en Mount of Execution zijn de moeite nog best waard, maar die nummers weten het album niet te redden.

Surgical Steel is geen plaat die ik in frustratie halverwege afzet, maar na alle positieve recensies had ik een explosieve plaat verwacht die me weg zou blazen. De enige manier waarop dat nu kan is door Thrasher’s Abbatoir op repeat te zetten vrees ik.

3.5*

Forest of Equilibrium stond zo'n vijftien jaar geleden al op een briefje met albums dat ik nog eens zou moeten luisteren, omdat het positief besproken werd in de Aardschok Metalencyclopedie. Of hoe dat boek nou ook maar weer heette. Ik heb er in ieder geval weken in gestudeerd, tot het echt weer terug moest naar de bibliotheek.
Nu is het er toch eindelijk van gekomen. Conclusie: gelukkig dat ik hier vijftien jaar geleden geen tijd aan heb verspild. Hoewel: misschien had ik het album toen beter gevonden dan ik het nu vind. Mijn eerste bezwaar is er eentje die ik bij meer klassieke doom heb: de muziek klinkt als een kopie van Black Sabbath. Inclusief de zanglijnen die de gitaarmelodieën volgen. Misschien is het wat harder en is de zang anders, maar geef mij dan toch maar het origineel. Om dezelfde reden komt mijn Day of Reckoning van Pentagram ook nauwelijks uit de kast. De tweede reden waarom Forest of Equilibrium me maar zo-zo bevallen is, is de zang. Lee Dorrian weet niet helemaal te weten wat hij wil. Grunten of zingen, en blijft daarom maar half tussen beide stijlen inzitten. Helaas overtuigt hij daarmee allerminst.
Dat maakt het beluisteren van dit album een hele zit, waaraan ik niet zo snel nog eens zal beginnen.

Monotheist is het enige album van Celtic Frost dat ik ken. Ik ben begonnen het te luisteren omdat het in de lijn lag van Eparistera Daimones, het album van Triptykon. Misschien niet gek aangezien Tom Gabriel Fischer/Warrior die band oprichtte nadat Celtic Frost uit elkaar viel.
Van wat ik van Frosts oudere werk gehoord heb, was ik niet meteen onder de indruk.
Overigens was ik ook niet onmiddellijk onder de indruk van dit album. Met name nummers als Totengott en Winter vond ik lastig om doorheen te komen.

Waar het was, weet ik niet meer, maar ergens las ik dat Celtic Frost met dit album streefde naar een zo donker mogelijke sfeer.
Daar zijn ze in geslaagd. De belangrijkste elementen die bijdragen aan de duisternis zijn wat mij betreft zowel het veelvuldige gebruik van herhaling in de teksten als de spaarzaam gebruikte vrouwelijke vocalen die contrasteren met Fischer’s stem, en de zware productie die de instrumenten (en de distortie) goed tot hun recht laat komen en de bas bijna voelbaar maakt. Dat uiteraard nog even los van de uitstekende nummers.
Daarnaast vind ik het album mooi opgebouwd. De twee openingsnummers Progeny en Ground zijn niet de meest complexe nummers op het album. Via steeds intenser wordende nummers als Os Abysmi Vel Daath en Ain Elohim wordt naar de climax van Monotheist toegewerkt: Triptych, waarin met name Synagoga Satanae zo zwaar is dat het onder zijn eigen gewicht lijkt te bezwijken.

Voor mij is dit meer een ervaring dan zomaar wat muziek. Ik ben niet altijd in de stemming voor Monotheist, maar als ik dit luister, is het meer dan de moeite waard.

4,5*

Deze keuze van Aghora in het kader van het Metal Album van de Week was voor mij een hernieuwde kennismaking met Cephalic Carnage. Een jaar terug heb ik Xenosaphien een tijdje op mijn computer gehad, maar die heb ik uiteindelijk weer weggegooid.
Geen goede voorbode voor Anomalies dus, maar ik ben met schone lei begonnen. Nu, een paar luisterbeurten verder kom ik toch tot de conclusie dat het niets gaat worden met deze plaat.
Belangrijkste reden: ik kan deze cd, net als Xenosapien een jaar terug, niet serieus nemen. Ik neem aan dat de bandleden van Cephalic Carnage heel serieus met hun muziek bezig zijn, maar op mij komt het eindresultaat over als een cd die uit een rariteitenkabinet is ontsnapt. Voor mijn gevoel is een veelheid aan stijlen, zowel qua muziek als qua zangstijlen in een blender gegooid, tien keer versneld en is er toen een cd van gebakken. Ik kan er geen chocolade van maken, en als ik de cd beluister blijft er een nare smaak achter: “Kijk ons eens gek doen.”
Het zal wel aan mij liggen, maar door die gedachte neem ik de cd niet serieus. Bovendien houd ik meer van nummers met een kop en een staart, en hier hoor ik meer een opeenvolging van snellere en langzamere fragmentjes met verschillende zang en gekke riffjes, waar toevallig grenzen in aangebracht zijn zodat het losse nummers worden.

Ik vond deze cd een leuke bijdrage aan het Metal Album van de Week-topic omdat de muziek voor mij behoorlijk onalledaags is, maar de cd zelf vind ik een hele zit. Ik denk dan ook niet dat ik Anomalies nog vaak zal draaien.

2.5*

Simmetria is de soundtrack van de ondergang van de mensheid. Het album begint met een mars van stampende laarzen. Tenminste, dat neem ik aan, het klink meer als ritmisch stampende geweren). Er is een flard van een speech. Hitler? Hier en daar heeft dit album een stukje gesproken tekst, door een vocoder gehaald, om iets te vertellen over idealen en dromen. Zo nu en dan klinkt er wat geluid door dat een aanknopingspunt biedt, zoals een pianomelodietje in Distant Impression. Dat op de achtergrond het geluid van overvliegende straaljagers heeft. Aan het eind van het album is de vernietiging compleet, en wordt de sfeer kalm.

Afgaand op dit album, is de ondergang van de mensheid een proces van oorlog, onderdrukking en verder een behoorlijk machinegedreven aangelegenheid. Dit album weet de beklemming en angst goed te vangen. Aan de andere kant zijn we intussen met 7 miljard mensen. Om die allemaal te vernietigen, lijkt me een redelijk langdurig proces. Helaas weet dit album die lengte ook goed te vangen: na 20 minuten vind ik het behoorlijk saai worden. Wat niet meehelpt is dat er veel herhaling in de nummers zit.
Het idee is goed, en de deprimerende sfeer wordt ook goed neergezet, maar dit album is voor mij veel teveel van het goede.

2.0*

Viva La Vida is het enige album van Coldplay dat ik goed ken, vooral omdat ik het een erg goed album vond toen het uitkwam.
Nu ik het zo herbeluister, moet ik toch constateren dat mijn enthousiasme voor een deel wel is verdwenen. Met Life in Technicolor opent het album erg leuk. Er wordt spanning opgebouwd voor de rest van het album, maar diezelfde spanning verdwijnt meteen weer met het begin van Cemeteries of London (hoewel dat nummer wel weer een leuk einde krijgt).
Van datzelfde probleem heeft de rest van het album ook last. Hier en daar zitten er mooie stukken in of komt er een mooie melodie voorbij, maar vaak komt er daarna net zo snel weer een stuk dat me niet echt aanspreekt. Voorbeeld: Violet Hill. Dat stukje 'If you love me, ..." vind ik erg mooi, maar de rest van het nummer vind ik maar zo-zo. Bij Yes/Chinese Sleep Chant is het net andersom: Yes werkt voor mij als een slaaplied, terwijl Chinese Sleep Chant me wel weer erg bevalt.
Bij dat laatste nummer vraag ik me trouwens wel af waarom dat als 1 nummer op het album staat. Hetzelfde bij Lover in Japan/Reign in Love. Dat hadden van mij aparte nummers mogen zijn. De nummers hangen niet echt samen en lopen ook niet vloeiend in elkaar over.

Ik twijfel tussen 3 en 3.5 sterren. Dit is niet een slecht album, echt slechte nummers staan hier niet op. Toch merk ik dat als ik niet geconcentreerd luister, ik mijn aandacht erg lastig bij Viva La Vida kan houden. Vandaar toch 3 sterren.

Ik heb deze debuut-EP van Cormorant beluisterd omdat het hierop volgende album, Metazoa, me erg goed bevallen is. Deze EP is echter een ander verhaal.
De melodieuze gitaarlijnen van Metazoa zijn hier al aanwezig, de cleane vocalen nog niet. De zang is hier sowieso meer een deathmetalgrowl. De nummers zijn goed, maar steken nergens echt boven de middelmaat uit.
Grootste spelbreker hier is echter de productie. Of liever de afwezigheid daarvan. Dit album klinkt alsof het opgenomen is in de repetitieruimte van de band en zo op cd is gezet. De gitaar is redelijk zacht, terwijl de basdrum (vooral op mijn koptelefoon) als een soort 'onweer aan de horizon'-achtig gedonder voortbrengt wat los lijkt te hangen van de rest van de muziek.

Als promo of zo was dit goed geweest, maar als zelfstandige EP mist dit muzikaal en productioneel wat kwaliteit.

3.0*

Grin is een plaat die moet groeien, en voor mij is hij de afgelopen vier jaar steeds beter geworden.
Mental Vortex vond ik al een prima album van Coroner, maar op Grin weet de band zichzelf te overtreffen. Grin klinkt nog donkerder en grimmiger, niet in de laatste plaats vanwege de herhalende riffs en de zang, die op het randje van een grunt hangt. Wat verder mee helpt, is de manier waarop de teksten opgebouwd zijn: ook hier veel terugkerende patronen. Bij beluistering van de teksten krijg ik vaak een onbehaaglijk gevoel, alsof ik naar een gevaarlijke psychiatrische patient zit te luisteren, waarbij het gevaar zich echter vooral op de patient zelf richt. Minstens zo belangrijk is het hypnotiserende gitaarwerk, dat zich langzaam een weg door het album slingert. Alleen bij het laatste nummer, Host, is de magie voor mij een beetje uitgewerkt.

Grin is een heel erg goed, doordacht en huiveringwekkend album dat langzaam zijn kwaliteiten laat horen. Daarom doe ik een ster bij de score die ik hier al had staan:

4.5*

Met Grin is dit het enige werk van Coroner dat ik ken (No More Color staat op een te luisteren lijstje overigens). Van de twee is dit Mental Vortex toch het wat makkelijker toegankelijke album. Relatief dan, voor mij waren zowel Mental Vortex als Grin albums die ik een paar keer moest horen om er goed in te komen. Coroner heeft, in ieder geval op z’n laatste twee albums, een uniek geluid ontwikkeld.

Ik vind Mental Vortex overkomen als een hele zware en donkere plaat. Hoewel het tempo niet noodzakelijkerwijs laag ligt, glijden de nummers niet voorbij, nee, het is alsof ze langzaam aan mijn oren voorbij schuren. Als grote betonblokken die slechts met heel veel kracht verplaatst kunnen worden. Daar komt bij dat de teksten ook altijd een behoorlijk sombere, enigszins psychopatische indruk op me maken. Deels omdat er weinig tekst is en er veel herhaling in de opbouw van de coupletten zit, deels omdat Ron Royce’s half-schreeuwende stem gewoon wat griezelig overkomt. Als ik liveopnames van de band bekijk, dan is de zang niet bepaald hun sterkste punt. Kan me daarom goed voorstellen, dat de vocalen in de mix van dit album een beetje naar achteren gemixt is.
Het afsluitende nummer, I Want You (She’s So Heavy) is uiteraard een Beatlescover, maar past erg goed bij de rest van de nummers. Coroner heeft zich het nummer helemaal eigen gemaakt, waardoor het vele malen zwaarder en donkerder klinkt dan het origineel. Had ik niet geweten dat het een cover was, had ik het zonder moeite voor een werkstukje van deze Zwitsers aan kunnen zien.

Zware, technische thrash metal dus. Veel Zwitserse metalbands ken ik niet, maar naast Triptykon is Coroner de tweede band uit dat land die indruk op me heeft weten te maken.

4.0*

Via Down, waarvan ik NOLA en III in de kast heb staan, kwam ik bij Crowbar uit. Dit album beluisterd omdat het het hoogst gewaardeerd werd hier op de site.
Zoals hierboven vermeld is Crowbar zwaarder en lomper dan Down. Trage sludge metal dus uit het zuiden van de Verenigde Staten. De getergde, rauwe vocalen van Kirk Windstein vind ik prima werken op dit album (hoewel hij op sommige liveclips die ik op Youtube heb gezien meer klinkt als een cementmolen - en dat was geen compliment). Hier en daar komt er bovendien opeens een mooi stukje melodie boven een muur van feedback en distortion uit.
Tot en met December's Spawn weet dit album me compleet weg te blazen. De 3 volgende nummers raak ik een beetje gewend aan het geluid en is er verrassing er een beetje af. Daarna wordt het weer iets beter, hoewel het titelnummer me nauwelijks kan boeien. Prima om een rustiger nummer op de plaat te zetten, maar maak er dan wel een goed nummer van in plaats van een te lang doorgaand nummer dat zichzelf herhaalt.

Odd Fellows Rest is voor mij een goede kennismaking met Crowbar gebleken. Loodzwaar en traag. In het nieuwe jaar moet ik me misschien maar eens verdiepen in de rest van de muziek van deze band.

4.0*

Cyclone Temple maakt op mij de indruk een beetje op 2 gedachten te hinken: lekker thrashen of toch liever een nummer schrijven dat ook een groot publiek aantrekt.
Wellicht is dat een van de redenen dat ik de agressie die veel thrahsalbums voor mij de moeite waard maakt, hier juist mis.
Bij eerste beluistering vond ik de zang helemaal niks. Na een paar keer luisteren heb ik daar geen moeite meer mee, maar ik vind het nog niet overtuigen. Voor mijn gevoel past de stem en de zanglijnen niet echt bij dit soort muziek.

Tot nu toe kom ik redelijk negatief over, vrees ik. Dat is niet terecht, want nadat ik eenmaal aan de zanger was gewend, heb ik dit I Hate Therefore I Am een aantal keren met plezier geluisterd. Met name de harde, snelle stukken wisten een glimlach op mijn gezicht te toveren.
Ik denk dat ik in de toekomst zo nu en dan dit album nog eens voorbij laat komen.

3.5