Deze cd stond al een hele tijd op mijn lijstje van albums die ik nog eens moest checken, maar het feit dat Amoeba het Metal Album van de Week werd, een paar weken terug, triggerde me om het album snel te gaan beluisteren.
Inmiddels ben ik 7 luisterbeurten verder, en Amoeba is me redelijk goed bevallen.
De cd doet me een beetje aan het werk van Gojira denken (en de intro van On the Threshold of Death wel heel erg), maar dan heftiger en intenser, maar wel met de variaties en afwisseling van Gojira. En daar zit voor mij ook meteen het minpunt: doordat het allemaal vrij heftig is, heb ik meer dan bij Gojira het idee dat ik naar 1 muziekstuk van bijna een uur zit te luisteren. Met andere woorden: de losse nummers hebben voor mij niet echt een eigen gezicht. Uitzondering is hier Zambra, maar dat is dan weer niet een positieve uitzondering: ik word echt zenuwachtig van dat nummer.
Daarbij merk ik dat ik de zang niet echt geweldig vind. Het is wel goed, maar vrij vlak. Hoewel dat misschien niet helemaal de juiste term is voor het geweld dat de vocalist voortbrengt.

Kortom, het gaat niet bij de 7 luisterbeurten blijven, maar Amoeba wordt niet een plaat die ik dagelijks ga draaien.

3.5*, waarvan een kwart puntje voor de overgang in Deprived of Soul (bij 3.45), waar ik me helemaal rotschrok omdat ik die niet verwachtte

Ah, black metal en jaren '70 psychedelica. Het is een combinatie die me op papier aanspreekt, maar Nachtmystiums Black Meddle luister ik nauwelijks, en Oi Magoi, het vorige album van Hail Spirit Noir, beviel me maar matig.

Na een veelbelovende start met het black 'n rollachtige I Mean You Harm wordt het album eigenlijk alleen maar beter. Er is op het hele album een belangrijke rol weggelegd voor toetsenpartijen, die een spookachtige en vervreemdende sfeer op weten te roepen. Blastbeats worden afgewisseld met meer relaxte, bijna tribale drums, en ook de vocalen slingeren heen en weer tussen blackmetalscreams en cleane zang. Precies wat je zou verwachten als psychedelica wordt gecombineerd met black metal dus. Gelukkig komt deze combinatie totaal niet geforceerd over en HSN slaagt er hier in wat Oi Magoi niet lukte: mij mee te slepen op een veertig minuten lange reis langs verschillende stemmingen en gevoelens.

Niet alles is even geslaagd: Riders to Utopia bevalt me niet helemaal, en ook het spookhuisorgeltje, dat in het begin van het nummer erg goed werkt om een wat onbehagelijk gevoel op te roepen, dreint te lang door aan het eind van Lost in Satan's Charms. Tot die laatste minuten is dat overigens een van de sterkste nummers op dit album.

Mayhem in Blue is een album dat aandacht vraagt bij het luisteren, maar die aandacht teruggeeft als een spannende trip.

Vanochtend, tijdens het ophangen van de was, realiseerde ik me dat een van de redenen waarom ik zo blij ben met dit album samenhangt met een van de merkwaardige eigenschappen van een (muziek-)liefhebber: altijd op zoek zijn naar iets dat een ander nog niet kent. Was Black Sabbath op het VWO tussen een grotendeels 3FM of 538 luisterend publiek nog onbekend genoeg, zo’n 10 jaar later in het gezelschap van alle muziekfanatici hier op MuMe mag het wel iets obscuurder voordat iemand er nog van opkijkt.
Svik, Harmur og Daudi (Verraad, tragedie en dood) is het laatste album van de IJslandse band HAM. Een Japanse kennis die op IJsland woonde, heeft dit album voor mij gekocht toen ze erachter kwam dat ik van metal houd en dat ik deze band nog niet kende. Dat ik dit album heb is dus grotendeels toeval, en waarschijnlijk had ik het album ook in de cd-winkel laten liggen als ik het niet had gekregen. Dat betekent niet dat ik dit album niks vind, maar ik moest aanvankelijk even wennen aan het geluid.
De muziek van HAM ligt op de rand van rock en metal, met wat industrialinvloeden zo hier en daar. De diepe zang is in het IJslands en wisselt tussen trage zang, bijna op de rand van een grunt, en een wat meer bombastische aanpak. Het resultaat doet nog het meest denken aan een dronken zeeman die ’s nachts zingend naar huis waggelt. Niet alledaags, zeg maar. Deze vreemde zang compenseert gemakkelijk voor de muziek, die soms een beetje monotoon is.
Echte uitschieters heb ik op dit album nog niet kunnen ontdekken, of het moeten al Gamlir Svikamenn Á Ferd of Sviksemi zijn. Alcoholismus Chronicus is voor mij het minste nummer.

Een van de buitenbeentjes in mijn cd-verzameling, een album waar ik niet graag afstand van zou doen. De sentimentele waarde zoveel mogelijk buiten beschouwing latend, kom ik uit op drie en een halve ster.

3.5*

Dit Metal Album van de Week heb ik de afgelopen anderhalve week een keer of 8 beluisterd. Zou genoeg moeten zijn om er een lang verhaal over te tikken met daarin precies uitgelegd wat ik ervan vind.
Maar helaas.
Veel verder dan 'beukt lekker door, maar heeft toch ook voldoende afwisseling om me een flinke tijd te kunnen boeien' kom ik niet, ben ik bang. Dit album ligt me wel, ik denk dat de goed verstaanbare grunt daar een belangrijke rol in speelt, hoewel ik op het einde wel een beetje murw gebeukt ben. Erebos had geen minuut langer moeten zijn.

Ik begin met een 3.5*, maar neig richting 4. Dus wellicht dat er later nog wat bijkomt.

3.5*

Van Heathen ken ik, behalve dit album alleen Breaking the Silence. Dat album is een van mijn favoriete thrashmetalalbums. Het klinkt gretig en intens en ik houd van de hoge stem die David Godfrey daar heeft.
Van dit album had ik daarm het een en ander verwacht. Zelfs na behoorlijk veel luisteren kan Evolution of Chaos niet aan die verwachtingen voldoen. Ik zal het kort proberen te houden, maar er is meer dan een reden waarom dit album niet is dat ik ervan verwacht had: te lange nummers, die maar doorgaan met riffs en tempowisselingen zonder echt memorabel te worden of naar een climax toewerken; de stem van David Godfrey/White klinkt saai en standaard; het album is veel te lang om te kunnen boeien tot het einde; de productie haalt alle leven en energie uit de muziek. Daar staat een aantal aardige momenten en mooie gitaarsolo’s tegenover. Kortom, i principe had ik dit album best drie sterren kunnen geven. Toch worden het er 2.5, en dat is alleen vanwege de aanwezigheid van A Hero’s Welcome. Ten eerste vind ik het nummer niet aansprekend en daarbij vind ik het soort patriottistische pathetiek dat hier geetaleerd wordt, afschuwelijk.

2.5*

Bij dit album twijfel ik hoeveel sterren ik zal geven.
Aan de ene kant staat dit album vol met sterke nummers (geen wonder met zoveel klassiekers als deze versie van Black Sabbath geschreven heeft) die vol overgave worden uitgevoerd. De band klinkt hier beter dan op hun vorige live-album: meer energie, meer overtuiging, beter op elkaar ingespeeld, en daarnaast vind ik het geluid op dit album wat warmer klinken dan op ‘Radio City Music Hall’.
Daar staat tegenover dat ik vind dat dit album de band en hun show wat tekort doet. Zoals eerder opgemerkt, de intro is weggeknipt, net als het stukje Country Girl dat tijdens deze tour dienst deed als intro voor Neon Knights. Daarbij is de drumsolo wel heel erg liefdeloos weggeknipt. Niet dat ik van drumsolo’s houd, maar om nou de solo weg te halen maar niet de aan- en afkondigingen...ik vind het raar. Alles bij elkaar kom ik maar niet los van de indruk dat dit album tijdens een paar dode uurtjes na het afmaken van de dvd even snel in elkaar is gedraaid.
Vanwege de vorm van de band en de hele goede nummers overweeg ik 4 sterren. Vanwege het gevoel dat dit een haastklusje was (en vanwege het te duidelijk weglaten van Vinnie Appice’s solo), is dit toch niet een album dat ik met heel veel plezier draai: 3 sterren.
Ik geloof dat ik daar maar tussenin ga zitten:

3.5*

Eergisteren, toen deze plaat uitkwam, meteen naar de plaatselijke platenboer gegaan, maar die had de cd nog niet: `Misschien morgen, wat vreemd dat deze cd op dinsdag uitkomt, normaal komen de meeste platen uit op woensdag.´
Hoe dan ook, gisteren nog eens geprobeerd, en jawel, daar stond The Devil You Know al op me te wachten. Dus nu heb ik hem ook legaal/fysiek in huis, nadat ik eerder de cd al gedownload had.

Met een drumroffeltje begint Atom and Evil, dat daarna doordendert met een midtempo riffje. Al met al een leuke opener, niet te vergelijken met uptempo openers als Neon Knights en Turn up the Night.
De tekst is nogal Dioesk met spiders en flies, samen huilen, en tranen die een brand blussen. Aan de andere kant is een titel als Atom and Evil ook wel weer relevant in een wereld met Noord-Korea en Iran die aan atoombommen (lijken te) werken.

Fear is een fractie sneller dan de opener, maar niet veel. De tekst van dit nummer doet me nogal denken aan eerdere teksten van Dio, inclusief `corners of the mind`, met een deur die opent `at sundown`, hoewel ik zo uit mijn hoofd niet weet of deze flarden tekst echt letterlijk eerder gebruikt zijn.

Bible Black is de single van The Devil You Know, en derhalve het eerste nummer dat ik hoorde. Toen ik het voor het eerst hoorde, bekroop met toch een gevoel van teleurstelling. Maar na een aantal luisterbeurten begon het nummer te groeien.
Het nummer begint met een rustig, ingetogen stukje, dat overgaat in een harder stuk. Ik zal hier niks zeggen over het tempo. Geezer Butler´s snort vrolijk door Iommi`s riff heen. Hoewel vrolijk misschien niet helemaal de juiste term is. In ieder geval is de bas goed hoorbaar.
In mijn ogen is dit, bij nader inzien, toch een van de betere nummers van de cd.

Double the Pain begint met basintro, en dat is ook meteen het meest speciale aan het nummer. Verder is het (verrassing!) weer een midtempo nummer met een solootje. Al met al niet een van de hoogtepunten van TDYK.

Rock and Roll Angel begint zoals de meeste nummers op dit album, maar ergens halverwege wordt er gas en kracht teruggenomen voor een iel klinkende, subtiele solo, waarna het nummer verder gaat als een soort ballad, en eindigt met een stukje akkoestische gitaar (a la Heaven and Hell).

The Turn of the Screw is in mijn ogen een nummer dat (deels) gaat over de muzikant als wegwerpproduct (You`ll be rich/You`ll be golden/Just sign on the dotted line (%u2026) Here comes another/You`re empty and we`re finished with you), met weer veel Dioismes in de tekst: Pleasure and Pain, We measure in time%u2026etc. Al met al is dit een van de zwakste nummer van het album.

Eating the Cannibals Eindelijk! Een nummer met wat tempo. Het heeft meer dan de halve cd geduurd, maar daar is het dan toch. Dat alleen al maakt dit nummer tot een fijn nummer. Van dit soort nummers hadden de heren wat mij betreft wel eentje extra toe mogen voegen.

Toen ik Follow the Tears voor het eerst luisterde op Youtube, dacht ik de eerste minu(u)t(en) dat iemand Heaven and Hell verwisseld had met My Dying Bride. Kortom, dit nummer begint tamelijk doomy, inclusief een piepend orgeltje. Het tempo wordt weer teruggeschroefd, maar los daarvan vind ik het nummer wat anders klinken dan de rest van het album, bijvoorbeeld qua melodielijnen, en het is wellicht ook wat heavier. Dit nummer kan me wel bekoren.

Heb je het halve album op een snel nummer moeten wachten, zo komen er 2 vlak bij elkaar. In vergelijking met Eating the Cannibals is Neverwhere toch een beetje minder, wat monotoner.

Ik had gehoopt op een epische afsluiter, zoals Lonely is the Word van Heaven and Hell, en Over and Over van The Mob Rules. Breaking into Heaven is inderdaad een van de betere nummers van het album geworden, met een monsterachtige riff en een zanglijn die me goed bevalt.

Tot slot ontkom ik er toch niet aan om TDYK te vergelijken met Heaven and Hell, the Mob Rules en Dehumanizer. Want hoe je het ook wendt of keert, deze band is gewoon Black Sabbath. En dat is iets wat ik vandaag al een paar keer heb moeten uitleggen, en nee, Ozzy Osbourne is er niet bij, want daarom heten ze ook anders, etc.

Voor mij werkte Heaven and Hell nooit zo, het was mij wat te vlak allemaal, en ik vind nummers als Neon Knights, Children of the Sea en het titelnummer live veel beter tot hun recht komen. The Mob Rules is mijn favoriete Black-Sabbath-met-Dio-plaat, omdat het zo lekker aggressief is: Iommi en Dio die beide om het hardst proberen hun stempel op de plaat pogen te drukken. Dehumanizer was ook aggressief, maar op een andere manier, veel rauwer, met voor Sabbath-begrippen erg harde nummers.
Waar bij Dehumanizer de drums nogal op de voorgrond stonden (en daar nogal blikkerig klonken), zijn bij TDYK de drums tamelijk ondergeschikt. Alsof Iommi, Butler en Dio bij de productie allemaal probeerden hun eigen instrument op de voorgrond te krijgen, en daarbij de drums zijn vergeten. Niet dan de drumpartijen erg spectaculair zijn, overigens. Een beetje saai.
Vergeleken met de andere albums, is TDYK vrij monotoon qua tempo, klinkt goed verzorgd, maar mist het de aggressiviteit van Mob Rules en Dehumanizer.

The Devil You Know is niet het meesterwerk waarop ik wellicht had gehoopt, maar het is zeker een plaat die niet onderdoet voor wat ik verwacht had. Iommi komt met een aantal hele fijne riffs aanzetten, Dio is goed bij stem, de hele cd luistert fijn weg. Maar wat meer afwisseling in snelheid tussen de nummers zou niet verkeerd zijn geweest.

Voorlopig houd ik het op 4 sterren. Wellicht ga ik als het nieuwe er straks af is, ik nog een halfje ga zakken.

Stronger Than Evil was het derde en laatste album van de Zweedse hardrockers van Heavy Load. Het album begint met drie behoorlijk sterke nummers. Run With the Devil, The King en Singing Swords bieden stevige hardrock/heavy metal met een flinke scheut melodie. Stevig, maar toch aanstekelijk. De eerste helft van het album wordt afgesloten met de ballad Dreaming. Dit soort nummers, helemaal als de zanger zo'n rare snik in z'n stem stopt om nog er nog maar wat extra gevoel in te leggen, is voor mij meestal geen hoogtepunt op een album. Dat geldt hier ook.
Op de tweede helft van het album herpakt de band zich met het titelnummer, maar helaas komen er daarna twee wat mindere nummers: Free en Saturday Night. Ook melodieuze nummers, maar ze missen helaas de kracht die de eerste drie nummers van dit album zo goed maakte. In plaats van over vikings en zwaarden gaat het nu opeens over de stad ingaan...Afsluiter Roar of the North is dan nog weer een aardig nummer.

Helaas moet dit album het vooral hebben van de eerste drie nummers. Daarna volgt een mix van nummers die op z'n best middelmatig is.

Net als bij Edwynn drong de vergelijking met Sabbat zich ook bij mij op, vooral vanwege de eigenzinnige declamatie van de teksten op Human Remains. Hell komt hier, 30 jaar nadat het genre al over z’n hoogtepunt was, ook nog eens met een sterk NWOBHM-album aankakken. Geholpen door een modern geluid luistert dit album prima weg. Dat is te danken aan de overdreven zang en het gevoel voor melodie dat Hell in de nummers weet te leggen. Helaas schiet de band hier en daar wat door in de theatraliteit en intermezzo’s: soms heb ik het gevoel naar een musical te luisteren dan naar een heavy metalalbum. Voor anderen is dat misschien niet zo’n probleem, maar van musicals moet ik echt niets hebben. Daarnaast duurt het album me, met een speelduur van 66 minuten, wat te lang. Een nummer als No Martyr’s Cage had van mij weggelaten mogen worden.

Desondanks is dit een vermakelijk album.

4.0*

Sinds mijn vorige post heb ik dit album denk ik zo'n 10 keer gedraaid, en ik begrijp het enthousiasme voor deze plaat niet echt.

De songs vind ik wel aardig, maar nergens echt spetterend. Eén uitzondering: Run With The Pack. Dat zit goed in elkaar, en kan me als enige nummer echt van begin tot einde boeien. Een rustig begin, daarna harder, en mooi leadgitaarwerk.

Het voornaamste minpunt zijn de vocalen. De stem van James Rivera gaat - zonder die hoge uithalen - snel op mijn zenuwen werken. Met die uithalen knap ik er echter nog sneller op af. Ik vind ze veelal slecht geplaatst en zodoende weinig toevoegen aan de nummers. Heel knap dat je die hoge tonen zuiver kan halen, maar midden in een zin komt het eerder over als laten zien hoe goed je je stembanden kan besturen dan iets toe willen voegen aan een liedje.

Kortom, ik heb dit album meerdere kansen gegeven, maar er bar weinig plezier aan beleefd. Gelukkig dat er andere mensen zijn die er wel van kunnen genieten.

2.5*

Vorig jaar kocht ik dit album. Het was bovenal een impulsieve aankoop gedreven door het feit dat ik dit album zo’n tien jaar geleden veel luisterde. Gedurende die tijd heeft mijn smaak zich behoorlijk ontwikkeld, en ik beleef nu daarom nu aanmerkelijk minder plezier aan Razorblade Romance dan destijds. Niet veranderd is mijn mening over het artwork (lelijk).
Ik meende me te herinneren dat de nummers op het album dat ik eerder beluisterde een andere volgorde hadden dan wat hier op MusicMeter staat (maar dat zal wel aan mij liggen), en dat Join Me in Death het openingsnummers was. Hoe dan ook, het is een van de betere nummers op dit album.
Wat er zo metal is aan lovemetal is mij na al die jaren nog steeds niet helemaal duidelijk. Ik vind dit album vooral rock, en soms in een gitarenjasje gestoken popliedjes. Sommige nummers zijn sterk: Naast het eerder genoemde Join Me in Death kan ik me goed vermaken met Your Sweet 666, Bury Me Deep Inside Your Heart, Wicked Game, en Death is in Love with Us Tonight. De andere nummers zijn vervelend noch echt overtuigend. De teksten vind ik nogal overladen met pathetiek, en die piepende ademhaling van Ville Valo is ronduit irriterend.

Met een paar goede nummers en een dosis jeugdsentiment kom ik hier toch op 3 sterren uit.

3,0*

Dit album is een op cd uitgegeven versie van de VHS-video die Holocaust in 1981 uitgaf. Deze release lijkt me een voor de echte liefhebber. Dat ben ik zelf niet, hoewel ik The Nightcomers wel een goed album vind.
De geluidskwaliteit is op z'n zachts gezegd matig, met de zang vooral in het begin veel te hard in vergelijking met de gitaar. Later wordt het beter, hoewel dat wellicht ook deels gewenning aan de kwaliteit is. Daarbij is de zang niet goed. Er zijn uiteraard goed momenten, maar net iets te vaak klinkt het onzeker of zelfs ronduit vals. Tot slot wordt The Nightcomes nog opgesierd door een drumsolo.
Ik heb dit album ooit eens ergens goedkoop gekocht, maar ik luister het eigenlijk nooit.

2.0*

Holocaust is een NWOBHM-band, die ten tijde van The Nightcomers bestaat uit Gary Lettice (zang), John Mortimer (gitaar), Ed Dudley (gitaar), Robin Begg (bas) en Paul Collins (drum). Helaas is dit album niet zo bekend, want het is een van de betere albums uit het genre dat ik ken.

The Nightcomers is een echte no-nonsenseplaat. Zang, gitaar, bas, drum, en verder geen toeters of bellen. Inpluggen, en gaan. De zanger klinkt alsof hij zo uit de kroeg komt rollen. Zijn stem nog rauw van het over de muziek heen schreeuwen en de sigaretten. Op een live-album (bootleg?) dat ik van Holocaust heb, klinkt hij ook behoorlijk beschonken. Echt uit de kroeg komen rollen waarschijnlijk, dus.
Net als de teksten is ook het gitaarwerk simpel, maar wel effectief. Geen hele lastige solo's of gepriegel, gewoon sterke riffs.

De sterkste nummers van het album komen staan aan het begin van het album (Smokin' Valves, Death or Glory). Daarna wordt het iets minder, maar het niveau blijft hoog. Ook de afsluiter (het titelnummer), is een van de hoogtepunten van het album.

Een heel sterk album, dat meer aandacht verdient dan de 7 stemmen die er hier op uit zijn gebracht.

4*

Zelfs na een flink aantal keren luisteren hink ik nog steeds op 2 gedachten bij dit Metal Album van de Week.
Aan de ene kant zit het grotendeels muzikaal degelijk en onderhoudend in elkaar, en ligt de diepe grunt me ook goed. Hier en daar zitten er een paar riffs in die ik erg kon waarderen. Bovendien is de productie helder zodat alle instrumenten duidelijk zijn.
Aan de andere kant, door bijvoorbeeld het gillen op de achtergrond in Terror Castle, en zeker ook door de titels en teksten heb ik steeds het idee dat de bandleden halverwege het album even zullen stoppen met spelen om ons te vertellen dat ze eigenlijk een grote grap aan het uithalen zijn. Een uitzondering daargelaten (Opus Eponymous van Ghost bijvoorbeeld) hou ik niet zo van grappen in de muziek die ik luister.

Kortom in mijn ogen is dit deels een goede plaat (4.0*) en deels een kermisattractie (-1.0*). Blijven er dus 3 sterren over.

3.0*

Hyadningar maakt black metal. Episch, redelijk melodieus. Geen cirkelzagen qua productie, dus in principe zou dit album goed aan te horen moeten zijn. Het openingsnummer begint goed, is mooi opgebouwd, maar al snel daarna begint de aandacht bij mij te verslappen tot ergens bij Forsaken ik me begin te ergeren aan de vocalen.
Kortom, vermoedelijk zijn de nummers los van elkaar best goed, maar achter elkaar is het een te lange zit voor mij. Omdat ik hier toch een waardering moet geven voor het album als een geheel, maak ik er een 2.5* van.