Voor de verandering eens een wat minder positief bericht tussen alle lof op de rest van deze albumpagina. Hoewel ik The Blackening veel gedraaid heb (dat was een paar jaar geleden), heeft de rest van het oeuvre van Machine Head mij nooit echt helemaal weten te overtuigen.
De woede van Flynn en co, toch ruim voorradig op Burn My Eyes, weet me nooit echt te raken of te overtuigen. Als geheel is de speelduur van bijna een uur dan ook te lang om me de gehele rit te kunnen boeien.
Ik vind dit album pas écht goed worden als de snelheid omhoog gaat, zoals op het einde van None But My Own en A Nation on Fire. Ook bij een nummer als Blood for Blood staat er een plusje in mijn aantekeningen.

Wellicht had ik erbij moeten zijn in 1994 of zo, maar zo 20 jaar na dato loop ik hier niet heel warm voor.

3.0*

Zo lijkt het er toch op dat de hypothese van Edwynn, namelijk dat Phil Demmel de reden is waardoor ik The Blackening (heel) erg goed vind terwijl ik Machine Head’s eerste twee albums weinig interessant vind, juist is: Through the Ashes of Empires is het eerste MH album waarop Demmel meespeelt. En jawel, dit album vind ik meteen stukken beter dan Burn My Eyes of The More Things Change.

Machine Head slaagt er hier in om niet alleen agressief te klinken, maar om het ook nog eens gemeend over te laten komen. Daarnaast weten de nummers op dit album zonder problemen mijn aandacht vast te houden en niet te klinken als een onverteerbare brei van herrie.

Zo goed als The Blackening is dit album niet, maar Through the Ashes of Empires heeft mij toch overtuigd.

3.5*

Leuke verzamelaar, waarvan vooral het eerste deel me echt aanspreekt. Later verlegt Madness de koers van vrolijk klinkende skadeuntjes naar meer 'serieuze' pop. Hoewel dat in de vorm van Our House, The Sun and The Rain of Uncle Sam hier en daar best in goede nummers resulteert, ben ik blij dat er niet meer van dit soort nummers op staan. Wings of a Dove en Sweetest Girl vind ik de zwakke nummers op deze greatest hits/best of.

Vier sterren voor de eerste ~10 nummers, drie voor de rest van de cd.

3.5*

Toch maar even opgezocht of ik eerder al Nederlandse thrash had beluisterd. Ik kon het zo snel niet bedenken, maar Pestilence (Malleus Maleficarum) en Disabuse (Sorrow and Perdition) bleken Mandator voor te zijn geweest.
Sinds buizen dit album introduceerde als Metal Album van de Week heb ik Perfect Progeny een keer of zeven beluisterd. Nog steeds weet ik niet helemaal wat ik ermee moet.
Aan de ene kant bevallen veel nummers me goed: doordachte nummers met sterke riffs, hier en daar een paar mooie solo’s en voldoende variatie. Bovendien klinkt het album behoorlijk goed, in ogenschouw nemend dat het uit de jaren ’80 komt. Dit zou een album moeten zijn dat ik regelmatig wil horen.
Aan de andere kant: ondanks al die sterke punten lukt het me niet om écht enthousiast te worden van Perfect Progeny. Was dit geen Metal Album van de Week geweest, had ik het na een paar luisterbeurten al terzijde geschoven. Waarom weet ik niet, maar het album raakt me nergens. Wellicht is het de optelsom van een aantal zwakke punten: de zanger wiens stemgeluid me niet helemaal ligt (kennelijk de gitarist die besloot ook te zingen), nummers die soms net te lang zijn, een paar intermezzo’s die afbreuk doen aan de nummers (in Coitus Interruptus en A.I.D.S.).

Qua waardering beland ik ergens tussen drie en drie en een halve ster. Ik geef Mandator voor nu de voorkeur van de twijfel, maar wellicht gaat die halve ster er later nog eens vanaf.

De eerste paar keren dat ik dit album beluisterde, waren overweldigend. Een half uur genadeloos gebeuk zonder veel tijd om adem te halen. Eenmaal gewend aan deze doordenderende (oorlogs-)machine is Panzer Division Marduk me toch wat minder gaan bevallen. Ja, het is hard en intensief, maar dat is het ook. Veel meer is hier niet te beleven.

Kortom: leuk, maar niet iets waar ik even voor ga zitten.

3.5*

Mastodon is volgens mij een van de bekendste van de metalbands die de laatste 10 jaar zijn komen bovendrijven. Blood Mountain heb ik een tijdje in huis gehad, maar heb dat album vrij snel weer weggeven. Vond er weinig aan. Een paar weken geleden ben ik desondanks begonnen aan Remission.

Ook met Remission kan ik niet zoveel. Voor mij kunnen albums (inclusief metalalbums) op verschillende manieren goed zijn: doordat ze vol staan met sterke nummers, liefst met kop en staart, die door hun melodie of riffs in mijn hoofd blijven hangen; doordat ze een gevoel uitademen waarin ik me goed kan verplaatsen; of doordat ze zo extreem zijn dat het een avontuur is om het album te beluisteren.
Remission is voor mij geen van dat alles: ik kan geen structuren ontwaren die me bevallen en er zijn geen riffs die blijven hangen. Het vooral door de zang opgewekte holbewonergevoel spreekt me niet aan. Niet in de minste plaats omdat ik die zang absoluut niet sterk vind. Na een tijdje gaat het me tegenstaan zelfs. Tot slot heb ik binnen de metal veel extremere dingen gehoord (die me wèl aanspraken).

Het drumwerk vind ik hier aanvankelijk nog wel de moeite waard. Ook dat wordt me op een gegeven moment bijna te veel: te druk, elk gaatje dichtgetimmerd.

Conclusie, na het horen van Remission en Blood Mountain: het soort metal dat Mastodon maakt, bevalt mij gewoon niet. Waar ik zo nu en dan best nog kan genieten van de albums van Baroness en Kylesa die ik heb, verpest de zang het hier.
Ik was van plan Leviathan nog te luisteren, maar ik geloof dat ik me daar maar niet meer aan ga wagen.

2.5*

Over De Mysteriis Dom Sathanas en Mayhem had ik veel gehoord en gelezen voordat ik ook nog maar een noot van de muziek had gehoord. Voor een blackmetalklassieker had ik veel van dit album verwacht. Die hoge verwachtingen heeft dit album nooit ingelost, maar echt tegenvallen doet het niet. De Mysteriis is over de gehele linie gewoon een aardig album.

Nummers als Funeral Fog, Freezing Moon en het titelnummer vind ik sterk: goede riffs en aparte zang die voor een donkere en intense sfeer zorgen. Met name Funeral Fog begint met een sterk gitaarwerk en zuigt je meteen het album binnen. Andere nummers, zoals Cursed in Eternity en Life Eternal bevallen minder. In deze nummers valt op dat de muziek ook voor een groot deel op (eindeloze) herhaling rust.
Hoewel de muziek wellicht anders bedoeld is, vind ik het nauwelijks echt dreigend worden. Misschien omdat we 20 jaar verder zijn sinds dit album uitkwam, en de tijd van in brand gestoken kerken en vermoorde bandleden heb ik zelf ook niet actief meegemaakt. Daarbij helpen de vocalen van Attila Csihar ook niet echt: toen ik De Mysteriis voor het eerst in maanden weer opzette, werkte de zang aanvankelijk meest op mijn (glim)lachspieren. Pas bij de volgende luisterbeurt zat ik weer meer in dit album. Maar goed, ik vind de zang eerder kermisspookhuisgriezelig dan beheksthuisgriezelig. Draculazang, zoals iemand anders hier opmerkte.

Een redelijk interessant album, maar niet een die ik heel vaak hoef te draaien.

3.5*

Grand Declaration of War was mijn kennismaking met Mayhem. Aanvankelijk vond ik het vooral een vreemd album. Lastig om doorheen te komen. Niet in de laatste plaats vanwege de lange stiltes (of hoge piepen) die op twee plaatsen in het album zitten. In 2012 heb ik de cd dan toch gekocht, aangezien hij voor een zacht prijsje ergens tweedehands te koop was. Ik vind het nog steeds een vreemd album, of eigenlijk, een vervreemdend album.

De sfeer is kil en desolaat. De gedachte aan een soort eerstewereldoorloglandschap laat nooit lang op zich wachten: een compleet kapotgeschoten wereld. De aarde is veranderd in een vlakte van zuigende modder, met hier en daar een afgeknapte boomstam. In die wereld ploeteren Gollemachtige mensen rond, op weg naar een nieuwe, onderdrukkende wereldorde.
Muzikaal is Mayhem hier mijlenlang verwijderd van de black metal van De Mysteriis Dom Sathanas. De sfeer hier is echter vele malen intenser en bedreigender dan op De Mysteriis. Grand Declaration of War gaat meer richting de industrial, met een scheut hoorspel (van het moeilijk te doorgronden soort). Zonder teksten erbij is het verhaal me nog niet duidelijk geworden in ieder geval. Er is ruimte voor electronische geluiden naast koude gitaarriffs. Hier en daar zijn er nog wat blastbeasts, screams of gitaarpartijen die nog aan black metal doen denken.

Zo’n 15 jaar na de releasedatum komt dit album nog nergens gedateerd over, wellicht omdat het zo vervreemdend is dat het niet makkelijk in een hokje te stoppen is. Ondanks enkele zwakke punten, zoals de zang die me soms niet helemaal goed ligt, verdient Grand Declaration of War wat mij betreft meer aandacht dan het hier op MuMe heeft gekregen (32 stemmen, geen berichten de afgelopen 2.5 jaar...).

4.0*

Dit album kreeg ik eens in handen gedrukt (op een usb-stick) omdat het misschien wel interessant zou zijn voor mij.
Nou nee.
Eigenlijk vind ik alleen het openingsnummer en Paradise By The Dashboard Light de moeite waard. En in het geval van de laatstgenoemde is dat bovenal vanwege het jeugdsentiment (playbackshow op school, midden jaren ’90). De eerste drie minuten van All Revved Up doet me een beetje denken aan Bruce Springsteen (op een slechte dag), maar pas bij de tempoversnelling aan het einde wordt dat nummer nog enigszins de moeite waard.
Over Heaven Can Wait, 2/3 Ain’t Bad en For Crying Out Loud wil ik het liever niet eens hebben. Vervelende ballads met strijkertjes en al.

Conclusie: nee, dit is niks voor mij. Dit album komt met teveel bombast, teveel grote gebaren en dito clichés. Alles lijkt in het teken te staan van zoveel mogelijk albums verkopen met instantemoties.

2.0*

Dit album stond al een hele tijd op mijn ’nog luisteren’-lijstje. Geen idee hoe het daar ooit op is gekomen. Misschien moet ik in de richting Sir Spamalot zoeken, misschien heb ik in een verleden eens gezocht naar metal EPs uit de jaren ’80 (een mens doet soms vreemde dingen...).

De afgelopen twee weken heb ik eindelijk de tijd genomen om Medieval Steel te beluisteren. Na een cheesy introotje (“Beyond the sands of time/Within the realm of the mind/There is a land where life and death/Are ruled by steel/Out of this land five conquering heroes/Arose to make their stand” etcetera) begint het titelnummer. Een nummer met donderende drums, die samen met de riffs een tamelijk groots en episch gevoel over (proberen te) brengen. Een beetje alsof er vooral gemarcheerd wordt in het land waar leven en dood bepaald worden door staal. De zanger zingt tamelijk hoog, zoals destijds gebruikelijk, met spaarzaam ingezette nog hogere stukken. Zo gaat het nog twee nummers door, waarna deze EP wordt afgesloten met een ballade, Echoes, waarin de tekst niet meer over de ruimte en oorlog gaat, maar over meer banale zaken als liefdesverdriet.

Bovenstaande beschrijving komt wellicht wat cynisch over, maar eigenlijk vond ik Medieval Steel best een charmant EP’tje. De nummers zijn goed, het geluid is prima. Tekstueel en muzikaal is het misschien net wat te bombastisch in opzet, maar dat waren wel meer metalbands in de jaren ’80. Toch is dat misschien het euvel dat maakt dat ik niet verwacht Medieval Steel nog heel veel te gaan beluisteren. Er is weinig op deze EP aan te merken, maar echt overtuigd ben ik niet.

Zonder daarvoor een goede reden te hebben, heb ik Dave Mustaine altijd wat een treurig type gevonden. Daardoor ook niet veel naar Megadeths muziek geluisterd. Wellicht zou Peace Sells daar verandering in kunnen brengen...

Het album begint met een van de sterkste nummers die het te bieden heeft: Wake Up Dead. Na een paar nummers wordt de neergaande lijn ingezet. Het titelnummer vind ik maar zo-zo. Ik heb het gevoel dat het nummer meer een superlang intro is, waarna er nooit echt wat gebeurt. Bij Good Mourning/etc. ben ik afgehaakt, om bij de versnelling in Bad Omen weer wakker te worden. Het eerste, langzaamste deel van dat album vind ik erg grijs en doet me niks. Daarna een cover die niet zo goed op de plaat past qua geluid, waarna Peace Sells afsluit met opnieuw een erg sterk nummer in de vorm van Last Words.

Het gitaarwerk is wat deze plaat de moeite waard maakt, met goede riffs en een aantal welgeplaatste overgangen. Helaas doet de productie niet veel recht aan het gitaarwerk: ik vind dat de instrumenten op deze plaat lastig te horen zijn, alsof alles naar de achtergrond is gemixt.
Of Peace Sells...But Who’s Buying beter was geweest met een andere zanger weet ik niet, maar de zang van Mustaine doet weinig om het album naar een hoger plan te tillen.

Alle plussen en minnen bij elkaar nemend, vind ik dit een degelijk album met een paar hoogtepunten. Toch verwacht ik niet dit album nog veel te gaan luisteren in de toekomst, en echt geinteresseerd in andere Megadethalbums heeft het me ook niet gemaakt (hoewel Rust in Peace voor binnenkort op het programma staat).

3.0*

Bijna zonder uitzondering luister ik albums als geheel, voor mij geen shufflefuncties in lange speellijsten. Rust in Peace leent zich daarom niet zo goed voor mijn muziekconsumptie: ik vind alle nummers die op dit album te vinden zijn, behoorlijk sterk (uitgezonderd Dawn Patrol) maar als geheel is de 40 minuten die dit album duurt veel te lang.
Zo’n beetje elk nummer op Rust in Peace heeft (minstens) een goede solo, een paar aardige riffs en een stel goed uitgedachte overgangen. Alles achter elkaar wordt de schrille zang me snel teveel en weten al die leuke riffjes me toch niet écht te boeien, misschien ook dankzij de wel erg nette productie. Die productie laat alle instrumenten overigens prima uitkomen. In positieve zin springen Holy Wars, Hanger 18 en Tornado of Souls er voor mij uit.

Voor de individuele kwaliteit van de nummers kom ik op drie en een halve ster uit, maar ik verwacht niet dit album meer dan incidenteel te gaan beluisteren.

3.5*

Heb deze plaat de afgelopen tijd een flink aantal keren beluisterd, maar ben er niet van overtuigd dat dit een blijvertje is in huize Wizard. Muzikaal kan het ermee door, maar de het stemgeluid van de vocalist doet me heel weinig. Niets, eigenlijk.
Een aantal nummers springt er voor mij uit: Kill the Enemy, Back Home, en bovenal The Hut of Baba Yaga. Ik kende dat in de klassieke uitvoering, maar deze versie vind ik ook erg interessant. (Wellicht dat ik moet zien of ik de hele Pictures at an Exhibition van Mekong Delta kan vinden.)
Daar staat dan weer tegenover dat ik het openingsnummer en Shiva's Return niet de moeite waard vind. En Black Sabbath vind ik tekstueel een flauw nummer. En nu ik toch bezig ben: die fade in Nightmare Patrol. Brrr.

Nee, meer dan 3* kan ik hier niet aan kwijt.

Pictures at an Exhibition is het bekendste werk van de Russische componist Modest Mussorgsky (1839-1881). Oorspronkelijk is het een compositie voor piano, maar zelf ken ik eigenlijk alleen de versie voor orkest. En deze versie van Mekong Delta uiteraard.

Als ik het goed heb begrepen, is Pictures een muzikale wandeling door een museum waarin verschillende schilderijen tentoongesteld zijn. Tussen de verschillende zalen moet steeds een stukje gewandeld worden, die zijn de verschillende 'promenades' die regelmatig terugkomen en allemaal geschreven zijn rondom hetzelfde thema.

Deze versie van Pictures is een bewerking voor metalbands. In plaats van door een orkest worden de belangrijkste melodielijnen hier gespeeld door (verrassing!) een gitaar. Mekong Delta blijft heel dicht bij het origineel, dus eigenlijk komt dit album neer op het naspelen van het origineel.
Het belangrijkste verschil tussen deze versie en de orkestversie die ik ken, is dat dit album de kracht van het orkest mist. Door alleen gitaar te gebruiken, is het veel lastiger de dynamiek van de orkestversie over te brengen. Als gevolg daarvan vind ik de versie van Mekong Delta ook een beetje iel overkomen.

Hoewel ik deze versie ook graag beluister, zo nu en dan, geef ik toch de voorkeur aan de orkestversie die ik al langer ken. Wellicht is dit album voor metalhead een mooie kennismaking met klassieke muziek (of andersom).

3.5*

Denemarken mag dan een land zijn dat niet veel bekende metalalbums heeft voortgebracht, maar met By Inheritance (Artillery) en dit Don’t Break the Oath komen er wel twee van mijn favoriete albums vandaan.

Bij het bespreken van albums van Mercyful Fate is het lastig om met iets anders dan de stem van King Diamond te beginnen. Die kenmerkende hoge, soms bijna piepende stem die soms bijna niet bij de muziek lijkt te passen, was voor mij aanvankelijk even wennen. Intussen beschouw ik de zang als een van de belangrijkste redenen om Don’t Break the Oath zo geweldig te vinden. King Diamond weet het gevoel op te roepen van een verzameling heksen die ’s nachts op een open plek in het bos dansen, van spoken die rond je huis zwe(r)ven als je wilt slapen, van demonen in je hoofd die je nare dingen toezingen. Een onbehagelijk gevoel, om het zwak uit te drukken, zonder dat het té zwaar op het gemoed gaat liggen: ondanks alle Satanische referenties blijft dit album voor mij bovenal uitstekend vermaak. Don’t Break the Oath is een occult toneelspel.

Don’t Break the Oath is veel meer dan een album van King Diamond met een begeleidingsbandje dat wat muziek op de achtergrond speelt. Het gitaarwerk van Hank Shermann en Michael Denner, en dan met name de ontelbare solo’s, speelt een minstens even belangrijke rol. Gelukkig maakt de productie van dit album het bijna onmogelijk geen aandacht te besteden aan de gitaristen.

Zwakke punten kent dit album niet (ok, zonder bonusnummer Death Kiss was ik ook tevreden geweest). Hoogtepunten des te meer: A Dangerous Meeting, met een paar kerkklokken die de sfeer nog verder verhogen, Night of the Unborn, dat de eerste 30 seconden fantastisch geopend wordt door Hank Shermann, Welcome Princess of Hell, en uiteraard de afsluiter Come to the Sabbath.

Minder dan vier en een halve ster kan ik niet uitdelen aan dit meesterwerk.

4.5*

Mijn eerste kennismaking met Mercyful Fate. Ik had al wel van de band gehoord, maar had ze jaren links laten liggen. Totdat een vriend me de albums als mp3 gaf en het als verplicht luistervoer omschreef. Tja, en dan kan je het natuurlijk niet laten liggen. Hij had de jaren ’80 bewust meegemaakt, ik niet. Kan me dus ook geen voorstelling maken over de impact van dit album destijds, maar de eerste keer dat ik het beluisterde, was even wennen.

Evil geeft meteen al een voorproefje van wat je de rest van het album kan verwachten: veel wisselende tempo’s, solo’s en andere gitaarmagie. Daarnaast uiteraard de afwisselende zang van King Diamond, waarbij de onnatuurlijk hoge stukken het meest opvallen. Ik kan me niet herinneren ooit een zanger gehoord te hebben die zo hoog zingt. Aanvankelijk was het ook de zang waaraan ik het meest moest wennen. Daarnaast liggen de teksten in dit nummer in de lijn van de rest van het album. ‘Duister’ en ‘satanisch’. Beide bewust tussen aanhalingstekens gezet. Want wellicht 30 jaar geleden angstaanjagend en duivels, doet het bij mij nu weinig meer dan een glimlach op mijn gezicht toveren. Dat zal toch niet de bedoeling zijn geweest.
Het hoge niveau van Evil wordt vastgehouden over een groot deel van het album. Het korte Black Funeral vind ik niet zo opvallend, en vanaf dat nummer gaat het bergafwaarts. Satan’s Fall heeft z’n goede stukken, maar is me net een beetje te lang en te gefragmenteerd. Afsluiter Melissa is langzamer dan de rest, en eindigt me wat te zeurderig. ‘Melissa, can you hear me’, etc. Dit nummer werkt voor mij niet als afsluiter, en sowieso vind ik het niet een goed nummer.

Dit laatste nummer bleef het best hangen toen ik het album de eerste keer luisterde. Daarom was de herinnering dit ik bij Melissa had, op z’n best matig, en heb ik mijn aandacht verplaatst naar Don’t Break the Oath. Kort geleden heb ik Melissa een tweede kans gegeven. Dat is goed uitgepakt. Intussen is dit album alweer een paar keer voorbij gekomen op mijn speler. Op het titelnummer na zijn alle nummers (minimaal) goed, maar vaak beter dan gewoon goed.
Door zijn zangstijl eist King Diamond de meeste aandacht op, maar de heren Shermann en Denner verdienen net zoveel lof. Zonder hun gitaarspel was dit album ongetwijfeld stukken minder spectaculair uitgevallen.

4.0*

Catch Thirtythree was het eerste album van Meshuggah dat ik luisterde, en het is ook het enige album van deze band dat me volledig overtuigt.

Wellicht is album niet eens een goede omschrijving van wat Catch Thirtythree is: het is eerder een nummer, dat weliswaar is opgeknipt maar dat zich volgens mij uitermate lastig in een andere volgorde laat afspelen. Catch Thirtythree is namelijk uitermate goed gecomponeerd: eerst wordt spanning opgebouwd, dan explodeert de plaat om in In Death-Is Death na te gloeien. In Shed begint het weer te broeien, waarna het album in Sum nog een keer, voor de laatste keer, uit elkaar knalt om slechts wat schokgolven achter te laten. Sommige riffs lopen door meerdere stukken heen of komen later weer terug, er zijn rustpunten op het juiste moment....zelfs de zang klinkt hier net zo krankzinnig als de muziek. Alle elementen die Meshuggah zo goed maken, vallen hier op de juiste plaats.

Tijdens het luisteren viel, behalve de geweldsuitbarsting in Sum en de riff die zich door de eerste drie nummers slingert, de intro van The Paradoxical Spiral me op: daar wordt een riff zo lang herhaald dat ik me er bijna ongemakkelijk bij voelde. Een opvallende manier om de luisteraar even uit te dagen.

Nadeel van dit album is dat eigenlijk alle andere album van Meshuggah me tegen zijn gevallen. Ik ga nu voor vier sterren, wellicht dat daar ooit nog een halfje bij komt.

4.0*

Aangezien Catch Thirtythree mijn kennismaking met Meshuggah was, had ik verwacht dat Destroy Erare Improve een soortgelijk album zou zijn. Dat was niet helemaal het geval: DEI is ‘gewoon’ een verzameling nummers in plaats van één nummer opgeknipt in verschillende delen. Daarnaast is het geluid dat Meshuggah op dit album laat horen ook wat simpeler. Dat wil zeggen: het klinkt wat minder als supercomplexe tekentafelmuziek. Dat betekent niet dat Destroy Erase Improve niet superstrak, machinaal en intens klinkt. De eerste paar nummers werkt dat goed voor mij, maar na een tijdje begint dit album voor mij toch wat eentonig te klinken. Een brei van korte, strakke riffs met geschreeuw eroverheen.
Het grootste nadeel met Meshuggahs bijna emotieloze muzikale aanpak is juist het enige dat duidelijk menselijk klinkt: de zang. Naar mijn mening kan Jens Kidman niet of nauwelijks meekomen met de pure kracht van de muziek, zodat de zang vaak geforceerd klinkt.

In vergelijking met Catch Thirtythree vind ik dit een minder album. Het is niet slecht, en ik draai het nu en dan met veel plezier, maar Destroy Erase Improve weet mijn aandacht niet de hele rit vast te houden.

3.5*

Aardig album, maar doordat Catch 33 mijn kennismaking met Meshuggah was, houd ik de neiging hun albums daarmee te vergelijken.
Wat me in Catch 33 aansprak was dat het een samenhangend geheel was, waarin alle vreemde ritmes en Jens Kidmans bulderende vocalen goed passen. Qua geluid, ritmes en zang is het meteen duidelijk dat we hier met dezelfde band te doen hebben. Dit album spreekt me echter veel minder aan. De complexiteit van de muziek vind ik niet altijd goed tot z’n recht komen in losse nummers. De grooves en polyritmiek klinkt hier en daar goed en weet me in de nummers te trekken, maar soms doet het wat geforceerd aan. Daarbij werkt de zang niet altijd even goed voor me. In een paar stukken is het wat mij betreft op het irritante af.

Dat wil niet zeggen dat dit een slecht album is. Alleen, in tegenstelling tot Catch 33 valt het tegen. In vergelijking met Destroy Erase Improve, het andere Meshuggah-album dat ik al ken, vind ik dit weinig toevoegen aan wat ik van de band ken.

Voorlopig geef ik 3.5*.

Erg goed album dit. Ik vond The Dark al goed, maar dit is zeker een stapje beter. De 2 eerste nummers zijn knallers. De meeste bands zouden een moord doen om 1 zo'n nummer te produceren. Plus, met 2 zulke goede nummers op het album kan deze plaat voor mij eigenlijk al niet meer stuk. Merciless Onslaught is wel ok, maar eigenlijk ben ik niet zo van dit soort instrumentaaltjes. Meestal komen ze op me over als nummers die nog niet helemaal af zijn. Dat zal niet per se zo te zijn, maar dat is wel mijn associatie. Gods Of Wrath doet me niet heel veel, maar heeft zeker z'n momenten. Ik kan me voorstellen dat de band even gas terug wil nemen na 3 snelle nummers.
De tweede helft begint erg sterk met Hitman, daarna zakt het een beetje in. Maar op deze plaat betekent 'iets minder' nog steeds heel erg goed. Over Highway Star ben ik nog niet helemaal uit. Het origineel vind ik wel een aardig nummer. Deze cover is iets agressiever, maar ik ben niet wild van de zang. Een aardige afsluiter van het album.

Metal Church is een frisse, spetterende plaat waar de agressie van afspat. Je moet een beetje van de hoge zang houden, maar dat is voor mij geen probleem. Gecombineerd met het strakke gitaarwerk is dit een klein meesterwerkje. Heavy Metal van de bovenste plank.

4.0*

De originaliteitsprijs zal ik niet winnen met mijn mening over The Dark, maar na Metal Church’ overdonderende debuutplaat is dit toch wat een teleurstelling.

Met Ton of Bricks en Start the Fire schiet dit album heel aardig uit de startblokken, maar daarna blijft het tot Burial At Sea toch slingeren tussen enerzijds zwak material zoals Over My Dead Body en Psycho en anderzijds nummers die net een kleine voldoende waard zijn, zoals bijvoorbeeld Watch the Children Pray. Met Burial At Sea en Western Alliance wordt het album waardig afgesloten, maar die nummers komen te laat om een overtuigende indruk achter te laten.
Behalve het songmateriaal heb ik ook het idee dat het album lijdt onder de te verzorgde ‘80s productie. Waar Metal Church venijnig klonk, komt The Dark dankzij de galmende drums vooral log over. Alsof de angel uit de muziek is gehaald.

Na het geweldige debuutalbum zie ik eigenlijk niet veel redenen om deze tweede worp van Metal Church te beluisteren (laat staan het ‘comebackalbum’ Masterpeace overigens...). Slecht is het niet, maar het voegt zo weinig toe.

3.0*

Na Ride the Lightning en Master of Puppets, vind ik dit album veel lastiger om in te komen. De nummers zijn (nog) langer geworden, complexer bovendien, het geluid is niet al te best en daarbij is ...And Justice for All met z’n 65 minuten speelduur ook nog eens een hele zit.

Het album heeft een paar uitschieters: Blackened, One, To Live is to Die en tot slot de afsluiter Dyers Eve. One is niet het eerste oorlogsnummer dat op een Metallicaplaat verschijnt, het is mijns inziens wel de beste. Ik vind het nog steeds indrukwekkend hoe goed de band hier een slagveld tot leven kan wekken met een paar gitaren.To Live is to Die heb ik altijd beschouwd als een eerbetoon aan Cliff Burton. Of het ook zo bedoeld is, weet ik eigenlijk niet. De manier waarop Dyers Eve het album afsluit, is een verademing na alle droge, langzame kost die het merendeel van het album biedt.

De overige nummers zijn vooral verzamelingen van riffs. Het zijn vooral nummers die op mij overkomen alsof er iets teveel over gedacht is, alsof het allemaal heel moeilijk en progressief moest. Ik vind het bij dit album dan ook lastig de nummers uit elkaar te houden. Dat wil niet zeggen dat het slechte nummers zijn, maar echt pakkend zijn ze niet onmiddellijk.

...And Justice is een album waar ik niet bij de eerste paar luisterbeurten verslingerd aan raakte. Maar intussen heb ik het album vaak gehoord, en op de een of andere manier weet het me nog altijd te boeien. Ondanks dat ik veel op dit album aan kan merken, blijft het de moeite waard. Vandaar dat ik er 4 sterren tegenaan gooi. Weliswaar zijn dit niet vier dikke sterren zoals bij de twee voorgangers, maar 3.5 is voor mij te laag voor ...And Justice for All.

4.0*

In vergelijking met wat Metallica in de paar jaar na het verschijnen van dit album zou uitbrengen, vind ik dit een matig album. Een aardige opwarmer, om het wat positiever te formuleren.

De band klinkt op Kill ‘Em All bovenal als een NWOBHM-band die na consumptie van een flinke dosis speed de gaspedaal niet helemaal meer onder controle heeft. De muziek is intens en agressief, maar mist nog wat de melodie en verfijning die bijvoorbeeld Master of Puppets zo goed maakt.
De nummers zijn over het algemeen heel behoorlijk. Voor mij springen The Four Horsemen, No Remorse en Seek and Destroy er in positieve uit, hoewel sommige riffs in het eerstgenoemde nummer net wat te vaak herhaald worden. Hetzelfde gebeurt naar mijn mening in Metal Militia, waardoor het nummer wat aan kracht verliest. In negatieve zin vallen Jump in the Fire en (Anesthesia) Pulling Teeth op. Met name dat laatste nummer vind ik een hele zit. Een bassolo met een basgitaar die niet echt als een basgitaar klinkt (maar meer een basgitaar met een hele laag effecten), van mij had het niet gehoeven.
Grootste minpunt aan Kill ‘Em All vind ik echter de zang: vol met agressie, maar lastig om 50 minuten aan te horen.

Niet mijn favoriete Metallica-album, dit Kill ‘Em All.

3.0*

Qua muziek heeft Load weinig meer te maken met het Metallica dat een drietal uitermate sterke albums afleverde in de jaren ‘80. Toch vind ik dit album een interessant experiment, dat met name bij de eerste 6 uitstekende resultaten oplevert. Had het hele album volgestaan met nummers van het kaliber Ain’t My Bitch, 2x4 of Kind Nothing, dan had ik hier makkelijk vier sterren gegeven.
Helaas zakt Load op een gegeven moment in elkaar. Bleeding Me weet me niet over de gehele lengte te boeien, Poor Twisted Me en vooral Mama Said vind ik ook zwakke nummers. Met The Outlaw Torn wordt gelukkig nog wel weer goed afgesloten. Toch laat het zwakke tweede deel van Load een wat teleurstellende indruk achter, dat nog wordt versterkt doordat het album een behoorlijk lange zit is.

Waren een paar zwakke broeders weggelaten van dit album, dan had er meer ingezeten dan de 3½ ster die ik nu aan Load geef.

3.5*

Master of Puppets was het tweede Metallica-album waarmee ik kennismaakte, na het Black Album. Daarmee verdween meteen de glans van dat Black Album ook een beetje, want Master of Puppets was stukken beter: sneller, harder, agressiever.
Toch, vergeleken met Kill ‘Em All of Ride the Lightning is dit album minder agressief. Het lijkt er juist op alsof Metallica nog een beetje langzamer is gaan spelen en beter heeft nagedacht over de opbouw van de nummers. Dat resulteert in een aantal knallers, zoals het titelnummer en Disposable Heroes. Gelukkig komen er een aantal snelle nummers voorbij, zoals opener Battery en de uitstekende afsluiter Damage, Inc.
Helaas staan er op dit album ook een paar nummers die me minder bevallen: The Thing That Should Not Be heeft me nooit echt weinig gedaan, en bij Leper Messiah duurt het een paar minuten voordat het nummer interessant wordt. Tot slot vind ik Orion een zwakker broertje van The Call of the Ktulu.
Nu ik dan toch ben begonnen met vergelijken met Ride The Lightning: Master of Puppets lijkt qua opbouw erg op z’n voorganger. Begin met een snel nummer, dan een trager, epischer titelnummer, en afsluiten met een semi-ballad. Tegen het eind van de plaat komt er dan een intrumentaal nummer. Lange tijd was Master of Puppets mijn favoriete Metallica-album: Echter, nu ik de afgelopen weken zowel deze als z’n voorganger heb beluisterd, geloof ik toch dat mijn voorkeur verschoven is naar Ride the Lightning.

Toch doet Master of Puppets niet veel onder voor dat album. Het blijft een ijzersterke verzameling nummers.

4.0*

Volgens mij ben ik zonet mijn buren wel even tot last geweest met dit album. Maar goed, ze zijn nog niet wzgen klagen en babybuur houdt mij ook regelmatig uit de slaap met zijn/haar door muren gaande gehuil. Staat het nu weer 1-1.

In ieder geval heb ik bij het beluisteren van dit album het idee dat het uit 3 delen van 4 nummers bestaat. Alle 3 delen eindigen met een nummer dat tussen de andere nummers uitspringt, in positieve dan wel negatieve zin.
Een redelijk openingsdeel, uitmondend in The Unforgiven, wat mij betreft een van de mooiste nummers van dit album. Ingetogen, mooie tekst. Holier than Thou doet me niet veel: veel geschreeuw, weinig wol. Sad But True kan ik wel waarderen, maar Enter Sandman heb ik iets te vaak gehoord inmiddels. Toen ik het nummer voor het eerst luisterde, was ik onder de indruk van het rustige middenstuk, maar de verrassing is er intussen wel af. Hoewel de eerste minuut nog steeds een mooie opening van het album is.
Het tweede deel is zwakker, met als dieptepunt Nothing Else Matters. Het nummer is me net een beetje te glas en glibberig. Through the Never weet me ook niet te boeien overigens, het komt op mij altijd een beetje over alsof het te snel is gespeeld, en Hetfield daardoor over de woorden struikelt.
Het derde deel, tenslotte, is voor mij het sterkste stuk van het album. Eigenlijk vind ik deze laatste 4 nummers allemaal goed, maar met name The God that Failed en The Struggle Within springen eruit. Op dat laatste nummer laat de band horen dat ze hun thrashwortels niet helemaal vergeten zijn.

Nu ik The Black Album voor het eerst in lange tijd weer eens gedraaid heb, vrees ik dat ik hem de komende tijd ook niet weer heel snel af zal gaan spelen. Geen zwak album, maar ik heb gewoon betere dingen in de kast staan.

Kortom, mijn 3.5* blijft gewoon staan.

Mijn eerste album van Metallica was het titelloze album uit 1991. Toen kwam Master of Puppets, en daarna Ride the Lighting. Kortom, ik heb de ontwikkeling van Metallica in de omgekeerde volgorde doorlopen: van toegankelijke metal naar een snelle speed-/thrashband waarbij de albums steeds beter worden.

Ook in vergelijking met Metallica’s debuutalbum Kill ‘Em All is Ride the Lightning een hele stap vooruit. Dit album is veel minder afhankelijk van het trucje dat op Kill Em All nog veelvuldig werd toegepast, namelijk NWOBHM-achtige nummers op dubbele snelheid spelen. Toegegeven, op dit album staan een paar nummers die ook op het debuut hadden kunnen staan (Trapped Under Ice bijvoorbeeld). Echter, door de betere productie en het feit dat Hetfield zijn stembanden op Ride the Lightning stukken beter onder controle heeft, komen deze nummers hier veel beter tot hun recht.
Op veel andere nummers laat Metallica horen veel betere songschrijvers te zijn geworden, die bovendien durven om gas terug te nemen. Op Ride the Lightning is er ruimte voor melodie, wat de nummers ten goede komt. Hoogtepunten op dit album zijn het titelnummer, For Whom the Bell Tolls, en Creeping Death. Met The Call of the Ktulu sluit het album bovendien ijzersterk af. Een van de beste instrumentale nummers die ik ken.

Samen met Master of Puppets is dit het beste werk dat Metallica geproduceerd heeft. Welk album het best is, vind ik lastig. Op dit moment neig ik naar Ride the Lightning, maar ik heb het album de afgelopen weken ook erg vaak gehoord zodat ik het momenteel beter in mijn hoofd heb zitten...ik ben niet zo’n grote fan van Metallica dat ik hun albums wekelijks luister.

Hoe dan ook, dit album is drie kwartier genieten.

4.0*

Als ik dit album nog draai, is het meestal alleen de eerste schijf omdat die nou eenmaal de meeste indruk op me heeft gemaakt.

Het album begint sterk met The Ecstasy of Gold, The Call of Ktulu en Master of Puppets. Van dat laatste nummer vind ik het begin ijzersterk.De eerste keer dat ik het album luisterde schork ik bijna toen het nummer ineens begon. Ook de nummers van (Re-)Load en het nieuwe nummer No Leaf Clover vind ik over het algemeen goed, met als uitschieters Fuel, Bleeding Me en vooral Devil’s Dance. Alleen The Thing That Should Not Be vind ik niet echt spannend, maar dat kan ook komen omdat ik dat nummer sowieso niet zo interessant vind.
Op de tweede schijf staat een aantal interessante nummers, met name For Whom The Bell Tolls en Outlaw Torn. De uitgave van Nothing Else Matters heb ik te vaak gehoord. Bovendien moesten we het soms zingen tijdens muziekles op school, wat de laatste magie er wel afhaalde. Ook One vind ik veel van z’n kracht verliezen met een orkest erbij.

De combinatie van Metallica met een symfonieorkest werkt goed op sommige nummers (Ktulu, Master of Puppets, Devil’s Dance, Outlaw Torn), terwijl het bij andere nummers (voor mij het meest One) afbreuk doet aan de nummers. Een deels geslaagd experiment dus.

3.5*

Frengers is een buitenbeentje in mijn muzikale menu, maar wel eentje die me erg goed bevalt. Een verzameling pakkende liedjes met mooie melodiën en een zanger die over een opvallende, maar prettig wegluisterende stem beschikt.
Het album opent sterk met Am I Wry? No, en het wat lichter klinkende 156. Snow Brigade komt met een refrein dat naar mijn mening een van de mooiste refreinen van het album herbergt. Toch is niet alles op Frengers fantastisch: de wat ingetogener nummers als Symmetry en She Came Home for Christmas bevallen me wat minder. Tot slot is het einde van Comforting Sounds wat teleurstellend: het nummer lijkt heel lang naar een context toe te werken, maar die komt niet en dan is het nummer, en het album, opeens afgelopen. Het is niet slecht, hoewel er hier veel meer had ingezeten.

Dit soort minpuntjes domineren gelukkig niet. Frengers is als geheel een behoorlijk sterk album.

4.0*

Geen idee hoe ik erbij gekomen ben dit album te beluisteren. De naam Michael Monroe kende ik alleen omdat zijn foto in de hoes van de Use Your Illusions van Guns ’n Roses staat, en de hoes nodigt mij ook niet echt om te luisteren. Roze letters, dat haar, dat ingevallen hoofd. Maar goed, het album toch maar opgezet.

Muzikaal is het allemaal lang niet zo beroerd als de hoes doet vermoeden. De meeste nummers zijn vrij ruige rocknummers, met wat hairmetalinvloeden. Hier en daar een snufje bluesrock. Af en toe een solo, en ik meen ergens een piano te hebben gehoord. Over het algemeen is de muziek redelijk uptempo, met hier en daar een rustpuntje (Smokescreen bijvoorbeeld).

De meeste nummers zitten prima in elkaar en eigenlijk kan ik me de volle 40 minuten prima vermaken met dit album. De plaat is spannend bij het eerste nummer, en bij het laatste, en zakt in tussentijd nergens in. Tenzij ik zou gaan beweren dat de plaat te kort is, kan ik geen echte minpunten aanwijzen. Die bewering ga ik hier echter niet doen, want voor mij is 40 minuten de optimale speelduur van een album. Daarom maar de positieve uitschieters: When You Were Looking at Me, All Night With the Lights On en het titelnummer, dat overigens een cover van Nazareth is.

Een prima album: 40 minuten rock&roll, en het klinkt allemaal verdomd gemeend.

4.0*