Nog niet veel berichten bij dit Metal Album van de Week. Ik heb het intussen een handjevol keren beluisterd, en denk niet dat daar nog veel keren bij zullen gaan komen.
Muzikaal zit het goed in elkaar. Redelijk traditionele heavy metal met aardige nummers en een goede productie. De zang doet me bij sommige delen aan Bruce Dickinson denken.

De zang is in mijn ogen een van de zwakke punten van dit album. Het is voortdurend hoog, zonder veel afwisseling, en bovendien ligt het stemgeluid van David Taylor me niet bepaald.
Ander minpunt is dat ik de nummers teveel op elkaar vind lijken, ik kan ze nauwelijks uit elkaar houden. Er zijn weinig nummers die er voor mij uitspringen, deels ook omdat ik de zang nogal veel van hetzelfde vind. Daardoor duurt het album in mijn ogen te lang. Na Crusade heb ik het wel gehoord en zit ik eigenlijk vooral te wachten op de laatste tonen van het album.

Kortom, een aardig album, maar door 2 met elkaar in verband staande minpunten niet een blijver in mijn speellijst.

Toch nog net een 3.0* omdat het allemaal wel goed in elkaar zit.

Deze cd begint erg goed met het rustige The Trail of Libels. Pas bij het tweede nummer besef je pas echt dat je naar een metalalbum zit te luisteren. Muzikaal vind ik Blood een ok nummer, maar de vocodervocalen verpesten het enigszins. Op het derde nummer vind ik de totaal ontspoorde toetsen het meeste opvallen. Daarna een lang werkje dat langzaam aanzwelt en iets dreigend in zich heeft door de keyboardpartijen. Er gebeurt op het eerste gezicht heel weinig in dit nummer, maar toch verveelt het me geen moment.
Tot zover ben ik dus gematigd positief. Daarna lijkt het album voor mij in herhaling te vallen. Army Girl begint nergens en eindigt nergens. Verder veel monotone muziek, gekke toetsenpartijen (maar dat trucje heb ik na een tijdje wel gehoord), en nog een heel lang nummer (Kielce), dat me nogal overkomt als een soort van herhaling van Der Judenstein, en me daarbij ook nog eens minder kan boeien. En het afsluitende nummer klinkt weer verdacht als een herhaling van Kielce. Een lichtpuntje was dan nog Remember, maar al met al ben ik blij dat de cd na The Ballad Of Leo Frank afgelopen is.

Deze cd was leuk om een paar keer te horen, maar het is niet een plaat die ik vrijwillig op zou zetten. Wellicht een leuk experiment voor een multi-instrumentalist, een keer een metalplaatje maken, maar als je niet kan grunten, zorg dan dat je een zanger achter je microfoon krijgt die dat wel kan. En voor sommige nummers zou het ook niet verkeerd zijn om er iets van opbouw in proberen te krijgen.
Welbeschouwd vond ik de niet-metal intro het leukst. Toch 2.5* voor de moeite.

Na het ietwat teleurstellende En Concert: Houston-Lyon heb ik me aan dit album gewaagd. Dat is een stuk beter bevallen. Met name het eersts stuk van het album, tot en met Oxygene IV, vind ik erg goed geslaagd. Hoewel Revolutions daarna ook een goed nummer is, vind ik het tweede stuk van het album toch wat minder. Dat Hank Marvin (van The Shadows) op London Kid mee komt pingelen, hoeft van mij niet zonodig, temeer zijn gitaar nog het meest als een synthesizer klinkt. Ook de meeblèrende kindertjes in September vind ik wat teveel van het goede.
Het muzikale vuurwerk zit hem dus in het eerste gedeelte, in het tweede gedeelte is er hier en daar het vuurwerk te horen dat Jarre ter plekke afsteekt.

3.5*

Op Oxygene en Equinoxe na, is dit het enige studioalbum van Jean Michel Jarre dat ik ken. Het is duidelijk te horen dat dit album dik 15 jaar na die twee andere albums komt: de synths klinken moderner, de nadruk ligt meer op ritme zoals bijvoorbeeld in Parts 4 en 5, en ik vind het geluid van deze plaat harder en gevoellozer dan op Oxygene of Equinoxe.
Tegelijkertijd doen sommige stukken van dit album me moeiteloos terugdenken aan de jaren ’90. Dat is niet meteen positief bedoeld: ik sommige stukken van dit album (met name op Part 5) wekken een beeld op van synthesizermuziek die gemonteerd is onder televisiebeelden geschoten uit een vliegtuig om de tijd tussen twee programma’s mee op te vullen. Of op de licht pulserende muziek onder een bedrijfsvideo waarin een productieproces wordt uitgelegd.

Dat wil niet zeggen dat ik dit een zwak album vind. Integendeel. Het eerste tot en met het vierde deel vind ik erg goed, daarna wordt het echter iets minder, met Chronologie #5 en 7 als dieptepunten.

Jarre probeert hier modern te klinken, maar merkwaardig genoeg vind ik dit anno 2013 veel gedateerder klinken dan Oxygene of Equinoxe.

3.0*

Mijn vorige berichtje hier was een jaar terug, toen vond ik dit album iets minder dan The Ballad of John Henry. Dat vind ik nog steeds. (Sindsdien helaas ook geen tijd genomen om andere albums van Joe Bonamassa te beluisteren).
Dit album begint erg goed met Dislocated Boy en Stones in my Passway. Het titelnummer bevalt me iets minder. Teveel 'rockballad', om de teminologie van Ronald5150 te gebruiken. Daarna vind ik ook A Place in my Heart en Lonely Town Lonely Street niet helemaal overtuigen. Vanaf Heavenly Soul wordt de weg omhoog weer gevonden, en sluit het album af met nog drie uitstekende nummers.
Over 's mans gitaarwerk kan ik niet veel zeggen dat niet positief is, Bonamassa's zang daarentegen vind ik een beetje flets. Het is niet slecht, maar klinkt gewoon een beetje vlak. Een tamelijk groot contrast met de stem van Jimmy Barnes, wiens bijdrage Too Much Ain't Enough Love tot een van mijn favoriete nummers op dit album maakt.

Ondanks een paar mindere nummers is dit een album dat ik heel veel luister. Ik twijfelde tussen 3.5 en 4 sterren, maar voor een album dat ik zo vaak luister als dit Driving Towards the Daylight zou 3.5* toch te laag zijn. Vandaar:

4.0*

Eerder kon ik dit album nauwelijks doorkomen. Nog eerder vond ik Fear Is A Man's Best Friend een eng nummer, vooral door de gitaar. Intussen is dat nummer uitgegroeid tot een van mijn favorieten op dit album.
Fear is een goed rockalbum, dat hier en daar wat onconventioneel klinkt (vandaar het label avant-garde?). Hoogtepunten zijn het openingsnummer, Buffalo Ballet, Gun, en vooral Ship of Fools. Van dat laatste, uitstekende, nummer is met name het refrein briljant. Met Emily en The Man Who Couldn't Afford to Orgy staan er echter ook 2 nummers op Fear die ik liever over zou slaan. Het eerste vind ik een beetje zeurderig, het tweede komt nooit lekker op gang. Bovendien vind ik die pratende mevrouw er doorheen nogal vervelend, hoewel ik best kan horen dat haar rol essentieel is op dit nummer.

Zo goed en samenhangend als Paris 1919 is dit album helaas niet, maar hier staat toch een aantal erg sterke nummers op.

3.5*

Met zo'n mooi verhaal van Dazzler is het lastig om nog iets te schrijven dat wat toevoegt aan de commentaren bij dit album. Mij deed dit album ook denken aan een reis. Ook een treinreis door (West-)Europa, van de kou in Noorwegen naar de warmte van Andalusië.
Tegelijkertijd is dit album voor mij ook een reis door de tijd.
Aan de ene kant een reis terug naar een verleden tijd. Een tijd van lange reizen, van hoge heren en intellectuelen in luxe Pullmanwagons (als John Cale zoveel namen en locaties laat vallen, waarvan ik de meeste op moet zoeken, mag ik er vast ook wel eentje neerpennen hier) die het oude continent doorkruisen.
Aan de andere kant een tijd door de reis, van kind (A Child's Christmas in Wales) naar een leeftijd waarin je afhankelijk wordt van anderen, waarin het leven langzaam voortkabbelt en elke dag dezelfde kleurloos witte dag is (Antarctica Starts Here).

Dit is uiteraard mijn interpretatie van dit album en het gevoel dat ik erbij krijg. Wat John Cale precies bedoelt met zijn teksten is me nog niet duidelijk. De 9 nummers op dit album vormen voor mij een stijlvol, samenhangend geheel. Van de 4 albums die ik ken van John Cale (plus Wrong Way Up, met Brian Eno), is dit zonder meer de beste.

4.0*

Een album met twee gezichten. Aan de ene kant is er de redelijk ongecompliceerde rock à la Dirty-Ass Rock 'N' Roll en Rollaroll, waar ik John Cale's stem net niet bij vind passen. Ben het eens met Stijn: net te netjes. Aan de andere kant staan er op Slow Dazzle een aantal pareltjes. Ten eerste Mr. Wilson, een ode aan de Beach Boys waarop Cale zelf een beetje klinkt als de Beach Boys. Daarnaast is er een prachtige cover van Elvis' Heartbreak Hotel en ook het ingetogen I'm Not the Loving Kind bevalt me goed. Ski Patrol heeft een heerlijk refrein, de rest van het nummer komt echter niet zo goed uit de verf.
Het album sluit, niet geheel in stijl, af met The Jeweller, een stuk gesproken tekst dat niet erg goed bij de rest van het album past en dat los daarvan ook weinig interessant is als muziekstuk. Wat het op dit album doet, is mij dan ook een raadsel.

Een half geslaagd album van John Cale. Gelukkig was Helen of Troy weer beter.

3,5*

John Lennon/Plastic Ono Band luisterde ik wel eens als tienjarig ventje (misschien ook wel toen ik nog jonger was trouwens). Deels omdat ik de hoes zo intrigerend vond, of anders wel die galmende, valse klok waarmee het album begint. Voor de rest geloof ik niet dat ik zoveel aan dit album vond. Teveel geschreeuw, en misschien ook wel te rauw.

Gelukkig maar dat meningen kunnen veranderen. Ik ken niet geweldig veel solo-albums van de verschillende Beatlesleden, maar dit zou mijn favoriete zijn geweest als All Things Must Pass er niet was geweest. Wat ik van de volgende albums van John Lennon gehoord heb, leek verder ook weinig in de buurt van dit album te kunnen komen.
John Lennon/Plastic Ono Band vind ik meer dan alleen een album. Het is eerder een statement van John Lennon over hoe de wereld in elkaar zit, of althans hoe zaken er voor staan in Lennon’s wereld. Trauma’s en angsten, en tegelijkertijd een afrekening met de erfenis van de Beatlesjaren. Ook als puur muzikaal werk vind ik dit een uitstekend album. Het is rauw, maar ingetogen op de juiste momenten. Op andere momenten (I Found Out, Well Well Well) wordt er wat meer gerockt.

John Lennon/Plastic Ono Band is een erg persoonlijk album. Gelukkig heeft John Lennon zijn therapie in een erg sterk album weten te vertalen. Maar goed, dat hij een goede schrijver was, was in 1970 natuurlijk geen nieuws.

4.0*

Hoewel ik een voorkeur heb voor de wat hardere Savatagealbums (Sirens, Dungeons, Hall of the Mountain King), gaan sommige wat meer melodieuze en grootser opgezette platen als Gutter Ballet en Streets er ook goed in bij mij.
Hoewel dit album een beetje in dezelfde lijn ligt als die twee laatstgenoemde albums, weet Jon Oliva op dit album hetzelfde niveau helaas nergens te benaderen. ‘Tage Mahal is een mengsel van sterke nummers (het zware No Escape, Pain) met wat zwakke broeders. Guardian of Forever bijvoorbeeld heeft zo z’n momenten, maar is me toch wat te bombastisch. Het doet me wat denken aan de sfeer van Dead Winter Dead. Teveel orkestratie, teveel opgelegde emotie. The Nonsensible Ravings of the Lunatic Mind wordt op het einde verpest door gelach dat ongetwijfeld het product van ‘lunatic minds’ voor moet stellen. Het dieptepunt van dit album is voor mij People Say - Gimme me some hell. De tekst vind ik wat kinderachtig...Savatageteksten achter elkaar zetten. Jon Oliva mag uiteraard terugkijken, maar zo nadrukkelijk kopiëren uit eigen werk vind ik een zwaktebod.
Maniacal Renderings is een stap voorwaarts na dit album, dus als ik een Jon Oliva’s Pain album wil horen, luister ik die wel. Toch houd ik het het meest bij Savatagealbums, die over de hele linie toch wat sterker zijn.

3.0*

Hoewel de drums op dit album niet altijd even goed klinken, vind ik Maniacal Renderings over de gehele linie een verbetering ten opzichte van ‘Tage Mahal.

Het album opent sterk met Through the Eyes of the King, die laat horen dat Jon Oliva het zingen en krijsen in ieder geval niet verleerd is (evenals het schrijven van goede melodieuze metal). Het nummer combineert een stevig tempo met sterke vocalen. Daarna volgt met het titelnummer een van de hoogtepunten op dit album. Hier en daar zitten er in dit nummer wellicht net wat teveel keyboards, maar dat is een detail.
Ook de meeste hierop volgende nummers vind ik behoorlijk sterk. In The Evil Beside You valt me op dat er stukken inzitten die klinken zoals Savatage klonk in hun beste jaren, en ook The Answer grijpt nadrukkelijk terug op de Gutter Ballet- en Streetsperiode. Via het mooie Timeless Flight (hoewel ik het briljante dat anderen er hier in horen, niet meteen terughoor) sluit het album af met het mooie epos End Times.
Helaas komt er daarna nog Still I Pray for You Now, dat als saaie ballad voor mijn part weggelaten had mogen worden. Een van de dieptepunten van dit album, samen met Time to Die.

Het grootste nadeel van dit album zit hem niet in de kwaliteit van de nummers, maar eerder bij het gevoel dat Maniacal Renderings een klein beetje overbodig is. Ik vind het heel erg refereren naar (vooral) Gutter Ballet en Streets. Die beide albums vind ik beter dan deze. Ik heb het vermoeden dat Savatage/Jon Oliva’s Pain en ik met de jaren een beetje uit elkaar gegroeid zijn. Ik heb geen behoefte aan meer van hetzelfde. Daarbij ontkom ik toch ook niet aan het gevoel (het zal aan mij liggen) dat het met al die schoenendozen en tassen met tapes van Criss Oliva die voortdurend overal op lijken te duiken, een beetje begint te lijken op het exploiteren ipv beheren Criss’ werk.

Hoewel dit album goed in elkaar zit, wordt dit toch niet iets wat ik veel ga luisteren. Dat heb ik de afgelopen ook al niet gedaan.

3,5*

Dit album was mijn kennismaking met Judas Priest. Overigens heeft die kennismaking er niet in geresulteerd dat ik groot Priestfan ben geworden, hoewel ik me prima heb vermaakt met dit album.
Aangezien ik het meeste werk van Judas Priest uit de jaren ’80 slechts oppervlakkig ken, ga ik hier niet beweren dat dit een goed (of slecht) overzicht van hun albums is. Zelf had ik altijd het idee dat dit een verzamenling singles is, maar dat heb ik nooit gecheckt. Daarnaast vind ik het een beetje raar dat dit album de periode 1978-1990 dekt. Een beetje een arbitraire grens, aangezien Judas Priest voor 1978 al actief was, en in 1990 zijn ze ook niet gestopt.
Hoe dan ook, ik heb dit album opgedeeld in drie delen. Het eerste deel loopt tot United, en bestaat vooral uit redelijk rustig klinkende heavy metal. Met Better By You, The Green Manalishi en Breaking the Law bevat dit eerste deel een aantal van de beste nummers op dit schijfje, terwijl ik zowel Take on the World als United gillers vind. Van Hot Rockin’ tot Locked In komt er een rijtje nummers die steeds gladder en commerciëler gaan klinken (en de drums steeds galmender). Niet meteen het beste deel van dit album, hoewel ik The Hellion/Electric Eye wel heel erg goed vind. Vanaf Johnny B Goode sluit het album af met 5 knallende metalsongs die een stuk moderner klinken dan de muziek die Priest tien jaar eerder maakte. Met name Painkiller en A Touch of Evil zijn erg sterk.

Ik ben niet zo van de verzamelalbums, dit is samen met een best of van Rainbow een van de weinige die ik heb, maar dit vind ik wel een plezierig album om zo nu en dan te luisteren.

3.5*

Van het handjevol Judas Priestalbums dat ik ken, is deze samen met Painkiller de beste hoewel beide albums een heel ander geluid hebben. Is Painkiller een op en top heavy metalalbum, komt dit meer hardrockachtige over. Dat betekent overigens niet dat de band hier niet hard tekeer gaat, zoals Dissident Aggressor laat horen.
Sin After Sin begint er sterk met Sinner, en Diamonds and Rust zet die goede lijn voort. Ik wist aanvankelijk niet dat het een cover van Joan Baez was. Na het origineel beluisterd te hebben ben ik, behalve nieuwsgierig naar meer werk van Joan Baez, toch van mening dat de versie van Judas Priest de mindere van de twee is.
Starbreaker vind ik een wat minder nummer. Het is net wat te lang opgerekt. De rest van de nummers is misschien niet zo goed als de eerste twee nummers, maar het is allemaal wel op niveau. Last Rose of Summer en Here Come the Tears laten een hele andere kant van Judas Priest horen dan ik met mijn voorkeur voor Painkiller gewend ben. Beide nummers gaan niet de boeken in als mijn favorieten op Sin After Sin trouwens.

Al met al is dit wel een lekker plaatje, dat ik vaker zou moeten draaien dan ik nu doe.

4.0*