Inderdaad een heel goed gothicalbum waarmee deze heren en dame uit Waging am See ons komen verblijden.
De eerste keren luisterde ik album op de fiets, van en naar het werk. Toen viel me vooral de productie van dit album op (slecht), maar de fiets bleek bij nader inzien ook niet de beste omgeving om Memorandum te luisteren. Met de productie van dit album is ook niet veel mis, overigens.
Luisterend met de koptelefoon op begon dit album snel beter te bevallen. Op dit album brengt Lacrimas Profundere ons gothic metal met grunt, cleane zang en vrouwenzang, maar dan kaler, somberder, en zonder de bombast die Tristania of The Sins of Thy Beloved rond dezelfde tijd afleverden. Dit gaat wellicht wat meer richting de somberheid van My Dying Bride, maar met minder nadruk op doom. Hier en daar lees ik dat er overeenkomsten zijn met Anathema, maar van die band heb ik nog nooit wat beluisterd.
Hoe dan ook, Memorandum is een heel consistent album dat een donkere sfeer weet te scheppen, waarbij de losse nummers ondergeschikt zijn aan het gevoel dat het album over probeert te brengen.

De laatste weken ben ik dit album meer en meer gaan waarderen. Voor nu zet ik, redelijk voorzichtig, in op vier sterren. Maar het zou me niet verbazen als hier een halve ster bijkomt over een paar maanden, als ik dit album nog beter leer kennen.

4.0*

Tja...precies dezelfde hoes en naam als het debuutalbum dat het jaar na deze EP zou verschijnen. Dat album lijkt dan ook vooral een uitgebreide versie van deze EP. Aangezien ik die cd gewoon in de kast heb staan, vind ik dit weinig toevoegen aan wat ik al heb.
Dat gezegd hebbende staan op deze EP wel de beste nummers van het debuutalbum. Wie van snelle jaren 80-heavy metal houdt (inclusief hoge zang en hogere uithalen) en aan twee gitaristen in een band niet genoeg heeft, moet deze EP zeker gaan luisteren. De hoogtepunten hier zijn wat mij betreft Spiter, Endangered Species en Leatherwolf, maar eigenlijk kent deze EP geen zwakke punten.

4.5*

Als iemand die de muziek van Led Zeppelin best aardig vindt, maar het niet dagelijks (of wekelijks) luistert, geloof ik niet dat ik tot de doelgroep voor deze cd behoor.

Bij de eerste schijf, een verzameling van verschillende sessies, neem ik aan dat die het interesantst is voor Zeppelinfans. Mits die de bootlegs nog niet hadden, uiteraard. Voor mij zijn er hier net wat teveel nummers die twee of drie keer voorbij komen.
De tweede schijf, met het concert uit 1971, vind ik daarom interessanter omdat het meer een geheel is. Daar staat dan weer tegenover dat bijna alle nummers die op deze schijf staan, ook op How the West Was Won staan. Ondanks een mooie uitvoering van Thank You, heb ik aan 1 album, die ik in de vorm van HtWWW al in huis heb, toch wel genoeg.

Met de muziek hier is niks mis (hoewel de zang van Plant voor mij hier en daar een beetje op het randje is van wat ik gedurende langere tijd aan kan horen), en uiteraard is Led Zeppelin een sterke liveband, maar deze BBC sessions vind ik niet echt interessant.

3.0*

Restjes uit de beginjaren en wat kruimels van de opnames van In Through the Out Door, met een drumsolo aangelengd tot een geheel dat net genoeg lengte heeft om voor een volwaardig album door te gaan. Meer kan ik van Coda niet maken.
Als verzamelalbum vind ik dit dan wel weer een leuk album. Met name We’re Gonna Groove en Wearing and Tearing bevallen me goed. Dat laatste nummer klinkt trouwens behoorlijk punk. Niet iets dat ik meteen van Led Zeppelin verwacht had. Ook I Can’t Quit You Baby bevalt me goed. Ook al staat dat nummer op Led Zeppelin I, deze herinterpretatie vind ik veel beter overkomen en lijkt met meer emotie te zijn ingezongen en -speeld.
Walter’s Walk is ook aardig. Daarentegen vind ik wat teveel herhaling in Ozone Baby zitten, en bij Darlene verpest de tekst het een beetje. Dat Bonzo’s Montreux bedoeld is als eerbetoon, snap ik, maar als nummer vind ik er weinig aan.

Als volwaardig studioalbum scoort dit geen voldoende. Te onsamenhangend. Maar als verzamelbak van wat losse nummers is dit nog best aardig.

3.0*

Na I en IV was dit het derde Zeppelinalbum waarmee ik kennismaakte. Helaas kan ik dit album niet zo goed waarderen als de meeste mensen hier.

Stilistisch ligt dit album ver weg van I en II. Led Zeppelin klinkt op Houses of the Holy veel gevarieerde. Bovendien heeft de hard(e )rock van een paar jaar tevoren plaats gemaakt voor een rustiger geluid met een stevige dosis folkinvloeden. De termen mystisch en mythisch zijn op deze pagina al genoemd door Stijn en Ronald. Wat mij betreft dekken beide het geluid van de betere nummers op dit album erg goed.

Helaas is Houses of the Holy toch wat een wisselvallige plaat. De drie nummers die eerst komen, zijn allemaal toppers. The Song Remains the Same is zelfs een van de sterkste nummers op dit album, waarbij ik met name het drumwerk erg mooi vind. The Rain Song is ook goed, maar heeft me toch nooit helemaal weten te grijpen. Het schelle gezang van dhr. Plant kan daar weleens debet aan zijn. Over the Hills and Far Away is ook een topper. Het opent ingetogen, maar (uiteraard) wordt er daarna uitgepakt. De live-versie van dit nummer op How the West was Won vind ik nog een stukje beter dan deze uitgave.

Daarna komt er een tweetal nummers, die beide aanvoelen als vulmateriaal. Met name The Crunge vind ik erg zwak, vooral de wijze waarop Plant zich een weg door de tekst klaagt. D’yer Mak’er brengt met z’n reggaeinvloeden wat variatie aan op het album, maar veel meer positiefs kan ik over dit nummer ook niet zeggen. Gelukkig is er nog No Quarter, die ervoor zorgt dat dit album niet helemaal als een nachtkaars uitgaat.

Kortom, Led Zeppelin brengt hier vier sterke nummers en evenzoveel nummers die op z’n best aardige rockers zijn. Een beetje mager.

3.5*

Tot mijn verbazing zag ik dat ik al een stem geplaatst had bij dit album. Een stem die beduidend lager is dan het stemgemiddelde. Na dit album nog een paar keer geluisterd te hebben, lijken die drie sterren me inderdaad wel passend hier.

Toen dit album uitkwam, had mijn vader een abonnnement op de Aloha. In dat tijdschrift werd dit album de hemel in geprezen. Mijn interesse was gewekt. Na jaren een kopie te hebben gehad (die ik bijna nooit luisterde), kon ik vorig jaar dan eindelijk deze driedubbelaar voor een schappelijke prijs op de kop tikken. Maar ook sinds ik het origineel heb, luister ik hem nauwelijks. In die zin zijn de drie sterren die ik bij dit album heb staan, op de een of andere manier wel terecht. Albums die ik écht goed vind, draai ik (uiteraard) regelmatig.

Mijn grootste probleem met dit album: de tweede cd. Ik heb een hekel aan drumsolo’s. Op cd nog meer dan live. 20 Minuten Moby Dick is dan ook veel te veel. Daarnaast, op diezelfde schijf, is Dazed en Confused opgerekt tot een eindeloze priegelsessie. Ik vond er niks aan toen ik How the West Was Won voor het eerst hoorde, en ik vind het nog steeds een hele zit.

Ook Whole Lotta Love is me wat te lang, maar doordat daar een medley is ingepropt (ook niet een van mijn favoriete dingen om naar te luisteren overigens) kan ik daar nog wel naar luisteren. Plus, de uitvoering van Rock and Roll die erna komt, maakt ook wel weer veel goed.

Derde bezwaar: de laatste drie nummers van de eerste schijf. Er is niks mis met de uitvoering, het zijn goede nummers, maar de geweldige sfeer die cd1 tot daar aan toe kenmerkt, is weg. Tot en met Stairway to Heaven bulkt het album van de energie, met Going to California is die energie verdwenen.

Die drie sterren komen dus vooral op het konto van de eerste paar nummers op dit album. Zo’n beetje elk nummer klinkt stukken beter, energieker, harder en overtuigender dan in de studioversie. De overtuiging druipt van deze nummers. Hoogtepunt hier is Since I’ve Been Loving You. Op de andere cd’s staan ook nog een paar écht sterke uitvoeringen: What Is and What Should Never Be, Rock and Roll, Bring it on Home.

Zeker, er is veel kwaliteit te vinden op dit album. Helaas met de nodige skipmomenten er tussen. Vandaar die drie sterren.

Toen ik me in Led Zeppelin begon te interesseren, heb ik dit album overgeslagen. I vond ik goed (maar vind hem nu minder dan eerst), III vond ik nog beter, IV was een tegenvaller. Daarna In Through the Out Door nog gekocht en toen verloor ik mijn interesse in deze band ook wel weer. In ieder geval had ik er genoeg van gehoord.
Dat was toch jammer, aangezien dit een goed album is. Een van de betere albums die ik van Led Zeppelin ken. Dit album is op dezelfde blues(rock)georienteerde leest geschroeid als het debuutalbum, maar II klinkt beter en de nummers klinken meer beheerst en doordacht.

Whole Lotta Love vond ik aanvankelijk een rotnummer, met name het middenstuk. Nu kan ik het stukken beter waarderen. Samen met What Is And What Should Never Be en The Lemon Song opent het nummer dit album op een intense wijze. Dat niveau kan de band helaas niet volhouden. Heartbreaker en Bring it on Home vind ik net zo goed als de drie eerste nummers op dit album, de rest is wat wisselend van kwaliteit.
Dieptepunt is Moby Dick. Vind ik drumsolo’s live al niets, op studio-album wordt het er niet beter op. Living Loving Maid is qua geluid een buitenbeentje en klinkt als een makkelijke single. Wat betreft Thank You hink ik op twee gedachten. Aan de ene kant is het een erg mooi nummer, maar aan de andere kant past het niet goed tussen het geweld van de overige nummers.

Zonder Moby Dick en Living Loving Maid had hier nog wel eens een hogere score uit kunnen rollen, nu houd ik het op vier sterren.

4.0*

Nu ik de afgelopen weken echt goed kennis heb gemaakt met Physical Graffiti, lijkt het erop dat Led Zeppelin III zijn status als mijn favoriete Zeppelinalbum kwijti is geraakt.
Ik had PG al eerder geluisterd, maar toen wist het mijn aandacht niet te bewaren. Ongetwijfeld een combinatie van heel veel muziek en niet aandachtig genoeg luisteren. Door eerst de eerste schijf te luisteren, en pas toen ik die goed kende door te gaan naar de tweede, werd dit album een makkelijk behapbaar geheel.

Het eerste deel van het album is me het best bevallen. Custard Pie, het opstuwende The Rover en Kashmir zijn de hoogtepunten op PG. Met name dat laatste nummer had wat mij betreft nog wel wat langer door mogen gaan (dan had er misschien een minuutje van Trampled Under Foot afgeknipt kunnen worden). Fantastich nummer, ook al moet ik altijd wel even denken aan ‘Come with Me’ van Jimmy Page en de artiest die zich toen Puff Daddy noemde als ik Kashmir hoor. Het enige minpunt op de eerste schijf is wat mij betreft Houses of the Holy: teveel een herhaling van een simpel riffje. Tot overmaat van ramp doet het nummer me ook nog aan Misty Mountain Hop denken (laat Hans Brouwer het niet horen) qua geluid.

Het tweede deel van het album rockt minder, maar is gevarieerder. En toch ook wat minder dan het eerste deel. De hoogtepunten laten hier niet lang op zich wachten: In the Light is een sterke, epische opener. Down By The Seaside begint niet erg sterk, maar de wending na 2 minuten geeft het iets extras. Ook het melancholische, of noem het sentimentele, Ten Years Gone bevalt me goed.
Daarna is de koek wat mij betreft wel op: een aantal degelijke rocksongs, en twee nummers die ik maar als vulling zal beschouwen in de vorm van Boogie With Stu (is dit een flauwe parodie?) en Black Country Woman (traag, er gebeurt te weinig naar mijn mening, en Plant klinkt vooral als een oude zeurende man).

Alle goede nummers bij elkaar zouden makkelijk in vier en een halve ster kunnen resulteren. Dat zit er nu niet in. Toch brengt Led Zeppelin hier heel veel kwaliteit, dus minder dan vier sterren kan ik niet geven.

4.0*

Presence was een album dat ik lang heb laten liggen, voornamelijk omdat het niet zo goed zou zijn.
De eerste tien en een halve minuut is alvast een geslaagde poging me van het tegendeel te overtuigen. Ik heb geen top-10 van Led Zeppelinnummers, maar ik denk dat Achilles Last Stand een kanshebber zou zijn als ik zo’n lijst zou willen maken. For Your Life is helaas alweer een stuk zwakker. Niet zozeer een slecht nummer, maar het zeurt wel wat te lang door op hetzelfde riffje. Uitgezonderd Nobody’s Fault But Mine is het na For Your Life eigenlijk alleen nog verder bergafwaarts, om met een dieptepunt als de Since I’ve Been Loving You-kopie Tea For One te eindigen. Dat laatste nummer is niet zozeer slecht, maar het klinkt zo inspiratieloos om zo nadrukkelijk terug te grijpen op eigen werk.
Conclusie: dit is inderdaad een album gebleken dat ik niet de moeite waard vind. Presence is een mooi cadeautje (Achilles Last Stand) met heel veel pakpapier eromheen.

2.0*

Na de juichende recensie op zwaremetalen.com en gezien alle enthousiaste commentaren hierboven, had ik behoorlijk hoge verwachtingen van dit album. Zeker ook omdat deze band voor tweederde bestaat uit oud-leden van Amesoeurs, het, nou ja, gestoorde broertje van (daar heb je ze weer!) Alcest.

Om maar met de climax te beginnen: dit album viel tegen.
Het dromerige van Alcest hoor ik nauwelijks terug, en ook de intensiteit van Amesoeurs ontbreekt hier. Wat we wel voorgeschoteld krijgen is een trage rockplaat waarin geprobeerd wordt een dromerige sfeer te scheppen. De band slaagt daar niet in. Deels vanwege de muzikale ideeën, deels vanwege de productie van het album.
Wat betreft het eerste punt: de muziek sleept zich naar mijn mening iets te langzaam voort, er zijn weinig zanglijnen die zich tussen mijn oren vastzetten of die betoverend werken, en daarnaast vind ik het leadgitaarwerk weinig memorabel. Sterker nog, bij sommige nummers vind ik het gitaarwerk zelfs richting het irritant kinderlijke gaan, bijvoorbeeld in Le Mouvement Perpetuel. Da da da da dada. En dat dan een paar keer (en net een keer teveel) achter elkaar.
Qua productie, die op zich prima is, vind ik de gitaar soms net wat teveel naar voren komen om voor een dromerige sfeer te zorgen. Alsof je een mooie droom hebt, maar dat er dan een mug rond je hoofd zoemt. Dus, het totaalplaatje zou ervoor kunnen zorgen dat ik weg zou kunnen dromen bij de muziek, maar hier focus ik steeds op de gitaar.

Eigenlijk vind ik dit album het best als de band even een stukje hard speelt, zoals het intro van Au Creux de’l Hiver en tijdens Les Regrets. Wellicht ben ik momenteel even teveel in een metalbui...

Slecht is dit album zeker niet. De nummers zitten goed in elkaar, de zang is mooi, en qua productie kon het ook allemaal minder. En een mooie hoes, trouwens. Maar toch blijf ik achter met een licht teleurgesteld gevoel.
Als ik een cijfer op dat gevoel moet plakken, wordt het een 3.5.

3.5*

Veel Franse metal wat de klok slaat deze maanden in huize wizard. Les Discrets, Alcest, en nu dit Lethian Dreams. De band bestaat uit Matthieu Sachs (gitaar) en Carline Van Roos (alles behalve gitaar) en speelt een soort van atmosferische doom metal die me een beetje doet denken aan Weighing Souls with Sand van The Angelic Process. Wel aan een lightversie van dit voormalige Metal Album van de Week.

Normaal gesproken wordt doom metal geassocieerd met somberheid en zwartgalligheid, maar niks van dat alles bij Lethian Dreams. De muziek op dit album is vooral dromerig en melancholisch, vooral dankzij de vocalen van Carline. Die zijn traag, met veel echo opgenomen en behoorlijk zacht ingemixt, zodat ze een eenheid vormen met de gitaren en drums. Je hoort niet zozeer een tekst, maar vooral een melodielijn. Ook de drums helpen mee met het opwekken van een dromerige sfeer door het lage tempo dat ze aangeven, en doordat de bekkens een prominente rol spelen.

Een klein nadeel van de aanpak van de band is dat de nummers niet echt een eigen gezicht krijgen. Het album is meer een ontspannende trip van 41 minuten (mooie lengte voor een album, trouwens). Het zijn meer sommige delen van nummers die eruit springen, zoals de piano-intro met hele zachte zang op See, een akoestische gitaar hier en daar (in White Gold en Raven bijvoorbeeld) of een mooie melodielijn. Maar die zitten eigenlijk in elk nummer wel.
Voor mij springt Wandering eruit vanwege de zang, en de structuur. Op een aantal punten lijkt het nummer stil te vallen, maar dan zwelt de gitaar toch weer aan. Ook Roads is een prima nummer, een hele mooie rustige afsluiter. Tot slot Invisible. Hoewel ‘slechts’ een intermezzo, is het een van de meer spannende nummers op dit album doordat de tekst gefluisterd wordt en door het gebruik van spookachtige synths.

Kortom, een uitstekend album. Geen zwakke punten, maar ook geen echte uitschieters. Voor de dromers onder ons.

4.0*

Dit album is vooral jeugdsentiment. Ik heb dit album relatief kort na de release gekocht, uiteraard vanwege de fantastische single Narcotic. Waarom het zwakste nummer van dit album (Doubledecker) als volgende single uitgebracht is, blijft me nog onduidelijk.

Dit hele album staat vol met makkelijk wegluisterende rockliedjes, waarbij de wat stevigere nummers als I Won’t Try, Narcotic en Ticket to Anywhere me het best bevallen. Behalve Doubledecker kan ik hier geen slechte nummers vinden, hoewel Swing It en I’ll Have It All Today me wat minder kunnen boeien. In de rustige stukken van What You Keep Inside, met name aan het begin van het nummer, lijkt het trouwens alsof de zanger slist. Maar goed, ook met slissende zangers kun je hele goede albums maken (zie Sabbat).

Als ik dit album vandaag voor het eerst zou horen, zou het me waarschijnlijk weinig boeien, en van Liquido heb ik me ook nooit in latere albums verdiept, maar destijds was ik heel blij met dit album. Bovendien, als ik het nu luister vind ik het nog steeds best leuk.

3.5*

Op vakantie in Nieuw Zeeland stond deze cd in de rekken bij menig tankstation onderweg, tussen de nieuwste albums van Rihanna en Katy Perry, en misschien hier en daar een verdwaalde Led Zeppelin best-of. Gecombineerd met de positieve reacties op MuMe was ik toch wel nieuwsgierig naar dit album. Hoewel...de weinige keren dat ik radio luister, was Royals wel eens voorbij gekomen. Dat was een weinig positieve kennismaking met Lorde.

De eerste paar luisterbeurten was Pure Heroine dan ook vooral een sterk album met die irritante single. Langzamerhand is die impressie verdwenen, en werd Royals voor mij steeds meer een ‘normaal’ deel van het album. Misschien ook omdat het niet meer zo vaak voorbij kwam op de radio (of doordat ik de laatste tijd weinig radio heb geluisterd?).

Een sterk album dus, dit Pure Heroine. De muziek klinkt zoals de hoes eruit ziet: sober, zodat er veel ruimte overblijft voor Lordes stem en teksten. Die teksten zijn een mengsel bestaand uit een deel verhalen uit het leven van een teenager, een deel afstandelijke observaties van datzelfde leven, aangevuld met wat commentaar op de samenleving hier en daar. Een interessant mengsel wat mij betreft, gepresenteerd op een onderkoelde manier. Niet elk nummer is helemaal raak (400 Lux, Still Sane), maar slecht of zelf maar zwak, wordt het nergens. Uitschieters zijn Tennis Court, Ribs, Glory and Gore, en White Teeth Teens.

In 2013 heb ik niet veel nieuwe muziek geluisterd, maar ik ben toch blij dat ik niet door Royals werd afgeschrikt om Pure Heroine te beluisteren.

4.0*

Aanvankelijk was ik niet van plan dit album te beluisteren wegens algehele desinteresse in wat Metallica tegenwoordig doet, maar na alle slechte kritieken (‘slechtste album ooit’ etc.) werd ik toch wel nieuwsgierig: zo slecht kon het toch niet zijn?

En inderdaad, dit album is verre van slecht. Als er iets slecht is, dan is het de zang van James Hetfield die regelmatig op me overkomt als een misthoorn in een symfonie-orkest.
Verder vind ik Lulu een behoorlijk spannende en beklemmende plaat.
De laatste paar maanden ben ik van plan geweest het te beluisteren met de teksten in de hand, maar dat is er nog steeds niet van gekomen. Wel heb ik iets over het concept gelezen, dus waar dit album over gaat is me duidelijk. In die context kan ik met de meeste teksten goed uit de voeten, maar hoe alle nummers precies samenhangen moet ik nog steeds uitvogelen.
Geen vrolijke meezingliedjes op dit album. Ik heb eerder het gevoel naar een film te kijken, waarbij Lou Reed min of meer het beeld is en Metallica de soundtrack maakte. Reed’s teksten zijn voor mij redelijk makkelijk in beelden te vertalen, deels door zijn intonatie en deels door de vele herhalingen die het verhaal alleen maar intenser maken. Doordat Lou Reed in de huid kruipt van Lulu, krijg ik soms een beetje een ongemakkelijk gevoel (‘vieze oude man’). Dat zijn zang, of liever gezegd voordracht, soms vals klinkt en dat Lou Reed’s stem over het algemeen slecht klinkt, deert me helemaal niet. Op de een of andere manier past dat wel bij het verhaal, en ik heb sowieso meer het gevoel naar een voordracht te luisteren dan naar zang, dus ik verwacht geen mooie zanglijntjes.
Over de muziek van Metallica heb ik regelmatig gelezen dat het niet bij de zang past en dat het lijkt alsof er 2 albums tegelijkertijd worden afgespeeld (eentje van Lou Reed, eentje van Metallica) maar daar heb ik geen last van gehad. Integendeel, naar mijn idee weet Metallica het gevoel in de teksten goed te vertalen in muziek en daarmee de sfeer alleen maar te verhogen.

De nummers op cd1 zijn korter en makkelijker te verteren, maar voor mijn zijn Frustration en Junior Dad van de tweede schijf de beste nummers van dit album. Dat wil niet zeggen dat de eerste cd geen goede nummers bevat. Met name Pumping Blood, en dan vooral het stuk waar het tempo omhoog gaat (‘Blood in the foyer, the bathroom, the kitchen’) en Iced Honey.
Niet alles is even goed (het openingsnummer bijvoorbeeld vind ik niet veel aan), maar toch is dit een van de betere albums die dit jaar uitgekomen zijn. In vergelijking met Death Magnetic en ook St. Anger vind ik deze samenwerking artistiek een sprong voorwaarts voor Metallica. Van Lou Reed ken ik alleen een paar albums uit de jaren ’70 (Transformer, Berlin, Coney Island Baby) en dit Lulu past op de een of andere manier wel in het rijtje.

Ik zet voor nu een stempeltje met 4.0 op dit album. Wellicht dat Lulu er in de toekomst nog een halfje bij weet te smokkelen.

4.0*

Nadat The Law of Devil’s Land en Disillusion een erg goede indruk op me achter hadden gelaten, ben ik met Devil Soldier begonnen.

Dit album is me iets minder goed bevallen, hoewel Devil Soldier zeker geen zwak album is. Hoogstens een beetje minder consistent dan de albums die ik eerder luisterde. Het album begint erg sterk met Lonely Player en Angel Dust. Ook de ballad After Illusion is de moeite waard. Het heeft een aantal mooie melodiën en solo’s.
Nummers als Loving Maid en Rock the Nation kunnen me minder boeien. Devil Soldier sluit het album daarentegen op een uitstekende manier af.

Qua nummers en solo’s is er hier genoeg te genieten, en het geheel wordt op uiterst charmante en onverstaanbare wijze aan elkaar gezongen. Toch haalt dit album het niet bij z’n opvolgers.

3.5*

Fijn album dit. Eigenlijk was ik al verkocht toen ik Crazy Doctor aan het luisteren was. Strak, melodieus, en van die heerlijk onverstaanbare zang.
De rest van het album is een mooie afwisseling tussen snelle en iets langzamere nummers. Soms galoppeert de band zichzelf voorbij, zoals in Esper, dat naar mijn bescheiden mening vooral als hersenloos gebeuk overkomt.
Dat Akira Takasaki een aardig potje gitaar kan spelen, wordt duidelijk op Exploder, hoewel dat op mij overkomt als *slechts* de opmaat naar het furieuze Dream Fantasy.
Tot slot, om mij als luisteraar weer met beide beentjes op de grond te zetten, en me de gelegenheid te geven even bij te komen al het gitaargeweld, is Ares' Lament de perfecte uitsmijter.

Kortom: een heerlijk album, vol gitaargeweld, waarbij de nummers niet dienen als vehikel voor zoveel mogelijk solo's en andere gitaartoestanden. Gelukkig.

4*

Sir Spamalot wordt waarschijnlijk niet blij van dit berichtje, want dit album is me na alle positieve dingen die ik erover had gelezen, wat tegengevallen. Uit de periode waarin dit album is opgenomen, ken ik van Loudness drie albums: Devil Soldier, The Law of Devil’s Land en Disillusion. Die bevallen me goed, vooral vanwege de virtuositeit en lichtheid van het geluid op die albums, gecombineerd met de charmante doch onverstaanbare zang. Op dit album vind ik veel nummers tegenovergesteld klinken van hoe ik Loudness’ studioalbums ervaar: traag, en vooral wat log. Alsof de tonen zich moeten ontworstelen uit een laag slijk alvorens richting mijn oren te vertrekken.

Probleem is niet dat het album slecht is, maar dat het in mijn oren slechts op een paar momenten (Speed bijvoorbeeld) echt tot leven komt.

3.5*

Na de lovende woorden van Sir Spamalot heb ik me ook maar eens aan dit album gewaagd. Dit album is Loudness’ eerste album na The Law of Devil’s Land dat ik luister, dus ik wist niet precies wat ik kon verwachten.
Wat ik hoorde beviel me aanvankelijk niet. Nu ik dit album een keer of tien heb gehoord, kan ik het beter uithouden, maar echt boeien doet het me nog steeds niet. Ik ken de ontwikkeling van Loudness in de periode 1985-2000 uiteraard niet, maar op Pandemonium komt de band over als krampachtige zoekend naar een modern geluid. Dat uit zich in heel veel herrie en grommende, laaggestemde gitaren. De zang is hier beter te verstaan dan in de jaren ’80, maar klinkt vaak ook wat geforceerd. Dieptepunt daarin is wat mij betreft Bloody Doom, en ook de vele ‘ooh yeah’s in Vision is teveel voor mij.

Mijn voorkeur gaat voorlopig uit naar een aantal Loudnessalbums uit de jaren ’80 die me stukken beter bevallen dan dit album. Ik ga The Everlasting nog proberen, maar wat ik me daarvan kan herinneren, is ook al niet al te positief.

2.5*

Dit album weet me nog steeds niet te boeien. Na 6 nummers ben ik in de praktijk eigenlijk wel afgehaakt. Het geluid op dit album is me te zwaar, waardoor het gitaarwerk nauwelijks uit de verf komt. Daarnaast bevalt de zang me niet. Vooral het titelnummer vind ik treurig: bijna een combinatie tussen Udo Dirkschneider en Brian Johnson.
I wonder klinkt aanvankelijk even als klassieke Loudness dat ik zo leuk vind, maar dat duurt niet zo lang. Hetzelfde verhaal geldt voor Change. Pas tegen het einde wordt The Everlasting echt vervelend met het ‘let’s get funky’ Thunder Burn dat van mij niet zonodig op dit album had hoeven staan.

Kortom, een hele zit.

2.5*