Na dit album gedurende bijna 2 weken bijna dagelijks te hebben beluisterd zal ik toch maar een poging doen mijn gedachten bij dit album samen te vatten. Ook omdat ik niet veel zin heb hier nog twee weken dagelijks naar te luisteren.

Mijn gedachten bij het beluisteren van dit album worden voornamelijk heen en weer geslingerd tussen twee emoties: verveling en teleurstelling.
Verveling is er vooral omdat Dead End Kings me als album nauwelijks weet te boeien. Hier en daar zijn er goede nummers, zoals The Parting, The Racing Heart, of First Prayer. Dat zijn wat mij betreft uitzonderingen. De twee albums die voor deze kwamen, waren goed omdat ze zo koel waren maar er tegelijkertijd veel spanning onder de oppervlakte zat. Die spanning is totaal verdwenen op Dead End Kings. Wellicht omdat de metalrandjes nog verder van de muziek is afgeslepen waardoor er mee, veiliger rock overblijft, wellicht omdat de emoties hier en daar hapklaar worden opgediend (‘hear my thin voice’ in Ambitions). De zang van Johan Renkse die ik op bijvoorbeeld Night is the New Day erg goed bij de muziek vond passen, klinkt op dit album hier en daar een beetje zeurderig.
Teleurstelling is er omdat sommige nummers, toevallig wel vaak de betere nummers op dit album, totaal inwisselbaar klinken met wat de band deed op de albums die voor Dead End Kings kwamen. De band probeert hier wel een paar nieuwe dingen, zoals de zang van Silje Wergeland en het wat zachtere geluid, maar ik kom niet los van het gevoel dat Katatonia gewoon hetzelfde trucje dat succesvol was op The Great Cold Distance en Night is the New Day nog een keer heeft proberen uit te voeren op dit album.

Gelukkig kan ik zo nu en dan ook nog wel wat nummers vinden die me goed bevallen, maar als geheel vind ik Dead End Kings een dikke tegenvaller. Met Night is the New Day in de platenkast denk ik niet dat ik veel behoefte zal hebben om Dead End Kings nog te luisteren.

2.5*

The Great Cold Distance was mijn kennismaking met Katatonia, maar dit album is mijn favoriet van deze band (waarvan ik overigens slechts drie albums ken).
Het duurde bij dit album een tijdje voordat ik het album kon waarderen. Op het eerste gezicht leken de nummers teveel op elkaar om me te kunnen blijven boeien. Night is the New Day is een album gebleken dat zich langzaam opent. Het mooie aan dit album vind ik de verstilde sfeer die over de nummers hangt, en waarin heel veel emotie zit. Toch is die emotie niet meteen merkbaar, het is subtiel verweven in de teksten, de voordracht en de gitaarlijnen. Het is een album waar je even voor moet gaan zitten om hem te doorgronden. Een groeiplaat, om dat cliché er maar bij te halen.
Toch twijfel ik een beetje tussen een 4 en een 4½. Het bezwaar dat ik in het begin had, en waarin ik hier op MuMe zo te zien niet alleen in sta, is eigenlijk nooit echt overgegaan. Zelfs na heel veel luisteren krijgen de nummers nog steeds nauwelijks een eigen gezicht. De zang is op veel nummers hetzelfde, en het soort riffs ook (de meeste nummers duren ook vier en een halve minuut, viel me op). Op Day and Then Shade wordt er een beetje versneld, en dat is dan meteen een nummer dat me opvalt. Het doet geen afbreuk aan de plaat, maar ik houd het gevoel dat er wellicht iets meer had ingezeten.
Daarom toch ‘slechts’ vier sterren. Een dikke vier, bijna 4.5.

4.0*

The Great Cold Distance was mijn kennismaking met Katatonia, nu een paar jaar geleden. Hoewel ik niet in herhaling wil vallen, moet ik net als bij Night is the New Day toch ook bij opmerken dat het even duurde voordat ik dit album begon te waarderen. Aanvankelijk leken de nummers toch teveel op elkaar. Dat laatste vind ik nog steeds, maar dankzij de ingehouden emotie die als een geest over deze plaat rondwaart, kan ik hier toch goed van genieten.
Aan de andere kant weet dit album me minder goed te overtuigen dan Night is the New Day. De nummers blijven minder hangen en als ik me niet focus op luisteren, dwalen mijn gedachten gemakkelijk af.

Toch is dit een goed gemaakte metal-/rockalbum. Vandaar vier sterren.

4.0*

Een bedrieglijk album. Ik heb het niet uitgeprobeerd, maar ik denk dat je Du&Jag Döden op een feestje zou kunnen draaien. Iedereen positief over de vrolijke muziek en die grappige Zweedse taal. Leuk plaatje, is ie makkelijk te vinden?
De volgende ochtend in bed. Nog een beetje balend dat dat ene leuke meisje met wie je graag naar buiten was gegaan om naar de sterren te kijken, uiteindelijk niet zoveel aandacht voor je bleek te hebben. In de huiskamer staan alle bierflesjes nog op de tafel. Koptelefoon op, Du&Jag Döden weer in de speler. Teksten in de hand. Zweedse teksten, Engelse vertaling ernaast.

Daar lig je dan. Alsof er een bom in je hoofd ontploft terwijl een hand je keel langzaam dichtknijpt. Zwart. Dromen van wegvliegen uit je bestaan, hand in hand met je lief van het balkon springen. Van dat leuke plaatje van gister is niks meer over. Je hebt een mooie, kleurige verpakking gekocht, maar de inhoud blijkt donkerder dan eigenlijk goed voor je is. En toch blijf je luisteren.

Als ik een album van Kent mee zou moeten nemen naar een onbewoond eiland, dan is het zonder meer Du & Jag Döden. Ook al weet ik niet of ik daar vrolijker van zou worden.

De hoogtepunten zijn voor mij 400 Slag, Du är Anga, Palace&Main en Mannen i den Vita Hätten. Minpunten zijn er niet eigenlijk, hoewel het bij mij even duurde voor ik Den Döda Vinkeln en Järnspöken kon waarderen.

Kent’s meesterwerk: 4.5*

Dit album heb ik gekocht in Kopenhagen toen ik daar was op sollicitatiegesprek. Bij de platenzaak hier in de stad hadden ze hem niet namelijk. Meteen na het eerste gesprek de stad ingegaan en deze cd opgehaald. Snel naar mijn logeeradres, en daar over de boxjes van de laptop En Plats I Solen voor het eerst beluisterd. Niet de ideale luisteromstandigheden, maar je moet wat.
Gelukkig dit album sindsdien vaak genoeg via een goed geluidssysteem kunnen beluisteren. Toch verschilt mijn eerste indruk eigenlijk niet heel veel van wat ik nu van En Plats I Solen vind.

Het album begint fantastisch met Glasäpplen. Een mooi rustig begin, met een subtiele beat op de achtergrond, waarna het nummer echt losbarst. Hoewel ik de helft van de tekst maar kan verstaan, en misschien van de helft daarvan ook begrijp wat Joakim nou eigenlijk bedoelt, weet dit nummer toch een melancholisch gevoel op te wekken. Subtiele vioolgeluidjes op de achtergrond. Een onverwacht, abrupt einde, bijna à la mijn favoriete middelbareschool-gothmetallers Type O Negative.
Als het album op deze manier doorgaat, is het een topper.
Ismael is bijna even goed. De strenge drum- en toetsenpartijen contrasteren mooi met het frivole geklap tussendoor. En een paar leuke effectjes tussendoor.
Skisser för Sommaren begint goed, maar vanaf de eerste keer 'lalalalala, snälla säg det igen', bekruipt me het gevoel bij de vuurkorf naar een gezellig liedje te luisteren dat iemand op zijn meegebrachte, oude gitaar speelt. Het volgende nummer is zeker Dust in the Wind? En ja, eigenlijk zijn we allemaal moe en willen we naar bed, maar het is nog zo warm in de tent en bovendien kan ik nu nog even naar dat leuke meisje aan de andere kant van de vuurkorf kijken.
Hoewel de tekst ongetwijfeld dieper gaat, heb ik bij Ärlighet Respekt Kärlek steeds het idee bij de EO-Jongerendag te zijn, waar alle Kinderen Gods met de armen omhoog 'eerlijkheid, respect, liefde' exclameren. Prijs de Heer! Volgende nummer graag! Jammer ook dat het nummer kop noch staart lijkt te hebben
Ook van Varje Gäng Du Möter Min Blick kan ik niet heel enthousiast worden. Het begin van het nummer suggereert nog dat er iets leuks gaat komen, maar het liedje blijft hangen in een tandeloos midtempo niemendalletje. Terwijl de scherpe hoekjes Kentalbums juist zo leuk maken.
Ensam Läng Väg Hem is een aardig, redelijk typisch Kentnummer. Op zich is er niets mis mee, maar omdat het na een stel mindere nummers komt, weet ook dit me niet echt te raken.
Met Team Building komt er (eindelijk) weer een liedje dat de moeite waard is. Spannende zanglijn, eindelijk iets dat niet als lichte zomermuziek klinkt.
Gamla Ullevi is een van de betere nummers van het album. Ik houd helemaal niet van dansen, maar dit nummer wekt toch dansneigingen in me op. Dan moet het wel goed zijn, toch?
Minimalen weet me ook te grijpen, en vind ik alleen al de moeite waard vanwege het stukje tekst waarin een eenzame Elvis naar zijn verloren integriteit zoekt, maar 'Den kommer aldrig igen', die komt nooit weer terug.
Tot slot is Passagerare de typische ingetogen sentimentele/melancholische afsluiter. Zoals bij bijna al dit soort afsluiters slaat Kent hier de spijker op de kop.

Bij de eerste beluistering vond ik En Plats I Solen een behoorlijke tegenvaller, zeker na Röd. Dat was mijn kennismaking met Kent, en daarvan was ik diep onder de indruk. Zo langzamerhand ben ik wel wat goede dingen op het album gaan horen, maar ik vind het nog steeds een van de zwakkere werkjes van Kent. Eén echt topnummer (Glasäpplen), en een paar goede nummers temidden van wat grijze muizen en 2 nummers waarvan min tenen kromtrekken vind ik een tamelijk magere score.
Al met al wellicht een leuke plaat voor een warme, onbezorgde zomer, maar nu de dagen korter worden vrees ik dat En Plats I Solen binnenkort mijn cd-kast ingaat. En ik vrees dat het er volgend jaar ook niet weer uitkomt. Ook niet als het weer mooi weer wordt. Doe mij toch maar een wat donkerder album.

3.5*

Net als bij Isola het geval was, is er van Hagnesta Hill een Zweedse en een Engelstalige versie. De Zweedse versie is de eerste die ik luisterde, en vanwege de taal is dat ook de versie die ik het liefst hoor.
Toen ik de Engelstalige versie kocht, die najaar in Kopenhagen, was dat nogal een gedoe omdat beide versies kennelijk bijna identiek zijn qua verpakking en in het magazijn van de platenzaak door elkaar lagen. Ik kreeg aanvankelijk de verkeerde versie mee en het duurde ook even voordat ik de winkelmeneer aan het verstand kreeg dat ik de andere versie wilde. Wist kennelijk niet dat er 2 versies waren. Maar dat terzijde.

Belangrijkere zaken: de muziek. Hagnesta Hill begint uitstekend. Kungen Är Död, Revolt III, Musik Non Stop en Kevlarsjäl zijn allemaal prima nummers, die in mijn oren tot de beste nummers van Kent behoren.
Mooie tekst ook in Kevlarsjäl:

Så länge hjärtat mitt slår
så minns jag dig när
Du stack ett hål i min kevlarsjäl
Och så blev du mitt sår
Och jag blöder ihjäl
Kom gör ett hål i min kevlarsjäl

(zo lang mijn hart slaat/zo lang herinner ik je als/je een gat in mijn kevlarziel steekt/En zo bleef je mijn wond/En ik bloed dood/Kom, maak een gat in mijn kevlarziel - dat is mijn eigen vertaling uit losse pols, kunnen wat fouten in zitten. Mijn Zweeds is niet zo denderend). In ieder geval een redelijk goed werkende tekst als je net afscheid genomen hebt van de leukste jongedame die je in jaren ontmoet hebt, om haar waarschijnlijk nauwelijks weer te zien.

Na de eerste 4 nummers wordt het wat minder met Hagnesta Hill. En Himmelsk Drog is nog een opvallend nummer, in positieve zin, maar voor de rest trekt het grootste deel van de cd aan me voorbij zonder dat er veel memorabels gebeurt. Pas bij Visslaren weet Kent mijn aandacht weer te trekken. Niet dat het ergens echt slecht wordt, maar het is vergeleken met de eerste 4 nummers allemaal een beetje tam en traag.

Na Isola een beetje een tegenvaller. Ik twijfel tussen 3.5 en 4.0*, maar aangezien het kerst is, ga ik niet moeilijk doen:

4.0*.

Hagnesta Hill luisterde ik, in tegenstelling tot Isola, voor het eerst in de zweedstalige uitgave. Het is niet mijn lievelingsplaat van Kent, verre van dat zelfs. Ik vind het wat te lang en niet alle nummers spreken me aan. Nu ik de Engelstalige versie zo een paar keer heb beluisterd, kan in concluderen dat ik het toch maar bij de Zweedse versie houd. Of de Zweedse teksten net zo zwak zijn als de Engelse weet ik niet, maar in het Zweeds klinkt het in ieder geval goed.
Op deze uitgave van Hagnesta Hill zijn eigenlijk geen nummers die opknappen van Engelstalige teksten, terwijl bijvoorbeeld Music Non Stop, Kevlarsjäl (“she put a hole through my kevlar soul”) en Whistle Song stukken zwakker overkomen. En ook in het Engels is de plaat te lang.

3.0*

Isola was het tweede album van Kent dat ik leerde kennen, na Röd. De versie van Isola die ik downloadde was de Engelstalige, en de eerste die ik kocht was de Engelstalige. Kortom, ik ben niet gewend aan de Zweedse Isola, en in mijn oren klinkt Isola in het Engels ook beter. Bij Hagnesta Hill is dat overigens net omgekeerd. Maar goed.

Was Verkligen al beter dan Kent, op Isola overtreft de band zichzelf weer. Voor mijn gevoel bestaat dit album uit 2 helften, hoewel dat voor de objectieve luisteraar vast anders ligt.
De eerste helft duurt tot ongeveer Bianca, en is in mijn oren het gitaargeorienteerde deel van Isola. Op dit deel staan een paar van de beste nummers van het album, zoals Unprofessional en Celcius. Nadat Joachim Berg in Bianca vraagt om gereward te worden met een vlucht met de Concorde, lijkt het tweede deel van het album inderdaad op een vlucht door gewichtloosheid. Veel dromeriger en rustiger dan de voorgaande nummers. Ingetogener, melancholischer. En altijd dat gevoel dat je door de lucht zweeft (niet gek met titels als Glider en 747 en de albumhoes), niets om je heen hebt en perfect gelukkig bent. Voor mijn gevoel hebben de nummer in dit tweede deel veel minder een eigen gezicht, maar als geheel is het ijzersterk.
Of iemand anders het album op dezelfde manier hoort, weet ik niet, maar dat maakt me ook niets uit eigenlijk.

Een van mijn favoriete Kentalbums.

4.5*.

Na de eerste paar luisterbeurten was ik bang dat deze nieuwe Kent, in het verlengde van En Plats i Solen, een iets te zorgeloos en glad album vol meezingers zou worden. Gelukkig was mijn eerste indruk de verkeerde.
Weliswaar liggen de meeste nummers erg makkelijk in het gehoor, maar gelukkig ontbreekt het donkere randje dat Kent interessant maakt niet (in Ruta 1 bijvoorbeeld). Daarbij heb ik dit album (nou ja, de mp3s ervan die ik had meegenomen) spreekwoordelijk grijs gedraaid tijdens mijn vakantie in Nieuw Zeeland. De vakantieherinneringen geven dit album uiteraard een extra, positief tintje.
Dat 999 een beetje op Coldplay lijkt, was me nog niet opgevallen, maar ik luister dan ook bijna nooit iets van Coldplay. Het is een prima opener, maar had dit nummer stiekem liever als afsluiter gehad. Petroleum is wat mij betreft een van de prijsnummers van dit album. Erg aanstekelijk.
Isis og Bast vind ik ook weer erg goed. Met name het stukje Säg aldrig ja när du menar nej/Säg aldrig ja (...) Jag sa alltid ja/Se vad det blev av mig is bij mij blijven hangen. Daarna weer lekker meebrullen met Jag ser dig. Zal het goed doen tijdens een concert denk ik. Een goed Kentnummer, maar geen uitschieter. Hetzelfde geldt voor Tänd På en Beredd På Allt.
Ruta 1 is wel weer een van de nummers die echt blijven hangen. Met mijn beperkte kennis van het Zweeds komt op me over als een verhaal over een mislukt/mislukkend huwelijk. Als ik helemaal verkeerd zit, dan hoor ik het graag.
Ik ben bang in herhaling te vallen, maar vooruit: de 2 nummers na Ruta 1 zijn ook weer aardig en vrolijk, maar geen uitschieters.
Het afsluitende nummer tenslotte had van mij niet op dit album gehoeven. In sfeer past het niet bij de 9 voorgaande nummers en eigenlijk werken die strijkers behoorlijk op mijn zenuwen.

Kortom, een geslaagd album. Geen schokkende vernieuwingen of essentiële toevoegingen aan Kent's oeuvre, maar toch bijna drie kwartier luisterplezier.
Beter dan ik had verwacht.

4.0*

Kent’s debuutalbum is niet een album dat ik heel vaak draai. Vergeleken met wat zou volgen, is dit een Golfje tussen Formule 1-wagens. Op zich niet verkeerd, zo’n VW’tje, maar tussen raceauto’s stelt het opeens niet zo gek veel meer voor.
Ten tijde van dit album was Kent een vijfmanschap: Joakim Berg (zang), Martin Sköld (bas), Markus Mustonen (drum) en 2 gitaristen: Sami Sirviö en Martin Roos.
De nummers op Kent kenmerken zich vooral door veel enthousiasme. Er wordt hard gerockt, maar helaas verdrinken de melodieën nog wel eens in het gitaargeweld. Bij sommige nummers heb ik het idee dat ze nog niet helemaal af zijn, of dat er meer uitgehaald had kunnen worden. Bovendien vind ik ze onderling hier en daar wat inwisselbaar, of vergelijkbaar met andere rockalbums uit midden jaren ‘90.
Maar goed, dit is ook de debuutplaat van een stel jonge honden. Een stel jonge honden dat heel snel zou leren en laten zien hoeveel ze in huis hadden.

Hoogtepunten van dit album zijn Blåjeans, När det blåser på Månen en Frank. Minste nummer voor mij is Pojken med hålet i Handen.

Een degelijk rockalbum, maar weinig speciaal.

3.5*.

Mijn eerste kennismaking met Kent. Net als bij andere belangrijke momenten in de geschiedenis: ik weet nog waar ik was. Niet dat dit een heel erg historisch moment is voor de mensheid, maar voor mij persoonlijk wel.
Goed, ik was dus op kantoor tijdens mijn afstudeerstage in Zweden. Had over Kent gelezen, nieuwsgierig geworden, album gedownload, en pfff...dat intro. Raar. Dat had ik niet verwacht, maar het maakte wel nieuwsgierig. Langzamerhand ging het kerkgezang over in Taxmannen. Moest vanwege de titel aan de Beatles denken, maar dit was echt andere koek. Veel bliepjes en een beat die onder het hele nummer door doordreunde, en dan die mooie overgang naar Krossa Allt.

Ik was verkocht.

In Sjukhus die referentie naar mensen die in prullenbakken naar lege statiegeldflessen zochten. In dit nummer zijn het dode surfers, maar ik zag levende mensen elke dag om me heen hetzelfde doen. Plus...de baslijn in dit nummer. Dat viel me later pas op, maar het deed me denken aan de golven die het strand oprollen waarna het water weer terugstroomt richting zee. Het zal aan mij liggen, maar het past wel precies bij de dode surfers.
Kent weet Ensamheten zo goed te laten klinken dat je er bijna naar gaat verlangen om eenzaam te zijn. Een mooi melodielijntje in Töntarna...en dan is het album alweer bijna afgelopen.
Bij de eerste kennismaking met Det Finns Inga Ord was ik hevig onder de indruk, maar later bleek dat Kent veel betere albumafsluiters heeft gemaakt. Mannen i den Vita Hatten, 747, Ensammast I Sverige...stukken beter dan dit.

Na deze kennismaking ben ik snel meer albums van Kent gaan luisteren. Veel bleken beter dan dit album, en de muziek bleek vaak anders dan ik had verwacht op basis van Röd. Dit album drijft vooral op een beat met electronica eroverheen. De toon is (ogenschijnlijk) wat optimistischer dan ik inmiddels van Kent gewend ben. Maar toch een prima album.

4.0*.

Bijna een half jaar na de release van Tigerdrottningen ben ik nog steeds bezig om echt onder de indruk van dit album te raken. Het lukt maar niet echt. Na Jeg Är Inte Räd För Mörkret is Tigerdrottningen toch wel een teleurstelling.

Het album begint echter goed met het langzaam opbouwende electronische geluid van Mirage. Ook Vär Är Vi Nu? mag er zijn, het nummer lijkt tekstueel een vervolg op Ruta Et van Jag Är Inte Räd. Na het eveneens prima Skogarna komt de single La Belle Epoque. Nu ik het nummer veel heb beluisterd, blijkt het teveel een opsomming om net zo overtuigend over te komen als bij de eerste luisterbeurten. Als maatschappijkritisch bedoeld is, dan mist het zijn kracht door teveel punten aan te stippen (waarvan mij, wellicht omdat ik geen Zweed ben, niet duidelijk is wat het probleem precies is).
Svart Snö is het eerste wat mindere nummer. Maar daarvan volgen er nog de nodige voor het album afgelopen is. Innan Himlen Faller Ner, Simmaren en Din Enda Vän vind ik alledrie zwakke nummers. Godhet wordt gelukkig nog enigszins gered door de bijdrage van Beatrice Eli. Het album wordt afgesloten door Den Andra Sidan, dat zo rond de twee minuten nog erg lekker op gang komt, maar toch ook niet het teleurstellende gevoel van de voorgaande nummers uit kan wissen.

Dat Kent wel degelijk goede electronische albums kan maken, bewees Röd in 2009, maar op Tigerdrottningen dooft ongeveer halverwege het vuur. Vier magere sterren voor nu. Daar kan later eventueel nog een halfje vanaf gaan.

4.0*

Nauwelijks een gitaar gehoord, maar ik vermaak me al een half jaar prima met dit album. Hoewel, vermaken. Het duurde even voordat ik van het hele album kon genieten. De eerste paar keer luisteren had ik het idee dat het na Berlin grotendeels uit was met de pret.
Maar nee, ook Tillbaka till Samtiden blijkt weer een uitstekend album. Het begint heel ingetogen, maar nog tijdens het openingsnummer wordt langzamerhand duidelijk dat dat slechts schijn was. Tot en met Vid Din Sida alleen maar uptempo nummers die ook nog eens allemaal redelijk vrolijk klinken. Hoewel, vrolijk...het is wel Kent natuurlijk, dus een somber randje is nooit heel ver weg.
Columbus is een van de mooiste nummers van Kent in mijn beleving. Alsof je zelf aangeschoten door de straten van Stockholm zweeft, om in het dromerige Sömnen de roes wordt uitgeslapen.
Dat trompetje in Våga vara rädd...meesterlijk. Enkel Generation Ex kan me iets minder boeien. Maar goed, als daarna een nummer als Ensammast i Sverige komt, is dat leed heel snel weer vergeten.

Op dit album heeft Kent de gitaren ingeruild voor een hoop electronica, maar het is nog steeds onmiskenbaar Kent. Tillabaka Till Samtiden kent niet zoveel uitschieters. Dat is echter ook niet nodig als je hele album van een hoog niveau is.

4.0*.

Inmiddels heb ik dit album (vermoedelijk, heb niet geteld) tientallen keren geluisterd, maar vind het nog steeds lastig er iets over te zeggen.
De band klinkt hier anders dan op hun voorgaande werk. Veel minder gitaar, subtielere nummers en over elk nummer lijkt heel lang nagedacht te zijn. Een flink deel van de muziek blijkt bovendien stiekem soort van dansbaar. Met name door het drumwerk, dat creatiever lijkt dan ooit tevoren en dominanter uit de mix naar voren komt.
Bovendien zijn er opeens vrouwen die meezingen. In Duett pakt dat naar mijn mening niet goed uit (maar goed, wat is een duet gezongen door 1 persoon?), maar FF is een van de beste nummers van Vapen&Ammunition. Dat gezegd hebbende: eigenlijk staan er heel veel beste nummers op dit album. Sundance Kid, Pärlor, Kärleken Väntar, Socker, FF en het meesterlijke Elite. Alleen Sverige vind ik niet goed. Teveel gezellig, teveel kampvuur.

Al met al een heel goed album, wat mij betreft na Du&Jag Döden en Isola hun beste.

4.5*.

Verkligen wordt hierboven een overgangsalbum van Kent genoemd, en daar kan ik me goed in vinden.
Martin Roos is vertrokken, zodat Kent ten tijde van dit album uit 4 man bestaat: zanger/gitarist Joakim Berg, gitarist Sami Sirviö, en de ritmesectie bestaat uit Martin Sköld (bas) en Markus Mustonen (drums).
Vergeleken met het titelloze debuutalbum zijn de nummers op dit album veel beter. Het enthousiasme druipt er nog steeds vanaf, maar ik hoor nu ook melodieën die blijven hangen. Die nogal hardnekkig blijven hangen. Daarnaast is het niet alleen nog maar vol gas rocken, maar er is ruimte voor wat ingetogener stukken, waarin melancholie de boventoon voert. Hier en daar voegen toetsenpartijen wat extra sfeer toe.

De beste nummers op dit album zijn voor mij Gravitation, 10 Minuter (För Mig Själv) en het afsluitende Vi Kan Väl Vänta Tills Imorgon. Zwakke nummers heb ik niet kunnen bekennen.

4.0*.

Heb dit album een tijdje terug redelijk vaak beluisterd, maar intussen is het van mijn mp3-speler verdwenen en ik betwijfel of het daar ooit weer op verschijnt.
De snellere nummers zijn de moeite waard, de trage nummers doen mij zo nu en dan een beetje denken aan Heaven&Hell's The devil you know, zonder echter het niveau van dat album te benaderen. Als er dan op 2/3e van het album ook nog een totaal zouteloos balladachtig nummer voorbij komt, is mijn laatste beetje aandacht wel weg.

Drie sterren voor de moeite.

Waar ik KvK 11 meer dan 20 jaar nadat ik de cd met Sinterklaas kreeg nog steeds goed kan waarderen (en meezingen) en, vooral in een melige bui, nog wel eens luister, heeft KvK 12 bovenal stof staan te verzamelen.
De nummers zijn hier niet zo sterk als op KvK 11 en het gezang van de kinderen klinkt hier lang zo goed niet als op 11. Uiteraard staan hier een paar prima nummers op. Alles is te koop, met Youp van't Hek vind ik nog steeds erg leuk. Wakker Met een Wijsje en Meneer Agent vind ik ook best aardig, net als Nare Dingen Allergie. Aan de andere kant doet Ramon's Verjaardag me wat teveel terugdenken aan het verzamelen van geld voor een pleegkind uit Roemenië of zo, waarvan je zo nu en dan een brief kreeg die heel zeker niet door hemzelf was geschreven. Of het nou marketing was of echte hulp...het idee was vast goed. Ook Buiten is het Erger, en 2001 kan ik echt niet waarderen.

Gelukkig was 13 weer beter

2.5*

In tegenstelling tot KvK 11 kan ik dit album niet helemaal meezingen, wellicht omdat ik (of mijn broertje?) deze cd kreeg toen ik ook wat interesse begon te krijgen in de cd’s van mijn vader en dus (relatief) niet zoveel naar KvK 13 heb geluisterd. Toch vind ik deze cd qua kwaliteit en aanstekelijkheid weinig onderdoen voor KvK 11, en met Als we jou niet hadden gehad staat hier mijn favoriete KvK-liedje op: Lariekoek en Apekool en De Vlooienmars vind ik ook hele fijne/grappige liedjes. De Zilvermijn vond ik destijds een deprimerend, donker nummer, en dat is na 20 jaar nog steeds zo eigenlijk.

Na dit album heb ik wellicht nog de tv-uitzending van KvK 14 gekeken, hoewel ik van dat album in ieder geval de titels niet meer herken. Nieuwe cd’s van KvK zijn niet meer met de Pakjesboot mijn kant opgekomen. Voor dit album 3.5*, deels uit jeugdsentiment.

3.5*

Het beeld van Kiss dat ik heb is vooral een van een band waarvan de creativiteit allang is opgedroogd, terwijl de marketingmachine al decennialang overuren draait. Ik heb geprobeerd hun livealbums uit de jaren ’70 te waarderen, maar ben eigenlijk steeds afgeknapt op het feit dat het allemaal zo braaf en gewoontjes klinkt. Creatures of the Night zou een van Kiss’ hardste albums moeten zijn, dus die maar geprobeerd. Dat was een paar jaar geleden.
Zo nu en dan draai ik het album nog wel eens. Tot I Love it Loud is dit eigenlijk een best lekkere plaat met als hoogtepunten Rock 'n' Roll Hell, Danger en uiteraard het titelnummer. Mede dankzij Eric Carr’s drumwerk/gehamer heeft de muziek een behoorlijk hard gevoel, terwijl de nummers niet zo lastig opgebouwd zijn, zodat ze zich tegelijkertijd ook goed lenen voor meezingen/neuriën.
Bij I Love it Loud aangekomen begin ik af te haken, vooral omdat ik dit zo’n zwak nummer vind. Daarna komt nog een (power)ballad in de vorm van I Still Love You, wat ik ook niet bepaald een pluspunt op dit album vind. Afsluiter War Machine is dan nog wel weer heel aardig.

Dit is een album dat me niet tegen is gevallen. Aan de andere kant is het ook niet zo briljant of hard als ik had gedacht, en het heeft me eigenlijk ook niet nieuwsgierig gemaakt naar andere albums van Kiss.

3.0*

Frysktalige black metal, ik hie einst nea tocht dat sokker musyk bestean soe. Oant in pear moannen lyn. Doe lies ik samar in resinsje fan dit album op yn fan myn favoriete musykwebstekken. Via in stream koe ik it album in pear kear belústerje. Wat ik hearde, befûl mei bêst. No bin ik net de grutste leafhawwer fan black metal, mar in potsje goede BM kin ik op syn tiid best úthâlde. It is black metal, dus de teksten binne hast net te ferstean, mar sa no en dan dúkt der wol ris in wurd frysk op.
Skym is ôfwisseljend, mei sawol snelle stikken en dielen wêr’t it tempo wat leger leit, en wêr’t it mear om de sfeer giet. Boppedat, yn tsjinstelling tot sommige oare black metalalbums dy’t ik kin, klinkt dit album ek noch ris goed. In lekker fol gelûd. Skym wurket it bêste op myn koptillefoan. Op de lûdsprekkers hjir yn de keamer hat it album it wat swierder. Mei namme yn de wat snellere dielen wurdt it gelúd hjir en dêr wat in brei (dat leit him seker ek oan myn apparatoer).

Einst wie ik net fan plan om Skym te keapjen. Safolle black metal lústerje ik ommers net. Mar doe’t ik it album, ta myn fernuvering, hjir by myn lokale hardrock- en metalspesjalist lizzen seach, koe ik it dochs mar moeilik lizze litte. Sadwaande ha Skym de lêste wiken faker heard as ik ferwachte hie.

In moai stik wurk fan de hearren fan Kjeld. Minder dan fjouwer stjerren kin ik it toch net jaan.

4.0*

Dit tweede van de twee Kornalbums die ik ken, bevalt me stukken beter dan Untouchables. De productie van dit album is veel ruwer (die knorrende bas!) waardoor er veel meer boosheid en aggressie door de speakers komt knallen.
Tot en met Everything I’ve Known vind ik dit een fijn album, daarna wordt het wat minder. Play Me heeft een wat ander geluid, dankzij Nas’ bijdrage, maar bevalt me toch niet heel goed. Y’All Want a Single komt tekstmatig nogal kinderachtig over, en na een aardig When Will This End komt er als verborgen nummer nog een barslechte versie van Metallica’s One voorbij. Het beste wordt hier niet bepaald voor het laatst bewaard.

3.5*

Kraaker is een Noorse black metalband. Dat Noorse is trouwens ook af te lezen aan de titels van de zeven nummers die er op dit album te vinden zijn. De band bestaat uit Gregorius Grim Knockelkatt op de bas en achter de microfoon, en Skrangelfant bespeelt de gitaar. Voor het drumwerk is er geloof ik gebruik gemaakt van een sessiedrummer.

Ik heb dit album zelf toegevoegd aan MuMe, volgens mij naar aanleiding van een positieve recensie op Zware Metalen. Sindsdien heeft er hier zo te zien niemand naar dit album omgekeken. Om het maar positief te houden: dan er zijn ook weinig mensen die hier veel gemist hebben. Kraaker poogt de wereld te verblijden met behoorlijk netjes klinkende black metal, keurig geproduceerd, en niet al te snel. Niks nieuws onder de zon naar mijn mening. Het album bevat bovendien weinig memorabel materiaal. Zelfs nadat ik dit album een stuk of 5 keer geluisterd heb in 2 dagen, kan ik nog steeds niet zeggen dat er hier stukken muziek te vinden zijn die blijven hangen.

Wellicht dat een liefhebber van black metal hier nog wat mee kan. Ik vind het vooral oerdegelijk maar nergens spannend.

3.0*

Nu ik recentelijk Kraftwerk 1 en 2 beluisterd heb, begint ik het geluid van Autobahn te snappen. De eerste Kraftwerk albums (Ralf & Florian moet ik nog beluisteren) is vooral gepriegel en geëxperimenteer in de studio, de latere albums zijn veel meer gefocused op (electronische) liedjes. Autobahn is wat mij betreft een overgangsalbum.

Dit album heeft me lang gefascineerd, niet in de laatste plaats door de fantastische hoes die het meest aan een jaren ‘50/’60 reclameplaat doet denken, inclusief VW kever die qua perspectief net niet goed getekend is. Hoewel ik hoes altijd spannend vond, heeft het jaren geduurd voor ik dit album ook voor het eerst luisterde.
Autobahn is een van de mooiste nummers van Kraftwerk, met als enige minpuntje dat ik het tegen het einde wat teveel vind worden. Het nummer voelt als een autorit over een grotendeels verlaten snelweg, waar zo nu en dan een tegenligger passeert. Fantastisch hoe allemaal geluiden die iedereen die wel eens over een snelweg heeft gereden, in dit nummer verwerkt zijn, met het aanzetten van radio als een van de hoogtepunten. In Trans Europe Express/Metal on Metal wist Kraftwerk eenzelfde soort gevoel, dat van treinreizen, ook in muziek om te zetten. Daarbij is ze dat nog beter gelukt dan hier op Autobahn.

De tweede helft van het album is wat minder. De twee Kometenmelodieën klinken vooral alsof de band in de studio aan het uitvinden is wat ze precies met synths kunnen doen, hoewel er in #2 nog wel een mooi ritme bij komt. Mitternacht was ongetwijfeld bedoeld als een spannend nummer (geesten en spoken tijdens een stille nacht) maar slaagt daar maar half in. Afsluiter Morgenspaziergang vind ik wel weer erg mooi. Het voelt als een vredige wandeling door het bos met tsjilpende vogels en al.

Dit is het eerste Kraftwerkalbum dat ik écht goed vind, hoewel dat vooral door het titelnummer en de afsluiter komt.

4.0*

Waar ik de debuutplaat van Kraftwerk na een paar keer luisteren goed kon waarderen, lukt het me bij Kraftwerk 2 maar niet om hier veel boeiends in te horen.
Een nummer als Kling Klang vind ik niet heel gestructureerd klinken. Vooral als lekker knoeien met apparatuur in de studio, en ondertussen een opnameband mee laten lopen. Het nummer heeft een paar stukjes die ik wel de moeite waard vind, en waarin ik ook wel wat opbouw hoor, maar na 17 minuten blijft ik toch wat teleurgesteld achter.
Nummers als Atem en Strom, maar ook Wellenlange en Harmonika komen op mij vooral over als ruwe, maar te lange, uitwerkingen van op zich goede ideeën. In Spule 4 gebeurt eigenlijk niks, maar het nummer deed me een beetje denken aan Black Sabbath’s FX (van Vol 4). Op dat nummer strijkt Tony Iommi met een stuk metaal over zijn gitaarsnaren, waarna er veel effecten over de resulterende geluiden zijn gelegde.

Als geheel vind ik Kraftwerk 2 veel gefragmenteerder en (daardoor) minder spannend klinken dan Kraftwerk’s debuutalbum. Ik kan me wel voorstellen dat de band hier later niet zoveel aandacht meer op heeft willen vestigen.

2.0*

Net als Autobahn is dit een overgangsalbum van nerdy gepriegel naar een meer gestructureerd geluid, hoewel de focus hier meer op experimenten met geluiden en sferen ligt. Het is niet alleen maar electronica op dit album. Hier en daar meen ik bijvoorbeeld het geluid van Florian Schneider’s dwarsfluit te horen.
Echt sterke nummers levert Kraftwerk hier niet af, uitgezonderd (met name) Kristallo en Elektrisches Roulette. De rest van de nummers klinken aardig. Er zitten leuke ideeën in, maar ook stukken die weinig memorabel zijn. Afsluiter Ananas Symphonie is het enige nummer op dit album dat me echt niet bevalt: te lang voor de inhoud.

3.0*

De Muziek Trip is voor mij vooral een muzikaal uitstapje, aangezien ik vooral metal luister. Maar goed, mezelf slechts tot dat genre beperken zou me een aantal erg goede platen hebben onthouden. Dit album is daar een van.
DMT ben ik gaan luisteren toen het op de Luisterpaal stond en al snel bleek het een interessant album, dat weliswaar alle kanten uitschiet, maar nergens gaat vervelen. Met alle kanten uitschieten bedoel ik dat het album een mengsel is van lange en korte nummers (waarvan sommige intermezzo’s goed zijn, terwijl anderen een beetje een ‘ja, en?’-gevoel oproepen), maar ook van persoonlijke, meer serieuze teksten en lichtere teksten en woordspelletjes. Met zoveel kleuren en smaken kan je heel slecht voedsel maken, maar die fout maken Kubus en Rico gelukkig niet. DMT is daarmee meer een zakje M&M’s geworden: veel kleuren, en als je het zakje leeggegeten hebt, wil je het liefst nog een.

Theezetten was nog nooit zo griezelig...

3.5*

Kvlt of Hiob brengt ons, hoe kan het ook anders, Black Metal. Enkele uitzonderingen daargelaten ligt het tempo niet heel hoog. De muziek is behoorlijk afwisselend en wordt regelmatig onderbroken/afgewisseld met samples en andere geluiden. Nadeel(tje) hiervan is wel dat de nummers soms heel abrupt op lijken te houden.
Dat was het positieve deel. Dan het negatieve deel: de zang. Die is regelmatig gedubbeld, wat een spookachtig resultaat geeft en voor heel wat extra sfeer had kunnen zorgen. Had kunnen inderdaad, want helaas is deze zanger een van de slechtste die ik in lange tijd gehoord heb. Hij grunt noch krijst, maar brengt eerder het geluid voort van iemand die de hele dag in een spookhuis op de kermis vanachter een muurtje 'boe!boe!boe!' heeft staan roepen naar passerende klanten in hun wagentje en vervolgens half schor en half in zijn rol van de kermis de studio is ingedoken.
Kortom, het zal heel eng zijn bedoeld, maar het klinkt kolderiek. Nog voor het eind van het eerste nummer heb ik het wel gehad.

Een ruime voldoende voor de muziek, en 1,5* aftrek voor de zang. Blijft over

2,0*.