Een plaat die zich maar moeilijk laat beschrijven, maar ik ga het proberen.

Uoma is een plaat die is als een riviertje door een telkens veranderend landschap. Het riviertje kabbelt onverstoord door, zich een weg banend naar de oceaan. Onderweg komt het riviertje veel tegen: ruige bergen waar het water tegenop klotst, vlakke uitgestrekte plattelanden waar het riviertje rustig doorheen meandert, kleine heuveltjes waar druiven worden geteeld, pitoreske en knusse dorpjes waar men niet meer op of om kijkt van de prachtige landschappen waarin zij leven, en tot slot het delta waar het riviertje dan eindelijk tevreden rust kan vinden.

Uoma is het amalgaam van deze hele reis: Uoma neemt je mee door de bergen, wanneer de muziek harder wordt en tempo maakt, door de uitgestrekte plattelanden, wanneer de muziek al kabbelend en vol bezinning op je af komt, door de kleine heuveltjes, wanneer de muziek het donzen van het gras doet nabootsen en tot slot het delta, bevrijdend en vol bezinning zoals Uoma kan klinken.

Ik had nooit gedacht ooit zo'n zweverig stukje als dit te typen, maar het is toch echt hoe ik Uoma voor me zie. Het doet me daarbij denken aan de verschillende landschappen die ik in Zuid-Duitsland heb gezien en waar ik toen altijd m'n ogen uitkeek. Dit is een echte belevingsplaat, waarbij de muziek-technische inhoud ondergeschikt is aan de beleving en de gevoel van de muziek. Ik zie echter nog graag eens een wat technischere analyse van de verschillende instrumenten tegemoet. Iets voor jou om te doen, Mssr Renard?