Dit dubbelalbum is een project van Farin Urlaub van de Duitse punkband Die Ärzte, een band die ik overigens alleen van naam ken.
Het eerste album (tot en met Karten) is een aanstekelijk, bij vlagen vrolijk rockalbum. Hier en daar wordt een nummer opgeleukt door wat blaasinstrumenten, en met Die Leiche is er een wat ingetogener nummer. Rondom dat nummer vind ik het album even wat minder worden, maar de paar afsluitende nummers zijn wel weer erg leuk.
Het tweede album, vanaf I.F.D.G. dus, gaat weg van de gitaargedreven sound van het eerste album. Het is een relaxt, ska-achtig album dat goed gelukt is.

Farin Urlaub heeft hier en daar een politieke boodschap te verkopen over bont, reclame en de verdeling van geld en macht. In plaats van met veel te serieuze teksten te komen, brengt hij zijn boodschap gelukkig met een knipoog.

Goed album, maar met een paar zwakke broeders. Drie en een halve ster derhalve.

3,5*

Nederlandse doom/sludge, met hier en daar cello (First Rites) of spaarzaam wat piano (Kingdoms) toegevoegd.
Het album begint dreigend en traag met het instrumentale First Rites. In Revelations gaat het tempo in een paar stappen omhoog. In Vanity wordt het tempo nogmaals opgeschroefd waarna we via een baslead weer een stapje terugdoen. In dat laatste deel van Vanity is de sfeer ook iets rustiger overigens. Plagues en Strangers daarentegen is weer harder. En zo gaat het de hele tijd door. Variatie troef dus.

Dissona is een behoorlijk aantrekkelijk en aanstekelijk album geworden. Een (overigens klein) minpuntje is voor mij de zang van vocalist/bassist Freek, die soms net iets te vlak klinkt.

Al met al is Dissona een heel degelijk debuutalbum geworden. Hoogtepunten: het openingsnummer, Affluenza, Kingdoms en Miserablist.

Een dikke, tegen de 4 aanschurende, drie en een halve ster.

Na dit album een paar keer via Youtube te hebben gehoord, kwam ik hem een tijdje terug toevallig tegen in een tweedehandsmuziekwinkel. Niet lang getwijfeld en meegenomen.

Fields of the Nephilim was tot Elizium naar mijn mening een gemiddeld gothicbandje. Elk album heeft zo z’n momenten, maar over de gehele linie wil het toch niet overtuigen. Dat verandert met Elizium: dat album vind ik als geheel erg sterk. The Nephilim slagen erin een wat dromerige sfeer te scheppen en die vast te houden tot het einde van die plaat.

Op Earth Inferno komt een groot deel van Elizium voorbij. De gitaren klinken in deze livesetting was harder en ruiger, en Carl McCoy gromt hier en daar wat meer, terwijl hij op andere plaatsen juist nog griezeliger klinkt. De sfeer die Elizium zo goed maakte, blijft echter behouden. De versie van Sumerland op Earth Inferno klinkt, zoals sander.h hierboven ook al opmerkte, beter dan op Elizium.

Met Moonchild, Love Under Will en Last Exit for the Lost komen de beste nummers van The Nephilim voorbij, waarbij met name het laatstgenoemde nummer fenomenaal goed is. Het enige muzikale minpuntje van dit album is voor mij eigenlijk het laatste stuk van Psychonaut, vanaf “Let us gather...”. Als ik Dawnrazor daarna weer hoor, is dat minpuntje eigenlijk ook weer vergeten.

Mijn andere kritiekpuntje is dat het album niet echt aanvoelt als een livealbum. Weliswaar staat op de hoes dat het opgenomen is in de Brixton Academy in Londen (6 oktober 1990), Wolverhampton Civic Centre (4 augustus 1990) en Hamburg Sporthalle (6 november 1990), maar het publiek is niet of nauwelijks te horen.

Die twee minpunten daargelaten is dit een fantastisch album, dat als een best-of van Fields of the Nephilim kan dienen: 4.5*

Wellicht is het album niet als zodanig bedoeld, maar voor mij voelt Elizium als een vlucht door een sluimerwereld, tussen slaap en bewustzijn. Wellicht is niet alles comfortabel in die wereld, maar zelfs dan glijdt alles van je af. De muziek ademt een ingetogen, kalme sfeer met z’n zwevende gitaarlijnen en wordt mooi aangevuld door Carl Mccoys vocalen.
Qua geluid is dit album, meer dan andere Fields of the Nephilimalbums, een geheel. Alles past bij elkaar, veel nummers glijden zelfs geruisloos in elkaar over. Desondanks slaagt dit album erin te voorkomen dat het monotoon overkomt. Een effectje hier, een versnellinkje daar: er blijft gedurende de bijna vijftig minuten steeds wel wat te ontdekken.
Waar de andere Fields of the Nephilimalbums die ik ken niet meer dan 3.5 ster hebben gekregen, kom ik voor Elizium op een veel hogere score uit. Op de een of andere manier vallen hier alle puzzelstukjes samen. Een heerlijk album, en potentieel top-10 materiaal.

4.5*

The Nephilim is een album met twee gezichten. Met Endemoniada wordt dit album heerlijk geopend, hoewel ik het ‘intro’-deel veruit het beste vind. Zodra McCoy begint te zingen wordt het wat minder. Op dit nummer tenminste, over het algemeen luister ik met plezier naar z’n stem. Van dit soort diepe stemmen houd ik wel.
Daarna komt er in de resterende 43 minuten een aantal nummers voorbij dat erg sterk is, terwijl er ook een tweetal nummers is dat mij weinig doet (Phobia en Chord of Souls). Celebrate vind ik nog iets minder, dat zou ik liever skippen.
De echte hoogtepunten op dit album zijn voor mij Moonchild en Last Exit for the Lost, maar die kunnen niet voorkomen dat ik dit album niet écht goed kan waarderen. Geef mij dan toch maar Elizium.

3.5*

Destination Paradise was, lang geleden, mijn kennismaking met Fischer Z. Meer dan So Long, Marliese of The Worker is het daarom dit album dat ik associeer met John Watts en co.
Destination Paradise is een rustig, popgeorienteerd album geworden waar de electrische gitaar zo nu en dan wordt ingewisseld voor een akoestische. Hier en daar worden de nummers versierd door een mooie fill of een onverwacht instrument die plotseling even meespeelt. De stem van John Watts is nog steeds uit duizenden herkenbaar.
De meeste nummers zijn heel degelijk, maar helaas ook vaak niet heel spannend. Positieve uitschieters zijn Will You Be There? en Mockingbird Again. De eerste vooral vanwege de tekst, de tweede vanwege de muziek. Tegen het einde van het album wordt alles opeens veel beter: vanaf Of All The komen er vier sterke nummers voorbij, die me toch met een goed gevoel achterlaten.

Jeugdsentiment (dit was een van de eerste, misschien wel dé eerste, albums die ik zelf kocht) meegerekend wordt dit een ruime 3.5*.

Sterk thrashalbum, waarop Forbidden intensiteit op een knappe manier weet te verbinden met techniek. Een beetje hetzelfde verhaal als Alice in Hell dus, behalve dat Forbidden Evil heel anders klinkt, met dank aan de zang van Russ Anderson. Toen ik dit album begon te luisteren, was die zang even wennen. Anderson gaat vaak de hoogte in en neemt ook niet altijd de makkelijkste route.
Het album opent ijzersterk, om bij March into Fire en Feel No Pain wat in te zakken. Gelukkig wordt dit album me Follow Me op een hele overtuigende manier afgesloten. Mijn re-release heeft dan nog 4 bonusnummers, maar die luister ik meestal niet.

4,0*

Funeral speelt doommetal, maar (ten tijde van From These Wounds in ieder geval) geen funeral doom. Dit album is intens treurig overkomend werkje dat zich erg goed leent voor een herfstdag. Het zijn met name de trieste gitaarlijnen die dit album z’n sfeer geven. De tamelijk monotone, cleane zang is daar doorheen geweven, waardoor het niet al te dominant wordt. Gelukkig maar, want de zang is niet het sterkste punt van dit album. De teksten lijken bovendien, bij vlagen, afkomstig uit een rijmwoordenboek. Echt sterk vind ik ze nergens, maar het is makkelijk ze te negeren.
From These Wounds moet het hebben van de sfeer. En die schept Funeral hier op een meesterlijke wijze. Voer voor de zwartkijkers die alweer genoeg hebben van de nieuwe My Dying Bride en op zoek zijn naar een portie echt somberen.

4.0*

Dit is een van de merkwaardigere metalalbums die ik de laatste jaren gehoord heb: Furze brengt op dit album een soort van lo-fi black metal, helemaal ingespeeld op apparatuur van voor 1970. Daardoor klinkt Reaper Subconscious Guide erg apart, met name de gitaren die nauwelijks distorted zijn, zodat de muziek een deel van zijn agressie verliest. Daarnaast zijn de vocalen ook niet bepaald alledaags. Er wordt hier nauwelijks gekrijst, maar Furze praat/zingt zich op een rustige wijze, maar op een angstaanjagende toon door het album heen. Alsof dit alles nog niet genoeg is, wordt er in sommige nummers behalve de gebruikelijke instrumenten ook nog gebruik gemaakt van een metallofoon, wat een vervreemdend effect op me heeft.

Al met al is dit dus een behoorlijk onconventioneel album. Het klinkt erg spookachtig, hoewel de balans voor mij soms doorslaat richting lichtelijk lachwekkend. Na 3 nummers heb ik het eigenlijk wel gehoord. Daarom zit er voorlopig niet meer in dan 3.5*.
Desalniettemin een album om eens uit te proberen.

3.5*