Een uiterst vermakelijk energiebommetje, dit Speak English or Die. Bijtende teksten, nummers die bijna zonder uitzondering al voorbij zijn voordat ze eigenlijk zijn begonnen. Veel luister ik niet naar dit album. Ik moet ervoor in de stemming zijn. Zie dit album vooral als een grote grap, goed uitgevoerd, niet te lang, hoewel het na Fist Banging Mania wel erg snel gaat. Daar hadden wat mij betreft een of twee nummers geschrapt mogen worden.

Vier stterren voor de wereldverbeteraars van S.O.D.

4.0*

Nadat ik History of a Time to Come was gaan waarderen, ben ik verder gegaan met het verkennen van de discografie van Sabbat.
Dit Dreamweaver is een conceptalbum over een christelijke missionaris die ergens in de Middeleeuwen naar Zuid-Engeland trekt om de heidenen daar te bekeren. Overigens is het verhaal (volgens Wikipedia) gebaseerd op het boek ‘The Way of Wyrd: Tales of an Anglo-Saxon Sorcerer’ van Brian Bates.

Concept of niet, dit album is in alle opzichten een stap verder in de ontwikkeling van Sabbat. De nummers zijn ingewikkelder geworden, Andy Sneap rifft er nog strakker op los dan op History of a Time to Come (ja, dat kan blijkbaar), en Martin Walkyier snauwt zijn teksten sneller en venijniger de microfoon in. Gebleven zijn de tempowisselingen, die veelal op een onverwacht moment komen, vaak niet eens aangekondigd door een drumroffel of iets dergelijks. Hier en daar komt een gitaarsolo langs geraasd, maar die zijn niet bepaald dikgezaaid op Dreamweaver. Dat maakt mij niet echt uit, de combinatie van riffs + de exclamaties van Walkyier zijn briljante genoeg. Als ik solo’s wil, zet ik wel een andere cd op.
Gelukkig heeft de band zo nu en dan wat rustige intemezzo’s ingebouwd om mijn kwetsbare oren een beetje te ontzien. Bovendien benadrukt dat nog maar eens hoe ontzettend gaaf de hardere stukken zijn.

Vooral The Clerical Conspiracy, Do Dark Horses Dream of Nightmares en The Best of Enemies zijn prijsnummers, maar welbeschouwd kent dit album geen missers.

4.5*

Ja! Het kwartje is gevallen. Muzikaal vond ik deze plaat bij eerste beluistering al dik in orde. Snelle, complexe thrashmetal die toch erg strak klinkt. Maar die vocalen…
Na een paar luisterbeurten was ik aan de intonatie van Martin Walkyier gewend, en nog een paar keer luisteren later begon ik het ook te waarderen. In tegenstelling tot veel amerikaanse thrashcollega’s uit die tijd doet Walkyier niet denken aan een luchtalarmsirene. Hij zingt veel lager, op een veel gemenere toon ook. Denk aan een sjofele kerel, lange haren bungelen langs zijn hoofd naar beneden vanonder een hoed, die ergens op het dorpsplein (in de Middeleeuwen, wel te verstaan) op een houten krat gaat staan en zijn teksten met krakende stem voordraagt, een houten wandelstok in de hand waarmee hij op gezette tijden met het ritme van zijn zinnen op de grond slaat om de boodschap nog eens extra te onderstrepen. En daarna met zijn hond in de kroeg gaat zitten drinken alvorens te vertrekken naar het volgende dorp.
En naar History of a Time to Come luisterend met de teksten erbij, blijkt dat de teksten ook nog echt ergens over gaan: de macht van de kerk (in de middeleeuwen dus), hekserij, aflaat, en verhalen over goed en kwaad.

Persoonlijk vind ik A Cautionary Tale een van de beste nummers van de cd, vooral omdat na het dreigende intro dat nummer zo ontzettend snel begint, met vocalen die als uit een machinegeweer op je afgeschoten worden. Andere hoogtepunten: Horned is the Hunter, I for an Eye, en The Church Bizarre (‘you born again Christians are born again fools’). Als ik een minder nummer zou moeten noemen, zou het A Dead Man’s Robe moeten zijn.

Morgen of overmorgen verwacht ik dat deze plaat in mijn brievenbus ligt. Want voor de platenzaken in de stad was deze plaat natuurlijk te oud en obscuur.

4*.

Ondanks de productie (ik vind de drums niet erg denderend klinken), lijkt dit album qua muziek nog steeds heel erg als de Sabbat die ik kende van History of a Time to Come en Dreamweaver: wervelende en kronkelende nummers met plotselinge tempowisselingen.
Toch haalt dit album het lang niet bij z’n voorgangers. Dat heeft heel veel met de nieuwe zanger, Ritchie Desmond, te maken. Hij brengt meer melodie, maar zijn stem klinkt veel gewoner dan die van Martin Walkyier (maar die had dan ook een stem waaraan ik moest wennen). Zijn zang spreekt me niet aan, en ik mis het venijn dat Walkyier in de nummers kon leggen. Daardoor blijven de nummers niet echt hangen, althans niet bij mij.

Voor mij is dit album een misser, zeker in vergelijking met Sabbats eerdere werk.

2.5*

Bij mijn eigen inzending voor het Metal album van de week heb ik, een half jaar na dato, nog steeds geen stem geplaatst. Tijd om daar eens verandering in te brengen.

Sacrilege maakt melodieuze death metal. Geen verrassing, aangezien de band uit Gotenburg komt en dit album in de late jaren ’90 is opgenomen. De zang wordt op de eerste drie nummers gedaan door Michael Andersson, op de volgende 5 door Daniel Svensson. Het album wordt afgesloten door een instrumentaal nummer, dat ik maar matig interessant en te lang vind. Svensson’s stem neigt naar een grunt, terwijl Andersson het bij een scream houdt. Mijn voorkeur ligt bij de vocalen van Svensson, en dat maakt die nummers wat mij betreft ook de beste van de plaat.
Qua muziek is het redelijk lompe Gothenburgmetal dat de klok slaat. Het is niet het beste album ooit gemaakt in deze stijl, maar het eindresultaat mag er zeker zijn. De interessantste nummers zijn ‘Fettered in Shackles of Light’ en het titelnummer.

Wellicht had hier meer ingezeten als de beide zangstemmen gebruikt zouden worden om wat meer contrast in de nummers aan te brengen, maar voor nu houd ik het bij vier sterren.

4.0*

Was ik vorig jaar (of was het al eerder?) een tijdje verslingerd aan Lost in the Beauty You Slay, heb ik de afgelopen weken de opvolger van dat album regelmatig gedraaid. En ook dat is prima bevallen.
Op The Fifth Season gaat Sacrilege verder met waar ze op Lost in the Beauty You Slay waren gebleven: uitstekende Gothenburgmetal maken. De band volgt het recept zoals zoveel bands in die stad in de jaren ’90 deden: deathmetal met een flinke vleug melodie, met krijsende zang en hier en daar een instrumentaal nummer om op adem te komen (op dit album het titelnummer en Sorg). The Fifth Season is een consistent en goed album geworden zonder veel verrassingen, met een uitschieter in de vorm van Seduction Nocturne.

4.0*

Ik altijd maar denken dat Passage als Samael’s beste album werd gezien, blijkt opeens dat Ceremony of Opposites op een aantal van mijn favoriete metalwebstekken als Samael’s meesterwerk wordt omschreven. Toevallig, net nu de band deze zomer het album integraal heeft gespeeld om te vieren dat het vorig jaar twintig jaar geleden was dat het album uitkwam.
Toch was ik wel nieuwsgierig naar Ceremony of Opposites, hoewel ik lastig door Passage heen kon komen. Bij CoO had ik daar helemaal geen last van. Integendeel. Het album doet me een beetje aan Paradise Lost’s Icon denken. Al past Samael beter in het hokje black metal, en was Paradise Lost ten tijde van Icon meer gothic geinspireerd, hebben beide albums de overeenkomst dat ze bestaan uit een verzameling tamelijk korte nummers (voor metalbegrippen), die weinig variatie in geluid en tempo kennen. Daarnaast hebben beide albums een erg toegankelijk geluid. De nummers op CoO rollen als een stoomwals over me heen. En ik schrijf doelbewust stoomwals in plaats van een destructief natuurverschijnsel, want behalve allesverpletterend klinken de riffs en drums op dit album ook beheerst. CoO is niet slechts een loodzware ervaring, het is een ervaring die je bewust wordt aangedaan.

Ceremony of Opposites is zonder twijfel een van de betere albums die ik recentelijk heb ontdekt. Voor nu vier sterren.

4.0*

Hierbij, voor de liefhebber, nog mijn lap tekst dat ik bij het Metal Album van de Week heb gepost:

Ik heb deze cd ontdekt toen ik in het afgelopen jaar voor mijn studie in Zweden was. Hoe ik er precies bijkwam, weet ik niet helemaal zeker meer. Volgens mij was het doordat ik op MusicMeter ergens op 'vergelijkbare bands' klikte, daarna random op Sanctuary klikte om erachter te komen dat Into The Mirror Black een erg hoge waardering had. Wat ik nog wel weet, was dat ik deze cd voor de eerste keer in de trein Lund - Kristianstad luisterde. Halverwege, tijdens een overstap was ergens in een gat een of ander feest met Zweedse volksmuziek. Of iets dergelijks, want ik heb er niks van meegekregen. Want ik met open mond van verbazing naar Into the Mirror Black te luisteren.

Genoeg geluld over mezelf. Laat ik maar eens iets zeggen over de cd. Die begint met een dreigend baslijntje, waarna al snel drum en gitaar invallen. Na de eerste tempoversnelling kan het geweld echt losbarsten om, op een paar rustmomentjes hier en daar na, ook niet weer op te houden tot een paar galmende drumslagen in Communion het album afsluiten.
Hoewel, geweld..dat is niet helemaal de juiste term. Laat ik het maar subtiel geweld noemen. Into the Mirror Black zit namelijk vol met tempowisselingen, bruggetjes (die al dan niet net iets langer duren dan je verwacht), en fijne stukjes drumwerk. En dat alles afgemaakt met de afwissende (hard-zacht, hoog-laag) vocalen van Warrel Dane, die hier gelukkig minder luchtalarmsireneachtig zingt als op voorganger Refuge Denied, maar nog steeds redelijk hoog zit, maar gelukkig wel een emotioneel randje aan zijn stem kan geven. Verder gaan de teksten ook redelijk de diepte in, ook al heb ik me hierin niet al tezeer verdiept.
Zijn er dan helemaal geen negatieve dingen? Voor de eerlijkheid moet ik er bij zeggen dat de vocalen je wel moeten liggen, anders kan deze cd een hele lange zit zijn. Verder zijn de meeste nummers ongeveer even snel, maar aan de andere kant verandert het tempo binnen de nummers redelijk vaak, dus dat vind ik zelf niet zo'n probleem.

Na deze cd viel de band uit elkaar, waarna Warrel Dane, Jim Sheppard en Jeff Loomis Nevermore oprichtten.

Ondanks mijn hoge waardering heb ik deze cd nog niet in mijn top-10 staan. Dat is omdat ik hem tot nu toe alleen als gedownloade versie heb beluisterd, en ik in mijn top-10 alleen cd's heb gezet die ook fysiek in mijn platenkast staan.

Nadat Life Sentence, dat Satan vorig jaar uitbracht, werd ik wel weer nieuwsgierig naar Court in the Act. Life Sentence klonk heel erg als dit album (en de hoes leek er ook op vond ik), maar ik ben toch meer geinteresseerd in een jaren ’80-album dat in de jaren ’80 uitkwam dan eentje die dertig jaar te laat uitkomt.
Dit album ken ik, afgaand op mijn eerdere bericht, al bijna 5 jaar. In mijn hoofd zat dat dit een aardig album was, minder dan Suspended Sentence, en geplaagd door een slechte productie. Daarom heb ik de afgelopen jaren dit album nauwelijks geluisterd. Misschien ben ik aan slechte producties gewend geraakt, want nu ik het album weer hoor, is dat helemaal geen probleem.
De songs staan namelijk als een huis en dat maakt Court in the Act tot een heel aangename herontdekking. NWOBHM van de bovenste plank met erg lekker gitaarwerk. De plaat begint erg sterk met Trial by Fire, waarna Blades of Steel meteen het eerste wat mindere nummer is. Daarna valt Broken Treaties op: weer een knallend nummer. De tweede kant van de LP begint heel even rustig, waarna drummer Sean Taylor aftikt en vijf minuten uptempo vuurwerk losbarst. De rest van de tweede helft van het album, hoe sterk de nummers ook zijn, staat vooral in de schaduw van de machtige afsluiter Alone in the Dark.

Kortom, een bijzonder aangename herontdekking.

4.0*

Bijna tien jaar na Satans wederopstanding zijn we toe aan worp nummer vier. Life Sentence is een van mijn favoriete NWOBHM-albums. Cruel Magic vind ik een fijn album, ook omdat de band na twee albums het geluid een beetje wijzigde. Atom By Atom maakte daarentegen weinig indruk, het voelde als een herhaling van zetten na Life Sentence.

Nu is Earth Infernal uitgekomen. De eerste single Burning Portrait deed me niet zo veel. Nu ik het hele album beluisterd heb, is de conclusie dat die single representatief was voor Earth Infernal. Satan doet wat ze op de drie voorgaande albums deden, en dat doen ze goed. De tijd heeft nog steeds geen vat gekregen op zanger Brian Ross, en ook het gitaarwerk flitst als vanouds. Het rauwe, wat minder verzorgde geluid van Cruel Magic is gebleven. Nummers die eruitspringen zijn voor mij Twelve Infernal Lords en Luciferic en From Second Sight. Poison Elegy valt ook op, maar dan door de wat vreemde tempowisselingen onderweg.

Probleem voor mij is dat Earth Infernal vooral meer van hetzelfde is. Het voegt weinig to aan wat ik al van Satan kende, en na de eerste paar keren luisteren is er weinig dat meer indruk maakt dan eerdere albums.

Toen Atom by Atom uitkwam, werd ik weer aan dit album herinnerd. Eind juni 2013 schreef ik hier dat ik dit album 'de komende tijd' wat vaker zou beluisteren. Dat is er toen nooit van gekomen. De laatste weken heeft dit album me opeens helemaal te pakken en schalt het regelmatig door mijn speakers en koptelefoon (niet tegelijkertijd uiteraard).
Vernieuwend is dit album niet te noemen. Integendeel, Life Sentence is een trip dertig jaar terug in de tijd, maar dan voorzien van een productie die de muziek recht doet. In vergelijking met veel NWOBHM-platen uit de jaren '80 een verademing.
Een goede productie kan van een verzameling slechte nummers nog geen goed album maken. Gelukkig zit het met de nummers ook wel goed. Satan komt prima uit de startblokken met Time to Die. Daarna komt er een rijtje overtuigende nummers (hoewel Siege Mentality met weinig doet). Vanaf Tears of Blood gaat de vlam werkelijk in de pan en volgen de hoogtepunten elkaar op tot het einde van het album.

Smaakvol gitaarwerk, aanstekelijke refreinen...opa doet nog een keer voor hoe je heavy metal moet maken. Bijkomend voordeel is dat ik, dankzij dit album, Court in the Act ook weer eens ben gaan beluisteren.

Minder dan vier sterren gaat echt niet hier.

Doordat dit album vaak als Savatage’s minste album wordt omgeschreven, ook door de bandleden, had ik aanvankelijk weinig zin Fight for the Rock te gaan luisteren. Omdat ik wel toch wel nieuwsgierig was naar dit album, heb ik het toch maar een kans gegeven.
Vergeleken met eerdere Savatage-albums is dit inderdaad een flinke stap in een meer commerciële koers: veel ballads, weinig tempo, de scherpe randjes van Sirens en Dungeons zijn verdwenen ten koste van wat keyboards hier en daar. Desondanks vind ik dit nog steeds heel erg als Savatage klinken, mede door het gitaargeluid van Criss Oliva en de zang van Jon Oliva.
Hoewel de nummers niet altijd even sterk zijn, en de gerecyclede versie van Out on the Streets niet zo nodig had gehoeven voor mij, is dit album me stukken beter bevallen dan ik had verwacht. De vergelijking met Power of the Night doorstaat dit album makkelijk. Mijn favoriete Savatageplaat zal het wel niet worden, maar ik vind Fight for the Rock toch een degelijke plaat.

3.0*

Dit is niet een plaat die ik heel veel draai, maar als ik hem draai, is het elke keer weer genieten.
Gutter Ballet is veel gevarieerder dan Savatages eerdere werk, maar ook minder over the top als een deel van het latere werk. Voor mij zijn het titelnummer, When The Crowds Are Gone en Hounds de hoogtepunten, de 2 instrumentale nummers (Temptation Revelation en Sik And Steel) vind ik het zwakst. Niet dat het nummers zijn die ik skip, en het is ook best om aan te horen allemaal, maar het haalt de continuiteit voor mij uit de cd. Ze gaan net iets te lang door. De rest van de nummers zit daar tussenin, maar zijn allemaal erg goed.

Een plaat met veel afwisseling tussen ingetogen stukken en hard rocken, met bovendien veel emotie. 4*.

Handful of Rain heb ik altijd een degelijk, maar weinig spectaculair Savatagealbum gevonden. Een beetje een merkwaardige ook omdat Jon Oliva zo’n beetje het hele album heeft ingespeeld, maar de credits heeft gedeeld met andere ‘bandleden’. Na de dood van Criss Oliva begint Savatage in mijn ogen sowieso te lijken op een project van Jon en Paul O’Neill met wisselende werknemers (bandleden).
Japan Live ’94 is een verslag van de Handful of Rain-tour, waarop Alex Skolnick het gitaarwerk voor z’n rekening neemt. Het album bestaat, niet verbazingwekkend, voor een groot deel uit nummers van Handful of Rain, aangevuld met wat ouder werk.
De nieuwe nummers worden goed uitgevoerd, maar het blijven nummers die ik niet tot Savatage’s beste reken. Op de oudere nummers kan Zak Stevens helaas Jon Oliva’s zang niet doen vergeten.
Dit alles maakt Japan Live ’94 tot een weinig memorabel livealbum (zeker in vergelijking met Savatage’s eigen Ghost in the Ruins), dat lekker wegluistert en het prima doet als achtergrondmuziek. Ik heb liever livealbums die me wegblazen, dit is meer een zomers briesje.

3.5*

De combinatie van thrashmetal, Sovjetunie en Engelse teksten maakte mij nieuwsgierig naar dit album. Shah was een band uit Moskou, die tussen 1989 en 1994 vier albums maakte. Beware was hun debuut.

Mijn eerste vooroordeel was: dit kan niet veel zijn. De tweede: het Engels moet wel erg slecht zijn.

Dat tweede vooroordeel bleek al snel niet te kloppen. Het is te horen dat de moedertaal van zanger Anton Garcia (niet z’n echte naam) geen Engels is, maar ik heb ergere accenten gehoord. In ieder geval accenten waar ik me meer aan stoorde.

Dan het eerste, belangrijkere, vooroordeel. Dat bleek uiteindelijk wel ongeveer te kloppen. Van de 7 nummers die dit album telt (ik reken Say Hi to Anthrax maar even als een grapje aan het einde), zijn vind ik drie sterk. Dat zijn Total Devastation, het wat snellere Coward, en Threshold of Pain. De rest is degelijk, heeft z’n momenten alsook zwakke punten, zoals het refrein van Save the Human Race.
Het album wordt echter nogal gehinderd door z’n productie. Dat is misschien een beetje zwak uitgedrukt: het is de productie die ervoor zorgt dat ik maar een paar sterren overheb voor Beware. Wat is er aan de hand? De gitaren! De gitaren hebben niet helemaal dezelfde behandeling gehad als de basgitaar op ...And Justice for All, maar het gaat een eind in die richting. Waar thrashmetal het van de riffs moet hebben, klinken die hier totaal futloos. Ze pruttelen een beetje, vaak met het geluid van een vrachtautomotor die stationair staat te draaien. En dat dan twee straten verderop. De solo’s krijgen dan wel weer wat aandacht.

Jammer, jammer! Met een beetje een beter geluid had hier zoveel meer ingezeten.

Na de lange en prima recensie van college AOVV hierboven ben ik bang dat ik weinig vernieuwends toe kan voegen aan deze discussie, aangezien ik me grotendeels goed kan vinden in zijn tekst.

In mijn vorige berichtje hier (van 18 augustus) stond dit album nog op 1 in mijn toplijst over 2011. Nu, op 30 december is hij een aantal plaatsen gezakt naar nummer 6. Deels omdat ik albums heb gehoord die simpelweg beter waren, deels omdat ik dit album een tijdje heb laten liggen. Toen ik Född Forlorare na een periode van een paar maanden weer ging draaien, was de magie toch weg. Voor een deel althans. Er zit iets in Kvarforth’s stem dat me niet bevalt, en staan de teksten me een klein beetje tegen. Daarnaast vind ik I nattens timma niet bijster interessant.

Ondertussen denk ik dat ik dit album genoeg heb gehoord om een oordeel te kunnen vellen: 4.0*.

Aardig rockalbum. Op allmusic las ik dat Shipwreck beinvloed is door wave en U2, maar ik ken genre noch band goed genoeg om daarover een oordeel te kunnen vellen. Ik hoor slechts T.Rex terug in House of Cards.
Verder vind ik dit een album dat mijn aandacht niet heel lang weet te behouden. De nummers beginnen na verloop van tijd op elkaar te lijken, en ik vind zang soms een beetje duf klinken. Niet een stem waar ik graag naar luister.

Voor zover ik weet, is dit de enige plaat van Shipwreck. Een jaar na de release van Rabbit in the Kitchen with a New Dress On ging de band uit elkaar omdat een van de songschrijvers verhuisde.

Leuk voor een handjevol nummers, maar dat is het dan ook wel.

3.0*

​Shotgun Messiah is de in de VS gemaakte heropname van het debuutalbum van deze Zweedse glam-/sleazerockers. Als ik het album beluister zonder op de teksten te letten, is het een goed en vermakelijk album. Uitschieters zijn Bop City, Don't Care 'Bout Nothin', Nowhere Fast en het instrumentale nummer Explorer. Naar ik aanneem is dat nummer vernoemd naar de Gibson met die naam. Gitarist Harry K. Cody krijft er in ieder geval genoeg ruimte. De rest van de nummers is ok, maar wat anoniem.
De zwakke punten van dit album vind ik de zang, met name de tweede stem. Die meest geschreeuwde falset klinkt het meest als een hysterische Axl Rose, en had van mij weggelaten mogen worden. Ook de teksten doen, als ik daar op let, wat afbreuk aan het geheel. Met name Don't Care 'Bout Nothin' is als een stuk tienerdagboek.

Shotgun Messiah is een goed album, zonder ergens baanbrekend of fantastisch te worden.

Dit album(pje) is een conceptalbum dat zich afspeelt in het heelal. Wat de context van het verhaal is, moet me nog (steeds) duidelijk worden. Het gaat ofwel over een ruimterace, ofwel over een oorlog in de ruimte.
Voor zover ik het kan volgen, begint het verhaal met een korte schets van de situatie. Daarna gaat de hoofdpersoon de ruimte in, er volgt een soort van gevecht. Wat er daarin gebeurt is mij niet helemaal duidelijk. Wellicht gaat het ruimteschip kapot, of raakt het stuurloos. Het is hoe dan ook duidelijk dat de hoofdpersoon nooit meer terugkomt op aarde en bij iedereen die hij daar liefheeft. Dat weten ze hier op aarde ook, en de hoofdpersoon wordt publiekelijk als een held afgeschilderd.
Een lang verhaal voor een kort album, waarop bovendien relatief veel tijd wordt vrijgemaakt voor instumentale stukken, gesproken stukken (in het Russisch) en een eveneens in het Russisch propagandalied. Daartussen liggen een aantal nummers, soms eerder schetsen voor nummers. Qua stijl is het hier voornamelijk (klassieke) heavy metal wat de klok slaat, met pluspunten voor de krachtige zangstem.
Uit de beschrijving hierboven doemt misschien het beeld op van een wat fragmentarisch album, maar het tegenovergestelde is het geval. Veel nummers lopen in elkaar over. Het album klinkt voor mij erg als een soundtrack zonder film.

Een van mijn beste ontdekkingen van 2012, maar helaas te laat om nog een jaarlijst te halen.

4.0*

SIlent Path is een project van de Iraniër Saman N. en maakt volgens Metal Archives 'depressive black metal'.
In dit geval betekent deze aanpak veel trage nummers met zo weinig mogelijk riffs. Hier en daar een sample (Hitler komt voorbij in Filth of Mankind, in Grey Dolls from Nowhere een sample van Radio London waarin de dood van Hitler wordt omgeroepen). De vocalen zijn afwisselend gesproken en gekrijste stukken.
Als het Saman's bedoeling was om mij depressief te maken, is hij niet geslaagd. Simpelweg omdat ik dit album al snel aan de kant heb gelegd wegens een combinatie van monotone nummers en slechte productie. De eerste paar nummers zijn nog wel te doen, daarna wordt dit album een te lange zit. Tel daarbij op het merkwaardige einde van Forgotten Sounds (alsof het laatste stuk van het nummer van de cd is geknipt) en het pianoriedeltje in Unwritten Story dat zo hard aan Jingle Bells doet denken dat ik er bijna de kerstmuts voor van de zolder haalde, en dan is duidelijk dat ik hier geen voldoende uit ga delen.

2.5* voor het album en een halve ster aftrek voor Jingle Bells: 2.0*.

Wat betreft Skid Row hield ik er altijd een aantal vooroordelen op na (iets met jaren ’80 en haar). Slave to the Grind verwijst al die vooroordelen regelrecht naar de prullenbak.
Dit is een snoeihard album, geen partyrock. Het album begint erg sterk met Monkey Business, maar het echte hoogtepunt komt meteen daarna, met het loeihard en strakke titelnummer. Pas tegen het einde begint het album een beetje in te zakken. Riot Act en Mudkicker maken relatief weinig indruk, maar met Wasted Time komt er dan toch nog een ijzersterk nummer. Normaal gesproken ben ik niet zo van de ballads, maar Skid Row laat me realiseren dat er uitzonderingen op die regel zijn. Niet allen Wasted Time, ook Quicksand Jesus vind ik erg de moeite waard (In A Darkened Room vind ik dan weer wat minder).

Slave to the Grind heeft me dus verrast. In positieve zin gelukkig. Een sterk en afwisselend album. Ik heb het hier op LP staan, maar mijn platenspeler is al een tijdje niet aangesloten op de versterker. Zodra dat weer het geval is, is dit waarschijnlijk het eerste album dat ik erop leg.

4.0*

Tik tik tik tik…Gaan! Tenement Zone, If Thine Eye, Johnny’s Home...tja. Op zich klinken de nummers goed. De productie is ook opmerkelijk goed voor een thrashplaat uit het eind van de jaren ’80. En toch, voor mij werkt het niet. Mijn hoofd zegt dat dit een goede plaat is, maar mijn hart wil er niet aan. Slammer doet denken aan andere thrashgrootheden, maar is het net niet. Ik kan de nummers niet goed uit elkaar houden, en de zang vind ik een beetje vlak.
Nou goed, in Razor’s Edge zitten wel wat leuke stukjes, en in Hunt You Down ook wel. Nog steeds heb ik niet de neiging om mee te gaan brullen of luchtgitaar spelen. Wellicht licht het tempo wat te laag...
Maar dan, tegen het einde van de plaat begin ik opeens een beetje het idee te krijgen dat het nog wel eens wat kan worden tussen The Work Of Idle Hands en mij. Ik merk dat mijn voeten meetrommelen op de vloer. Toch nog iets.

En zo is het al een paar keer gegaan. Voor mij is deze plaat een ‘net-niet’ plaat. Ik zal hem nog wel een aantal keer draaien, maar er is een flink aantal andere cd’s waarbij ik sneller geneigd ben die aan te zetten. Hoewel ik tegen het einde Slammer ook goed ga waarderen. Maar voordat ik daar ben, ben ik weer 20-25 minuten verder, en ik denk dat ik de voorkeur geef aan een plaat die me vanaf de eerste minuut echt boeit.

3.5*.

Tja. Zoals hierboven omschreven door Metalhead99 klinkt dit Schwarz Verhüllt behoorlijk interessant. Sinds Agrypnie weet ik dat Duitsers behoorlijk interessante en vernieuwende Black Metal kunnen maken. Aan de andere kant, doedelzakken in metal doet me denken aan Tunes of War van Grave Digger, en de herinnering aan dat album doet me nog steeds koude rillingen over de rug lopen.

Aan de titels van de nummers te zien, zou dit album best eens een conceptalbum kunnen zijn, maar dat heb ik verder niet uitgezocht.
Het album begint in ieder geval met een gesproken intro. De tekst wordt ingesproken door een vrouw en zo nu en dan worden een paar woorden schreeuwend herhaald, op de achtergrond. Alsof je in een bos naar een heksensabbat aan het luisteren bent. Sfeerzettend intro dus.
Vervolgens komen er 6 hoofdstukken die bij mij net zo hard het ene oor uitvliegen dan dat ze er bij het andere ingingen. Kort samengevat: ik vind de nummers onderling inwisselbaar, de riffs blijven niet hangen en het gaspedaal wordt veel te weinig ingedrukt. Daarnaast vind ik de zanger weinig aanspreken, zowel zijn grunt als de meer gesproken delen is 13 in een dozijn. Hij weet me nergens mee te slepen en op de plekken waar er emotie in zou moeten zitten, vind ik het niet geloofwaardig overkomen.
En tot slot die doedelzak. Een leuk idee, maar niet zo goed ingepast. Het instrument neemt voor mijn gevoel deels de plaats in van een sologitarist. Prima, op zich, maar de doedelzakstukken komen me net iets te vaak uit de lucht vallen.
Tot slot mist er voor mijn gevoel een outro. Het album wordt op een uitstekende manier ingeleid, maar Kapitel VI eindigt op een weinig memorabele wijze, en dan is het album opeens afgelopen. Een gesproken outro had het album mooi af kunnen ronden.

Er is niets op dit album dat me echt tegenstaat, maar er is ook niks dat blijft hangen. Een soort van grijze Toyota dus: het zit technisch prima in elkaar, maar spannend wordt het helemaal nergens.

3.0*

Gelukkig dat smaken verschillen .
Ik ben dit album nu voor de derde keer aan het beluisteren, en ik denk dat dat ook de laatste keer wordt. Het album is voor mij nog steeds een bij elkaar geraapt allegaartje. Het gitaarwerk van Slash en de verdere begeleiding geven mij ook deze keer luisteren het gevoel dat ik naar een willekeurige verzameling liedjes zit te luisteren. Of dat komt omdat de zang te dominant is, of doordat de begeleiding te grijs is, laat ik even in het midden. (Simpelweg omdat ik het antwoord zelf ook niet weet.)

De meeste vocalisten liggen me inderdaad niet. Ik vind Ian Astbury, Andrew Stockdale en Iggy Pop eruit springen. Lemmy is Lemmy, die doet altijd hetzelfde, maar wel goed. Fergie valt me mee, en verder hoor ik veel van de karakterloze gladde stemmen die de hele dag de radio op mijn werk ook uitschallen, en die me volledig koud laten. En ja, ik ben groot Black Sabbathfan, maar Ozzy horen zingen anno 2010 zorgt bij mij vooral voor plaatsvervangend medelijden.
Het zijn idd veel verschillende zangers, maar ondanks alle verschillende stemmen doet het meestal niet veel met me. Ik hoop dat je nu niet meer zo verbaasd bent

Kortom, ik hoor hier een daar wel een goed liedje, en over de hele plaat hoor ik wel goede solo's voorbij komen, maar dat vind ik nog niet genoeg om de plaat goed te vinden.

2.5* kom ik op uit. Favoriete nummers: Nothing to Say, By The Sword, We're All Gonna Die

Sinds mijn vorige bericht bij dit album, vier jaar geleden alweer, ben ik wat positiever geworden over God Hates Us All. Nog steeds ben ik niet heel erg overtuigd van dit album, maar ik kan het in ieder geval zonder moeite uitluisteren. Een paar nummers, zoals Payback, bevallen me goed.

Slayer klinkt hier alsof ze erg goed hebben geluisterd naar wat voor –coremuziek dan ook maar in de mode was ten tijde van 2002, en hun geluid daarop hebben afgestemd. Dat maakt de muziek behoorlijk agressief en eigentijds klinken, maar tegelijkertijd is het veel van hetzelfde. Dertien nummers lang hakken en rammen, met te weinig uitschieters of memorabele riffs. Hoewel ik van Slayer geen filosofisch diepgaande teksten gewend ben, zijn ze hier afgezakt naar een bedenkelijk niveau en ook met de voordracht van die teksten ben ik niet supergelukkig.

Kortom, veel geschreeuw maar net wat te weinig wol, en enkele overtuigende nummers.

3.0*

Op Reign in Blood kent Slayer slechts twee versnellingen: de hoogste en de allerhoogste. In minder dan een half uur worden er tien nummers doorheen gejaagd. Wat mij betreft heeft het album daarmee een goede lengte: de nummers, of het album, moeten het niet van hun verscheidenheid hebben, maar meer van snelheid en bruutheid. Een langer album had Reign in Blood aan kracht doen verliezen. Nu blijft het een soort sonische roofoverval: het is over voor je het door hebt, en je blijft min of meer murw achter.

Reign in Blood is een merkwaardig album. Zeven van de tien nummers zijn korter dan drie minuten, en zijn, samen met Postmortem, lastig uit elkaar te houden (en daarbij is Raining Blood weliswaar langer dan vier minuten, maar dat komt ook door de lange outro). Het is een lange brij van riffs en solo’s en zang die in hoog tempo wordt uitgespuwd. Doordat het tempo regelmatig afgewisseld wordt tussen snel en sneller wordt het toch niet te monotoon. Daarbij: eigenlijk klinken de solo’s op dit album nergens naar. Volgens mijn ‘1001 albums’-boek zijn Hanneman en King hun gitaren aan het villen in plaats van aan het bespelen, zelf hoor ik vooral chaos. Alsof de gitaristen de controle over hun instrument kwijt zijn. Tot slot vind ik de zang eigenlijk maar op het randje. Doordat het veelal snel is, en half geschreeuwd, valt niet zo op dat Tom Araya eigenlijk niet kan zingen.

Ondanks dit alles blijft Reign in Blood een sterk album. Het is een half uur waanzin dat bijna dertig jaar na de release nog steeds indruk op me weet te maken. Ik was mij nog niet bewust van muziek in 1986 (eerst maar eens leren lopen), maar kan me voorstellen dat de impact van dit album ten tijde van de release groot moet zijn geweest. Uiteraard zijn veel nieuwe metalreleases anno 2014 bruter en harder, maar toch weet Reign in Blood veel van die nieuwere albums gemakkelijk te overtreffen.

4.0*

Als ik het me goed herinner, heb ik een paar jaar geleden ook al eens een poging gedaan dit album te kunnen waarderen. Afgelopen tijd heb ik het nog maar eens geprobeerd. Weer mislukt.
Van Slayer ken ik eigenlijk alleen Reign in Blood, dat ik erg ben gaan waarderen, en dat daarmee de meetlat is geworden waarlangs ik andere albums van Slayer leg. Uiteraard ben ik ook niet naar Reign in Blood gaan luisteren om de zang van Tom Arayas, maar op South of Heaven is die zang toch wel echt een spelbreker. Met name als de beste man een woord een beetje uit begint te rekken of een toon twee seconden probeert vast te houden vind ik het wel heel treurig worden.
Die zang begint uiteraard ook op te vallen op dit album omdat, in vergelijking met Reign in Blood, het tempo naar beneden is geschroefd. De riffs klinken gelukkig nog steeds heel erg Slayer, maar over het algemeen mis ik toch de energie, het manische van Reign in Blood. Het album begint al matig met het titelnummer, en tegen het einde vind ik het wel heel gefragmenteerd worden, ook door de misplaatste Judas Priestcover die ik niet goed tussen Cleanse the Soul en Spill the Blood vind passen.

Ik laat dit album in het vervolg maar weer links liggen.

2.5*

Sleep of Monsters mag wellicht een nieuwe naam zijn, sommige bandleden hebben al een paar albums op hun namen staan. Zo heeft zanger Ike Vil 3 albums gemaakt met Babylon Whores. Dat was een naam die me vaag bekend voorkwam, zonder dat ik echter een noot van die band had gehoord (maar nu wel, en klinkt goed genoeg om me daarin te verdiepen). Drummer Pätkä Rantala speelde mee op HIMs eerste album.

Sleep of Monsters ligt een beetje in het verlengde van HIM, en brengt een aangenaam schijfje met gothic rock dat ligt tussen trage nummers als Murder She Wrote en harde rocknummers als Abomination Street en bonusnummer I Am the Night Color Me Black. Zanger Vil heeft een diepe stem, die voor dit album het verschil maakt. Op positieve wijze. Zonder hem was dit album voor mij niet boven de grijze massa uitgekomen.
Echt vernieuwend wordt dit album nooit, maar er is wel voldoende afwisseling tussen harde rock en wat minder harde rock. Tegen het einde, met Through A Mirror Darkly en Cobwebs of Your Mind, verliest Sleep of Reason de aandacht helaas wel enigszins.
In afsluiter Magick Without Tears komt dezelfde ‘Holy Holy Holy’-vrouwenzang van het eerste nummer weer terug, wat het geheel mooi afsluit. Die drie achtergrondzangeressen komen hier en daar op het album trouwens terug. Dat geeft die nummers net even wat extra.

Erg bijzonder is dit album stiekem niet, gewoon een goed album, maar ik heb er de afgelopen weken voldoende plezier van gehad om hier vier sterren te kunnen rechtvaardigen.

Sleep of Monsters' debuutalbum Produces Reason heb ik heel veel geluisterd sinds het uitkwam. Mijn verwachtingen voor Poison Garden waren dan ook hooggespannen. Hoog genoeg om het album te bestellen zonder het te hebben geluisterd.

Toen het voor de eerste keer in mijn cd-speler lag, werd duidelijk dat Sleep of Monsters de koers wat verlegd had. Gebleven was de de diepe galm van zanger Ike Vil, en gebleven waren ook de gothic sfeer en de occulte teksten. In vergelijking met Produces Reason is Poison Garden echter minder metal-, en meer rockgeorienteerd, en komen de stemmen van zangeressen Tarja Leskinen, Nelli Saarikoski en Hanna Wendelin wat meer naar de voorgrond.

Belangrijker is dat het album gevarieerder is dan z'n voorganger: Golden Bough is een groots nummer, met een belangrijke rol voor strijkers en een westernsfeer, The Art of Passau is een meer rechttoe-rechtaan metalnummer, The Devil and All His Works is een oorwurm die uitnodigt tot meezingen, terwijl op Foreign Armies East opeens een trompet opduikt en de aandacht opeist. De hoogtepunten zijn hier iets minder hoog dan op Produces Reason, maar daar staat tegenover dat dit album, behalve gevarieerder, ook meer gelijkmatig is qua kwaliteit. Dit album zakt nergens in, en elk nummer heeft voldoende smoel om te kunnen boeien.

Een uitermate vermakelijk album, derhalve.

Via een review op Zware Metalen, getriggerd door de opvallende hoes, kwam ik bij (The Weird Lord) Slough Feg uit. Kennelijk is deze band al sinds 1990 actief, en heeft sindsdien de nodige bandleden versleten. Momenteel bestaat de band uit Mike Scalzi (zang, gitaar), Angelo Tringali (gitaar), Adrian Maestas (bas) en drummer Harry Cantwell.
De muziek die Slough Feg maakt is geenzins vernieuwend. Integendeel, het klinkt ontzettend ouderwets. En dat maakt het juist zo leuk. Qua productie (snorrende bas, etc.) doet dit album me aan Iron Maiden denken, en qua muziek zo hier en daar ook wel. Maar dan wel zonder die zweem van pretentie die meestal over Maidenalbums hangt. Verder zitten de liedjes goed in elkaar, de zanger heeft een stem als een klok en ook het gitaarwerk weet een glimlach op mijn gezicht te toveren.
Minpuntje: het afsluitende nummer Tactical Air War valt een beetje buiten de boot, omdat het veel harder is, en met een andere zanger dan de rest van het album.

Gewoon een heel leuk album, dat redelijk hoog in mijn top-10 over 2010 terecht gaat komen.

4.0*.