Degelijk, constant en zeker geen straf om naar te luisteren. Dat denk ik wanneer deze plaat voor een kleine drie kwartier door mijn slaapkamer schalt. Jammer dat de productie vrij droog is en de songs geen echt 'oomph'-gevoel meegeeft. Dat vunzige, vette, smerige stonergeluid mis ik toch wel een beetje op deze plaat.

Garcia is prima bij stem en dat mag gecomplimenteerd worden. Er zijn legio voorbeelden te noemen van zangers die na dertig jaar waardeloos klinken omdat ze hun stem niet goed onderhouden of de verkeerde zangtechnieken hebben gebruikt. Garcia laat horen daar totaal geen last van te hebben; zijn heerlijke zwoele stemgeluid blijf ik associëren met de heerlijke stoner- en desertsound die ik zo'n warm hart toedraag. Het is dan ook zijn zang die voor mij deze plaat net een niveautje hoger tilt dan dat die anders zou zijn geweest.

Af en toe wordt er flink lekker geswingd en zit ik op het puntje van m'n stoel, zoals bijvoorbeeld tegen het einde van Jim's Whiskers. Ik had echter gehoopt dat dit veel vaker zou gebeuren, maar het blijft grotendeels bij vrij mid-tempo rockers. En dat is jammer, want juist die spaarzame momenten dat het gaspedaal eens stevig wordt ingetrapt betrap ik me erop heerlijk met m'n hoofd mee te deinen op de groove.

Een stabiele 3,5 sterren dus voor een plaat die over de hele linie erg constant is en waar geen rare capriolen op worden uitgehaald. Desalniettemin denk ik dat hier meer uit gehaald had kunnen worden. Maar goed, voor de echt kwalitatief hoogstaande stoner zet ik graag een plaatje van Kyuss of Sleep op...