​Still Not Black Enough is een album met hoge pieken en diepe dalen. Aanvankelijk lijkt het een heel erg sterk album te worden: het titelnummer en Black Forever zijn echt heel erg goed (de eerste 10 seconden van Black Forever klinken in mijn oren overigens als een kopie van Still Not Black Enough). Ook de Jefferson Airplane cover kan er wat mij betreft mee door. Dan volgen twee nummers die weliswaar niet het niveau halen van de nummers met Black in de titel, maar waarvoor WASP zich ook weer niet hoeft te schamen. Bij Keep Holding on gaat het echt mis: een nare ballad die nergens naartoe gaat. Breathe is niet veel beter, en tussen de twee ballads in staat een nummer waarvan ik de eerste seconden dacht dat WASP een tweede cover op dit album had gezet: namelijk die van Revolution van The Beatles. Rock and Roll To Death blijkt echter geen cover, maar een rocknummer dat maar matig bij de rest van het album past. Pas de laatste twee nummers kunnen er weer mee door.

​Een paar nummers meer à la Still Not Black Enough hadden dit album makkelijk 4 sterren opgeleverd. Een paar nummers meer als Keep Holding On hadden daarentegen maximaal 1 ster opgeleverd. Nu blijf ik zitten met een uitermate wisselvallig album, dat na een goed begin door het ijs zakt. Jammer.

Dit album was voor mij een soort toevalstreffer: toen ik opmerkte dat ik verrassend weinig metalalbums uit 1985 had, was ik wel benieuwd welke albums ik ‘miste’ uit dat jaar. In de MuMe-metalalbumjaarlijst stond dit album bovenaan. Sinds ik Fighting for the Earth voor het eerst hoorde, heb ik het altijd een uitermate vermakelijk album gevonden.
Het vermakelijke zit voor mij in de geweldig pompeuze popmetal, totaal over the top, inclusief de zwart-witte teksten over goed en kwaad. Zo’n beetje alle nummers geven een grootste indruk, en zijn met hun midtempo en makkelijke refreinen zonder problemen meezingbaar (de hoge uithalen, dit zijn tenslotte de jaren ’80, even niet meerekenend). Alleen met PTM 1 vliegt Warrior gierend uit de bocht, maar zo’n tenenkrommende intro past dan ook wel weer bij de rest van het album.
In al z’n grootsheid vind ik het lastig dit album helemaal serieus te nemen, maar onderhoudend is het zonder twijfel.

3.5*

Dr.Pats reactie hierboven had die van mij kunnen zijn, de eerste keer dat ik dit album luisterde. Nu ik het album wat vaker geluisterd heb, beginnen een aantal zwakke punten op te vallen. De grunt mist kracht en ontspoort op een paar plekken (plus het laatste engelstalige stuk van Futile Words klinkt zoals alleen een Duitser Engels kan uitspreken). Daarnaast klinken veel nummers hetzelfde en zijn er teveel nummers waarin weinig variatie zit.
Onder de streep is dit een goed album, maar na de eerste keer luisteren had ik hier meer van verwacht.

4.0*

​Under the Influence is me uiteindelijk minder goed bevallen dan ik had verwacht na het beluisteren van de eerste drie nummers. Wildside biedt hier aanstekelijke hardrock met zang à la Axl Rose. Tragere nummers worden afgewisseld met snellere, sleazy nummers. Met name die laatste vind ik de moeite waard, en daar had ik graag wat meer van gezien. Nu weet het album me niet over de gehele speellengte te boeien. Tijdens Looks Like Love begint mijn aandacht te verslappen, waarna ik bij Hair of the Dog weer even opveer.

Ondanks een goed begin is het zijn de nummers niet sterk genoeg om mij 52 minuten te kunnen boeien.

Om maar met een positieve noot te beginnen: fijn dat er pioniers als Winter zijn, want de bands die door ze geinspirireerd zijn, hebben een aantal uitermate genietbare doomalbums gemaakt.
Dit Into Darkness bevalt me helaas maar matig. De afgelopen weken heb ik het regelmatig gehoord. Een paar keer had ik het gevoel dat het kwartje was gevallen. Als ik het album dan een dag later weer hoorde, kon ik er helaas weer net zo slecht doorheen komen als bij de meeste voorgaande luisterbeurten.
Mijn probleem met dit album is dat het, naar huidige maatstaven, nergens echt traag of bruut wordt. Voor een doomalbum is dat, of een flinke dosis melancholie, minstens nodig om mij te overtuigen. In combinatie met het gebrek aan echt memorabele of meeslepende gitaarlijnen, wordt Into Darkness een hele zit. Daarnaast ben ik niet bepaald onder de indruk van de grunt op deze plaat.
Ergens tussen de 25 en 35 minuten haak ik af, afhankelijk van mijn stemming. Voor een enkel nummer zou ik dit album best aan kunnen horen, maar drie kwartier is teveel.

Inmiddels heb ik dit album een flink aantal keren beluisterd: thuis 5 keer, op het werk een paar keer, en het begint me steeds beter te bevallen.
Zoals Edwynn hierboven al meldt: epische black metal. In tegenstelling tot de meeste Black Metal die ik ken, klinkt dit album wel goed qua productie. Uit wat ik daarnaast over de heren van Winterfylleth (wat overigens de Oud-Engelse naam van Oktober is) gezien en gelezen heb, blijkt dat ze uit Groot-Brittannië komen, en dat hun teksten geinspireerd zijn op de vroege geschiedenis van dat eiland. Daarnaast viel me op dat de clichématige corpsepaint bij Winterfylleth achterwege is gebleven, en dat de heren daarnaast allemaal keurig kortgeknipte haartjes hebben.
Qua lengte is dit album een hele zit, maar naarmate je de nummers beter leert kennen, is wordt dat steeds minder bezwaarlijk. In de vorm van Children of the Stones and When the Woods Were Young is een tweetal rustpuntjes ingebouwd, waarin niet alleen de normale metalinstrumenten te horen zijn, maar in het eerste nummer ook cello's. Deze nummers delen het album mooi op in 3 delen, en zo wordt het geheel goed behapbaar.

Mijn favoriete nummers zijn To Find Solace... en Defending The Realm, maar slechte nummers heb ik op dit album nog niet kunnen ontdekken.

Al met al mijn grootste ontdekking uit de derde ronde van het Metal Album van de Week topic. Tot dusverre. Verder denk ik dat dit album in mijn top-10 over 2010 terug gaat komen. En dat terwijl ik altijd dacht dat black metal niet echt iets voor mij was.

4.0*

Wat o wat is het wat de heren Abomination (gitaar), Atrociter (bas), Funeral (drums), Occultorture (gitaar) en Void (zang) ons doen toekomen?
De namen van de muzikanten zullen waarschijnlijk al doen vermoeden dat het hier niet om makkelijk in het gehoor liggende liedjes gaat. Dat vermoeden is juist. Sterker nog: wat mij betreft doet Witchrist met dit album een behoorlijk succesvolle poging om het bruutste album van 2012 te maken.
The Grand Tormenter is een mengsel van doom metal met een klein scheutje old school death metal. Het tempo ligt derhalve laag, met een enkele versnelling of een sneller nummer hier en daar. Daarbij heeft Void een hele lage, diepe grunt die soms zo lomp klinkt dat het bijna lijkt alsof een ondergronds levend monster wat gastvocalen heeft verzorgd.
Voor mij was de eerste luisterbeurt overdonderend. Nu ik het album zo'n 15 keer beluisterd heb, is het nog steeds imponerend. Niet voor tere zieltjes en dito oren.

4.0*

Mother Earth was twaalf jaar geleden mijn kennismaking met Within Temptation (ik zal niet de enige zijn geweest). Een tijdje nadat ik uitgeluisterd was op dat album, leende iemand me Enter.
Dat album beviel me destijds heel aardig. Als ik het nu vergelijk met albums als Velvet Darkness They Fear, Lake of Sorrow, of voor mijn part Mandylion, dan is het nog steeds een heel aardig album. Ook niet meer dan dat. Sharon den Adel’s stem klinkt hier goed, wellicht iets te nadrukkelijk, maar haar zang weet me niet tot het eind van de plaat te overtuigen. George Oosthoek’s grunt is degelijk, maar niet erg gevaarlijk, en er is te weinig interactie tussen beide zangers om het contrast tussen zang en grunt goed uit te laten komen. Muzikaal vind ik het album verder best goed in elkaar zitten. Dat kan niet voorkomen dat Enter een album is dat ik niet vaak draai.

3,5*

Kennelijk is dit album een Metal Album van de Week geweest, waar ik nooit de moeite heb genomen een stem uit te delen. Ik heb even in mijn aantekeningen (in Excel, dat dan wel, anders kan ik nooit wat terugvinden) teruggekeken en daar staat “3.0; Ene oor in, andere weer uit. Aardige muziek, doorsnee zang”.

Nu ik Still na een paar jaar weer terughoor, is die drie sterren die ik had willen uitdelen misschien wat aan de hoge kant. Hier en daar hoor ik wel wat leuke dingen, zoals het openingsnummer, wat Katatoniainvloeden in Sleepy Town, maar als geheel weet deze plaat mijn aandacht niet vast te houden. De zang is mij veel te braaf en te gelikt, zeker in combinatie met sommige van de rustiger nummers op dit album. Bovendien, en ik ben niet de eerste die hierover schrijft: die George Bushopnames in Liar on the Mount...het doet afbreuk aan het nummer, ik heb geen behoefte om ’s mans stem te horen en het afgelopen jaar heb ik minstens twee andere albums gehoord waar ook een fragment van Bush op voorkomt (en dan ligt Living with War van Neil Young klaar om beluisterd te worden...). Het is naar mijn mening een teveel gebruikt trucje onderhand.

Still bevat niet het soort muziek dat ik graag luister, of dat ik een heel album uit kan houden, niet in de minste plaats vanwege de zang. De muziek zit ongetwijfeld allemaal goed in elkaar, maar mij raakt het niet.

2.5*

Dit album kocht ik ongeveer 2 weken nadat ik kennis maakte met de muziek van Wolves in the Throne Room. Met Celestial Lineage, om precies te zijn. Dit is een van de weinige albums die ik afgelopen jaar gekocht heb zonder het eerst te luisteren.
Gewend aan de vele kleuren en sferen van Celestial Lineage was dit album aanvankelijk een kleine teleurstelling. Voor mijn gevoel was dit gewoon 50 minuten in hetzelfde tempo doorrammen zonder rustpuntje, tempowisseling of opbouw. Met enkel sommige stukken van Ex Cathedra als uitzondering hierop. Met name de drum stond me tegen.
Intussen, na flink wat keren luisteren, begin ik steeds wat meer te horen in dit album. Saai is het in ieder geval niet meer. Zo nu en dan word ik meegetrokken de muziek in, maar wat meer afwisseling zoals op de opvolger was niet verkeerd geweest.
Gaf ik Celestial Lineage zonder twijfel 4.5 sterren, bij Black Cascade heb ik lang getwijfeld tussen 3.5 en 4. Omdat ik toch redelijk vaak de gedachte krijg om dit album maar eens weer op te zetten, ga ik voor het laatste.
O ja, Wanderer above the Sea of Fog...een van de mooiste songtitels die ik ken. Ik krijg er meteen een beeld en een gevoel bij.

4.0*

Wolves in the Throne Room. De naam kende ik al langer, volgens mij hebben ze een keer op Wâldrock gestaan, maar toen heb ik ze niet gezien. Waarschijnlijk wegens het noemen van Black Metal in het programmaboekje, want een paar jaar terug vond ik dat genre echt helemaal niks.
Toen dit Celestial Lineage uitkwam, heeft het een tijdje op de 3 voor 12 Luisterpaal gestaan, en daar heb ik het een aantal keren beluisterd. Na het eerste nummer was ik eigenlijk al verkocht: mooi opgebouwd, sfeervol, maar toch heel intens. Tel daarbij op de vrouwelijke vocalen, die maken het helemaal af. Ik zal alle nummers hier niet langsgaan, dat heeft AOVV voor me al uitstekend gedaan.

Dat sfeervol maar toch intens geldt eigenlijk voor het hele album. De rustige intermezzo’s Subconscious Changes... en Rainbow Illness doen daar niks aan af. Hoewel ongetwijfeld sfeerverhogend bedoeld, werken ze op mij vooral als rustige wachtmuziekjes voor het volgende nummer. Even afkoelen van de intensiteit van het voorgaande nummer.
En hoewel de muziek snoeihard is, werkt het op mij toch ontspannend. Ogen dicht en wegdromen, liefst wat later op de avond, nou ja, in ieder geval als het donker is (wat hier ’s winters al om 4 uur is) met de koptelefoon op. Maar op de een of andere manier werkte deze muziek ook prima om bij te werken hoewel de intensiteit en schoonheid dan iets minder goed tot uitdrukking komt.
Begin december heb ik WitTR live gezien, in een uitverkocht zaaltje voor slechts 150 man. Ik had verwacht dat deze band wel meer mensen zou kunnen trekken, maar dat terzijde. Live werkte de muziek van dit album ook erg goed, hoewel de band maar met z’n drieën was. Ook live was het een kwestie van ogen dicht en wegzweven.

Dit Celestial Lineage is voor mij een van de beste albums van 2011. Ik heb ze op een 2e plek in mijn lijst gezet. Qua stem kom ik hier uit op 4.5*. Van de 7 nummers op dit album doen de korte ambient nummers me niet veel, en het afsluitende Prayer of Transformation is ook niet heel denderend (traag, een beetje saai), maar de rest van de muziek is sterk genoeg om op deze hoge score uit te komen.

4.5*

Van Woods of Ypres had ik nog nooit wat gehoord voordat David Gold overleed, en ik denk ook dat ik het bij dit Woods V houd.
Zoals hierboven al ergens vermeld, heb ik dit album leren kennen aan de hand van de door de platenmaatschappij vrijgegeven nummers na Gold’s dood. Die nummers stonden in een andere volgorde. Een volgorde die voor mij stukken beter werkt dan die waarop ze uiteindelijk op het album zijn beland. Deels gewenning, deels omdat in de ‘oorspronkelijke’ volgorde de beste 2 nummers vooraan stonden en ik Career Suicide qua tempo een stukken betere opener vind dan Lightning&Snow.

Mijn tracklisting is dus als volgt
1. Career Suicide (Is Not Real Suicide)
2. Travelling Alone
3. Alternate Ending
4. Lightning&Snow
5. Finality
6. Death Is Not An Exit
7. Adora Vivos
8. Silver
9. Modern Life Architecture
10. Kiss My Ashes (Goodbye)
(11. Keeper Of The Ledger)

Dit is dan ook nog steeds de volgorde waarin ik dit Woods V beluister.

Bij de eerste keren luisteren werd ik compleet weggeblazen door de 2 eerste nummers. Vooral het contrast in Career Suicide, tussen een vrolijk, uptempo deuntje en de sombere tekst werkte vervreemdend en tegelijkertijd aanstekelijk. In Travelling Alone sprak de tekst me aan.
De meeste andere nummers vond ik ook goed, en bovenal muzikaal erg toegankelijk. Dat was niet iets wat ik verwachtte van een band die doommetal zou maken. Daarnaast is de net iets te lange stilte na Death Is Not An Exit een mooie vondst om de naargeestige sfeer van het album wat te versterken.

Na een paar keer luisteren werd het me duidelijk dat het vooral de eerste nummers waren die dit album zo goed maakten voor mij. Mijn waardering voor de daaropvolgende nummers liftte als het ware een beetje mee op de indruk die die eerste 2 nummers maakten.
Wat daarin ongetwijfeld ook meespeelt, is dat ik Silver, Modern Life Architecture en Kiss My Ashes de zwakke broeders onder de nummers vind. De eerste 2 met name van het hoge gehalte Dagboek van een 16-jarige van de tekst, Kiss My Ashes vind ik te veel herhaling in de tekst hebben.
Op de cd release verscheen opeens Keeper of the Ledger. Vanwege het lange gegrunte gedeelte aan het begin in mijn ogen een beetje een vreemde eend in de bijt.

Na de eerste keer luisteren had ik dit album niet minder dan een 4.5* gegeven. Vaker luisteren heeft daar een halfje vanaf gesleten. Dealniettemin een van de betere releases dit jaar.

4.0*