Nadat ik de eerste reacties op dit album het gelezen in het Metal Album van de Week topic, had ik niet heel veel zin The Missing Link te gaan luisteren. Ik had een soort van middelmatig Hammerfall-achtig iets verwacht. En van Hammerfall krijg ik na een paar nummers altijd last van jeuk en uitslag en andere ongemakken.
Gelukkig viel dit album me in dat opzicht mee. Met name de zang is beter, iets ruwer dan ik had verwacht. Daarnaast zitten in de meeste nummers wel stukken die eruit springen. Mooie riffjes, leuke solo's, om maar eens iets te noemen. Met name Los in the Ice (waar ik overigens eerst Lost in the Eyes verstond) en Raw Caress springen er voor mij uit.
Bovenstaande wil echter nog niet zeggen dat ik helemaal lyrisch ben. Goed, ik hoor leuke stukken, maar ik vind het album toch een vrij hoog couplet-refrein-couplet-refrein-solo-refreingehalte hebben. Licht voorspelbaar dus. Daarnaast staan er nog een paar misperen op het album (Nevermore bijvoorbeeld). En tot slot is de speellengte voor mij iets te veel van het goede. Als de leuke ideeën in een kortere tijd waren gestopt, zou ik dit album misschien nog wel eens opzetten. Nu zijn de mooie stukjes over teveel tijd verspreid, en zet ik liever een kortere plaat op, waarvan ik van tevoren weet dat het me de hele lengte weet te boeien.

The Missing Link viel me dus mee, maar tegelijkertijd is het niet een album dat ik nog vaak zal draaien.

3.5*

Dit album is me heel erg meegevallen. Ik had hier twee sterren staan, en had in herinnering dat Bent Out Of Shape met afstand het zwakste Rainbowalbum was. Nu ik me door alle Rainbowalbums geluisterd heb (Stranger In Us All uitgezonderd), blijkt dit album me het best te bevallen van alle Joe Lynn Turner albums.

Deze uitgave van Rainbow heeft niks meer te maken met hoe de band klonk toen Dio zong, maar op Bent Out Of Shape voelt het voor het eerst alsof Blackmore en Turner hun draai hebben gevonden. Het album komt over als een geheel, waar z'n twee voorgangers vaak nogal een geforceerde combinatie van ballads en half mislukte hardere nummers waren. Ook wordt er niet net nadrukkelijk teruggegrepen op eerder werk. Het resultaat is een consistent album dat lekker wegluistert.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Bent Out of Shape
5. Straight Between The Eyes
6. Difficult to Cure
7. Down To Earth

Misschien dat ik #3 en 4 nog eens omdraai. Zal beide albums nog eens na elkaar beluisteren

Dit album kreeg ik dertien jaar geleden voor mijn verjaardag. Sindsdien heb ik het album ook dertien keer gedraaid, gok ik. Dat wil zeggen: voordat ik aan deze marathon begon. De afgelopen dagen heb ik Difficult to Cure vier keer gehoord. Intussen heb ik een overdosis Joe Lynn Turner gekregen, maar het album is niet zo slecht als ik me had herinnerd.
De beste nummers staan vooraan op het album, met Spotlight Kid als hoogtepunt uit de post-Diocarrière van Rainbow. Ook Can't Happen Here bevalt me aardig, deels ook vanwege de tekst. Magic is aanstekelijk. Ik weet dat ik dat geklap en ge-o-o-oh verschrikkelijk moet vinden, maar het nummer luistert stiekem toch wel lekker weg. Daarna, op Can't Happen Here na dus, gaat het toch bergafwaarts met dit album. Vielleicht das Nächste Mal, trekt zonder een moment op te vallen voorbij. Freedom Figher en Midtown Tunnel Fighter zijn vullers die vooral te lang zijn. De nummers komen geen moment tot leven. En dan is er nog een stuk Beethoven. Ik vind het niks. Eigenlijk vind ik rock/metalbewerkingen van klassieke stukken nooit de moeite waard. Hier zijn er dan ook nog van die ratelende synths op de achtergrond, wat een en ander er niet beter op maakt.

Toch is dit album me beter bevallen dan ik van tevoren had verwacht. Halve ster erbij dus.
Difficult to Cure en Down to Earth ontlopen elkaar niet veel, maar omdat dit album me positief heeft verrast, en Down to Earth me tegenviel, plaats ik Difficult to Cure op plek 4.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Difficult to Cure
5. Down To Earth

Deze cd had ik al heel lang op mijn computer staan, maar er nog nooit echt goed naar geluisterd.
Van een best of cd van Rainbow die ik in bezit heb, kende ik alleen All Night Long en Since You've Been Gone, en die 2 commerciële niemendalletjes zetten me niet aan om de rest van de plaat ook te gaan beluisteren. Dat heb ik de afgelopen dagen toch maar eens gedaan, en wat blijkt? Er staan best veel goede nummers op Down To Earth. Met name Lost in Hollywood, Eyes of the World en Love's No Friend sprongen er voor mij uit. De meeste andere nummers zijn ook wel ok, maar niet heel speciaal.
De zang van Graham Bonnet is me ook goed bevallen. Vergeleken met Dio is het natuurlijk stukken minder, maar ik vind zijn stem wel lekker wegluisteren, en niet zo glad als Joe Lynn Turner's stem. Bonnet heeft net dat ruwe randje dat de nummers hier en daar een beetje spannend maakt. Ook muzikaal kan dit album niet op tegen een Rising, om maar eens iets heel erg goeds te noemen, maar is nog steeds veel beter dan wat hierna zou komen. Hier en daar hoor ik zeker nog de brille terug die Long Live Rock 'n Roll een erg goede plaat maakte.

3.5*

Ik heb dit album en On Stage als live-albums in de kast staan. Beide zijn daar lange tijd niet uitgekomen: ik herinnerde me beide albums als heel veel gepriegel en eindeloos uitgerekte nummers. Iets waarvoor ik in de stemming moet zijn.

De afgelopen tijd heb ik dit album toch maar weer eens een paar keer beluisterd, en dat viel eigenlijk heel erg mee. De cd opent met het wervelende Kill the King, om daarna door te gaan met Deep Purple’s Mistreated. (Ik ken de versie van Rainbow bijna beter dan die van Deep Purple). Dat nummer is erg goed, maar tegen het einde, als Blackmore en Dio gaan duelleren (‘dododooo’), hadden ze van mij over mogen slaan.
De meeste nummers volgen dezelfde opbouw als Mistreated: Blackmore (of Carey) speelt een intro van een paar minuten, dan volgt de riff die ik ken van de studioversie, dan een uitgerekt middenstuk, waarna Dio weer invalt en het nummer wordt afgesloten.
In vergelijking met On Stage biedt Live in Germany een langere, medley-vrije uitgave van Man on the Silver Mountain. Ook staat hier Stargazer op, die in vergelijking met Rising niet heel anders gebracht wordt. Daar staat tegenover dat Still I’m Sad op dit album een drumsolo heeft (die van mij, zoals gebruikelijk, weggelaten had mogen worden) en dat het geluid wat minder is dan op de remaster van On Stage die ik heb.

Als ik in de stemming ben voor Rainbow livealbums, gaat mijn voorkeur toch uit naar Live in Germany. Een mooie verzameling livenummers.

4.0*

Na On Stage en Live in Germany 1976 is dit het derde live-album van Rainbow dat ik de laatste tijd beluisterd heb. Alle albums lijken op elkaar, hoewel er wat verschillen zitten in de bezetting van Rainbow en in de setlist. Hier is Long Live Rock n’ Roll toegevoegd. Wat mij betreft een van de mindere nummers van Rainbow uit de tijd dat Dio daar achter de microfoon stond. Ook van deze liveuitgave van dat nummer word ik niet meteen wild, ook omdat het publiek mee moet zingen. Dat is, naar mijn mening, vooral leuk als je zelf aanwezig bent bij een concert. Daarbij is de uitgave van Still I’m Sad hier, met een toetsensolo en dan een lange drumsolo, teveel van het goede voor mij. Dio's improvisatie aan het einde van Man on the Silver Mountain vind ik ook niet erg goed overigens, maar dat is ook op andere live-albums het geval. Daar staat dan weer tegenover dat de versie van Mistreated op Live in Munich 1977 de beste is van de drie live-album die ik heb.

Verder zijn er uiteraard wat kleinere dingen die hier anders klinken dan op de andere albums. Ik vind bijvoorbeeld de achtergrondzang, bijvoorbeeld op Kill the King en 16th Century Greensleeves, veel nadrukkelijker aanwezig op dit album, wat de nummers net wat extra’s geeft.

Net als Live in Germany en (in iets mindere mate) On Stage is dit prima vermaak voor als je in de stemming bent voor ellenlange nummers met veel gitaargepriegel en solo’s.

4.0*

Deze plaat was mijn eerste kennismaking met Rainbow. Ik kocht LLRR op een platenbeurs in Leeuwarden. Nu liggen overal in de remasters in de winkel, mijn versie is de eerste versie die op cd uitkwam. Kortom, als ik deze cd wil draaien, moet ik eerst naar de versterker lopen om2 het volume omhoog te gooien.
Het titelnummer vind ik wel een goede opener van de plaat, maar toch ben ik er niet echt heel dol op. Ook vanwege de tekst ("Long live rock 'n' roll"...pff "Hiep hier hoera", "Hup Holland Hup"). Lady of the Lake vind ik vergelijkbaar met het eerste nummer. L.A. Connection is voor mij het eerste echte hoogtepunt van de plaat, vooral vanwege de riff. Gates of Babylon is het beste nummer van de cd. Episch, spannend.
De eerste helft van LLRR is voor mij ook meteen de beste helft. Kill the King is een veelbelovend begin van de tweede helft. Lekker hard rockend, maar daarna komen 2 nummers die ik niet echt opvallend vind. Rainbow Eyes tenslotte vond ik echt geweldig toen ik deze cd net had gekocht, maar inmiddels heb ik moeite om hem helemaal uit te luisteren. De band heeft duidelijk moeite gedaan om met wat anders te komen dan hardrocksongs, maar deze ballad duurt me te lang om te boeien, en ik vind er weinig opbouw inzitten.

Al met al een meer dan degelijke hardrockplaat. Lang niet zo geweldig als Rising, maar beter dan alle albums die hierna uit zouden worden gebracht onder de Rainbowvlag.

3.5*

Rainbow Rising...die staat al heel wat jaren bij me in de kast. Soms draai ik hem tijden niet, waarna ik hem weer herontdek als de briljante plaat die hij is.
Ik vermoed dat het mede aan de korte speelduur ligt, dat Rising zo goed is. Was het album opgevuld tot 40 minuten, dan had er ongetwijfeld een stuk filler opgekomen. Nu is het 33 minuten absoluut topwerk.
De beste nummers staan voor mij voor en achteraan dit album: Tarot Woman en A Light in the Black.

Tarot Woman begint met een synthstuk van een minuut, als om de luisteraar op het verkeerde been te zetten. Maar langzaam zwelt Blackmore's gitaar aan: tudureduuh, tudureduuh, tudureduuh...Dan kan het feest beginnen. En wat voor een feest! Blackmore soleert er op los, zonder zichzelf in gepriegel te verliezen; Dio bewijst hier (voor mij althans) voor het eerst als zanger van wereldklasse. Hij was goed op Ritchie Blackmore's Rainbow, daar niet van, maar nog niet heel opvallend. Hier wel. De volgende, korte 2 nummers, Run with the Wolf en Starstruck zijn ook toppertjes, maar vallen in het niet bij de langere nummers op dit album. Pas als je ze los beluistert valt op hoe goed ze zijn. Eén van deze nummers op Long Live Rock 'n Roll had dat album al een stuk beter gemaakt. Do You Close Your Eyes vind ik een beetje minder, een wat nietsig tussendoortje, maar het nummer duurt gelukkig ook niet zo lang.

Over de 2e helft van het album kan ik een heel lang verhaal maken, maar dat zou alleen maar neerkomen op complimenten strooien. Daarom houd ik het kort. Voor mij is dit een tweeluik, dat je eigenlijk achter elkaar moet horen. Stargazer vertelt het verhaal van een torenbouwer die jaren heeft gewerkt om een toren voor een tovenaar te maken, zodat die naar de sterren kan vliegen...maar neerstort. In A Light in the Black is onze hoofdpersoon terug op weg naar huis, de verloren jaren overdenkend.
Beide nummers zijn goed, maar A Light in the Black is voor mij het hoogtepunt van deze plaat. Niet alleen vanwege de briljante toetsen- en gitaarsolo, maar ook vanwege de manier waarop Cozy Powell het tempo ongenadig hoog houdt.
En dan is Rising alweer afgelopen. Nog maar een keertje draaien. En een hele hoge score geven natuurlijk.

4.5*

Straight Between The Eyes is het enige album van Rainbow dat ik nog nooit had beluisterd. Ik verwachtte iets in de lijn van Difficult to Cure, kende alleen Stone Cold en Power, en had daarom niet de behoefte om ook naar dit album te luisteren.

Uiteindelijk is het meegevallen. Het album opent goed met Death Alley Driver, maar daarna is het vooral middelmaat. Het album staat vol met nummers die wel aardig zijn, maar niet blijven hangen. Rockers als Tite Squeeze, (het ironisch genoeg powerloze) Power en Rock Fever bevallen eigenlijk nog het minst. Stone Cold en Eyes of Fire zijn ook wel leuk, ook al verbleekt het laatstgenoemde nummer naast Gates of Babylon. In vergelijking met z’n voorganger klinkt dit album wat meer als een geheel, en zijn de instrumentale vullers weggelaten.

Ik zou geen hoofdpijn krijgen als ik dit album vaker zou moeten luisteren, maar binnen de discografie van Rainbow zijn er genoeg albums te vinden die ik vele malen liever hoor.

Tussenstand:
1. Rising
2. Long Live Rock 'n' Roll
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Straight Between The Eyes
5. Difficult to Cure
6. Down To Earth

¨Dit was destijd mijn tweede Rainbowalbum, na Long Live RnR, op een vakantie gekocht. Het wees me duidelijk in welke richting ik verder moest zoeken in de discografie van Rainbow: de nummers met Dio vind ik veruit superieur aan het andere werk dat hierop staat: veel avontuurlijker, harder en niet gemengd met zwakke ballads.

Nu ik ook het debuutalbum, Rising, On Stage (en ook Difficult to Cure) in huis heb, draai ik deze best of nauwelijks meer. Dat, en het feit dat ik alleen de eerste zeven nummers écht interessant vind, zou ik kunnen gebruiken om hier een lage score uit te delen.
Daarmee zou ik dit album tekort doen, want het is een mooie instapper voor mensen die Rainbow willen leren kennen. Voor de albums die ik ken, vind ik de songkeuze hier heel redelijk (voor een enkele cd). Uiteraard mis ik Tarot Woman, A Light in the Black, en LA Connection maar je kan nu eenmaal niet alles hebben.

Vandaar 3.5 ster.

Herzeleid
Rammsteins eerste was een van de laatste albums die ik van ze leerde kennen, vooral door mijn broer die dit album nu en dan draaide. Het album lijkt me vergelijkbaar met Sehnsucht, het eerste album van Rammstein dat ik leerde kennen van klasgenoten als zestienjarige.

Nu ik Herzeleid de afgelopen weken redelijk intensief heb beluisterd, moet ik concluderen dat ik dit album in de toekomst weinig ga luisteren. Voor mij bereikte Rammstein een hoogtepunt met Mutter. Herzeleid mist wat van de melodie en afwisseling van dat album. Herzeleid is vooral hard en stampend en leunt, behalve op de industrial aanpak, voor een deel op de duitstalige teksten. De snauwende, bozige Duitse klanken (met rollende rr) passen perfect bij de muziek. Het probleem is dat de muziek te monotoon is. Het is alsof elk nummer vanuit hetzelfde idee geschreven is, en bij Das Alte Leid begint het concept voor mij uitgewerkt te raken. Door ballads als Seemann wordt nog geprobeerd voor een beetje afwisselling te zorgen, maar dat is niiet afdoende.

Met de meeste nummers is niks mis, maar als geheel vind ik Herzeleid teveel een eenheidsworst. In mijn herinnering is Sehnsucht al beter dan dit album, maar dat album heb ik jaren niet gehoord. De komende week/weken ga die maar weer eens beluisteren.

3.0*

Aangezien Rammstein ten tijde van Live Aus Berlin welgeteld twee albums uit had, staan zowel Herzeleid als Sehnsucht voor het grootste deel op dit album. Alleen Wilder Wein staat niet op een van de twee studioalbums. Helaas missen er net een paar van de in mijn ogen betere nummers van Sehnsucht (Alter Mann, Klavier, Tier).
Zonder de dvd is dit een heel aardig livealbum, maar niet eentje die ik vaak draai. Anderhalf uur Rammstein aanhoren vind ik aan de lange kant, zeker aangezien ik de nummers vaak meer impact vind hebben in hun studio-uitgaves. Met name de zang vind ik hier niet altijd even sterk.

3.5*

Wat mij betreft Rammsteins beste album. Hier wordt de vierkante industrial metal van eerdere albums gemengd met de juiste hoeveelheid melodie.
Met Mein Herz Brennt begint het album meteen met een hoogtepunt, waarbij de keyboard het nummer naar een hoger plan tillen. De volgende nummers zijn veelal sterk, met Links 2 3 4, Spiehlur, Zwitter en Adios als uitschieters. Daar staan een paar mindere nummers tegenover: Ich Will, Rein Raus en ook de halve ballad Mutter vind ik niet helemaal overtuigend.
Als geheel vind ik Mutter een sterk en consistent album, dat doordat Rammstein op zoek gaat naar wat meer melodie in het geluid, nergens gaat vervelen (wat bij Herzeleid bijvoorbeeld nog wel eens het geval was).

Mutter is zo’n album dat ik typisch heel lang niet draai, er dan een tijdje verslingerd aan raak en daarna weer een tijd laat liggen. Dat laten liggen zou ik eigenlijk minder moeten doen.

4.0*

Rosenrot heb ik altijd als een tussendoortje gezien, aangezien het snel na Reise, Reise kwam en voor een groot deel bestaat uit nummers die dat album niet haalden. Luisterend naar Rosenrot wordt het mij duidelijk dat dit inderdaad een album is met veel kliekjes. Het begint sterk met Benzin en, vooral, Mann Gegen Mann. Daarna komt een weinig speciale ballade in de vorm van het titelnummer, en het album haalt daarna eigenlijk nooit meer het niveau van de eerste twee nummers. Laat staan dat van Reise, Reise, of Mutter. Op z’n best komen er een paar middelmatige nummers zoals Zerstören, Feuer und Wasser of Ein Lied. Daar staan draken als Stirb Nicht Vor Mich of Te Quiero Puta tegenover.
Rammstein lijkt zich op Rosenrot te ontwikkelen richting een harde rockband met hier en daar een harde uitspatting. Het eigenzinnige en industriële van Sehnsucht of Mutter is hier nauwelijks meer aanwezig.

Rosenrot is derhalve een middelmatig, en daarmee teleurstellend album, en na dit album heb ik Rammstein eigenlijk ook niet meer gevolgd.

2.5*

Dit album was mijn kennismaking met Rammstein, en ik vind het nog steeds een van hun beste albums.
Sehnsucht weet het harde, ruwe gevoel van voorganger Herzeleid vast te houden, maar door tegelijkertijd wat kleine details als toetsen of het fluitje en de vrouwelijke zang in Engel, zijn de nummers beter geworden. Ik ervaar het album daardoor als veel minder monotoon dan Herzeleid.
Weliswaar is niet elk nummer even sterk (Bück Dich bijvoorbeeld vind ik wat minder, en ook Bestraffe Mich hoef ik niet heel vaak te horen), maar echt zwakke nummers staan er niet op Sehnsucht. Uitschieters zijn wat mij betreft Alter Mann, Engel en Tier.

Op Sehnsucht klinkt Rammstein hoekig, bijna militaristisch, in ieder geval heel erg strak. Dat levert een goed album op, dat ik echter weinig draai. Een nummer, of een paar nummers, tussendoor vind ik wat makkelijker te behappen dan een heel album.

3.5*

Na het hoge stemgemiddelde bij dit album had ik toch wat teveel verwacht van Völkerball. Ik heb alleen de cd’s geluisterd, niet de dvd bekeken, maar dan is anderhalf uur Rammstein toch wat teveel van het goede voor mij.
De setlist is uitstekend, maar tegelijkertijd vind ik veel nummers lang niet zo scherp uitgevoerd als de stuioversies, waardoor ze wat dynamiek verliezen en minder indruk maken. Daarnaast vind ik de zang van Till Lindemann hier wat tegenvallen.

Völkerball blijft een hele aardige liveplaat, daar niet van, maar het is niet zo goed als ik had gehoopt.

3.5*

Toen ik dit album voor het eerst luisterde, kon ik er helemaal niks mee. Ik hoorde vooral een brij van geluid waar zo nu en dan wat zang en gegil bovenuit kwam, en kon geen afzonderlijke nummers onderscheiden. Gelukkig heb ik doorgezet met dit album, want inmiddels kan ik Wiped Out meer dan goed waarderen.

Eigenlijk maakt het album bij de tiende keer luisteren nog steeds dezelfde indruk als toen ik het voor de eerste keer aanzette: een totaal geflipte reis door de ruimte in een ruimteschip dat op hol dreigt te slaan. Rakelings langs sterren scheren, salto’s maken tussen planeten en ondertussen achtervolgd worden door een of andere evil malloot met magische raketten. Of zo.
Verschil tussen nu en de eerste keer luisteren is dat ik intussen opgeschoven ben naar een van de stoelen bij het raam van ons ruimteschip, zodat ik nu een idee heb wat er gaande is in plaats van blind heen en weer te worden geslingerd in mijn astrostoel.

Verbazingwekkend dat je met 3 man zo’n energieke (of nerveuze zo u wil) partij muziek kan maken. De zang is hoog, maar als de zanger nog hoger gaat (To the Limit – To the Top  over the top) wordt het helemaal geflipt, plus het gitaarwerk is aangenaam afwisselend (of totale chaos, net hoe je het bekijkt).

Jammer dat ik nog niet op deze wereld rondliep ten tijde van de release van deze plaat. Ik had graag de reacties van de mensen in de metalwereld van toen meegemaakt. Zelf denk ik dat ik me geen raad had geweten met dit album. Ben je net gewend aan NWOBHM, komt Raven langs en gaat alles nog sneller, harder, hoger en gestoorder doen.

Een uitstekend album, voor mij een van de meest opvallende werkjes die ik het afgelopen jaar heb leren kennen.

4.5*

Ik heb deze band dit jaar op Sweden Rock Festival gezien. Waar ik gezapige hardrock verwachtte, kreeg ik een veel harder spelende band te zien, wat me stukken beter beviel. Naar aanleiding daarvan deze cd maar eens opgespoord.
Dit is een van de betere cd's die ik de afgelopen tijd ben tegengekomen. Een soort van Amerikaanse powermetal: snel en fel. De hoge uithalen van de zanger komen hier beter tot z'n recht dan live. Op het einde wordt de plaat iets minder. Ik vind Bloodstreets niet echt het hoogtepunt van het album, en in Buried Alive verslikt de band zich in een poging een lang nummer te maken. Het nummer kan me niet boeien, en past voor mijn gevoel niet echt bij de rechttoe-rechtaan sfeer die de rest van de plaat uitademt.

4*

Ik spring bij lennert en RuudC op de trein door de discografie van Rainbow.

Mijn eerste Rainbowalbum was Long Live Rock 'n Roll. Welke albums daar op volgden, weet ik niet precies meer. Dit debuutalbum was in ieder geval het vierde of vijfde album van Rainbow dat ik kocht. Volgens mijn luistergegevens draai ik het album niet vaker dan twee keer per jaar. Deze Rainbowmarathon is dus een goede aanleiding om het album nog eens weer op te leggen.

Meer dan een degelijk album wordt dit voor mij nooit, vrees ik. Het helpt ook niet dat ik weet met wat voor albums Dio en Blackmore hierna op de proppen zouden komen. Rising en LLRR overschaduwen dit album totaal.
Zeker, er staan een paar goede nummers op. Man On the Silver Mountain en Catch the Rainbow bijvoorbeeld, hoewel die beide nummers live beter uit de verf komen. Ook nummers als Self Portrait en Temple of the King vind ik de moeite waard. Daarentegen sprankelt de versie van 16th Century Greensleeves hier helemaal niet, in tegenstelling tot de liveuitvoeringen van dat nummer. Ook Still I'm Sad werkt live beter. Op dit album verdrinkt het album in de koebel (of is het een ander stuk slagwerk?). Over If You Don't Like Rock 'N' Roll ga ik het niet te lang hebben. Ben het eens met RuudC: het is een knullig nummer.

Kortom: aardig album. Niet hemelbestormend, maar er staan een paar goede nummers op. De drie en een halve ster blijven staan.

Rainbow's comebackalbum. Hoewel, zoveel comeback is het nou ook niet: een album en een tour, en daarna ging Blackmore zijn middeleeuwse liedjes spelen.
Een hele nieuwe Rainbow in ieder geval: buiten Ritchie Blackmore spelen John O. Reilly (drums), Greg Smith (bas) en Paul Morris (toetsen) mee, Doogie White is de zanger van dienst.
Het album egint met 2 prima nummers, maar daarna wordt het minder. Hunting Humans heeft me een net wat te belegen riff, Stand and Fight doet me niks, en Ariel heeft een paar leuke momenten, maar is te lang om te kunnen boeien.
Met het spetterende Too Late for Tears en Black Masquerade komen er weer 2 lichtpuntjes, waarna het album als een nachtkaars uitgaat. De zoveelste bewerking van de Hall of the Mountain King had wat mij betreft achterwege mogen blijven, net als de heropname van Still I'm Sad. De versie die op Rainbow's debuutalbum staat, is veel spannender.

Blackmore en consorten leveren een redelijk hardrockalbum af. Er staan een paar goede nummers op, maar over het algemeen kan dit album nog niet eens in de schaduw staan van de albums uit mijn favoriete Rainbowtijdperk: de albums met Dio. Daarvoor is Doogie White een te gemiddelde zanger, en is het songmateriaal te gewoontjes. Een leuk plaatje voor op de achtergrond. Ik erger me er niet aan, maar opwindend wordt het nergens.

3.0*.

Ritual werd in 1972 opgericht in Londen. Het duurde 11 jaar voordat deze debuutplaat uitkwam. Bovendien las ik ergens (ik meen op Metal Archives) dat bij een deel van de persing ook nog eens vergeten werd de bandnaam op de LP-hoes te zetten, zodat de kopers dachten dat de band Widow heette. Kortom, lekker lastig om te promoten, deze band.

Dan de muziek zelf. De versie van Widow die op MusicMeter staat, is de heruitgave uit 2008. De originele versie had alleen de eerste 7 nummers.
De opener is meteen al een hoogtepunt. Een lekker lang nummer, dat langzaam naar een climax toewerkt. Het stuwende Come to the Ritual, het tweede nummer, doet echter niet voor Widow onder. En eigenlijk kan ik dat wel voor alle nummers zeggen. Never For Evil is een bluesrockig nummer, Morning Star is lekker gevarieerd. Als de zanger zijn zegje doet, houdt de gitaar zich nog even in, maar daarna gaat hij helemaal los. Afijn, allemaal prima nummers dus. Jammer dat het album zo kort is.
Ik weet niet of het bewust of onbewust gedaan is (of dat wellicht meespeelt dat ik dit album tot nu toe alleen als mp3s heb beluisterd – hoewel ik deze plaat zeker ga bestellen binnenkort) maar drums en basgitaar komen erg sterk naar voren in de mix, zang en gitaar zijn lichtjes naar de achtergrond gedrukt. Gevolg: het album wordt voortgedreven door drums en een ronkende danwel dreunende bas. Dat maakt de sfeer van het album naar mijn mening een beetje begin jaren ’70-achtig. Niet jaren ’80 dus, maar wel erg lekker.

Samenvatting: een heerlijk album, interessant, obscuur. Het is dat het album niet geweldig metal klinkt, maar anders wist ik nu al welke plaat dit najaar mijn keuze voor het Metal Album van de Week-forumtopic (even reclame maken ) werd.

Ik zet in op 4*, maar kan later omhoog worden bijgesteld.

Als metalliefhebber was ik verbaasd en enigszins sceptisch toen een vriend me dit album aanraadde. Ik had de positieve reviews gelezen, maar dat dit een album zou zijn dat ik zou kunnen waarderen, dat hab ik zeker niet verwacht.
Na een aarzelende eerste luisterbeurt is Raising Sand me steeds beter gaan bevallen. De stemmen van Plant en Krauss passen goed bij elkaar. De meeste nummers (onder andere Your Long Journey bevalt me niet zo) luisteren lekker weg, en soms hoor ik plotseling een subtiel ingemixte bas (Polly Come Home) of gitaar. Bij Nothin’ lijkt het aanvankelijk heel even alsof Plant het Led Zeppelingeluid uit de kast gaat halen, maar als snel blijkt dat niet het geval. De gitaaruithaal zorgt in ieder geval voor nog wat extra variatie.
Hoogtepunten op dit album zijn voor mij Polly Come Home, Please Read the Letter en Fortune teller.

Een onverwacht mooi album.

4.0*